First Man on the Moon - Neil Armstrong (1969) - Verskeie
Die 20 Julie 1969 om 21:56 uur Houston tyd, 'n bemanning vanNeil armstrong (Sendingbevelvoerder) en Edwin "Buzz" Aldrin (maanmodule vlieënier) land op die maan na 'n driedaagse reis, terwylMichael collins in die baan gebly het ter voorbereiding van die terugreis. 'N Paar uur later het die 21 Julie 1969, tyd om u ruimtepak aan te trek met 'n outonome oorlewingstelsel, en Armstrong word die eerste man wat op die maan loop. Hy kom dus die mal belofte na wat agt jaar vroeër deur die president gemaak is. John F. Kennedy tydens sy toespraak op 25 Mei 1961 aan die Amerikaanse Kongres.
Die ruimtewedloop in die 1950's en vroeë 1960's
Die VSA het pas een van die grootste voordele van die mensdom behaal en uiteindelik hul tegnologiese meerderwaardigheid bo die USSR op die gebied van die ruimte behaal, hard gewonne ten koste van 'n 'astronomiese' finansiële verbintenis (huidige $ 150 miljard) en 'n "faraoniese" menslike mobilisering (byna 400 000 mense wat direk of indirek by die program betrokke was). Terug, 50 jaar later, op 'n gebeurtenis wat 'n blywende stempel op 'n hele geslag afgedruk het.
Die mal projek om die mens maan toe te stuur is deel van die konteks van hewige mededinging tussen die Verenigde State en die USSR en te midde van die koue oorlog. Die beheer van die ruimte blyk dan 'n groot belang te wees vir hierdie twee groot supermoondhede na die Tweede Wêreldoorlog, hoofsaaklik vanuit 'n militêre en geostrategiese oogpunt, maar ook as 'n formidabele vektor van propaganda wat dit moontlik maak om die hele wêreld aan te toon dat ' sy politieke regime 'is beter as dié van die vyand, omdat dit sy burgers toelaat om groter prestasies te verrig.
In die vyftigerjare en tot die middel van die sestigerjare is hierdie ruimtewedloop ongetwyfeld oorheers deur die Russe, wat die Amerikaners vernedering op vernedering toegedien het: die lansering van die eerste satelliet (Spoetnik, 4 Oktober 1957), die eerste mens wat in die ruimte gevlieg het en om die aarde wentel (Yuri Gagarin, 12 April 1961), die eerste ruimtetuig buite die voertuig (Alexei Leonov, 18 Maart 1965), die eerste sonde wat glad op die Maan geland het (Luna 9, 3 Februarie 1966). Ondanks sy pogings het NASA gelei deur Wernher Von Braun slaag net daarin om die skaduwee van die ander ruimtevaartgenie van die oomblik pynlik te volg,Sergei Korolev. Laasgenoemde, as hy nie op die elite van Duitse wetenskaplikes van die Nazi V1 en V2-vuurpylprogram (wat by Von Braun aangesluit het) kan reken nie, maar slegs vanuit 'n tweedekeuse-kontingent, slaag hy tog daarin om sy oorheersing te vestig danksy aan sy sterkte van karakter, sy visioenêre genie en sy groot organisatoriese vaardighede.
Kennedy en die weddenskap om die eerste man op die maan te plaas
In die vroeë 1960's het die struikelblok van die abortiewe landing van die Varkbaai die beeld van die Verenigde State in die oë van die wêreld aansienlik beskadig. Terselfdertyd het die lansering van die eerste man in die ruimte deur die Sowjets nog 'n harde slag vir die Amerikaanse ruimteprogram geslaan, wat dan nie voordeel getrek het uit voldoende middele en kundigheid om die tendens om te keer nie. Hierdie situasie oortuig president John F. Kennedy van die behoefte aan 'n grootskaalse ruimteprogram wat hom in staat sou stel om die verlore internasionale aansien te herstel.
Hy vra dan sy vise-presidentLyndon B. Johnson om hom 'n ambisieuse doel te bied om weer die oorhand oor die Sowjetunie te kry. Dus is die doel om 'n bemande sending na die Maan voor die einde van die dekade te stuur, op 25 Mei 1961 aan die Amerikaanse Kongres bekend gemaak, wat dan op 12 September in 'n tweede nou legendariese toespraak bevestig word. 1962: "Ons kies om na die maan te gaan'... Politieke en burgerlike steun is totaal, en NASA sien sy jaarlikse begroting vinnig vermenigvuldig ... met tien!
