Brande: oorsake van bosbrande - Inligting
ALLES WAT ONS VIR BRAND MOET WEET
Die oorsake van bosbrande
Die vuur toon in die woude en bosse en op talle plekke regoor die wêreld 'n herhalende teenwoordigheid jaar na jaar, met 'n verwoestende intensiteit wat steeds styg.
Vandag is daar geen natuurlike en plantegroei wat min of meer intens deur vuur gevorm is nie.
Die groot en gereelde bosbrande van onlangse jare, tesame met onreëlmatige reënval, kan die risiko's van verwoestyning vererger.
Hierdie gevaar is regdeur die suidelike deel van die Middellandse See-gebied en begin ook om die noordelike deel te beïnvloed, en om internasionale organisasies ernstig te bekommer, aangesien dit die herbebossingsprogramme en die gebruik van bosbronne bedreig.
Gekonfronteer met hierdie probleem, organiseer die lande wat die meeste geraak word, die versterking van die middele vir stryd en die formulering van loodsprojekte om by te dra tot wedersydse hulp in die geval van ernstige brande.
Ongelukkig is die oorsaakstatistiek baie minder volledig as dié van die eise.
Om hierdie redes kan die oorsaakvraag nie met betroubare en gedokumenteerde gegewens uitgeklaar word nie, en is dit nodig om 'n diep en baie breë ontleding van die moontlike motiverings van die brandstigters te maak om die oorsprong van die verskynsel te ken.
Die klimaat en die seisoenale neiging speel 'n fundamentele rol in die voorbereiding van 'n gunstige situasie vir die uitbreek van die brandDaarom bepaal periodes van geen reën en hoë temperature uiters gevaarlike toestande. En wanneer dit in Julie en Augustus op hoogtes tot 700 m.o. kruidagtige en droë plantegroei, verhoog die brandbare potensiaal aansienlik; omgekeerd, in volle vegetatiewe groei is die ontsteking van die vuur moeilik.
Daar is geen twyfel dat die hoofoorsaak van bosbrande in wese te vinde is in die hoë mate van verarming en die sterk ontvolking van die hoë heuwel- en berggebiede.'N Soortgelyke gebeurtenis het mettertyd bepaal dat al die landbou- en bosboupraktyke wat vroeër op die platteland en in die bosse uitgevoer is, laat vaar is, wat die bos minder blootgestel het aan vuur.
Die uitdunning, die opruim, die gedissiplineerde weiding, enige gewasse en in sommige gevalle selfs die beheerde brand, het beteken dat die onderbos nie aas verskaf het nie en terselfdertyd was die aktiewe teenwoordigheid van die boer en die herder 'n waarborg en veiligheid vir 'n vinnige ingryping, selfs al breek die brand uit.
Dus, selfs as die boere onbedoeld die oorsaak van die brand kon wees, het hulle self stappe gedoen om dit direk te blus; dit was moontlik danksy die opvallende demografiese teenwoordigheid op die platteland, wat vandag sterk verminder en verouder is.
Die situasie het nou verander, soveel so dat tradisionele bosboubedrywighede baie verwaarloos word; agronomiese en pastorale praktyke, waarin ook vuur gebruik word, neem vandag 'n konstante gevaar in vir die woude aangrensend aan die lande en weidings, aangesien die uittog uit hierdie gebiede, veral die jeug, massief was. Maar as dit die hoofrede is vir sekere soorte brand, is die oorwegings wat met die bosbrand bepaal moet word, bepaal deur die teenwoordigheid van ander potensiële gebruikers.
Hierdie sake het ook betrekking op die gebruik van die gebied, en dit is dus gebrekkig aan strukture en dienste wat die instandhouding daarvan kan verseker, vanuit 'n fisiese en ekonomiese oogpunt, volgens die gebruik en nie die meer intense misbruik nie.
