SpongeBob die rivier kruis ~ Spel SpongeBob Speel Gespeel Speletjies
SpongeBob die rivier kruis Grootte van die spel:
Sleep en die warm honde reël om die brug te bou om die rivier oor te steek. En kliek dan op die knoppie om GO te steek. Voltooi alle vlakke om die wedstryd te wen. Vermy die plasing van waar krulle worsbroodjies dat hulle gaan om te sluk. Jy het die worsbroodjies te maak voor die tyd loop uit of Spongebob sal die reis om weer te begin.
Kos vir SpongeBobSpel SpongeBob Speel Gespeel Speletjies Op soek na Richardsbaai - Johann Rossouw - Filosoof
TuisBetalende ArtikelsNuutste meningsartikelsNuutste artikels oor boekeNuutste artikels oor musiekNuutste artikels oor filmsArgiefGratis ArtikelsMy boekeInligtingOor die WebwerfBiosketsWord 'n betalende intekenaar / Teken aanBetalende intekenaars (Teken aan)Word 'n betalende intekenaar (Registreer)Ontvang my nuusbrieweStaak subskripsieKontak My Op soek na RichardsbaaiGeskep op 14 Desember 2016Tweet
In 1975, kort voor my vyfde verjaardag, het ons gesin verhuis na Richardsbaai waar my pa die pos as stadsekretaris aanvaar het. Deels onder sy leiding is ’n toekomsvisie vir die ontwikkeling van Richardsbaai aanvaar, wat as bloudruk sou dien vir wat die volgende veertig jaar daar vorm aangeneem het. Toe sy boesemvriend die stadsklerk volgens my geheue in 1979 sterf, is my pa volgens sy weergawe vir die pos oor die hoof gesien deur ’n plaaslike koalisie van Broederbonders en Vrymesselaars, grootliks vanweë sy ondersteuning vir die verregse Herstigte Nasionale Party (HNP). Dieselfde man wat rondom my dertigste verjaardag vir my vertel het daar bestaan ’n wetenskaplike basis vir rassisme, het ook in die vroeë jare negentig die onderhandelinge gelei wat daarop uitgeloop het dat die Richardsbaai-munisipaliteit nog voor 1994 die eerste munisipaliteit in die land geword het om onteiende grond aan ’n swart stam terug te gee.
In 1976 of ’77 was ek ’n ooggetuie van hoe my beskonke pa my ma een Saterdagmiddag aangerand het, sy later skreeuend in ’n fetusposisie. Dit was nie die enigste keer nie. My ouers is in Julie 1978 geskei en ons is terug na die destydse Transvaal, waar my ma begin werk het by ’n semi-staatsinstelling. Ondanks die enorme trauma van my ouers se egskeiding, het dit minstens twee positiewe gevolge vir my gehad – ek is nie so blootgestel aan patriargie in die huis soos baie seuns van my portuur nie; en danksy gereelde vakansiebesoeke aan Richardsbaai tot met my pa se aftrede en verhuising op 60 na Namibië, was Richardsbaai naas Verwoerdburg steeds my tuisdorp.
Op sy grafsteen het ek die inskripsie Johann Rossouw Stadmaker aangevra, maar dit het uitgekom as Johann Stad Maker Rossouw
Wat mense betref, is die een persoon wat werklik nog vir my ’n band met Richardsbaai gegee het, my vriend Eben. Ek en Eben is in 1977 saam na die nuwe laerskool in ons nuwe voorstad, Arboretum. Arboretum is Latyn vir “Plek van bome” en die skool was (en is steeds) ’n parallelmediumskool waar ek en Eben vanaf graad een tot Mei standerd een saam in die Afrikaanse stroom skoolgegaan het. Ons het op skool en later tydens my vakansiebesoeke fiets gery op die betonpaadjies wat die munisipaliteit vir voetgangers en fietsryers langs die strate en deur die natuurlike bosse aangelê het. Ons was lief vir lees en musiek. Ons was lief vir mekaar, soos boesemvriende wat saam op meisies verlief geraak het, is.
