"Dit is onduidelik of ons 'n uitweg van planetêre dravermoë kan uitvind," sê Alexis Mychajliw. (Krediet: Stefan Georgi / Flickr)
Menslike bevolkings het nie altyd ongeslaan nie. 'N Nuwe studie van Suid-Amerika se kolonisasie bevind dat menslike bevolkings vir baie van die menslike geskiedenis op die vasteland gegroei het soos 'n indringerspesie wat deur die omgewing gereguleer word, aangesien dit op nuwe plekke versprei.
Bevolkings het eksponensieel gegroei toe mense eers Suid-Amerika gekoloniseer het. Maar toe het hulle neergestort, effens herstel, en duisend jaar lank geplant nadat die plaaslike natuurlike hulpbronne te veel verbruik het en volgens die ontleding kontinentale dravermoë bereik het.
"Om te dink aan die verhouding tussen mense en ons omgewing, is ongekende groei nie 'n universele kenmerk van ons geskiedenis nie."
"Die vraag is: Het ons vandag die draagvermogen van die Aarde oorskiet?" Sê Elizabeth Hadly, 'n professor in omgewingsbiologie aan die Stanford Universiteit en senior skrywer van die nuwe koerant in die joernaal Aard.
"Omdat mense reageer as enige ander indringerspesie, is die implikasie dat ons 'n ongeluk ondergaan voordat ons ons globale bevolkingsgrootte stabiliseer."
Die koerant is die eerste in 'n reeks oor die interaksie van plaaslike dierebevolkings, mense en klimaat tydens die massiewe veranderinge van die laaste 25,000-jare in Suid-Amerika. Die reeks sal in die herfs by die Latyns-Amerikaanse Paleontologie-kongres verskyn.
Die studie lê 'n grondslag om te verstaan ​​hoe mense bygedra het tot die Pleistoceen-era se grootste uitsterwing van groot soogdiere, soos grondduike, perde en olifantagtige wesens, genaamd gomphotheres.
Groot diere het verdwyn
Dit rekonstrueer die geskiedenis van menslike bevolkingsgroei in Suid-Amerika deur gebruik te maak van 'n nuwe databasis van radiokoolstofdatums vanaf meer as 1,100 argeologiese terreine. In teenstelling met baie argeologiese studies wat na omgewingsverandering in een spesifieke terrein kyk, bied die studie 'n prentjie van langtermynverandering, soos klimaatsfluktuasies, wat fundamenteel is vir menslike bevolkings eerder as 'n enkele kultuur of ekosisteem.
Die navorsers het sterk bewyse gevind vir twee afsonderlike fases van demografiese groei in Suid-Amerika. Die eerste fase, gekenmerk deur logistieke groei, het tussen 14,000 en 5,500 jaar gelede plaasgevind en begin met 'n vinnige verspreiding van mense en plofbare bevolkingsgrootte regoor die vasteland.
Dan, in ooreenstemming met ander indringerspesies, lyk die mens 'n vroeë bevolkingsdaling wat in ooreenstemming is met die oorbenutting van hul hulpbronne. Dit het saamgeval met die laaste impulse van 'n uitsterwing van groot diere. Na afloop van die verlies van hierdie groot diere het mense 'n lang tydperk van konstante bevolkingsgrootte oor die vasteland beleef.
Die opkoms van 'sedentisme'
Die tweede fase, van ongeveer 5,500 tot 2,000 jaar gelede, het eksponensiële bevolkingsgroei gesien. Hierdie patroon is verskillend van dié wat in Noord-Amerika, Europa en Australië gesien word.
Die skynbaar voor die hand liggend verduideliking vir die tweede fase-aanvanklike versiering van diere en gewasse, het minimale impak op hierdie skof gehad, skryf die navorsers. In plaas daarvan is die opkoms van sedentêre samelewings die mees waarskynlike rede vir eksponensiële bevolkingsgroei.
Praktyke soos intensiewe landbou en interregionale handel het tot sedentisme gelei, wat toegelaat word vir vinniger en volhoubare bevolkingsgroei. Die groot omgewingsimpakte is gevolg.
"Om te dink aan die verhouding tussen mense en ons omgewing, is ongemerkte groei nie 'n universele kenmerk van ons geskiedenis nie, maar 'n baie onlangse ontwikkeling," sê mede-hoof skrywer Amy Goldberg, 'n biologie gegradueerde student in Stanford. "In Suid-Amerika was dit gevestigde samelewings, nie net die stabiele voedselbronne van landbou nie, wat diep verander het in hoe mense met mekaar skakel en hul omgewing aanpas."
Vandag, soos die wêreld se bevolking steeds groei, gaan ons na tegnologie en kultuur om die draagvermoë van die natuur te herstel en nuwe hulpbronne te oes of selfs te skep.
"Tegnologiese vooruitgang, of dit nou van klip of rekenaars gemaak word, was van kritieke belang om die wêreld rondom ons tot nou toe te vorm," sê mede-skrywer, mnr. Alexis Mychajliw, 'n gegradueerde student in die biologie. "Dit gesê, dit is onduidelik of ons 'n uitweg van planetêre dravermoë kan uitvind."
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Menslike Geskiedenis vertel ons ons is 'n indringende soort