Image deur Khusen Rustamov
Ek het nooit die belangrikheid van my vader se dood en die uitwerking daarvan op my lewe gegee nie. Ek het dit weggesit onder die kategorie, iets wat ongelukkig gebeur het toe ek kind was. Dit het gevoel asof ek al die onuitgedrukte gevoelens, woorde en emosies in 'n klein onsigbare pot gesit en die dop styf aanmekaargesit het.
My gedagtes moes geweet het dat dit 'n baie belangrike pot was, want dit het 'n veilige plek binne-in my gevind om dit te bewaar. Solank niemand gekom het om die pot te pla nie, bly dit weggesteek en my lewe het op my gemak gelyk. Die probleem was egter dat ek dit nie vir altyd kon oophou en wegsteek nie. Mense het gekom om dit te stoor.
Oorgange in die lewe
My lewe as 'n volwasse vrou het begin verander toe ek 'n verhouding met mans begin het. Ek kon nie verstaan ​​waarom ek so kwaad en beheersend was nie. Dit het my bang gemaak toe ek meer gewelddadig teenoor mans begin optree. Ek het nie gevoel dat dit regtig ek was nie.
Ek is op 23 getroud en op 30 geskei. Toe trou ek weer, en op 36 was ek weer in die egskeidingshof. Ek het geen idee gehad dat my ongelukkige en onvervulde verhoudings iets te make het met die klein pot vol opgevulde emosies wat ek rondgedra het nie.
Ek moes lank gelede heeltemal oorbly met die oorblywende gevoelens
dat ek onbewustelik in my geskenk ingesleep het.
Ek het nooit toegelaat dat iemand weet hoeveel ek my pa regtig gemis het nie. Ek het eers met die diagnose van borskanker die erns van my siekte begin verstaan. Toe ek die vrees oorskry het, het ek my daartoe verbind om alles te doen wat nodig was om gesond te word.
Ek het besef dat hierdie kanker 'n simptoom is van 'n baie dieper toksiese toestand. Gelukkig was daar baie mense rondom my wat my liefgehad het, geluister en ondersteun het deur 'n jaar en 'n half reis terug na gesondheid. Ek is saggies teruggelei na die oorspronklike ek en na die gebeurtenis wat dit alles veroorsaak het.
Ek het ook begin om groepgroepbyeenkomste, meditasieklasse en seminare by te woon. Ek het boeke oor selftransformasie begin lees en 'n daaglikse dagboek gehou. Ek het min tyd oor vir werk. Die versorging van myself was nou my voltydse beroep.
Skeidende Feit uit Fiksie
Uit hierdie besef het ontstellende onthullings gekom. Ek het die feite van die dood van my vader begin skei. Dit was 'n baie belangrike deel van my genesingspuzzel. Ek het besef dat ek as agtjarige baie onbewuste besluite geneem het wat nie waar was nie. Dan het ek vir die volgende 27 jaar volgens hierdie besluite geleef.
Ek het oortuigings gemaak soos: Mans wat my liefhet, sal my verlaat. Ek moet baie hard werk om vir myself en ander te sorg. Ek moet super verantwoordelik wees vir alles en almal. Ek kan myself nie goed versorg nie.
Ek het besluit dat ek 'n man vir daardie werk moet soek net vir die geval dat ek dit nie goed genoeg op my eie kan doen nie. Ek het ook besluit dat ek nooit soos my ma wil beland nie - alleen sonder genoeg geld. Ek het bewyse gevind om my oortuigings te bekragtig en my oortuigings toegelaat om my feite te word. Ek het ander mense gereeld by my stories ingeskryf. Dit het my toegelaat om die mense rondom my te blameer. Dit het my ook toegelaat om 'n slagoffer te bly.
Deur berading het ek myself egter gou vergewe vir wat ek nie geweet het nie. Ek het begin verstaan ​​dat ek uiteindelik by die saad gekom het wat in die eerste plek al hierdie disharmonie geskep het.
Ek hoef nie meer die lewe te lei deur 'n verslawing wat as mede-afhanklikheid bekend staan ​​nie. Ek kon kies om my verlede op te ruim en te staan ​​in die moontlikhede van my toekoms. Ek kon begin leer hoe om te lewe. Maar eers moes ek volstaan ​​met die oorblywende gevoelens van lank gelede wat ek onbewustelik in my hede ingetrek het.
