Hoekom jou skaduwee uitbring, kan voordelig wees
Meditasie is maklik, enigiemand kan dit doen!
As 'n samelewing het ons meditasie tot iets geheimsinnigs en moeilik bereikbaar gemaak, maar tog ...
Mense het 'n moeilike tyd om risiko's te weeg as hulle nie die nodige inligting kry nie
Met beweging tussen baksteen-en-mortier skole en aanlyn leer word die 'nuwe normale', ...
Volgens Jung is die skaduwee deel van die psige wat onbewustelik bly. Dit is nie altyd donker of ongewens nie. Aangesien die skaduwee enige deel van onsself is wat ons "wegstuur", bevat dit materiaal wat konstruktief en vernietigend is.
Ek word dikwels gevra om die verskil tussen die skaduwee en die donker kant te verduidelik. Die onderskeid is regtig eenvoudig omdat almal 'n donker kant het waarvan hy / sy dalk nie bewus is nie. Die deel van die donker kant waarvan 'n mens nie bewus is nie, leef in die skaduwee, saam met dele van jouself wat ook behoorlik bevredigend, maar vir een of ander rede, nie bewustheid of uitdrukking mag toelaat nie.
Die ander helfte van die donker kant leef in ons bewustheid - daardie demone of persoonlike sintuie waarvan ons bewus is, en terwyl hulle ons kan spook of verleentheid, is niks meer formidabel as die duisternis waarvan ons nie bewus is nie. So sê ons dat dit in die skaduwee bly, onsigbaar bly deur 'n ego wat daarop aandring dat sekere gedagtes en gedrag wat ons nie kan erken nie, nie "nie ek nie" is.
Ek het die kwessies van duisternis en vergifnis hoofsaaklik met betrekking tot individue aangespreek. Tog het gemeenskappe, nasies en kulture hul eie duisternis en natuurlik hul eie skaduwees. Soos met individue, hoe meer welvarend, kragtig en selfversorgend 'n nasie of kultuur is, hoe groter is sy weerstand teen die erkenning van sy skaduwee.
DIE SHADOW ERUPTS IN AMERIKA
Die 1960s in die Verenigde State was 'n tyd van skaduwee-opkoms vir 'n kultuur wat onmoontlik was om 'n wêreldoorlog te wen en delikate met die materialisme van die vyftigerjare. Die Boheemse skrywers en kunstenaars van die laat vyftigerjare het geboorte gegee aan 'n generasie luidrugtige dissidente wat sulke duistere plekke bekend gemaak het soos Berkeley, Selma en Kent State. Vir amper 'n dekade het die voorheen onbekende kwaadaardigheid van rassisme, seksisme, die militêre-industriële kompleks en 'n oorvloed van sosiale skynheiligheid so onverbiddelik en so onstuimig uitgebreek dat die stof van die Amerikaanse kultuur vinnig begin ontrafel. Alhoewel dit 'n besondere tyd was vir jong mavericks soos ek, wat ywerig intellektuele en sosiale transmutasie geniet, was dit ook 'n era van uitputting. Die onthulling van die skaduwee is altyd moeilik en dikwels ondraaglik, soos ek glo dit was vir Amerika aan die einde van die sestigerjare.
Die Viëtnamoorlog, die moord op John en Bobby Kennedy en Martin Luther King, die verswakking van die 1968-demokratiese konvensie in Chicago en die Tet-offensief in Vietnam, wat aanleiding gegee het tot Lyndon Johnson se besluit om nie 'n tweede termyn in die amp te soek nie soos Richard Nixon se vasberadenheid om Kambodja te bombardeer, het hy vroeg in 1970 'n opset van sosiale en politieke magte gebring. Vir die eerste keer by 'n onbeheerde universiteit in Ohio is studente doodgeskiet tydens 'n vreedsame betoging teen die beleid van die Verenigde State in Suidoos-Asië. In 'n kwessie van weke het 'n meerderheid van diegene wat in protes besig was, egter stil in teleurstelling, spelling van sinisme en wanhoop teruggekeer. Skielik het die gruis-gedroogde stamme van Janis Joplin en Grace Slick plek gemaak vir die meer peinende liedjies van Carole King en James Taylor, wat uiteindelik agteruitgegaan het in die growwe melodieë van Karen Carpenter and Bread.