Politiek is nie alles nie, en vriendskap weeg metterjare meer. Tussen 2009 en 2011, toe ek my proefskrif in Australië voltooi het, het ek meer as ooit voorheen verlang na die plekke en vriende van my jeug. Verwoerdburg, Richardsbaai, Eben. Uit hierdie verlange is my roman Verwoerdburg gebore, maar dit was nie al nie. Met ons gesin se terugkeer na Suid-Afrika aan die begin van 2012 was my verlange na Richardsbaai en na Eben groter as ooit. Ek wou ook baie graag vir my gesin die groen heuwels van Zoeloeland gaan wys. Die eerste stap was om weer met Eben kontak te maak. Danksy Facebook het ek hom deur ’n familielid opgespoor, wat in dié se woorde “lankal weg is van die ou dorpie”. Hy was nie op Facebook nie, maar hy was nog altyd op die “ou dorpie”. Weens die afstand, weens die herinneringe aan ons laaste gespanne gesprek, kon ek my nie sover kry om hom te bel nie, maar per sms en e-pos was die trant tussen ons hartlik en sy Afrikaans so mooi soos ons geleer is om dit te gebruik, wat my hoop vir ’n hartlike herontmoeting gegee het. Dit het geblyk dat ofskoon hy intussen gelukkig getroud is met sy Engelse liefde uit ’n buurdorp, hy ’n seun so oud soos myne het, wat ondanks sy opvoeding in sy Engelse moedertaal vernoem is na ’n Boereheld. Ek het begin aanvoel dat die destydse politieke verskille tussen ons tot die verlede behoort, en dat die behoudende opvoeding wat ons albei had die toets van die tyd deurstaan het en die basis kon bied vir die hervatting van die oudste van my skoolvriendskappe. Tyd en geld vir die verlangde besoek aan my ander tuisdorp het egter bly ontbreek.
Ons sou die aand oorslaap in Umhlanga of aan die Tugela-riviermond, maar weens die administratiewe ontwrigting van herhaalde #FeesMustFall-kampussluitings het ons albei besprekings verloor en is een van Richardsbaai se buurdorpe, Eshowe, ons bestemming vir die aand. Volgens die GPS op my slimfoon is dit sowat 700km van Bloemfontein en ons oorweeg dit om onderweg te stop by die Bloedrivier-terrein om my seun van die geskiedenis te vertel. Die eerste hindernis vir dié plan blyk gou op ons gekose roete, die N8, wat tot met sy aansluiting by die N3 ’n spoedperk van 100km/u het. Gegewe my obsessie met padveiligheid, gegewe dat ons met ’n huurmotor ry, handhaaf ek die spoedperk en gaan tyd verlore. Die tweede hindernis vir ons plan is padwerke op die N3, waarmee nog tyd verlore gaan. Op die N3 stop ons by ’n reuse vulstasie met ’n omvattende restaurantkompleks wat nie bestaan het toe ek laas meer as vyf-en-twintig jaar gelede die N3 gery het nie. Die atmosfeer, die mense lyk en klink baie anders as waaraan ek gewoond is. Terwyl ek vir ’n wegneemkoffie wag, sein ek ’n vriend dat ek skielik onthou Karel Schoeman skryf in Die laaste Afrikaanse boek dat hy Natal nie wesenlik as deel van Suid-Afrika beskou nie. ’n Ander provinsie, ’n ander land, maar nogtans die een waarin my ander tuisdorp lê.
Om 16.15 bereik ons Dundee, die laaste dorp voor die Bloedrivier-terrein. Met ’n skok verneem ek die GPS voorspel ’n reis van nog drie ure oor Nqutu, Babanango en Melmoth voor Eshowe. Ek weerhou die vooruitskatting van my vrou en bereken dat as ek teen my grein in ’n 130, 140km/u ry, ons dalk net-net die laaste ent in die donker op die enkelpaaie tussen plantasies en suikerrietlande sal vryspring. Twintig jaar later het ek in elk geval geen idee wat die toestand van die pad sal wees nie, wat nog ’n rede is om ten alle koste voor donker by Eshowe te probeer wees.
Êrens tussen Babanango en Melmoth sluit ons weer met ’n T by ’n volgende teerpad in onverwagse puik toestand aan. Links lê Melmoth, regs, 26 km verder, Nkandla. ’n Ent duskant Melmoth draai die bakkie die donker landskap in. Geleidelik doem die liggies van Melmoth op. Verkeer op die pad neem toe en ek verminder spoed tot sowat 60. Skielik maak die pad weer ’n T-aansluiting. Ek slaag net-net betyds daarin om te rem en nie die padoppervlak te verlaat nie. Het daar op daardie oomblik ’n voertuig van links of regs aangekom, het dinge anders verloop.