Die Apollo-program: 'n tegnologiese, organisatoriese en finansiële uitdaging
Die uitdaging om na die maan te kom en lewend terug te kom, is duiselig. In die eerste plek lyk die vertraging wat deur Kennedy aangekondig is vir die meeste spesialiste heeltemal onoorkomelik. Behalwe vir die enorme finansiële hulpbronne, moet hierdie nuwe doelstelling die ontwikkeling van nuwe tegnologieë, kundigheid en infrastruktuur ontwikkel wat destyds meestal nie bestaan ​​het nie. Die keuse van metode is tot dusver amper nog nie bestudeer nie: u moet kies tussen die stuur van 'n enkele, volledige skip direk na die maan (wat 'n vuurpyl benodig Nova met titaniese afmetings en krag), die organisering van 'n orbitale byeenkoms om die aarde om die genoemde vaartuig te vergader (wat die risiko's en koste beperk), of die vergadering in 'n maanbaan (wat maneuvers benodig) kompleks soos vergaderings tussen ruimteskepe). Dit is uiteindelik hierdie laaste scenario wat behou word omdat dit die enigste is wat 'voor die einde van die dekade' geïmplementeer kan word.
Alhoewel hierdie scenario die minste veeleisende is in terme van voortstuwingskrag, bestaan ​​die vuurpyl wat die stuur van mans na die Maan moet toelaat nog nie. Die toekomstige vuurpyl Saturnus V. moet inderdaad 'n krag lewer wat 100 keer groter is as dieMercury-Redstone wat aangedryf hetAlan shepard in suborbitale vlug in 1961. Terloops, die vloeibare waterstofenjins wat nodig is om so 'n monster op te hef, is nog nie ontwikkel nie. Daar moet op gelet word dat die Saturn 5 tot vandag toe nog verreweg die grootste en kragtigste vuurpyl is wat nog ooit gebou is.
Die infrastruktuur wat benodig word vir die program moet ook van vooraf gebou word: ruimtesentrums, hangars vir vuurpylkonstruksie, ekstra breë paaie ... en ons moet ook nuwe ruimtetuie, nuwe materiale en geïntegreerde stroombaanrekenaar met intydse kern ...
Ten spyte van hierdie ontelbare tegnologiese, logistieke en organisatoriese probleme, het die Amerikaners uiteindelik tot die hoogtepunt van die geweldige uitdaging gestyg, met 'n hoë vlak van tegniese betroubaarheid op die lanseerders en kapsules, en ooropgeleide grond- en vlugspanne, gereed om te begin. vir die groot sprong.
Die vertraging van die Amerikaners op die Sowjets word dus heeltemal gevul aan die begin van die effektiewe verowering van die Maan. As hulle voordeel trek uit gunstige omstandighede met die dood van Korolev, aan die begin van 1966, trek hulle hoofsaaklik die voordele van menslike en finansiële beleggings heeltemal buitengewoon in die Gemini- en Apollo-programme. Die Sowjets is nie meer in staat om tred te hou nie, nie in staat om hul hulpbronne vir een projek te mobiliseer nie, en hulle slaag nie daarin om die aandrywingstelsel te ontwikkel wat nodig is vir 'n bemande maanprojek nie. Dus, al die toetse van die N-1 vuurpyl (gelykstaande aan die Saturn V-vuurpyl, maar kragtiger) wat vanaf Februarie 1969 gemaak is, is 'n mislukking wat die lot van die Sowjets definitief seël in die wedloop om die Maan, ondanks die baie gevorderde betrokkenheid by 'n program soortgelyk aan dié van die Amerikaners. .
Finale voorbereidings met Apollo 8, 9 en 10
Terwyl die Sowjets hulself buite die wedloop vir 'n bemande sending op die Maan stel, weens 'n gebrek aan 'n operasionele lanseerder, en terugval op robotondersoeke (wat op lang termyn goeie resultate sal lewer), is die Apollo-missies gaan egter nie sonder probleme nie. Getuig van die tragiese brand wat gelei het tot die dood van die bemanning vanApollo 1 tydens 'n grondtoets en in werklike omstandighede van die nuwe kapsule op 27 Januarie 1967; maar die Amerikaners verhoog hul kwaliteits- en betroubaarheidsvereistes op rekordtyd en slaag daarin om hul vaartuie in die baan om die aarde te toets en dan die verskillende maneuvers wat nodig is vir die missie te bemeester, soos omwentelings en ontmoetings.
