JOHAN PRETORIUS skryf: Om ‘n huldeblyk te lewer ná die dood van iemand anders wat jy baie goed geken het, moet jy uiteraard gaan sit en dink wat om te sê, en dit dan verwoord.
Met Marius Kleynhans was dit nie nodig nie. Hy is die een mens wat my pad gekruis het, wat ek dikwels bewonder het vir die gemak waarop hy deur die lewe gegaan het. En vir sy intellek en wye belangstelling. Ook sy kennis, liefde vir die lewe, en bowenal, sy sin vir humor.
Van die dag af toe ek hom die eerste keer, 48 jaar gelede, by die SAUK in Johannesburg ontmoet het, het ek besef hy is ‘n baie besondere mens. Eintlik mense; want Marius was baie mense in een lyf. Sy vriende en diegene wat hom geken het, sal weet wat ek bedoel.
By die SAUK het ons nou saamgewerk en ‘n hegte vriendskap opgebou. Hy was aan die einde van die tagtigerjare die SAUK se verteenwoordiger in Washington, en glo my, ‘n groter aanhanger van die Washington Redskins kon jy nie kry nie.
Marius was lief vir goeie kos en drank, en lief vir die lewe in die algemeen. Hy het na homself verwys as ‘n ‘smulpaap’, en dit was ‘n plesier om saam met hom te eet. Hy het ‘n verstommende kennis van kos en drank gehad. Hy was lief om self te kook, soos sy gesin kan getuig. Ons het die afgelope jare nie baie kontak gehad nie, maar hy het my gereeld gebel met ‘n grappie of storie wat hy geweet het ek sou geniet.