Het die feminisering van die arbeidsmag ná die Eerste Wêreldoorlog voortgegaan? - Inligting - 2022
Het die feminisering van die arbeidsmag ná die Eerste Wêreldoorlog voortgegaan?
Ek het gelees dat die arbeidsmag tydens die Eerste Wêreldoorlog 'n sterk feminisering ondervind het om die gebrek aan mans (betrokke by die weermag) te vergoed.
Het die koers van vroue in die arbeidsmag aan die einde van die oorlog gedaal? Indien wel, het dit teruggekeer na sy vlak van 1914?
Dit is nie 'n goeie bron nie, maar u wil miskien 'Fall of Gigants' deur Ken Follett, 'n roman wat op bronne gebaseer is, lees, wat verwys na die onderwerp waarin u interessant is.
Volgens logika kan hierdie (feminisering van die industrie) nooit in 1914 tot 'n mate toeneem nie. Die hoofrede was dat baie mans gesterf het of baie beseer is. Nie net weens 'n gebrek aan manlike werkers nie, maar ook aan 'n gebrek aan gesinshoofde.
Ek kry geen getalle nie, maar as ek dit doen, sal ek die antwoord opdateer.
April 2017 is die 100ste herdenking van die Amerikaanse toetrede tot die Eerste Wêreldoorlog. Ongetwyfeld sal die meeste herdenkings van hierdie gebeurtenis fokus op die belangrike erfenisse van die oorlog vir internasionale politieke konfigurasies en vir die toekomstige Amerikaanse politieke en militêre rol in die wêreld. Tog moet arbeidshistorici en aktiviste ook die herdenking van die sogenaamde 'Groot Oorlog' gebruik om die betekenis daarvan vir Amerikaanse werkers in ag te neem. Tot dusver het historici die meeste aandag gevestig op die besluit van die AFL -leierskap om die Amerikaanse oorlogspoging te ondersteun, en op die daaropvolgende aanstelling van baie AFL -leiers in regeringsoorlogsrade. Hierdie aanstellings het, soos Joseph McCartin getoon het, gehelp om die ontwikkeling van 'n industriële arbitrasie -stelsel aan te dryf wat die Amerikaanse arbeidsverhoudinge vir 'n groot deel van die twintigste eeu sou oorheers. Tog het die oorlog werkers in die Verenigde State en in die buiteland bitterlik verdeeld gemaak en 'n kragtige teenreaksie uitgelok teen die Wilsoniaanse internasionalistiese agenda aan die einde van die oorlog.
Voortgesette verdeeldheid onder Amerikaanse arbeidsaktiviste oor die vraag of die liberale kapitalistiese waardes wat in die Wilsoniaanse visie vervat is, werklik die klasbelange van werkers gedien het, sou die gang van die Amerikaanse arbeids -internasionalisme gedurende die twintigste eeu beïnvloed. Onlangs het ontnugtering van die werkersklas met die Wilsoniaanse wêreldvisie tot uiting gekom in die aktivisme van groepe soos Amerikaanse Arbeid teen die Oorlog, geskep om die Amerikaanse besetting van Irak in 2003 teë te staan ​​en in die sterk werkersklas se terugslag teen die Demokrate. Party se ekonomiese internasionalisme in die onlangse presidentsverkiesing.
Gedurende die vroeë twintigste eeu het die Tweede Internasionaal, wat hoofsaaklik bestaan ​​uit Europese sosialistiese en arbeidsorganisasies wat soms Amerikaanse verteenwoordigers insluit, dikwels sy opposisie teen burgerlike en imperialistiese oorloë verklaar en taktiek bespreek om sulke oorloë teë te staan. Tog is voorstelle vir 'n algemene staking in die geval van die uitbreek van die oorlog afgestem en konstituerende groepe het nie ooreengekom op enige ander konkrete aksieplanne om oorlog te stop nie. Na die waterval wat gebeur het wat die Europese moondhede in Augustus 1914 tot oorlog laat verklaar het, het arbeids- en sosialistiese organisasies in strydlustige lande hulself in 'n raaisel bevind. Hulle het die oorlog in beginsel gekant, maar het geen eenvormige plan gehad om dit te beëindig nie.
Die meeste Europese arbeids- en sosialistiese groepe het dus huiwerig gekies om hul nasies se oorlogspogings te ondersteun om die onderdrukking van die regering te vermy en om die regte van die werkers tydens oorlog te beskerm. Daarteenoor het die langdurige tydperk van Amerikaanse neutraliteit tussen Augustus 1914 en April 1917 Amerikaanse werkers en arbeidsaktiviste 'n unieke geleentheid gebied om oor die oorlog te debatteer en planne te ontwikkel om Amerikaanse ingryping in die konflik te stuit op plekke wat wissel van vakbondhallen en stadsarbeid rade, na sosialistiese straatbyeenkomste, broederlike vergaderings met immigrante, nasionale vakbondkonvensies en die bladsye van die lewendige arbeids- en sosialistiese pers.
