8. Herbouing van die Tempel
Daar is sterk sprake in Israel van ᾿n herstel van hulle tempelkultuur wat al vir bykans tweeduisend jaar lank in onbruik is omdat dit deur die Romeinse Ryk beëindig is toe hulle die tweede tempel in 70 n.C. verwoes en Israel uit hulle land verdryf het. Daar is veral onder ortodokse Jode ᾿n groeiende oortuiging dat die tempelkultuur ten volle sal moet herleef voordat Israel weer die voordele van voorspoed en ᾿n onbedreigde bestaan sal kan geniet wat hulle eeue-oue verbond met God inhou. Die mening word deur verskeie godsdiensleiers gehuldig dat vrede in Israel en die Midde-Ooste slegs langs hierdie weg verkry kan word, omdat die verering van God deur die tempeldiens nie net vrede vir Israel sal bring nie, maar ook vir al die volke. Die voorwaarde is dat hulle bereid moet wees om God in Jerusalem, by die tempel, te kom vereer en aanbid, en daarna volgens die bepalings van sy Woord te leef.
Volgens Bybelse profesieë is dit duidelik dat daar in die eindtyd nog twee tempels in Jerusalem gebou gaan word. In Openbaring 11 word daar na Israel se tempeldiens verwys, asook die ontheiliging van die tempel gedurende die verdrukking. Watter tempel is dit? In die geskiedenis en die profesieë oor Israel word daar na die volgende vier tempels verwys:
1. Die tempel van Salomo. Hierdie tempel is voor die Babiloniese ballingskap verwoes, maar ná Israel se herstel uit die ballingskap herbou. Dit staan as die eerste tempel bekend. Die tempel was ᾿n heilige plek waar die Here Homself aan die volk geopenbaar het, maar die meeste Israeliete het Hom nie van harte gedien nie.
2. Die tempel van Herodes. Hierdie tempel is in die laaste eeu voor Christus deur Herodes vir die Jode gebou. Dit staan as die tweede tempel bekend. Dit was Herodes se doel dat die tempeldiens die Jode só moes besig hou dat dit hulle Messiasverwagting sou onderdruk. Herodes was ᾿n tipe van die Antichris omdat hy glad nie vir die Messiasskap en Koningskap van Jesus te vinde was nie, en probeer het om Jesus kort ná sy geboorte dood te maak.
3. Die eindtydse tempel van die verdrukking. Hierdie tempel sal in Jerusalem gebou word na ᾿n verbond tussen Israel en die Antichris. Hierna word as die derde tempel verwys. Die Antichris sal die Jode mislei om homself as die beloofde Messias te aanvaar, geestelike reiniging in rituele en offers te soek, en sodoende uitdruklik vir Jesus en sy offer aan die kruis te verwerp. Die valse messias sal homself na 3½ jaar in hierdie tempel tot God verklaar en, soos Herodes, die ware Messias probeer doodmaak wanneer Hy kom.
4. Die tempel van die Messiasryk. Hierdie tempel sal ná die koms van die ware Messias in Jerusalem gebou word (Eseg. 40–44). Hierna word as die vierde tempel verwys. Dit sal in die vrederyk die doel dien as ᾿n terugverwysing na die offer van die Messias as die Lam van God wat vir die sondes van die hele wêreld geoffer is (Heb. 10:5-12). Dit sal mense in die vrederyk help om die werklikheid van die versoening beter te kan verstaan, toe die vlekkelose Lam van God vir ons sondes geslag is. Die aktiwiteite in die tempel was ᾿n tipologiese heenwysing na die genadewerk van die Messias.
Moderne Israel nader nou die tyd wanneer die derde tempel gebou gaan word. Die volgende verwysing word in Openbaring na die opmeet van die tempel in Jerusalem gemaak, asook die ontheiliging daarvan vir ᾿n tydperk van 42 maande gedurende die verdrukking:
“En ᾿n riet soos ᾿n stok is aan my gegee, en die engel het gestaan en gesê: Staan op en meet die tempel van God en die altaar en die wat daarin aanbid. Maar die voorhof buitekant die tempel moet jy uitlaat en dit nie meet nie, want dit is aan die heidene gegee; en hulle sal die heilige stad twee-en-veertig maande lank vertrap” (Op. 11:1-2).
Hierdie profesie is opgeteken 25 jaar nadat die tempel van Herodes (die tweede tempel) in 70 n.C. deur die Romeine verwoes is, en kan dus slegs op ᾿n toekomstige, herboude tempel in Jerusalem betrekking hê. Een van die probleme is egter die hoë profiel van Islam op die Tempelberg, waar twee van hulle beroemde tempels gebou is, die Rotskoepel en die Al Aksa moskee, met ᾿n derde een wat later ook hier gebou is. Die Moslems beweer dat Mohammed vanaf die rots waaroor die Rotskoepel gebou is, na die hemel opgevaar en weer met ᾿n opdrag van Allah af teruggekeer het om die hele wêreld aan die gesag van die Koran te onderwerp. Vir hulle is dit die derde heiligste plek op aarde ná Mekka en Medina.
