Belle la vita | Mooi lewe | Page 2
Posted on February 6, 2018	by Annabelle Lombard
Ek is altyd baie benoud om van ander mense se grootse gebeure te vertel, want ‘n mens moet dit met groot respek en deernis doen, sonder om jou eie emosies daarby te meng. Ek het darem die ma en trotse ouma se toestemming gekry, maar dit gaan sukkel om objektief te bly oor hierdie epiese bevalling.
Terwyl Kapenaars in Durbanville Maandagmiddag in spitsverkeer vasgesit het weens padwerke, het my skoolvriendin geboorte gegee aan ‘n pragtige babadogtertjie. Nie in die luukse hospitaal waar haar induksie die komende Donderdag geskeduleer was nie, en ook nie eens by die naaste kliniek waarheen hulle reeds begin jaag het nie.
In spitstydverkeer vorder hulle kruipend en eindelik ry hulle hulself vas teen die padwerke. Haar man smeek nog die verkeersmense om verby te kom. Soos iets uit ‘n riller/komedie: “ laat my verbyjaag, want my vrou is in kraam!” Maar selfs al sou hulle kon deurkom, is dit te laat – die nuweling het reeds gearriveer op die agterste sitplek van ‘n Toyota bakkie! ‘n Tawwe dogtertjie van ‘n elektriese ingenieur ma.
Haar water het tuis gebreek en sy, haar man en hulle huishulp het net ‘n paar handoeke gegryp en gevlug. Haar man is agter die stuur. Wat nie alles deur sy kop moes gaan nie! Hy weet net die naelstring moet net nie om die nek trek nie, maar hulle arme huishulp kan van voor af skaars bykom en sy besef sy het nooit eens hande gewas nie!
Die baba was ‘n week laat, maar toe sy uiteindelik kom, was dit met mening! Gelukkig was die dapper moeder se twee vertrouelinge by haar en het alles baie goed afgeloop.
Ek het ook ‘n stortkraam beleef met my tweede seuntjie, maar ek was minstens al in die hospitaal by die nagsuster– anders was ek nog ‘n Toyota SA statistiek! Niemand kan die doodsvrees en paniek beskryf nie, maar dit gebeur teen so ‘n geweldige spoed dat tyd letterlik gaan stilstaan en jy die adrenalien deur jou voel bruis. My man het nog nooit so gejaag nie, maar 15 minute was te lank om voor ons nuweling op die toneel te kom. ‘n Mens onthou so ‘n gebeurtenis tot in die fynste besonderhede vir die res van jou lewe.
Ek voel skoon trots op ons plaasmeisies van Lutzville! Wat ‘n sterk generasie vroue het ons VLV ma’s nie voortgebring nie! Maar ek besef ook dit is maar net genade. Lewe begin en eindig skreeuend of sag, in sagte bedlinne of plastiek bakkiebekleedsels en dit is nie deur ons krag, gesondheid, kennis of wilskrag nie. Hy bepaal die tyd, plek en alles rondom ons.
Posted in Uncategorized	| Tagged baba, kraam, Toyota	| 3 Comments
Posted on January 29, 2018	by Annabelle Lombard
Die vakansiepad raak lank en die kinders word filosofies en bekommer hulle oor allerhande goed wat nog ver in hul toekoms wag.
Daar is ook allerhande praatjies, grappies en vrae oor onvanpaste onderwerpe vir hul onskuldige 6 en 10 jarige ouderdomme. Ek en pa skram vir niks weg en gebruik elke verleentheid as ‘n geleentheid, maar op ‘n stadium raak ons bekommerd dat hulle ewe gemaklik hierdie bedenklike gesprekke sal herhaal tussen kinders, of op plekke waar dit nie hoort nie.
In ‘n benoude oomblik gryp ek die konsep “grootmensboks” uit die lug. ‘n Veilige plek waar jy alles kan deponeer wat eerder moet wag vir wanneer jy groter is, wyser is en selfs in ‘n geborge huwelik is. So verduidelik ek, verongeluk mense hulle drome en lewens as hulle goeters te vroeg uit die boks wil haal.
Die kinders het baie ingenome gelyk met die feit dat hulle elkeen ‘n grootmensboks het wat vir hulle wag. Hulle kan nie wag om die “sleutel” daarvan te kry nie en vir die dag dat hulle enkele dinge uit die boks mag begin haal nie – soos kar bestuur. Of hulle regtig ooit die volwassenheid en wysheid sal bereik waarmee ek gemaklik sal wees, is debatteerbaar! Ek weet ook verder dat ek op ‘n sekere ouderdom nie meer in beheer gaan wees van die sleutels nie.
