USSR lei die ruimtewedloop - GESKIEDENIS - Inligting - 2022
USSR lei die ruimtewedloop
Die Sowjetunie begin Voskhod 1 in 'n wentelbaan om die aarde, met kosmonaute Vladamir Komarov, Konstantin Feoktistov en Boris Yegorov aan boord. Voskhod 1 was die eerste ruimtetuig wat 'n meervoudige bemanning vervoer het, en die tweedaagse sending was ook die eerste vlug wat sonder ruimtepakke uitgevoer is.
In die laat 1950's en vroeë 1960's het die Amerikaanse ruimteprogram konsekwent die Sowjet -program in die eerste ruimte gelei, 'n patroon wat drasties verander het met die oorwinning van die Amerikaanse maanprogram in die laat 1960's en vroeë 1970's.
LEES MEER: The Space Race
"Ek glo dat [Apollo -programdirekteur George Low] beslis besorg was, en tereg dat ons die maan voor die Amerikaners kon wentel. Ons het alles daarvoor gehad. Daarom het hy dinge so vinnig verander. In plaas van om 'n wentelbaan te draai. op die aarde, het hy besluit om direk [na die maan] te vlieg. Ons kon dit ses maande tevore gedoen het. Hy het baie goeie inligting gehad. Hy het nie gedink dat [Soyuz ontwerphoof Vasily] Mishin so versigtig en besluiteloos sou wees nie. - kosmonaut Alexei Leonov
Die Space Race was 'n geveg in die Koue Oorlog, 'n tegnologiese stryd wat deur Sowjet- en Amerikaanse wetenskaplikes en ingenieurs gevoer is, en deur Sowjet -kosmonaute en Amerikaanse ruimtevaarders. Alhoewel dit intellektueel van aard was, was dit 'n stryd waarin elke lewensverlies aan weerskante deur alle deelnemers getreur is.
'N Regte vyand
Op 4 Oktober 1957 het die Sowjetunie Spoetnik gelanseer. Amerikaners was bang vir die implikasies van die eerste mensgemaakte satelliet wat om die aarde wentel. Ruimtevaarder Frank Borman onthou: 'Ek het op West Point onderrig toe Sputnik aangekondig word. die geweer gespring en 'n satelliet gelanseer, en dit was 'n enorme impak. Die [Amerikaanse] publiek het ons onderwysstelsel begin bevraagteken, hulle het die Eisenhower-administrasie bevraagteken. Dit was 'n tyd van baie, baie ernstige selfvertroue in die hele samelewing. "
Sowjette vorder onderduim
Die Sowjette het voortgegaan om 'n bemande ruimteprogram te bevorder terwyl die Amerikaners gesukkel het om in te haal. Volgens Borman, "het hulle ons eers met die vuis geslaan. Yuri Gagarin, die eerste mens wat om 'n wentelbaan gegaan het. Hulle het ons teen 'n ruimtewandeling geslaan. Die eerste vrou in die ruimte, die eerste meervoudige bemanning in die ruimte." Die Sowjets het hul program onder die knie gehou en elke sukses eers aangekondig nadat dit gebeur het.
Botsings en skilpaaie
Kort na Spoetnik het die Sowjete hul aandag op die maan gevestig. Onbemande sondes is in 1958 op die maan gelanseer. Teen 1959 het Luna 2 op die maan neergestort-die eerste mensgemaakte voorwerp op die maanoppervlak-en teen Oktober daardie jaar het 'n derde sonde omgedraai en die ander kant van die foto afgeneem die maan. In September 1968 het die vyfde missie van die Zond -ruimtetuig skilpaaie op 'n omseiling van die maan en terug aarde toe gedra. Die volgende stap sou 'n bemande sending om die maan wees.
'N Kosmonaut se verdediging
Kosmonaut Alexei Leonov was die eerste man wat in die ruimte geloop het. In 1967 is hy gewerf om op te lei vir die maanprogram van sy land. Hy herinner aan die Sowjet -reaksie op die maanras: "Ons mense was oortuig dat ons die eerste op die maan sou wees omdat hulle gewoond was daaraan dat ons altyd die eerste, die eerste, die eerste was. Net ons, die kosmonaute, en veral die maanpersoneel, het besef dat dit nie gaan gebeur nie. Dit was nie die karakter nie, dit was finansiering wat hier 'n rol gespeel het. Ons het geweet dat die VSA $ 25 miljard belê het. Ons het 2,5 miljard roebels in die hele ruimte belê program, vir beide bemande en onbemande vlugte. Dit was tien keer minder. Die maanpersoneel het besef dat ons ses maande vroeër as Frank Borman die maan kon omseil, maar ons het geweet dat ons nie op die maan vorentoe sou kon land nie van die ruimtevaarders. "
Alhoewel 'n maanlanding ver buite bereik was, was die kosmonaute gereed om na die maan en terug te vlieg, 'n reis wat 'n beslissende oorwinning in die ruimtewedloop sou wees. Maar hul administrateurs wankel by die uitdaging. Kosmonaut Leonov blameer die hoofontwerper: "Sekerlik was dit slegs die besluiteloosheid van ons destydse hoofontwerper, Vasily Pavlovich Mishin, wat ons in hierdie program laat agter raak het. Ek kan met volle vertroue sê dat as [hoofontwerper vir ruimtetuie] ] Sergei Pavlovich Korolev geleef het, sou ons ses maande voor Apollo 8 om die maan gevlieg het. "
Mislukkings Let op
Vasily Mishin, hoof van die Soyuz -ontwerpburo, was moontlik huiwerig weens vorige missies. Net soos die Apollo -program ondervind het, het die Sowjet -ruimteprogram 'n groot terugslag beleef weens 'n sterfgeval. Soyuz One het op 23 April 1967 opgestyg, met Vladimir Komarov aan boord. By heringang is Komarov dood toe die valskerms op sy ruimteskip nie behoorlik ontplooi het nie.