Natgesweet en verlig draai ek die stuurwiel terug in die rigting van die middedorp van Melmoth. Met talle straatligte buite werking kan ons nie veel van die dorp uitmaak nie, wat baie groter voel as wat ek dit van een of twee jeugbesoeke onthou. Buite die dorp, enkele kilometer verder, doem ’n gehuggie weer op en ons besluit om brandstof in te gooi. Ons stop by ’n vulstasie waarvan ek die handelsnaam nog nooit voorheen gesien het nie. By een van slegs twee pompe kan ons volmaak. My energie is laag en terwyl ’n vrou van miskien agtien ons bedien, stap ek by die vulstasie se winkeltjie in om Coke en skyfies te koop, wat ek met lang reise assosieer vandat ek kan onthou. Die kassier is agter ’n swart staalafskorting met klein diamantvormpies. Hy bedien ’n aanvallige jong swart vrou voor my en ek trek glimlaggende gesigte vir haar klein seuntjie. Ondanks die afgeleënheid van hierdie vulstasie is hier ook ’n funksionele elektroniese betaalmasjientjie gekoppel met die selfoonnetwerk.
Oplaas, suf van die volgehoue konsentrasie en spanning, bereik ons Eshowe, wat ek laas as laerskoolkind deur is toe ek een keer saam met Eben-hulle Durban toe is waar hy aan ’n groot skoleatletiekbyeenkoms deelgeneem het. Die GPS begelei ons na die gastehuis waar ons plek bespreek is. ’n Oorweldigende lus vir rooiwyn en braaivleis pak ons beet en uit die hoek van my oog sien ek ’n Superspar. Ek slaan remme aan, maak ’n U-draai en ry soontoe, net om vas te stel dat as Bloemfonteinse Spar-winkels negeuur die aand sluit, dieselfde nie noodwendig Eshowe geld nie. Voor in die pad brand die lig van ’n KFC. “Kom ons los die braai en kry maar KFC,” sê ek vir my vrou. Ek wag buite die KFC, waar min straatligte werk. ’n Paar minute later kom sy en my seun met kos vir hom terug en verklaar sy: “Die vrou sê die SASOL-vulstasie net hier voor verkoop wors en wyn.” Ons vind die SASOL, maar dit blyk nóg wors, nóg wyn te verkoop. “Die vrou hierbinne sê ons sal wors by die BP kry,” sê my vrou as sy terugkom. Ons vind die BP verderaan in die straat, en dit is toe so. Dankbaar vir die pak wors volg ons die GPS se aanwysings verder na die gastehuis.
Dis nou my vrou se beurt om haar humorsin te verloor, maar ek sien Stefan en Sandra se selnommers vir noodgevalle op die bord van die gastehuis aangedui. Stefan antwoord feitlik dadelik. Dit blyk dat hulle nooit ons bespreking ontvang het nie. Ons sit twee en twee bymekaar en besef dis nog ’n newe-effek van die administratiewe ontwrigting van #FeesMustFall. Stefan gee te kenne sy skoonma is pas oorlede en hulle is elders in die land, maar hy beloof om binne vyf minute terug te skakel. So gesê, so gemaak: “Sielie en Jaap van African Dwarf Kingfisher-gastehuis wag vir julle oproep.” Sielie se aanwysings is klokhelder en Jaap wag ons op die sypaadjie in om ons by ’n smal paadjie langs ’n terras af na ons oornagplek te begelei. Hy sê ons kan ons tyd vat om die volgende oggend te vertrek en dat ons selfs nog ’n aand kan oornag as dit moet. “Jy sien,” sê ek vir my vrou, “dis oor gebeure soos hierdie dat ek eerder hier as in Australië bly.” Die gastehuis is ooglopend nuut en byderwets onderspeeld ingerig. My vrou braai die wors in die pan, en hoewel sy nie haar hand op olie of botter kan lê nie, is die wors so vetterig dat dit maklik in die pan braai. Die volgende oggend lê die vet amper ’n sentimeter dik in die pan, maar saam met die Robertson eet ons soos moeë konings.
’n Driekwartier later is ons in Richardsbaai se een buurdorp, Empangeni. Hierheen het my ma voor hulle egskeiding en my pa na hulle egskeiding ons as kinders dikwels vir inkopies gebring. Dis in hierdie SANLAM-sentrum waar my pa in standerd drie of vier vir my ’n Rubik-kubus gekoop het. Ek kan egter nie die SANLAM-sentrum van die hoofstraat af sien nie, en die massa voetgangers en minibustaxi’s maak my huiwerig om die hoofstraat te verlaat om dit te gaan soek. Laat ek maar hou by hoe ek dit onthou. ’n Paar honderd meter verder verander die toneel voor ons: groot moderne winkelsentrums langs die pad, min voetgangers, baie motors. Die ou storie van verval wat nog gekeer word waar die privaat sektor floreer?
