Die regering van Tunisië - Geskiedenis Podcasts - 2022
Tunisiese regering - Geskiedenis
Tunisië is 'n ontluikende demokrasie. Die president word direk deur die mense verkies en is staats- en regeringshoof. Die eensamer parlement word direk verkies. Tunisië het onlangs sy eerste omstrede verkiesings gehou.
President Ben Ali, Zine El Abidine
Eerste Minister Ghannouchi, Mohamed
Min. van die staat en spesiale adviseur van die president Ben Dhia, Abdelaziz
Min. vir landbou, omgewing en hidroliese hulpbronne Haddad, Habib
Min. vir kommunikasietegnologie en vervoer Rabah, Sadok
Min. vir kultuur, jeug en ontspanning Hermassi, Abdelbaki
Min. vir Verdediging Jazi, Dali
Min. vir ontwikkeling en internasionale samewerking Jouini, Mohamed Nouri
Min. vir onderwys en opleiding Rouissi, Moncer
Min. vir indiensneming Laroussi, Chadli
Min. vir infrastruktuur, behuising en stedelike beplanning Geloof, Slaheddine
Min. vir Finansies Baccar, Taoufik
Min. vir buitelandse sake Ben Yahia, Habib
Min. vir hoër onderwys, wetenskaplike navorsing en tegnologie Chaabane, Sadok
Min. vir nywerheid en energie Ben Abdallah, Moncef
Min. vir die binneland en plaaslike ontwikkeling M'henni, Hedi
Min. vir geregtigheid en menseregte Tekkari, Bechir
Min.-Dir. van die presidensiële kabinet Ouederni, Ahmed Eyadh
Min. vir Openbare Gesondheid M'barek, Habib
Min. vir godsdienssake Jeribi, Jelloul
Min. vir maatskaplike aangeleenthede en solidariteit Neffati, Chedli
Min. vir Sport Zouari, Abderrahim
Min. vir staatsdomeine en aangeleenthede Grira, Ridha
Min. vir toerisme, handel en handwerk Zenaidi, Mondher
Min. vir vrouesake, familie en kinderjare Ben Yedder, Naziha
Goewerneur, Sentrale Bank Daous, Mohamed
Ambassadeur in die VSA Atallah, Hatem
Permanente verteenwoordiger by die VN, New York Mejdoub, Noureddine
Moderne Tunisiërs is die afstammelinge van inheemse Berbers en mense uit talle beskawings wat oor die millennia in die bevolking binnegedring het, gemigreer het en in die bevolking geassimileer is. Die geskiedenis in Tunisië begin met die aankoms van Fenisiërs, wat Kartago en ander Noord -Afrikaanse nedersettings in die 8ste eeu v.C. Kartago het 'n groot seemag geword en in botsing met Rome gekom om beheer oor die Middellandse See totdat dit in 146 v.C. deur die Romeine verslaan en gevange geneem is.
Geskiedenis van Tunisië
Daar word geglo dat Tunisië in die 12de eeu vC die eerste keer deur die Fenisiërs gevestig is. Daarna, teen die vyfde eeu v.G.J., het die stadstaat Kartago die gebied wat vandag Tunisië is, sowel as 'n groot deel van die Middellandse See-gebied oorheers. In 146 v.G.J. is die Middellandse See -gebied deur Rome oorgeneem en Tunisië was deel van die Romeinse Ryk totdat dit in die 5de eeu nC geval het.
Na die einde van die Romeinse Ryk is Tunisië deur verskeie Europese moondhede binnegeval, maar in die sewende eeu het Moslems die streek oorgeneem. Volgens die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake was daar destyds 'n groot migrasie uit die Arabiese en Ottomaanse wêrelde, en teen die 15de eeu het Spaanse Moslems en Joodse mense na Tunisië begin migreer.
In die vroeë 1570's is Tunisië deel van die Ottomaanse Ryk, en dit het tot 1881 so gebly toe dit deur Frankryk beset geraak het en 'n Franse protektoraat was. Tunisië is toe deur Frankryk beheer tot 1956 toe dit 'n onafhanklike nasie geword het.
Nadat sy onafhanklikheid verkry het, bly Tunisië ekonomies en polities nou verbonde aan Frankryk en ontwikkel dit sterk bande met Westerse lande, waaronder die Verenigde State. Dit het gelei tot 'n mate van politieke onstabiliteit in die 1970's en 1980's. Aan die einde van die negentigerjare het die ekonomie van Tunisië begin verbeter, hoewel dit onder outoritêre bewind was wat aan die einde van 2010 en vroeg in 2011 gelei het tot ernstige onrus en die uiteindelike omverwerping van sy regering.