Die Moslems is duidelik nie van plan om hulle beheer oor die Tempelberg prys te gee nie, en hulle sal ook nie die Rotskoepel afbreek om vir die herbouing van die tempel ruimte te skep nie. Die beskouing wat vir baie jare lank gehuldig is dat die Rotskoepel op die plek staan waar die tempel gebou moet word, blyk egter nie korrek te wees nie. Volgens verskeie kenners kan die tempel net noord van die Rotskoepel gebou word, met omtrent drie of vier meter tussen die twee geboue. Alhoewel dit na ᾿n onwaarskynlike moontlikheid mag klink, moet in gedagte gehou word dat die Antichris as die gemeenskaplike messias van alle gelowe aanvaar sal word, en dat dit tot ᾿n misleidende geestelike versoening tussen alle gelowe sal lei. So ᾿n multigodsdienstige ekumeniese situasie sal ᾿n noue assosiasie tussen die moskee en die tempel moontlik maak. Dit sal die moontlikheid skep dat hulle albei op “God se heilige berg” geakkommodeer kan word, waar hulle vreedsaam langs mekaar kan staan gedurende die eerste helfte van die verdrukking.
Verskeie organisasies in Israel is met voorbereidings vir die bou van die tempel en die herinstelling van die priesterlike dienswerk gemoeid.
Herlewing van die tempelkultuur
Israel se tradisionele godsdiens is rondom die tempeldiens gebou en kan nie tot sy reg kom sonder dat daar ᾿n ten volle funksionerende tempel in Jerusalem is nie. Moderne Israel is op die drumpel van die herlewing van hulle Ou Testamentiese tempelkultuur en die terugkeer na hierdie gebruike sal verreikende gevolge vir die hele Joodse volk hê – insluitend hulle regeringsvorm. Die volgende hervormings word deur die leiers van die tempelprojek in die vooruitsig gestel:
· Die mag van die Sanhedrin moet uitgebrei word sodat hulle die volk in samewerking met ᾿n koning kan regeer. Hierdie koning moet God se oppergesag erken en die volk deur middel van sy eie amptenare én die Sanhedrin regeer. Die Here moet deur die bemiddeling van ᾿n hoëpriester geraadpleeg word voordat belangrike besluite geneem word. Daar moet dus ᾿n teokratiese regering wees. Israel het tans ᾿n sekulêre, demokratiese regering wat nie deur ortodokse leiers erken word nie.
· Die wortels van die Joodse kultuur moet na die tempeldiens herlei word, daarom móét daar ᾿n tempel in die voorgeskrewe plek op die Tempelberg in Jerusalem wees. Die eindtydse herstel van Israel in hulle eie land word nie as volledig beskou voordat die tempel as die hoogste politieke, godsdienstige én kulturele instelling herbou en in bedryf gestel is nie. Die tempel word as die hart van Bybelse Jerusalem én die hele volk beskou.
· Volgens die ortodokse Joodse geloof kan daar geen versoening tussen God en die mens wees sonder dat daar gereelde offers in die tempel vir die vergifnis van die volk se sondes gebring word nie: “Sonder bloedvergieting vind daar geen vergifnis plaas nie” (Heb. 9:22; Lev. 17:11). Ortodokse Jode wat nie die finale offer van die Messias as die Lam van God aanvaar nie (vgl. Joh. 1:29; Heb. 10:1-18), sien vir hulleself geen alternatief as om na die Ou Testamentiese offerdiens terug te keer nie. Jode wat nie hierdie siening met hulle deel nie, word as afvalliges en selfs vyande van Israel beskou.
· ᾿n Nuwe vorm van internasionale verhoudings word deur die tempeldiens en sy geassosieerde teokratiese regeringsvorm in die vooruitsig gestel. Jesaja 2:2-4 word dikwels ter ondersteuning van hierdie visie aangehaal, omdat Jerusalem in dié gedeelte as ᾿n wêreldhoofstad beskryf word waarin ᾿n regering van geregtigheid vir alle nasies gevestig sal wees. God sal regeer en dit sal daartoe lei dat alle vyandigheid tussen nasies gestaak word. Die bou van die sogenaamde “Derde Tempel” word met die koms van die Messias geassosieer en Hy sal Israel tot ᾿n seën vir alle nasies maak.
Voorbereidings vir die herbouing van die tempel is in ᾿n gevorderde stadium, en dit lei na groot verwagtings vir die spoedige koms van die Messias. Die volgende is die belangrikste verwikkelings in die herlewing van die tempelkultuur:
Die Sanhedrin is ᾿n tradisionele Joodse raad van godsdiensleiers wat in Bybelse tye die hoogste regsplegende liggaam binne die raamwerk van die Tora in Israel was. Op 13 Oktober 2004, ná byna twee millennia, is daar weer ᾿n Sanhedrin in moderne Israel saamgestel. Hierdie liggaam geniet egter nie amptelike status in die land nie en word net deur ortodokse Jode erken. Die nuwe Sanhedrin bestaan uit 71 vooraanstaande rabbi’s en ander Joodse geleerdes.
Die stigters van die moderne Sanhedrin sê hulle doen net hulle plig (mitzvah) om só ᾿n raad saam te stel. Maimonides, ᾿n twaalfde eeuse Joodse geleerde, het die stappe beskryf wat tot die instelling van ᾿n Sanhedrin sal lei. Gedurende die tyd van die tweede tempel (die tempel van Herodes in die eerste eeu) was daar ᾿n Sanhedrin wat in Joodse regspraak uit ᾿n godsdienstige oogpunt, met die hoogste gesag beklee was. Die 71 lede van die Raad het in ᾿n spesiale vertrek op die tempelterrein in die vorm van ᾿n halwe sirkel gesit.
