Design - Astrodienst Gastgebruiker u1336593495
28-mei-2016, 14:25 UT/GMT Hugh Wingett - Jack Wingett | Search People Directory | Intelius
People Lookup by Name - Hugh Wingett - Jack Wingett
Wingett, Hugh — Wingett, Jack Die Horlosiemaker (Afrikaanse Taal - Afrikaans Edition) by Anna Erishkigal by Anna Erishkigal - Read Online
"’n Baie hartroerende en dramatiese verhaal... as ons die kans sou kry om die verlede te verander, sou ons?" –Leser resensie
"’n Aangrypende kort verhaal gebaseer op ‘n tema uit Noorse mitologie. Tyd is ‘n geskenk, en partykeer, ‘n laaste kans..." --Dale Amidei, skrywer
Onderwerpe: Onderwerpe: noodlot, veelrassige dating, vooroordeel, rassisme, tweede kanse, Afrikaans fiction, Afrikaans romance, Afrikaans language books, Afrikaans language, Afrikaans language edition, Afrikaans edition, Afrikaans books, Afrikaans fiction, Norse mythology, Norns, Fate, interracial dating, prejudice, racism, second chances, Afrikaanse taal boeke, Afrikaans romanse, Afrikaans fiksie, Afrikaanse taal, Afrikaanse taal uitgawe, Afrikaans uitgawe, Afrikaanse boeke, Noorse mitologie, Norns, noodlot, veelrassige dating, vooroordeel, rassisme, tweede kanse.
Publisher: Seraphim PressReleased: Jul 15, 2016ISBN: 1943036071Format: book
Die Horlosiemaker (Afrikaanse Taal - Afrikaans Edition) - Anna Erishkigal
Kopiereg 2014 – Anna Erishkigal
—Vra hoe jy ‘n uur in tyd kan wen—
’n Aangrypende verhaal. Die kans om jou grootste spyt reg te maak is ‘n kans duisend! –Leser resensie
’n Baie hartroerende en dramatiese verhaal… as ons die kans sou kry om die verlede te verander, sou ons? –Leser resensie
’n Aangrypende kort verhaal gebaseer op ‘n tema uit Noorse mitologie. Tyd is ‘n geskenk, en partykeer, ‘n laaste kans… --Dale Amidei, skrywer
Marae se Reis
Die Norne deur H.L.M.
Voorskou: ‘n Gotiese Kers Engel
Net ‘n Oomblik, Asseblief …
Sluit by my Lesersgroep aan
Ander Boeke deur Anna Erishkigal
Hierdie boek is toegewy aan Oom Hubert, ‘n gawe man wat sy lewe toegewy het aan die onderhoud van klein maar betekenisvolle dingetjies. Ons is seker dat die hemel ‘n beter plek gaan wees met jou daar om die ratte olie te gee.
Die horlosie het op 3:57 n.m. op Woensdag, die 29ste Januarie gestop. Dit was andersyds ‘n dood normale dag, gevul met die bekommernis of ek dit betyds tot by biblioteek van die universiteit, gesprei oor twee riviere, sou maak om ‘n termyn taak na te vors. Daar was geen sin van verlies of oorweldigende vrees nie - twee emosies waarmee ek al lewenslank mee saam leef – net die gevoel dat ek skielik nie meer tyd oor gehad het nie. Ek het seker meer as twintig keer na my horlosie gekyk voor ek agter gekom het dat die muurhorlosie die toekoms betree het terwyl die horlosie op my gewrig nog op 3:57 n.m. was.
Ek het deur die venster gestaar terwyl die bus verby die tekstielfabriek wat bo Losieshuispark uitstrek soos ‘n enorme rooi-steen vesting. ‘n Jagter-groen paviljoen het verlate in ‘n kleed van sneeu gestaan met ‘n delikate ys front wat in die traliewerk geblink het soos die trane van ‘n engel. Jos het my eenkeer soontoe geneem om na ‘n konsert te luister – een van daardie gratis vertonings – toe dit nog warm genoeg was om buite te sit. Ek het my vuis teen my bors vasgeklem en myself geforseer om deur die oorkantste venster te kyk en voor te gee ek stel belang in die Stadsmagnaat Skool, net sodat die geplooide ou Viëtnamese man wat oorkant my gesit het nie sou dink ek staar na hom nie.
Die bus het om die hoek gedraai, verby ‘n ry drie-verdieping losieshuise wat heeltemal uit plek gelyk het in ‘n stad wat uit winkelvensters en kantoorruimtes bestaan het. Gedurende die Industriële Revolusie het ‘n hele generasie van vroue hulle plase gelos om in die tekstielfabrieke te kom werk, nes jong mense deesdae hul klein dorpies los om na universiteite te kom wat riviere oorspan. Daar was toe, soos nou, werk te bekom in die massiewe baksteen geboue langs die kanale wat deesdae produkte met ‘n meer hoëtegnologiese, wetenskaplike en ingenieurs-inslag vervaardig.
Ek het met die horlosie gepeuter en myself herinner dat my besluit ‘n sinvolle een was. Ek het stad toe gekom om ‘n beter lewe te verseker, om die ‘jonk trou en teveel kinders’ lokval wat my ma gevang het te vermy. Ek was ‘n eersteklas student met ‘n soliede werkstudie agtergrond. Ek was maar twee en twintig. My hele toekoms was vooruit beplan. Ag tog, hoekom? Hoekom was dit dan so