Resensie: Deel 42 - Gesinsgeskiedenis - Inligting
Resensie: Deel 42 - Gesinsgeskiedenis
Familiegeskiedenis is slegs een deel van u persoonlike erfenis - daar is meer agter u agtergrond as wie u voorouers was. Dit verskil van die meeste boeke op die mark, aangesien dit hierdie proses op gelyke voet plaas met die sosiale geskiedenis wat elke generasie omring, net soos die tegniese kennis waarop rekords ondersoek moet word en waar. Hierdie boek neem u op 'n unieke reis terug in die tyd waarin ons die huise, strate, gemeenskappe en lewenswyses ondersoek wat die wêreld rondom ons gevorm het, en veral die presiese omstandighede wat ons gemaak het tot wie ons vandag is. Verder sal hierdie boek nie net verduidelik hoe en waar om hierdie persoonlike speurproses te onderneem nie - dit wys u hoe u u bevindings kan organiseer en vorm, en u eie persoonlike argief kan skep met behulp van die nuutste tegnologie en aanlynhulpbronne, en hoe u u winkel kan byvoeg kennis van die opkomende sosiale netwerke waarmee ons 'n mense -argief kan skep en die vergete verhaal uit die verlede kan vertel wat nooit in die handboeke kom nie.
Hierdie Wiki het 'n bladsy met instruksies en wenke om die genealogiese eer te verdien.
'N Primêre bron (ook oorspronklike bron genoem) is 'n dokument, opname of ander bron van inligting (papier, prentjie, ens.) Wat destyds geskep is deur 'n gesaghebbende bron, gewoonlik een met direkte persoonlike kennis van die gebeure beskryf word. Dit dien as 'n oorspronklike bron van inligting oor die onderwerp. Primêre bronne word onderskei van sekondêre bronne, wat dikwels primêre bronne noem, daarop kommentaar lewer of daarop bou.
Geboorte-, huweliks- en doodsertifikate
Gesinsbybels (indien dit opgeteken is deur iemand wat die gebeurtenis gesien het kort nadat dit plaasgevind het.
Briewe wat die gebeurtenisse beskryf soos dit plaasvind deur 'n betrokke persoon.
'N Sekondêre bron is 'n dokument of opname wat inligting wat oorspronklik elders aangebied is, verband hou met of bespreek. 'N Sekondêre bron kontrasteer met 'n primêre bron, wat 'n oorspronklike bron is van die inligting wat bespreek word. Sekondêre bronne behels veralgemening, analise, sintese, interpretasie of evaluering van die oorspronklike inligting. Primêr en sekondêr is relatiewe terme, en sommige bronne kan as primêr of sekondêr geklassifiseer word, afhangende van hoe dit gebruik word.
Briewe wat goed geskryf is na die geleentheid
Mondelinge geskiedenis soos vertel deur iemand sonder eerstehands kennis van die gebeurtenis.
Joseph Edward Brockinton - Toetreding 715 #1
Familiegeskiedenis - Brockinton Family en William Willis Boddie
Toetreding 715 #1
Joseph Edward Brockinton (1853-1900) Sy Amerikaanse vaderlyn en sy afstammelinge tot 1927 deur William Willis Boddie vertel 'n paar van die familiegeskiedenis en genealogie van die Brockinton Family van Williamsburg County, SC van 1725 tot 1927. Benewens die Brockinton -familie, is daar ook ander vanne wat genoem word, Drew, Fowler, Scott, Davis, Bradford, Kennedy, Epps en Harvey. Sien die aangehegte "Joseph Edward Brockinton Line in Williamsburg County, South Carolina"
Gesinslewe: aspekte van lewe en dood in ou gesinne. Acta hyperborea, 15
Die boek Gesinslewe: aspekte van lewe en dood in ou gesinne is die gesamentlike poging van 'n groep geleerdes uit Nordiese lande en het sy oorsprong by die seminaar Gesinne in die antieke wêreld, georganiseer deur die Deense Navorsingsnetwerk Collegium Hyperboreum in 2015. Die bydraes tot hierdie bundel hou meestal verband met die gesin: daar is verskillende besprekings oor die status van individue binne hul gesinsgroepe, persoonlike verhoudings tussen familielede en gesinsdeelname aan godsdienstige en begrafnisrituele. Alhoewel die gebruik van terme soos 'antieke wêreld' of 'antieke gesinne' 'n breë kulturele fokus suggereer, is dit duidelik uit die bydraes dat die omvang van die boek baie meer die Grieks-Romeinse wêreld is, met 'n meerderheid artikels oor klassieke Griekeland en vroeë keiserlike Rome. Die veertien bydraes word in afdelings verdeel "volgens hul geografiese en kulturele aanhang:" daar is twee lang gedeeltes oor onderskeidelik 'Griekeland' en 'Etruria en Rome', en twee korter afdelings met die titel 'Buite Rome' en 'Forum.' Die onderverdeling van die eerste drie afdelings kan die redakteurs artikels oor baie verskillende temas, soos gesinsekonomie, huishoudelike godsdiens, sosiale status, ouderdom en geslag, in dieselfde geografiese en kulturele gebiede saambring. 'N Onderdeel wat geografies en kultureel is, lyk miskien nie heeltemal oortuigend vir gebiede soos Etruria, wat geografies en kultureel met Rome gekoppel kan word nie, maar ook 'n sterk band met die Griekse kultuur het. Die afdeling 'Beyond Rome' vir artikels oor Palmyra en Grieks-Romeinse Egipte werk ook slegs as die titel in geografiese sin bedoel is, maar as u dit as 'n kulturele groep saamstel, kan dit 'n Romeinse vooroordeel aandui. Laastens bied die afdeling 'Forum' twee bydraes oor die versamelings van die Ny Carlsberg Glyptotek, Kopenhagen, wat nie verband hou met die familie in die antieke wêreld nie.