Die BBP per capita het in die sewentigerjare met meer as 380% gestyg (1970–1980: 280–1 369 dollar). Maar dit was onvolhoubaar en het ineengestort tot 'n kumulatiewe groei van 10% in die onstuimige tagtigerjare (1980–1990: USD 1,369-1,507), wat weer tot byna 50% kumulatiewe groei in die negentigerjare gestyg het (1990-2000: USD 1,507-2,245), wat die impak van suksesvolle diversifikasie aandui. 
Groeiende buitelandse skuld en die valutakrisis in die middel van die tagtigerjare het daartoe gelei dat die regering 'n strukturele aanpassingsprogram begin om pryse te liberaliseer, tariewe te verlaag en Tunisië in 1986 na 'n markekonomie te heroriënteer. finansiële instellings. Die regering het pryse geliberaliseer, tariewe verlaag, skuld-diens-na-uitvoer en skuld-tot-BBP-verhoudings verlaag, en die gemiddelde looptyd van sy buitelandse skuld van $ 10 miljard verleng. Strukturele aanpassing het addisionele lenings van die Wêreldbank en ander Westerse skuldeisers meegebring. In 1990 het Tunisië toegetree tot die Algemene Ooreenkoms oor Tariewe en Handel (GATT) en is hy lid van die Wêreldhandelsorganisasie (WHO).
In 1996 het Tunisië 'n 'assosiasieooreenkoms' aangegaan met die Europese Unie (EU) wat tariewe en ander handelshindernisse op die meeste goedere teen 2008 verwyder het. In samewerking met die assosiasieooreenkoms help die EU die regering van Tunisië Mise A Niveau (opgradering) program om die produktiwiteit van Tunisiese ondernemings te verhoog en voor te berei vir mededinging op die wêreldmark.
Die regering het ongeveer 160 staatsondernemings geheel of gedeeltelik geprivatiseer nadat die privatiseringsprogram in 1987 van stapel gestuur is. Werkloosheid het die ekonomie van Tunisië steeds geteister en is vererger deur 'n vinnig groeiende arbeidsmag. Na raming is 55% van die bevolking onder die ouderdom van 25. Amptelik is 15,2% van die Tunisiese werkmag werkloos.
In 2011, na die Arabiese Lente, sak die ekonomie terug, maar herstel dan met 2,81% BBP -groei in 2014. Werkloosheid is egter steeds een van die belangrikste kwessies, met 15,2% van die arbeidsmag wat in die eerste kwartaal van 2014 werkloos was. Die oorgang het vroeg in 2014 nuwe momentum gekry met die oplossing van 'n politieke dooiepunt, die aanneming van 'n nuwe Grondwet en die aanstelling van 'n nuwe regering. Die nasionale dialoogplatform, bemiddel deur belangrike organisasies in die burgerlike samelewing, het 'n deurslaggewende rol gespeel in die byeenkoms van alle groot politieke partye. Hierdie konsensus sal verdere hervorming in die ekonomie en die openbare sektor moontlik maak.
In 2015 het die Bardo National Museum -aanval gelei tot die ineenstorting van die derde grootste sektor van Tunisië se ekonomie,  toerisme. Tunisiese toeristewerkers in Tunis het gesê dat "toerisme dood is, heeltemal dood is", wat die erge afname in toerisme na die aanval uitdruk. 
Die aantal lappies neem toe as gevolg van die volgehoue ​​hoë werkloosheid (15% van die werkende bevolking), die verlies aan koopkrag van die mees benadeelde gesinne en die ontploffing van plastiekafval as gevolg van nuwe verbruiksgewoontes. Hulle trek geen voordeel uit sosiale beskerming nie - mediese dekking, aftrede. - toegestaan ​​aan beroepe met 'n wettige status en kan onderhewig wees aan die ontginning van die herwinningsbedryf 
Die volgende tabel toon die belangrikste ekonomiese aanwysers in 1980–2017. Inflasie onder 5% is groen. 
(in Bil. US $ PPP)
(in US $ PPP)
(in % van die BBP)
1980 13.6 2,127 7.4% 10.1% nvt nvt
1981 15.8 2,387 5.5% 8.9% nvt nvt
1982 16.6 2,463 −0.5% 13.7% nvt nvt
1983 18.0 2,618 4.7% 9.0% nvt nvt
1984 19.7 2,833 5.7% 8.6% nvt nvt
1985 21.5 2,991 5.7% 7.6% nvt nvt
1986 21.6 2,894 −1.5% 6.2% nvt nvt
1987 23.7 3,101 6.7% 8.2% nvt nvt
1988 24.5 3,158 0.1% 7.2% nvt nvt
1989 26.1 3,306 2.6% 7.7% nvt nvt
1990 29.0 3,560 7.1% 6.5% 16.2% nvt
In 1992 het Tunisië vir die eerste keer in 6 jaar weer die private internasionale kapitaalmark betree, met 'n kredietlyn van $ 10 miljoen vir ondersteuning van betalingsbalans. In Januarie 2003 bevestig Standard & amp Poor's sy beleggingsgraadgradering vir Tunisië. Die Wêreld Ekonomiese Forum 2002-03 het Tunisië die 34ste plek behaal in die Global Competitiveness Index Ratings (twee plekke agter Suid-Afrika, die leier van die vasteland). In April 2002 het Tunisië se eerste staatsobligasie-uitgifte sedert 1997 $ 458 miljoen ingesamel, met vervaldag in 2012.