Verheldering van die verlede
My raadgewer het voorgestel dat ek my pa van aangesig tot aangesig ontmoet deur 'n proses wat psigosintese genoem word. Met my oë toe het my raadgewer my gelei terug na die laaste herinneringe wat ek aan my vader gehad het. Ek het 'n prentjie na vore gebring in my gedagtes van my gesin wat aan die tafel sit en gesels.
Ek is toe gevra om die deel van myself wat wys en liefdevol is, in my gedagtes te plaas en haar in die kamer te bring. 'N Gedetailleerde beeld van haar verskyn. Sy het in die middel van die kombuis gestaan, maar die ander kon haar nie sien nie. Met 'n beweging van haar hand, beduie sy saggies vir die dogtertjie wat ek agt jaar oud was om saam met haar te kom. Sy het vir my gesê dat sy my sal neem om iemand te sien wat iets baie belangriks vir my het. Ek voel veilig met haar, staan ​​op van die tafel en neem haar hand.
"Ek kon jou nie leer deur jou te vertel nie.
Ek kon jou net leer deur jou my voorbeeld te wys. "
Sy was rustig en selfversekerd. Sy het my na die badkamerdeur gelei en my laat weet dat sy my in die klein kamer sou agterlaat, maar net buite die deur sou wees. Ek het verstaan ​​dat ek veilig sou wees en sy sou terugkom na my toe ek klaar was. Dit het alles baie maklik gelyk.
Sy maak die deur oop en beduie vir my om binne te gaan en die deur toe te maak. Daar het ek van aangesig tot aangesig met my pa gestaan!
Boodskap van buite
Hy was gesond en energiek en was toevallig in nuwe klere aangetrek en het met 'n groot glimlag na my gekyk asof hy lank gewag het om my te sien. Ek het na hom gekyk. Ek was opgewonde. Hy buk af en lig my in sy arms. Ek het my lyf op sy heup gerus. Dit voel bekend, knus en veiliger. Ons het net na mekaar gekyk en vir 'n rukkie gedruk voordat hy begin praat. Ek het verwag dat ek die meeste van die praat sou doen, maar tot my verbasing het ek net gepraat om sy vrae te beantwoord.
My pa het al gepraat. Sy eerste woorde aan my was. 'U weet dit is tyd dat ek nou gaan.' Sy stem was sag en reguit. Ek het in sy oë gekyk en geantwoord: "Ek weet." Daar was geen hartseer of ontsteltenis vir een van ons nie. Ek het gevoel asof ek die hele tyd verstaan ​​waarheen hy gaan.
Hy het voortgegaan, "Ek moet meer van my werk doen. Ek het na hierdie familie gekom om hulle te wys hoe dit is om te leef en te wees. Hoe om lief te wees en oop te wees vir alle mense. Mense van alle rasse en agtergronde. Ons is regtig almal dieselfde. Verstaan ​​u dit? " Ek antwoord: "Ja".
Hy sê: "Ons is deel van 'n groep baie spesiale mense wat in hierdie wêreld gekom het om die ander te wys dat dit genoeg is om net te wees. Ons moet net voorbeeld gee. Die ander sal daardie voorbeeld sien en wees deur jou geïnspireer. Jou lig binne-in jou sal uitstraling en aan almal wat nog twyfel en vrese oor die lewe het, aanraak. Dit is baie spesiale werk. Dit is werk om die wêreld te genees. 'n Krag groter as wat jy my hierheen gestuur het om dit te begin werk in hierdie familie en nou moet ek verlaat. Dit is nou jou beurt om hierdie werk voort te sit. Verstaan ​​jy? " Ek het geantwoord, "Ja".
Hy lyk sterk in my groot oë. Ek kan die verband tussen ons voel wat ek alreeds gevoel het, maar dit is nou selfs groter. Ek voel nie 'n verskil in ons groottes of ouderdomme nie. Ek verstaan ​​dat ons van dieselfde plek gekom het, maar hy het vroeër gekom en is nou gereed om verder te gaan na 'n ander plek. My pa vertel my dat hy 'n lang tyd vir my gewag het.