Die inleiding verduidelik die omvang en perke van die boek duidelik en gee 'n opsomming van elke bydrae in detail, wat baie nuttig is vir die leser. Daar kon egter meer in hierdie eerste hoofstuk gedoen gewees het om die temas van die boek bekend te stel en te bespreek, veral met die oog op die afwesigheid van afdoende opmerkings aan die einde van die boek. Lesers sal dalk wonder watter algemene temas hierdie spesifieke groep skrywers in die eerste plek bymekaar gebring het, en watter gevolgtrekkings tydens die seminaar in 2015 gemaak is. In die besonder soek die leser tevergeefs na 'n definisie van 'familie:' wat doen die verskillende outeurs bedoel met 'familie'. Hoe kan 'n mens Griekse, Etruskiese, Romeinse, Siriese en Egiptiese gesinne vergelyk? Verskeie algemene 'groot temas' kon inderdaad beklemtoon gewees het. Die sosiale en godsdienstige rol van begrafnisgangers word byvoorbeeld bespreek in die bydrae oor Grieks prostese deur Birgitta Leppänen Sjöberg en in die koerant oor Etruskiese begrafnisreliëfs deur Liv Carøe. Ten minste twee bydraes ondersoek die status van agbare Romeinse vroue en die voorstelling daarvan in letterkunde en ikonografie. Erika Lindgren Liljenstolpe beskryf die amateurmusiekvaardighede van die Romeinse vrou as 'n voorbeeld van respekvolle aktiwiteite wat deur vaders en mans gevier word, terwyl Bjare Purup agterkom dat voorstellings van jong vroue op Romano-Egiptiese mummie-portrette meer gereeld voorkom as dié van ander geslags- en ouderdomsgroepe. Ander bydraes fokus op die status van mans met betrekking tot hul gesin. Bydraes oor antieke Griekse, Etruskiese en Siriese huishoudings neem die dinamika van deur mans oorheersde gesinshiërargieë in ag. Veral interessant is die bespreking van Niels Bargfeldt oor hoe die Romeinse vlootsoldate 'n verhouding met verre familielede onderhou het. Lisa Hagelin beweeg weg van gesinsverhoudings om die status van Romeinse mans in meer ideale terme te bespreek: manlik virtus het verband gehou met sosiale status en nie net rykdom nie, en daarom was dit slegs moontlik deur vrygebore mans.
Benewens die bespreking van baie algemene temas, gebruik die skrywers van 'n ander groep uitstekende bydraes ook soortgelyke terminologie op effens verskillende maniere, en dit is nie duidelik of hulle met mekaar saamstem nie. In die afdeling oor 'Griekeland' definieer Jens Krasilnikoff byvoorbeeld die Atheens oikos as 'n werkende gemeenskap wat hoofsaaklik met die landbou besig is, terwyl Synnøve des Bouvrie die Grieks aanbied oikos op 'n meer 'tradisionele' manier as die gesin. Dit sal ook interessant wees om te weet waarom die inleiding verkies om die woord te vertaal oikos in domus.
'N Goeie eienskap van hierdie boek is die multidissiplinêre benadering van die skrywers tot die onderwerp van antieke familie. Ondanks hul algemene herkoms van Nordiese instellings, gebruik hierdie groep argeoloë, klassisiste en historici verskillende bronne en metodologieë om hul argumente met interessante en verfrissende resultate te demonstreer. Die artikels wat handel oor kwessies rakende ouderdom en geslag, bou voort op teoretiese geleerdheid, en hul skrywers doen moeite om alle relevante studies te oorweeg sonder om hul eie argumente uit die oog te verloor. Die artikels wat handel oor materiële kultuur en ikonografie is gebaseer op 'n goed gedefinieerde bewysstuk: as die fokus op 'n klein aantal objekte val, kombineer die studies diepgaande analise van die spesifieke materiaal met breër vergelykings wanneer die getuienis groter, gebruik die studies goed aangebied statistiese data en tabelle. Slegs 'n paar artikels is te beskrywend of dryf hul argumente buite geloofwaardigheid op grond van die beskikbare bewyse. Ondanks die veranderlike kwaliteit van die argumente, is al die bydraes duidelik geskryf en word die materiaal op 'n oorspronklike manier aangebied.