Neem 'n uitdaging
Terwyl die Sowjets geraak het, het berigte oor hul tegnologie NASA -administrateurs aangespoor om die missieplan van Appollo 8 na 'n maanbaan te verander. Die besluit het die ingenieurs, vlugbeheerders en ruimtevaarders slegs vier maande gegee om voor te berei vir die nuwe missie. Einde 1968 het Apollo 8 die taak van die agentskap voltooi.
Leonov herinner aan die reaksie in die Sowjetunie: "Daar was baie briewe aan die regering gerig, wat almal gevra het hoe dit kon gebeur het, hoe het Amerikaners ons voorgelê. Daar was baie briewe wat die regering se onbedagsaamheid en beskuldigdes veroordeel ons hoofontwerpers om so 'n wonderlike geleentheid te verloor en dit aan die Amerikaners weg te gee. Dit was 'n openlike ontevredenheid. "
Ruimtevaarder Jim Lovell het sedertdien die wedloop na die maan met sy voormalige mededingers bespreek. "Ons praat nou met ons Russiese vriende en die kosmonaute. Hulle erken nou dat Apollo 8 regtig 'n knou was vir hul psige, vermoed ek, 'n knou vir hul aansien dat ons die maan kon omring toe ons dit gedoen het, want hulle was Hulle Lunar Module -voertuig, die N1, was natuurlik 'n mislukking. Hulle het geweet dat hulle nie eers op die maan kon beland nie, maar hulle het gedink dat hulle 'n baie goeie kans het om die maan ten minste te vaar voor Apollo 8. En ek dink een van die mislukkings, die leiersfoute, destyds veral in die Sowjet -ruimte -aktiwiteit, was die wankeling heen en weer van 'Moet ons dit nou doen, of moet ons wag en nog 'n onbemande doen en om seker te maak dat ons hierdie missie kan uitvoer? ? ' Toe was hulle baie versigtige mense.
Slagfronte van die Koue Oorlog
Frank Borman het sy mening oor Apollo se impak gedeel: "Na my mening was daar drie [Koue Oorlog] gevegte. Een was Korea. Ons het dit vasgemaak. Een was Viëtnam. Ons het dit verloor. En een was die ruimteprogram en ons het dit gewen! En Ek dink dat die demonstrasie van die Amerikaanse tegnologie, Amerikaanse bestuursvermoë - mense vergeet die feit dat die bestuurstegnieke wat in Apollo ontwikkel is, uiters belangrik is vir hierdie land. . "
Vooroorlogse pogings Redigeer
Die teorie van ruimteverkenning het 'n stewige basis gehad in die Russiese Ryk voor die Eerste Wêreldoorlog met die geskrifte van Konstantin Tsiolkovsky (1857-1935), wat baanbrekerpapiere in die laat 19de en vroeë 20ste eeu gepubliseer het en in 1929 die konsep van die veelvlakkige vuurpyl. Praktiese aspekte gebou op vroeë eksperimente wat deur lede van die reaktiewe voortstuwingsstudiegroep, GIRD (in 1931 gestig), in die 1920's en 1930's uitgevoer is, waar baanbrekers soos die Oekraïense ingenieur Sergey Korolev - wat daarvan gedroom het om na Mars  te reis: 5 - en die Baltiese Duitse ingenieur Friedrich Zander het gewerk. Op 18 Augustus 1933 het GIRD die eerste Sowjet-vuurpyl Gird-09,  geloods en op 25 November 1933 die eerste hibriede vuurpyl GIRD-X. In 1940-41 het nog 'n vooruitgang op die gebied van reaktiewe aandrywing plaasgevind: die ontwikkeling en reeksproduksie van die Katyusha  veelvouerraketlanseerder.
