Rastafari - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Die Rastafari-beweging (of "Rasta" kortliks) is 'n Jamaikaanse godsdiens wat Haile Selassie I, die voormalige keiser van Ethiopië, aanvaar as "Jah"(die naam Rasta vir God is 'n verkorte vorm - 'n verkorte vorm van HERE). Die term rastafari spruit uit "Ras (Hertog of opperhoof) Tafari Makonnen, "die naam van die pre-kroning van Haile Selassie I, wat volgens die Rastafari-siening die beloofde Bybelse messias is. Die beweging het in die vroeë dertigerjare in Jamaika ontstaan ​​onder die swart mense van die werkersklas. spruit uit 'n interpretasie van Bybelse profesie gebaseer op Selassie se status as die monarg van 'n volkome onafhanklike staat, en sy titels van Koning van die konings, heer van die here en die verowerende leeu van Juda (Openbaring 5: 5). Ander faktore wat tot die opkoms daarvan gelei het, sluit in die heilige gebruik van cannabis, en verskillende Afro-sentriese sosiale en politieke aspirasies, soos die leerstellings van Marcus Garvey (ook dikwels as 'n profeet beskou) wie se politieke en kulturele visie die Rasta-wêreldbeskouing help inspireer.
Die beweging word genoem Rastafarianisme deur wetenskaplikes, hoewel sommige Rastafari self daardie term as onbehoorlik en beledigend beskou (sien hieronder). As gevolg van die los organisasie van die Rastafari-beweging en af ​​en toe die vervolging van diegene wat daaraan behoort, is dit moeilik om akkurate statistieke oor die totale aantal aanhangers te bepaal. Geskatte lidmaatskap wissel van 100,000 tot 700,000 (hoewel die hoër syfer beslis Rastafari-simpatiseerders insluit, nie lede nie) 1, waarvan die meeste in Jamaika woon.
Geskiedenis van die Rastafari-beweging
Die Rastafari-beweging is in die dertigerjare gebore onder die swart gemeenskappe van Jamaika wat ontmantel is om die onderdrukking (of 'onderdrukking' in Rastafari-terme) van die afstammelinge van Afrikaanse slawe te protesteer. Dit het gepraat van die begeerte vir swartes om na Afrika terug te keer (nie te immigreer nie). Die beweging het swart mense aangemoedig om trots op hulself te wees en hul Afrika-erfenis te omhels.
Leonard P. Howell (1898-1981) word dikwels beskou as die eerste Rastafari. As 'n stigter van Rastafari genoem word, dan is dit gewoonlik hy. Howell se vroegste sosiale pogings het geregtigheid beywer vir die landelike armes van Jamaika. Hy was een van die vroegste voorstanders van die Afrika-repatriasiebeweging, en een van die eerste mense wat glo dat Haile Selassie God was. Hy is egter later verhoor en in die gevangenisstraf vir sy sienings en vir sy werk teen die Jamaikaanse aristokrasie.
'N Ander figuur wat 'n instrumentele rol gespeel het in die vorming van die Rastafari-beweging, was Marcus Garvey (1887-1940). Die meeste Rastafari beskou Garvey as 'n profeet - 'n tweede Johannes die Doper - en een van die beroemdste profesieë wat aan hom toegeskryf is, behels sy uitspraak van 1927: "Kyk na Afrika, want daar sal 'n koning gekroon word" 23 wat na bewering verwys na die kroning van Haile Selassie I. Garvey het sy oorsaak van swart trots deur die twintiger- en dertigerjare bevorder en was veral suksesvol en invloedryk onder die laer-klas swartes in Jamaika en in landelike gemeenskappe. Sy filosofie het die beweging fundamenteel gevorm, en baie van die vroeë Rastafari het begin as Garveyite. Garvey het hom egter nooit met die Rastafari-beweging geïdentifiseer nie, en hy het selfs 'n artikel geskryf wat krities is oor Haile Selassie omdat hy Ethiopië tydens die Fascistiese besetting verlaat het. Boonop was hy nie eens met Leonard Howell oor Howell se leer dat Haile Selassie die Messias was nie. 5 Rastafari het nietemin 'n sterk band met Garveyism.