Die formaat van hierdie geredigeerde boek is meer tematies homogeen as 'n versameling konferensieverrigtinge, maar die gebrek aan tematiese gedeeltes beteken dat dit nie 'n metgesel is nie (en nie van plan is om dit te wees nie), dus moet lesers regtig nie verwag dat dit dieselfde sal vervul nie funksioneer as die van Beryl Rawson 'N Metgesel vir gesinne in die Griekse en Romeinse wêrelde, Wiley-Blackwell 2010. Die bydraes fokus almal op verskillende aspekte wat min of meer los verband hou met die sentrale tema van die gesin, en dit is die rede waarom die redaksie die subtitel gekies het Aspekte van lewe en dood in ou gesinne. Een van die grootste voordele van hierdie keuse is dat die skrywers nie gevra is om hul belangstellings by 'n algemene tema aan te pas nie, en toegelaat is om uitgebreide (dikwels tot 30 bladsye lank) oorspronklike bydraes op grond van hul huidige navorsing te skryf. Die gevolg is dat baie bydraes dieselfde kwaliteit as 'n goeie tydskrifartikel het, en dat sommige selfs van baanbrekende belang is. Sommige van die beste werke is van vroeë loopbaannavorsers, en die sigbaarheid wat hierdie boek bied, sal ongetwyfeld hul toekomstige loopbane bevoordeel.
Die voorkoms van die boek is in die algemeen baie goed, hoewel 'n paar foto's nie van aanvaarbare kwaliteit is nie, en sommige van die onderskrifte moes geregverdig gewees het. Belangriker nog, geen van die bydraes bevat formele of feitelike foute nie. Selfs as argumente effens te ver gebring word vir die beskikbare bewyse, is geen stellings blatant verkeerd nie. Die proeflees en proefredigering was uiters streng: hoewel die bydraes almal deur nie-moedertaalsprekers geskryf is, was die Engels uitstekend en kon ek geen tikfoute vind nie.
Hierdie boek bring nuwe uitstekende bydraes tot die studie van die gesin in die antieke wêreld en moet as 'n belangrike opdatering op hierdie gebied verwelkom word. Alhoewel die afwesigheid van 'n diepgaande kritiese bespreking van die onderwerpe van die boek opmerklik is, kom die belangrike temas tog duidelik uit die bydraes na vore. Die meeste lesers sal die bydraes waarskynlik 'kersies kies' volgens hul navorsingsbelangstellings, sodat hulle nie veel aandag aan hierdie aspek sal gee nie. Ek twyfel nie dat hierdie studies vir baie inspirerend en nadenkend sal wees nie.
Jens Krasilnikoff, Die boerdery -Oikos as plek: besinning oor ekonomie, sosiale interaksie en geslag in Klassieke Attika.
Synnøve des Bouvrie, Familieramp op die verhoog: polis -orkestrasie van die Griekse tragedie.
Sanne Hoffmann, Terracotta -beeldjies as 'n offer vir beide die individu en die gesin.
Birgitta Leppänen Sjöberg, Die protese: 'n geritualiseerde konstruksie van alledaagse sosiale ruimte in die antieke Griekse samelewing.
Anna Sofie S. Ahlén, Kinders in die Etruskiese begrafnisikonografie: voorstellings van gesinne op ure, sarkofae en in muurskilderye.
Liv Carøe, Human or divine?: 'N nuwe interpretasie van 'n vroulike beeld op die deksel van Velthur Partunu se sarkofaag.
Niels Bargfeldt, Amper onsigbaar: die families van die mariniers wat in Rome gestasioneer is.
Lisa Hagelin, Romeinse vrymanne en virtus: konstruksie van manlikheid in die openbare sfeer.
Erika Lindgren Liljenstolpe, musiekmaak vir vroue in die Romeinse gesinsverband: 'n uitdrukking van sosiale status.
Sanna Joska, Definiëring van sosiale mag deur familie: die ikonografie van die keiserlike broers en susters in die 2de eeu in Rome.
Rubina Raja, Familie -aangeleenthede: familie -sterrebeelde in die begrafnisbeelde van Palmyrene.
Bjare B. Purup, 'n Sosiale benadering tot die geslags- en ouderdomsverspreiding in mummieportrette.
Christina Hildebrandt, 'n Romeinse man se beste vriend: 'n verkenning van die betekenis van 'n klein hond op 'n begrafnismonument in die Ny Carlsberg Glyptotek, Kopenhagen.