Die Bourse de Tunis is onder die beheer van die staatsbeheerde Raad vir Finansiële Markte en bevat meer as 50 maatskappye. Die regering bied aansienlike belastingaansporings om ondernemings aan te moedig om by die beurs aan te sluit, en uitbreiding vind plaas.
Die Tunisiese regering het in 1993 'n verenigde beleggingskode aangeneem om buitelandse kapitaal te lok. Meer as 1,600 uitvoergerigte gesamentlike ondernemingondernemings werk in Tunisië om voordeel te trek uit relatief lae arbeidskoste en voorkeurtoegang tot die nabygeleë Europese markte. Ekonomiese bande is die naaste met Europese lande, wat die handel in Tunisië oorheers. Die geldeenheid van Tunisië, die dinar, word nie buite Tunisië verhandel nie. Gedeeltelike omskakelbaarheid bestaan ​​egter vir bona fide kommersiële en beleggingstransaksies. Sekere beperkings beperk steeds die bedrywighede wat deur Tunisiese inwoners uitgevoer word.
Die aandelemarkkapitalisasie van genoteerde maatskappye in Tunisië was in 2007 gewaardeer op $ 5,3 miljard, 15% van die BBP van 2007, deur die Wêreldbank. 
Vir 2007 het die buitelandse direkte belegging in 2007 2 miljard TN dinar beloop, oftewel 5,18% van die totale belegging in die land. Hierdie syfer styg met 35,7% teenoor 2006 en sluit 271 nuwe buitelandse ondernemings in en die uitbreiding van 222 ander wat reeds in die land gevestig is.
Die ekonomiese groeikoers vir 2007, met 6,3%, is die hoogste wat in 'n dekade behaal is.
Op 29 en 30 November het Tunisië 'n beleggingskonferensie gehou met landshoofde van regoor die wêreld met beloftes van $ 30 miljard om nuwe openbare projekte te finansier. 
Leningswaarborg  Wysig
Op 20 April 2012 onderteken die Amerikaanse tesourie -sekretaris  en die Tunisiese minister van finansies, Houcine Dimassi, 'n voornemeverklaring  om voort te gaan met 'n Amerikaanse leningwaarborg vir Tunisië. Die Amerikaanse regering sal hierdie leningswaarborg bied om die Tunisiese regering in staat te stel om aansienlike markfinansiering te kry teen bekostigbare tariewe en gunstige vervaldatums met die steun van 'n Amerikaanse waarborg van hoofsom en rente (tot 100 persent).
Die ondersteuning sou bestaan ​​uit die Amerikaanse waarborg van skuld in Tunisië wat deur die regering uitgereik is (of uit banklenings aan die regering van Tunisië). Hierdie waarborg sal die leenkoste van die Tunisiese regering aansienlik verminder in 'n tyd waarin marktoegang vir baie opkomende marklande duurder geword het. In die komende weke is albei regerings van voorneme om vordering te maak met 'n leningswaarborgooreenkoms wat Tunisië in staat sal stel om voort te gaan met die uitreiking van skuld.
Die seremonie het plaasgevind by die Wêreldbank onmiddellik na die vergadering van ministers van finansies van die Deauville -vennootskap met Arabiese lande in oorgang.
Produksie: 16,13 miljard kWh (2011) 
Produksie volgens bron:
fossielbrandstof: 96.8% (2010)
hidro: 1.7% (2010)
ander: 1.5% (2010)
1,5 miljoen ton koring
1,3 miljoen ton tamatie (16de grootste produsent ter wêreld)
825 duisend ton olywe (7de grootste produsent ter wêreld)
700 duisend ton gars
548 duisend ton waatlemoen
450 duisend ton ui
426 duisend ton peper
423 duisend ton aartappel
241 duisend ton datum (10de grootste produsent ter wêreld)
217 duisend ton wortels
146 duisend ton druiwe
144 duisend ton lemoen
118 duisend ton perske
114 duisend ton appel
104 duisend ton pomelo
102 duisend ton spanspek
Benewens kleiner produksies van ander landbouprodukte, soos amandel (66 duisend ton) en suikerbeet (76 duisend ton). 