Op byeenkomste van die huidige Sanhedrin word onder andere die moontlikheid van die herbouing van die tempel in Jerusalem bespreek. Hulle probeer om die presiese plek vir die bou van die derde tempel te bepaal. Dit is baie moeilik omdat daar nie op dié terrein argeologiese opgrawings gedoen mag word nie, aangesien die Tempelberg onder die beheer van ᾿n Moslem-komitee is.
Nadat Israel die Tempelberg in 1967 van Jordanië herower het, het hulle dié terrein aan Moslem-beheer afgestaan weens die teenwoordigheid van moskees wat druk besoek word. Vir Moslems is dit die derde heiligste plek ná Mekka en Medina. Jerusalem word egter nie in die Koran genoem nie, en Moslems gebruik die teenwoordigheid van die Palestyne in Israel net om die Joodse volk te ondermyn en van hulle regte op die land en die stad Jerusalem te beroof. Dit is die rede vir die sterk weerstand van die Moslems teen die herbouing van die Joodse tempel, asook opgrawings op die Tempelberg om die fondasies van die vorige tempel bloot te lê. Die nuwe Sanhedrin het ᾿n komitee bestaande uit professore, argeoloë en geestelikes gevorm om die saak van die tempel se ligging en toekomstige herbouing te ondersoek en aan die volle Raad verslag te doen.
Rabbi Chaim Richman, een van die uitvoerende raadslede, het gesê dit is paslik dat die nuwe Sanhedrin met besinning oor die tempel begin, omdat die tempel van groot belang vir die kulturele en godsdienstige identiteit van die Joodse volk is. Hy het dit betreur dat die Joodse regering uit sekere gedeeltes van Israel se grondgebied onttrek en sodoende van Israel se droom van volle herstel afgesien het. Die Sanhedrin soek egter na maniere om die wortels van die Joodse geloof te versterk en Israel weer as die uitverkore volk rondom die tempeldiens en die Tora te verenig.
Die Sanhedrin erken glad nie die huidige demokratiese regering van Israel nie, en het dit vir hulleself ten doel gestel om vir die land ᾿n koning te kies. Dit plaas hierdie ortodokse leiers op ᾿n gevaarlike pad, omdat die valse messias homself as ᾿n afstammeling van koning Dawid sal voordoen en op Israel se koninklike troon aanspraak sal maak.
Hulle terugkeer na die eise van die Tora het die Raad vroeg in 2007 daartoe gelei om briewe aan alle regerings te skryf waarin hulle aandui dat die wêreld op ᾿n rampspoedige koers is. Hulle stel voor dat die tempel na aanleiding van Jesaja 2:2-4 in Jerusalem herbou word sodat God se teenwoordigheid weer ervaar kan word om vrede op aarde te verseker.
Rabbi Chaim Richman van die Sanhedrin is ook hoof van die Tempelinstituut in Jerusalem. Hierdie Instituut is besig met die versameling en vervaardiging van meubelstukke, altare, spesiale toerusting en kledingstukke vir priesters, wat vir die hervatting van die tempeldiens nodig is. Hulle het reeds ᾿n goue kandelaar en koper waskom laat maak, asook ᾿n goue kroon vir die hoëpriester. Die kleed en mus van die hoëpriester is gereed, asook uitrustings vir 120 van die gewone priesters.
Al hierdie items moet nog gereinig word deur dit met spesiaal voorbereide reinigingswater te besprinkel (vgl. Num. 19:1-9). Hiervoor is dit nodig om eers ᾿n rooi vers te vind waaraan geen haar van ᾿n ander kleur is nie. Die vers moet dan geslag en verbrand word, sodat daar telkens ᾿n bietjie van die as vir die bereiding van heilige water gebruik kan word. Die probleem is egter dat die oorblyfsels van die vorige rooi vers se as eers gevind moet word en ter wille van kontinuïteit bo-op die huidige vers gesit moet word wanneer dit ritueel verbrand word.
Argeoloë soek steeds na ᾿n houer met as uit die tyd van die tweede tempel, asook na die ark van die getuienis (die verbondsark) wat op ᾿n onbekende plek versteek is. Indien die as van die vorige rooi vers nie betyds gevind word nie, en daar ook nie in Israel ᾿n rooi vers gebore word wat aan die voorskrifte van die wet voldoen nie, kan die tempeltoerusting nie gereinig word nie. Chaim Richman sê:
“Die tempeltoerusting is in ᾿n toestand van onreinheid vervaardig, omdat almal van ons tans onrein is. Ons sal ook onrein bly totdat ons ᾿n rooi vers kry waarvan die as op die wyse wat deur die Tora voorgeskryf is, vir reinigingseremonies gebruik kan word. Indien geen rooi vers gevind kan word nie, beteken dit dat die hoëpriester op die Groot Versoendag die Allerheiligste in ᾿n toestand van onreinheid sal betree.”
Watter groot voordeel het ons nie in die Nuwe Testament nie, om deur die bloed van die Lam gereinig te word wanneer ons deur die geskeurde voorhangsel na die genadetroon van die Here toetree. Ons het nie aardse priesters as middelaars nodig nie, omdat ons ᾿n groot Hoëpriester het wat vir ons die weg berei het (Heb. 10:19-22).
