eMag | WordPress.org
Laas opdateer: Februarie 27, 2018
Webjoernaal, Unieke agtergrond, Unieke kleure, Unieke hoofstrook, Unieke Logo, Spesifieke kieslys, Aanlyn koop, Voorgestelde fotos, Voetstrook Widgets, Volwydte modelvorm, Linker Kantkolom, Nuus, Een kolom, Artikel formate, Regter Kantkolom, RNL taal ondersteuning, Tema se opsies, Gegroepeerde kommentare, Gereed vir vertaal, Twee kolomme Kloppers is celebrating their 50th golden year of trading | Freestate Schools That Rock
Tasco Essentials ES 10×42 Binocular – R950
PreviousRiandré Nel van Hoërskool Bloemfontein gekies vir o/15 B-Motheo krieketspan
NextWitteberg leerders neem deel aan die Nasionale Eskom Ekspo PressReader - Beeld: 2019-01-14 - Neels voel eishs­te­kend
Neels voel eishs­te­kend
Hy het deur ’n tyd van “a­ku­te trau­ma” ge­gaan, maar is nou be­sig om nu­we dro­me te s­kep, sê Neels van Jaars­veld.
Beeld - 2019-01-14 - Middelblad - Neels van Jaars­veld op die stoep van sy huis in Bot­ri­vier.
Die 39-ja­ri­ge Neels sit op die stoep van sy huis in Bot­ri­vier na­by die Kaap­se kus­dorp K­lein­mond. Hy drink koffie uit ’n be­ker waar­op staan: “The st­rug­gle is re­al” en praat oor die be­ko­ring van die pas­to­ra­le le­we, van stil­te en af­son­de­ring.
“Ek wil nog ’n dek hier bou. Ek het al klaar my wa­ter-wi­se plant­jies in die grond ge­sit – goed wat ek nóóit ge­dink het ek sal doen nie. Dis in­te­res­san­te tye waar­in ek my be­vind, maar dit is baie op­win­dend.”
Die “in­te­res­san­te tye” sluit in die nu­we kykNET-te­le­vi­sie­reeks D­waal­ster deur Ni­co­la Ha­ne­kom on­der re­gie van Ja­co Bou­wer, waar­in Neels die rol van Lu­an speel en ge­troud is met Ru­an (Te­ren­ce B­rid­gett). Hul­le is die ei­e­naars van die hotel en re­stau­rant Die Pie­ring op die fik­tie­we Ka­roo­dorp Maan­haars­drif.
“Ek sien ver­skrik­lik uit na ky­kers se re­ak­sie. Eer­stens hoe hul­le daar­op gaan re­a­geer dat ek nou ’n man speel wie se voor­keur an­der mans is; en t­wee­dens ’n man speel wie se voor­keur ’n man van kleur is . . . Ho­pe­lik kan dit men­se op­voed.
“Ek moes my voorkoms ver­an­der; my hare moes blond ge­kleur word – kort langs die kan­te en hoog bo; en ’n oor­bel. Dit was nog­al moei­lik om in die o­pen­baar so te ver­skyn, want men­se het se­ker ge­dink: ‘Wát gaan nou met jóú aan?’
“Ek dink so 3½ maan­de van my le­we het men­se my nie reg­tig erns­tig op­ge­neem nie. Ek het dik­wels hoe­de ge­dra,” voeg hy lag­gend by.
“Dit was ’n in­te­res­san­te tyd­perk, want ek was nou ewe skie­lik weer op my eie – en­kel­lo­pend [na­dat sy hu­we­lik tot ’n ein­de ge­kom het]. Ek het baie ge­won­der wat men­se dink, maar nou gee ek nie meer om nie.
“Die rol was on­ge­loof­lik uit­da­gend en baie in­te­res­sant. Te­ren­ce het eint­lik meer die man ge­speel en ek meer die vrou in die ver­hou­ding. Ons is so half rand­fi­gu­re, maar Die Pie­ring is die e­pi­sen­trum waar al­mal ont­moet.”
Ver­nu­wen­de reek­se wat nie nood­wen­dig net op ky­kers­ge­tal­le toe­ge­spits is nie, word in Suid-A­fri­ka vervaardig, sê Neels.
“Ek dink dit is ’n fan­tas­tie­se tyd­perk om in te wees. Kuns­te­naars ver­tel sto­ries ten volle en soos hul­le dit wil ver­tel; hul­le hoef nie meer bin­ne per­ke te be­weeg nie.
“Ek dink die groot­ba­se het be­gin be­sef ons móét pro­duk­te be­gin maak wat meer in­ter­na­ti­o­nal ap­pe­al het.
“As jy kyk na Mar­che Me­dia en Christiaan Ol­wa­gen se See­meeu en Ka­na­rie – dít is pro­duk­te en pro­jek­te wat búi­te die boks be­weeg; wat vry­heid het, want on­ge­luk­kig as jy bin­ne daar­die per­ke be­weeg, dan ap­pe­al jy net tot ’n Suid-Afrikaanse mark en ek dink ons moet be­sef ons is sterker en gro­ter en be­ter as dít.