Hy het gesê: "Dit het jou net agt kort jare geneem om te leer wat ek hierheen gekom het om jou te leer om mense lief te hê en hul lewens aan te raak. Ek kon jou nie leer deur jou te vertel nie. mense wat die brug sal bou vir ander om oor te loop, dan ons brug in te val en vorentoe te beweeg om die ander te bereik wat wil oorsteek na 'n liefdevolle en vreedsame leefwyse en wese. '
Hy praat nog steeds: "Julle is op die punt om hierdie boodskap aan hierdie gesin te dra. Daar is hindernisse op u pad gebring, sodat u dit eerstehands kan ervaar, deur hulle kan gaan en ander kan wys dat hulle dieselfde kan doen. , deur u voorbeeld, dat dit moontlik is om enigiets te verander as u 'n sterk begeerte en bereidwilligheid het om die ou gedagtes op te gee. '
Hy het my gesê dat terwyl ons elkeen van ons verander, ons die hele wêreld een vir een verander. Hy sê: "Mense sal u krag en moed sien en dit bewonder, maar bly nederig en skyn met die geskenke van u oorspronklike eienskappe."
Ek het op een of ander manier verstaan ​​wat hy bedoel, hoewel hy my nooit gesê het wie se oorspronklike eienskappe was nie. Ek het geweet dat dit vrede, liefde, vreugde, kennis, krag en suiwerheid van my elke gedagtewoord en handeling was. Dit het gevoel asof ons baie jare gelede by dieselfde onderwysers geleer het.
Hy het my gesê ek sal nie meer hard moet werk nie. Ek het in die verlede baie hard gewerk, maar dit sal nie so wees nie. My werk sal anders wees omdat ek anders is. Hy sê: "Hierdie werk is baie belangrik." Weereens beklemtoon hy: "Verstaan ​​jy?" Ek sê dat ek dit doen.
Hy sê: "Laat mense weet dat ons hier is om mekaar lief te hê en om gelukkig en vreedsaam te wees. Dit is ons doel. Met hierdie fondament sal die res in ons lewens en in die wêreld goed wees. Dit is nie veronderstel om wees moeilik. Ons maak dit moeilik om dit in plaas daarvan te laat wees. Hou jou lewe eenvoudig. "
Sy laaste woorde vir my is: "Ek sal jou sien groei. Jy sal goed doen." Ons gesprek is voltooi en ons is albei baie stil. Hy kyk weer in my oë. Ek kan die essensie van my pa wat op daardie oomblik in my vertrek, binnekom. Al sy eienskappe word aan my oorgedra.
Ek het 'n groot gevoel van voltooiing, sekuriteit en ligte gevoel. Hy het opgestaan ​​en my gekyk toe die badkamerdeur oopgemaak het. Ek het gesê totsiens en het uit die kamer geloop toe die deur agter my gesluit het. Ek het geweet my pa was weg, maar nou het ek verstaan ​​hoekom.
Hierdie hele ervaring was vir my van groot waarde. Nou voel ek gemaklik en vol met al die gevoelens wat ek in al die jare vasgehou het en weggehou het. Ek sal nie meer daardie gevoelens in my toekomstige verhoudings met mans en ander sleep nie.
Ek voel dat my soektog oor die afgelope jaar en 'n half klaar is. Ek voel veilig en gesond en besef dat liefde en vrede wel die krag het om te genees. Ek weet dat my pa altyd daar is vir my en dat ek enige tyd met hom kan praat.
Die afgelope sewe-en-twintig jaar het ek elke jaar 'n geheime wens gehad - om van aangesig tot aangesig met my pa te praat. Hy het die wêreld voor my negende verjaardag hierdie wêreld verlaat, en op baie maniere het dit gevoel of 'n horlosie binne my stop. Vandag is die volgende dag, en my horlosie loop weer. Dit is waarlik my gelukkige verjaardag en my wens het uiteindelik bewaarheid. Pa. Ek het jou lief.
Juanita Mazzarella is 'n meestergenerator, masseerterapeut en leser van die Akashic Records met 25 jaar ervaring. Sy lewer 'n verskeidenheid genesingsdienste vir plaaslike kliënte op haar plek in North Canton, Ohio. Daarbenewens werk sy met klante wêreldwyd via telefoon en Skype en bied sy genesing en antwoorde op vrae via die Akashic Records. Besoek haar webwerf by JuanitaMazzarella.com/
Video: Begeleide huis na Santorini, Griekeland
(Poësie in beweging geskryf en gefotografeer deur Juanita Mazzarella)
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > Boodskap van verder: 'n genesende besoek by my vader