Desember | 2007 | duskant sutherland
Desember 28, 2007, 9:21 vm
Desember 16, 2007, 10:04 nm
…dan ry ek Karoo toe. Huistoe. Stilte toe. Sterre toe.
Karoo-toe gaan is vir my 'n diep ervaring, soos 'n Pelgrimsreis. Soos Wellinton vir Breyten…ek voel vanaand ook so.
mý vader het 'n groot bôrdinghuis
So vriende en medesterwendes, as alles goed gaan sal die volgende stukkie kleur op hierdie ruimte 'n alleen windpomp wees. Iewers in die veld tussen bossieveld en die klippers…duskant sutherland.
Laertrek en Imbizo. Weer 'n 16 Desember..
Desember 16, 2007, 9:45 nm
Geloftedag. Dingaansdag. Versoeningsdag. Imbizo-dag.
Weer 'n keer het die son om 12:00 vandag deur die koepel van die Voortrekkermonument gestraal om die Senotaaf in die Heldesaal te verlig (goed, nie heeltemal nie want dit was bewolk…). En is dit nie ironies hoe die blinde-sambok van die geskiedenis die vermoe het om ons tog maar elke nou en dan te kom herinner hoe wreed Afrika sissies behandel nie…
Terwyl Afrikaners, Afrikaanses en belangstellendes Sarel Cilliers en die Boere se Gelofte d.m.v 'n gewyde seremonie herdenk by die tempel le die Groot Manne van die ANC aan met al die skietgoed wat hulle het in 'n magstryd wat na 'n propperse Bloedrivier 2007 lyk. En sommer alreeds is daar geen prisoniere geneem nie…volgens die media het dit omtrent soos 'n Interhuis Atletiekbyeenkoms op 'n klein dorpie geklink toe die eerste vergadering begin:
"Tony Yengeni, the disgraced former chief whip who was up on the stage, was cheered as he shook hands with Ministers Charles Nqakula and Brigitte Mabandla and embraced Sports Minister Makenkhesi Stofile. Blade Nzimande, Communist Party general secretary, was enthusiastically cheered, while his deputy, Jeremy Cronin, was also cheered – but less vigorously. Matthew Phosa – once a premier, now a businessman, always an anti-Mbeki figure – was warmly cheered. Essop Pahad on the other hand was booed. Both Nqakulas, husband and wife, were booed. Manto Tshabalala-Msimang got a fierce booing. Transport's Jeff Radebe was cheered. Frene Ginwala, former speaker, was booed."
Heel interessante benadering tot seker die belangrikste Imbizo's wat hierdie land nog gesien het…ek sien in my geestesoog vir ou Desmond Tutu waar hy omhoog 'n Gelofte afle en smeek vir 'n oorwinning oor die Zoeloe(s)…
Arton Villa se geraamtes
Desember 15, 2007, 10:37 nm
Ek is terug na 'n paar dae in Limpopo. Eergister het ek 'n tydjie vry toe gaan ry ek die patrolliepad langs die grens en net anderkant Musina kom ek toe af op Arton Villa, 'n vamelewe weermagbasis wat 'n paar jaar terug ontruim is. Fassinerende plek met 'n ongelooflike atmosfeer -en hartseer…die batiljonwapen geverf by die ingang, die barakke met elke bed nog 'n nommer gespuitverf bo die koppenent, die geboue soos kadawers in die Limpopo se skelgroen….
In die hitte gaan sit ek op 'n stuk gruis wat eens op 'n tyd die paradegrond moes gewees het. Ek sit lank daar in die stilte en laat my gedagtes gaan.
Ek dink aan al die troepe wat hier bloed gesweet het. Al die ouens, nognie eens heeltemal man nie, wat hier die lewe se lanfer kom leer ken het. In my gedagtes sien ek 'n jong man by die barakke se deur teen die muur leun en senuweeagtig aan 'n sigaret teug – die onsekerheid en ontkende vrees diep groewe langs sy oë. Ek hoor 'n luidrugtige gelag en gefluit van agter die amfiteater aanrol. In my hart sien ek vir Troep Nommer 1 in sy bed waar hy laataand 'n brief vir sy meisie skryf waar hy haar verlang…
Ek dink aan hoe romanties die idee van diensplig vir my as klein seuntjie was…hoe ek met bewondering na die ge-uniformde manne gekyk het wat duimgooi by daardie armyman-borde langs die hoofwee. Ek onthou hoe ons gereeld gehoor het dat minder troepe op die grens sterf as op die nasionale paaie wanneer hulle huiswaarts keer, en ek hoor "Troepie Doepie" en "Hang 'n duisend liggies"…die onrustige opgewondenheid wat al hierdie dinge in my wakker gemaak het – "Ons Vir Jou Suid-Afrika" in woord en daad!
Ek dink aan daardie 'n graf in Oudtshoorn naby waar my Oupa lê; 'n klein marmerbeeldjie van 'n vegtende soldaat. My pa het my vertel dat die troep op die grens in 'n kontaksituasie dood is en dat sy lyk terug gestuur is in 'n verseelde loodkis met die opdrag dat niemand dit mag oopmaak nie. Sy ma wou glo verskriklik graag na die oorskot kyk maar sy is ten alle koste verhoed en sy het haarself letterlik doodgetreur.
Ek onthou hoe dit my ontstel het om te dink dat daar dalk net 'n emmer grond uit Angola se aarde in die kis kon wees…of dalk net 'n hand. En dat die ou tannie nooit sou weet nie…
Toe ek by Arton Villa wegry kom hierdie song van BMRO by my op:
die geraamtes in jou kas het begin kriewel,
vir Sharpeville en vir Ventersdorp
die geraamtes in jou kas sal ewig kriewel.
Die laaste van die Grotes
Desember 3, 2007, 10:11 vm
Die laaste Groot Gees in Afrikaanse Literatuur is weg.
Om aan 'n heengegane Elizabeth Eybers te dink is soos om aan Kringe in 'n Bos sonder 'n Oupoot te dink.