Noord -Afrika, grens aan die Middellandse See, tussen Algerië en Libië
totaal: 163 610 vierkante kilometer
land: 155,360 vierkante kilometer
water: 8 250 vierkante kilometer
effens groter as Georgië
Area vergelyking kaart
totaal: 1 495 km
grenslande (2): Algerië 1034 km, Libië 461 km
territoriale see: 12 nm
aangrensende sone: 24 nm
eksklusiewe ekonomiese sone: 12 nm
gematig in die noorde met sagte, reënerige winters en warm, droë somerswoestyn in die suide
berge in die noordelike warm, droë sentrale vlakte, halfjarige suide, smelt in die Sahara in
hoogste punt: Jebel ech Chambi 1,544 m
laagste punt: Shatt al Gharsah -17 m
gemiddelde hoogte: 246 m
petroleum, fosfate, ystererts, lood, sink, sout
landbougrond: 64,8% (geraamde 2018)
permanente gewasse: 15,4% (geraamde 2018)
permanente weiding: 31,1% (geraamde 2018)
bos: 6,6% (geraamde 2018)
ander: 28,6% (geraamde 2018)
Totale hernubare waterbronne
4,615 miljard kubieke meter (beraamde 2017)
die oorgrote meerderheid van die bevolking is in die noordelike helfte van die land geleë, die suide bly grootliks onderbevolk soos op hierdie bevolkingsverspreidingskaart getoon
oorstromings van aardbewings droogtes
partytjie by: Biodiversiteit, klimaatsverandering, klimaatsverandering-Kyoto-protokol, klimaatsverandering-Parys-ooreenkoms, omvattende kerntoetsverbod, woestynstelling, bedreigde spesies, omgewingsaanpassing, gevaarlike afval, seereg, mariene storting-Londen-konvensie, verbod op kerntoetse, osoonlaag Beskerming, skeepsbesoedeling, vleilande
geteken, maar nie bekragtig nie: Marine Life Conservation
strategiese ligging in Sentraal -Middellandse See Malta en Tunisië bespreek die kommersiële ontginning van die kontinentale rak tussen hul lande, veral vir olie -eksplorasie
Tunisië - Geskiedenis en kultuur
Invloede uit die Midde -Ooste, Europa en Afrika word in Tunisië aangetref, met net soveel ou ruïnes as Griekeland. Tunisië is moontlik 'n oorwegend Moslemland, maar dit is ook 'n progressiewe nasie waar ander godsdienste en kulture wyd gerespekteer word. Gesin en gasvryheid is die belangrikste kulturele waardes in Tunisië.
Gedurende die 8ste en 9de eeu vC het die Fenisiërs die eerste van die vele beskawings geword wat hul stempel op Tunisië getrap het. Dit was die Feniciërs wat die eerste keer Tunisië se bekendste stad Kartago gestig het, wat uiteindelik met Rome sou meeding as die mees dominante stad aan die Middellandse See. Die gloriejare van Kartago word die beste uitgebeeld in die Carthage National Museum (Colline de Byrsa, Cartago 2016).
Kartago het egter uiteindelik beheer oor sy ryk aan die Romeine verloor ná die Puniese oorloë. Die Romeinse era van die stad duur van 146 vC tot die 5de eeu nC. Na die val van die Romeinse Ryk val Tunisië eers in die hande van die Vandale, daarna die Bisantyne, en uiteindelik die Arabiere, wat die land teen die 7de eeu nC ten volle beheer het. Die Arabiere het die Berber -bevolking van Tunisië tot Islam bekeer en Tunis, die huidige hoofstad van die land, as een van die rykste en magtigste stede in die ryk gevestig.
Die Barbary -state het Tunisië ingeneem as deel van hul 16de -eeuse seerowervesting, maar is gou verdryf deur die Ottomaanse Turke, wat Tunisië regeer het en stabiliteit in die gebied gebring het tot in die 19de eeu. Frankryk het gedurende die vroeë 1880's die gebied binnegeval en dit 'n Franse protektoraat gemaak.
Tunisië het 'n belangrike slagveld geword van die Tweede Wêreldoorlog as die Franse gebied van Vichy, en die onafhanklikheidsbeweging wat gedurende die vroeë 20ste eeu in die gebied toegeneem het, bereik sy hoogtepunt gedurende die 1950's. Tunisië het uiteindelik 'n volledig onafhanklike republiek geword in 1956. Die Bardo Museum (Le Bardo, Tunis 2000), die grootste van Tunisië, beeld die land se lang stryd om onafhanklikheid en sy onstuimige geskiedenis onder sy verskillende heersers uit.