'N Interessante korrelasie is dié van bosbrande met voertuigverkeer. In werklikheid kan gesien word dat bosbrande met 'n progressiewe toename in sirkulerende voertuie en padontwikkeling toeneem. En uit die opsporing van die ontstekingspunte van die brand is dit duidelik dat baie brande aan die rand van paaie en snelweë begin.
'N Ondersoek van hierdie soort is onlangs deur die Brandweer van die Staatsbosboukorps begin, wat gelei het tot die definisie van die uiteenlopende redes wat hieronder beskryf word:
ONWELDIGE EN VRYWILLIGE OORSAKE
Bedink en bepaal deur die wil van mans wat teen 'n lae prys (die koste van 'n wedstryd) persoonlike voordele behaal waarvoor die maatskappy baie lank duur (vernietiging van 'n bos) sal betaal (heropbou van die bos).
Brande waaruit die outeurs voordeel kan trek
vernietiging van bosmassas vir die skepping van saaigrond en weiveld ten koste van die bos of om die tersydestelling te aktiveer;
verbranding van landboureste, soos stoppels en bosse, om die grond skoon te maak met die oog op saai om arbeid te bespaar;
bosbrand om die landelike grond in 'n gebou te omskep;
bosbrand om tot werkskepping te lei;
vir bewerkings in die bos;
bosbrand om houtvoorraad na te streef.
Brande waaruit die outeurs nie werklik wins maak nie
wrewel teen onteiening of ander inisiatiewe deur openbare owerhede;
wrokke tussen private individue;
betoog teen beperkings op jag;
betoog teen die skepping van beskermde gebiede en die instelling van omgewingsbeperkings;
Brande veroorsaak deur brandstigters
Die brandstigter is 'n "persoon wat enige voorwerp aan die brand steek om sy innerlike angs te ontlaai." Pyromania is ongetwyfeld 'n seldsame gebrek, en die verhouding met landelike brande in Italië is baie swak.
Brande veroorsaak deur politieke redes
Die verhouding tussen bosbrande en politieke motiverings lyk in ons land nie betroubaar nie; veel minder kan die verskynsel teruggevoer word na 'n terroris en destabiliserende ontwerp.
Anders as die laaste twee bogenoemde groepe, blyk dit dat sosio-ekonomiese motiverings die aktiwiteit van brandstigters beter kan verklaar.
Nalatige of onwillekeurige oorsake
Gekoppel aan die onbedagsaamheid, nalatigheid, agtelosigheid of onkunde van mans wat onwillekeurig brande veroorsaak.
Gekoppel aan die verwekende werking van vulkaniese uitbarstings, weerlig, selfverbranding.
N.B. Die inligting wat gerapporteer is, is uitgebrei uit die nuus wat deur die Staatsbosboukorps gepubliseer is
Brande, vyf oorsake waarvoor Italië aan die brand is
Die slegste brandseisoen in Italië in dertig jaar het geëindig. Die oorsake kan in vyf punte opgesom word. Hulle het almal te make met die gebrek aan aandag aan die gebied en die algemene welsyn. Maar ook tot 'n organisasiestelsel van swak doeltreffendheid.
deur Davide Pettenella (Bron: lavoce.info)
Kom ons kyk amper aan die einde van die slegste seisoen in die afgelope 30 jaar vir brande in Italië die oorsake te ontleed van hierdie verskynsel, en probeer om 'n breër beoordeling van die toestand van bosbronne. Ons kan die oorsake van hierdie verskynsel in groepeer vyf kategorieë, waarvan die laaste twee verband hou met algemene probleme van die bosbousektor wat verder gaan as die spesifieke tema van bosbrande.
Die eerste oorsaak, amper 'n voorvereiste vir die ontwikkeling van brande, is die weerstoestande: dorheid, hoë temperature, lae humiditeit, sterk wind met die grootste aantal ekstreme gebeure, soos sewe uur hittegolwe van hierdie somer, alle verskynsels wat verband hou met klimaatsveranderinge. Die klimaatuitsonderlikheid sal toenemend die norm wees, onder andere in die klimaatsveranderingscenario's word voorsien dat die Middellandse See-gebied meer blootgestel is aan verwarmingsverskynsels as ander streke, met 'n groter afname in die reënval in die lente en met groter hittegolwe in die somer, met brande dus potensieel vinniger, meer intens en groot in grootte.