Ons is nou op meer bekende terrein en met meer vertroue as vroeër die oggend draai ek links om die laaste kilometer na Eben se winkel te ry. Ek ken hierdie pad nog soos die palm van my hand en ek het geen twyfel nie dat ek sy winkel maklik sal vind. Regs van die pad lyk Arboretum se grenshuise uit die jare sewentig ook nog soos ek dit onthou, die breë strook kikoejoegras wat hulle van die pad skei. Maar links van die pad is ek skielik in ’n onbekende landskap. Waar ek vaagweg ’n paar grootliks onbeboude nuwe strate onthou, is alles nou toegebou: ’n nuwe skool, meenthuiskomplekse, woonstelblokke, ’n privaat hospitaal wat hoër as enigiets anders in die omgewing uittroon. Ek draai links waar die winkelsentrum met die nuwe biblioteek en die Checkers volgens my geheue is, maar tussen die massas kleiner winkelsentrums en een reuse winkelsentrum het dit verdwyn. Ek wil eers nie my disoriëntasie aan my vrou erken nie, bly op gevoel af ry in die rigting waar ek dink Eben se winkel moet wees, maar uiteindelik is ek genoop om van die pad af te trek en my toevlug weer tot die GPS te neem. Uiteindelik is ons voor die mooi winkel, heelwat groter as wat ek my dit voorgestel het. “Sal jy hom nog herken?” vra my vrou.
Die verkeer op die pad is steeds baie meer as wat ek ooit kan onthou dit was. Dalk oor dit ’n Vrydagmiddag is? wonder ons. Met moeite vind ons die Boardwalk waarvan Eben gepraat het. Ons ry oor ’n brug van hout en staal wat ek nie van voorheen kan onthou nie. Anderkant die brug op linkerhand is ’n aantal groot, luukse huise in ’n nuwerige kompleks op die oewer gebou. Anderkant hierdie kompleks vind ons oplaas die Boardwalk, verderaan die hawegebied self, volgens my geheue altesaam 28 kilometer lank en destyds die grootste in- en uitvoerhawe in die suidelike halfrond. Ons besluit op die Dros, neem plaas enkele meter van die water af, waar ’n aantal tweerompskuite en ander kleiner privaat bote vasgemeer lê. Verder terug is wat lyk soos ’n beheertoring en ’n reuse sleepboot neffens hom vasgemeer. Al is hierdie ontwikkeling vir my onbekend, voel ek tuis. Baie tuis.
Ons eet heerlik aan die vis, deel ’n ekstra glas wyn. Oorkant ons kom sit drie witmans in oorpakke, twee dalk laat vyftigs, een miskien vroeë dertigs. Al drie vroetel met hulle selfone terwyl hulle vir hulle kos wag. Nuuskierig google ek die naam van die firma op hulle oorpakke en stel vas dis ’n multi-nasionale maatskappy wat masjinerie aan die nywerheid verskaf. Die drie werkers lyk vir my vaagweg Brits.
Die ekstra wyn maak my vrou vaak. Sy gaan knip ’n uiltjie in die motor en ek en my seun gaan kyk na die vasgemeerde bote. ’n Rukkie later lui my foon. “Waar’s julle nou?” vra Eben. Dit blyk dat hy pas opgedaag het en in die parkeerarea vir ons wag om hom na sy huis te volg. Sy voertuig is ’n viertrek ouer as twintig jaar, pragtig opgepas en sonder die geringste roesmerkie, wat gedoen wil wees in die klam seeklimaat, en wat meer is as wat ek kan sê van die bakwerk van my 1986 Mercedes.
Ons kom tot stilstand by ’n rooi verkeerslig, ’n kruising wat bekend lyk. Ek eien dit as die kruising waar die munisipale kantore was, maar waar die onopgesmukte modernistiese gebou met sy ligte sierstene eens gestaan het, is nou ’n klein winkelsentrum met PicknPay as die ankerhuurder. “It was the nearest thing to hip in this shithole/ Now it’s gone,” sing Mike Scott van The Waterboys in my geheue.
