Karen Snedker, skrywer met dien verstande
Al hoe meer mense slaap buite in tente, deure en onder brûe. In Engeland, 4,751 mense het op 'n enkele nag in die herfs 2017 geslaap, 'n toename van 15% van 2016. In die Verenigde State, 192,875 mense was in Januarie op 'n gegewe nag, 'n 9% toename van 2016.
Beide die Verenigde Koninkryk en die VSA, en baie ander lande regoor die wêreld, sien 'n sigbare styging in die tent kampe, wettig en onwettig. Tent stede is aangemeld in Londen, sowel as in Milton Keynes, Bristol, Cardiff, Manchester, Oxford en Sheffield. Regoor die VSA, tent stede groei in San Francisco, Los Angeles, Washington, DC, St Louis, Las Cruces, Indianapolis en Honolulu.
In die VSA is die stad Seattle as 'n belangrike - maar relatief oor die hoof gesien - deel van hierdie tendens. Seattle het onlangs verklaar 'n noodtoestand op dakloosheid en is die uitbreiding van wettig goedgekeurde tentstede, wat dit nasionaal en wêreldwyd uiteen sit. Seattle's Tent City 3 is die oudste gesertifiseerde tent kamp in die VSA. Die demokraties georganiseerde kampe funksioneer onder a streng gedragskode en beweeg elke kerke, wyk en universiteite elke 90-dag ooreenkomstig 'n stadshandves.
Tussen 2012 en 2018 het Seattle Pacific University gasheer vir Tent City 3 drie keer. Tydens hul verblyf ons het onderhoude gevoer met meer as 60 inwoners. Die data uitdagings wat ons dink ons ​​weet oor die oorsake van dakloosheid en die karakter van die mense wat dit ervaar.
Mite 1: Mense wat dakloos is, het groter patologieë
Die stereotipiese beeld van 'n daklozen is 'n geestesongestelde, onverskrokke man wat selfmedikasie met dwelms of alkohol gebruik. Terwyl enkel mans die mees waarskynlike demografiese is om dakloos te wees, in die VSA, verteenwoordig families met kinders een derde van die totale hawelose bevolking - in dakloosheid as gevolg van werkverlies, huishoudelike geweld, egskeiding, uitsetting en gesondheidskrisisse.
In die geval van die baie sigbare haweloses wat aan geestesongesteldheid of verslawing ly, begin hierdie gesondheidsprobleme dikwels nadat hulle hul huise verloor het weens die stres van die lewe op straat. Wade se lewe, byvoorbeeld, ontrafel nadat sy dogter ernstig beseer is en sy vragmotorbestuurder misluk het. Met sy maatskappy gegaan en sonder gesondheidsversekering, het Wade "begin drink ... en moedeloos geword. Dit het my egskeiding veroorsaak ... dit was die begin van die einde ".
Alkohol en dwelms kom dikwels agter die feit, gebruik om die pyn, eensaamheid en depressie van dakloosheid te verag. In Tracy se geval word verkrag terwyl haweloses gelei het tot geestesgesondheidskwessies, wat sy deur dwelms en alkohol behandel het:
Ek wou berading hê, en daarom het die saakwerker my aangepak om een ​​van hulle te krimp en dit was eintlik gaan, ons het 'n plan gehad ... maar ek het nie gekwalifiseer vir hulp nie, want ek selfmedikasie ... maar ek selfmedikeer omdat ek kan kry nie die hulp nie.
In akademiese kringe, mediese ingryping en behandeling word dikwels gesien as die oplossing vir dakloosheid. Alhoewel dit soms waar is, is dit 'n onvolledige begrip.
Mite 2: Daklose mense wil nie gereelde werk hê nie
Individue word dikwels skuldig bevind aan hul eie haweloosheid. Mense wat dakloos is gereeld gesien so lui, sonder 'n werksetiek en onverantwoordelik. Tog toon ons navorsing dat baie mense wat dakloos is, steeds werk. Sommige 25% van die inwoners van Tent City 3 het voltyds of deeltyds gewerk, en nog 'n 30% was aktief op soek na werk en 20% was afgetree of kon nie werk weens ongeskiktheid of ander gesondheidskwessies nie. Eerder as om lui te wees, het 'n gebrek aan werksgeleenthede, beperkte vaardighede of onderwys en lae lone hulle haweloos. Soos George ons vertel het:
As hulle die huur verlaag het, kon ek hier woon. Dit is daardie huur. Dit is nie goed nie, dit is te hoog. Sommige mense het twee werksgeleenthede en kan nog nie 'n plek bekostig met daardie huur nie.