Afgesien van 'n paar konfrontasies tussen die Tunisiërs en die Franse gedurende die 1960's en 1970's, het die land relatief vreedsaam en verdraagsaam gebly tot op 17 Desember 2010. Op daardie dag het 'n jong Tunisiese straatverkoper met die naam Tarek al-Tayeb Mohamed Bouazizi homself aan die brand gesteek protes teen wat hy glo onbillike teistering deur die polisie en konfiskering van sy ware was. Dit het die Tunisiese rewolusie geloods, wat die land se jarelange president, Zine El Abidine Ben Ali, verdryf het en die Arabiese Lente -revolusies in Noord -Afrika en die res van die Arabiese wêreld begin het.
Tunisiërs is bekend vir hul verdraagsame kultuur en die warm gasvryheid wat aan alle besoekers bewys word, ongeag die agtergrond of geloof. Dit is redelik maklik om alkohol in Tunisië te vind, en baie vroue kies om nie kopdoeke te dra nie. In ruil daarvoor moet besoekers ewe begrip van hul Tunisiese leërskare hê en nie te dun klere dra nie. Knieë en skouers moet altyd bedek wees as u Islamitiese godsdienstige monumente besoek.
Europese, Midde -Oosterse en Afrikaanse invloede speel almal 'n belangrike rol in Tunisië se nasionale identiteit. Arabiese, Andalusiese en Turkse ritmes is te hoor in Tunisiese musiek, en baie geboue in Tunis het helder geverfde deure en vensters langs hul pragtige hekke in Europese styl. Alloucha, die bekendste tapyt van hoë gehalte in Tunisië, word in Kairouan vervaardig. Die Cap Bon -omgewing is bekend vir sy klei -kunsvlyt.
In Tunisië is 'n nuwe regering op 2 September 2020 ingesweer. Die eerste minister, Hichem Mechichi, sê dat sy prioriteit is om die ekonomiese en sosiale situasie aan te spreek, die openbare finansies te herbalanseer (deur gesprekke met leners) en hervormings begin om subsidies te verminder. en programme wat organisasies soos staatsondernemings ondersteun. In April 2021 het Tunisië internasionale vennote van hervormingsprogramme voorsien, maar die regering moet nog 'n omvattende, gedetailleerde strategie voorlê om die land se diep ekonomiese en finansiële uitdagings die hoof te bied, wat nou weerspieël word in ongekende vlakke van begrotingstekort en openbare skuld.
Selfs voor COVID-19 is Tunisië se kapasiteit vir ekonomiese veerkragtigheid leeggelaat deur jare se besluitelose openbare beleid en groeiende proteksionisme. Openbare dienste het reeds agteruitgegaan. Na 'n poging om die regering te verander - deur die president van die Republiek verwerp, Kais Saied - lei die premier van die land die regering met 'n kabinet waarin die helfte van die ministers meer as een pos beklee.
Makro -ekonomiese konteks
Namate 2020 tot 'n einde gekom het, word die diepte van die impak van die pandemie op die Tunisiese ekonomie duideliker. Tunisië het 'n skerper afname in ekonomiese groei beleef as die meeste van sy plaaslike eweknieë, nadat hulle hierdie krisis betree het met stadige groei en stygende skuldvlakke. Die BBP -groei het in 2020 met 8,8% gekrimp. Werkloosheid het toegeneem van 15% voor die pandemie tot 17,8% teen die einde van die eerste kwartaal van 2021. Boonop beïnvloed dit steeds vroue (24,9%) en jongmense tussen 15 en 24 jaar ( 40,8%) in die besonder.
Armoede en kwesbaarheid sal na verwagting toeneem en 'n neiging in armoedevermindering die afgelope paar jaar omkeer. 'N Reeks telefoniese onderhoude, wat deur die National Institute of Statistics (INS) en die Wêreldbank gevoer is, toon bewyse dat die pandemie hul eetgewoontes verander. Armer huishoudings het die hoeveelheid voedsel wat hulle verbruik het, verminder of begin eet met minder voorkeur. Om die stygende voedselpryse die hoof te bied of om werkverliese te vergoed, het huishoudings óf spaargeld aangeneem, finansiële hulp van buite aanvaar, óf geld by familielede geleen en uitstaande verpligtinge uitgestel.
In 2020 het uiterste armoede - gemeet aan die internasionale armoedegrens van US $ 1,90 per dag - steeds onder 1% in Tunisië gebly, maar armoede gemeet binne die US $ 3,20 per dag het na raming toegeneem van 2,9% tot 3,7%. Die persentasie van die bevolking wat beskryf word as 'kwesbaar' om in armoede te beland, sou ook toegeneem het. Deur 'n drempel van US $ 5,50 per persoon per dag te gebruik, sal die aantal armes en kwesbares saam toegeneem het van 16,7% tot 20,1% van die land se totale bevolking van ongeveer 11,7 miljoen (Wêreldbank 2021, 2019).