Die Duitsers Edit
Gedurende die dertigerjare was die Sowjet -vuurpyltegnologie vergelykbaar met dié van Duitsland, maar Joseph Stalin se groot suiwering het die vordering daarvan erg beskadig. Baie vooraanstaande ingenieurs is verban, en Korolev en ander is in die Goelag opgesluit. : 10–14 Alhoewel die Katyusha tydens die Tweede Wêreldoorlog baie effektief was aan die Oosfront, het die gevorderde toestand van die Duitse vuurpylprogram Sowjet -ingenieurs verbaas wat die oorskot by Peenemünde en Mittelwerk geïnspekteer het na die einde van die oorlog in Europa. Die Amerikaners het in die geheim die meeste vooraanstaande Duitse wetenskaplikes en 100 V-2-vuurpyle na Operation Unitedclips na die Verenigde State verskuif, maar die Sowjet-program het groot baat gevind by gevange Duitse vervaardigingsgereedskap wat van die V-2-produksieterreine Mittelwerk in Oos-Duitsland verkry is. : 20,25,27,29–31,56 Vanaf Julie 1945 het die Sowjets Duitse wetenskaplikes en werkers ingeroep vir die Institut Nordhausen in Bleicherode om die verlore ontwerptekeninge en ingenieursdata te herstel en die vervaardiging en samestelling van V-2-komponente in Duitsland te herstel. Hierdie operasie is opgestel deur Dimitri Ustinov, Sergei Korolev, Valentin Glushko en Boris Chertok.  Helmut Gröttrup, 'n opvallende kenner van beheerstelsels uit Peenemünde, is aangestel as algemene direkteur van Institut Nordhausen, ook genoem Zentralwerke, wat tot Oktober 1946 tot meer as 5000 werknemers gegroei het.
Op 22 Oktober 1946 het Operasie Osoaviakhim meer as 2 200 Duitse spesialiste-'n totaal van meer as 6 000 mense, insluitend familielede-met geweld uit die Sowjet-besettingsgebied van Duitsland na die Tweede Wêreldoorlog verwyder vir werk in die Sowjetunie. 160 spesialiste van Institut Nordhausen, onder leiding van Helmut Gröttrup, is tot 1953 op die eiland Gorodomlya gehou. As die eerste taak moes hulle die Sowjette ondersteun in die bou van 'n replika van die V-2 wat die R-1 genoem is en suksesvol gelanseer is in Oktober 1948. : 30,80–82 Die Sowjette het uiteindelik konsepte aangevra van kragtiger versterkers vir 'n groter vrag en reikafstand, dws kernkopkoppe en langafstandafstand. Daarom, van 1947 tot 1950, stel die Duitse kollektief konsepte voor vir die G-1, G-2 en G-4 met talle ontwerpverbeterings ten opsigte van die V-2-status: 
Versameling vuurpylenjins saam, met die moontlikheid om 'n enjinonderbreking te vergoed deur die simmetries teenoorgestelde enjin af te skakel (in die latere R-7 Semyorka- en Sputnik-lanseerder is 4 x 4 vir die eerste fase en 4 enjins vir die tweede fase gebundel)
Vektorbestuur van enjins deur te draai in plaas van die komplekse (en swaar) V-2-vane wat van grafiet gemaak is
Koniese vorm van die vuurpylliggaam vir doeltreffende en stabiele aërodinamika, wat nie uitgebreide windtunneltoetse vereis vir optimalisering oor die hele snelheidsbereik en gepaardgaande tenklading nie (later geïmplementeer deur die R-7)
Gebruik tenks as 'n ondersteunende struktuur vir aansienlike gewigsvermindering
Meer akkurate teikenbeheer deur verbeterde gyrosisteme, insluitend simulasiestelsels vir toetsing
Ry turbines met uitlaatgas uit die verbrandingskamer vir groter doeltreffendheid (wat uiteindelik in die RD-180-ontwerp geslaag het).
Korolev het dele van hierdie voorstelle gebruik vir die Sowjet-ontwikkelings R-2, R-5 en R-14. Vroeg in 1954 het die CIA die Duitse konsepstudies en die Sowjet -belangstelling daarin opgesom, gebaseer op verslae van teruggekeerde Duitse wetenskaplikes, waaronder Fritz Karl Preikschat en Helmut Gröttrup. Daar was bewyse dat die Sowjets, vanweë hul "liefde vir vuurpyltegnologie" en "hul respek vir Duitse werk", die eerste kan wees wat langafstandraketten het.  Om politieke redes is die Duitse impak op die Sowjet -raket- en ruimteprogram egter lankal onderskat.