Dit is veral waar in die lig van die onlangse finansiële krisis. "Enigiemand wat daar is, is net een loonskaart weg van dakloos," het Alonzo voorgestel.
Mite 3: Mense kies om dakloos te wees
Verhale van Tent City 3-inwoners is vol ekonomiese bane, gesinsversteurings en gesondheidskrisisse as gevolg van dakloosheid. Trouens, gebaseer op 'n 2018 opname In Seattle het 98% gesê dat hulle in veilige en bekostigbare behuising sou beweeg indien beskikbaar. Daar is skaars gevalle van persoonlike keuse wat 'n hawelose lewenstyl bevoordeel - werk en verantwoordelikheid ontduik - maar dit is nie die norm nie.
Vir sommige het kinderjare gesukkel met twis en onstabiliteit - van die lewe in die pleegsorgstelsel om in beledigende gesinne te leef - direk na dakloosheid gelei. Miguel het ons vertel hoe hy van 'n tipiese alkoholiese huis gekom het:
Ek was in die pleegsorg aan en af ​​en ... Ek het 'n probleem kind geword, jy weet, en so iets en begin drink en drink toe ek 11 was.
Daar is keuse voorbeelde van mense wat "kies" om haweloos te raak, soos Candi, wat dit gedoen het nadat haar dogter gesterf het:
Hierdie keer kan ek eerlik sê ek het dit gekies ... Ek het verkies om my dogter rustig te plaas eerder as om my rekeninge te betaal. Dit was per keuse, ek het besluit om my kind te begrawe.
Terwyl dit 'n uiterste voorbeeld is, is baie beperkte keuses tipies. Ons moet skepties wees oor stories oor die keuse om dakloos te wees. Sulke verklarings is bewerings van agentskap wat die pyn, verlies en mislukking vermy en poog om "red die self". Inwoners het uitgespreek dat hulle 'n weg uit dakloosheid wou hê.
Mite 4: Maatskaplike dienste hanteer die probleem
Plaaslike regerings, nie-winsgewende organisasies en kerke spreek hoofsaaklik dakloosheid aan deur basiese behoeftes te verskaf, soos kos en skuiling, maar hulle doen min om mense te help om werklik huise te kry. Selfs met Seattle se progressiewe politiek en uitbreidende ekonomie het die stad nie die hulpbronne of die planne om die omvang van die probleem voldoende aan te spreek nie. gaan voort om te styg.
Jen vertel hoe sy haar woonstel verloor het nadat haar maat in die hospitaal opgeneem is:
As jy vir hulle sê dat jy dakloos is, stuur hulle die maatskaplike werker in, en sy het basies geen idee gehad nie. Sy was soos 'hier, hier is 'n pamflet', en ek was soos, 'groot dankie, dit is regtig nuttig'.
Die inwoner se sarkasme dui op die gebrek aan nuttige dienste en hulpbronne vir mense, veral onvoldoende behuising en maatskaplike werkers. Frank, 'n enkele pa, het die ondersteuning gedeel wat hy en ander desperaat nodig het:
Dus, ek is aan die onderkant, ek kan niks doen nie, maar gaan op. En ek weet dat ek dit nie self kan doen nie. Ek het mense nodig om my te ondersteun.
Openbare persepsies oor dakloosheid. Hulle kan beide ons begrip verruim of dien om ons vooroordele te versterk. Terwyl inwoners van Tent City 3 nie tipies van die hele hawelose bevolking is nie (hulle is meer geneig om wit te wees, minder ernstige geestesongesteldhede uit te oefen en minder ly aan dwelm- en alkoholafhanklikheidsprobleme), werp hulle lig op 'n toenemende bevolking van die werk armes, wat nie behuising kan bekostig nie.
Stories van tentstede versterk baie van wat geleerdes van haweloosheid al lank berig het breër sosiale stelsels (ekonomiese ongelykheid, verswakte sosiale veiligheidsnet, swak arbeidsmark en stygende behuisingskoste) is die primêre oorsake van dakloosheid.
Karen A Snedker, Akademiese Besoeker, Sentrum vir Sosio-Regstudies, Universiteit van Oxford en Jennifer McKinney, professor in sosiologie, Seattle Pacific University