“Dit is wat dit baie op­win­dend maak met reek­se soos Fyn­skrif waar­by men­se ook in­ter­na­si­o­naal kan by­klank vind. Ter­loops: ’n twee­de en ’n der­de reeks daar­van is op pad, waar­oor ek as vry­sku­tak­teur baie dank­baar is.”
Iets waar­oor hy ook baie op­ge­won­de is, is Ko­nin­gin Le­ar, ’n ver­wer­king
H deur Tom La­noye wat deur An­tjie oe voel dit om deu­ren­tyd so aan Krog in A­fri­kaans ver­taal is en wat vir voor­op­ge­stel­de i­dees bloot­ge­stel die eer­ste keer op die KKNK op­ge­voer te word? gaan word. Hy ver­tolk die rol van die “Dit is tot ’n ma­te on­ge­mak­lik. Kom ou­er broer en sien ge­wel­dig daar­na uit ons ge­bruik dié voor­beeld: Ie­mand om saam met groot gees­te soos An­toi­net­te sien jou as ’n dok­ter [Bin­ne­lan­ders] of Kel­ler­man, An­na-Mart van der pro­ku­reur [Fyn­skrif] op te­le­vi­sie en Mer­we en An­dré Rooth­man op die ver­hoog dan ont­moet hul­le jou en sien jy is te wees. eint­lik maar . . . ek wil nou nie die
In die “tyd­perk” waar­in hy hom nou woord dood­ge­woon ge­bruik nie, want be­vind, kom hy agter dat men­se jou ek dink nie e­nig­ie­mand is dood­ge­woon baie vin­nig op­som. nie; él­ke mens is eint­lik ’n won­der­werk
“Ver­al by­voor­beeld in my ge­val met as jy mooi aan jou le­we dink. so­si­a­le me­dia en die rol­le wat ek al “Wat moont­lik in die ver­le­de met ver­tolk het, dink hul­le hul­le ken my my ge­beur het, is dat ek dalk on­be­wus­te­lik reeds. En as hul­le my dan in die reg­te voor­ge­gee het om ie­mand te wees le­we ont­moet, dan is hul­le soos: ‘Maar wat ek nie is nie. dís nie wat ek ver­wag het nie.’ En dis “En met­ter­tyd het ek net be­gin be­sef vir my baie in­te­res­sant. ek moet net my­self wees en as ie­mand
“So, ek is nou be­sig met ’n mens­li­ke my nie so aan­vaar nie, dan moet hul­le eks­pe­ri­ment om te sien hoe men­se re­a­geer aan­be­weeg, want op die ou end is jy as hul­le my werk­lik leer ken.” eint­lik maar net be­sig om jou­self in die voet te skiet, en dít ge­beur baie doen. mak­lik – in ver­hou­dings, in si­tu­a­sies “Net ek en ’n mi­kro­foon. Ek hou van . . . grap­pies wat die waar­heid is, goed wat
“As jy daai dag met veel­kleu­ri­ge met my ge­beur het. Ek as mens was skoene wil op­daag, dan moet jy dit nog al­tyd eer­lik oor goed wat met my doen; as jy mu­siek wil speel waar­van ge­beur en hoe ek die le­we sien. Dis jý hou, dan moet jy dit doen, eer­der as am­per ’n ky­kie na hoe dit is om ek te om ál­mal in ag te neem. Ek dink ek wees, op ’n snaak­se ma­nier. het héél­tyd al­mal in ag ge­neem; dit is “Daar ge­beur baie snaak­se goed met goed, maar tot op ’n punt.” my, maar daar was ’n tyd in my le­we
Wie het hy (on­be­wus­te­lik) voor­ge­gee toe ek dit nie meer raak­ge­sien het nie; om te wees? alles was don­ker en . . . ag . . . Ek dink as
“Sê nou maar die hele bran­de­wyn­ad­ver­ten­sie jy nie meer die lig­te kant sien nie, kan [waar­in hy die i­ko­nie­se jy maar net­so­wel in die ber­ge gaan woor­de ‘Met eish, ja’ ui­ter] . . . Wéés stap en net nooit weer te­rug­kom nie. daai ou; gaan uit en gaan ge­niet jou­self. “Ja, so Eishs­te­kend sal maar ba­sies So, ek het baie mak­lik in daai rol­le oor my nu­we le­we wees – om weer al­leen in­ge­val, maar nou... ie­mand na wie te loop; hoe dit was om ge­troud te ek baie op­kyk en wat ek dink nog al­tyd wees; hón­de; om nu­we hui­se te koop; hom­self was, is ie­mand soos Da­wid ei­en­doms­a­gen­te; ge­wig­ver­lies; ge­wig Min­naar. op­tel . . . ál daar­die soort goe­ters waar­mee
“Ek kan met hom praat as ek deur ’n men­se maar st­rug­gle.” moei­li­ke tyd gaan en ek kan e­nig­iets
S met hom be­spreek. Ek noem hom my y an­der groot uit­da­ging hier­die pa, want hy was my pa in Bin­ne­lan­ders. jaar is om ne­ga­tie­we ge­dag­tes Ek be­gin so half... wat op sy pad kom, vin­nig te
“Hy wat in sy hui­sie bly en boe­ke stuit. lees en goe­ters aan­pak en oor­see tra­vel “Dit het geen waar­de nie. In die met hier­die plays en eint­lik maar ver­le­de was ek baie goed daar­mee om vrees­loos is. Ek be­gin nou stel­sel­ma­tig dit te stuit, om ’n free-spi­ri­ted, o­pen­min­ded ver­staan hoe hy din­ge aan­pak.” mens te wees, maar nou is
Op van­jaar se Suid­oos­ter­fees gaan daar al die an­der goe­ters wat my kwel. Neels sy nu­we een­man­ver­to­ning Eishs­te­kend “Jy sit hier en eint­lik is dit won­der- lik: Hier is die bo­me; ek het nou die dag ’n hoep-hoep ge­sien en ’n vis­a­rend ge­hoor en ek het vrien­de af in die straat. Daar ís baie om voor dank­baar te wees, maar ek kan nie vir jou jok nie, daar is tye dat my kop my heel­te­mal mal maak, waar ek dink aan die ver­le­de en goe­ters wat my be­kom­mer.