Amalie Skovmøller, Skildery van Romeinse portrette: kleurkodering van sosiale en kulturele identiteite.
Die patofisiologie en behandeling van gloukoom: 'n oorsig
Belangrikheid: Gloukoom is 'n wêreldwye grootste oorsaak van onomkeerbare verlies aan sig. Omdat dit asimptomaties kan wees tot 'n relatief laat stadium, word die diagnose gereeld vertraag. 'N Algemene begrip van die patofisiologie, diagnose en behandeling van die siekte kan dokters in die primêre sorg help om pasiënte met 'n hoë risiko te verwys vir omvattende oftalmologiese ondersoeke en om meer aktief deel te neem aan die versorging van pasiënte wat deur hierdie toestand geraak word.
Doel: Om huidige bewyse rakende die patofisiologie en behandeling van oophoekgloukoom en hoeksluitgloukoom te beskryf.
Bewysoorsig: 'N Literatuurondersoek is uitgevoer met behulp van MEDLINE, die Cochrane-biblioteek en manuskripverwysings vir studies wat tussen Januarie 2000 en September 2013 in Engels gepubliseer is oor die onderwerpe oophoek-gloukoom en hoek-sluiting-gloukoom. Uit die 4334 opsommings wat getoets is, is 210 artikels gekies wat inligting bevat oor patofisiologie en behandeling wat relevant is vir dokters in die primêre sorg.
Bevindings: Die gloukoom is 'n groep progressiewe optiese neuropatieë wat gekenmerk word deur degenerasie van retinale ganglion selle en gevolglike veranderinge in die optiese senuweekop. Verlies van ganglion selle hou verband met die vlak van intraokulêre druk, maar ander faktore kan ook 'n rol speel. Vermindering van intraokulêre druk is die enigste bewys metode om die siekte te behandel. Alhoewel behandeling gewoonlik begin word met okulêre hipotensiewe druppels, kan laser -trabekuloplastie en chirurgie ook gebruik word om die vordering van die siekte te vertraag.
Gevolgtrekkings en relevansie: Primêre sorg dokters kan 'n belangrike rol speel in die diagnose van gloukoom deur pasiënte met 'n positiewe familiegeskiedenis of met verdagte optiese senuweekopbevindings vir volledige oftalmologiese ondersoek te verwys. Hulle kan die behandelingsuitkomste verbeter deur die belangrikheid van die nakoming en volharding van die medikasie te versterk en deur negatiewe reaksies van gloukoommedisyne en operasies te erken.
Belangebotsing: Alle outeurs het die ICMJE -vorm vir die bekendmaking van moontlike belangebotsings ingevul en ingedien. Dr Weinreb het berig dat hy as konsultant vir Alcon, Allergan, Anakem, Aquesys, Bausch en Lomb, Carl Zeiss Meditec, Quark, Sensimed, Solx, Topcon gewerk het en navorsingsondersteuning ontvang het van National Eye Institute, Nidek, Genentech, Quark, en Topcon. Dr Aung het berig dat hy as konsultant vir Alcon, Allergan, Bausch and Lomb, MSD gewerk het, en Quark het navorsingsondersteuning van Alcon, Allergan, Aquesys, Carl Zeiss Meditec, Ellex en Ocular Therapeutics ontvang en lesgeld van Alcon ontvang , Allergan, Carl Zeiss Meditec, Ellex, Pfizer en Santen. Dr Medeiros het berig dat hy navorsingsondersteuning ontvang het van die National Eye Institute, Alcon, Allergan, Merck, Carl-Zeiss Meditec, Heidelberg Engineering, Sensimed en Reichert.
Sleutel: 1. "+" wat 'n kind se naam voorafgaan, dui aan dat die kind sy eie paragraaf in die volgende generasie het.
2. "born xxxx " dui aan dat die kind jonger as 18 jaar is en die geboortedatum bekend is, maar weerhou word.
T sy familiegeskiedenis bevat Samuel Alburtis en 12 van sy afstammelinge tot in die vierde geslag.
1. Samuel Alburtis, 1 gebore ____ (ouers nie bepaal nie). Samuel trou met Elizabeth Vandervoort 1 (gebore ____, ouers nie vasgestel nie).
+ 2 ek. Elizabeth Albertus, gebore 1727 in Newtown, Long Island, New York, oorlede 29 April 1770 in Newtown, Long Island, New York. Getroud met John Furman.
2. Elizabeth Albertus 2 (Samuel 1 ), gebore 1727 in Newtown, Long Island, New York 1 oorlede 29 April 1770 in Newtown, Long Island, New York. 1 Elizabeth trou, 31 Desember 1746 in Presbyterian Church, Newtown, Long Island, New York, John Furman 1, 2 (gebore 15 Junie 1715 in Newtown, Long Island, New York, die seun van Gabriel Furman en Abigail Howard 1, 2 John sterf 22 September 1773 in Newtown, Long Island, New York 1).