Die byna agt jaar se betrokkenheid van die Duitse wetenskaplikes by die Sowjet -raketprogram was 'n noodsaaklike katalisator vir die verdere vordering daarvan. Tydens die bestaan ​​van die USSR het Sowjet-historici selde, indien ooit, melding gemaak van die gebruik van Duitse kundigheid in die naoorlogse jare, maar die samewerking was werklik en uiters deurslaggewend om die Sowjet-doelwitte te bevorder. [. ] Die span van Gröttrup was onontbeerlik om die databasis van Duitse prestasies vinnig aan die Sowjetunie oor te dra, en het sodoende 'n sterk grondslag gebied om voort te gaan.
Korolev se OKB-1-ontwerpburo was toegewy aan die vloeibare brandstofkryogene vuurpyle waarmee hy in die laat dertigerjare geëksperimenteer het. Uiteindelik het hierdie werk gelei tot die ontwerp van die R-7 Semyorka  interkontinentale ballistiese missiel (ICBM) wat suksesvol getoets is in Augustus 1957. Hierdie Sowjet-prestasie was gebaseer op 'n sterk toewyding en streng koördinering van alle militêre entiteite, met Dmitry Ustinov en Sergei Korolev as die belangrikste dryfvere.
Die Sowjet-ruimteprogram was gekoppel aan die USSR se vyfjaarplanne en was van die begin af afhanklik van die steun van die Sowjet-weermag. Alhoewel hy 'alleen gedryf deur die droom van ruimtevaart' was, het Korolev dit in die algemeen geheim gehou terwyl hy aan militêre projekte gewerk het-veral na die Sowjetunie se eerste atoombomtoets in 1949, 'n missiel wat 'n kernkop kon dra na die Verenigde State - net soos baie mense bespot het met die idee om satelliete te lanseer en ruimtetuie te beman. Nietemin, die eerste Sowjet -vuurpyl met diere aan boord wat in Julie 1951 gelanseer is, is die twee honde lewend teruggevind nadat hulle 101 km in hoogte bereik het. Twee maande voor Amerika se eerste sodanige prestasie, het hierdie en daaropvolgende vlugte die Sowjetunie waardevolle ervaring met ruimtegeneeskunde gegee. : 84–88,95–96,118
As gevolg van sy wêreldwye omvang en 'n groot vrag van ongeveer vyf ton, was die betroubare R-7 nie net effektief as 'n strategiese afleweringstelsel vir kernkragkoppe nie, maar ook as 'n uitstekende basis vir 'n ruimtetuig. Die aankondiging van die Verenigde State in Julie 1955 van sy plan om 'n satelliet tydens die Internasionale Geofisiese Jaar te lanseer, het Korolev baie baat gevind by die oortuiging van die Sowjet -leier Nikita Chroesjtsjof om sy planne te ondersteun. : 148–151 In 'n brief wat aan Chroesjtsjof gerig is, beklemtoon Korolev die noodsaaklikheid om 'n 'eenvoudige satelliet' te lanseer om met die Amerikaanse ruimte -inspanning mee te ding.  Planne is goedgekeur vir satelliete wat om die aarde wentel (Spoetnik) om kennis van die ruimte op te doen, en vier onbemande militêre verkenningssatelliete, Zenit. Verdere beplande ontwikkelings het vereis dat 'n bemande aarde -vlug teen 1964 en 'n onbemande maansending vroeër sou wees.
Nadat die eerste Spoetnik 'n suksesvolle propaganda-staatsgreep was, is Korolev-nou slegs in die openbaar bekend as die anonieme "Hoofontwerper van Rocket-Space Systems" : 168–169-aangekla om die bemanningsprogram te versnel, waarvan die ontwerp is gekombineer met die Zenit -program om die Vostok -ruimtetuig te vervaardig. Na Spoetnik het Sowjet-wetenskaplikes en programleiers dit voorgestel om 'n bemande stasie te vestig om die gevolge van nul-swaartekrag en die langtermyn effekte op lewensvorme in 'n ruimte-omgewing te bestudeer.  Nog steeds beïnvloed deur Tsiolkovsky-wat Mars as die belangrikste doelwit vir ruimtereise gekies het-in die vroeë 1960's het die Sowjet-program onder Korolev beduidende planne gemaak vir bemanningsreise na Mars, so vroeg as 1968 tot 1970. Met 'n geslote lewe ondersteuningsstelsels en elektriese vuurpyl -enjins, en van groot wentelruimstasies gelanseer, was hierdie planne baie meer ambisieus as Amerika se doelwit om op die maan te land. : 333–337
Befondsing en ondersteuning Redigeer
Die Sowjet -ruimteprogram was sekondêr in militêre befondsing vir die ICBM's van die Strategic Rocket Forces. Terwyl die Weste geglo het dat Chroesjtsjov elke nuwe ruimtemissie persoonlik bestel het vir propagandadoeleindes, en die Sowjet -leier 'n buitengewoon noue verhouding met Korolev en ander hoofontwerpers gehad het, het Chroesjtsjof klem gelê op missiele eerder as ruimteverkenning en was hy nie baie geïnteresseerd in die kompetisie met Apollo nie. : 351.408.426–427