Een oortuiging wat Rastafari verenig, is die idee dat Ras (Prince) Tafari Makonnen, wat op 2 November 1930 gekroon is as Haile Selassie I, keiser van Ethiopië, is die lewende geïnkarneerde God, genaamd Jah, die swart Messias wat die wêreld se volke van Afrika-oorsprong sal lei na 'n beloofde land van volle emansipasie en goddelike geregtigheid (hoewel sommige groepe binne die Rastafari-beweging dit nie letterlik opneem nie). Dit is deels as gevolg van sy titels Koning van die konings, Here van die here en Oorwinnaar Leeu van die stam van Juda. Hierdie titels stem ooreen met die Messias wat in Openbaring genoem word. Volgens sommige tradisies was Haile Selassie die 225ste in 'n ongebroke lyn van Ethiopiese monarge wat van die Bybelse koning Salomo en die koningin van Skeba afstam. Psalm 87: 4-6 word ook deur Rastafari vertolk as die kroning van Haile Selassie I.
Vir Rastafari is Selassie I hul god en hul koning. Hulle beskou Selassie as aanbidding waardig en staan ​​met groot waardigheid voor die pers van die wêreld en voor verteenwoordigers van baie van die wêreld se magtige nasies. Die Rastafari het van die begin af besluit dat hul persoonlike lojaliteit by Selassie lê, en dat hulle in werklikheid vrye burgers van Ethiopië was, lojaal teenoor die keiser en toegewy aan sy vlag. Die meeste Rastafari glo dat Selassie op een of ander manier 'n reïnkarnasie van Jesus is en dat die Rastafari die ware Israeliete is. Die Rastafari-begrip van goddelike inkarnasie is nie anders as die Hindoe-begrip van avatars nie - dat God in baie vorme na die aarde toe kom (byvoorbeeld volgens die Rastafari-beweging: Elia, Jesus van Nasaret, Haile Selassie) om te praat en te ontmoet met sy skepping.
Rastafari verwys na Selassie as Jah, of Jah Rastafari, en glo dat daar groot krag in al hierdie name is ("Jah" is 'n afkorting van die woord Jehovah, 'n Engelse transliterasie van die tetragrammaton). Hulle noem hulself rastafari om die persoonlike verhouding wat Rastafari het met Selassie I. uit te druk. Rastafari gebruik die ordinaal met die naam Haile Selassie I, met die dinastiese Romeinse getal een wat die 'Eerste' aandui, wat doelbewus as die letter uitgespreek word I. Dit is ook 'n manier om 'n persoonlike verhouding met God uit te spreek. Hulle noem ook Selassie H.I.M. (uitgespreek "hom"), vir Sy keiserlike majesteit.
Laastens is dit belangrik om daarop te let dat Selassie self nooit in die openbaar of privaat enige oortuiging uitgespreek het dat hy God is nie. Hy het sy hele lewe lank 'n toegewyde lid van die Ethiopiese Kerk gebly en het die idee dat hy God is verkeerd beskou. Selassie het egter simpatie met die beweging gehad en het dikwels hul versoeke en behoeftes aangespreek. Die ontkenning van godheid deur Selassie het niks gedoen om die geloof van die Rastafari te skud nie, wat glo dat dit 'n uitdrukking van sy nederigheid en wysheid was. Sy uiteindelike dood in 1975, hoewel tragies vir gelowiges, het nie die groei van die godsdiens beïnvloed nie. Sy dood is nie aanvaar deur sommige Rastafariërs wat nie geglo het dat God geïnkarneer kan sterf nie. Sommige het voorgestel dat Selassie se dood 'n hoax was, en dat hy sal terugkeer om sy volgelinge te bevry.
Haile Selassie Ek het in die vyftigerjare met verskeie ouderlinge van Rastafari in Addis Abeba (die hoofstad van Ethiopië) ontmoet, en later het ek Rastafari en ander mense van Afrika afkoms laat vestig op sy eie land in Shashamane. Baie min Rastafari het egter in werklikheid die vermoë gehad om na Ethiopië te gaan om Selassie te ontmoet. Sy besluit om Jamaika in die 1960's te besoek, het 'n groot impak gehad op die groei en groter sosiale aanvaarding van die Rastafari-beweging.