+ 3 ek. Samuel Furman, gebore op 2 Maart 1753 in Newtown, Long Island, New York, oorlede op 26 Augustus 1830 in Burnt Hills, Saratoga County, New York. Getroud met Elizabeth Gazlay.
3. Samuel Furman 3 (Elizabeth, 2 Samuel 1 ), gebore 2 Maart 1753 in Newtown, Long Island, New York 1, 2, 3 oorlede 26 Augustus 1830 in Burnt Hills, Saratoga County, New York. 2, 4 Samuel trou, 1 Januarie 1785 in Hyde Park, Dutchess County, New York, Elizabeth Gazlay 2, 3, 5 (gebore 9 Februarie 1763, die dogter van John Gazlay en Anna Ward 1, 5 Elizabeth sterf 1 Junie 1847 in Ballston Spa, Saratoga County, New York 2, 6). Samuel en Elizabeth word begrawe in die Burnt Hills Baptist Church (Hillside) begraafplaas, Burnt Hills, Saratoga County, New York. 4, 6
Die naam van Samuel word gelys onder verskeie regimente in die Revolusionêre Oorlog, wat as privaat dien. Hy het ook in die oorlog van 1812 gedien, en het verdrinking van die verdrinking vermy deur deur die ys te breek terwyl hy gestuurdes oor die Champlain -meer vervoer het. 3, 7
Die New Press
The New Press versterk progressiewe stemme vir 'n meer inklusiewe, regverdige en billike wêreld. As 'n nie-winsgewende uitgewer in openbare belang maak ons ​​gebruik van boeke, verskillende stemme en betrokkenheid by die media om sosiale verandering te vergemaklik, openbare diskoers te verryk en demokratiese waardes te verdedig:
Hierdie koningin Anne Victoriaanse drieslaapkamer met een badkamer in Narragansett, Rhode Island, is op 'n hoekarea, 'n entjie van die strand. Dit is in 'n swak toestand met verrotting, agteruitgang en strukturele skade. Die ontwerp sal die buitekant van die argitektoniese besonderhede, soos die geboë gordelroos en die "opkomende son" -patrone, herhaal, sowel as die fondament en voetstukke verbeter, die verslegtende stoep herstel en uitbrei en die verrottende dak vervang.
In hierdie spesiale vierdelige reeks van This Old House kyk ons ​​na die ontwerpe, vakmanne en vervaardigers wat in ons geboue aangaan.
Gedurende die 1960's en 1970's het Europese vliegtuigvervaardigers meestal 'n aansienlike herstrukturering ondergaan, insluitend samesmeltings en konsolidasies, en het hulle oorgegaan na samewerkende multinasionale programme, soos die pas bekendgestelde Airbus A300. In ooreenstemming met hierdie neiging tot intra-Europese samewerking, het die Franse lugvaartmaatskappy Aérospatiale en die Italiaanse lugvaartkonglomeraat Aeritalia samesprekings begin oor die samewerking van 'n splinternuwe streeksvliegtuig. Voorheen het albei maatskappye onafhanklik studies gedoen oor hul eie vliegtuigkonsepte, die AS 35 -ontwerp in die geval van Aerospatiale en die AIT 230 vir Aeritalia, om al in 1978 aan die vraag in hierdie sektor van die mark te voldoen. [2 ]
Aanvanklike ontwikkeling Wysig
Op 4 November 1981 is 'n formele samewerkingsooreenkoms onderteken deur Renital Bonifacio, voorsitter van Aeritalia en Jacques Mitterrand, voorsitter van Aerospatiale, in Parys. Hierdie ooreenkoms dui nie net op die samesmelting van hul pogings nie, maar ook op hul afsonderlike konsepontwerpe tot 'n enkele volledige vliegtuigontwerp met die doel om die ontwikkeling en vervaardiging daarvan as 'n gesamentlike gesamentlike onderneming voort te sit.  Die konsortium streef daarna na 'n soortgelyke eenheidskoste, maar 'n brandstofverbruik van 950 lb (430 kg) oor 'n sektor van 370 km, byna die helfte van die 1,750 lb (790 kg) wat sy mededingers van 40-50 sitplekke benodig, die British Aerospace HS.748 en Fokker F.27, en beplan 'n 58-sitplek ATR XX-stuk. 
Hierdie ooreenkoms dien nie net as die basis en oorsprong van die ATR -onderneming nie, maar ook as die effektiewe beginpunt van wat die eerste vliegtuig van die jong firma sou word, wat as die ATR 42 aangewys is. Teen 1983 is die afdeling vir kliëntedienste van ATR ingestel infrastruktuur wêreldwyd gereed om ondersteuning vir die komende vliegtuie van ATR aan elke klant te bied, ongeag die ligging.  Op 16 Augustus 1984 het die eerste ATR 42 sy eerste vlug vanaf die lughawe Toulouse, Frankryk, uitgevoer.  Gedurende September 1985 het beide die Franse Direktoraat -generaal vir Burgerlugvaart (DGCA) en die Italiaanse Italiaanse Burgerlugvaartowerheid 'n tipesertifikaat vir die tipe verleen, wat dit goedgekeur het om met operasionele diens te begin.
