Uiteraard herinner dit ‘n mens sterk aan ons eie Gus Ferguson, in sy eie reg ‘n meester van die literêre sportprent en boonop satiriese digter. Wie kan ooit die uiters vermaaklike publikasies soos Light verse at the end of the tunnel (David Phillip Publishers: 1996), Arse Poetica (Kwela: 2003), Waiting for Gateau (Double Storey: 2004) en Dubious delights (Quartet: 2006) vergeet? Dit is boeiend hoe ŉ omdigting die aard en geaardheid van die oerbron kan bewaar, en tog iets eietyds byvoeg. Op dié wyse word die gesprek tussen die traditio (dit wat oorgelewer is) en die eietydse omdigting voortgesit en verryk. Die poësieteater word gebruik vir versvoorlesings, boekbekendstellings en funksies soos gedenk-lesings. Dit dien ook as ruimte vir ‘n kunsgalery. Miskien sit dit jou aan die dink, en wonder jy dalk of dit nie gebruik kan word om wonde toe te maak i.p.v. naald en gare nie. Die les wat hieruit te leer is, liewe laaidigters, is dat die muse dalk wel ‘n rol te speel het in die aanvanklike inspirasie vir ‘n gedig. Dit is egter maar net die begin. Dan volg daar meestal ‘n uitdagende én belonende geboorte- en grootmaakproses voordat die gedig selfstandig die wrede wêreld kan trotseer.