Geskryf deur Kate E. Smith, et al
Heuning kan leidrade dra oor waar besoedeling vandaan kom. (Shutter)
Daar is 'n goeie kans dat jy in 'n stad woon - of sal binnekort. Volgens skattings deur die Verenigde Nasies sal twee uit elke drie mense in 2050 in 'n stedelike gebied woon.
Die omgewingsimpak van so 'n vinnige verstedeliking is 'n wêreldwye saak. Tradisionele metodes om besoedeling te monitor, soos grond- en lugmonsterneming, kan duur en tydrowend wees.
Ons benodig nuwe gereedskap om swaar metale en ander besoedeling op te spoor. Dus het ons 'n nuwe benadering aangepak - heuning.
'N Soet begin
Dit het alles met 'n vraag begin. Julia Common, die hoofbywoner by Korwe vir die mensdom, 'n Vancouver-gebaseerde, nie-winsgewende organisasie van stedelike byeboere, is herhaaldelik gevra: "Hoe skoon is die heuning uit die sentrum van Vancouver?"
Korwe vir die mensdom bestuur oor 200 korwe in Vancouver. Hulle is op dakke in die bruisende middestad, naby stadse tuine, in residensiële agterplaas en op plase in Delta, een van die belangrikste landbou-hubs van British Columbia. Die organisasie produseer nie net heuning nie, maar ook verskeie terapeutiese byeboerderyprogramme.
Om hierdie vraag te beantwoord, dr. Dominique Weis, die direkteur van die Stille Oseaan Sentrum vir Isotopiese en Geochemiese Navorsing, het 'n reeks spoorelemente (insluitende lood, titanium en kadmium en ander) in sommige van die heuning van Hives for Humanity gemeet. Die skat was skoon, goed onder die wêreldwye gemiddelde vir swaar metale soos lood.
Maar toe Weis noukeuriger na die data gekyk het, het sy besef dat die heuning bykomende leidrade oor waar die metale vandaan kom, gevoer het - en kon gekoppel word aan grondgebruik en menslike aktiwiteit in die onmiddellike omgewing van die korf.
Wanneer heuningbye vir stuifmeel en nektar voer, haal hulle ook stof en ander klein deeltjies op, en dra dit terug na die korf waar dit in die heuning en ander korfprodukte opgeneem word.
Aangesien bye selde meer as twee tot drie kilometer van hul korf afvoer, bied die heuning 'n chemiese momentopname van die omgewing rondom die korf. Hierdie verskynsel is uitgebuit in 'n aantal studies om nie net die vlakke van sekere metale in die omgewing te bepaal nie, maar ook die effekte van plaagdoders en die omgewingsimpak van kernafval.
Ons studie het getoon dat heuning wat uit gebiede van hoër stedelike digtheid versamel word, verhoogde vlakke van metale bevat, insluitende tin, lood, kadmium, koper en sink. Antimoon word byvoorbeeld verhef in heuning uit die middestad van Vancouver, relatief tot voorstedelike en landelike heuning, vermoedelik as gevolg van stop-en-gaan-verkeer, aangesien antimoon 'n komponent is in voertuigbreekblokke.
Ander groepe heuning wat uit gebiede naby die skeepshawe gemonster word, het hoër vlakke van vanadium aangetref, wat voorkom in swaar brandolie wat verbrand word deur groot enjins soos dié op vragskip.
Alhoewel ons hierdie spoorelemente in die heuningmonsters kon vind, was die konsentrasies te laag om enige gesondheidsrisiko te veroorsaak. 'N Volwassene sal meer as 600 gram Vancouver-heuning per dag moet eet om die verdraaglike daaglikse loodinname te oorskry.
Ons het ook die verskillende vorme van lood, genoem isotope, wat in die heuning gevind is, ontleed om te sien hoe grondgebruik die tipe lood wat in die omgewing voorkom, beïnvloed het. Dit was eers een keer probeer, in Australië.
Omdat elke bron van lood 'n kenmerkende isotopiese samestelling het, is hierdie benadering 'n bietjie soos die vingerafdruk van die hoof. Heuning uit industriële of swaarbevolkte sektore van die stad het 'n ander hoofvingerafdruk as plaaslike, natuurlike lood, byvoorbeeld in die rotse van die Garibaldi vulkaniese band or sediment van die Fraserrivier. Dit beteken dat die voorsprong wat in heuning van die sentrums in die sentrum voorkom, waarskynlik die gevolg is van menslike aktiwiteite.
Algehele weerspieël die chemiese handtekening in heuning uit enige sektor van die stad 'n kombinasie van die botaniese aanbod wat die korf omring, asook ander besoedeling bronne wat verband hou met grondgebruik: verkeer, verskeping, spoorweë en landbou.
Monitering van verandering
Die heuning verf 'n omvattende prentjie van die huidige spoormetaalverspreiding regdeur Metro Vancouver. In die toekoms kan ons soek na variasies, aangesien die stad groei en verander in die volgende eeu. Stede is dinamies en ervaar konstante verskuiwings in grondgebruik, bevolkingsgroei, verouderende infrastruktuur en klimaatsverandering (veral kusstede).
Aangesien heuningbye woon waar mense leef, kan die metode gebruik word waar ook al bye beskikbaar is. Dit maak dit moontlik vir stede regoor die wêreld om die krag van die heuningby te gebruik, selfs al het hulle nie meer tradisionele omgewingmonitering-infrastruktuur nie.
Stedelike tuinmaak en stedelike byeboerdery word in gewildheid toegeneem, waardeur projekte soos hierdie meer vatbaar is vir gemeenskapsdeelname.
Die voordeel van die gemeenskap in die wetenskaplike proses is dat almal 'n dieper waardering vir hul omgewing en plaaslike ekologie kry. Dit, soos die heuning in Vancouver, is 'n goeie uitkoms!
Kate E. Smith, PhD Kandidaat, Universiteit van British Columbia; Diane Hanano, Navorsingsbestuurder, Universiteit van British Columbia, en Dominique Weis, professor, Universiteit van British Columbia