Johannes 14 speel af die aand voor die kruisiging van Jesus Christus. Die afskeid tussen Jesus en sy dissipels is dus voor die deur. Maar die dissipels weet nog nie dat die uur van afskeid gekom het nie. Hulle verwag dit glad nie. Jesus en sy dissipels het so pas Paasfees gevier. Die nagmaal is ingestel. Die voetwassing is verby. Alles is so pragtig. Alles lyk reg. Alles voel reg.
En daarom, broers en susters, troos Jesus Christus sy dissipels. En hoe troos Hy hulle? Kyk na die groter prentjie, sê Hy. Moenie net vaskyk in dit wat julle nou sien en ervaar nie. Nee, die lewe gaan oor baie meer as dit. Ja, Ek gaan weg, maar Ek gaan om vir julle plek voor te berei. En daar sal vir julle almal plek wees. Hulle wat my Vader as Vader aangeroep het, vir hulle almal sal daar plek wees.
En Ek is die weg na daardie Vaderhuis toe. So, wie in My glo, vir hom/haar sal daar plek wees. Ek is die weg daarheen. Wie in My glo, bevind homself/haarself nooit in ‘n doodloopstraat nie. Want Ek is die weg na die Vader. Wat meer is: Ek los julle nie alleen nie, want Ek sal my Gees vir julle stuur. Hy wat ook die Trooster is. Hy sal by julle wees, julle sterk maak en troos. En bo alles: as erfporsie ontvang julle ook vrede. Dit sal Ek vir julle gee. So, moenie ontsteld wees omdat Ek weggaan nie. Kyk na die groter prentjie. Daar is ’n rede hoekom Ek gaan. Ek is die weg. Ek gaan plek voorberei. En julle nie alleen laat nie. Die Gees sal by julle bly. En julle sal vrede ontvang. So, moenie ontsteld wees nie.
Net so, geliefdes, wil God vir ons vandag in ons ontsteltenis troos. Ook vir ons sê Hy: kyk na die groter prentjie. Laat ons nie ontsteld wees oor ‘n geliefde wie se stem nie meer gehoor sal word nie. Laat ons nie ontsteld wees oor ons eie dood wat wag nie.
Want by die Vader wag daar vir ons woonplek. En tot dan, gee Hy ons sy Gees, en sy vrede. Gawes wat geskenk word aan hulle wat werklik in Hom glo, aan hulle wat bereid is en was om hulle hele lewe aan Hom in die geloof toe te vertrou, aan hulle wat geglo het dat Hy alleen die weg, waarheid en die lewe is.
Ons neem vandag van **** afskeid. Want ons is mense, en mense neem afskeid van mekaar. Die mense, die gelowige mens, broers en susters, kan egter nooit van God afskeid neem nie. Want die dood het nooit die laaste woord in die lewe van God se kinders nie. Nee, die geloof het, die geloof in Jesus Christus en die geloof in die opstanding. ‘n Geloof wat sonder twyfel met oorgawe in **** se lewe geleef het en teenwoordig was.
Jesus Christus sê vandag vir ons, vir u en vir my:moenie ontsteld wees nie. Glo in God en glo ook in my. Ek is by julle. Ek gee julle my Gees, die groot Trooster, wat julle sal troos. Maar ek gee julle ook my vrede. Julle sal weer rustig wees, nie ontsteld nie. Dit sal Ek doen, deur my Gees.
Maar dit is ook 'n verhaal met 'n laagtepunt, broers en susters. Want die oomblik toe Elia hoor dat Isebel letterlik sy bloed soek, hardloop Elia die barre, troostelose woestyn in waar hy onder 'n besembos eindig met die woorde: `Nou is dit genoeg Here!. Laat my sterwe. Ek kan nie meer nie!'
