DIT is ’n stormagtige nag op Jammer-fontein, die plaas van Jan Prinsloo, perdeboer diep in die Kougaberge. Hy weet die dood wag op hom; hy moet ’n manier vind om te oorleef. Dalk sal die reën en donderslae die moordplanne help keer . . .
Prinsloo se oorspronklike opstal, sowat ’n kilometer vanaf die Moordenaars- rivier, is ’n ruïne, toegegroei onder digte bosse. ’n Vorige eienaar het sy opstal so 0,5 km verder van die oorspronklike opstal gebou in die hoop dat hy die spokery sal vryspring, skryf Bulpin verder, “maar ook dié opstal het ’n ruïne geword”.
Jammerfontein lê langs die familiegrond, en Anton, nou ’n geswore Kouga-berger, het dit gekoop toe dit in die mark gekom het en dit by die oorspronklike Gerber-grond ingeskakel. Hy wat nooit as jong kind eens ’n voet gesit het op daardie of enige van die familiegrond nie.
Anton het wel sy pa oor die grond uitgevra. “Sê nou maar net . . .” Nee, het pa Manie geantwoord: “Jy is te sag.” Hy het gelos, gestudeer en ’n super- suksesvolle sakeman geword.
Ironies genoeg sou dit sy pa se dood wees wat hom en sy gesin na die Kouga-aarde teruggeneem het. Anton vertel verder self: “Toe my pa oorlede is, het ons besluit om sy as by die ander familiegrafte te gaan strooi.
“Met die besoek het iets my laat besluit om die plaas te koop. Die stories oor die gebied het vir my begin sin maak.”
Die stories wat hy oor die jare by sy pa en ander familielede oor “ons grond en dae in die Kouga” gehoor het, was seker die eerste hoewel onsigbare aanvoorwerk wat gedoen is.
“Daar was ook nog die spook by die ou geelhoutboom wat ’n man ’n hele paar keer gesien het. Die mense het hom geglo, want, het hulle gesê, hy is met die helm gebore.”
Gaste het al daar oornag; en nee, sê Anton laggend, niemand het nog kom kla oor ’n spook, perdepote wat klap of onverwagte donderstorms nie.
“Met verloop van tyd het ek besef dat die rit plaas toe deur die Moordenaarskloof gevaarlik kan wees vir die besoeker wat nie sy pad in die donker ken nie. Toe koop ek die ou Assegaaibosch-hotel omdat dit die naaste punt na die plaas vanaf die R62-roete is en dus ook die ideale oornagplek vir besoekers voordat hulle die rit deur Moordenaarskloof na die plaas toe aanpak.”
Maar terug na die hotel wat opgeknap is en toe ’n lodge geword het, want hier is blykbaar ook ’n . . . spook. Nadat die restourasiewerk voltooi is, het die werkers begin praat oor die vriendelike man wat kom kyk het hoe hulle werk. Eers het hulle gedink hy is maar net ’n agie, maar toe hulle later agterkom hy verdwyn so vinnig soos hy verskyn, het hulle met een oog oor die skouer begin werk.
“Dit los ek maar aan die besoekers oor. Maar wag, dalk moet ons vir 15 Januarie volgende jaar ’n groot spook-soekgeselskap bymekaarkry; dan begin ons hier en werk dan deur na die Moordenaarskloof.”