Brandstigters vrywillig en nie. En seldsame brandstigters
Die tweede oorsaak hou verband met die verspreiding van gevalle van vrywillige brande of onverantwoordelike gedrag. Dit gaan nie oor die verspreiding van pyromanie, 'n baie seldsame geestesongesteldheid nie, maar oor kwaadwillige gedrag van 'n menigte onderwerpe: herders op soek na ryker en "skoner" weivelde, brandstigters met wraakgierige motiewe, seisoenale boswerkers op soek na toekomstige werksgeleenthede, jagters wat belangstel om wildtoevlugsoorde te beheer en te konsentreer, produkversamelaars wild. Maar die belangrikste oorsaak is die skuldige gedrag wat gekoppel is nalatigheid, nalatigheid, onervarenheid en onderskatting van risiko. In Suid-Europa hou byna 70 persent van die brande verband met brandwonde van plantreste en die begeerte om weer te regenereer en weidings produktiewer te maak.
Voorkoming en afskakeling
A min aandag aan aktiewe brandvoorkoming dit is die derde oorsaak. Daar is niks nuuts in die panorama van grondbestuur in Italië nie: daar word minder aandag aan voorkoming gegee as herstel. Voorkoming kan indirek of direk wees. Vir indirekte voorkoming ons bedoel praktyke soos die keuse van die toepaslike spesie, die implementering van die uitdunning en skoonmaak van die onderbos, ingrypings wat ook van fundamentele belang is om die weerstand en veerkragtigheid van bosformasies te verhoog. Direkte voorkoming dit beteken konstruksie en instandhouding van vuurvaste stroke, vermindering van brandbare materiaal, skoonmaak van die systroke van die paaie en van die onder die kommunikasielyne.
By die oorweging van die antitese van die voorkoming van brand, moet die verskille in terme van ekonomiese belegging van die twee opsies: die eerste gaan hoofsaaklik oor i klein operateurs van die landelike wêreld, behels die tweede vakke buite die bosbousektor en in die besonder die besigheidsarea wat verband hou met lugvloot en ai moniteringstelsels, sektore sterk gekoppel aanmilitêre industrie.
Die verlate bos
Laasgenoemde twee oorsake het 'n wyer relevansie, wat baie verder gaan as die spesifieke geval van brande en dit beïnvloed organisatoriese metodes van die Italiaanse bosbousektor, verwaarloos deur politiek (deels omdat dit 0,08 persent van die nasionale toegevoegde waarde verteenwoordig), ondanks die bosgebiede wat meer as 'n derde van die gebied beslaan en wat die grootste groen infrastruktuur in die land is. 'N Infrastruktuur wat ondanks brande en parasitiese aanvalle uitgebrei word na die herkolonisering van verlate landbougrond. Daar laer koste voorkoming is wat verband hou met die herlewing van die sektor se ekonomie: 'n bos wat produseer waarde dit is 'n bos wat verdedig word is dit brand skaars.
In werklikheid word die hele sektor steeds gekondisioneer deur 'n kultuur wat die kultuur isItalië van die laat negentiende eeu toe die land een gehad het streng wetgewing van binding van die beboste gebiede en van een gespesialiseerde polisiemag in die beskerming van bosbronne. In werklikheid is die enigste, kragtigste, bosbeleidsinstrument nog steeds i verskillende soorte beperkings (hidrogeologies, landskap, naturalisties). Die afgelope 50 jaar het die bosarea verdubbel. Ons het 'n paradigmaskuif verwysing in bosboubeleid: van "verbied om erfenis te beskerm en te herbou" tot "die bates te bestuur, wat dit ook ekonomies verbeter, om koste te verlaag van die beskerming daarvan ".
