In 1947 het die sendelingegpaar, Dick en Mar­garet Hillis, met hulle vier kinders, by Mule Ri­­ver in die Honanprovinsie van Sjina, gaan woon. Die sendingkerk het sterk gegroei en Son­­­dae het tot `n duisend Sjinese die kerkdiens by­ge­woon. Hulle po­sisie het op ’n aangename periode gedui, behalwe dat oorlog tussen Chiang kai-Shek en Mao Tse-tung gedreig het, skryf Jan Wine­­brenner in sy boek: Steel in His Soul: The Dick Hillis Story.
Die Nasionale Leër se kapt. Hwang, het vir Dick Hillis kom vertel die kom­mu­nis­tiese mag­­te ruk op na Mule River toe. Hy het daarop aan­gedring hulle moet vlug. Dit was egter reeds te laat. Die Rooileër het al die spoor­weg­brûe opgeblaas. Daardie aand hoor die Hillise die eerste skote en nie lank nie of die geveg woed om hulle. Hulle het nie geslaap nie – heel nag gebid. Die stad is spoe­dig oorweldig en die strate het vol kommu­nistie­se troepe ge­raak. ’n Nuwe gevaar doem op. Kapt. Hwang, van die Nasionale Leër, begin van buite die stad bomme op die kommuniste gooi. Een nag val die bomme al hoe nader aan die Hillise se huis. Die huis langsaan word ge­tref en al die inwoners word gedood. Die Hillise se huis gaan die volgende wees. Dick, Mar­garet en die vier kinders hurk in ’n hoek van die ka­mer by­mekaar toe ’n bom baie naby aan die huis ontplof. Pleister en glas rëën om hulle. Die huis is bewe onder die aanslag van die bom en die kinders gil. Die gesin maak hulle ge­reed vir die laaste oomblikke en wag vir die volgen­de bom. Skie­lik hou die bombar­dement op. Na ’n ruk­kie kom die Hillise versigtig uit hulle hoek uit. Die ka­­mervloer lê vol puin, maar nie een van hulle het iets oorgekom nie. Na ’n rukkie begin Dick die kin­ders een vir een in die bed sit. Hy kniel langs die jong­ste dogter, Margaret Anne, se bed. Hy sien ’n stukkie papier onder haar kopkussing uitsteek. Op die velletjie papier, in kinderhandskrif, staan geskryf: “God is our refuge and strength, a very present help in trouble” (Ps.46:2). Hieroor skryf Jan Winebrenner: “During the Chinese nights of terror, little Margaret Anne had been resting on a very big verse from a very faithful God.”