Die klem op verinnerliking lei daartoe dat ŉ duidelike skeiding tussen die leser en die digter ontstaan. Die gevaar wat die digter loop, is dat sy haar lesers in die proses kan vervreem, omrede haar poësie veeleisende lesersbetrokkenheid verg. Die digter doen dit meestal deur oop spasies in haar verse te laat, sodat dit lyk asof daar gedagtespronge plaasgevind het. Twee voorbeelde is te sien in die gedigte “ŉ laaste totsiens” (47) en “splitsing” (58) (soos wat reeds uit die gedigtitel afgelei kan word). Die eerste strofe van “ŉ laaste totsiens” (47) is soos volg:
Die digter verdien erkenning vir haar gewaagdheid met die eksperimentering van hermetiese en esoteriese verse, waarin die skilderkuns boonop ook diep gebed is. Vanweë die vormloosheid, ironie, betekenisgapings en feitlik ondeurdringbaarheid van die verse kry die leser nooit werklik ŉ houvas daarop nie en word hy/sy eerder verward gelaat. Dit is dan waarskynlik ook wat die digter met die skrywe van hierdie verse ten doel gehad het.
Fransi, baie geluk met die verskyning van jou bundel. Dit is harde werk en jy verdien ‘n klop op die skouer daarvoor. Ons sien uit daarna om in die toekoms van jou nuwe verse te lees. Hartlik geluk ook aan Cordis Trust. Dankie aan elkeen vir die positiewe terugvoer in verband met die resensie. Dit word opreg waardeer.