Ek kan maar net elke dag probeer om soveel liefde, integriteit, wysheid en geloof in daai boksies te deponeer sodat hulle die fynskrif saam met elke vryheid kan erf.
Ek hoop hul sal verstaan dat die grootmensboks eintlik een groot paradoks is. Toewyding bring vryheid, dissipline en inspanning bring ontspanning en gemoedsrus, saam met groot beproewing kom groot genade. Outonomie is die resultaat van diepe afhanklikheid, en rykdom lê nie in geld nie. Wat lyk na goedkoop vermaak of alledaagse take is eintlik iets heilig.
En miskien lê die grootste ontnugtering daarin dat die grootmense wens hulle kon hulle goeters terugpak en die grootmensboks weggee vir ‘n ander groter grootmens, want die onskuld en vryheid van kindwees is iets wat vir altyd ontgroei word.
Posted on January 22, 2018	by Annabelle Lombard
Te midde van die verskroeiende Kaapse droogte speel daar ‘n ysige nat krisis af in die Noordelike halfrond.
Manlief was laas week vir werk in Holland, Belgiё en Italië en dit was ons jongste se eerste week in graad een, oueraand, atletiek en al daai. Dis nie vreemd om sonder hom te moet regkom nie, maar dis nooit maklik nie. Al wat ons deurdra is die feit dat hy Donderdagaand terug kom.
Op die laaste dag breek chaos uit in Europa. Ys vertraag sy vlug uit Milaan en rukwinde van 120 km/h veroorsaak ‘n nagmerrie landing in Amsterdam. Dit was die laaste vlug wat daar kon land daardie dag.
‘n Gedeelte van Schiphol se dak het afgewaai, vragmotors en bome het omgewaai en mense is dood. Na ‘n senutergende jaagtog maak hy dit betyds op die SA vlug, maar die kaptein laat weet dat hulle nie kan waag om die bagasieruim se deure oop te maak nie, want dit sal afbreek! Vir drie en ‘n half ure sit die passasiers toe op die wiegende vliegtuig op die aanloopbaan. Ek begin my voorberei dat hy nie sal kan terugkom nie en weet eintlik dit sal beter wees dat hy liewer laat kom as glad nie.
Daardie aand sit ek en die seuns op die bed met opgehoue asems voor die Kinderbybel waarmee hulle besig is. Ons is behoorlik vreesbevange oor ons pa iewers in die lug in die pens van ‘n staal lugskip. En wat sou daardie datum se hoofstuk wees? Jesus maak die storm stil.
En asof dit nie genoeg bewys is dat God by ons unieke situasie betrokke is nie, lees ons in ons Liewe Heksie storieboek hoe Karel Kat vir hulle geskenke uit Holland gebring het. Klompe vir Levinia en haring vir Matewissie.
As ander mense sulke stories vertel is ek altyd skepties en skryf dit maklik toe aan toeval. Jy sien wat jy wil sien omdat jy ‘drive-through’ troos soek.
Nou ja, sy tas het wel verlore geraak, maar die oulikste Hollandse eierkokertjie en stroopwafels het wel in sy handbagasie gekom lank na middernag. Die Delft versierde eiertjie speel drie Nederlandse deuntjies vir sag, medium of hard gekookte eiers.
Dit vat nogal baie om my rots van ‘n man te skud, maar hy was redelik bleek en bewerig na sy nagmerrie van die afgelope 22 uur. Die soort trauma waar jy jou lewe voor jou sien afspeel en hoop jou hart hou.
Die volgende dag woed die winde blykbaar voort teen 200km/h en duisende mense is gestrand weens treine en vliegtuie wat nie kan roer nie. Die storms, droogtes, rampe en chaos van die lewe is nie onafwendbaar nie, maar ons lewens en ons geliefdes is in Sy hand.
Posted on January 16, 2018	by Annabelle Lombard
Dit was die opskrif van alle skool opstelle in die eerste week van ‘n nuwe kwartaal.
‘n Ramp vir die wat nêrens was nie en ‘n frustrasie vir die wat te veel nuwe plekke moes spel of beskryf. “En toe gaan ons see toe…. en toe kry ons presente… en toe … – arme juffrou! Ek lag dus (senuagtig) vir my selfopgelegde taak om dit as blog titel te kies!
Kersfees op Strandfontein aan die Weskus is tradisie en buiten daai een jaar toe chemo ingemeng het, is dit al wat ons ken. Vanjaar het kleinsus egter bepaal dat almal Kaap toe moet kom vir Amelia se doop en ‘n familie Kersfees wat ongetwyfeld nie gou weer moontlik sal wees nie.