John Lennon het sy eerste solo-album vrygestel, wat geklink het asof dit in woede gemarineer is, maar dat hy die droom van kulturele en sosiale transformasie wat die Beatles in die skepping van die Beatles gespeel het, nog hartseer bekend gemaak het. Dan, asof dit 'n hele geslag is, het Lennon hoofsaaklik van homself gesing en gesê dat die enigste ding wat saak maak, is "ek - Yoko en ek." Met die aanbreek van die 1970s het die jeug van Amerika gevlug van die strate en in die ashrams, en verkies nie meer die militante lirieke van groepe soos die Jefferson-vliegtuig wat "vrywilligers van Amerika" sing nie, maar eerder eterale, ander wêreldse woorde en musiek soos Norman Greenbaum se "Gees In Die Hemel."
DIE SKADUW ONTVANG
Nie net was die sestigerjare verby nie, maar so was die blatante uitbarsting van Amerika se skaduwee. Joernaliste en sosiale kommentators wat die eerste ses maande van 1970 ontleed, stem saam dat die protesgenerasie uitgeput is. Die oorblywende in die nabyheid het te duur geraak en te belasting geword om dit langer te waardeer. Kort daarna het drie groot ikone van die sestigerjare se kakofonie geskenk aan die dwelms wat hulle ons verseker het, gedagtes oopgemaak en die wêreld verander. Die dood van Janis Joplin, Jimi Hendrix en Jim Morrison het verdere toevlug uit protes ontlok en die Woodstock-nasie op pad gebring om te vorm wat ongetwyfeld die mees narcistiese kultuur in die geskiedenis van die wêreld geword het.
Dit is dus nie verbasend nie, aangesien die kultuur in die sewentigerjare met die luidrugtige, rommelige sosiale kritiek in die steek geloop het met kalmerende geestelike tegnieke en talle paaie tot verligting. Tragies is die tema liedjie van die afgelope twee dekades "my en my reis" eerder as "my en my skaduwee" of meer akkuraat, "my, my kultuur en die skaduwee".
Maar soos Jung ons herinner, word die skaduwee nie uitgesterf nie, maar eerder uiteindelik en onthul hom altyddeur met meer erns en stealth. Amerika betaal nou die prys omdat hulle nie in die vroeë sewentigerjare die ergernis van sy skaduwee kon verdra nie. Elke keer as die skaduwee afgekeur word en die eksterne situasie blyk te verbeter, word ons meer verlei deur die illusie dat die skaduwee nie bestaan ​​nie en daarom is die moeilikheid om dit te konfronteer duisendvoudig vermeerder. Niks is meer inisiek om bewustheid as voorspoed, sukses, troos en krag te skaduwee nie. Alhoewel sulke eienskappe nie inherent ongewens is nie, kan hulle die bewussyn belemmer as daar nie meer daaraan toegewyd is nie. So, ons kan net spekuleer waar ons kultuur, wat nou klaarblyklik deeglik oor sy skaduwee bedrieg word, is aan die hoof. Hoe erg moet ons moeilikheid word voordat ons weer aandag gee aan die skaduwee wat nooit weggegaan het nie?
