Januarie | 2016 | Tannie Frannie
Toeka-Tokkel 3: Eerste soen(e)
Die sand van die strande is hoofsaaklik kleigeel, partykeer wit en soms selfs swart, met blinkertjies. Die rotse lyk anders en teen die horison lê die dramatiese silhoeët van Rangitoto – ‘n uitgebrande vulkaan. In die baaitjie naaste aan ons was daar nie branders nie, want…
(Scrapydo is die meesterbrein agter Toeka-Tokkel: https://scrapydo2.wordpress.com/2016/01/07/toeka-tokkel-2016-welkom/)
Ek staan op die rand van ‘n afgrond. Wyd voor my strek die wonderlikste goue lig, deurstraal met rooskleurige skakerings. Ek is bang – so bang! Maar die lig bekoor my só dat ek vorentoe val… Toe ek ‘n vergeestelikte vriendin van hierdie droomervaring vertel, som sy dit perfek op: “Falling into grace”.
In 2010 was ek vas oortuig dat ek daardie jaar nie sou oorleef nie, vanweë die stresvolle uitdaging van my pligte by ‘n internasionale konferensie. Ek was een van die onsigbares, moes toesig hou oor die tolkdienste, en het geglo ‘n hartaanval is my voorland – voete eerste sou hulle my by Sandton se Konvensiesentrum uitdra. Ses jaar later en hier is ek nog steeds.
Dis nou genadetyd – ek het reeds die Bybelse leeftydtoekenning bereik. Om my is daar die leë plekke van mense wat nog soveel sou kon bied. Wanneer sal my tyd op hierdie mooie aarde verby wees? Hoe kan ek intussen die bitterheid van die ouderdom hokslaan?
Ek het net een allesomvattende voorneme vir 2016: “Moenie bang wees nie”.
“Elke ding het sy vaste tyd, elke ding in hierdie wêreld het sy tyd”
Vanoggend het ek saam met Gabby en haar mamma na die kleuterskooltjie toe gestap en die kosbare wesentjie in iemand anders se sorg oorgegee.
Ek het nooit kon dink dat ek een dag jaloers sou wees op ‘n kleuterskoolassistent nie…
10 Sondag Jan 2016
Kersfees is verby – maar die gedagtes wat Ashlin hier uiteensit, is tydloos…
I kept getting distracted. Something that has been grabbing at my heart lately kept pulling on me. I would write a sentence, pause and let my mind wander, and the next thing I knew I was playing a long and tiring round of “what if?”
Suddenly, I would remember that I was supposed to be focusing, to be listening to God and not trying to make a bunch of plans.
I was thinking about The Wise Men. The ones who had direction, but no details. They knew what they were headed toward, but they didn’t know what it would take to get there. Follow the star and you’ll…
In Auckland in Nieu-Seeland staan daar ‘n houthuisie met dakvensters, wat eens ‘n vakansiehuis was (‘n “batch”, soos die Kiwi’s dit om die een of ander onverstaanbare rede noem). Nou is dit die woonhuis van my broer se gesinnetjie wat Suid-Afrika in 2011 vaarwel toegeroep het – vier mense wat van my heel dierbaarste dierbares is. Die huisie nestel onder ‘n steil afrit, sodat die seebries dit net liggies streel. In die een hoekkamer kyk vensters sonder diefwering uit op ruie varings, boomvarings, piesangplante, rankplante en reuse-impatiensblomme. Die buurhuise is net anderkant hierdie skerm, maar dit voel asof mens alleen in ‘n sprokiestuin woon.
Hier het ek twee wonderlike weke deurgebring, omring deur liefde en oorlaai met guns. Elke oggend het my peetseun, nou al sestien, my vaak-vaak ‘n drukkie kom gee. My broer se dogtertjie (sy’s amper twaalf) en ek het ons vingers sagkens tussen die sagte groen suiertjies van see-anemones geplaas en ‘n donkerblou seester in een van die rotspoeletjies ontdek. Ons het die wilde eende in die stroompie gevoer (twee broeisels van drie en vyf eendjies maak miniatuur-v’tjies in die water agter hulle ma’s aan) en die lieflike seelandskap van die “clifftop” af bewonder.
Dis al lank dat ek wonder oor die geheimenis van persoonlike ervaring. Dit voel vir my asof ek, waar ek ook al gaan, die wêreld om my “oopmaak” deur op daardie oomblik dáár te wees. Bly daar iets van my oor as ek weer weg is, of is hierdie hele gedagte in wese ongelooflik egosentries?
Terug in my vaderland moet ek verneem dat een van die steunpilare van ons gemeente skielik oorlede is – so ‘n lewendige, vriendelike, opmerksame en behulpsame mens! En ek wonder oor die dood…