Die werkersklas se kritiek op die oorlog was so uiteenlopend as die Amerikaanse werkersklas self. Europese immigrante het dikwels onderling verdeeld geraak oor watter land die grootste verantwoordelikheid was vir die oorlog, tot groot streeks-, beroeps- en politieke verskille wat selfs inheemse werkers verdeel het. Tog het verskeie temas oorheers in werkersklaskringe wat selde in die gange van die Withuis weerklink het. Werkers regoor die land het aangevoer dat die oorlog 'n 'ryk man se oorlog en 'n arm man se stryd was. 'Volgens hulle veg Europese lande teen mekaar om die ekonomiese belange van hul kapitalistiese klasse te beskerm, maar tog was dit werkers wat buite verhouding veg en sterf in die wrede loopgraafoorlogvoering wat vinnig die kenmerk van die konflik geword het. Net so het hulle aangevoer dat dit die Amerikaanse kapitalistiese klas was wat agter die poging gelê het om die Amerikaanse militêre paraatheid te verhoog en die Verenigde State by die oorlog te betrek. Toe paraatheidsgroepe namens 'n verhoogde verdedigingsbegroting en universele militêre opleiding lobby, het arbeids- en sosialistiese groepe van kus tot kus teenparaatheid en teenoorlogse byeenkomste aangebied en die bladsye van die arbeidspers gevul met anti-militaristiese artikels en tekenprente.
Gereedheidsaktiviste het aangevoer dat 'n sterker weermag Amerikaanse betrokkenheid by die oorlog sou help voorkom deur Europese aanvalle op Amerikaanse bodem te ontmoedig. Militêre opleiding, het hulle aangevoer, het burgerskapwaardes by Amerikaanse mans ingeboesem en hul slap manlikheid laat herleef. Daarteenoor het sosialiste en arbeidsaktiviste twyfel uitgespreek dat enige Europese aanvalle op Amerikaanse bodem op hande was en het aangevoer dat die voorgestelde militêre opleidingsprogramme eintlik daarop gemik was om blinde gehoorsaamheid aan kapitalistiese gesag onder werkende mense aan te moedig. Volgens hulle sou die nuwe militêre magte nie net op die slagvelde van Europa gebruik word nie, maar ook om tuisaanvalle te onderdruk.
Toe president Wilson beweer dat Duitse duikbootaanvalle op Amerikaanse skepe 'n bedreiging vir die Amerikaanse nasionale veiligheid is, het baie arbeidsaktiviste en sosialiste aangevoer dat Wilson se ontwikkelende definisie van nasionale veiligheid 'n klasvooroordeel toon. Sulke aanvalle was nie 'n dreigende bedreiging vir werkende mense nie, maar eerder vir die wins van Amerikaanse sakelui. Nog meer kommerwekkend vanuit die oogpunt van arbeid en sosialistiese aktiviste was die aandrang van Wilson op die verdediging van die regte van welgestelde Amerikaanse passasiers om deur oorlogsgebiede op strydlustige skepe te reis om vakansie te hou of sake te doen in Europa. Na die Duitse insinking van die Britse passasierskip, die Lusitania wat tot die dood van 128 Amerikaners gelei het, het talentvolle sosialiste en tekenprente soos Robert Minor deurdringende satire aangebied soos die onderstaande waarin Wilson uitgebeeld word vir groot sakebelange en uit voeling is met werk mense.
