Is Kaapse onafhanklikheid rassisties?Deur Phil Craig Phil Craig. Niks maak ruimte vir eerlike debat vinniger onmoontlik as die onoordeelkundige gebruik van die ‘r’-woord nie. Met ‘n onderwerp so omstrede soos Kaapse onafhanklikheid, is ‘n eindelose vlaag van rassebeskuldigings altyd onvermydelik. Maar ís Kaapse onafhanklikheid rassisties? Sekere onderwerpe is heeltemal taboe in die Suid-Afrikaanse politieke diskoers en Kaapse onafhanklikheid raak-raak aan baie van hierdie onderwerpe. Miskien sal hierdie artikel ander inspireer om intelligent tot hierdie debat by te dra. My ervaring tot dusver egter is dat die rede waarom Kaapse onafhanklikheid deur baie mense as rassisties geag word, omdat dit in wese as “antiswart” beskou word. Vir ‘n organisasie soos die Cape Independence Advocacy Group (CIAG) wat ek verteenwoordig, is dit baie jammer. Ons beskou onsself beslis nie as antiswart nie. Inteendeel, ons het die moeite gedoen om die ras-inklusiewe aard van ons doelwitte te demonstreer en om te probeer verduidelik dat ‘n onafhanklike Kaap die beste moontlike geleentheid bied vir gewone Wes-Kaapse burgers, ongeag hul ras, om te floreer en vooruitgang te geniet. In ons peiling verlede jaar het 16% van die swart Wes-Kaapse kiesers gesê hulle steun Kaapse onafhanklikheid. Ons ervaring is dat Kaapse onafhanklikheid nie rassisties is nie, maar eerder dat die onderwerp rassisme blootlê, en dat baie van diegene wat die hardste “rassisme!” skree, eintlik die skuldigste is. By die CIAG is demokrasie ‘n eenvoudige saak. Sowat 7 miljoen mense woon in die Wes-Kaap, waarvan 3,2 miljoen geregistreerde kiesers is. Ons doen voorspraak vir onafhanklikheid op grond van die wense van die demokratiese meerderheid, of anders gestel 50% (van die kiesers) + 1 meer. Suid-Afrika behoort aan almal wat daarin woon Daar word glad nie na ras verwys nie, en ons weerspieël die woorde en oorspronklike gees van die Suid-Afrikaanse Grondwet volledig. Ons almal ken die volgende woorde goed: Ons, die mense van Suid-Afrika, erken die ongeregtighede van ons verlede; Eer diegene wat gely het vir geregtigheid en vryheid in ons land; Respekteer diegene wat gewerk het om ons land te bou en te ontwikkel; en glo dat Suid-Afrika behoort aan almal wat daarin woon, verenig in ons diversiteit. Maar hoeveel van ons bedoel hierdie woorde werklik? Daar is geen rassehiërargie in die Grondwet nie. Niemand is meer Suid-Afrikaans as iemand anders nie. Daar is geen rasseskeiding tussen regmatige eienaar en gas nie, of meer algemeen gestel, geen inheemse bevolking en setlaars, Afrikane of Europeërs nie, maar net almal doodgewone Suid-Afrikaners. Indien die kollektiewe mense van die Wes-Kaap, nadat hulle deur die staatskapingskommissie gesit het en ook ‘n Zuma-presidentskap, die ineenstorting van staatsondernemings, die afbreek van munisipale dienste in ‘n groot deel van die land, kredietafgraderings, ‘n ineenstortende rand, rekordwerkloosheid, massa-vaardigheidsemigrasie en ongeskoolde onwettige immigrasie , ongebreidelde misdaad en ‘n Derdewêreldse onderwysstelsel ervaar het, besluit dat die meerderheid van hulle nooit vir hierdie sirkus gestem het nie, en dat hul toekoms oneindig beter sal lyk as hulle eerder hul eie regering kan kies; moet hulle dan veldtog voer om dit te kan doen. Waar presies pas rassisme in dié vergelyking in? Ek is seker dat ons almal die gesegde “As jy ‘n vinger na iemand wys, wys drie vingers terug na jou” gehoor het. In Suid-Afrika word nierassigheid as antiswart beskou Waarom neem mense aan dat Kaapse onafhanklikheid rassisties is? Is dit miskien omdat hulle nooit werklik in die gees van die Suid-Afrikaanse Grondwet belê het nie? Kan dit wees omdat, alhoewel Kaapse onafhanklikheid geensins antiswart is nie, dit ook nie uitdruklik proswart nie, maar eerder nierassig van aard is? Nierassigheid is ‘n giftige begrip in Suid-Afrika. As u hieraan twyfel, let op die venynige opmerking wat aan die Demokratiese Alliansie (DA) gerig is toe hulle dit formeel as beleid aanvaar het. In Suid-Afrika word nierassigheid