Haile Selassie het Jamaika op 21 April 1966 besoek. Minstens honderdduisend Rastafari van oor die hele Jamaika het op die lughawe Kingston neergedaal nadat hy gehoor het dat die man wat hulle as god beskou het, na hul land sou kom. Hulle het op die lughawe gewag, cannabis gerook en tromme gespeel. Toe Haile Selassie op die lughawe aankom, het hy 'n uur lank uit die vliegtuig vertrek totdat Mortimer Planner, 'n bekende Rastafari, hom persoonlik verwelkom en hom van sy veiligheid verseker het. Die res van die besoek was 'n sukses met interaksie tussen Selassie en die Rastafari. Hierdie besoek het baie gedoen om die Rastafari-beweging in Jamaika te legitimeer en het internasionale aandag aan die beweging gebring.
Dit was tydens hierdie besoek dat Selassie I die Rastafari-gemeenskapsleiers beroemd gemaak het dat hulle nie na Ethiopië moes emigreer voordat hulle die bevolking van Jamaika eers bevry het nie. Hierdie diktum het bekend gestaan ​​as 'bevryding voor repatriasie'. Haile Selassie se besoek op 21 April word vandag nog onder Rastas gevier as Grounation Day.
Alhoewel die Rastafari baie vereer is (en deur baie oor die hele wêreld gerespekteer), is Selassie uiteindelik in 1974 as monarg van Ethiopië omvergewerp, te midde van beskuldigings van korrupsie en onbevoegdheid, wat grootliks verband hou met 'n hongersnoodskrisis die vorige jaar. In 1975 is hy oorlede, blykbaar weens natuurlike oorsake, alhoewel die vermoede bestaan ​​dat hy vermoor is. Rastafari erken in die algemeen nie sy beweerde korrupsie nie, en sommige aanvaar nie die eis van sy dood nie.
Rastafari is 'n sterk sinkretiese godsdiens wat baie uit die Bybel trek. Aanhangers kyk veral na die boek Openbaring van die Nuwe Testament om vermeende profesieë oor die beweerde godheid van Haile Selassie te vind (5: 5). Rastas glo dat hulle, en die res van die swart ras, afstammelinge is van die antieke twaalf stamme van Israel wat deur die slawehandel in ballingskap weggevoer is. As die opvolgers van die stamme van Israel, plaas Rastas ook 'n groot klem op Hebreeuse Bybelskrifte en profete, soos Jesaja, Jeremia, Esegiël en Daniël.
Rastafari word veral deur Christelike groepe gekritiseer omdat hulle Bybelse aanhalings buite konteks geneem het, omdat hulle die Bybel uit die Bybel gekies en gekies het, en dat hulle elemente in Rastafari gebring het wat nie in die Bybel voorkom nie. Hulle word ook gekritiseer omdat hulle 'n Engelse vertaling (veral die King James Version) van die Bybel gebruik het, omdat baie nie belangstel in Hebreeuse of Griekse wetenskap nie. Rastas voer egter aan dat die Bybel onvolledig was en dat die gedeeltes wat opgeteken is, verdraai is om die ware identiteit en bestemming van die Rastafari-beweging te verberg.
'N Groot belangstelling in die Amharies-Ortodokse weergawe van die Bybel, wat in die 1950's deur Haile Selassie I gemagtig is, het onder Rastas ontstaan. Selassie het self in die voorwoord van hierdie weergawe geskryf dat 'tensy iemand die Bybel en die groot Boodskap daarvan met 'n duidelike gewete aanvaar', hy nie op verlossing kan hoop nie, 'wat bevestig en saamval met wat die Rastafari self sedert die begin van die beweging gepreek het.
'N Ander gewilde (maar nie universeel vereerde) werk is die Holy Piby, geskryf in die middel 1920's deur Robert Athlyi Rogers. Die werk self is voorafgaande aan die Rastafari-beweging, maar bevat temas en verwysings na belangrike Rastafari-idees, en verwys na belangrike mense wat voor Rastafari soos Marcus Garvey was. Sommige Rastafari erken die Etiopiese nasionale epos die Kebra Negast, wat die afstamming van die Ethiopiese monargie as 'n ander belangrike werk verklaar. Ander verwerp alle geskrewe Skrifgedeeltes en beweer dat die enigste goeie en ware kennis uit die gedagtes van mense kom, veral Rastafari. Alhoewel daar belangrike idees in alle vorme van Rastafari voorkom, is die tradisie baie gedesentraliseerd. Subjektiewe, individuele begrip en interpretasie van Rastafari-waarhede is die voorkeurnorm.