Tog het Amerikaanse arbeidsaktiviste, soos hul eweknieë in Europa, uiteindelik verdeeld oor hoe om Amerikaanse ingryping in die oorlog te voorkom. Die Industriële Werkers van die Wêreld en 'n paar linkse sosialiste het probeer om 'n plan vir 'n algemene staking te ontwikkel indien die Wilson-administrasie oorlog verklaar. Die belangrikste voorstanders van hierdie plan het egter gou tot die gevolgtrekking gekom dat die arbeidersbeweging te organisatories onvolwasse was om so 'n staking te ondersteun. Meer gematigde sosialiste en arbeidsaktiviste was 'n voorstander van 'n grondwetlike wysiging wat demokratiese referendum vereis, wat vroue sonder voorreg insluit oor alle vrae rakende Amerikaanse ingryping in buitelandse oorloë. Sommiges was ook bevoorreg vir 'n referendum oor die vraag of die regering 'n embargo op Amerikaanse uitvoer na Europa moet instel om verdere aanvalle op Amerikaanse skepe te voorkom. Volgens hulle was lewens belangriker as wins. Nog ander het voortgegaan met meer tradisionele metodes om moontlike ingryping in oorlog teë te staan, soos om die kongres en die president te beywer en die publieke opinie te probeer beïnvloed deur protesoptredes en antiwar -geskrifte. Diegene wat hierdie laasgenoemde soort optrede beoefen het, het dikwels aangevoer dat Amerikaanse sakebelange daartoe gelei het dat die Wilson -administrasie beleid gevolg het wat Brittanje meer as Duitsland bevoordeel het. Deur 'n meer gebalanseerde beleid aan te neem, het hulle daarop aangedring dat Wilson Duitsland kon versag, wat hom meer vatbaar maak vir kompromieë oor die kwessie van duikbootoorlogvoering. Veral prominent in hierdie groep was Iers-Amerikaanse arbeidsaktiviste, wat Wilson se neiging na Brittanje verafsku het en aangevoer het dat die Verenigde State geen belang het om met 'n imperiale mag saam te werk wat die regte van werkers in koloniale gebiede regoor die wêreld onderdruk nie.
Toe Duitsland egter verklaar dat hulle einde Januarie 1917 onbeperkte duikbootoorlog sou hervat, het die Wilson -administrasie gekies om die diplomatieke betrekkinge met Berlyn te verbreek. Duitse U-bote het gedurende die winter van 1917 steeds Amerikaanse skepe laat sink, en op 2 April het Wilson die kongres gevra om oorlog teen Duitsland te verklaar. Wilson se oorlogstoespraak word dikwels hoofsaaklik onthou vir sy idealistiese belofte om die wêreld 'veilig vir demokrasie' te maak. Tog het baie arbeids- en sosialistiese dissidente skeptisisme uitgespreek oor hierdie doelwit, en let op Wilson se paternalistiese rekord van ingryping in Latyns -Amerikaanse aangeleenthede en betwyfel ook die twyfel dat demokrasie ooit deur 'n ander volk opgedwing kan word. Sosialiste en arbeidsaktiviste het 'n ander kommerwekkende tema in die toespraak opgemerk. Wilson het ook aangevoer dat die Verenigde State 'n spesiale verantwoordelikheid het om die beginsels van die internasionale reg te verdedig, wat verseker dat die 'gratis snelweë van die wêreld' oop bly vir neutrale magte wat hul handel wil handhaaf tydens oorlog. Hierdie openlike belofte suggereer blykbaar dat Wilson meer geïnteresseerd was om die wêreld veilig te maak vir kapitalisme as demokrasie. So 'n pand kan die Verenigde State in eindelose oorloë dompel om die wins van Amerikaanse sakelui te waarborg.
As 'n konflik van groot omvang en omvang was die Eerste Wêreldoorlog gesentreer rondom die mobilisering van groot hoeveelhede menslike arbeid. Vir alle strydende magte was die bestuur van hierdie menslike arbeid in al sy vorme 'n groot probleem, aangesien lande gesukkel het om die verskillende behoeftes van hul leërs en hul onderskeie samelewings en ekonomieë te balanseer. Veral die offensiewe strategie wat vroeg in die oorlog ontwikkel is, wat gebaseer was op groot hoeveelhede skulpe en ander oorlogsmateriaal, toon die belangrikheid van nywerheids- en nywerheidsarbeid vir die uitvoering van die oorlog. Die voortgesette verbruik van materiaal en menselewens gedurende die oorlog het 'n uitgebreide mobilisering van materiaal en menslike hulpbronne vereis. Die mobilisering van nywerheids- en nywerheidsarbeid het gehelp om deels die impak van die oorlog op samelewings oor die hele wêreld te definieer, wat die Eerste Wêreldoorlog 'n 'totale oorlog' gemaak het.
Historiese studie van die belangrikheid van arbeid tydens die oorlog het gefokus op die ekonomiese en industriële probleme wat die oorlog veroorsaak het, en ondersoek die maniere waarop die oorlog die organisasie van nywerhede verander het om in die oorlogstyd te voorsien. Om hierdie probleem te ondersoek, het historici gefokus op die maniere waarop weermagte self direk ingegryp het in die organisasie van nywerhede en arbeid om onmiddellike militêre behoeftes te bevredig. Hierdie studie het geleer dat historici die maniere ondersoek het waarop hierdie industriële herorganisasie die verhoudings tussen state en ekonomieë verander het, asook ander politieke gevolge van arbeidseise uit die oorlog. Daarbenewens het historici toenemend die sosiale gevolge van hierdie industriële herorganisasie ondersoek deur op die arbeiders self te fokus, en vrae te stel oor kort- en langtermynveranderings in geslagsverhoudinge as gevolg van die mobilisering van manlike sowel as vroulike arbeid. Die afgelope tyd het historici hierdie fokus op arbeiders geneem om die werk van kolonialiseerde mense in Afrika en Asië, deur kontrakarbeiders uit China en deur gedwonge bevolkings in besette gebiede te ondersoek, wat almal die wêreldwye bereik van die Eerste Wêreldoorlog toon.