as antiswart beskou. As iemand wat gereeld van rassisme beskuldig word vanweë my steun aan Kaapse Onafhanklikheid, dink ek al ’n geruime tyd daaraan om hierdie artikel te skryf. Uiteindelik is ek aangemoedig om dit te skryf ná ’n laataand-Twitter-debat met twee swart Suid-Afrikaners met wie ek (vermoedelik) baie in gemeen het. Albei was anti-ANC en albei sien deur die leë populistiese retoriek van die EFF. Albei het die noodsaaklikheid van gesonde beleidskeuses en goeie bestuur verstaan. Hulle sou albei instinktief verstaan ​​waarom ek die ANC en die ramp wat hulle lei, sou wil verwerp. Wat Kaapse onafhanklikheid egter betref, was geeneen van hulle bereid om ‘n duim toe te gee nie. Hulle was albei vasbeslote, ongeag die demokratiese wil van die mense van die Wes-Kaap. Wes-Kaapse burgers het eenvoudig geen reg om besluite oor hul eie toekoms te neem nie. Nie een van hulle is van die Wes-Kaap af of het ooit daar gewoon nie. Nietemin het albei dit uitdruklik gestel dat hulle nooit ‘n onafhanklike Wes-Kaap sou toelaat nie. Een het selfs gedreig met geweld. Wat was dus die aard van hul bewering dat hulle glo dat hulle meer regte oor die toekoms van die Wes-Kaap het as die mense wat werklik daar woon? In die Grondwet word daar in artikel 235 uitdruklik voorsiening gemaak vir selfbeskikking, maar wat het hulle laat glo dat hul menings meer gewig dra as die demokraties uitgesproke wense van Wes-Kaapse kiesers in enige toekomstige referendum? Wes-Kaap en Suid-Afrika as ‘swart land’ Uiteindelik het een van die twee, ná hulle aanvanklik hul ware oortuigings in ‘n reeks eufemismes gekamoefleer het, sy ware oortuigings ontbloot; ironies genoeg juis omdat ek durf aanvoer dat sy weerstand teen Kaapse onafhanklikheid eintlik in sy eie rassisme gewortel is. Hoe beweer ‘n wit man – klaarblyklik nostalgies oor apartheid – wat strewe na “onafhanklikheid” op swart grond – dit is rassisme? Daar het jy dit. ‘n Oortuiging wat ek al talle kere voorheen teëgekom het. ‘n Oortuiging wat stilweg deur ‘n groot deel van die Suid-Afrikaanse bevolking gehuldig word. Miskien die grootste van al die Suid-Afrikaanse politieke taboes? Die oortuiging dat Suid-Afrika eintlik nie ewe veel behoort aan almal wat daarin woon nie, dit behoort aan swart Suid-Afrikaners, en ander rassegroepe is bloot hier deur swart Suid-Afrikaners se guns en genade. Ongeag die grondwetlike absurditeit van hierdie idee, sou geskiedkundiges en statistici kon bevestig dat daar geen feitelike basis is om die Wes-Kaap as swart land te beskryf nie. Die grootste etniese groep in die Wes-Kaap is die sogenaamde kleurlinge. Indien die Grondwet territoriale soewereiniteit op grond van historiese besetting sou toeken, sou die saak vir Kaapse onafhanklikheid juis versterk en nie verswak word nie. Genadiglik is dit nie so nie. In plaas daarvan veg dit vir nierassigheid – verenig in ons diversiteit – juis omdat die Wes-Kaap die mees etnies uiteenlopende provinsie in Suid-Afrika is. Net soos Suid-Afrika, behoort die Wes-Kaap aan almal wat daarin woon. Kaapse onafhanklikheid: die skep van ‘n beter lewe vir álmal Dit bring ons by ’n voltooide sirkel. Die saak vir Kaapse onafhanklikheid is gegrond op die demokratiese wil van die kollektiewe Wes-Kaapse mense, ongeag hul ras, godsdiens of kultuur, wat openlik in ‘n demokratiese referendum uitgedruk sal moet word. Die doel van Kaapse onafhanklikheid is om te ontsnap aan die rampspoedige en selfvernietigende gedrag van die Suid-Afrikaanse regering asook die Suid-Afrikaanse kiesers wat daarop aandring om die regering te herverkies ondanks sy afskuwelike optrede en gruwelike prestasie. Sodoende kan ‘n onafhanklike Wes-Kaap ‘n beter lewe vir al sy ras-diverse burgers skep. Is Kaapse onafhanklikheid dus rassisties? Ons is vasbeslote dat dit (vir ons) nie is nie. As u in die versoeking kom om dit as sodanig af te maak, eerder as om betrokke te raak by wat, volgens ons volkome logiese en moreel-regverdigbare doelwitte is, moet u nadink oor waarom u so voel en waarheen die meeste van u eie vingers wys.