Die opvolgprent, The Girl Who Played with Fire, is ’n heelwat lomper produksie wat graag die groot gewere en kru klanke uitruk om ons te laat sidder, maar dit maak nie op vir ’n gebrek aan ’n duidelike storielyn nie. Twee moorde bring toevallig weer vir Lisbeth Salander en Mikael Blomkvist in kontak, maar hulle werk nie fisies saam nie en kontak ook nie mekaar nie – in die wêreld van alomteenwoordige tegnologie deel hulle inligting (deurdat sy van tyd tot tyd in Blomkvist se rekenaar inbreek) sonder dat die een ooit die ander hoef te sien. Die derde en finale film sal The Girl Who Kicked the Hornet’s Nest wees, wat in Desember in Suid-Afrika uitgereik sal word.
Die storielyn is baie wyer as in die vorige film en fokus op ’n onbekende groep wat handel dryf met meisies uit Oos-Europa, en hulle is nie mense met wie jy wil mors nie. Een só ’n karakter is die blonde vleispaleis Ronald Niedermann, wat baie onhandig, amper roboties, lyk – die rede hiervoor word teen die einde van die verhaal met ons gedeel.
Die film beweeg ook dikwels heen en weer oor die grens tussen riller en grilfilm, wat nie ’n goeie keuse is vir ’n storie wat so duidelik in ons wêreld afspeel nie. Daar is talle oomblikke waar die musiek so skreiend is dat dit klink soos skerp naels wat oor ’n swartbord getrek word. Dit is wel effektief, soos ’n toneel teen die einde van die film baie goed bewys, maar die skrik wat dit die kyker op die lyf jaag, is heeltemal ongevraagd en maak die oefening soveel minder werd. Dan is daar selfs ’n karakter wat basies uit die dood uit opstaan. Dit is nie net onrealisties nie, maar ook heeltemal ongeloofwaardig indien die konteks van die verhaal in ag geneem word – ’n konteks wat ons wêreld baie nou weerspieël.