Terwyl die regering en die Kommunistiese Party die program se suksesse as propaganda -instrumente gebruik het nadat dit plaasgevind het, was sistematiese planne vir missies op grond van politieke redes skaars, een uitsondering was Valentina Tereshkova, die eerste vrou in die ruimte, op Vostok 6 in 1963.  : 351 Missies is beplan op grond van vuurpylbeskikbaarheid of ad hoc -redes, eerder as wetenskaplike doeleindes. Die regering het byvoorbeeld in Februarie 1962 skielik 'n ambisieuse missie beveel waarby twee Vostoks gelyktydig in 'n wentelbaan gelanseer is, wat 'binne tien dae' gelanseer is om John Glenn se Mercury-Atlas 6 daardie maand te verduister. 4. : 354–361
Anders as die Amerikaanse ruimteprogram, wat NASA as 'n enkele koördinerende struktuur gehad het wat deur sy administrateur, James Webb, gedurende die grootste deel van die sestigerjare gelei is, is die USSR -program tussen verskeie mededingende ontwerpgroepe verdeel. Ondanks die merkwaardige suksesse van die Sputniks tussen 1957 en 1961 en Vostoks tussen 1961 en 1964, het Korolev se OKB-1-ontwerpburo na 1958 toenemende mededinging ondergaan van sy mededingende hoofontwerpers, Mikhail Yangel, Valentin Glushko en Vladimir Chelomei. Korolev was van plan om voort te gaan met die Soyuz-vaartuig en die N-1 swaar booster, wat die basis sou wees vir 'n permanente bemande ruimtestasie en die verkenning van die maan. Dmitri Ustinov het hom egter opdrag gegee om te fokus op naby-aarde missies met behulp van die Voskhod-ruimtetuig, 'n aangepaste Vostok, sowel as op onbemande missies na die nabygeleë planete Venus en Mars.
Yangel was die assistent van Korolev, maar met die steun van die weermag het hy in 1954 sy eie ontwerpburo gekry om hoofsaaklik aan die militêre ruimteprogram te werk. Dit het 'n sterker ontwerpers vir raketmotors gehad, insluitend die gebruik van hipergoliese brandstowwe, maar na die ramp in Nedelin in 1960 het Yangel hom daarop toegespits om op ICBM -ontwikkeling te konsentreer. Hy het ook voortgegaan om sy eie swaar boosterontwerpe te ontwikkel, soortgelyk aan die N-1 van Korolev, vir militêre toepassings en vir vragvlugte die ruimte in om toekomstige ruimtestasies te bou.
Glushko was die hoofontwerper vir vuurpylmotors, maar hy het 'n persoonlike wrywing met Korolev gehad en het geweier om die groot enkelkamer -kryogene enjins te ontwikkel wat Korolev nodig gehad het om swaar boosters te bou.
Chelomey het baat by die beskerming van Khrushchev : 418 en het in 1960 die pruim gekry om 'n vuurpyl te ontwikkel om 'n bemande voertuig om die maan en 'n militêre ruimtestasie te stuur. Met beperkte ruimte -ervaring was sy ontwikkeling stadig.
Die vordering van die Apollo -program het die hoofontwerpers ontstel, wat elkeen vir sy eie program gepleit het as die reaksie. Veelvuldige, oorvleuelende ontwerpe het goedkeuring gekry, en nuwe voorstelle bedreig reeds goedgekeurde projekte. As gevolg van Korolev se "enkelvoudige volharding", in Augustus 1964 - meer as drie jaar nadat die Verenigde State sy voornemens verklaar het - het die Sowjetunie uiteindelik besluit om om die maan mee te ding. Dit het die doelwit gestel van 'n maanlanding in 1967 - die 50ste herdenking van die Oktoberrevolusie - of 1968. : 406-408, 420 In 'n stadium in die vroeë 1960's was die Sowjet -ruimteprogram aktief besig om 30 projekte vir lanseerders en ruimtetuig. [ aanhaling nodig ] Met die val van Krushchev in 1964 het Korolev volledige beheer oor die bemande program gekry.
In 1961 word Valentin Bondarenko, 'n ruimtevaarder en lid van die Vostok -ruimtetuig, in 'n uithouvermoë -eksperiment dood nadat die kamer waarin hy was, aan die brand gesteek het. Die Sowjetunie het gekies om sy dood te verbloem en voort te gaan met die ruimteprogram. 
Korolev is in Januarie 1966 oorlede, na 'n roetine -operasie wat kolonkanker ontbloot het, as gevolg van komplikasies van hartsiektes en ernstige bloeding. Kerim Kerimov, , wat voorheen 'n argitek van Vostok 1 was,  is aangestel as voorsitter van die staatskommissie vir vlieënde vlugte en was die hoof van die komende 25 jaar (1966-1991). Hy het toesig gehou oor elke stadium van ontwikkeling en werking van beide ruimtekomplekse en bemande interplanetêre stasies vir die voormalige Sowjetunie. Een van Kerimov se grootste prestasies was die bekendstelling van Mir in 1986.