Ons kies verblyf op Melkbosstrand met steeds ‘n ordentlike seeuitsig en organiseer die koekblikke, padkos, geskenke, uitrustings vir familiefotosessies, leesboeke, kersversierings en alles wat ons dink ons buitengewone Kersfees nodig gaan hê.
En so ontvou een van die volste, mooiste, lekkerste en mees spesiale vakansies ooit! Met nuwe roetes en opsies tot ons beskikking verken ons te lekker. Die naambordjies vermaak ons – Opraap, Oorbietjiesfontein, Daggafontein. Ons geniet Die Groot Gat by Kimberley, vat die kinders bo-op beeldskone Tafelberg, ry Chapmans Peak pas, eet die beste vis en calamari in Houtbaai en sommer weer in die Waterfront, drentel deur elke snuistery winkeltjie in Franschoek en neem ‘n oordosis aarbeie en sjokolade in. Ons neem alles wat snaaks of oud is af in Stellenbosch. Ons ry Tobogan by ‘n heuwel af, sing Stille Nag saam met my hele familie dat die trane loop, eet ontbyt op ‘n wynplaas en lees, speel en stap op die strand tot ons vol en tevrede voel.
Ons kuier saam met vriende en familie wat ons lanklaas gesien het. Ons smul aan Ma se Kerskos en Pa se Koekenaap tjoppies en roosterkoeke afgespoel met baie Vredendal vonkelwyn. Ons peetdogter steel ons harte van die eerste ontmoeting af en die hele gesin is smoorverlief. Ons verwonder ons aan die wonder van kindwees, die geskenk van Kersfees en die koestering en samesyn van familie. Ons neem honderde fotos om elke besondere detail te onthou.
In Bloemfontein slaap ons in ‘n Air B&B met die fynste Franse dekor. Ons eet selfs uit Noritake en geniet dit terdeë om vir langer as 90 sekondes te stort soos die Kaap se waternood bepaal. Tuis word die vakansie voortgesit met dieselfde ywer: fliek, bordspeletjies, swem, slaap en saam kosmaak.
Ek weet ek het nie baie jare voordat my seuns nie meer knus en vredig sal kom inkruip en my bewonder vir my vermaaklikheid nie. Terwyl ek Liewe Heksie en Trompie voorlees met die nodige stemmetjies en intonasie, besef ek hoe vlietend hierdie kosbare flikkeringe van geluk is. Soos ‘n weerligstraal of ‘n vuurwerk wat die donkerte vir ‘n pragtige oomblik verlig. “Happiness should be banked while the sailing is smooth” skryf Gretchen Rubin. Dis die tipe herinneringe wat ons moet bymekaarmaak en bêre vir wanneer die see rof en die nag swart raak. My wens vir 2018 is heelwat sulke oomblikke van lig en skoonheid. Maak dit, soek dit, wees dit.
Ons buig dankbaar in aanbidding
Posted on December 24, 2017	by Annabelle Lombard
Daar is iets ekstra spesiaal aan die voorreg om langs die verhoog van die staatsteater te sit en ‘blog’ net voor die gordyne lig.
Oral is groepies vriende en familie wat opgewonde, bietjie senuagtig en grootliks ontsettend dankbaar is om een van 650 koorlede te wees wat mag saamkom en al hul gunsteling kersliedere saam te sing in ‘n fabelagtige produksie saam met Corlea Botha, ongelooflike musici en ‘n talentvolle tegniese span. Capital Singers se 10de produksie “Jinglealltheway”, was een van die hoogtepunte van my lewe.
“Ek en my man het die jaar geskei na 21 jaar”, deel ‘n nuwe koormaat haar seer. Daar is siekte, werkspanning, onsekerheid, moegheid en verlies in so baie lewensverhale wat so tussendeur repetisies gedeel word, maar hierdie broosheid maak ons menslik en bring ons nader aan mekaar. Ons word saamgebind deur ons liefde vir musiek en ons begeerte om lof en aanbidding op ‘n grootse manier te bring. Ons weet ons musiek eggo tot in die ewigheid en die impak daarvan sal nog lank in ons lewens leef.
Eintlik is hierdie ‘n droom wat in my hart geleef het toe ek pas in Pretoria begin werk het in die middestad. Ek was op universiteit deel van ‘n revue groep en ek het die sang, ligte, applous en opwinding van die verhoog gemis. In my middagetes het ek dikwels verby die Staatsteater se verhoogbuitedeur gestap en gewonder watter geheimenisse daarbinne opgesluit lê. Ek het selfs gaan verneem of daar enige produksies is wat agtergrond kore het, maar daar was geen ruimte vir beroepslui wat dit net as ‘n stokperdjie wil beoefen nie.