'N Vrouedokter by die werk © Angst vir hul manne in die oorlog, die druk op die werk, tesame met die noodsaaklikheid om huiswerk onder strenge omstandighede te verrig en die ontoereikendheid van maatskaplike dienste het 'n groot tol geëis. Dit het ook die terugtrekking van vroue na die oorlog in hul huise minder verrassend gemaak. Hierdie terugkeer na voltydse huislikheid was egter nie heeltemal vrywillig nie.
In baie gevalle was dienskontrakte tydens die Eerste Wêreldoorlog gebaseer op kollektiewe ooreenkomste tussen vakbonde en werkgewers, wat bepaal het dat vroue slegs vir die duur van die oorlog in diens sou wees. Werkende moeders is getref deur die sluiting van kinderdagverblijven wat gedurende die oorlog baie uitgebrei is. Hierdie druk is versterk deur die stemme van terugkerende dienspligtiges. Namate die werkloosheidsvlak onmiddellik na die oorlog toegeneem het, ontplof woede dat vroue werk van mans neem.
Namate die werkloosheidsvlak onmiddellik na die oorlog toegeneem het, ontplof woede dat vroue werk van mans neem.
Vroue was ook verdeeld, met enkellopende en weduwee -vroue wat aanspraak maak op 'n voorafgaande reg op werk as getroude vroue. Isobel M Pazzey van Woolwich weerspieël byvoorbeeld 'n algemene opvatting toe sy aan die Daily Herald in Oktober 1919 verklaar hy dat 'geen ordentlike man sy vrou sou toelaat om te werk nie, en geen ordentlike vrou dit sou doen as sy weet wat die skade aan die weduwees en ongetroude meisies wat werk soek' doen nie. ' Sy het gesê: 'Sit die getroude vroue uit, stuur hulle huis toe om hul huise skoon te maak, kyk na die man met wie hulle getroud is en sorg vir hul kinders. Gee die enkellopende vroue en weduwees die werk. '
In sommige beroepe het enkellopende vroue daarop aangedring om hul getroude susters uit te sluit. Byvoorbeeld, in 1921 het vroulike staatsamptenare 'n resolusie aangeneem waarin gevra is dat getroude vroue hul werk moet verbied. Die gevolglike verbod is toegepas tot 1946. Daar was ander terugslae. Tydens die Eerste Wêreldoorlog het hospitale vroulike mediese studente aanvaar: in die 1920's is vroue deur die hospitale verwerp op grond van beskeidenheid. Die National Association of Schoolmasters het hom beywer vir die aanstelling van vroulike onderwysers. In 1924 maak die London County Council sy beleid uitdruklik toe dit die uitdrukking 'moet bedank by die huwelik' verander na 'die kontrak eindig op die huwelik'.
Vroue -oorlogswerk ↑
Die tsaristiese regering was, onvoldoende voorbereid op 'n konflik van hierdie omvang, verplig om op burgerlikes staat te maak om hulporganisasies te bied, ondanks die diep wantroue van die burgerlike samelewing. Baie vroue het hulself bygestaan ​​in die aanvanklike uitbarsting van patriotiese sentiment, en hulle het hul hulp verleen aan die oorlogspoging. Moderne tydskrifte het 'n beroep op lesers gedoen om die land te dien.  Die reaksie op sulke oproepe kom hoofsaaklik van vroue uit die middel- en hoër klas en lede van die intelligentsia, wat voorraad voorsien het, linne en warm klere naai, sorgpakkette gemaak het en reisigershulpstasies vir soldate beman het. Ander uit die Russiese werkersklasse het hulpprogramme vir die Russiese weermag uitgevoer as slootgrawers, spoorwegwerkers, wasseresse, militêre bestuurders en kantoorpersoneel.
