Op pad na die dokke in Durban en Kaapstad, of na die plaaslike oorgangskampe te Groenpunt en Ladysmith, Natal, word die krygsgevangenes uitgejou, beledig en verneder deur sommige elemente van die plaaslike bevolking.
Die eng noute van die skeepsruim was net 'n voorsmaak van dit wat op hulle gewag het. Gustav Preller verwoord dit so: "Daar in die skeepsruim woed 'n innerlike storm in die gemoed van die gevangene hom uit. Inwendig woel daar 'n onstuimigheid in die binneste, ontsettender as buite ooit kan wees. Maar wie lees dit van die moedeloos-onverskillige blikke, wat strak en ongevoelig -- lank op een ding rus, asof dit tam en moeg is vir alles; die pynlikste gedagtes deursomber die afgeleefde siele, en diep in die meeste van hulle sink daar galbitterheid af, die droesem van 'n onverdiende smaad, die besinksel van geduldig verduurde hoon, wat sigself vrugteloos sou verteer om die lang dae wat aanstaande was."
Ongetwyfeld het die leefwyse baie van die krygsgevangenes wat nie aan so 'n intense gestruktureerdheid gewoond was nie, emosioneel ontwrig. Elke minuut van die dag is gereguleer -- van wanneer jy moes opstaan, gaan bad en gaan eet, tot wanneer jou tent se lampe gedoof moes word. Sondae se "program" het afwisseling in die dodelike geroetineerdheid van die kamplewe gebring met 'n kerkparade om 09:00.