Een van die belangrikste kenmerke van die Rastafari-beweging is die Afro-sentrisme. Die gemeenskap verstaan ​​dat Afro-sentrisme gemanifesteer word in 'n 'natuurlike' benadering tot die lewe, waar die lewe naby die natuur as 'n tipiese Afrikaan beskou word. So het praktyke soos die dra van dreadlocks, die gebruik van cannabis en 'n vegetariese dieet belangrike aspekte van die 'natuurlike' Rastafari-leefstyl geword. Op dieselfde manier ontwikkel Rastas 'n minagting vir die moderne verbruikers-objekgeoriënteerde kultuur.
'N Ander belangrike Afro-sentriese identifikasie is met die kleure groen, goud, en rooi, van die Ethiopiese vlag. Hierdie kleure is 'n simbool van die Rastafari-beweging en die lojaliteit wat Rastafari voel teenoor Haile Selassie, Ethiopië en Afrika, eerder as vir enige ander moderne staat waar hulle toevallig woon. Hierdie kleure word gereeld op klere en ander versierings gesien. Rooi staan ​​vir die bloed van martelare, groen staan ​​vir die plantegroei van Afrika, terwyl goud staan ​​vir die rykdom en welvaart wat Afrika kan bied (of rykdom wat aan Afrikane ontken word, in slawerny gebring word).
Baie Rastafari leer Amharies, die taal van Ethiopië, wat hulle as die oorspronklike taal beskou, omdat dit die taal is wat Haile Selassie met wie ek gepraat het, sowel as om hulself te identifiseer as Ethiopies - hoewel in die praktyk die meeste Rastafari steeds Engels praat of hul moedertaal. Musiek wat uit die Rastafari-tradisie getrek is, word soms Amharies geskryf.
Sommige Rastafari kies om hul godsdiens te klassifiseer as Ethiopiese Ortodokse Christendom of Judaïsme. Hiervan is die bande met die Ethiopiese Kerk die wydverspreidste, hoewel dit omstrede is vir baie Ethiopiese geestelikes. Die bande met die Ethiopiese Kerk is sterk te danke aan Haile Selassie se toegewyde betrokkenheid by die kerk - 'n betrokkenheid wat hy sy hele lewe onderhou het en onder sy burgers aangemoedig het. Identifisering met Judaïsme spruit uit die oortuiging dat Ethiopiërs lede van die Twaalf Stamme van Israel is. Rastafari wat wel een van hierdie tradisies as hul eie godsdiens erken, beweer dikwels dat die Rastafari-beweging 'n uitdrukking is van hierdie godsdienste.
Dieet en Ganja
Baie Rastafari eet beperkte soorte vleis in ooreenstemming met die dieetwette van die Ou Testament - hulle eet nie seekos of varkvleis nie. Ander, wat die Naziritiese gelofte onderneem, onthou hulle van alle vleis en vleis, omdat dit 'n oortreding van die eed is. Baie Rastafari handhaaf die heeltyd 'n veganiese dieet. Gevolglik het 'n ryk alternatiewe kombuis ontwikkel in samewerking met die beginsels van Rastafari, wat die meeste sintetiese bymiddels ontwyk en gesonder, natuurlike groente en vrugte soos klapper en mango verkies. Hierdie kombuis kan in die hele Karibiese See en in sommige restaurante regoor die westerse wêreld gevind word. Sommige Rastafari-ouderlinge is baie kundig in presies watter groente ryk aan kalium is en alle ander elemente wat nodig is om 'n goeie gesondheid te handhaaf.
Vir baie Rastafari, rook cannabis (bekend as ganja of plante) is 'n geestelike handeling, wat dikwels gepaard gaan met Bybelstudie; hulle beskou dit as 'n sakrament wat die liggaam en die gees skoonmaak, die bewussyn ophef, die rustigheid vergemaklik en hulle nader aan Jah bring. Baie mense glo dat cannabis in Afrika ontstaan ​​het, en dat dit 'n deel van hul Afrika-kultuur is wat hulle herwin. Daar word ook gesê dat cannabis die eerste plant was wat op koning Salomo se graf gegroei het.