En hier kom die vyfde en laaste faktor in die spel: die institusionele struktuur van die sektor, diep verander deur die Madia-wetgewing vir hervorming van openbare administrasie, en in die besonder van Wetsbesluit 177/2016 wat die instellings wat in die bosektor bedrywig is, sentraal herdefinieer. Soos uiteengesit in die tegniese blad wat die feitekontrole aan brandblusaktiwiteite, met besluit 177 is die keuse gemaak om die State Forestry Corps (Cfs) te militariseer deur die meeste komponente in die Carabinieri op te neem.
Besluit 177 het een gehad spesifieke effek oor die organisasie van verdediging teen bosbrande in streke met gewone statute. Tans die bevoegdhede word verdeel tussen streke, brandweermanne, burgerlike beskerming en bospolisie, volgens die ineenstorting wat berig is in datablad. Met die hervorming van die bevoegdhede wat deur die besluit omskryf word, word dit nodig nuwe ooreenkomste tussen streke en brandweermanne wat egter in baie streke die bevoegdheid moet hê om ingrypings te hê organisatoriese en personeelprobleme.
Die risiko dat dit al hoe erger word
Uiteindelik, uit 'n lees van die besluit, kon aanvaar word dat die beoogde Bosbou-direktoraat van die Ministerie van Beleid vir Landbou, Bosbou en Voedsel neem een adresfunksie brandbestrydingsaktiwiteite. Hierdie direktoraat wag nog op 'n definitiewe struktuur.
Met besluit 177 was dit dus moontlik twee beduidende foute in een besluit: bedryfsverantwoordelikhede is toevertrou aan 'n organisasie (die Brandweer) wat nie 'n logistieke struktuur het wat oor die landelike gebied versprei is nie, en die vaardighede in veldkoördinasie verloor deur sommige dekades se brandbestrydingsaktiwiteite van die CFS. Terselfdertyd is die proses van beveiliging en, meer spesifiek, militarisering van die sentrale apparaat van die staat op die gebied van natuurlike hulpbronbestuur beklemtoon, presies in 'n tyd waarin dit noodsaaklik sou wees om 'n openbare administrasie te hê wat die bestuur vergesel. van algemene goedere, wat voorkoming bo onderdrukking, samewerkingsverhoudinge en bemagtiging met belanghebbendes op sekuriteitsintervensies bevoorreg. As hierdie pad, kom ons maak gereed vir nog baie somers vuur.
Klaar vir die toekoms - ontvang elke Donderdag die rubriek van Mercalli en die belangrikste inisiatiewe vir die toekoms van die planeet.
Groot bosbrande is die toekoms van klimaatsverandering
Langdurige droogte en rekordtemperature het die woude van Kalifornië in vuurhoutjiedosies verander. En die situasie sal net erger word
Tim Dickinson se mees onlangse artikels
Nota van die outeur: Hierdie artikel is oorspronklik in ons September 2015-uitgawe gepubliseer, maar ons publiseer dit weer omdat dit meer relevant as ooit tevore is.
In Mei vanjaar het iets byna ondenkbaars aan die Amerikaanse weskus gebeur: die bos van die Olimpiese Skiereiland, een van die natste plekke op die vasteland, het aan die brand geslaan. Teen Augustus het dit hel geword. Die wind het die vlamme tot by die bergdorp Twisp, Washington, gewaai en 'n 'helse storm' - om die plaaslike balju aan te haal - het drie boswagters doodgemaak. Die brand het gou die ergste in die geskiedenis van die staat geword, meer as 300 000 hektaar fresta verbrand en tientalle huise vernietig.
In hul woede het die brande in die deelstate Oregon en Washington 'n gebied so groot soos 'n ander staat, Delaware, verslind. Meer as 1 000 lede van die Nasionale Garde is weer in diens geroep, en die weermag het ook 200 mans gemobiliseer om hulle te help om die brand te bestry. Tien Blackhawk-helikopters en vier C-130 Hercules-vliegtuie is gebruik om die vlamme uit die lug te blus. Die goewerneur van Washington, Jay Inslee, het die brande 'n "ongekende ramp" genoem en selfs groepe vrywilligers onder die burgers van die staat georganiseer om die vlamme te bestry, terwyl ander brandweermanne van regoor die wêreld aangekom het, selfs van plekke so ver as Australië en New Seeland.