Na die vertragings met die ontwikkeling van die Lunar Module, nog 'n ernstige doring in die sy vir NASA, hersien die Amerikaners hul beplanning en word daar besluit om sonder verdere vertraging buite die terrestriese obiet te begin. So, met Kersfees 1968 het die bemanning van Apollo 8 die eerste keer maan toe gery ('n rit van drie dae en 'n bietjie minder as 400 000 km om dit in elk geval af te lê!), gaan dit heeltemal om en neem ongepubliseerde beelde van 'n aarde wat opkom. 'N Beeld wat dit moontlik maak om bewus te word van die buitengewone skoonheid van ons ster, maar ook van die broosheid daarvan en die noodsaaklikheid om dit te bewaar. Die Lunar Module is nog nie in werking nie en is dus nog nie deel van die span nie, maar die doel om voor die einde van die dekade op maangrond te sit, word duidelik haalbaar.
En so het die verkenningsfoto's van die maangrond met hierdie ongekende presisie van hierdie missie geneem, dan is die toetse van die Lunar Module, uiteindelik gereed, in werklike omstandighede - eers om die aarde (Apollo 9) dan rondom die Maan (Apollo 10), bevestig die voorwaardes wat nodig is vir die aanvang van die laaste fase: op die maan land en voet op die maan sit.
Neil Armstrong: die eerste man op die maan
En so, na hierdie laaste twee "kleedrepetisie" -sendings (ingesluit reddingsprosedures, wat belangrik sal wees vir Apollo 13), vertrek die Apollo 11-span vanaf die Kennedy Space Center (wat later Cap sal word) Canaveral) 16 Julie 1969. Dit bestaan ​​uit Neil armstrong, Edwin "Buzz" Aldrin enMichael Collins.
Neil Armstrong het reeds op die missie gevliegTweeling 8 waartydens hy 'n merkwaardige koelte vertoon het wat die bemanning waarskynlik van 'n ramp gered het. Sy eienskappe sal ook van onskatbare waarde wees vir Apollo 11. Buzz Aldrin vir sy deel geloods Tweeling 12 waartydens drie buite-voertuie-uitstappies gemaak is; dit het sy teenwoordigheid in die groep missie "11" te danke aan die tragiese dood van die bemanning van Apollo 1. Michael Collins vir sy deel het deelgeneem aan Tweeling 10., waartydens 'n groot aantal wetenskaplike eksperimente uitgevoer is.
Dit is dus 'n baie ervare en goed opgeleide span wat die baan van die aarde na die maan verlaat vir drie dae se reis, wat sonder probleme gaan. Dit is die derde keer dat 'n menslike bemanning om die Maan wentel, en die maneuver word perfek uitgevoer. Nadat die baan tydens dertien rewolusies gestabiliseer is, het die Apollo-ruimtetuig in twee verdeel: Michael Collins bly alleen in die Command-module "Columbia"(naam gegee as eerbetoon aan Christopher Colombus sowel as die romanVan die aarde tot die maan deur Jules Verne), en Armstrong en Aldrin trek in die Lunar Module inArend"vir die afkomsoperasie.
Hierdie maneuver is al een keer getoets (Apollo 10), maar slegs gedeeltelik; dit vind eers plaas soos beplan ... tot die verskyning van twee opeenvolgende alarms wat onbekend is vir die ruimtevaarders. Dit het 'n paar minute geneem en die uitstekende geheue van 'n ingenieur van die NASA-beheersentrum, Steve Bales, om die oorsprong daarvan te vind en die besluit te neem om voort te gaan met die missie. Dit is eintlik 'n geheueversadiging van die boordrekenaar en nie 'n mislukking van 'n belangrike stelsel nie. Armstrong, wat bekommerd is oor hierdie alarm, vergeet nog een laaste regstelling van die kursus en mis ongelukkig die terrein wat beplan is vir die landing; dan besluit hy om die outoboot te deaktiveer om handmatig te beheer. Hierdie landingsfase is honderde kere in simulasie getoets, waartydens die bemanning 'n baie groot aantal kere feitlik neergestort het; sukses hierdie keer, en vir die regte, is absoluut nie gewaarborg nie. Die maanlandskap is inderdaad besaai met kraters van alle groottes, wat nie met die blote oog raakgesien en beoordeel kan word nie, en die brandstofreserwes is beperk, wat die twee ruimtevaarders 'n stressor gee.