Die gebruik van alkohol word oor die algemeen ongesond beskou as die Rastafari-leefwyse, en word gekontrasteer met ganja, wat nie die gees verwar of geweld aanhits soos alkohol kan doen nie. Alkohol word as 'n instrument van Babilon beskou en is vreemd aan die tradisie van Afrika. Rastas is nie verbaas dat cannabis in die meeste lande onwettig is nie omdat die Babylon-stelsel, volgens hulle, duidelik nie 'n kragtige stof wil hê wat mense se denke oopmaak vir die waarheid nie. Alhoewel daar 'n duidelike geloof in die voordelige eienskappe van cannabis is, is dit nie verpligtend om dit te gebruik nie, en daar is Rastafari wat dit nie doen nie.
Rastas glo ook dat die rook van cannabis Bybelse sanksie het en dit is 'n hulpmiddel vir meditasie en godsdienstige onderhouding.
Onder Bybelse verse wat gebruik word om die gebruik van cannabis te regverdig, is:
Genesis 1:11 "En God het gesê: Laat die aarde gras voortbring; die plante wat saad gee en die vrugteboom wat volgens sy soorte vrugte dra, waarvan die saad op sigself is, op die aarde; en dit was so."
Genesis 3:18 "... eet die plante van die veld."
Spreuke 15:17 'Dit is beter as 'n ete met kruie waar die liefde is, as 'n bees en haat daarmee.'
Psalms 104: 14 "Hy laat die gras groei vir die vee en die plante vir die diens van die mens."
Kritici van die gebruik van cannabis dui daarop dat hierdie skrifgedeeltes buite konteks geneem word, of verwys nie spesifiek na ganja nie.
Rastafari-kultuur moedig nie hoofstroom politieke betrokkenheid aan nie. In die vroeë stadium van die beweging het die meeste Rastas nie uit beginsel gestem nie. In die vormende jare het hierdie houding weinig impak gehad; teen die 1970's soek politici egter aktief ondersteuning van die Rastafari-gemeenskap vanweë hul groeiende omvang en aanvaarding. Rastafari verwerp '-ismes' - hulle sien 'n wye reeks 'isms en skismes' in die moderne samelewing en wil geen deel daaraan hê nie (byvoorbeeld kommunisme en kapitalisme). Hulle verwerp veral die woord Rastafarianisme, omdat hulle hulself beskou as 'isms en skismes' oortref het. Dit het 'n konflik veroorsaak tussen Rastafari en sommige lede van die akademiese gemeenskap wat die Rastafari-verskynsel bestudeer, wat daarop aandring om hierdie godsdienstige geloof te noem Rastafarianisme, ten spyte van die afkeur wat dit in die Rastafari-beweging veroorsaak. Nietemin, die praktyk duur voort onder sommige skoliere, waarskynlik omdat dit aan hul akademiese standaarde voldoen. Aangesien akademici nou 'Eskimo's' as 'Inuit' en 'Lapps' as 'Sami' noem, kan die studie van die Rastafari-beweging, wat hul eie terme gebruik, aanvaar word.
Daar is twee soorte Rastafari godsdienstige seremonies - redenasies en grounations. 'N Beredenering is 'n eenvoudige gebeurtenis waar die Rastafari bymekaarkom, ganja rook en etiese, sosiale en godsdienstige kwessies bespreek. Die persoon (soms die voorste broer) vereer deur toegelaat te word om die kruie aan te steek, sê 'n kort gebed vooraf, en dit word altyd met die kloksgewyse deurgegee. Redenasies kyk gewoonlik uit en word in privaat huise gehou weens die onwettige gebruik van cannabis. 'N Grounation ('n portmanteau van "grond" en "fondament") is 'n heilige dag, gevier met dans, sang, feesmaal en die rook van ganja, en kan duur tot dagbreek. Hierdie seremonies vind gewoonlik in of naby die huis van 'n lid van die Rastafari-gemeenskap plaas en is dikwels buite. Moderne Rastafari-seremonies is baie informele, maar demokratiese gebeure.