Op 3 Desember 1985 is die eerste produksievliegtuig, aangedui as die ATR 42-300, aan die Franse bekendstellingskliënt Air Littoral gelewer, en die eerste inkomstediens is later dieselfde maand uitgevoer.  Gedurende Januarie 1986, alreeds vol vertroue in die sukses van die ATR 42 en die vraag na 'n vergrote weergawe van die vliegtuig, het ATR aangekondig dat 'n program vir die ontwikkeling van so 'n vliegtuig, wat aangewys is as die ATR 72, bekendgestel word verhoogde passasiersvermoë. 
Teen die einde van 1986 het die ATR 42 'n aansienlike agterstand in bestellings opgebou, wat weer gelei het tot 'n toename in die produksietempo van die tipe.  Gedurende Augustus 1988 het ATR se bemarkingspogings in die winsgewende Noord-Amerikaanse mark daartoe gelei dat 'n groot bestelling van 50 ATR-300's van die Amerikaanse operateur Texas Air Corporation dieselfde jaar ontvang is, en 'n ander Amerikaanse streeksvervoerder, Trans World Express, ontvang die 100ste produksievliegtuig.  Op 1 Julie 1989 het ATR hul nuwe wêreldwye opleidingsentrum vir die tipe in Toulouse geopen, wat gesentraliseerde en moderne fasiliteite vir die opleiding aan lugdienspersoneel en ander personeel regoor die wêreld bied. Gedurende Junie 1999 het die ATR wêreldwye opleidingsentrum een ​​van die eerste Europese instellings geword wat erken is as 'n Type Rating Training Organization, soos omskryf deur die Joint Aviation Authority. 
Gedurende September 1989 kondig ATR aan dat hy sy oorspronklike mikpunt van 400 verkope van die ATR bereik het.  Dieselfde jaar begin die aflewerings van die vergrote ATR 72 kort daarna, beide tipes is gewoonlik saam bestel.  Aangesien die kleiner ATR 42 op dieselfde produksielyn as die ATR 72 saamgestel is, tesame met die deel van die meerderheid substelsels, komponente en vervaardigingstegnieke, ondersteun die twee tipes mekaar om in produksie te bly. Hierdie faktor was moontlik deurslaggewend, want teen 2015 was die ATR 42 die enigste 50-sitplekstreekvliegtuig wat nog vervaardig is.  
ATR 42-320 Wysig
Om 'n tegnologiese voorsprong op die hoogs mededingende mark vir streeksvliegtuie gedurende die negentigerjare te behou, is verskeie wysigings en verbeterde weergawes van die ATR 42 geleidelik bekendgestel. Die aanvanklike ATR 42-300-model bly tot 1996 in produksie, terwyl die eerste opgegradeerde (en grootliks soortgelyke) model, aangedui as die 'ATR 42-320, ook tot 1996 vervaardig is. Die -320-variant verskil hoofsaaklik deurdat dit aangedryf word deur 'n paar meer kragtige PW121-enjins, wat die prestasie verbeter het bo die 300. 'n Ander variant, die ATR 42-300QC, was 'n toegewyde, vinnig veranderbare vrag-/passasiersweergawe van die standaard -300-reeks.  
ATR 42-500 Wysig
Die volgende groot produksie weergawe was die ATR 42-500-reeks, waarvan die ontwikkeling oorspronklik op 14 Junie 1993 aangekondig is. gedurende Julie 1995  was die -500 -model 'n opgegradeerde vliegtuig, toegerus met nuwe PW127 -enjins, nuwe propelle met ses lemme, verbeterde warm en hoë werkverrigting, verhoogde gewigskapasiteit en 'n verbeterde passasierskajuit. Op 31 Oktober 1995 is die eerste ATR 42-500 op 19 Januarie 1996 by die Italiaanse operateur Air Dolomiti afgelewer, die eerste inkomstediens wat deur die tipe uitgevoer is.  Op 19 November 2000 is 120 minute ETOPS goedgekeur. 
