PressReader - Weg!: 2017-08-01 - RUBRIEK
Wan­neer jy al­leen reis, sit jy ge­woon­lik al­leen aan vir ete. Maar dit be­te­ken nie jy gaan ’n te­kort aan ge­sel­skap hê nie...
Weg! - 2017-08-01 - Inhoud - WOOR­DE SOPHIA VAN TAAK SKETS FRED MOUTON
Sophia van Taak kyk rug­by in ’n ste­ak­hou­se op S­pring­bok... al­leen, maar nie son­der ge­sel­skap nie.
Dit was ’n lang dag op die Na­ma­kwa­land­se ag­ter­paaie en dié Sa­ter­dag­mid­dag in S­pring­bok aan­ge­kom, ry ek som­mer reg­uit ste­ak­hou­se toe. Daar’s nie meer veel ver­keer in die dorp nie. S­traat­lig­te stot­ter voort – kol-kol bly ene dof. Dis die win­ter van 2015 en beurt­krag is in vol­le swang.
Die eet­plek is reeds vol ge­sin­ne wat die na­week op hul­le ge­bruik­li­ke ma­nier ge­niet. Die kel­ne­rin by die deur vra of die da­me­tjie so­lank wil plaas­neem ter­wyl sy vir Me­neer wag en be­duie na ’n ta­fel­tjie vir twee. Ek voel te tam om te ver­dui­de­lik hoe­kom daar nie van­aand ’n Me­neer saam met my is nie en hou ver­by kroeg toe – in ’n kroeg lyk ie­mand wat al­leen sit, nie so uit plek nie.
Dis wel aar­dig as jy die e­nig­ste vrou in die kroeg is. Daar­om neem ek in ’n on­op­sig­te­li­ke hoe­kie plaas. Ek wil nie soos een lyk wie se hart pas ge­breek is en nou des­pe­raat vir ’n druk­kie soek nie.
Dis Su­per­rug­by-sei­soen en die groot­skerm in die hoek wys die op­loop tot ’n S­tor­mers-wed­stryd op Nu­we­land. Hul­le speel van­aand voor ’n ka­ri­ge tuis­ska­re teen die Re­bels. In die tok­ka­mer word kool­o­re plat­ge­plak en ham­mies ge­strek. ’n Kom­men­ta­tor ge­sels met die kap­tein, Du­a­ne Ver­meu­len. Die TV se klank is sag en ek kan nie bo Bob Dy­lan se “Hey, Mr. Tam­bou­ri­ne Man” uit hoor hoe dit dees­dae met Du­a­ne gaan ná sy nek­be­se­ring nie. Boon­op dreun ’n krag­op­wek­ker in die ag­ter­grond.
S­pring­bok is van­aand som­mer al vroeg aan die beurt. Maar hier in die ste­ak­hou­se ver­loop al­les flink en Ed­die, die kroeg­man, hou on­ge­siens my rooi­wyn­gla­sie vol.
Nie­mand toon werk­lik be­lang­stel­ling in die wed­stryd nie. Maar soos wat
De­me­tri Ca­tra­ki­lis ’n straf­skop in die vyf­de mi­nuut oor­sit, kom drie luid­rug­ti­ge ka­lan­te in­ge­stap. Die een is mid­del­ja­rig, en sy swart PT-shor­tie ver­dwyn by­na on­der sy boep. Die an­der twee is jon­ger en meer uit­ge­vat. Ek won­der of dit dalk “Me­ne­re” is. Me­ne­re wat gou kom loer wat die sco­re is ter­wyl hul­le da­me­tjies nou al­leen met ’n cor­don bleu sit. B­lyk­baar nie, want daar word stoe­le uit­ge­trek en ’n dub­be­le ron­de bier be­stel. Dan lie­wer boe­re uit die dis­trik wat gou voor toe­maak­tyd “die bak­kie kom vol­maak” het.
Boe­pie se kort been­tjies swaai soos ’n ma­ri­o­net s’n rond ter­wyl hy sy sit op die hoë kroegstoel­tjie kry. Daar­sy, nou’s hy in lyn met die TV-skerm, elm­boë lek­ker op die toon­bank ge­stut. Die ka­me­ra zoem in op S­chalk Bur­ger wat sy kuif uit sy oë vee. “Lek­ka, S­kal­la!” skree Boe­pie. “Haai, Ed­die, draai bie­tjie op die klank, ’se­blief!”
Ed­die sit ’n tros Wind­hoeks ver­sig­tig neer en vis die re­mo­te uit sy broek­sak. Net toe lui een van die jong lat­te se sel­foon: “Da’ on­ner lê drie pik­ke­wy­ne!”
Dit klink as­of sy mei­sie hom soek. “Haai, ons kyk gou die rug­by...” ant­woord hy hard bo die TV-kom­men­ta­tor se en­toe­si­as­tie­se uit­la­tings oor ’n Se­a­be­lo Se­nat­la-lo­pie. “Nee-e-e-e, ons is by sy huis. By sy huís, ja! Ek kyk net gou die eer­ste helf­te. Nee, man, hul­le het ’n ge­ne­ra­tor. Jaaa... by die HUIS!”
Die an­der twee lag. Hul­le pêl dink vin­nig op sy voe­te. Ed­die stoot ’n bak pret­zels na­der en elk­een gryp gul­sig ’n vuis vol. “Ek was ook hier ’n bar man, weet jy Ed­die?” knoop die an­der jong ou ’n ge­sel­sie aan. “Ek het vir Min­ki van der West­hui­zen be­dien – ín hier­die ein­ste bar.” ’n Voor­vin­ger tik op die pre­sie­se plek op die toon­bank waar hy Min­ki se dran­kie neer­ge­sit het. Boe­pie snork. “Ja, ’raait, Wi­kus.” “Gen­ui­ne! Ek sweer!” “Mín­ki. Hier op S­pring­bok?” “Ek sweer dit! Toe Pa­sel­la hier was!”
Nu­we­land kreun toe Siya Ko­li­si ’n bal aan­slaan. Pik­ke­wyn prop sy sel­foon kop­skud­dend te­rug in sy gat­sak. “Hoe lank ís hier­die lied­jie?” vra hy knor­rig. “Nee, man, Ed­die, wat­se goed speel jy? En sit som­mer die tie­wie ook har­der, ek kan nie die ref se ge­lieg hoor nie.”
Dis waar, Dy­lan smeek nog een stryk deur vir ’n deun­tjie. Ed­die tu­ne die mu­siek en vol­gen­de aan die beurt is Qu­een se “We Will Rock You”. Dit val dui­de­lik meer in Pik­ke­wyn se smaak. Hy stamp sy voe­te soos ’n gum­boot- dan­ser, reg vir ’n paar­tie. An­ders as Boe­pie wat uit­sluit­lik vir die rug­by ge­kom het. Dié is die ene se­nu­wees oor die S­tor­mers.
“Tackle!” skree hy, en klap sy hand­palms ’n paar keer teen sy kaal bo­be­ne. “Ta-a-ackle-e-e-e! Kom nou, S­tor­mers, man, mag­tag!” Bur­ger val soos ’n boom­stomp op ’n Re­bel en die fluit­jie blaas. “Aag, kom­aan, ref... Klap hom, S­kal­la!” Kap­tein Du­a­ne word na­der ge­wink.
Wi­kus stamp aan Pik­ke­wyn. “Hei, ’n vriend sit nou die dag ’n fo­to op Fa­ce­book waar hy langs Du­a­ne Ver­meu­len s­taan. Hy’s glad nie so groot nie.”
“T­wak, man! Sy bi­ceps is twee keer so groot soos jou­ne!”
“Is­sie! Hy’t ba­si­cal­ly my bou...”
Die hor­lo­sie s­taan nou op die 22ste mi­nuut, die tel­ling is steeds 3–0 vir die S­tor­mers. Dis ’n heen-en-weer-ge­ploe­ter. Ed­die kom sit ’n spys­kaart by my neer. Sy naam is eint­lik E­du­ard, en dis nie sý play­list nie – hy luis­ter b­lyk­baar eer­der A­re­tha Frank­lin.
Die Re­bels kom vir die eer­ste keer tot in die S­tor­mers se kwart­ge­bied, maar dan steel Ko­li­si die bal. Wi­kus breek ’n wind, t­rek sy twee­de Wind­hoek na­der en soek rond in die kroeg. “Ed­die! Laat kom hul­le, my maat. Keep sup­ply a­he­ad of de­mand!” En dan: “B­lik­sem, ons speel een aand ’n ga­me op Kat­hu. Maar die veld is róf! En ek duik daar ’n man en ons land ín ’n don­ner­se kak­tus!”
Ed­die rol sy oë, skrib­bel my be­stel­ling neer en haas hom te­rug. Boe­pie wrie­mel van sy stoel­tjie af om die PT-shor­tie se knel­len­de rek ’n slag oor sy maag te ver­stel. Die S­tor­mers speel wyd na links. