Mynee's Musings: Downtown Restaurant Week 2015
« Beauty and the Beast | Main | No Bobblehead »
02:02 PM in Beer / Beer Brewing, Food & Dining | Permalink Bird in Grahamstown | Pets | Gumtree Classifieds South Africa
Pets in Eastern Cape (Keyword:"bird")
Voel hok Wit voel hok te koop R 200
☆ Eclectos (6 Months)☆
Electos 6 Months Old
PRICE = R4000.00 #review – musicalrollercoaster
Fliekresensie: The Bang Bang Club Dood fotograwe se brood
FOTO: Covering Media
(Nota: Hierdie resensie is in Mei 2017 vir klasdoeleindes geskryf.)
’n Goeie rolprent is een wat nog lank in jou gedagtes spook – The Bang Bang Club se etiese kwessies teister jou soos die dooies wat dié fotojoernaliste “geskiet” het.
The Bang Bang Club (2011) bied ’n blik op joernaliste se rol as waarnemers en dokumenteerders en die psigoligiese tuimeltruim wat met dié verantwoordelikheid teenoor die samelewing gepaard gaan.
Dít verbeeld ook ’n onbekende apartheidsprentjie aan mense wat onkundig is oor die politieke intriges tydens die vredesonderhandeling voor demokrasie in Suid-Afrika.
Dié fliek van Steven Silver is op Greg Marinovich en João Silva se outobigrafiese boek The Bang-Bang Club: Snapshots from a Hidden War (2002) gebaseer. The Bang Bang Club fokus op geweld in Gautengse townships tussen ondersteuners van die Inkhata-Vryheidsparty, oorwegend Zoeloes, en die ANC.
Dié politieke teenstanders moor mekaar uit, omdat “hy nie Zoeloe is nie, hy is Xhosa soos Mandela en verdien om dood te gaan” en andersom. The Bang-Bang Club word deel van die oorlog wanneer hulle daaroor verslag doen.
Dit is ’n boeiende rolprent en elemente soos die kamerskote, klankbaan en toneelspel skep ’n oortuigende scenario.
Dié vier Bang-Bang fotojoernaliste, Kevin Carter (Taylor Kitsch), Ken Oosterbroek (Frank Rautenbach), João Silva (Neels van Jaarsveld) en Greg Marinovich (Ryan Phillippe) jaag die dood en geweld soos aasvoëls na. “Almal wil aan die einde van die dag met die beste skoot terugkom,” sê Carter in die fliek. Die ironie word uitgebeeld wanneer Carter as’t ware in ’n spieël kyk wanneer hy in Soedan ’n aasvoël afneem wat wag vir ’n dogtertjie om te sterf tydens ’n hongersnood.
“Van wanneer af is joernaliste gevrywaar van mense help?” was maar net een van die vrae waarmee joernaliste in die fliek Carter peper ná aanleiding van die dogtertjie se lot. Tot watter mate mag en moet joernaliste inmeng by die storie wat hulle wil vertel? Dié vraag is veral relevant in die internetera wat dit vir gewone mense moontlik maak om berigte te skryf en te publiseer.
Die vier hoofkarakters kom aanvanklik as charismatiese, opwindingsvrate voor, totdat die ongeluk wat hulle elke dag aanskou hul eie groep tref. Die gesogte Pulitzer-prys en massiewe bewondering in die mediawêreld is vir baie nie genoeg om die gewete te sus ná hulle mense nie fisies gehelp het nie, maar eerder hul stories van pyn met foto’s weergegee het.
Dit is ’n boeiende rolprent en elemente soos die kamerskote, klankbaan en toneelspel skep ’n oortuigende scenario. Die opgewekte musiek terwyl mense ween, deur dood omring word en hul lewens letterlik in vlamme wegkwyn, met fotograwe wat dit afneem, versterk die ironiese ondertoon.
Die vier hoofkarakters kom aanvanklik as charismatiese, opwindingsvrate voor, totdat die ongeluk wat hulle elke dag aanskou hul eie groep tref.
Die kamerawerk is simplisties en voel met tye asof een van die vier die verfilming doen, wat beweging skep en die kyker binne die aksie plaas.
Die rolle word oortuigend vertolk, hoewel internasionale akteurs, veral Kitsch nie van sy aksent kan wegkom nie. Daarenteen kan Phillippe vir ’n Suid-Afrikaner aangesien word.
Tags #class, #journalism, #review