Dit is die hede en die toekoms van klimaatsverandering. Die voortdurende opwarming van ons wêreld vergroot die gevolge van droogte en maak groot bosbrande iets algemeen. Dit is wat in die Noordweste van die Verenigde State gebeur, wat geraak word deur wat 'nat droogte' genoem word. Ten spyte van byna normale reënvalvlakke het die buitensporige warm wintertemperature eerder reën as sneeu na die berge van die streek gebring. Die sneeu wat geval het, het gou gesmelt en die gebied droog en gereed gelaat om te brand toe die somerhitte aanbreek.
Nasionale syfers is so duidelik as wat dit kommerwekkend is. 'Klimaatsverandering het die veldbrandseisoen, wat nou gemiddeld 78 dae langer duur as in 1970, verleng', lui 'n verslag van die Bosdiens wat verlede Augustus uitgereik is. Gedurende die afgelope drie dekades het die oppervlakte wat elke jaar verbrand is, verdubbel en die agentskap se wetenskaplikes voorspel dat dit teen die middel van die eeu weer sal verdubbel.
Die antropogene oorsake van die droogte wat tot brande lei, is werklik, en vandag is dit ook meetbaar. Volgens 'n nuwe studie deur wetenskaplikes van Columbia en NASA verhoog die mensgemaakte aardverwarming verdamping in die atmosfeer, wat water uit die land en die plantegroei van die Amerikaanse Weste tap. In Kalifornië alleen is die droogte nou 25% erger as wat daar geen gevolge van klimaatsverandering sou wees nie. En hierdie impak hou natuurlik nie rekening met grense tussen state nie. Soos vertel Rollende klip die hoofskrywer van die studie, die wetenskaplike van Columbia, Park Williams, "dieselfde effekte word ook in die noordweste van die land gesien."
Aan die voorste linie naby die vlamme verlede Augustus het goewerneur Inslee beloof om vure in sy staat te blus. Maar hy het ook die Amerikaners gevra om 'n gevaarliker vyand in die gesig te staar as om self af te vuur. "Ons moet hierdie saak aan die wortel daarvan aanval: CO2-uitstoot," het hy gesê.
Dit is die toekoms wat op ons wag. Die verslegtende droogte en rekordtemperature - verlede Julie was die warmste maand ooit op die planeet Aarde - het die woude van Fresno tot Fairbanks, aan die Amerikaanse weskus, in vuurhoutjiedosies verander. In Alaska alleen het meer as 5 miljoen hektaar gebrand, 'n aantal hoër as die gemiddelde vir die hele Verenigde State in die afgelope dekade. Maande voordat die brandseisoen geëindig het, het meer as 8 miljoen hektaar in 2015 afgebrand, volgens die National Interagency Fire Centre - 'n rekord. "Sommige van hierdie brande is in gebiede wat kan aanhou brand totdat dit sneeu," het Jessica Gardetto, woordvoerder van die NIFC, gesê.
'N Groot vermindering in CO2-uitstoot kan skade in die toekoms beperk, sê Inslee. Maar die harde werklikheid is dat die toekoms vir ons al groot brande inhou. Volgens 'n nuwe studie deur die National Oceanic and Atmospheric Administration, sal die frekwensie van veldbrande in dele van die Amerikaanse Weste teen die middel van die 21ste eeu sesvoudig vermeerder. En die land se hulpbronne is vandag reeds op hul limiet: die Verenigde State is ernstig onvoorbereid op die komende brande, en nog minder vir die ergste scenario - die orkaan Katrina van vuur.
