In die middel-1990'e het Joseph Overton, 'n navorser by die VSA-dinkskrum, die Mackinac-sentrum vir openbare beleid, die idee van 'n 'venster' van maatskaplik aanvaarbare beleide binne enige gegewe domein voorgestel. Dit het gekom bekende as die Overton-venster van politieke moontlikhede. Die werk van dinkskrums, Overton voorgestel, was nie regstreeks om bepaalde beleide te pleit nie, maar om die venster van moontlikhede te verskuif, sodat voorheen ondenkbare beleidsidees - wat skokkend is vir die sensitiwiteit van die tyd - hoofstroom en deel van die debat word.
Overton se insig was dat daar min punt gepraat word vir beleid wat onaanvaarbaar is, aangesien (amper) geen politikus hulle sal ondersteun nie. Pogings word beter bestee, het hy aangevoer om die debat te verskuif sodat sulke beleide minder radikaal lyk en meer geneig word om steun van simpatieke politici te ontvang. Byvoorbeeld, om die bewustheid van klimaatsverandering te verhoog, kan toekomstige voorstelle maak om die gebruik van dieselmotors meer smaaklik te maak, en uiteindelik meer doeltreffend as om regstreeks te lobby vir 'n verbod op sulke voertuie.
Overton was bekommerd oor die bedrywighede van dinkskrums, maar filosowe en praktiese etici sou iets kon kry om die Overton-venster te oorweeg. In die praktyk spreek praktiese etiek tipies kontroversiële, polities sensitiewe onderwerpe aan. Dit is die taak van filosowe om betrokke te raak by 'konseptuele higiëne' of, soos die laat Britse filosoof Mary Midgley beskryf dit, 'filosofiese loodgieterswerk': verduidelijking en vaartbelyning, die diagnose van ongeregverdigde bewerings en die aanduiding van omsendbriewe.
Daarom kan filosowe gretig wees om hul vaardighede toe te pas op nuwe vakke. Dit kan frustrasie veroorsaak deur diegene wat binne 'n bepaalde vak ingebed is. Soms is dit verdien: filosowe kan naïef wees om hul gedagtes by te dra tot komplekse gebiede waarmee hulle nie die soort vertroudheid het wat tyd en onderdompeling vereis nie. Maar so 'n buite perspektief kan ook nuttig wees. Alhoewel sulke bydraes selde alles reg kry, is die standaard te veeleisend in gebiede van groot verdeeldheid en debat (soos praktiese etiek). In plaas daarvan moet ons verwag dat filosowe 'n teenpunt bied om wysheid, gevestigde norme en leerstellige vooroordeel te ontvang.
Etici, ten minste binne hul akademiese werk, word aangemoedig om skepties te wees oor intuïsie en die naturalistiese misleiding (die idee dat waardes eenvoudig uit feite afgelei kan word). Filosowe is ook bekend met gereedskap soos gedagte-eksperimente: hipotetiese en gekonfronteerde beskrywings van gebeure wat nuttig kan wees om bepaalde intuïsies of die implikasies van 'n filosofiese eis te verduidelik. Hierdie twee faktore maak dit onteensend dat filosowe dikwels openbare standpunte aanvaar wat onuitsprekend en buite die hoofstroom gedink word, en dat hulle nie persoonlik kan onderskryf nie.
Dit kan dien om die Overton-venster te verskuif, en dalk te verruim. Is dit 'n goeie ding? Soms argumenteer filosowe vir gevolgtrekkings ver buite die domein van 'respectabele' posisies; gevolgtrekkings wat deur diegene met onverdraagsame, rassistiese, seksistiese of fundamentalistiese oortuigings gekaap kan word om hul houding te ondersteun. Dit is verstaanbaar dat diegene wat deur sulke oortuigings gedreig word, enige argument wil hê wat hulle moontlik sal ondersteun om afwesig te wees van die debat, van die tafel af, en geïgnoreer.
HOwever, die vryheid om die grense van beredenering en intuïsie te toets, is noodsaaklik vir die filosofiese praktyk. Daar is voldoende en bekende voorbeelde van historiese ortodoksies wat omgeslaan is - die reg van vroue stem; die afskaffing van slawerny; die dekriminalisering van dieselfde geslag verhoudings - om vas te stel dat die sterkte en deursettingsvermoë van 'n geloof nie die waarheid of onveranderlikheid aandui nie.
