Lesersbrief: Die gesig van geweld en mishandelingFoto: Stefano Pollio/Unsplash.com KH Booise van die Paarl skryf: In haar soms starende en uitdrukkinglose oë, sien ek gebrokenheid en uitsigloosheid. In haar tenger liggaam en arms wat soms slap langs haar sye hang, sien ek hooploosheid en moedeloosheid. In haar uitgestrekte hande sien ek ’n gevangene en waar sy soms vlugtend hardloop, sien ek ’n ontwortelde mens. Dít is die beeld van baie vroue, die beeld van geweld en mishandeling. Dieselfde vrou is ’n beeldhouer van nasiebou en die sleutel tot generasies wat nog sal kom. Dis dieselfde vrou wat hartstoglik bemin was, wat nou hartstogtelik baklei vir erkenning en bestaansreg, wat beskerming geniet binne een van die mees toonaangewende Grondwette ter wêreld, maar wat nou uitgelewer is aan die hand van een wat homself sien as superieur bo die vrou … Ja, ék, as man. ’n Vrou sien op na ons as die gesagsfiguur, die selfopofferende een wat sorg vir brood en botter op die tafel. Die een wat selfverantwoordelikheid demonstreer om medeverantwoordelikheid by ons seuns te kweek. Ja. die een wat beheersd optree in konfliksituasies om kinders se konflik- en probleemoplossingsvaardighede te ontwikkel en te verbeter. Dis ons as mans wat die helde is in die oë van ons kinders – want ons is vreesloos, ons toon waagmoed, ons is planberamers, ons fouteer en erken en ons is meesterbouers van ons kinders se karakter. Maar wat is die teendeel van wat ’n vrou en ’n kind in ons as mans sien? Met die mond waaruit liefde en wysheid kom, verkleineer en verneder ons. Met die hand wat teer en sorgsaam moet wees, pers ons die laaste asem uit die liggaam. Met die arm wat teer en liefdevol moet omvou, breek ek die nek wat ek eenmaal gekus en liefkoos het. Met die knie waarop ’n kind veilig en beskermend moet sit, word ’n tenger liggaampie se ingewande saamgepers soos ’n wingerdkorrel wat gepars word. En die koppie, waaroor daar eens so liefderyk gestreel was, word slegs ’n skedel – gebreek deur ’n hand van ŉ man. En, in die starende oë van liefde en hoop, verbleek ’n gesiggie van ’n kind wat net kind wou wees. Om man te wees te midde van geweld en mishandeling, vra moed en durf. Dit vra van ’n man om sy mond te gebruik en hom uit te spreek teen geweld en mishandeling. Dit vra ’n hand om ’n ander hand te neem en te sê, ek is jammer, laat ons saam die pad van vergifnis loop. Dit vra ’n arm om te omarm en te sê, ek toon begrip. Dit vra ’n bors om deernis te toon, ’n voet om ’n standpunt te demonstreer, ’n hand om hulp aan te bied. Dit vra ’n oog om die pyn en realiteit raak te sien. Maar, veral, vra dit ’n oor om die noodkreet van ’n vrou en ’n kind te hoor. Geweld vra nie ’n kleur nie, dit maak ons soms kleurblind. Wat geweld vra is: Dit moet stop by my!