Benewens nuwe vliegtuigmodelle, is verskeie organisatoriese veranderinge ook aangebring. Op 10 Julie 1998 het ATR sy nuwe batebestuursafdeling bekendgestel.  In Junie 2001 het EADS en Alenia Aeronautica, ATR se moedermaatskappye, besluit om hul vennootskap te versterk en alle industriële aktiwiteite wat verband hou met streeksvliegtuie onder die ATR -konsortium te hergroepeer.  Op 3 Oktober 2003 word ATR een van die eerste vliegtuigvervaardigers wat gesertifiseer is volgens ISO 9001-2000 en EN/AS/JISQ 9100, die wêreldwye kwaliteitstandaard vir die lugvaartbedryf. Gedurende Julie 2004 het ATR en die Brasiliaanse vliegtuigvervaardiger Embraer 'n samewerkingsooreenkoms op die AEROChain Portal aangekondig met die oog op verbeterde klantediens.  Gedurende April 2009 kondig ATR die bekendstelling van sy 'Door-2-Door'-diens aan as 'n nuwe opsie in sy uitgebreide reeks kliënte-dienste. 
ATR 42-600 Wysig
Die huidige produksieweergawe is die ATR 42-600-reeks. Op 2 Oktober 2007 kondig Stéphane Mayer, uitvoerende hoof van ATR, die bekendstelling aan van die vliegtuie uit die 600-reeks, die ATR 42-600 en ATR 72-600, wat verskeie verbeterings bevat om die doeltreffendheid, versendingbetroubaarheid en laer brandstofverbruik en bedryfskoste te verlaag. Alhoewel dit grootliks soortgelyk is aan die vorige -500 -model, sluit die verskille in die aanvaarding van verbeterde PW127M -enjins, 'n nuwe glaskajuit en 'n verskeidenheid ander klein verbeterings. Gebruik die toetsregistrasie F-WWLY, die prototipe ATR 42-600 vlieg die eerste keer op 4 Maart 2010.   Die eerste vliegtuig is in November 2012 by die Tanzaniese lugdiens Precision Air afgelewer. 
As gevolg van 'n groot vraag na die -600 -reeks, het ATR besluit om te belê in die oprigting van 'n tweede, meer moderne finale monteerbaan en die verkryging van meer hangarruimte op hul Toulouse -werf, tesame met 'n nuwe groot voltooiings- en afleweringsgebied in die algemeen , het die vervaardigingsbedryf uitgebrei tot vier keer die voetspoor wat dit in 2005 gehad het.  Patrick de Castelbajac, uitvoerende hoof van ATR, het in Oktober 2015 gesê dat die firma meer as 90 vliegtuie in daardie jaar sou vervaardig, en dat die nuwe vervaardiging fasiliteite kan 'n produksietempo van tot 120 per jaar ondersteun. Destyds het die onderneming 'n agterstand in bestellings vir 300 vliegtuie gehad, wat voldoende was vir drie jaar se produksie.  Gedurende 2017 is 'n nuwe interne finansierings- en verhuringsafdeling deur ATR gestig om kliënte 'n groter mate van ondersteuning te bied en die onderneming se reeks dienste uit te brei. 
Daar is aansienlike klem gelê op die deurlopende ontwikkeling van ATR se vliegtuigmodelle.  Boonop het berigte gedurende die middel van die 2010's na vore gekom dat die ontwikkeling van 'n verdere uitgerekte ATR-model met 90 sitplekke ook oorweeg word. Aandeelhouer Airbus was betreklik entoesiasties om met so 'n ontwikkeling voort te gaan, terwyl Fabrice Brégier, uitvoerende hoof van ATR, dit bevoordeel. fokus op die oplossing van produksiekwessies.  
42-600S STOL Wysig
Gedurende die laat 2010's het ATR 'n haalbaarheidstudie gedoen na die ontwikkeling van die ATR 42 se kort opstyg- en landingsvermoë (STOL), wat moontlik die tipe in staat sou stel om aanloopbane tot 800 m (2,625 voet) te gebruik deur middel van verbeterde remme en 'n drasties aangepas stert eenheid die maatskappy beskou hierdie maatreël as die uitbreiding van die vliegtuig se potensiaal en die opening van nuwe verkoop moontlikhede.  Dit kan 'n skerp benaderingsvermoë en bedryfskoste inhou wat vergelyk kan word met 30-sitplekke. 
STOL -verbeterings moet in 2019 van stapel gestuur word om die landingsafstand van 1.100 tot 800 m (3.600 tot 2.600 voet) te verminder.  Bestaande bedieningsoppervlaktes sal herontwerp word met opstartklappe wat tot 25 ° verleng is, en beide spoilers wat by die landing ontplooi word, en nie net vir invliegdraaie nie, wat 'n outobremstelsel toevoeg, terwyl die roer se oortjie en boonste gedeelte aangepas word om hul maksimum te verhoog afbuiging om 'n enjinspanning te voorkom, wat die minimum beheersnelheid verlaag. 
ATR skat 'n mark vir STOL 20-42 sitplekke van 800 oor 30 jaar, om eilande te bedien en vrag na kort aanloopbane te lewer. Die leeggewig van die ATR 42-600S word verminder met ligter sitplekke en kombuisbeslag.  Die variant is amptelik aangekondig tydens die Paris Air Show in Junie 2019. Die Ierse verhuurder Elix Aviation Capital sal die bekendstellingskliënt wees, met 10 vliegtuie van 2022 tot 2024 se verpligtinge van Air Tahiti en 'n ander onbekende klant bring die totale bestelboek op 17. 