Eben beduie waar ons voor die dubbelmotorhuis moet parkeer. Ons gesinne ontmoet mekaar. Sy vrou is kleingebou, hartlik. Dis minute voor ons seuns aan die speel raak. Met ons goed in die spaarkamer op die boonste vloer bied hulle ons iets te drinke op die dek by die swembad aan. Agter die swembad, anderkant die heining, is die bosse wat hulle van die Mzingazi skei.
Die gesprek is hartlik, intens. Kinders, skole, die situasie in die land, die besluit wat hulle instinktief ’n jaar gelede geneem het om ondanks hulle gemaklike lewe oor dekades in die omgewing waar hulle gebore en getoë is Wes-Kaap toe te trek. Ja, bevestig Eben, die munisipale kantore is verskuif na die kommersiële gebied by Arboretum nadat die munisipaliteite van Richardsbaai en Empangeni saamgesmelt het. Tagtig persent van sy besigheid is kontantverkope – hy kan nie meeding met lede van die aangewese groepe vir kontrakte nie. Die Zoeloe- en Indiërgemeenskappe van die omgewing is opkomende ekonomiese en politieke kragte. “My lewe lei ek tussen my winkel, die landgoed en die seiljagklub, waarheen ons drie elke Saterdagmiddag gaan,” sê hy. Die ruimtes krimp, dink ek. In my pa se tyd was Richardsbaai een van die rare versamelpunte van Afrikaners in die destydse Natal. Nou besef ek in hoe ’n mate dit te danke was aan die kombinasie van beheer oor die staat en skaars tegniese vaardighede van Afrikaners wat die plaaslike nywerhede benodig het. Slegs laasgenoemde bestaan nog, en dis nie eksklusief nie.
Wanneer ons op vertrek staan, is ons jong gasheer nêrens te siene nie. Sy verleë vrou slaag daarin om hom op sy selfoon te bel, en minute later kom hy uitasem by ons aan met ’n geskenk om my vir my praatjie te bedank. “Ek is jammer, ek het jou geskenk by die huis vergeet.” Die volgende oggend ná ontbyt moet Eben winkel toe. Sy vrou onderneem om die seuns te vermaak, sodat ek en my vrou dit kan doen wat ek die graagste wou met hierdie besoek, maar die langste uitgestel het – om weer in Arboretum te kom.
Ons swaai af in Essenwood Way. Halfpad teen die bult af staan die gebou van die NG-gemeente, wat volgens my geheue ingewy is toe ek twaalf was en waar my pa lank ’n ouderling was nadat hy die strydbyl begrawe het met een van die twee predikante wat in sy oë my ma se kant gekies het. Die grasperk is netjies versorg, die gebou en parkeerterrein ook. Al wat anders is, is die groen palisadeheining. Voor ons, laer af in die straat, is ’n brug oor die spruit. Hier het ek en Eben een middag na skool paddavissies uitgehaal, die tyd wat ’n storie oor ’n gaboenadder by die spruit die ronde gedoen het. My ma was beangs toe ek uiteindelik salig onbewus van dit alles by die huis opdaag. Toe het ons nog fiets gery skool toe. Die spruit, sien ek nou, is so dig begroei dat dit onsigbaar is. Waar is dan die bospaadjies waar ek en Eben fiets gery het? Was dit nie miskien verderaan, in Veld-en-Vlei nie?
Dan kan ek die oomblik nie langer uitstel nie. Ek stop voor ons ou huis. Dis onherkenbaar. ’n Vervalle betonheining waar daar nie ’n heining was nie. ’n Onooglike woonstel waar die doringboom met sy bedding en die voëlbad was. Van die grasperk wat my pa elke Saterdagmiddag soos ’n rolbalbaan gesny het, is feitlik niks oor nie. Die huis se proporsies lyk anders, die toegeboude stoep vreemd. My vrou neem ’n foto en ek kan nie verder kyk nie. As ons weer uit Haakdoringrug draai, merk ek ’n nuwe dun groen straatnaambordjie bo op ’n paal op: HAAKDONGRUG. Terug in Essenwood Way. Die dokterspreekkamers van destyds is nog daar, goed onderhou. Langs dit ’n winkelsentrum waar daar voorheen veld was. Ons stop om bestanddele vir môre se padkos en geskenke vir Eben en sy vrou te koop. Ek moet ’n toilet besoek en stap verby ’n kroeg teen ’n trap op deur urinewalms.