Belangrike datums waarop grounations kan plaasvind, is:
7 Januarie - Kersfees in Ethiopië
21 April - Die herdenking van keiser Haile Selassie I se besoek aan Jamaika. Ook bekend as Grounation Day.
23 Julie - Die verjaardag van keiser Haile Selassie I
1 Augustus - Die dag van emansipasie uit slawerny
17 Augustus - Die verjaardag van Marcus Garvey
2 November - Die kroning van keiser Haile Selassie I
Rastas glo dat hul oorspronklike Afrikatale van hulle gesteel is toe hulle in ballingskap weggevoer is as deel van die slawehandel, en dat Engels 'n opgelegde koloniale taal is. Hul remedie vir hierdie situasie was die skepping en aanpassing van die woordeskat van Engels, wat weerspieël hul begeerte om die samelewing wat hulle Babilon noem, te konfronteer. Baie woorde wat gebruik word om geestelike praktyk en idees in die Rastafari-beweging te beskryf, word dus nie maklik deur buitestaanders verstaan ​​nie. Voorbeelde hiervan is "I-tal" en "kreun," wat dieet beskryf en 'n soort viering in die Rastafari-gemeenskap. Die eerste persoon enkelvoud voornaamwoord "Ek" word in baie Rastafari-woorde ("ek-en-ek," "ek-tal", ens.) Gebruik as 'n uitdrukking van eenheid tussen lede van die gemeenskap en tussen die gelowiges en Jah.
'N Ander algemene term wat in die Rastafari-taal voorkom, is' Babilon ', wat die Babiloniese ballingskap van die Joodse volk in die sesde eeu B.C.E. Die Rastafari vergelyk die onreg van slawerny wat hulle voorouers opgelê het met die ballingskap in die Hebreeuse Bybel. In die gebruik van Rastafari verwys Babylon egter na die huidige magstruktuur, spesifiek die Verenigde Koninkryk, die Verenigde State van Amerika, die rykes van Jamaika en die Christelike kerk.
Tydens seremonies word lofsange dikwels gesing, hoewel woorde verander kan word om 'n Rastafari-houding te weerspieël. Die gewilde ska- en reggae-musiekstyle is albei gebore uit die Rastafari-beweging, en word in die algemeen deur die meeste Rastafari omhels (hoewel sommige die meer gesekulariseerde, kommersiële neigings in populêre musiek) verwerp. Dit is deur reggae-musiek wat die Rastafari-beweging veral buite Jamaika bekend is.
Rasta met dreadlocks
Die dra van dreadlocks hou baie nou verband met die beweging, hoewel dit nie universeel is onder (of eksklusief nie) sy aanhangers. Rastafari glo dat dreadlocks deur Levitikus 21: 5 ondersteun moet word ("hulle mag geen kaalheid op hulle hoof laat opkom nie, en hulle mag die hoek van hul baard nie skeer of in die vleis sny nie.") Nasaret gelofte in Numeri 6: 5 ("Al die dae van die gelofte van sy skeiding sal daar geen skeermes op sy hoof kom nie; totdat die dae verby is, waarin hy hom tot eer van die Here afgesonder het, sal hy heilig wees en die die hare van sy kop groei. "). Die lengte van die gevreesde Rastafari is 'n mate van wysheid, volwassenheid en kennis deurdat dit nie net die ouderdom van die Rastafari kan aandui nie, maar ook sy tyd as Rastafari. Volgens die Bybel was Simson 'n Nasaret wat 'sewe slotte' gehad het. Rastafari wys daarop dat hierdie 'sewe slotte' slegs dreadlocks kon gewees het, aangesien dit onwaarskynlik sou verwys na sewe hare. Dreadlocks het ook gekom om die Leeu van Juda en opstand teen Babilon te simboliseer.
Baie nie-Rastafari's van swart Afrika-afkoms het ook gevrees as 'n uitdrukking van trots in hul etniese identiteit, of bloot as 'n haarstyl, en 'n minder puristiese benadering tot die ontwikkeling en versorging daarvan gevoeg, en verskillende stowwe soos byewas bygevoeg in 'n poging om help die sluitproses. Die dra van gevreesdes het ook versprei onder mense van ander etnisiteite wat soms baie inspan om dit te vorm. Daar word soms na hierdie kunsmatig verworwe dreads wat om aantreklike redes gedra word, verwys as "badkamerklotte" om hulle te onderskei van die soort wat suiwer natuurlik is. Rastafari-puriste verwys ook soms na sulke 'gevreesde' individue as 'wolf in skaapsklere', veral as dit gesien word as moeilikheidmakers wat moontlik Rastafari kan diskrediteer of infiltreer.