Die moderne Sanhedrin is só sterk ingestel op versoening met God deur middel van Israel se Ou Testamentiese offerdiens, dat hulle in November 2009 volgens Bybelse voorskrifte met die oprigting van ᾿n brandofferaltaar begin het. Dit is intussen voltooi en uitnodigings is aan Jode oral in die wêreld gestuur om tydens die Paasfees aan die einde van Maart 2010 in Jerusalem te wees wanneer die paaslam geslag en offers op die nuwe altaar gebring sou word. Die Joodse regering het egter nie goedkeuring vir hierdie offers verleen nie, uit vrees vir geweld deur militante Moslems.
Verskeie Jode uit die stam van Levi word as priesters in spesiale priesterskole in Jerusalem en New York opgelei. Daar is 613 Ou Testamentiese wette waarvan hulle kennis moet dra. In Julie 2007 is daar ᾿n groot konferensie vir priesters en Leviete in Jerusalem gehou. Jode met die van Cohen stam almal af van die heel eerste priester, Aäron, en mag dus as priesters opgelei word.
Herstel van die Tempelberg
Die Temple Mount and Land of Israel Faithful Movement is ᾿n beweging wat getrou aan die Tempelberg en Israel se Bybelse mandaat oor hulle land is. Die leier van die beweging, Gershon Salomon, is baie aktief om Jode in Israel én ook in ander lande, veral Amerika, van die belangrikheid van die bou van die tempel bewus te maak.
Gershon en sy volgelinge het al etlike pogings aangewend om ᾿n hoeksteen van 4½ ton vir die bou van die derde tempel op die Tempelberg te lê, maar die Israeli polisie het hulle telkens daarvan weerhou omdat die Tempelberg in 1967, na die Sesdaagse Oorlog, aan die beheer van ᾿n Moslem-komitee, die Wakf, oorgegee is. Enige pogings om die Joodse tempel op hierdie terrein te bou, sal tot ᾿n nuwe jihad deur militante Moslems teen die Jode aanleiding gee. Israel se regering probeer om dit te verhoed, en onderdruk sodoende ortodokse Jode se ideaal vir die bou van die derde tempel.
Sowel Gershon Salomon se groep as die Tempelinstituut propageer die mening dat die herbouing van die tempel en die volle eerbiediging van die Tora nie net in Israel se belang is nie, maar ᾿n tydperk van vrede en harmonie vir die hele wêreld sal inlui. Hulle haal gereeld die volgende gedeelte uit Jesaja 2 en Miga 4 aan:
“En aan die einde van die dae sal die berg van die huis van die Here vasstaan op die top van die berge en verhewe wees bo die heuwels, en al die nasies sal daarheen toestroom. En baie volke sal heengaan en sê: Kom laat ons optrek na die berg van die Here, na die huis van die God van Jakob, dat Hy ons sy weë kan leer en ons in sy paaie kan wandel. Want uit Sion sal die wet uitgaan en die woord van die Here uit Jerusalem. En Hy sal oordeel tussen die nasies en regspreek oor baie volke; en hulle sal van hul swaarde pikke smee en van hul spiese snoeimesse; nie meer sal nasie teen nasie die swaard ophef nie, en hulle sal nie meer leer om oorlog te voer nie. Kom, huis van Jakob, en laat ons wandel in die lig van die Here!” (Jes. 2:2-5).
Dit is uit ᾿n ortodokse Joodse oogpunt ᾿n baie eerbare doelstelling om te hê, en mens kan verstaan waarom die Jode so opgewonde oor die tempelprojek is. Daar ontbreek egter ᾿n baie belangrike aspek in hulle visie vir Israel en die wêreld, en dit is die feit dat die Tora en al die offers en feeste van die Ou Testament slegs ᾿n voorbereidende rol op die koms van die Messias vervul het. Al hierdie dinge is in die Messias, Jesus Christus, en sy eenmalige offer aan die kruis vervul.
Dit is dus ᾿n totale vergissing om te dink dat die herbouing van die tempel en die instelling van die wet die oplossing vir die wêreld se morele en geestelike probleme is. Die skaduagtige gebruike van die wet kan Israel en die wêreld nie red nie – net die versoeningswerk van die Messias aan die kruis kan dít doen! Eers wanneer Hy van die troon van Dawid af uit Jerusalem regeer en die kennis van die Here die aarde oordek soos die waters die seebodem (Jes. 11:9), sal vrede heers en almal van hulle wapens ontslae raak en landbou-implemente daarvan maak. Israel sal as volk hierdie uiters belangrike ontdekking moet maak voordat dit geestelik én materieel met hulle goed sal gaan. Deur die werke van die wet kan geen vlees voor God geregverdig word nie, omdat die wet net die kennis van sonde bring sonder die werklike reiniging van sonde (Rom. 3:20). Dit is ᾿n tugmeester na die Messias toe, omdat net Hy sy volk van hulle sonde kan verlos (Matt. 1:21; Gal. 3:24).