Die leiding van die OKB-1-ontwerpburo is gegee aan Vasily Mishin, wat die taak gehad het om 'n mens in 1967 om die maan te stuur en in 1968 'n mens daarop te laat land. . Onder druk het Mishin die bekendstelling van die Soyuz 1 -vlug in 1967 goedgekeur, al was die vaartuig nog nooit suksesvol getoets op 'n onbemande vlug nie. Die missie het begin met bekende ontwerpprobleme en het geëindig met die voertuig wat op die grond neergestort het en Vladimir Komarov doodgemaak het. Dit was die eerste noodlottige dood tydens 'n ruimteprogram.
Na hierdie tragedie en onder nuwe druk het Mishin 'n drankprobleem ontwikkel. Die Sowjets is verslaan deur die eerste bemanningsvlug in 1968 deur Apollo 8 om die maan te stuur, maar Mishin het voortgegaan met die ontwikkeling van die gebrekkige super -swaar N1, in die hoop dat die Amerikaners 'n terugslag sou hê, en genoeg tyd gelaat het om die N1 te haal werkbaar en laat eers 'n man op die maan land. Daar was 'n sukses met die gesamentlike vlug van Soyuz 4 en Soyuz 5 in Januarie 1969 wat die ontmoetings-, dok- en bemanningstegnieke wat vir die landing gebruik sou word, getoets het, en die LK -lander is suksesvol getoets in 'n wentelbaan. Maar nadat vier onbekwame toetsbekendstellings van die N1 misluk het, is die program vir twee jaar opgeskort en dan gekanselleer, wat die kans op die Sowjetunie voor die Verenigde State op die maan laat beland het.
Behalwe die bemande landings, bevat die verlate Sowjet -maanprogram die veeldoelige maanbasis Zvezda, eers uiteengesit met ontwikkelde besprekings van ekspedisievoertuie  en oppervlakmodules. 
Na hierdie terugslag oortuig Chelomey Ustinov om in 1970 'n program goed te keur om sy militêre ruimtestasie in Almaz te bevorder om die Amerikaanse aangekondigde Skylab te verslaan. Mishin bly in beheer van die projek wat Salyut geword het, maar die besluit wat deur Mishin gesteun is om 'n bemanning van drie mans sonder drukspakke te vlieg eerder as 'n tweemanspersoneel met pakke na Salyut 1 in 1971, was noodlottig toe die heringangskapsule die moord onder druk laat sit het die bemanning by hul terugkeer na die aarde. Mishin is uit baie projekte verwyder, met Chelomey wat weer beheer oor Salyut gekry het. Nadat hulle saam met NASA gewerk het oor die Apollo -Soyuz, het die Sowjet -leierskap besluit dat 'n nuwe bestuursbenadering nodig is, en in 1974 is die N1 gekanselleer en Mishin was nie meer op kantoor nie. Die ontwerpburo is hernoem tot NPO Energia met Glushko as hoofontwerper.
In teenstelling met die probleme wat in die vroeë bemanne maanprogramme ondervind is, het die USSR beduidende sukses behaal met sy operasies op die afgeleë maan en twee historiese eerstes behaal met die outomatiese Lunokhod- en die Luna -monsteropbrengsendings. Die Mars -sondeprogram is ook suksesvol voortgesit, terwyl die verkennings van Venus en daarna die Halley -komeet deur die Venera- en Vega -sondeprogramme meer effektief was.
Die Sowjet -ruimteprogram het inligting oor sy projekte teruggehou voor die sukses van Sputnik, die eerste kunsmatige satelliet ter wêreld. Toe die Sputnik -projek die eerste keer goedgekeur is, was een van die mees onmiddellike optrede wat die Politburo geneem het, om te oorweeg wat hulle aan die wêreld moet bekend maak rakende hul gebeurtenis. Die Telegraph Agency of the Soviet Union (TASS) het presedente geskep vir alle amptelike aankondigings oor die Sowjet -ruimteprogram. Die inligting wat uiteindelik bekend gemaak is, het nie besonderhede verskaf oor wie die satelliet gebou en gelanseer het of waarom dit gelanseer is nie. Die openbaarmaking gee egter 'n insig in wat dit wel onthul: "daar is 'n oorvloed wetenskaplike en tegniese gegewens, asof dit die leser met wiskunde wil oorweldig sonder 'n prentjie van die voorwerp".  Wat van die vrylating oorbly, is die trots vir die Sowjet -kosmonautika en die vae aanduiding van toekomstige moontlikhede wat dan beskikbaar was na die sukses van Sputnik.