“Die le­we het so kom­pleks ge­raak, want ons brei­ne word met so­veel goed ge­voer van hoe jy eint­lik móét wees en wat dit is wat jy eint­lik moet be­reik.
“Ek is hier­die ho­pe­lik ge­sie­ne ak­teur. Is ek nie ver­on­der­stel om in ’n gró­ter huis te bly nie? Al daai ver­wag­tin­ge wat jý nie nood­wen­dig vir jou­self stel nie. So dis maar tric­ky; die le­we is tric­ky en dit raak al hoe trickier.
“Ek het ge­kies om nié on­kun­dig te bly nie, maar saam met dit kom daar ook baie ne­ga­tie­we aspekte om­dat jy so baie weet.
“En ver­wer­ping op fo­ne en men­se wat jy glad nie ken nie wat vir jou wei­rd goed kan sê en so­si­a­le me­dia . . . Jy moet eint­lik baie sterker wees as ooit te­vo­re, want ewe skie­lik het al­mal ’n reg om vir jou iets te sê.”
Wat is die aard van die “don­ker tye” waar­na hy vroe­ër ver­wys het? “Ek het ’n groot pro­bleem met ver­liés. Daar kan goed met jou ge­beur en alles is ty­de­lik . . .
“Dit was vir my on­ge­loof­lik ei­en­aar­dig dat din­ge so dras­ties kan ver­an­der; dat jy sê nou maar ie­mand kan ver­loor of iets kan ver­loor of ei­en­dom kan ver­loor of ’n vriend kan ver­loor of ’n vrou kan ver­loor wat nog steeds le­we, maar net stel­sel­ma­tig nie meer deel is van jou le­we nie.
“Ek dink ’n deel van jou gaan eint­lik maar dood, en dít is vir my baie trau­ma­ties. Toe ek nou ui­t­ein­de­lik hiér aan­land en be­sef ou­kei, hier is ek nou heel­te­mal op my eie...
“Joeg, ja! Ek dink jy het so half ’n wor­ste­ling met wat is nou eint­lik die doel van alles? Ag, en ek hou nie daar­van om men­se te ver­loor waar­voor ek lief is nie. En ek hou nie rê­rig van ver­an­de­ring nie.
“Ek dink tot ’n ma­te het ek my­self op­ge­bou ná my huis by die see en my droom­vrou en my prag­ti­ge hon­de, en ek dink as dít dan ver­dwyn, dan is dit am­per na­tuur­lik dat jy gaan deur ’n tyd waar­in jy a­ku­te trau­ma be­leef en dan is die uit­da­ging om te kyk of jy le­wen­dig daar kan uit­kom.”
In die ver­te hoor ons die fluit van ’n trein.
“Ek wil nou so­veel moont­lik reis. Ek gaan mô­re op my eie na die K­gala­ga­di toe, want ek wil gaan soek na die swart­maan­haar­leeu, on­der meer. Dis so half ’n rei­ni­gings­mis­sie.”
Wan­neer ons ver­trek en Neels ver­tel wat hy nog alles by sy “hui­sie” wil doen – die tuin vol plan­te en bo­me (ver­al ’n lu­kwart­boom) wat hy wil s­kep; die hei­ning; die dek – sê hy:
“Ek het dro­me ge­had en ek het dit be­reik, maar dit was kort­ston­dig, so nou moet ek weer nú­we dro­me kry.”
■ D­waal­ster word op Dins­dae om 20:00 op kykNET (Dstv- ka­naal 144) uit­ge­saai.
Ek is nou be­sig met ’n mens­li­ke eks­pe­ri­ment om te sien hoe men­se re­a­geer as hul­le my werk­lik leer ken.