Verdere Joodse profesieë
᾿n Joodse rabbi, Judah Ben Samuel, het in die Middeleeue geprofeteer dat tien jubeljaarsiklusse van 50 jaar elk (vgl. Lev. 25:8-13) vanaf die besetting van Jerusalem deur die Turke sou verloop. Nicoletta (2010) het onder meer die volgende hieroor gesê:
“Rabbi Judah Ben Samuel was ᾿n vooraanstaande kenner van die Talmoed in Duitsland. Kort voor sy dood in 1217 het hy geprofeteer dat die Ottomaanse Turke vir agt jubeljaartydperke oor Jerusalem sou regeer – dit is 400 jaar (8X50). Die Ottomaanse Turke het in 1517, presies 300 jaar ná die rabbi se dood, beheer oor Jerusalem oorgeneem. In ooreenstemming met hierdie profesie het hulle 400 jaar later, in 1917, beheer oor die stad verloor. Dit was in die Eerste Wêreldoorlog toe genl. Allenby van Brittanje Jerusalem tydens die Joodse fees van Hanukkah verower het sonder om ᾿n skoot te skiet. Die Joodse feestyd waarmee sy inname saamgeval het, asook die feit dat hy geen weerstand ervaar het nie, maak daarvan ᾿n baie belangrike historiese gebeurtenis. ... Die rabbi het voortgegaan en gesê dat Jerusalem ná die agt jubeljaartydperke ᾿n niemandsland sou wees tydens die negende siklus van 50 jaar. So was dit ook van 1917 af tot met die Sesdaagse Oorlog in 1967. Volgens die rabbi se profesie sou Jerusalem tydens die tiende jubeljaartydperk onder Israel se beheer staan en dan sou die Messiaanse eindtyd begin. Dit sal tot in 2017 strek.”
Hoewel daar meningsverskille oor die rabbi se profesieë is, is daar groot waardering vir die akkuraatheid daarvan tot op datum. Die beëindiging van 400 jaar van Turkse beheer oor Jerusalem is ᾿n bekende historiese feit. Dit is absoluut merkwaardig dat hy daarna ᾿n vyftig jaar tydperk voorsien het wanneer Jerusalem ᾿n niemandsland sou wees, gevolg deur 50 jaar van Joodse beheer oor die stad voor die koms van die Messias. Sedert 1917 was Palestina ᾿n Britse mandaatgebied waartydens die land nie aan enige spesifieke volk behoort het nie. In 1948, tydens die onafhanklikheid van Israel, was Bybelse Jerusalem (die oostelike deel van die stad) nominaal onder Jordaniese beheer terwyl daar ᾿n verdiepende konflik was oor wie die regmatige eienaars daarvan is.
Tydens die Sesdaagse Oorlog in Junie 1967 is die ou deel van die stad saam met die Wesbankgebied deur Israel herower en was die hele Jerusalem vir die eerste keer sedert die Babiloniese Ballingskap weer onder Joodse beheer. Dit het 50 jaar van toutrekkery oor die eienaarskap van Jerusalem en groot dele van Israel beëindig. Volgens die rabbi se profesie sou 50 jaar van Joodse beheer oor die stad hierop volg voordat die Messiaanse eindtyd aanbreek.
Bybelstudente weet dat Israel se beheer oor Jerusalem en die toekomstige herboude tempel net tot in die middel van die verdrukking (Daniël se 70ste jaarweek) sal duur. Daarna sal die Antichris homself in die tempel tot God verklaar (2 Thess. 2:4), Israel sal hulle verbond met hom as gevolg hiervan verbreek en dan sal hulle vinnig uit Jerusalem en die Joodse woongebiede moet vlug (Matt. 24:15-21). Hierna sal daar 42 maande van groot verdrukking volg voordat die Messias sal kom om sy vrederyk te vestig.
Daar is egter nie regstreekse Bybelse ondersteuning vir die tydsraamwerk van hierdie profesie deur Judah Ben Samuel nie, en dit word slegs aangehaal ter wille van insig in Joodse denke oor die vinnig naderend eindtyd. Baie van hulle verwag beslis ook die spoedige koms van die Messias, wanneer Israel ten volle sy rol as God se volk sal vervul. Wat wel belangrik en ook Skriftuurlik oor hierdie profesie is, is dat ᾿n lang tyd van Jerusalem se vertrapping deur die nasies gevolg sal word deur ᾿n tyd van Israel se gedeeltelike herstel, en dan eers sal hulle volle herstel aanbreek wanneer die Messias kom.
᾿n Multigodsdienstige benadering
Die opspraakwekkende nuus vanaf die Sanhedrin uit Jerusalem is dat die derde tempel ᾿n huis van gebed sal wees vir al die monoteïstiese gelowe, waarvan Judaïsme, die Christendom en Islam die belangrikste is. Die Here se woorde in Jesaja 56:7 word as regverdiging hiervoor aangehaal: “...want my huis sal ᾿n huis van gebed genoem word vir al die volke.” Hierdie stelling word verkeerdelik op ᾿n multigodsdienstige manier vertolk om ook erkenning aan die groot nie-Bybelse gelowe soos Islam te gee.
Daar is ᾿n Joodse webtuiste wat die idee van “God se heilige berg” vir alle gelowe aktief bevorder, naamlik www.godsholymountain.org/ Volgens huidige beplanning sal die tempeldiens met godsdienstige aktiwiteite in nabygeleë moskees en Rooms-Katolieke aanbiddingsplekke verenig word. Die uitvoerende direkteur van die Tempelinstituut, Jehuda Glick, sê dat daar op die koms van die Messias gewag word, want net Hy kan aan Israel toestemming verleen om die tempel te bou.
Die multigodsdienstige denke wat ten grondslag lê van die veldtog vir die herbouing van die tempel in Jerusalem, is presies in ooreenstemming met dit wat die Bybel oor die tempel van die komende verdrukking sê. Volgens Johannes sal daar in die eindtyd ᾿n valse messias op die toneel verskyn wat deur alle gelowe nagevolg en aanbid sal word: “En die hele wêreld het verwonderd agter die dier aan gegaan ... en die dier aanbid en gesê: Wie is aan die dier gelyk? Wie kan teen hom oorlog voer? ... En aan hom is mag gegee oor elke stam en taal en nasie” (Op. 13:3-7).
