Suiker Britz: Anemari Jansen,Stefaans Coetzee Graffiti Boeke
Soek resultate: Anemari Jansen
Toe die legendariese Suiker Britz homself in 2018 om die lewe gebring het, het die einde van 'n era aangebreek - 'n tydvak waarin ouskool-polisiemanne se reputasie gebou was op ongelooflike suksesse in die bekamping van misdaad. In sy luisterryke loopbaan as polisieman en
speurder, en as hoof van die polisie se moord-en-roofeenheid, was Britz as ondersoeker betrokke by misdade wat die samelewing tot in sy fondamente geskud het. In Suid-Afrika se oorgangstydperk na demokrasie het hy, in opdrag van verskeie kommissies van ondersoek,
duisterhede probeer opklaar rondom polities geïnspireerde moorde.
In hierdie boek probeer die skrywers 'n beeld van die man agter die legende kry deur die soeklig op sake waarby hy betrokke was, te laat val. Die prentjie wat na vore kom is dié van 'n passievolle speurder wat uitsonderlike prestasies in sy loopbaan behaal het. Maar Suiker Britz was ook 'n gewone mens met unieke tekortkominge. Hy het dikwels onder fel kritiek deurgeloop oor die manier waarop polities sensitiewe sake hanteer is.
Van die sake wat in die boek belig word, sluit in: Die Kerkstraat-bomontploffing, die sluipmoord op Fabian en Florence Ribeiro, asook verskeie gevalle waar polisiemanne misdadigers geword het. Suiker Britz se pad het gekruis met dié van berugte misdadigers soos Gert van Rooyen, Dirk Coetzee, André Stander, die Wit Wolf Barend Strydom en Dirk Prinsloo.
Om 'n profiel van iemand soos Suiker Britz saam te stel, is dit onvermydelik dat die donkerste uithoeke van die menslike psige verken word. Daarom word sensitiewe lesers gewaarsku dat van die moorde wat in die boek beskryf word, dikwels grusaam en skokkend is. Lesers word meegevoer op 'n ontstemmende reis na 'n afgrond waaroor Suiker Britz dikwels moes staar om boosheid vierkant in die oë te kyk.
'Op 'n dag skraap ek my moed bymekaar: 'Eugene, hoe voel dit om 'n ander mens dood te maak?'
Sy gesigspiere trek onwillekeurig in afgryse. 'Die mens, die slagoffer, gee 'n reuk af,' sê hy. 'Ek kan die reuk vandag steeds herroep. Dit walg my tot in my siel toe, daardie reuk van vrees wat deur daardie mens se sweetgaatjies en liggaamsvog na buite bars.''
Is daar enige menslikheid aan die man wat talle 'n monster noem en hoe het hy so geword? Anemari Jansen gaan soek na antwoorde in De Kock se streng grootwordjare, sy eerste blootstelling aan grutonele as jong polisieman aan die Oos-Rand en in die Grensoorlog waar hy as lid van Koevoet 'n jagter van mense geword het.
Jansen het eksklusiewe toegang tot De Kock se familie, asook oud-Koevoet- en Vlakplaaskollegas gehad. Sy skets 'n prentjie van 'n hoogs intelligente, dog komplekse mens wat van kindsbeen af 'n buitestaander was. De Kock het ook sy dagboeke en 'n ongepubliseerde manuskrip aan haar beskikbaar gestel - hieruit haal sy groot dele direk aan. In sy eie woorde is hy skreiend eerlik - De Kock skram nie daarvan weg om van sy wandade in detail te beskryf of sy opdraggewers te identifiseer nie.
Maja moet probeer aanpas by die lewe in 'n padkamp in die Caprivi na haar man, 'n ingenieur, daarheen verplaas word. Hul verhouding word vertroebel deur Louis se onvermoë om sy weermagervarings te verwerk en die spanning in die kamp, waar die druk van spertye en die klomp mans wat met hulself opgeskeep sit, soms hand uitruk. Maar Maja het ook 'n geheim wat sy vir Louis wegsteek.