Dit kan vervelend wees om herhaaldelik vroue se rol in die werksmag te bespreek, aborsie, diere se kapasiteit om pyn te voel, ensovoorts, maar om die bespreking stil te maak, sal veel erger wees. Echte pogings om moeilike etiese dilemmas op te los, moet erken dat begrip ontwikkel word deur dinge verkeerd te maak en dit daarop te wys. Die meeste (waarskynlik al die) wetenskap versuim om te beskryf of voor te stel hoe die wêreld met perfekte akkuraatheid werk. Maar as 'n gesamentlike onderneming kan dit foute identifiseer en die waarheid geleidelik benader. Etiese waarhede is minder maklik om te kom, en 'n ander metodologie word benodig om bevredigende benaderings te soek. Maar deel van hierdie model vereis dat daar genoeg ruimte is om dinge verkeerd te kry.
Dit is jammer, maar waar is die slegte idees soms ondermyn deur slegte redenasie, en ook dat diegene wat aanstootlike en grootliks vals beskouings aanneem, soms ware dinge kan sê. Oorweeg die 'gebore hierdie manier' argument, wat die foutiewe aanname dat 'n genetiese basis vir homoseksualiteit die toelaatbaarheid van dieselfde geslag verhoudings onderskryf, onderskryf. Alhoewel dit oor sommige individue kan wen, kan dit probleme ondervind indien dit blyk dat homoseksualiteit nie geneties is nie bepaal. Debatte met betrekking tot die 'kultuuroorloë' op die kollege kampusse het baie gelok ad hominem kritiek wat daarop dui om die skrywers se posisie te diskrediteer deur te wys op die feit dat hulle 'n sekere pas demografiese (wit, middelklas, manlik) of deel sommige sien met 'n skandelike figuur, en is dus nie geskik om by te dra nie. Die punt van filosofie is om sodanige onwettige bewegings te identifiseer, en om die argument oor die onderwerp te hou; Soms vereis dit om te kom tot die verdediging van slegte idees of skandelike karakters.
Deelname aan hierdie proses kan skrikwekkend wees. Om 'n ongewilde posisie te verdedig, kan 'n doelwit maak vir goed gerigte, deurdagte kritiek, asook vir emosionele, aanvallende aanvalle. Kontroversiële posisies oor omstrede onderwerpe lok veel meer ondersoek as abstrakte filosofiese bydraes tot nisvakke. Dit beteken dat die voormalige inderdaad strenger moet wees as laasgenoemde, en om meer potensiële wanaanvattings, verkeerde interpretasies en misverstande te voorsien en af ​​te lei - alhoewel dit bydra tot 'n interdissiplinêre area, wat nie net van die filosofiese teorie verstaan ​​nie. maar dalk ook medisyne, reg, natuur- en sosiale wetenskap, politiek en verskeie ander dissiplines.
Dit kan uitdagend wees, alhoewel ek nie bedoel om 'n apoloog vir gedagtelose, sensasionele provokasie en omstredenheid te wees nie, of dit deur filosowe of ander gelewer word. Ons moet 'n belangrike sosiale funksie van praktiese etici sien as die Overton-venster uitbrei en die openbare en politieke debat na 'n beredeneerde beraadslaging en respekvolle meningsverskil stoot. Die verbreding van die Overton-venster kan geleenthede bied vir idees wat baie offensief en regverdig verkeerd vind, sowel as idees wat goed verdedig en redelik is. Dit is verstaanbaar dat diegene met diep persoonlike betrokkenheid by hierdie debatte dikwels die venster wil vernou en dit in die rigting van dié sienings stoot, vind hulle onheil. Maar filosowe het 'n professionele plig, as konseptuele loodgieters, om die hele stelsel in goeie werkende toestand te hou. Dit hang af van filosofiese bydraers wat die dissiplinêre standaarde van akademiese rigou en intellektuele eerlikheid behou wat noodsaaklik is vir etiese refleksie, en vertrou dat dit ons geleidelik in die regte rigting sal lei.
Rebecca Brown is 'n navorsingsgenoot by die Uehiro-sentrum vir Praktiese Etiek aan die Universiteit van Oxford. Sy is geïnteresseerd in openbare gesondheidsetiek, gedragsintervensies en sielkundige modelle van gedrag.