Die tekort op die lopende rekening bly hoog op 6,8% van die BBP in 2020, maar het verbeter (van 8,5% in 2019), aangesien invoer vinniger as uitvoer gedaal het. Hierdie faktore ondersteun die volgehoue ​​groei in forexreserwes, wat teen Januarie 2021 op US $ 8,3 miljard gestaan ​​het (gelykstaande aan 158 dae invoerdekking) teen $ 7,4 miljard teen einde 2019. Gedurende die eerste maande van 2021 het die handelstekort met 10%gekrimp. Die uitvoer van goedere het met 23% gestyg en die invoer het met 13,7% gestyg vergeleke met dieselfde tydperk in 2020. Intussen het die saldo van dienste gegaan van 'n positiewe saldo van 523 miljoen dinars tot 'n negatiewe saldo van 177,5 miljoen, 'n daling van 134%, maar die betalings het met 17% toegeneem, wat gelei het tot 'n inkrimping van 6,8% van die lopende rekening. Tendense in die eerste maande van hierdie jaar is positief, aangesien hoër uitvoer - hoofsaaklik uit industriële produksie - bydra tot laer eksterne finansieringsbehoeftes en die druk op reserwes verminder. Maar eksterne risiko bly beduidend.
Daarteenoor het die fiskale tekort 10% van die BBP bereik, vererger deur 'n afname in inkomste as gevolg van die vermindering van ekonomiese aktiwiteit en maatreëls om belasting uit te stel, tesame met die koste van die COVID-19-reaksieprogram. Die loonrekening het in 2020 gestyg tot ongeveer 17,5% van die BBP, wat bydra tot druk op uitgawes en dui op 'n gebrek aan vordering om die staatsdiensvergoeding te bevat. Hierdie ontwikkelings vererger skuldkwetsbaarhede. Openbare skuld sal na verwagting styg van 72% van die BBP in 2019 tot 87% van die BBP in 2020, wat ver bo die maatstaf van die opkomende mark se skuldlas van 70% van die BBP is.
Gedurende die eerste kwartaal van 2021 het belastinginkomste met 13% (JJJ) toegeneem. Aan die ander kant het die nie-belastinginkomste (-77%) skerp gedaal. As gevolg hiervan het die totale inkomste (belasting en nie-belasting) met 1,7%gestyg. Terselfdertyd het uitgawes met 2,3%gedaal ondanks die styging in lone (+4,7%), bestuurskoste (+7,9%) en rente op skuld (+1,2%). Die daling in subsidies en intervensies (-13,4%), sowel as beleggingsuitgawes (-38%), het besparings van 475 miljoen dinars (US $ 1,73 miljoen) moontlik gemaak.
In die algemeen het die begrotingstekort met 27,7% afgeneem, in ooreenstemming met die doel om die begrotingstekort van 2021 tot 6,6% van die BBP te verminder.
Na 'n inkrimping van 8,8% in 2020, sou die groei aanvanklik na ongeveer 4% in 2021 versnel het. Die gemengde prestasie van die eerste kwartaal dui op 'n paar tekens van herstel (veral in industriële sektore), maar die impak van die pandemie op groei het tot in hierdie jaar voortgeduur . Markdienste ly aan gesondheidsmaatreëls, beperkings op reis en die stadige inenting. Politieke, sosiale en ekonomiese onsekerheid bly hoog Vroeë ekonomiese voorspellings kan afwaarts aangepas word.
Vanaf 2022 sal die groei na verwagting terugkeer na 'n meer gedempte baan van ongeveer 2%, wat weerspieël Tunisië se swak beleggingsklimaat en stadige strukturele transformasie. Die tekort op die lopende rekening sal na verwagting effens toeneem namate die vraag na invoer begin herstel en uitvoere slegs stadig begin neem, gegewe die land se volgehoue ​​strukturele beperkings en politieke onsekerheid. Die fiskale tekort sal na verwagting in 2021 tot ongeveer 8% van die BBP toeneem en geleidelik op mediumtermyn afneem, met risiko's van die afslag as gevolg van 'n groeiende loonrekening, subsidies en onderpresterende staatsondernemings (SOE's).
Die vooruitsigte vir hervormings om ekonomiese herstel te ondersteun, is uitdagend: Omdat die bevolking reeds gespanne is deur die ongekende skok van COVID-19, was daar enige ruimte om die fiskale vooruitsigte te verbeter-deur beide die loonrekening en die koste van ongerigte subsidies - is verminder deur verhoogde vlakke van sosiale en politieke spanning. Strukturele hervormings wat gemaak is om die prestasie van die SOE aan te spreek, die betwisbaarheid van die mark te verhoog en korrupsie te bekamp, ​​is nou nog meer nodig as voorheen, maar nasionale politieke dialoog en inkoop vir sulke hervormings moet nog na vore kom. Veiligheidsrisiko's is 'n verdere kommer vir die land se vooruitsigte.