Die gebruik van geheimhouding van die Sowjet -ruimteprogram het gedien as 'n hulpmiddel om die lek van geklassifiseerde inligting tussen lande te voorkom en ook om 'n geheimsinnige versperring tussen die ruimteprogram en die Sowjet -bevolking te skep. Die aard van die program bevat dubbelsinnige boodskappe rakende sy doelwitte, suksesse en waardes. Die program self was so geheim dat 'n gewone Sowjetburger nooit 'n konkrete beeld daarvan kon kry nie, maar eerder 'n oppervlakkige beeld van sy geskiedenis, huidige aktiwiteite of toekomstige pogings. Die bekendstelling is eers bekend gemaak toe dit plaasgevind het. Kosmonaut -name is eers bekend gemaak toe hulle gevlieg het. Missiebesonderhede was yl. Waarnemers buite het nie die grootte of vorm van hul vuurpyle of hutte of die meeste van hul ruimteskepe geken nie, behalwe die eerste Sputniks, maansondes en Venus -sonde. 
Die militêre invloed op die Sowjet -ruimteprogram kan egter die beste verklaring vir hierdie geheimhouding wees. Die OKB-1 was ondergeskik aan die Ministerie van Algemene Masjienbou,  wat die ontwikkeling van interkontinentale ballistiese missiele moes ondergaan, en het sy bates ewekansige identifiseerders in die 1960's gegee: 'Die Vostok-ruimtetuig is byvoorbeeld genoem' voorwerp IIF63 'terwyl die afvuurraket' voorwerp 8K72K 'was'.  Sowjet-verdedigingsfabrieke het sedert 1927 nommers gekry eerder as name. Selfs hierdie interne kodes is verdoesel: in die openbaar gebruik werknemers 'n aparte kode, 'n stel spesiale poskantoornommers, om na die fabrieke, institute en departemente.
Die openbare uitsprake van die program was eenvormig positief: sover die mense weet, het die Sowjet -ruimteprogram nog nooit misluk nie. Volgens historikus James Andrews, "met byna geen uitsonderings nie, het die dekking van Sowjet -ruimte -uitbuiting, veral in die geval van menslike ruimtemissies, berigte oor mislukking of probleme weggelaat". 
"Die USSR is deur Winston Churchill beroemd beskryf as ''n raaisel, toegedraai in 'n raaisel' en niks het dit meer beteken as die soeke na die waarheid agter sy ruimteprogram tydens die Koue Oorlog nie. Hoewel die ruimtewedloop letterlik gespeel is bo ons koppe, is dit dikwels verduister deur 'n figuurlike 'ruimtegordyn' wat baie moeite verg om deur te sien " sê Dominic Phelan in die boek Koue Oorlog Ruimteverklarings (Springer-Praxis 2013).
Toe Rusland die ruimtewedloop wen: 'n Koue Oorlog -geskiedenis, in foto's
In 'n dokumentêre film uit 1961 wat Yuri Gagarin se aankoms in Moskou op die lughawe Vnukovo wys na sy heldhaftige missie as die eerste man in die ruimte, word alles sorgvuldig gereël en opgevoer: die rooi tapyt op die teerpad, die skare toeskouers, die Sowjet -leier Nikita Chroesjtsjof wag om hom tuis te verwelkom. Alles is perfek, behalwe vir een detail. Terwyl Gagarin langs die rooi tapyt loop, met alle oë op hom, raak sy skoenveters los.
BOEKRESENSIE — "Picturing the Cosmos: A Visual History of Early Soviet Space Endeavour, " deur Iina Kohonen (Intellect/University of Chicago Press), 205 bladsye. Hierbo 'n portret van die kosmonaut Yuri Gagarin uit 1961 in die tydskrif Ogonyok.
Dit is 'n ewekansige menslike oomblik te midde van 'n noukeurig beplande skouspel. In sy outobiografie beskryf Gagarin later sy gedagtes: " Wat as ek daarop trap en ek val op die rooi tapyt? Dit sou regtig 'n verleentheid wees. Die mense sal lag - hy val nie uit die ruimte nie, maar val op 'n plat grond en val#8230 ' "
Soos Iina Kohonen in haar fassinerende nuwe boek "Picturing the Cosmos: A Visual History of Early Soviet Space Endeavour" uitwys, is Sowjet -media tot in die kleinste besonderhede beheer. Die openbare opvatting van die ruimte -pogings van die moederland was die produk van 'n noukeurig saamgestelde verhaal van Sowjet -triomf en verkenning. Die kosmonaute is beskryf ... as ideale manne, beide fisies en geestelik ... " skryf Kohonen. Waarom is hierdie ongemaklike knip in die blink pantser van die Sowjet -held nie uit die film geredigeer nie?