En dit is op hierdie kritieke oomblik dat die buitengewone eienskappe vanNeil armstrong, Vloot-toetsvlieënier met onwrikbare kalmte en selfvertroue maak alles die verskil. Dit vlieg kalm, en vir baie lang sekondes, oor 'n groot krater van die moeder vanrustigheid, om op sy rand te kom land, net 20 sekondes nadat die brandstof op is. Aan die NASA-kant het almal hul asem opgehou, en die woorde van die twee ruimte-avonturiers is 'n groot verligting: 'Houston, hier is die basis van rustigheid. Die Arend het geland ... ".
Die sukses van die Apollo 11-missie
Aldrin en Armstrong moet steeds 'n reeks kontroles en voorbereidings uitvoer om, indien nodig, 'n noodherstel moontlik te maak, dan hul klere aan te trek en die LEM uiteindelik te druk. Die sendingbeheerprogram beplan natuurlik om "op die maan te loop", maar ook om rotsmonsters terug te bring en 'n wetenskapstasie te ontplooi. En so het Neil Armstrong op 21 Julie 1969 om 02:56 uur universele tyd verklaar voor 'n kamera waarvan die beelde regoor die wêreld uitgesaai is: ' Dit is 'n klein tree vir 'n man, maar 'n groot sprong vir die mensdom ».
Buzz Aldrin sluit 'n paar minute later by hom aan, en die twee ruimtevaarders gaan vir 'n totaal van 2u31 na 'n buite-voertuiguitstappie. Hulle onthul dus 'n gedenkplaat aan die voet van die LEM, wat die bedoelings van hierdie eerste verkenning spesifiseer: 'Hier het mans van die planeet Aarde vir die eerste keer voet op die maan, Julie 1969 gesit.A.D. Ons het in 'n vreedsame gees gekom namens die hele mensdom. '
Hulle versamel dan monsters van regoliet (die maanrots) en maanstof, laat val die Amerikaanse vlag (wat nie die opstyg van die boonste verdieping van die LEM sal weerstaan ​​nie, omdat dit te naby geplant is) en installeer instrumente, insluitend 'n laserreflektor wat die meting van die aarde-maan afstand. Armstrong het glo ook van die geleentheid gebruik gemaak om 'n armband onder in 'n klein krater te plaas ter nagedagtenis aan sy dogter Karen, wat slegs twee en 'n half jaar oud gesterf het na 'n breingewas, maar dit het hy nooit gedoen nie. bevestig.
'N Paar uur nadat hulle na die maanmodule teruggekeer het, en na 'n rustyd, het die twee ruimtevaarders suksesvol opgestyg en aangesluit by Michael Collins, wat in 'n baan gebly het, wat op sy beurt in staat was om talle waarnemings uit te voer wat gebruik sal word om die terreine van maanlanding van die volgende Apollo-missies. Die terugkeer na die aarde verloop vlot, en na 21 dae van kwarantyn word die drie ruimtevaarders as helde in die Verenigde State gevier en daarna in 23 lande tydens 'n ongekende wêreldtoer.
Die verkenning van die maanoppervlak sal vir nog vyf missies voortduur (Apollo 13 kort), waartydens die Amerikaners nie sal ophou om hul prosedures, toerusting en verkenningskapasiteit te verbeter nie, veral danksy die maanrover. Die laaste drie missies van die aanvanklike program ("18", "19" en "20") sal egter om begrotingsredes gekanselleer word; nadat ons baie uitbreidings op die Apollo-avontuur bestudeer het, soos die vestiging van 'n permanente basis op die maan of die bemande reis na Mars, is dit uiteindelik die herbruikbare Ruimtependelprojek wat behou sal word.
50 jaar later bly Neil Armstrong die simbool van een van die grootste heldedade in die geskiedenis en sal hy vir altyd bly as die eerste man wat op die maan loop. Hy is op 25 Augustus 2012 oorlede ...
Bibliografie en nuttige skakels
Hulle het op die maan geloop: die ongepubliseerde verslag van die Apollo-verkennings, deur Philippe Henarejos