Die belofte in Haggai 2:9 word ook oor die herboude tempel aangehaal: “Die toekomstige heerlikheid van hierdie huis sal groter wees as die vroeëre, ... en op hierdie plek sal Ek vrede gee, spreek die Here van die leërskare.” Hierdie belofte word deur die Sanhedrin aan alle nasies voorgehou, maar sonder dat hulle van hul eie geloofsvorm afstand hoef te doen.
Die Antichris sal nie net deur Israel as hulle Messias-Koning erken word nie (vgl. Joh. 5:43), maar ook deur al die nasies van die wêreld. Hierdie valse vredevors sal internasionaal aanvaar en deur middel van formele verbonde as godsdienstige en politieke wêreldleier erken word. Die verbond met hom sal geldig wees vir ᾿n tydperk van sewe jaar, wat in Israel as ᾿n jaarweek bekend is. “Hy sal een week lank met baie ᾿n sterk verbond sluit, en gedurende die helfte van die week sal hy slagoffer en spysoffer laat ophou; en op die vleuel van gruwels sal daar ᾿n verwoester wees” (Dan 9:27).
Alle nasies sal aan die begin van die jaarweek toegelaat word om met hulle eie godsdiens voort te gaan, op voorwaarde dat almal van hulle die nuwe wêreldleier as hulle gemeenskaplike messias erken, aanbid en navolg. Die Antichris sal dus die Messias vir die Jode wees, Christus vir die misleide Christene, Krishna vir die Hindoes, die vyfde Boeddha vir die Boeddhiste en die Imam Mahdi vir die Moslems.
Al die groot godsdienste sal hulle agter hierdie selfverklaarde God-mens skaar – insluitend die vervalste Christelike kerke wat ná die wegraping nog feitlik op volle sterkte sal funksioneer. Dit is dié kerke wat voor die tyd reeds die maagdelike geboorte, godheid en opstanding van die ware Christus ontken en saam met baie ander fundamentele Christelike leerstellings verwerp het. As gevolg van hulle geestelike verraad teen die evangeliese Christendom sal hulle ywerige navolgers van die valse christus van alle gelowe wees en hulleself ten volle in sy wêreldwye sonde-kultuur uitleef. Die Bybel beskryf hierdie valse christus in terme van sy werklike karakter as “die Antichris” (1 Joh. 2:18) en “die mens van sonde” (2 Thess. 2:3).
Die Antichris sal só sterk deur sy neiging tot selfvergoddeliking aangevuur word, dat hy homself in die middel van die jaarweek in die herboude tempel in Jerusalem tot God sal verklaar. Hy sal homself nog verder bo alle godsdienste verhef om nie net ᾿n messias vir hulle te wees nie, maar God self. Paulus beskryf hom as “die teëstander wat hom verhef bo al wat God genoem word of voorwerp van aanbidding is, sodat hy in die tempel van God as God sal sit en voorgee dat hy God is” (2 Thess. 2:4).
Hy sal dus ná 3½ jaar nie net die daaglikse slagoffers en spysoffers in die herboude tempel verbied nie, maar ook alle ander godsdienste afskaf en selfs hulle aanbiddingsplekke laat afbreek of verbrand. Die dier en die konings wat saam met hom oor die wêreld regeer, “sal die hoer haat en haar verlate maak en naak, en haar vlees eet en haar met vuur verbrand” (Op. 17:16).
Dit sal die einde wees van die Antichris se assosiasie met die alliansie van wêreldgodsdienste, wat deur Johannes as “die moeder van die hoere” beskryf word – dit is ᾿n ekumeniese liggaam, of moederorganisasie, vir al die afvalliges (Op 17:5). Hierna sal die Antichris nie langer hulle gemeenskaplike messias wees nie, maar hy (en ook ᾿n beeld van hom) sal as die enigste God deur almal van hulle aanbid moet word.
᾿n Streng eis van aanbidding sal nie net aan die Jode gestel word nie, maar aan die aanhangers van alle gelowe: hulle sal óf die Antichris en sy afgodsbeeld in die Allerheiligste van die tempel as God moet aanbid, óf aan summiere teregstelling onderwerp word. Die valse profeet sal die aanbidding van Satan en sy valse christus wêreldwyd afdwing, en ook oor die okkultiese mag beskik om die dier se beeld te laat praat sodat alle teëstanders uitgewis kan word: “En dit is hom gegee om ᾿n gees aan die dier se beeld te gee, sodat die dier se beeld ook sal praat en maak dat almal gedood word wat die dier se beeld nie aanbid nie” (Op. 13:15).
Die Here Jesus het na hierdie situasie verwys, wanneer die Antichris die tempel met sy gruwelike afgodsbeeld sal verontreinig. Jode wat sou weier om die knie voor die beeld te buig en die nuwe wêreldleier as God te aanbid, sal baie haastig moet vlug vir hulle lewe (Matt. 24:15-22). Daniël het lank gelede reeds na hierdie eindtydse diktator verwys wat die tempel sal ontheilig, die voortdurende offers sal verbied, en ᾿n beeld van homself in die tempel sal opstel. Hy sal homself bo God verhef en almal verdelg wat hom teëstaan (Dan. 11:31, 36, 44).