Op 9 Oktober 2019 het ATR die ATR 42-600S op die Algemene Vergadering van die European Regions Airline Association geloods, met 20 verpligtinge, waaronder Elix Aviation Capital (10 vliegtuie) en Air Tahiti (twee vliegtuie). Sertifisering word verwag vir die tweede helfte van 2022 voor die eerste aflewering vanaf 800 m (2600 voet) aanloopbane met tot 42 passasiers. Die ATR 42-600S het toegang tot naby 500 lughawens met 'n aanloopbaan van 800-1000 m (2600-3300 voet), wat sy aanspreeklike mark met 25%vergroot. 
Die ATR 42 is 'n reguit hoëvlerkvliegtuig met twee turboprops en 'n T-stert, gesertifiseer in die vervoerkategorie, en aangedryf deur Pratt & amp; Whitney Canada PW120's. Dit het ruitstewels om in ysweer te vlieg en 'n intrekbare landingsgestel in kuipe onder die romp, met wielkante sigbaar tydens die vlug. Dit het geen hulpkrag -eenheid (APU) nie, maar kan steeds outonoom wees in grondbedrywighede, aangesien dit 'n skroefrem op die stuurboord -enjin het, sodat die enjin aan die gang bly om krag op die grond te lewer.
Dit het 'n kajuit onder druk met 'n sirkelvormige deursnit, met 'n binnebreedte van 2,57 m (8 ft 5 in) vir sitplekke met vier sitplekke, wat 48 sitplekke met 'n stoelhoogte van 760 mm moontlik maak. Dit het 'n vleueloppervlakte van 54,5 m (587 vierkante voet) en 'n vleuelwydte van 24,57 m (80,6 voet) vir 'n 11,1 -vleuel -aspekverhouding. Dit het 'n MTOW van 18.600 kg (41.000 lb) vir 'n vleuelvrag van 341 kg/m 2 (70 lb/sq ft). Dit kan 'n kruissnelheid van 300 kt (556 km/h) ware lugspoed bereik, met 'n brandstofvloei van 811 kg/h (1,788 lb/h):  'n brandstofverbruik van 1,46 kg/km (5,96 lb/ nmi) of 3,8 l/100 km (62 mpg-US) per sitplek met 48 sitplekke en 'n vliegtuigbrandstofdigtheid van 0,8.
Op 21 Augustus 1990 het die Amerikaanse lugredery American Eagle 'n groot bestelling geplaas vir ATR's, bestaande uit 41 ATR 42's en 59 ATR 72's, wat die posisie van ATR in Noord -Amerika verder gekonsolideer het.  Op 5 September 1997 het American Eagle die 500ste ATR wat gebou is, afgelewer. Op 5 Junie 1998 aanvaar Tarom, die nasionale vervoerder van Roemenië, die aflewering van sy eerste twee ATR 42-500's, van 'n bondel van sewe vliegtuie wat 'n jaar tevore bestel is.  Op 28 Junie 1998 het ATR 'n vastrapplek op die Kubaanse mark gekry na 'n bevel van die lugdiens Cubana de Aviacion vir die ATR 42.  Gedurende 2000 het die gekombineerde globale ATR -vloot sy 10 000 000ste vlug bereik, waartydens 'n kumulatiewe 'n afstand van ongeveer 4 miljard km (2,5 miljard statute myl) is afgelê en ongeveer 450 miljoen passasiers het aan boord van ATR-vliegtuie gevlieg.  In 2007 is 'n nuwe rekord opgestel vir die verkoop van 113 nuwe ATR -vliegtuie wat gedurende 'n enkele jaar bestel is. 
2011 was nog 'n rekordjaar vir verkope by ATR.  According to ATR's CEO Filippo Bagnato, sales had continued to grow during the Great Recession despite the downturn experienced by most aviation companies as "fuel consumption that can be half that of the alternatives and [with] lower maintenance costs". Bagnato noted the strength of Africa as a market for the type, as well at the firm's aircraft being capable of serve destinations that would otherwise be inaccessible with other aircraft due to the austere conditions of many airstrips and runways in the region, as well as the ability to operate autonomously without any reliance upon ground support equipment.  For 2013, ATR claimed a 48% global market share for regional aircraft deliveries between 50 and 90 seats (comprising both turboprops and jets), making it the dominant manufacturer within this sector of the market.  That same year, during which firm orders for 10 ATR 42-600s and 79 ATR 72-600s were recorded, leasing companies were responsible for 70% of these according to ATR's CEO Filippo Bagnato: "Years ago, we were not even considered by the lessors now they see ATRs as a good investment".