Fiksie - sub_category_af: Graffiti Boeke
Die behoue huis verteenwoordig De Vries se 'ernstige' verhale en die kern van sy werk. Hy het self die keuse van verhale uit sy werk gedoen, en Wium van Zyl het 'n kort inleiding daarvoor geskryf:
Maar wie snoei die rose in die nag
"Abraham de Vries vermom sy 'kontreiverhale' soms as 'ernstige verhale' en sy ernstige verhale as kontreiverhale. Vir die toegewyde De Vries-leser maak dit weinig verskil. Maak nie saak ... wat die genre eintlik is nie; dis die stórie en die vakmanskap wat in beide gevalle primêr tel - soos Linda Rode tereg sê (n.a.v. van D.H. Lawrence se woorde: 'Never trust the artist. Trust the tale').
De Vries se vertroude vertellerstem is byna uniek in Afrikaans - daar is die herkenbare en die realistiese, maar sy verhale word ook gekenmerk deur 'n evokatiewe onuitgesegdheid. 'n Ander kenmerk is sy deernis met die buitestander of die underdog. In hierdie verhale is daar hartseer en humor, lokkende geheime, misterieuse karakters, triekster-elemente. Die eerste verhaal in die bundel, 'Agter nege passe', is as't ware 'n liefdesverklaring aan die Klein-Karoo!
''n Mens kan sê dat twee soorte verhale regdeur De Vries se oeuvre loop: 'ligter', 'realistieser' kontreistories en 'digter', soms fantasieryke verhale. Maar so eenvoudig is dit ook weer nie...' - George Weideman"
In Verhale uit 'n koel voorhuis bundel Abraham H. de Vries sy voorkeur-verhale uit die eerste Klein Karoo-bundels. Die resultaat is 'n bundel met die verskeidenheid van temas en afwisseling van vertelstyle waarvoor De Vries bekend is. Dit strek vanaf die vermaaklike vertellings oor Stanley en die koei wat so sleg gegly en so komieklik loop sit het (wat ook deur David Kramer getoonset is) tot die makabere fantasie in 'Die gusooi' die mengsel van fantasie en geloof in 'Skoenemaker, diepe water',
Hierdie meesleurende boek bied 'n versameling kortverhale, maar hoe verder daar gelees word, hoe meer word daar besef dat daar 'n sterk verband is tussen die stories wat dan saamgevat word aan die einde.
Dit is diep, persepsieveranderende stories wat die hartsnare roer.
Die stories handel oor mense se diepste, innerlike konflik: depressie, anoreksie, selfmoord, lae selfbeeld en hoe die karakters hierdie konflik hanteer
R 56Jy spaar R 64
Oom Chris is die baas van Doodsedrif - of so het hy gedink. Sy vet, bruin kalf lê versuip langs die seekoeigat. Toe dryf oom Jan Oortjies se ou hond opgeblaas langs die oewer. Kraaibek, die mak bobbejaan, spring kort daarna waansinnig in die rivier en verdrink.
Telkens sien oom Chris se seuns die drietonige voetspoor op die riviersand. Manienk, een van die plaasseuns, meen dis Salmaklak, 'die gladde nat dier wat hier by jou in die water is'.
'Oepse daisy' kon net sowel 'O bliksem', 'O gits' of 'O magtag' gewees het, maar miskien is dit tyd om Juanita du Plessis in plaas van Jack Parow te speel.
So sê Johan Bakkes.
Die maklik begaanbare weë hou vir Johan Bakkes geen aantrekkingskrag nie; nee, vir hom altyd maar die smalle weë wat met bloedsweet gepaard gaan. Dáár waar min ander dit nog gewaag het. Hier is oudergewoonte heerlike, avontuurlustige vertellings oor ver én naby reise, propvol humor, en nooit sonder deernis vir die medemens nie.
"Die wêreld is te groot vir een leeftyd. Tyd en lewe het my geleer dat hoe jy ook al probeer, die donner weet, jy kan nie regtig alles wat jy wíl doen, inpas nie." Maar dit beteken nie jy kan nie probeer nie! Johan Bakkes kies altyd maar die smalle weë, dáár waar min ander dit nog gewaag het. Soos die berg Stok Kangri in Indië, al 6 200 meter daarvan. Maar Samoe(r)sareis gee ons nie net insae in Bakkes se Indiese ekskursie nie.