Israel se voortgesette nasionale verwerping van Jesus se godheid en Messiasskap baan die weg vir die sluit van ᾿n verbond met die Antichris. Die ware Messias het hulle duidelik teen die selfvernietigende aanvaarding van die valse messias en sy demoniese beleid gewaarsku (Joh. 5:43). Hulle sal ᾿n verbond met die dood sluit omdat hierdie “ander messias” van die duiwel af sal uitgaan, en een van sy verborge doelwitte sal ᾿n Joodse volksmoord wees. Die internasionale gemeenskap sal die sluit van verbonde met die nuwe wêreldleier verwelkom en ondersteun, omdat hulle deur sy ekumeniese denke en valse vredesaanbod mislei sal word.
Israel se huidige ingesteldheid om ᾿n tempel te bou wat ᾿n aanbiddingsplek vir alle nasies sal wees, is deel van die multigodsdienstige misleiding waaraan alle mense én gelowe tans onderwerp word. Dit sal tot ᾿n verbond met die Antichris lei en hy sal aan Israel die reg verleen om so ᾿n tempel te bou waarin alle gelowe welkom sal wees. Hierdie tempel sal aan die Antichris die ideale geleentheid bied om homself valslik as die universele “god van hierdie wêreld” te openbaar (vgl. 2 Kor. 4:4) en as gevolg daarvan op die aanbidding van alle mense op aarde aan te dring. Die ortodokse sentimente van die meeste Jode sal hom goed pas, want die meerderheid Israeli’s wil juis die tempel bou omdat hulle steeds die ware Messias en sy offer aan die kruis verwerp. Hulle wil weer Ou Testamentiese offers vir die versoening van hulle sondes bring. Dit is hierdie offers wat die Antichris sal verbied wanneer hy homself in die tempel tot God verklaar.
Ons is op die drumpel van die wegraping en die openbaring van die valse christus van alle gelowe. Israel (behalwe vir die klein groepie Messiaanse Jode) berei die weg vir hom voor, so ook al die vervalste Christelike kerke wat aan die ware Christus ontrou geraak het. Die nie-Christelike gelowe is lankal reeds wegbereiders vir die komende valse messias. Kort nadat die Antichris se teëhouer (die ware kerk as die tempel van die Heilige Gees) uit die weg geruim is, sal hy geopenbaar word (2 Thess. 2:6-8). Dan sal die Joodse tempel wat uit die voor-Christelike era dateer, herbou word as die simbool van ᾿n Christusverwerpende nuwe wêreldorde onder leiding van die Antichris.
Simboliek van die tempel
Ortodokse Jode besef nie dat die tempel self ook ᾿n skadubeeld van toekomstige dinge is nie, en dat die simboliek daarvan regstreeks op die verlossingswerk van die Messias dui. Die hele uitleg en simboliese betekenis van die toerusting en aktiwiteite binne én buite die tempel dui op die offer van die Lam van God, asook die toewyding wat ons aan Hom verskuldig is.
Die poort wat na die voorhof lei, bied toegang tot die Here se heiligdomme, en is deur die koms van die Messias vervul. Hy het gesê: “Ek is die deur; as iemand deur My ingaan, sal hy gered word” (Joh. 10:9). Daarna kom ons by die brandofferaltaar in die voorhof, waar offers vir die versoening van mense se sonde gebring is. Al hierdie herhalende offers was heenwysings na die Here Jesus se eenmalige offer vir ons sonde (Joh. 1:29). “In Hom het ons die verlossing deur sy bloed, die vergifnis van die misdade na die rykdom van sy genade” (Ef. 1:7). Hierna kom ons by die koperwaskom in die tabernakel, of die afspoelwaentjies op die tempelterrein. Hierin het die priesters hulle hande ná die offers gewas, gevolglik was daar water in wat met bloed gemeng was. Dit was die bewys van ᾿n volbragte offer. Nadat Jesus gesterf het, het daar water en bloed uit sy sy gekom, as ᾿n bewys dat Hy klaar gesterf en sy lewe vir ons afgelê het (Joh. 19:33-34).
Wanneer die Heilige in die tempel betree en reguit aangestap word, kom jy by die reukofferaltaar uit. Dit is met goud oorgetrek en speserye is hierop aan die brand steek as ᾿n voortdurende reukwerk voor die aangesig van die Here. Hierdie lieflike geur aan die Here stel voortdurende gebed voor.
Reg agter die reukaltaar was die voorhangsel wat skeiding tussen die Heilige en die Allerheiligste gemaak het. Die Verbondsark was hier, en dit stel die genadetroon van die Here voor. Net die Hoëpriester alleen kon een dag per jaar, op die Groot Versoendag, hier ingaan om versoening vir die volk se sondes te doen. Die werklike teenwoordigheid van die Here was dus nie toeganklik vir die volk en die gewone priesters nie, want hulle kon nie agter die voorhangsel ingaan nie. Die skeiding tussen die Heilige en Allerheiligste is egter deur die persoonlike offer van ons Hoëpriester, Jesus Christus, uit die weg geruim. Ons lees oor die oomblik toe Jesus aan die kruis gesterf het, onder meer: “...en die voorhangsel van die tempel het middeldeur geskeur” (Luk. 23:45).