Na die toename in armoede in 2020, sal dit na verwagting vanaf 2021 weer begin daal, maar in 'n stadige tempo en met belangrike risiko's wat verband hou met die tempo van die ekonomiese herstel en die vermoë van die owerhede om die bevolking te demp van die impak COVID -19 binne die konteks van 'n streng begroting.
Die huidige landvennootskapsraamwerk (GPF) eindig in die Wêreldbank se fiskale jaar 21 (FY21) en 'n nuwe sal in FY22 voorberei en aangeneem word. 'N Nuwe Sistematiese Landdiagnose (SCD) word voorberei en sal in FY21 voltooi word, voor die voorbereiding van die nuwe GPF vir FY22 – FY26.
Die uitdagings wat die COVID-19-krisis bied, bevestig die noodsaaklikheid om steun aan Tunisië aan te pas in die fonds vir hulp, herstrukturering en veerkragtig herstel. Die Bank het 'n vinnige en buigsame reaksie op die COVID-19-pandemie verskaf deur sy operasionele en beleidsinstrumente te gebruik en in noue vennootskap met regerings en ander ontwikkelingsagentskappe te werk. Bankondersteuning het die herstrukturering van ses projekte ingesluit, insluitend 'n COVID-19-reaksiekomponent, sowel as 'n nuwe COVID-19-noodoperasie (ter waarde van US $ 20 miljoen) waarvoor $ 100 miljoen aan ekstra finansiering in Maart 2021 uitgereik is om bekostigbare en billike toegang tot COVID-19-entstowwe in Tunisië. Die ekstra finansiering sal die Tunisiese regering se nasionale COVID-19-inentingstrategie ondersteun, wat teen einde 2021 50% van die bevolking wil inent en help om die belangrikste aspekte van die verspreiding van entstowwe te versterk. 'N Nuwe noodbeskermingsprojek vir maatskaplike beskerming is ook in Maart uitgereik om die impak van die pandemie op die kwesbaarste aan te spreek. Die projek bied kontantoordragte aan ongeveer 1 miljoen kwesbare Tunisiese huishoudings om hulle te help om die ekonomiese impak van die COVID -krisis te hanteer.
Die lening van Tunisië se eerste veerkragtigheids- en herstelfinansiering (US $ 175 miljoen) se lening is goedgekeur in Junie 2020, uitbetaal in Desember 2020, en het bygedra tot die krisisreaksie van die regering van Tunisië deur die volgende: (i) die uitbreiding van permanente en tydelike kontantoordragte na ongeveer 36% van die bevolking (ii) tydelike aanvullings van klein pensioene vir ongeveer 1,2% van die bevolking (iii) die instelling van tydelike werkloosheidsvoordeel tot 2,7% van die bevolking en (iv) ondersteuning aan selfstandige en informele werkers vir ongeveer 0,3% van die bevolking.
Die Bank is deel van 'n goed gekoördineerde vennootskap van groot ontwikkelingsinstellings wat ontwerp is om die reaksie van Tunisië op die krisis wat die pandemie gehelp het, te ondersteun. Die finansiële en tegniese pakket bevat: (i) parallelle, beleidsgebaseerde bedrywighede wat voorberei is deur die Wêreldbank, die Duitse Ontwikkelingsbank, die Franse Ontwikkelingsagentskap, die Japanse Internasionale Samewerkingsagentskap en die African Development Bank, in noue samewerking met die Europese Unie.
Pyplyn: Die uitleenvolume vir FY22 dek vier beleggingsleningsprojekte met verbintenisse van tot $ 450 miljoen. Verdere programmering sal gedefinieer word deur die nuwe CPF, wat na verwagting in die vroeë 22 FY afgehandel sal word.
Die huidige portefeuljeverpligtinge van Tunisië beloop 2,1 miljard dollar vir 17 aktiewe IBRD -projekte, waarvan 1,1 miljard dollar onuitbetaal bly. Daar is 13 finansieringsprogramme vir beleggingsprojekte (ter waarde van $ 1,44 miljard), twee resultate -programme ($ 480 miljoen), een ontwikkelingsbeleidfinansieringslening ($ 175 miljoen) en drie toelaes ($ 15,6 miljoen).
Tunisia Economic Resilience and Inclusion (TERI) Umbrella 2.0 Trustfonds: Die TERI -sambreelprogram word ingestel om die werk van die regering, die Wêreldbank en skenkerintervensies te stroomlyn en te harmoniseer, hul strategieë aan te pas en hul sinergieë te benut om die hervormingsagenda van Tunisië doeltreffender te ondersteun. Die program sal voortbou op die sinergieë tussen die bestaande Multi-donor Trust Funds (MDTF's)-Moussanada, Compact with Africa en TRACE-en ondersteun MDTF-spesifieke gebiede. Sy ingryping fokus op: (i) 'n meer effektiewe en veerkragtige openbare sektor, wat ontwerp is om dienste aan individuele burgers en die privaatsektor te verbeter ) die verbetering van dienste aan burgers vir sosiale, ekonomiese en streeksinsluiting.
