Ek werk met mense se stemme. Sy werk met die mens agter die stem se voete.
Soms ontmoet ek die mens .
Sy breekbare figuurtjie. Die kruisbande met Rotariërs kenteken . Sy mooi stem. ‘n Jongstem in ‘n ou liggaam . Sy hartlike lag. Hulle(die Pasiënt en die Voetevrou) het altyd heerlik gelag. Kon hul menige dag hoor – haar jong stem en sy ouer stem – die lekker saamlag.
Wat laat mens so geheg raak aan ‘n vreemdeling, wat jy so geniet , die gereelde afspraak maak – die geselsie ? Eendag het ek in die ontvangskamer ingestap, iemand se angssweet ruikbaar.. spuit-spuit het ek die lug verfris. Die skraal man met die kruisbande se hartlike lag , toe ek verskonend was oor mense wat vergeet mens kry spuit of smeergoeters vir oksels .. Daardie uit sy maag lag.. bulderend.
Nou steek ons ‘n kersie aan vir jou, Dr E. ons sal jou mis.
19 comments on “Weemoed”
Net die lekker herinneringe bly oor…
Dit is vir ons regtig hartseer, al was hy siek .. ons raak geheg aan pasiënte, wonder of enige Dokter dit ook so beleef.
Ek weet daar is dokters vir wie die afsterwe van n pasient net so n swaar slag is as vir die familie. En dan is daar natuurlik ook die vir wie dit amper nie saakmaak nie…
Hier was so deurmekaar Tannie wat eintlik in haar senielerige toestand soms moeilik was, tog het sy my so vreugde verskaf al het sy haarself 3 keer aan my voorgestel – swaar gesluk toe sy oorlede is.
Ek is seker jou medemenslikheid het vir haar meer beteken as wat jy jou kan indink!
*drukkie* … hartseer maak jy my nou!
Ai Tina ons voel so asof dit ‘n familielid is wat dood is..
Ek het hier geleer hoe broos mens word as jy oud is.
Ag dis hartseer!So mooi geskryf,Dirkie.
Dis maar nie lekker as so n persoon weg is nie. Ek het met die ondervinding van twee vriende wat n beroerte agtergekom hoe vinnig iets kan verkeerd loop. Al wat mens kan doen is maar bemoedig en positief bly. In hierdie geval is dit n ekstra skok as die persoon afsterwe.
Sy vriend (ook ‘n gereelde pasiënt hier) was gister ook saam met ons hartseer, gedink dit is vir ou vriende net so hartseer om verlies te verwerk.
Dit is so. Herinneringe kom altyd tog weer terug al stap tyd aan.
Mens raak seker maar geheg asn die pasiënte, veral as hul gereeld kom.
Ai – mooi geskryf. Hou ook van die geel kers se vlammetjie. So word ons almal se kers eendag uitgedoof.
Iemand wat die kuns van mooi oudword verstaan het…
Ek hou van die simboliek van die kersvlammetjie.
My Oorle Ma het altyd gepraat van iemand se liggie wat uigedoof is.. dood was so harde woord vir haar – foeitog en destyds het hul van heengaan gepraat..
This entry was posted on September 14, 2015 by ddupl3ss1s in Gedagtes vir die dag..