Dit beteken dat die Ou Testamentiese offerdiens en gebede deur die hoëpriester afgeskaf is en dat elke gelowige daarna self in gebed tot by die genadetroon van die Here kan toetree. Paulus sê: “Terwyl ons dan, broeders, vrymoedigheid het om in die heiligdom in te gaan deur die bloed van Jesus op die nuwe en lewende weg wat Hy vir ons ingewy het deur die voorhangsel heen, ... en ons ᾿n groot Priester oor die huis van God het, laat ons toetree met ᾿n waaragtige hart in volle geloofsversekerdheid” (Heb. 10:19-22). Van dié oomblik af het die noodsaaklikheid vir die tempeldiens verval omdat die Here Homself sonder tussengangers aan elke gelowige openbaar.
Al die heilige plekke en tempeltoerusting wat hierbo genoem is, is in ᾿n reguit lyn van die buitenste poort af verby die brandofferaltaar, die koperwaskom en die reukofferaltaar, tot by die Verbondsark agter die voorhangsel. Hierdie lyn stel die mens-God-verhouding voor, en is ᾿n aanduiding van hoe ᾿n mens van die sondige wêreld daarbuite af op ᾿n verlossingsweg kan toetree om deur die Messias met God versoen te word. Dit is die vertikale perspektief wat boontoe reik tot by die Here se genadetroon.
Dan is daar ook ᾿n ander lyn wat bo-oor die een hierbo sny om ᾿n kruis te vorm – dit is die horisontale perspektief. Aan die twee sykante van die Heiligdom is daar onderskeidelik die goue kandelaar en die tafels met die toonbrode. Die kandelaar dui op die Messias as die lig van die wêreld, en die toonbrode op Christus as die brood (of onderhouer) van die lewe.
Deur sy kruisdood het die Here Jesus vir ons op die vertikale vlak die weg na sy genadetroon in die hemel geopen sodat sondaars vergewe en lewend gemaak kan word. Juis daarom kon Hy sy arms aan die kruis horisontaal uitgestrek hou om die lig van ᾿n donker wêreld en die brood van die lewe vir ᾿n sterwende mensdom te wees. Dit is sy uitdruklike wil dat altwee hierdie perspektiewe in sy dissipels se lewens tot hulle reg sal kom. Ons moet voor sy aangesig wandel, die voortdurende reiniging deur sy bloed ervaar (1 Joh. 1:7) en ook altyddeur bid (1 Thess. 5:17). Ons moet egter ook uitbeweeg om Christus daarbuite aan ᾿n sondige wêreld te verkondig.
Hierdie twee perspektiewe – liefde teenoor God (vertikaal) en liefde teenoor ons medemens (horisontaal) – word ook weerspieël deur die twee kliptafels van die wet, asook in Christus se opsomming van die wet, waarna algemeen as die Nuwe Testamentiese wet, of lewensbeginsel, van die liefde verwys word (Matt. 22:37-39; Joh. 13:34-35). Dit is dieselfde twee perspektiewe wat ons ook in die tempeldiens aantref.
Die tempel van God is ᾿n plek waar die Here Homself in sy heiligheid en liefde openbaar, en vanwaar die boodskap moet uitgaan dat die Verlosser gekom het om te soek en te red wat verlore was. In die Nuwe Testament is die tempel van die Here die harte en lewens van mense wat deur Hom herskep is, en deur wie Hy Homself aan die wêreld wil openbaar. Hy woon net in ᾿n heilige tempel, daarom verwag Hy van ons om onberispelik te wees in heiligheid.
Sommige Christene weet egter nie dat hulle geroep is om ᾿n tempel vir die Here te wees en heilig te leef nie. Paulus vra aan sulke gelowiges: “Weet julle nie dat julle ᾿n tempel van God is en die Gees van God in julle woon nie? As iemand die tempel van God skend, sal God hom skend; want die tempel van God is heilig, en dit is julle” (1 Kor. 3:16-17). Hoe funksioneer die tempeldiens in jou lewe? Kom dit tot sy reg?
Kyk in watter groot dilemma is ortodokse Jode wat nog aan Ou Testamentiese skaduwees van die tempeldiens vashou, net omdat hulle nie wil aanvaar dat Jesus Christus die Lam van God is wat sy lewe vir hulle sondes geoffer en die weg na God se genadetroon geopen het deur die voorhangsel in die tempel te laat skeur nie. Dit is ᾿n betreurenswaardige toestand om in te verkeer, en kom op ᾿n vorm van selfopgelegde geestelike ballingskap neer. Die afwesigheid van ᾿n fisiese tempel beperk hierdie mense volgens hulle eie persepsies om waarlik met God versoen te raak. Selfs al bou hulle ᾿n tempel sal hulle deur ᾿n voorhangsel van sy direkte teenwoordigheid uitgesluit wees, behalwe vir een dag ᾿n jaar, maar selfs dan sal hulle God se teenwoordigheid tevergeefs probeer soek deur middel van uitgediende diere-offers.
Die ontdekking moet eers gemaak word dat die teken van die kruis in die grondplan van die tempel profeties op die Messias dui wat in die volheid van die tyd gekom het om die wet en die profete te vervul. Hoe wonderlik is dit nie dat daar tóg ᾿n dag sal kom wanneer die oorblyfsel in Israel sal opsien na Hom vir wie hulle deurboor het, en bitterlik oor Hom sal ween (Sag. 12:10). Dan sal die hele volk wat die tyd van benoudheid vir Jakob oorleef het, deur die Messias, Jesus, ᾿n nuwe verbond met die Here sluit en Hom nie meer deur die bemiddeling van priesters en diere-offers dien nie.