Alle nasies beskou hulself van tyd tot tyd as slagoffers van ander nasies, maar tog is die Verenigde State waarskynlik die land met die minste kwalifikasie op aarde om aanspraak te maak op die slagofferstatus. Selfs 'n toevallige verkenning van die Amerikaanse skaduwee onthul die volksmoord op inheemse volke; die hekverbranding; 'n robuuste ekonomiese basis wat op die rug van slawe gebou is; ekonomiese en militêre imperialisme regoor die wêreld; die vervaardiging en ontploffing van die eerste atoombom; die Viëtnam-oorlog, bygewoon deur massiewe misleiding en toesmeerdery; Kent-staat; Watergate; Iran-Contra; die S & L-debakel; Sterthaak; Oklahoma City; Columbine; Matthew Shepard; James Bird. Die Verenigde State het vergifnis dringend nodig, maar vergifnis is nog nie moontlik totdat sy oortredings besit word nie.
Terwyl dit waar is dat president Clinton in die verlede van die nasies se misdade teen inheemse Amerikaners om verskoning gevra het vir die inheemse Amerikaners, is woorde slegs die begin van die terugbetaling. Op Augustus 6, 1995, vyftig jaar na Hiroshima en Nagasaki, het Japan 'n verskoning gevra van die Verenigde State om die atoombom te laat val, maar president Clinton en die Kongres het geweier. Dit bring die kwessie van regstelling op en hoe Amerika verantwoordelikheid aanvaar vir sy oortredings. As Amerika sy skaduwee sou besit, hoe kan dit vergifnis ervaar?
DIE SOUL VAN KOLLEKTIEWE REPENTANSIE
Weereens, dink myologies, het ons die voorbeeld van die Ou Testament waarin die sondebok ('n werklike bok) as offeroffer gebruik is om vir die sondes van die gemeenskap te versoen. Amerikaanse geskiedenis is vol met voorbeelde van die skep van valse sondebokke vir sy oortredings, eerder as om die oortredings te erken. Maar as ons nasie aanspreeklik sou wees, wat sou 'n "nasionale sondofferoffer" lyk in 'n kultuur wat verkies om geld te gooi op die gemors wat dit skep eerder as om deel te neem aan die skoonmaak daarvan. Ironies genoeg lyk dit of Amerikaners deur 'n gevoel van morele bewussyn gedryf word en beweer dat dit ver buite die morele bewussyn van enige ander nasie op aarde ontwikkel het. Maar hierdie baie "morele bewussyn," glo ek, is grootliks verantwoordelik vir ons onvermoë om die Amerikaanse skaduwee te erken. Wat ons nodig het, is nie meer moralisme nie, nie meer geesdriftigheid nie, en beslis nie meer terapeuties nie, praat-show-psigobabble. Inteendeel, ons moet ons lot mythopoeties in die gesig staar, dit wil sê deur ons verhaal as 'n nasie te verken - waar dit is en waar dit gaan - simbolies, met die gebruik van gedig en ritueel, nie net meer analise nie.
Een van die mees mythopoeties dinamiese plekke in die Verenigde State is die Vietnam Oorlogsgedenkteken. By die "muur" is die sintuie ten volle verloof, aangesien mense die name van die dooies sien en aanraak, en soos die geluid van huil en die wind in die bome die dwalinge van die "juste oorlog" deurdring.
Aan die muur eindig ontkenning, en die slagting en verborge waansin van die argitekte van die oorlog verbreek ons ​​illusies dat ons op een of ander manier ontwikkel het as die sogenaamde onbeweeglikheid van die ou. Aan die muur skryf die siel van Amerika in berou en die vernederende herinnering aan die barbare kollektiewe mites wat alle mense gespeel het - van die holbewoner se klub na die konsentrasiekampe van die Derde Ryk.
Nog 'n terrein van ritueel en berou is die Oklahoma City-gedenkwaardigheid, die bloedbad wat daar in April voorkom. 1995 is 'n gruwelike herinnering dat sommige gebeurtenisse nie genees, uitgewis, opgelos of agter ons gesit kan word nie. Sowat ses jaar later erken die meeste oorlewendes van die ontploffing dat hulle nooit heeltemal sal wees nie - dat iets permanent van hulle af geneem is op die dag wat vir ewig weg is. Hul herdenking staan ​​nie net as 'n monument vir die 1995-tragedie nie, maar ook op die mitiese wese van alle verdriet en verlies.