Die klim van 'n berg is amper soos die lewenspad. Sonder om nou te erg filosofies te raak - jy staan onder in die vlak en voetheuwels met jou lewe voor jou. Dan pak jy hom aan. Dit gaan gepaard met stampe en stote en swaar. Daar's ook heerlike oomblikke - as jy rus en terugkyk na die pad waarlangs jy gevorder het. Maar ewig wink die kruin, en met hernieude krag stu jy opwaarts . . .
Die maklik begaanbare weë hou vir Johan Bakkes geen aantrekkingskrag nie; nee, vir hom altyd maar die smalle weë wat met bloedsweet gepaardgaan. Dáár waar min ander dit nog gewaag het.
NorrevÃ¸k, so wil gerugte dit hê, is 'n klein ou dorpie net anderkant Novisibirsk in Siberië. Daar waar dit rérig koud raak, soos in minus-40-grade-koud. Maar as jou naam Bakkes is, is die woord norrevÃ¸k min of meer sinoniem met 'nooit boedel oorgee nie' . . .
Mettertyd bied Nepal, Pakistan en Ethiopië net nie meer genoeg van 'n uitdaging nie, en dan neem jou reise jou na toenemend vreemde plekke, daar waarheen die gewone toeris nie graag gaan nie, daar waar net die plaaslike inwoners hul eie taal verstaan. Niks Engels . . . en nog minder Afrikaans.
Maar deur Afrikaans te brabbel en totaal dolli inkapas te pleit, help darem dat mens nie van die Trans-Siberiese trein afgegooi word nie. En met gebaretaal en akteursvernuf kan 'n ou 'n redelike ent kom; as jy byvoorbeeld in Sjina soos 'n mal koei moe en met jou hande bokant jou kop horings naboots en 'n denkbeeldige matador bestorm, kan jy darem keer dat iets aan jou voorgesit word wat eens die naam 'Wagter' kon gehad het.
Hier is heerlike, avontuurlustige vertellings, propvol humor, en nooit sonder deernis vir die medemens nie. Ons lees van ''n Russiese plukspan', van 'die kragman van Krasnoyarsk', van 'die Engel van Qufu' . . .
Jy reis immer voort, en telkens kom die wete: soms moet jy eers die niemandsland betree om weer opnuut te kan besef wie jý is.
Langenhoven se spookstories is reeds volksbesit. Hierdie bloemlesing - nou in sagtebandformaat - verteenwoordig die 'bestes' binne die genre waarin ou gunstelinge soos Bestelling met 'n spook weer nuwe lewe kry.
Dis 'n bundel met toeganklike verhale wat gewone mense in allerlei vreesaanjaende en grillerige situasies plaas, Altyd met 'n kragtige slot: boeiende leesstof vir oud en jonk!
Dubbelfoto is 'n versameling verhale wat 'n familiegeskiedenis uitbeeld. Die vertelling bestryk sowat 'n eeu - dit begin op 'n plaas in die Kamdeboo en eindig in die stad. Daar is deurlopende motiewe - soos die bentwood-stoel, blonde seuntjie, driewiel en veral die familiefoto's. In die kernverhaal van die bundel, 'Die kind', tree die fotograaf as alter ego van die skrywer op: 'Dit wat hy gesien het, dit wat hy gehoor het, dit wat hy ervaar het, dit wat hy vermoed - soos die klein ontploffende flitse van sy kamera kom die beelde in sy brein op en dryf dit hom.'
Die styl wissel van ernstig tot komies, wat bydra tot die kaleidoskopiese indruk wat die bundel maak. Ook die vertelperspektief wissel tussen die verhale - en soms word dieselfde storie uit verskillende oogpunte vertel. Dit skep 'n boeiende leeservaring, ook omdat die verhale nie hulle geheime al te maklik prysgee nie. Cas Wepener se Dubbelfoto is 'n glansende toevoeging tot die kortverhaalskat in Afrikaans.
Van 1981 tot 2014 skryf Cilliers rubrieke vir Beeld, De Kat en Sa??rie. Deur die jare het sy etlike bydraes vir verskillende bundels gemaak, maar Die ou vrou en die priester is haar eerste eie kortverhaalbundel. Verskeie klassieke temas word onder die loep geneem: dit wat in 'n huwelik ongesê bly tussen man en vrou, die verband tussen ma en dogter, die blindheid van 'n eerste liefde, en bowenal die uitdagings van oud word.