Ek herken die straat van die swembad wat uit Via Richardia draai en volg dit. Al is dit Saterdagoggend, is daar geen ander motors in die parkeerterrein nie. Die ingangskiosk is onbeman, die hek oop. Voor ons vou die terrein oop. Links, effens hoër op, die klein kinderswembad. Voor ons die Olimpiese swembad, helderblou, volmaak versorg. Aan die een kant staan in verbleikte geel letters, die letters wat in my pa se tyd geverf is: VLAK KANT SHALLOW END. Dis die somer van 1977. Die koel water is om my, oor my kop. My bors brand. Ek kan nie verder as ’n halwe lengte swem nie. Ek ruk soos ek huil. My vrou hou my vas.
Ons groet die eensame veiligheidswag, klim terug in die motor. Stadig ry ons verder en dan is ons skielik by die tweetalige Laerskool Arboretum (leuse Alta Pete, “Mik hoog”). Ek het heeltemal vergeet dat dit langs die swembad is. Die hek is oop en ek ry in. Ons stap tussen die geboue deur en ek probeer onthou waar Juffrou Wessels, Juffrou Erasmus en Juffrou Calitz se klaskamers was. Klas een, klas twee, standerd een. Ek kry nie die klaskamers nie, maar ek kry die speelgrond waar ons pouses gespeel het. Ek en Eben hardloop laggend tussen ’n klomp ander seuns agter een van ons se valskerm aan – ’n klippie vasgemaak met vislyn aan vier hoeke van ’n sakdoek.
As ek weer tot bedaring kom, besef ek vir die eerste keer die hekkie aan die oorkant van die speelgrond lei na die munisipale swembad, wat weer met ’n ander hekkie aan die hoërskool verbind is. Ek besluit ek om te gaan kyk wat staan op die gedenkplaat voor die kantoor. Tot my skok lees ek my eerste laerskool in my eerste tuisdorp is geopen in 1976, die jaar van Soweto. Ek draai na my vrou: “Besef jy dat my pa-hulle veertig jaar gelede in hierdie klein kolletjie ’n kerk, ’n laerskool, ’n hoërskool en ’n Olímpiese swembad gebou het? Watter toekomsverwagting moet jy nie hê om so iets aan te pak nie? En waar is dit alles nou?”
My seun, wie se idee van die see die kalm baaitjie is van die Kaapse kusdorpie waar ons soms vakansie hou en wat my vrou as haar tuisdorp beskou, kom neul om strand toe te gaan. Eben waarsku ons dit het baie verander en die see sal waarskynlik te onstuimig wees om te kan swem. As ons daar aankom, lyk alles vir my nog baie soos ek dit onthou, selfs met ’n ekstra gebou wat ek nie van vroeër onthou nie. Groepies meesal jong swartmense is besig om te kuier, te braai of te swem. Sover ek kan sien, is ons die enigste witmense en Eben sê witmense kom eintlik nie meer hiernatoe nie. Die strand vir die swartmense, die klubs vir die witmense? wonder ek. Die pier lyk nog net soos ek dit onthou: Lank en dun strek dit op dolosse voor ons uit. ’n Enkele (wit) branderplankryer ver agter die groot branders, hier en daar ’n hengelaar op die pier.
Eben se vrou het besondere moeite met die beesstert gedoen. Sy steek vir ons kerse by hulle houttafel aan. Ek let die plekmatjies op, versier met oer-Afrikanerbeelde en -frases: ’n windpomp, ’n rooidakkerkie, ’n rooidakskoolgebou. Goeiemôre my man, daar is koffie in die kan. OOS WES TUIS BES. Terwyl ons wag om aan te sit, luier ek voor die kas waarin hulle CD’s, meesal Eben s’n. Ons albei versamelings van ’80s-musiek stem ooreen: Born in the USA, The Joshua Tree, The Waterboys, onder meer.
Ons groet hartlik, bedank sy vrou, beloof om nie weer so lank tot ons volgende kuier te wag nie. Soos ons deur die stil strate op die Sondagoggend ry, kom ’n gedagte by my op. Ek sê vir my vrou: “Die toekomsvisie wat my pa-hulle vir die dorp gehad het, is deur ánder mense as ons mense vervul. Ek het so iets nooit verwag nie.”
Dan onthou ek van die geskenk wat die Richardsbaai Filosofieklub my gegee het. “Bokka, wil jy nie kyk wat dit is nie?” vra ek my vrou
Sy maak die klein pakkie versigtig oop. Dis die DVD van die nasate van die Afrikaners wat ná die Anglo-Boereoorlog uitgewyk het na Argentinië: The Boers at the End of the World/ Boere op die aardsdrempel. Artikel Index