'N Nasionale sondoffer kan begin met die verlangsaming van ons frenetiese lewenstyl, aangesien ons president 'n nasionale dag van rou waarin winkels en effektebeurse gesluit word, televisie netwerke (sonder reklame) net op die verlies en stil rituele val, nie luidrugtig nie, feestelike parades, word in elke dorp en omgewing van Amerika geskep. Geestelike adviseurs van inheemse godsdienste kan geraadpleeg word en genooi word om rou rituele uit te voer in plekke waar skieterye en ander trauma plaasgevind het. Meer gedenktekens kan gebou word deur die verskillende gemeenskappe wat onderdruk is, soos die konstruksie en sirkulasie van die Vigs Quilt deur die gay en lesbiese gemeenskap in die jare tagtig en negentigerjare.
'N netwerk van inheemse Amerikaanse stamme kan 'n groot gedenkteken in die middel van die land bou wat nie net 'n monument sal word nie, maar 'n heiligdom - 'n heilige plek waar lede van die gemeenskap kan bid en deel in genesingsrituele. Met die ondersteuning van betrokke ouers kan kinders wat deur openbare trauma en privaatmishandeling geteister word, 'n nasionale gedenkteken / heiligdom vestig wat gewonde kinders vereer en 'n heilige plek bied om te bid vir hul welsyn.
Alhoewel hierdie opsies vir 'n nasionale sondoffer te passief, te simplisties of te esoteries kan lyk, stel hulle voor 'n perspektief en 'n pad wat nie ondersoek is nie - 'n benadering wat nie oppervlakkige vinnige regstellings wetgewing of finansiering regverdig nie, maar eerder daal onder die nasionale ego na die mitiese, simboliese vlak waar Amerika se skaduwee verban is. Dit erken dat die haweloses dakloos is, nie net omdat hulle werkloos en dikwels geestelik siek of dwelmverslaaf is nie, maar dat die kultuur vooraf besig was om die uitgeworpenes te marginaliseer - diegene wat ons herinner aan dele van onsself wat ons nie kan dra nie om te sien.
Die mitologiese perspektief erken dat kinders doodmaak as gevolg van hul woede teenoor ons om die kind in onsself te ontwrig, dat hul onskuld en kwesbaarheid ons skrik en afstoot en dat hulle doodgaan van die verbruikerswese wat ons aan hulle gegee het om te voorkom dat hulle hul regte gehoor het behoeftes - ons het geen idee hoe om te ontmoet nie, want ons het so pateties geword, vreeslik leeg. As ons die simbole van Amerika se geweldspidemie lees, sien ons dat alhoewel gewere as heilig in ons kultuur en ons grondwet gekoester word, en hoewel daar ongeveer vyfhonderd gewere vir elke Amerikaanse burger is, kan geen geweerbeheer of geweeruitwissing die woede en sinisme wat mondelinge mishandeling, onbeskofte en pesteer, sowel nuwerwets en sinoniem met gesofistikeerdheid.
In 'n kultuur wat weier om oor homself te reflekteer en menslike ontmoetings nie kan duld nie, is dieper as die banaliteite wat in winkelsentrums en klaskamers verruil word. Slegs radikale ritueel kan na my mening epikenters van bewussyn veroorsaak wat in die radius van 'n verdoofde, verbruikersagtige , tegnologies-obsessie kultuur. Soos die baba Moses, verdryf die moderne wêreld die materialismesrivier wat ondubbelsinnig in die uitsterwing van die spesie kan lei, of kan dit met 'n onverklaarbare genade uiteindelik 'n "uittog" van die hedendaagse "farao's" van ongebreidelde rede en onstuimige tegnologiese verowering van die ekosisteme - 'n getuienis van die broosheid en onvoorspelbaarheid van die bestemmings van individue en kulture wat die deur van vergifnis oopmaak.