Viering van die geboorte van die dolfyn - Nuut
Viering van die geboorte van die dolfyn
Vieringe wat deur die Stad Parys aan die Halles gegee word
Die geboorte van die erfgenaam van die Kroon
Philibert-Louis Debucourt is gebore in 1755 en studeer by die akademiese skilder Joseph-Marie Vien (1716-1809) wat hom opgelei het in verskeie artistieke velde, veral skilderkunst en gravering. Op 28 Julie 1781 word hy goedgekeur deur die Royal Academy of Painting and Sculpture en 'n paar maande later het hy hierdie skildery vervaardig, waarvan die onderwerp 'n amptelike karakter gekry het. Die kunstenaar skilder 'n straattoneel wat uit die lewe vasgevang is tydens Paryse feeste wat georganiseer is om die geboorte van Louis-Joseph van Frankryk op 22 Oktober 1781 te vier. Tweede kind en eerste seun van die koninklike egpaar gevorm deur Lodewyk XVI en Marie Antoinette, erf hy die titel dolfyn wat hom as erfgenaam van die koninkryk aanwys, volgens die tradisie wat ingevoer is deur die Verdrag van Romeine van 30 Maart 1349.
Hierdie gelukkige gebeurtenis het gepaard gegaan met 'n groot ikonografiese veldtog wat bestaan ​​uit gravures, beeldhouwerke, medaljes of skilderye, soos hierdie skildery wat die eerste keer op die Salon van 1783 aangebied is, voordat dit in 1954 deur die stad Parys by die handelaar van Leegenhoek art. Die groot aflewerings in die koninklike familie se lewe word ook gevolg deur feeste regoor die koninkryk, met 'n atmosfeer van jubel wat goed in die werk herstel is. Vanaf 21 Januarie 1782 en gedurende drie dae, is die seremonies die aankoms van die koninklike paartjie in die hoofstad: Te Deum, bankette, balle en vuurwerke volg mekaar, veral in die gewilde sale distrik.
Partytjies en straatoptredes
Debucourt blink uit in genre-skilderkuns, met landelike of alledaagse tonele van die stedelike lewe. Die sterk punt van sy skildery is die dinamiek daarvan, met 'n menigte sketse wat herinner aan die Vlaamse Skool en die vreugdevolle karakters in die skilderye van Brueghel Pieter die Oudere (1525-1569) en Pieter die Jongere (1564-1636). Die kunstenaar voeg 'n noukeurige waarneming van sy geboorteland Parys by, soos sy tydgenote wat die hoofstad 'n gunsteling onderwerp maak: Nicolas Raguenet (1715-1793), Pierre-Antoine Demachy (1723-1807), Hubert Robert (1733-1808), of Alexandre-Jean Noël (1752-1834).
Die kunstenaar herskep wonderlik die lewendige lewe van Place des Halles, afkomstig van Rue Réale, alles in 'n skemer atmosfeer. Die opvoering is deels fantasties, soos voorgestel deur die diskrete en hoogs onwaarskynlike teenwoordigheid van die koninklike familie links onder op die doek, met die koning, die koningin, hul eerste dogter Madame Royale (1778-1851) en Madame Élisabeth (1764-1794), suster van Louis XVI. Debucourt beskryf 'n atmosfeer van speletjies, danse, dronkenskap en geweld, met gevegte of diefstalle. Die fontein wat aan die begin van die 17de eeu gebou ise eeu word die kern van die komposisie geplaas, agter 'n groep dansers. Links stem die metaalraam in die vorm van 'n leer ooreen met die dwangbaadjie wat vir die openbare tentoonstelling van veroordeeldes gebruik is. Aan die regterkant is die silhoeët van die pilaar en sy puntige dak bo-op 'n platform waar 'n verspreiding van wyn 'n menigte beweging veroorsaak. Op die agtergrond sien ons die stalletjies van die handelaars wat hul gewone klante verwelkom, met regs die geboue van die Halle à la Marée en links die perrymark.
Die groot ure van die koninkryk
In die geskiedenis van die koninklike familie is die geboorte van die eerste seun 'n belangrike gebeurtenis, omdat dit die onsekerheid van opeenvolging verwyder, volgens die reël van die afwenteling van die kroon na die eerste seun in 'n direkte lyn. Die bevalling vind elf jaar na die koninklike troue plaas, wat die omvang van die vieringe verklaar, ondanks sommige satiriese tekste wat die vordering van die openbare mening herinner. Die Dauphin Louis-Joseph is op die dag van sy geboorte gedoop, met die keiser Joseph II van Oostenryk as gesogte peetpa en die prinses van Piëmont as peetma. In sy Onderbroeke, Henriette Campan (1752-1822), die kamermeisie van die koningin, beskryf die entoesiastiese atmosfeer op die aankondiging van die bevalling: "Dit lyk asof die geboorte van 'n dolfyn alle wense waar maak; vreugde was universeel; die mense, die grotes, dit lyk asof alles in hierdie opsig een en dieselfde gesin is; ons het in die strate gestop, met mekaar gesels sonder om mekaar te ken, en al die mense wat ons geken het, omhels. "
In die dae na die gelukkige gebeurtenis is verskillende geskenke deur die hoë owerhede van die staat en die verteenwoordigende liggame aan die koninklike paartjie gestuur. Terselfdertyd word die administrasie van die House of the Dauphin ingestel. In 'n brose gesondheid en gereeld siek, sterf die jong prins op 4 Junie 1789 in die kasteel van Meudon, 'n maand na die intog van die adjunkte van die State-generaal van die koninkryk. Die hartseer van die koninklike egpaar wat deur die getuies beskryf word, openbaar die gehegtheid aan hul kinders volgens die model van emosionele opvoeding van die filosoof Jean-Jacques Rousseau (1712-1778) in Émile of Onderwys gepubliseer in 1762. Sy broer Louis-Charles van Frankryk, hertog van Normandië gebore op 27 Maart 1785, volg hom op in die dinastiese lyn, maar hy sterf tien jaar later sonder dat hy regeer het, tydens sy gevangenskap in die Tempel.
Elizabeth BOURGUINAT, Die strate van Parys in die 18de eeu: die blik van Louis-Sébastien Mercier, Parys, Parys-museums, 1999.
Henriette CAMPAN, Memoires oor die private lewe van Marie-Antoinette, Parys, Firmin Didot Frères Boekwinkel, 1849.
Arlette FARGE, Woon op straat in Parys in die 18de eeu, Parys, Gallimard, 1992, "Folio-verhaal nr. 43".
Robert MUCHEMBLED, Die uitvinding van die moderne mens: sensitiwiteit, gebruike en kollektiewe gedrag onder die Ancien Régime, Parys, Fayard, 1988.