Ek het al vergeet van die lawwe ambisie tot CapitalSingers my kerkkoor se pad kruis. Hy ken die begeertes van my hart…
Twee mooi goed gebeur tydens opwarming op die laaste aand: ‘n Ouditorium vol koorlede staan op om vir Solly ‘n staande ovasie te gee en “for he’s a jolly good fellow” te sing. Hierdie lang, nederige man het sy hele lewe aan die teater gewei. Hy werk reeds hier vanaf die teater 37 jaar gelede begin het. Hy tree nou af en ons laaste konsert is sy heel laaste een. Die aand word aan hom opgedra. Hy en baie van ons is in trane.
Voor die organiseerders besef wat aangaan het ‘n jong vrou ‘n mikrofoon gekaap en op die verhoog gestap met haar dankboodskap. Sy erken sy bewe soos ‘n riet en sy het nie woorde nie, maar sy druk dapper deur. Sy vertel hoe sy vir ‘n vriend vertel het sy gaan teater toe en hy vra toe of dit vir ‘n operasie is. Sy sê toe: eintlik ja, want ons produksie is ‘n reuse operasie waarvan Christo Burger en Michael Barret die chirurge is wat vrees uithaal en vervang met menswaardigheid, selfvertroue en goedheid.
Teen die tyd dat die gordyn opgaan en ek my seuntjies se selfoon liggies in die gehoor sien skyn, is my maskara oppad in my nek af. Wat ‘n ongelooflike manier om ‘n jaar af te sluit waarin ek vir ‘n vierde jaar in remissie is. ‘n Jaar waarin ons peetouers geword het van ‘n pragtige Aussie dogtertjie, die jaar waarin ek my storie kon deel by ‘n Mev. SA finalis se CANSA tee, Dancing with the Survivors kon doen, ons eie damestee reёl en hier staan ons vir ‘n tweede keer in die Staatsteater op die verhoog saam met kosbare vriende onder wie mede Finesse Blogger Madele Burger (Toortsie).
Ek sing “I love Christmas down in Africa, God bless this Christmas in South Africa” met my hele wese en die lied “There’s so much to be thankful for” sny diep. En daar is soveel meer wat ons kan doen. Met Stille nag val sneeu sag op ons neer en die skoonheid, vreugde, liefde en genade omvou ons. Hoe kan ons soveel oorvloed vir onsself hou?
Ek leen Michael se woorde as ek groet: “Wees sag en vriendelik met mekaar hierdie feestyd, sing julle kersliedere harmonieus en wees mooi met ander lidmate wat vals sing!
Posted in Uncategorized	| Tagged Capital singers	| 4 Comments
‘n Adelike Oggend
Posted on December 18, 2017	by Annabelle Lombard
Dis ons laaste dag in Londen en ons het alles afgetik op ons lysie. Daar was selfs ‘n paar ekstra poedings wat ons leer ken het – en niks van dit was nagereg nie!
Yorkshire poeding is toe nie ons malva poeding se engelse boetie nie, maar ‘n heerlike deegbakkie vir jou Sondag lamsboud se vleissous. Die ander poeding was op my ontbyt spyskaart. Ierse “Black Pudding” is gebraaide bloedworsskywe, en as jy jou oё kan toeknyp en oor die pikswart delikatesse se bestanddele kan kom, smaak dit nogal heel geurig. Ek was egter nie só honger nie en het net genoeg geproe om te kan sê ek hét!
Die laaste dag was die absolute kersie op die koek. Ons het Windsor Kasteel van hoek tot kant deurgeloop. Wel die dele waar die publiek mag kom. Die res is waar Koningin Elisabeth nou byna permanent woon. Sedert die 11 de eeu toring hierdie kasteel bo die pragtige middeleeuse dorpie.
Ons verkyk ons aan die staatskamers wat vir koninklike bankette en staatsbesoeke gedrapeer is in die duurste goud, houtsneewerk en kuns. Die swaarste brokaat, geborduurde linne en handgemaakte kant teenoor die swaar gegote yster, en sale vol intimiderende ammunisie en wapens. Ons sink weg in die reuse matte en eeue se geskiedenis en vakmanskap, rykdom, intriges, oorloë, eksentrieke monarge en internasionale feesgeleenthede.
Dis uit die staanspoor duidelik dat die Monargie amper nie weet wat om met al hulle plaaslike en internasionale geskenke te maak nie. Ek wonder of koningin Mary ooit met die land se top argitekte en kunstenaars se pophuis kon speel. Drie verdiepings vol miniatuur meubels en toestelle wat regtig werk en lewensgetroue replikas van alles in en om die kasteel. Ek verkyk my aan die detail en toewyding.
