Bonaparte as rewolusionêr - Nuut
Bonaparte as rewolusionêr
Hierdie skildery verwys na 'n gebeurtenis wat aan die begin van Bonaparte se loopbaan plaasgevind het, toe hy nog net 'n jong kaptein was.
Hy was verantwoordelik vir die vervoer van poeier wat bedoel was vir die soldate van die leër van Italië, te midde van die federalistiese opstand in die Suide. Op 28 Julie 1793 bly hy in Beaucaire in die huis van M. Renaudet, apteker, en saans eet hy in 'n herberg saam met vier handelaars wat na die kermis gekom het. Ná hierdie maaltyd skryf hy 'n teks in dialoog met die titel Avondmaal van Beaucaire, waarin hy 'n beroep op die Republikeinse geloof gemaak het, deur sy gespreksgenote te probeer oortuig van die noodsaaklikheid van die rewolusie.
Die skildery word aangebied as 'n luministiese doek wat die jong offisier in die gesig staar van sy stomverbaasde nadruk. Dit lyk asof die lig van hom voortspruit, hy is al amper die god wat hy later sal word en lyk asof hy die waarheid in hom dra.
Maar hierdie kunstenaar se visie kontrasteer met die huislike dekor van die herberg: die kaggel, die tafel en die reliëfs van die ete. Die komposisie is geïnspireer deur werke van Rembrandt soos Die pelgrims van Emmaus, van die Louvre.
Dit is veral interessant om die datums van die komposisie te oorweeg. Lecomte du Noüy begin met sy skildery aan die einde van die Tweede Ryk, in 1869. Die gebeure in 1870 en die val van Napoleon III het hom gedwing om dit te laat vaar. Dit is eers in 1894 voltooi. Waarom so laat? Trouens, die begin van IIIe Republiek het tot die voordeel van die royaliste gewend, en sonder die onbeholpenheid van die graaf van Chambord, sou die monargie waarskynlik herstel word. Om onder hierdie omstandighede 'n Napoleontiese werk te skilder, was dus baie delikaat, en eers het die Republiek definitief tot stand gekom, en selfs na die aflewering van generaal Boulanger, het die skilder sy skildery voltooi.
Die gees van wraak, gehandhaaf deur die geheue van die verlore provinsies (Alsace en Lorraine), het 'n nasionalistiese koors laat ontstaan ​​wat die geheue van die Ryk laat herleef het, en baie kunstenaars het Napoleontiese onderwerpe opgelewer. Maar die onderwerp van Lecomte du Noüy was nie onbenullig nie: die skilder het nie 'n gebeurtenis in die lewe van Napoleon, die eerste konsul of die oorwinning in Italië en Egipte verteenwoordig nie. Dit was inderdaad die jong Jacobin Bonaparte, naby Augustin Robespierre, die broer van die Onkreukbare, wat Lecomte du Noüy hier opgevoer het. Die skildery kon dus slegs in die streng radikale konteks van die laaste dekade van die 19de eeu verskyn.e eeu.
N. HUBERT, Alain POUGETOUX, Kastele van Malmaison en Bois-Préau. Geïllustreerde opsommingskatalogus van skilderye en tekeninge, Parys, RMN, 1989.