Die antwoord toon die belangrikste tesis van Kohonen aan: die belangrikheid en krag van beeldspraak in die ruimtevaart, polities sowel as kultureel, in die Sowjetunie. Die boek ondersoek hoe visuele media 'n oorkoepelende heroïese mite van die oorwinnende Sowjet -mens kon opstel, wat die dieptes van die ruimte dapper ondersoek, tot eer van die USSR en die hele mensdom, en hoe die vertelling gemaak is om die waardes te beklemtoon wat Sowjet -leiers wou hê om hul burgers in te boesem - terwyl hulle ongemaklike realiteite verberg en houdings in stryd met die amptelike lyn voorkom.
'N Kultuurantropoloog en kenner van die visuele geskiedenis van die Sowjet -ruimteprogram, konsentreer Kohonen op die argiewe van die gewilde weeklikse fototydskrif Ogonyok, die Sowjet -ekwivalent van Life. Indien nie altyd valse nuus in die 21ste-eeuse Amerikaanse sin van die term nie, was die beriggewing van tydskrifte soos Ogonyok tegelyk politieke propaganda, sosiale beheer en kollektiewe sielkundige anoniem. Vanuit die oogpunt van die huidige waarnemer " skryf Kohonen, " het die materiaal ... die waarheid ingekleur en gewysig, foute bedek, weggesteek en bedrog gelieg. Die beelde wat verband hou met ruimte in die Sowjetunie kan nie as neutrale foto's vir die pers beskou word nie. "
In plaas daarvan moes die openbare beeld van die ruimtevaarder tot 'n fyn rand van die geïdealiseerde werklikheid geslyp word. Hy was 'n vaste militêre vlieënier, 'n toegewyde gesinsman, 'n toegewyde kommunis. Diegene wat nie aan hierdie ideale voldoen het nie, is van die openbare bestaan ​​verwyder. Oorweeg Grigori Nelyubov, wat moontlik die eerste mens in die ruimte was in plaas van Yuri Gagarin totdat hy uit die kosmonautekorps getrom is vir 'n slegte gedrag. genade. En hoewel vroue vermoedelik volle gelykheid in die kommunistiese samelewing geniet, het die Sowjet -beeldmakers probleme ondervind met die feit dat die vroulike kosmonaut Valentina Tereshkova ongetroud was - ten minste totdat sy uiteindelik met 'n ander ruimtevaarder getroud was. Intussen is Tereshkova se suster -kosmonaute, waarvan niemand ooit gevlieg het nie, nooit afgeneem of aan die publiek blootgestel nie - verborge figure van die Sowjet -ruimteprogram.
Tog kan die werklikheid soms die amptelike mitologie gebruik. Alhoewel ongelukke of mislukkings nie tot die verhaal van die seëvierende ruimteprogram behoort het nie, is dit onmoontlik om ignoreer die dood van reeds gepubliseerde Sowjet-helde, soos Vladimir Komarov, wat in 1967 in 'n herintredingsongeluk gesterf het. Maar die waarheid kan nog steeds beklemtoon word en besonderhede verdoesel word. In Ogonyok is die saak verlig met 'n kort doodsberig, die ongeluk was nie nuus op die voorblad nie, " sê Kohonen. Die grootste uitsondering was die dood van Yuri Gagarin in 'n vlugopleidingsongeluk in 1968. Maar die mitiese status van Gagarin het ook 'n uitstekende geleentheid gebied om die tragedie maksimaal te benut met 'n uitgebreide staatsbegrafnis. "Even Ogonyok admitted this: Gagarin had been closer to God than anybody else and was therefore a saint," writes Kohonen.
If any nation was going to do it, most thought it would be the Soviet Union. The Soviets were first to every milestone in space before that: the first satellite, the first crewed spaceflight, the first person to orbit the Earth, the first woman in space, the first spacewalk, the first landers on another world, etc. After the disastrous Apollo 1 fire, it seemed like a foregone conclusion that the Soviets would be the first to walk on the Moon. Yet they never even came close. Hoekom nie? The answer is a name you've probably never heard of: Sergei Korolev. Here's what you should know.
The first photogram (1946) of the Earth's curvature, as seen from a human-launched rocket. Die . [+] German V-2 rocket, along with most of the rocket scientists, were brought to the USA after World War II, but the Soviets managed to get their hands on the blueprints and a few scientists and engineers. Contemporaneous with this US-generated image, Korolev's team was building a Russian version of the V-2: the R-1 rocket.
Anders as die Vostok missions in which the crewmembers were ejected from the craft to land by parachute, the Voskhod touched down with its occupants inside. The capsule landed in a thick forest in the Ural Mountains, so frozen and remote that Leonov and his colleague, Pavel Belyayev, had to wait for a rescue party made up of skiers.
In early October of 1957, the Soviet Union started the Space Race with a bang, leaving the United States in the dust. Hoe? By sending a 2-foot metal sphere into space.