Na al die prag en praal raak ons rustig in die massiewe St. George katedraal en geniet ‘n laaste ‘creamtea’ (botter broodjies met dik, taai‘clotted cream’) by ‘n klein winkeltjie Lillibet’s (die koningin se troetelnaam) met ‘n uitsig op die kasteel. Nader aan ‘teawiththequeen’ sal ons nie kom nie.
Ons sluit ons besoek af met ‘n wandeling in die legendariese “long walk” vanaf die kasteelhekke. Hierdie 4.26Km koetspaadjie uit die 16 de eeu is omhein aan weerskante met ‘n lieflike grasperk en ‘n dubbel laning van1652 Elm bome waarvan meeste vervang is met “chestnuttrees”. Majestueuse indrukke en soete herinneringe! Maar nou is dit tyd om na ons eie koninkrykie terug te vlieg waar ons prinse vir ons wag!
My onmajestieuse val
Posted on December 13, 2017	by Annabelle Lombard
Na ‘n baie geslaagde eerste dag op die “tube”, besluit ek om ons spore van 15 jaar gelede te gaan naloop en weer te loer of Big Ben, Tower Bridge, Trafalgar Square en Buckinhampaleis nog regop is. Met my SatNav en moltreinkaart glip ek foutloos van stasie tot stasie en staan uiteindelik tussen honderde toeriste voor die koninklike hekke. Ek voel nogal trots op myself en my nuutgevonde onafhanklikheid –‘citizen of the world’. Ek word egter lelik afgebring aarde toe (letterlik), toe ek in ‘n oomblik van vervoering ‘n randsteentjie mistrap en baie onelegant met die koningin se sypaadjie kennis maak.
Dis só nie hoe ek die waardige monarg wou begroet nie! Besorgde toeriste is dadelik by om my van die teer af te skraap, maar my ego, waardigheid, bebloede knie en verstuite enkel laat my nie toe om subtiel op te wip nie. ”Nee, ek dink ek wil eers nog ‘n rukkie hier sit”, sê ek dapper terwyl ek die trane vasbyt.
Ek drink sommer byvoorbaat anti-inflammasie pille en hink dapper verder. Ek is nie van plan om my kosbare tyd in die groot stad af te staan aan hierdie onnadenkende oomblik nie. Eers later, in die glorieryke badkamers van Harrods, verpleeg ek my wonde en neem my voor om minder voortvarend te wees.
Harrods is weereens ‘n fantasie. Maar hierdie keer het ek tyd en die vryheid om al die vloere een vir een deur te loop en aan alles te ruik, proe, pas en afneem. Die sonbrille en hoede kos meer as ons huis en die nuutste winterpelse kan ‘n hele kontinent se hongersnood uitwis. Ek dink daar is meer kandelare as mense in Harrods en ek voel eintlik verbaas dat hulle gewone mense van die straat af toelaat om sonder toegangsgeld of kredietkeuring daar rond te loop tussen handelsware wat duidelik net vir biljoenêr Sheiks, Grawe, Tsaars en edel Prinsesse uitgestal word. Ek probeer soos “Pretty Women” inpas en laat hul gedweё toe om parfuum te spuit en sjokolade te beproef – so asof ek nie voor my siel weet dit sal lekker, maar onbekostigbaar wees nie! Die kersfees uitstallings, aandrokke van bekende handelsname, speelgoed en deli’s is onbeskryflik, maar die mooiste is die parfuumboetiek op die heel boonste vloer.
Aan die onderpunt van die Egiptiese roltrap loop ek my vas in ‘n gedenkbeeld van Diana en Dodi, en ek besef opnuut hoe weelde en glans nie ‘n waarborg is vir vrede en geluk nie. Die aand sing die straatkinders op die West End verhoog “We’re in the money” na hulle ‘n paar pennies op straat opgetel het. Die Weskus vertaling sou seker wees “hulle het met hulle gat in die botter geval.” Wel ek het vandag hard geval, reg voor Buckinghampaleis, maar ek voel steeds soos die gelukkigste en geliefste mens, hier waar ek langs my beste vriend sit en dat ons die moeder van alle Broadway Musicals saam kan geniet!
Posted in Uncategorized	| Tagged London, Reis; Engeland	| 3 Comments
Lemon creams in ‘n plastiekbakkie
Annabelle Lombard on Haarsproei, blou oogskadu en t…
catjuggles on Eistedfodd stres
catjuggles on Haarsproei, blou oogskadu en t…