Vroue het hul dienste aangebied, nie net om die troepe by te staan ​​nie, maar ook om burgers te voed, aan te trek en te beskerm wat negatief geraak is deur die ontwrigtings van die oorlog. Hulle het in sopkombuise, mobiele hulpstasies, skuilings, weeshuise en ander geriewe gewerk. Vroue -organisasies en -groepe, soos die Mutual Philanthropic Society en die League for Women's Equality, het hulself daartoe verbind om hulp te verleen in die oorlogspoging en het vroue uit die hele ryk gewerf. Feministe wat lankal aangedring het op verhoogde regte en geleenthede, het oorlogstyddiens aangeneem as 'n manier om die bruikbaarheid en verantwoordelikheid van vroue as burgers aan te toon. Hulle het gehoop dat hul toewyding polities en wetlik beloon sou word. 
Eerste Wêreldoorlog - Vroue en ander minderhede betree die werkplek
Daar was verskeie gebiede waar die oorlog die mense in die VSA werklik geraak het. Die meeste handel oor die ekonomie. Die groot uitbreiding in die nywerheid en die toeloop van vroue en minderhede in die arbeidsmag het die VSA verander.
Die industrie het gegroei: Voor die Eerste Wêreldoorlog het die Amerikaanse nywerheid net 'n krag in die wêreldekonomie geword. Met die oorlog het die industrie en die behoefte aan al die materiaal om 'n oorlog te voer (skepe, vliegtuie, uniforms, gewere, ammunisie, ens.) 'N dryfveer in die ekonomie van die VSA en die wêreld geword. Dit het gelei tot 'n groot uitbreiding in die Amerikaanse industrie wat na die einde van die oorlog voortgeduur het.
Vroue betree die werkplek: Tydens die Eerste Wêreldoorlog het vroue in groot getalle werk begin doen om die mans te vervang wat gaan veg. Vroue werk as verpleegsters, maar ook as fabriekswerkers, warbondverkopers, werk in die skeepswerwe en as spioene. Hulle het trollies gery. Hulle het baie van die werk verrig wat gewoonlik deur mans verrig word. Baie van die werk wat hulle verrig het, was gevaarlik. Daar was ontploffings by die ammunisie -fabrieke. Dit het Amerikaners gewys dat vroue dieselfde werk as mans kan verrig en bereid is om dieselfde risiko's te neem. Terwyl die meeste vroue na die oorlog die arbeidsmag verlaat het, het 'n aansienlike aantal oorgebly. Dit het daartoe gelei dat vroue die stemreg gekry het via die 19de wysiging wat in 1919 bekragtig is, 'n jaar nadat die oorlog geëindig het.
Minderhede het die werkplek in groot getalle binnegekom. Baie van hulle het ná die oorlog hul werk in die nuwe fabrieke behou. Die groter ekonomiese mag wat hulle gehad het weens die werk en inkomste, het hulle 'n krag in die nuwe naoorlogse ekonomie gemaak.
Impak van Ww1 op Brittanje
Die uitwerking wat die Eerste Wêreldoorlog op burgerlikes gehad het, was verwoestend. WWI was 'n oorlog wat burgerlikes op ongekende skaal getref het. Burgerlikes het 'n militêre teiken geword.
Die ekonomiese impak van die Eerste Wêreldoorlog het beteken dat daar 'n tekort aan alle produkte was, veral voedsel. Gevolglik is rantsoenering van brood, tee, suiker en vleis in 1918 ingestel. Dit is baie welkom deur die Britse publiek, aangesien 'n vrywillige rantsoeneringsstelsel 'n jaar tevore ingestel is, en mense was gretig om te sien hoe hul bure deelneem soos hulle was .
Lewensstandaarde het gedaal, en die na-oorlogse ekonomiese toestand van Europa was op die middel van die 19de eeu.
Tydens die oorlog is 8 tot 10 miljoen soldate in die geveg dood, en 22 miljoen is beseer. Dit het beteken dat byna elke gesin iemand verloor het. Bevolkingsverliese was enorm.
Propaganda het destyds ook die wanindruk van die publiek gegee dat alles in orde was, terwyl soveel mense in werklikheid sterf. Onder die streng reëls van DORA sou mense dit egter nooit weet nie. Dit het duidelik geword na die Slag van die Somme, 1 Julie 1916. 60 000 is beseer en 20 000 is dood. Hierdie voorval is beroemd in 'n film gemaak. Dit het egter 'n groot impak op die Britse burgerlikes gehad, aangesien dit saam met Siegfried Sassoon se anti-oorlogse poësie 'n gat in die regering se propaganda gemaak het. Die publiek het uiteindelik die werklikheid van die oorlog begin sien.