Om 'n idee van die toekoms te kry, moet u noordwaarts kyk - na Alaska en die Noordpoolgebied, wat president Obama tydens 'n besoek aan Anchorage hierdie somer 'die voorste linie van klimaatsverandering' genoem het. Stygende temperature en smeltende permafrost het bosbrande gebring na 'n plek wat dit al duisende jare nie gesien het nie. "Klimaatsverandering is nie meer 'n verre probleem nie," het Obama gesê. 'Dit gebeur hier, dit gebeur nou.'
Die wêreld word meer warm in die poolgebiede, en die temperatuur in Alaska het die afgelope 60 jaar twee keer so vinnig gestyg as in die res van die land. En die seisoen van bosbrande in die staat het gemiddeld met meer as 'n maand (35 dae) verleng vergeleke met die 1950's. "Ons kan die invloed van klimaatsverandering op brande opspoor," sê Glenn Juday, 'n bosekoloog aan die Universiteit van Alaska-Fairbanks, wat drie aanwysers identifiseer: "die gebied wat brand, die erns van die brande en die frekwensie daarvan."
Die tragedie van groot brande wat deur klimaatsverandering veroorsaak word, is dat die brande self die aardverwarming vererger deur megatons CO2 in die atmosfeer te plaas. Dit geld veral noord van die Noordpoolsirkel. Die afgelope 5 000 jaar was die Alaska-toendra te koud en te vogtig om aansienlike brande te voorkom. Dit het alles verander in 2007, toe 'n groot brand die noordelike gebied van die staat getref het. Die brand het iets soos 1000 vierkante km gebrand. Dit het nie net ongerepte landskappe vernietig nie, maar ook 'n CO2-bom ontplof, wat organiese materiaal in die grond verbrand het wat eeue lank rustend gelê het. Daardie enkele brand het soveel CO2 in die atmosfeer vrygestel as wat die hele toendra-ekosisteem, wat wissel van Kanada tot Rusland, in die vorige 25 jaar opgeneem het. Wetenskaplikes het die toendra nog altyd as 'die veiligste CO2-pakhuis ter wêreld' beskou, sê Juday. 'Dit was 'n dik, bevrore laag. Ons het nooit gedink dit sou vlamvat nie. Dit was asemrowend". Die ergste is dat die vlamme in die toendra die laag grond verdun wat die permafrost isoleer, wat die "pakhuis" verder destabiliseer.
Hierdie somer het Alaska vlamgevat weens 'n vreemde warm winter met baie min sneeu. (Anchorage het 'n rekord aangeteken: die minste hoeveelheid sneeu ooit in 60 jaar). Met die aanbreek van die lente het die temperatuur met meer as 7 grade bo die gemiddelde gestyg. Die stad Eagle, 300 km van Fairbanks af, het in Mei 32 grade aangeteken, 'n temperatuur wat eers op daardie datum in Houston en Dallas aangeteken is.
Toe die weerlig toeslaan, gaan Alaska in vlamme op. "Op 'n stadium hierdie somer," het Obama gesê, "het daar meer as 300 brande gelyktydig gebrand." Die brande was buite beheer, en die brand het 20 000 vk km verteer - die tweede slegste brandseisoen in die geskiedenis. En so erg soos die brande in Alaska, volgens die National Climate Assessment - 'n federale verslag van 2014 wat die risiko's verbonde aan klimaatsverandering in die streek beoordeel het - kan dinge net erger word. Al gaan dit vanjaar goed op die konferensie in Parys, selfs al begin wêreldregerings aggressiewe maatreëls tref om die uitstoot te verminder, selfs in hierdie scenario, volgens die verslag, sal die aantal brande in Alaska teen 2050 verdubbel en sal dit teen 2100 verdubbel. .
Namate die wêreldtemperature styg, neem brande hand aan hand toe. Maar minder intuïtief is hoe 'n gevaarlike droogte en 'n steeds verlengde brandseisoen die Amerikaanse weskus getref het, ondanks die feit dat die jaarlikse reënvalvlakke amper normaal is. Die probleem is nie die gebrek aan water nie, maar dat min van die water in die vorm van sneeu val.
