Langs die pad – want dit is nogal koelerig – sien ek ‘n ou hond met ‘n woljassie aan. ‘n Ent verder sien ek ‘n kind speel liefdevol met sy hond. Ek hoop dat ons almal binnekort in die hemel sal ontmoet en dat die Here Yahweh almal van julle genadiglik sal seen!! Du Plessis se digkuns gee enersyds blyke van ’n vereenselwiging met ’n alternatiewe tradisie, soos blyk uit ’n gedig soos “Last Request” (p.91) waarin hy hom skaar by ’n tradisie van bruin digters wie se gebruik van Afrikaans “skerp is soos ’n oop mes in die gatsak”. (Hierdie beeld bewys dan ook dat Du Plessis op sy beste dig wanneer hy sy beelde letterlik op straat gaan haal.) Andersyds is Du Plessis se werk desondanks sy aandrang op ’n randposisie ook ’n bewuste omgang met die hoofstroomtradisie, soms in die gedaante van ’n besinning oor die hoofstroom (“Digters incorporated”, pp.105-6), en soms met homself in die posisie van die “bruin basterbroer-“voyeur wat die “room van die afrikaanse kulturatti” beloer, maar uiteindelik “’n kamer […]deel met ’n groot bekroonde digter” (“Twee nagte in Stellenbosch”, p.115).