Aardrykskunde: Amptelik bekend as die Republiek van Tunisië (Al Jamhuriyah at-Tunisiyah in Arabies), lê Tunisië bo -aan die Afrika -kontinent, grens aan die Middellandse See langs die noordelike en oostelike sye. Honderd sewe en dertig kilometer suidwes van Sicilië is Tunisië twee uur per vliegtuig vanaf Parys of Genève en slegs 45 minute per vliegtuig vanaf Rome. Met Algerië in die weste en suide en Libië in die suidooste, het Tunisië 1 298 kilometer kuslyn. Met 'n oppervlakte van 163,610 vierkante kilometer en 'n bietjie groter as die Amerikaanse deelstaat Georgia, en Tunisië, is die kleinste van die Noord -Afrikaanse lande. Wat geskiedenis en kultuur betref, is Tunisië egter waarskynlik die rykste. Strategies geleë op die kruispad van die Middellandse See, Afrika en die Midde -Ooste en net 'n entjie van Europa af, was Tunisië lankal die toneel van interaksies tussen talle stamme en mense van Afrika, Asië en Europa, aangesien hulle met mekaar handel gedryf het. , afkomstig uit en soms oorwinnings van mekaar se beskawings, en het hulle persoonlike en kollektiewe fortuine opgebou.
Kulturele agtergrond en geskiedenis: Tunisië is die tuiste van 'n indrukwekkende verskeidenheid kultuurtradisies en argeologiese skatte wat die groot verskeidenheid mense agtergelaat het wat deur die loop van die tyd in hierdie noordelike hoek van Afrika gewoon het en die inheemse Berbers en ander Afrikaanse stamme en die indringers en handelaars wat deur die eeue aangekom het. : Vandale, Bisantyne, Fenisiërs, Romeine, Jode, Arabiere, Andalusiërs en Spanjaarde, Ottomaanse Turke en die Franse. Met 'n bevolking van 98 persent Arabiese Soennitiese Moslems, ongeveer 1 persent Europese Christene en ongeveer 1 persent Joods en ander, is Tunisië vandag een van die min lande in Noord -Afrika of die Midde -Ooste waar mense van verskillende godsdienste in onderlinge verdraagsaamheid en respek leef. Die afgelope jaar het die Tunesiese regering spesiale voorsorg getref om die Joodse bevolking van Tunisië te beskerm, wat teen die jaar 2000 tot ongeveer 1 persent van sy grootte verminder het weens emigrasies, hoofsaaklik na Israel en Frankryk, na voorvalle van geweld in Tunisië wat verband hou met Arabiese Joodse botsings in die Midde -Ooste. Ondanks hierdie periodieke terugslae vir etniese vrede wat so onlangs as 1985 plaasgevind het, het die hedendaagse Tunisië 'n reputasie om die belange, behoeftes en smaak van die verskillende mense wat in die land besoek en woon, suksesvol te akkommodeer.
Argeologiese skatte gevind in die noordooste Cap Bon gebied van Tunisië, oorkant Sisilië by Kerkouane en Kelibia, dui twee ou Puniese (Fenisiese) dorpe aan dat hoogs ontwikkelde beskawings eeue voor die geboorte van Christus langs die noordoostelike kus van Tunisië wortel geskiet het. Die Fenisiese stad Kartago (nou 'n voorstad van Tunis, die hoofstad van Tunisië) is in 814 v.C. deur koningin Dido, ook genoem Elyssa, suster van die Fenisiese koning Pygmalion van Tirus, 'n ou stad aan die huidige Libanese kus. Die Puniese ruïnes in Kartago, Kelibia en Kerkouane is ryklik toegerus met argitektoniese skatte en oorblyfsels van gereedskap en aardewerk wat Fenisiërs uit alle klasse gebruik het, en is 'n elegante herinnering daaraan dat goed ontwikkelde beskawings al duisende jare in Tunisië bestaan. Ten spyte van & mdashor miskien vanweë die rykdom en sorg waarmee hierdie stede gebou is en die verskillende beroepe wat deur hulle volke beoefen is, is die Puniese stede deur die Romeinse indringers verwoes tydens drie baie bloedige oorloë wat die Feniciërs teen Rome in die drie eeue voor Christus gevoer het. Net voor die begin van die Christelike era het die Romeine hul eerste kolonie op die vasteland van Afrika gevestig in "Ifriqiya", hulle naam vir die huidige Tunisië.