In tipiese toestande genereer die smelt van die sneeu op die berge fonteine ​​gedurende die lente wat, terwyl hulle vloei, die plantegroei selfs gedurende die somer nat hou, wat baie warm en droog kan wees en sodoende beskerming teen brande bied. Hierdie winter, met 'n temperatuur van 5 grade bo normaal en 'n afname in die hoeveelheid sneeu, het die vloei van fonteine ​​reeds 'n hoogtepunt in Februarie bereik. In Maart het goewerneur Inslee 'n droogtetoestand in die staat Washington verklaar. In Junie was die sneeu weg.
"Hierdie droogte is nie soos dié waarvan ons weet nie," het Maia Bellon, direkteur van die Washington State Department of Ecology, in Mei gesê. En dit het die streek aangespoor om te verbrand. Susan Prichard, 'n brandekoloog aan die Universiteit van Washington, het gesê die skielike uitdroging van die fonteine ​​en dus van die woude wat daarvan afhang, skep die 'ideale omstandighede' vir groot brande in die ooste van Oregon en die staat Washington. 'Hy het ons in 'n vuurhoutjiedosie verander.'
Die warm lug droog die woude letterlik af. Die toename in temperature wat deur mense veroorsaak word, verhoog die atmosfeer vir die humiditeit van die aarde. Williams, die wetenskaplike van Columbia, skerts dat die effek van mafia-afpersing is, met die atmosfeer wat meer en meer water van die aarde eis. In nat jare is dit nie 'n probleem nie. Maar in droogtetye word dit so, wat die ekosisteem groot skade berokken. "Die uiteindelike koste hiervan word nou so groot dat dit sigbaar is," sê Williams, "in die vermindering van die beskikbaarheid van water vir mense en die ekosisteem."
Joe Casola, adjunkdirekteur van die Climate Impacts Group aan die Universiteit van Washington, kyk na die toekoms. Die kombinasie van warm winter, min sneeu, vroeë droogte, warm somer en brande hierdie jaar is volgens hom 'n klassieke en 'n 'goeie voorskou' van wat volgens die modelle wat ons ontwikkel het oor die gevolge van klimaatsverandering, dit sal binnekort normaal word. "Dit is die voorwaardes waarmee ons waarskynlik oor 'n paar dekades sal moet werk".
Volgens huidige EPA-voorspellings sal die sneeu van April in die Cascadia-gebergte teen 2040 met 40% daal. '' Hoër somertemperature, sneeu in die vroeë lente en die moontlike vermindering van grondvog gedurende die somer sou bydra tot die verhoging van die risiko van brande, 'sluit die agentskap.
Volgens die National Climate Assessment sal die hoeveelheid woude wat dit jaarliks ​​in die Amerikaanse Weste jaarliks ​​verbrand, teen 2080 gemiddeld viervoudig wees. Wat beteken dit in die praktyk? In plaas daarvan om elke 20 jaar iets te wees, kan die groot brande wat Oregon en Washington vandag vernietig, elke twee jaar of selfs elke jaar plaasvind.
As die vuur onvermydelik is, is daar ook 'n bietjie goeie nuus. Die Verenigde State kan leer om dit beter te beveg deur eenvoudige wysigings aan te bring in die manier waarop die Forest Service befonds word. "Ons stem almal saam dat die manier waarop ons finansiering bestuur om brande te bestry nie werk nie," het die Alaska-senator Lisa Murkowski in Augustus gesê. "Die tyd het aangebreek om dit te verander".
Die spoed waarmee klimaatsverandering plaasvind, kan ook met 'n verrassende gemak gesien word in die deel van die begroting wat die Bosdiens deur die jare toegewys het om bosbrande te bestry. In 1995 was dit slegs 16%. Hierdie jaar oorskry dit vir die eerste keer 50%. Oor tien jaar, sê die agentskap, sal hierdie koste toegeneem het om twee derdes van die begroting te dek.