Die Eerste Wêreldoorlog het ook 'n groot invloed op die rol van vroue gehad. Met al die mans wat in oorlog was as soldate, het vroue begin werk. Dit het in 1915 van kritieke belang geword toe die ammunisie -krisis begin het. Vroue het nie net in fabrieke en steenkoolmyne gewerk nie, maar moes nog 'n ander probleem aanpak. Na die Duitse duikbootblokkade in 1917 kon Brittanje nie goedere insluitend voedsel insluit nie. Die Women's Land Army is gestig in 1917. Hulle het probeer om die uitkoms van die land te maksimeer en om die land te voed.
Waarom die Britse burgers die oorlog voortgesit het
Die Britse mense was van mening dat dit reg was om oorlog te voer teen Duitsland. Duitsland het die onafhanklikheid van 'n neutrale land (Belguim) geskend wat beskerm is deur die gesamentlike handtekeninge van Frankryk, Brittanje en Duitsland en daarna met die ontginning van materiaal in die land begin vir sy hoe oorlogspoging.
Hierdie aanvanklike optrede wek 'n gevoel van chauvinisme in die Britse bevolking, wat positief ingestel het op die voortsetting van 'n 'totale oorlog' teen Duitsland en haar bondgenote.
Die Britse bevolking tuis is gestimuleer om 'n oorlog teen Duitsland te voer, omdat hulle besef het dat Duitsland verreikende militêre ambisies het, wat deels te wyte was aan 'n outokrasie. Die behandeling van gevangenes en vlugtelinge uit besette gebiede word ook gedurende die oorlog deur die regering beklemtoon. Die sinking van die Lusitania was 'n besonder teenstrydige gebeurtenis.
Daar was ook 'n besef dat Duitsland waarskynlik al hul huidige menseregte sou verontagsaam, soos blyk uit hul (die Duitsers) gebruik van gas in 1915, wat in direkte kontras was met die reëls van die Haagse protokol van 1908. Ook die sterk Die gepubliseerde moord op Edith Cavell het die Britte nog meer vasbeslote gemaak om die oorlogspogings voort te sit.
Regsimplementasies van die regering tydens WWI
Die Defense of the Realm Act (DORA) van 1914 het alle lewens in Brittanje beheer tydens die Eerste Wêreldoorlog. Die Wet op die verdediging van die koninkryk is bygevoeg namate die oorlog vorder en dit bevat 'n lys van alles wat mense tydens oorlog nie mag doen nie. Soos die Eerste Wêreldoorlog ontwikkel het, het DORA ook ontwikkel. Die eerste weergawe van die Wet op die verdediging van die koninkryk is op 8 Augustus 1914 bekendgestel. Dit het gesê dat: * niemand mag praat oor vloot- of militêre aangeleenthede in openbare plekke nie * niemand mag gerugte oor militêre aangeleenthede versprei nie * niemand mag 'n verkyker koop nie
* niemand mag op spoorlyne of brûe oortree nie * niemand mag goud smelt of.
Hoe oorlog die federale mag in die twintigste eeu versterk het
Na 'n ondersoek na die Westerse wêreld in die afgelope ses eeue, het Bruce Porter tot die gevolgtrekking gekom: & ldquoa government at war is a juggernaut of centralization bestemt om enige interne opposisie wat die mobilisering van militêr belangrike hulpbronne belemmer, te verpletter. Hierdie sentraliserende neiging tot oorlog het die opkoms van die staat in die grootste deel van die geskiedenis tot 'n ramp vir menslike vryheid en regte gemaak.
Ondanks uitbreiding tydens Woodrow Wilson en rsquos se eerste termyn as president, het die federale regering aan die vooraand van die Eerste Wêreldoorlog klein gebly. In 1914 was die federale besteding minder as 2 persent van die BNP. Die hoogste koers van die federale inkomstebelasting wat onlangs ingestel is, was 7 persent, op inkomste van meer as $ 500 000, en 99 persent van die bevolking het geen inkomstebelasting geskuld nie. Die 402 000 federale burgerlike werknemers, waarvan die meeste vir die poskantoor gewerk het, was ongeveer 1 persent van die arbeidsmag. Die gewapende magte bestaan ​​uit minder as 166 000 man in aktiewe diens. Alhoewel die federale regering op 'n paar gebiede van die ekonomiese lewe ingemeng het, spoorwegpryse voorgeskryf en antitrust -klagtes teen 'n handjievol ongelukkige ondernemings ingedien het, was dit vir die meeste burgers afgeleë en onbelangrik.