Alhoewel die ontluikende oortuigings van die Rastafari-beweging nooit formeel gekanoniseer is nie, was daar teen die vroeë vyftigerjare ses belangrikste idees in die geskrifte, lesings en denke van byna die hele Rastafari. Dit word dikwels toegeskryf aan die vroeë Rastafari-onderwyser Leonard Howell. Die belangrikste idees was:
die erkenning van Haile Selassie I as 'n lewende god
die tyd vir repatriasie na Afrika deur Haile Selassie se hand het vinnig nader gekom
die geloof dat Jamaika hel en Ethiopië die hemel was
die geloof dat Afrikane deur God na die Karibiese See verban is vir morele oortredings
die konsep van swart rasse-meerderwaardigheid
die tyd toe die swart gemeenskap oor die wit gemeenskap sou regeer, het nader gekom
Sedert die 1950's het die meeste van hierdie idees radikale verandering ondergaan. Die mees drastiese verandering was die verwerping van rassistiese oortuigings. Alhoewel Rastafari steeds die ongeregtigheid wat hulle en ander Afrikane in die Wes-Indiese Eilande ondervind het, erken en aanhou ly, is die geloof in swart meerderwaardigheid en wit serwituut oor die algemeen vervang met oortuigings oor rasse-gelykheid en harmonie. Hierdie verandering is slegs versterk deur Haile Selassie I se eie standpunt teen rassistiese oortuigings.
Die vroeë oortuigings van die Rastafari-beweging dui op 'n sterk klem op die huidige lewe, eerder as op die hiernamaals. Die idee dat Jamaika hel is en dat Ethiopië die hemel is, hoe metafories dit ook al is, dui daarop dat die Rastafari verlossing soek in hul huidige fisieke bestaan. Die strewe na repatriasie het in latere dekades afgeneem, deels te danke aan Selassie se aandrang dat Rastafari sou bly om die situasie in Jamaika te verbeter (hoewel in 1955 land in Ethiopië deur Selassie aan Rastafari-nedersetting toegewy is). Aan die einde van die 20ste eeu het vroue belangriker geword in die werking van die Rastafari-beweging. In die beginjare is menstruerende vroue dikwels aan hul mans ondergeskik en uitgesluit van godsdienstige en sosiale seremonies. Hierdie beperkings het verslap en vroue voel tot 'n groot mate die vryheid om hulself nou meer uit te druk.
Bewegings binne die Rastafari-tradisie
Rastafari is nie 'n sterk georganiseerde godsdiens nie. In werklikheid sê sommige Rastas dat dit glad nie 'n 'godsdiens' is nie, maar 'n "manier van lewe." Baie Rastas is deesdae nie net swartmense nie, maar is net so 'n groot menigte soos Wit, Maori, Indonesies, ens. Sommige geleerdes beskou Rastafari as 'n nuwe godsdienstige beweging wat ontstaan ​​het uit die Christendom, net soos die Christendom uit die Jodendom ontstaan ​​het.
Na aanleiding van die gedesentraliseerde aard, het daar drie prominente bewegings binne Rastafari ontstaan: die Nyahbinghi, die Bobo Shanti en die Twaalf stamme van Israel.
Die Nyahbinghi is die oudste van die drie belangrikste Rastafari-ontwikkelings. In hierdie tradisie word 'n groter klem (buiten die van selfs ander Rastafari) op ​​Afrika-erfenis en Ethiopiese repatriasie geplaas, wat die naam daarvan kry van 'n Ugandese koningin Nyahbinghi, wat gesien word as 'n simbool van weerstand teen kolonialisme. Die Bobo Shanti-groep is in 1958 gestig deur Charles Edwards (later koning Emmanuel Charles Edwards), wat ook as die Hoëpriester van daardie gemeenskap beskou word, en 'n lid van die Heilige Drie-eenheid (saam met Marcus Garvey en Haile Selassie I). Hulle woon in geïsoleerde gemeenskappe, en is sigbaar herkenbaar deur hul turbans en gewaad. The Twelve Tribes of Israel is 'n meer liberale, internasionale groep wat in 1968 deur Vernon Carrington begin is. Alhoewel dit in Jamaika gebore en gesentreer is, het hierdie beweging buite hierdie grense beweeg, en plaas die klem op die bevryding en verlossing van alle etniese groepe.
Barrett, Leonard E. The Rastafarians: A Study in Messianic Cultism in Jamaica. Instituut vir Karibiese Studies, 1968.