Ek dink, broers en susters, dat dit ontsettend moet wees wanneer 'n mens se lewe so 'n punt bereik het. Waar iemand werklik meen dat daar niks meer op sy sakelys van die lewe iets oorbly wat die moeite werd is nie. Laat die bekendheid van hierdie verhaal nie laat ons hierdie moont­likheid miskyk nie. Mense kom wel soms by die punt wat hulle werklik meen dat die heel beste moontlikheid, inteendeel, dat die enigste en laaste moontlikheid totale oorgawe aan ellende, die dood is.
Maar goddank, broers en susters, God gee nie sommer met iemand boedel oor nie. Nie ons God vol liefde, genade en lankmoedigheid nie. Juis daarom skryf God ook hier nie vir Elia af nie, maar stuur Hy 'n engel om Elia te gaan bemoedig. Elia het gemeen sy pad het by die besembos doodgeloop, maar God maak daarvan 'n nuwe begin. Hy skuif die donker gordyne voor Elia weg. Hy maak vir hom nuwe deure oop. Want so is God: waar ons meen ons het onsself vasgeloop, ken Hy nog baie ander paaie.
Wat kan 'n mens verwag van die toekoms as dinge soos hierdie, nogal gepleeg deur hulle wie in beheer van die land en godsdienstige sake is, aan die orde van die dag is? Dit lyk dus vir Elia of God se saak regtig skipbreuk gely het. Hulle het die verbond verlaat, sy altare is afgebreek en sy profete doodgemaak. En korrupsie vier hoogty.
Of kom ons maak die vrae meer van toepassing op ons tyd: 'n mens sou allerlei parallelle kon trek tussen die situasie van Elia en ons situasie vandag. Ons bevind ons tans, broers en susters, meen ek, op 'n tog na die onbekende in hierdie mooi land van ons, 'n tog waar nie een van ons werklik kan sê waar ons gaan eindig nie.
Kom ek gee u Sy antwoord, 1 Konings 19:9: ‘EK sal in Israel die sewe duisend laat oorbly wat nie die Baälbeeld aanbid het nie’. Ek sal 'n paar ware gelowiges laat oorbly. Ek sal my verbond in stand hou. Ek sal die geskiedenis van my heil, die geskiedenis van volkere en kerke, laat voortgaan.
Juis daarom God se woord aan Elia: ‘Wat maak jy hier. Elia?’ Waarom sit jy in sak en as? My saak gaan voort. Ek voer my planne uit, dwarsoor die ongeloof en teenstand van mense soos Agab en Isebel. Ek span menslike besluite in om my koninkryk te laat kom. Ek buig selfs menslike berekeninge om tot my voordeel. Maar my wêreld sal ek nie prys gee nie.
Dit is, broers en susters, hoe ek hierdie gedeelte, en trouens ook die trooswoord van die hele Bybelse boodskap verstaan: God se saak sal voortgaan. God sal nie die wêreld laat eindig in chaos waarin die mense dit dompel nie. Ook sal die magte van die wêreld, wie dit ook al mag wees, nie die laaste woord spreek nie. En wat meer: ook al die doemprofete in die Kerk, of dit nou ons Kerk of ander kerke s'n is, sal nie God se plan van koers af dwing nie.
Wat omdat God daarvoor sorg, soos Hy in die tyd van Elia by wyse van die 7000 oorgeblewe getroues gesorg het, sal God se saak voortgaan. Ek wil amper sê: juis dit is die enigste sekerheid wat 'n mens kan hê in die tye waarin ons leef. En hierdie sekerheid moet ons nie alleen van weet nie, ons moet dit glo, leef en uitleef.
In ons spore omdraai en positief by God se plan betrokke raak. Dat ons sal bid vir God se kerk en Sy koninkryk, ook vir ons land. Dat ons ons doelbewus sal beywer vir die saak van God, maar ook vir die gemeenskap waarin ons leef. Dat ons die hande sal uitsteek na ander wat saam met ons in Christus as die enigste Verlosser glo, maak nie saak wie hulle is nie. Maar bo alles, dat ons elkeen onsself sal verbind tot diensbaarheid aan ‘n saak wat baie groter is as al die klein ou dingetjies wat ons soms so kinderagtig verdeel.