Die situasie het so erg geword dat die Bosdiens nou die geld gebruik wat hy moes afstaan ​​vir die voorkoming van brand - om woude van dooie hout skoon te maak en klein, beheerde brande uit te voer wat help om groot bosbrande te voorkom - net om self te betaal. brandweermanne. Die koste verbonde aan die bestryding van die brande wat aan die gang is, is om te verhoed dat die uitvoering van projekte wat die kans op uitbreek van nuwe projekte verminder.
In sy wysheid het die Kongres die Bosdiens se begroting opgestel op grond van sy gemiddelde uitgawes in die loop van tien jaar. Dit is 'n formule wat goed gewerk het toe die klimaat stabieler was. Maar die agentskap moet nou al groter en duurder brande hanteer. "Die ses ergste brandseisoene sedert die 1960's het sedert 2000 plaasgevind," het die agentskap verlede Augustus gesê.
Met die Noordweste aan die brand, doen die Kongres iets. Die hervormingspoging word uitgevoer deur wetgewers van die betrokke state, insluitend - ironies genoeg - Republikeinse parlementslede wat tot dusver die bestaan ​​van klimaatsverandering ontken het, soos senator Mike Enzi van Wyoming, of geveg het teen die instelling van emissiebeheer, soos Kongreslid Mike Simpson van Idaho.
Die Wildfire Disaster Funding Act van Simpson het ten doel om die koste van die bestryding van groot brande van die agentskap se begroting af te stoot. Vandag gaan 30% van die koste oor 1% van die brande: met die plan van Simpson sal die bestryding van groot brande deur die mariene rampfonds van die federale regering gefinansier word, dieselfde wat gebruik word in die geval van orkane, tornado's, aardbewings.
Senator, Ron Wyden, Oregon, 'n demokraat, dring daarop aan dat hy sal poog om die saak te bespreek wanneer die Kongres vandeesmaand vergader. "My eerste punt op die agenda," sê hy, "is om 'n einde te maak aan die verskriklike aantal faktore wat hierdie brande verder vererger: swak finansiering vir brandweermanne, die gebruik van voorkomingsfondse om die brande te bestry veroorsaak. en die finale uitslag of die opeenhoping van risiko's wat nog erger brande uitbreek ".
Aangesien die nasie begin nadink oor die manier waarop hulle bosbrande beskou - van iets normaal soos 50 jaar gelede, tot buitengewoon vernietigende gebeure wat deur klimaatsverandering vererger word - is dit belangrik om nie die slegste moontlike scenario uit die oog te verloor nie: die van 'n groot stad beleër deur vuur.
Die Verenigde State het reeds 'n blik op hoe so 'n katastrofe sou wees: in 1991 het 'n bosbrand die heuwels en klowe bokant Oakland getref, brandweermanne kon dit nie tem nie, 25 mense het gesterf, 150 is beseer en daar was skade aan eiendom van $ 1,5 miljard. In 2003 het 'n bosbrand veroorsaak deur sterk winde in Kalifornië meer as 1100 vierkante kilometer gebrand, wat dit die ergste bosbrand in die geskiedenis van die staat gemaak het: dit het die buitewyke van San Diego getref en 2000 huise verbrand. 'N Groot brand het die gebied ook in 2007 getref, wat inwoners gedwing het om hul toevlug te neem in die Qualcomm-stadion, waar die plaaslike sokkerspan speel.
'N Klein positiewe opmerking is dat die rekordgety van brande wat Noordwes van die Verenigde State van Amerika vanjaar getref het, beperkte menslike en ekonomiese koste gehad het. Die betrokke streek is yl bevolk en word deur groot berge van Seattle en Portland geskei. Ma gli effetti secondari del fuoco su queste città non devono essere sottovalutati: alla fine di agosto, il cambiamento del vento ha portato i fumi di diversi incendi a Portland, oscurando temporaneamente il cielo. La concentrazione di polveri sottili nell'aria cittadina ha raggiunto livelli pericolosi per la salute, livelli che di solito si registrano solo a Pechino.