Met die toetrede van die VSA tot die Groot Oorlog, het die federale regering geweldig uitgebrei in omvang, omvang en mag. Dit het die seevaartbedryf feitlik genasionaliseer. Dit het wel die spoorweg-, telefoon-, binnelandse telegraaf- en internasionale telegrafiese kabelindustrie genasionaliseer. Dit het baie besig geraak met die manipulasie van arbeidsbestuurverhoudinge, verkoop van sekuriteite, landbouproduksie en -bemarking, die verspreiding van steenkool en olie, internasionale handel en markte vir grondstowwe en vervaardigde produkte. Die Liberty Bond -dryfvere het die finansiële kapitaalmarkte oorheers. Dit het die nuutgeskepte Federale Reserweraadstelsel in 'n kragtige motor van monetêre inflasie verander om die regering se gretige begeerte na geld en krediet te bevredig. Met die oog op die meer as 5 000 mobiliseringsagentskappe van verskillende soorte en mdashboards, was komitees, korporasies, administrasies en mdash -tydgenote wat die regering van 1918 beskryf het as & ldquowar sosialisme & rdquo goed geregverdig. 
Tydens die oorlog het die regering die weermag opgebou tot 'n sterkte van vier miljoen offisiere en mans, afkomstig van 'n arbeidsmag van voor die oorlog van 40 miljoen mense. Van diegene wat bygevoeg is na die Amerikaanse oorlogsverklaring, is meer as 2,8 miljoen, oftewel 72 persent, opgestel.  Mans alleen het egter nie 'n leër gemaak nie. Hulle het kaserne en opleidingsgeriewe, vervoer, kos, klere en gesondheidsorg benodig. Hulle moes toegerus wees met moderne wapens en groot voorraad ammunisie.
Toe die mobilisering begin, het die nodige hulpbronne in die besit van private burgers gebly. Alhoewel mannekrag deur diensplig verkry kon word, sou die publieke opinie nie die direkte konfiskering van al die eiendom wat nodig was om die mans in 'n goed toegeruste vegmag te verdra nie, duld nie. Tog dreig gewone markmeganismes om te stadig en teen 'n te groot koste te werk om die regering se planne te fasiliteer. Die Wilson -administrasie gebruik dus die groot verskeidenheid ingrypings wat vroeër genoem is. Dit kan alles gesien word as 'n hulpmiddel om die nodige hulpbronne te bespoedig en om die fiskale las om die groot dienspligbare leër toe te rus vir effektiewe diens in Frankryk te verminder.
Ten spyte van die teenstrydighede om die tesourie en uitgawes te behou, moes die belasting steeds geweldig verhoog word en die inkomste van die federale inkomste het met bykans 400 persent gestyg tussen fiskale 1917 en fiskale 1919, en selfs groter bedrae moes geleen word. Die nasionale skuld het geswel van $ 1,2 miljard in 1916 tot $ 25,5 miljard in 1919.
Om te verseker dat die mobilisering wat op diensplig gebaseer is, sonder obstruksie kon voortgaan, moes kritici stilgemaak word. Die Spioenasiewet van 15 Junie 1917 het diegene wat skuldig bevind is aan opsetlike belemmering van die inskrywingsdienste gestraf met boetes van tot $ 10 000 en gevangenisstraf van tot 20 jaar. 'N Wysiging, die Seditions Act van 16 Mei 1918, het baie verder gegaan en dieselfde ernstige kriminele strawwe opgelê op alle vorme van uitdrukking op enige manier wat krities is oor die regering, sy simbole of die mobilisering van hulpbronne vir die oorlog. Die onderdrukking van die vrye spraak, wat later deur die Hooggeregshof gehandhaaf is, het gevaarlike presedente geskep wat afwyk van die regte wat die burgers voorheen ingevolge die eerste wysiging geniet het.
Die regering het die Handves van Regte verder ondermyn deur alle gedrukte materiaal te sensureer, honderde vreemdelinge permissief te deporteer sonder om die wet reg te maak, en om staats- en plaaslike regerings en groepe aan te moedig om ondersoeke en beslagleggings sonder aanvalle te doen, inhegtenisneming van vermoedelike ontduikers en ander te veel woede om hier te katalogiseer. In Kalifornië het die polisie Upton Sinclair gearresteer vir die lees van die Handves van Regte tydens 'n saamtrek. In New Jersey het die polisie Roger Baldwin gearresteer omdat hy die Grondwet in die openbaar gelees het. 
Die regering het ook 'n massiewe propaganda -masjien ingespan om dit wat slegs as openbare histerie beskryf kan word, op te vang. Die gevolg was talle voorvalle van intimidasie, fisieke mishandeling en selfs lynch van persone wat verdink word van ontrouheid of onvoldoende entoesiasme vir die oorlog. Mense van Duitse afkoms het oneweredig gely. 
Toe die oorlog geëindig het, het die regering die meeste, maar nie almal nie, van sy oorlogsbeheermaatreëls laat vaar. Die konsep self het geëindig toe die wapenstilstand op 11 November 1918 in werking getree het. Teen die einde van 1920 is die grootste deel van die ekonomiese reguleringsapparaat geskrap, waaronder die Voedseladministrasie, die Brandstofadministrasie, die Spoorwegadministrasie, die War Industries Board en die War Labor Board. Sommige noodmagte het na gewone regeringsdepartemente, soos die staat, arbeid en tesourie, oorgegaan en van krag gehou. Die Spioenasiewet en die Wet op Handel met die Vyand het op die wetboeke gebly. Die kongresopsette in 1920 het 'n groot deel van die federale regering en betrokkenheid by die oorlog in die spoorweg- en seevaartbedryf bewaar. Die War Finance Corporation het missies verskuif en uitvoerders en boere tot die middel van die twintigerjare gesubsidieer. Die verbod op alkohol in die oorlog, 'n beweerde bewaringsmaatreël, word oorgedra in die noodlottige agtiende wysiging.
Die belangrikste, die dominante kontemporêre interpretasie van die mobilisering van die oorlog, insluitend die oortuiging dat federale ekonomiese beheer 'n belangrike rol gespeel het in die behaal van die oorwinning, het volgehou, veral onder die elite wat 'n leidende rol gespeel het in die ekonomiese bestuur van die oorlog. Dit was nie verbasend nie dat die federale regering 15 jaar later, in die dieptes van die Groot Depressie, die oorlogsmaatreëls as modelle gebruik het vir die hantering van wat Franklin D. Roosevelt noem en 'n krisis in ons nasionale lewe, vergelykbaar met oorlog. & Rdquo 
Toe die Tweede Wêreldoorlog in 1939 in Europa begin, was die omvang en omvang van die federale regering baie groter as 25 jaar tevore, hoofsaaklik as gevolg van die Eerste Wêreldoorlog en sy nageslag in vredestyd, die New Deal. Federale besteding was nou gelyk aan 10 persent van die BNP. Van 'n arbeidsmag van 56 miljoen het die federale regering ongeveer 1,3 miljoen persone (2,2 persent) in gewone burgerlike en militêre werksgeleenthede en nog 3,3 miljoen (5,9 persent) in noodhulpprogramme gewerk. Die nasionale skuld wat buite die regering gehou word, het tot byna $ 40 miljard gegroei. Die belangrikste is dat die omvang van die federale regulasies geweldig toegeneem het om landbouproduksie en -bemarking, arbeidsbestuurverhoudinge, lone, ure en werksomstandighede, sekuriteitsmarkte en beleggingsinstellings, petroleum- en steenkoolbemarking, vragmotors, radio-uitsaaiwese, lugredery, voorsiening vir inkomste tydens aftrede en werkloosheid, en vele ander voorwerpe.  Ondanks die merkwaardige verwikkelinge, sou die federale regering in die komende ses jaar 'n baie groter dimensie aanneem, en in sekere opsigte die grootste omvang, omvang en mag ooit. 
Tydens die oorlog het die dienspligtige gewapende mag, wat uiteindelik uit meer as 12 miljoen mans en vroue bestaan ​​het, enorme hoeveelhede aanvullende hulpbronne benodig vir die behuising, lewensonderhoud, kleding, mediese sorg, opleiding en vervoer, om nie eens te praat van die spesiale toerusting nie, wapens, ammunisie en duur wapenplatforms wat nou tenks, veg- en bomwerpervliegtuie en vlootdraers insluit.
Vir die tesourie was die Tweede Wêreldoorlog tien keer duurder as die Eerste Wêreldoorlog. Baie nuwe belasting is gehef. Inkomstebelasting is herhaaldelik verhoog totdat die persoonlike inkomstebelastingkoerse gestyg het van 'n laagtepunt van 23 persent tot 'n hoogtepunt van 94 persent. Die inkomstebelasting, voorheen 'n & ldquoclass belasting, & rdquo het 'n & ldquomass belasting geword, & rdquo namate die aantal opgawes toegeneem het van 15 miljoen in 1940 tot 50 miljoen in 1945.  Alhoewel die federale inkomste tussen $ 7 miljard en $ 50 miljard tussen 1940 en 1945, die meeste oorlogsuitgawes moes nog deur lenings gefinansier word. Die openbare skuld in die openbaar het met $ 200 miljard gestyg, of meer as vyfvoudig. Die Federale Reserweraadstelsel self het sowat $ 20 miljard se staatskuld gekoop en dien as 'n de facto drukpers vir die tesourie. Tussen 1940 en 1948 het die geldvoorraad (M1) met 183 persent toegeneem, en die dollar verloor byna die helfte van sy koopkrag.