Preller antwoord in Junie 1905 met "Laat't ons toch ernst wezen", waarin hy pleit vir die voortbestaan van Afrikaans in plaas van Nederlands. Ná hom volg dr DF Malan in Augustus 1908 met "Het is ons Ernst", waarin hy ook Afrikaans bo Nederlands stel as die taal van die volk. Hierdie toespraak ten gunste van Nederlands het dus direk aanleiding gegee tot die bewussyn dat die stryd om Afrikaans as volkstaal bo Nederlands voortgesit moet word.
Onze Jan, soos hy genoem is, het hom sterk ten doel gestel om die lees van Hollands aan te moedig in 'n tyd toe Engels die botoon in ons land gevoer het. In sy bekende toespraak "Is't Ons Erns?" op Stellenbosch op 6 Maart 1905 voor die studentevereniging bepleit hy die handhawing van Hollands as die skryf en moedertaal van die volk, al is die skryftaal in 'n vereenvoudigde spelling.
Hy stel die vraag of die miskenning van hul moedertaal wel vir die Nederlanders van destyds 'n saak van erns is. Hy gee praktiese voorbeelde van waar Nederlands verdraai en verengels is en trek veral te velde teen die swak toestand op skool waar Hollands nouliks as vak aangebied is.
Hy is ook van mening dat die Hollanders selfs iets aan die saak moet doen, dat die miskenning van hulle taal hulle eie skuld is, en dat hulle wat praat oor liefde vir en lojaliteit teenoor die moedertaal, iets daadwerkliks aan die taalkwessie sou doen as dit vir hulle 'n saak van erns was.
Deur voorbeelde van volke wat onder vreemde heersers nog hulle moedertaal behou het, toon hy aan die hoorders dat so iets slegs moontlik is as 'n volk die taalkwessie hulle erns maak. As ander volke hulle taal kon handhaaf, kan die Hollanders in Suid-Afrika dit ook doen – "indien het u ernst is".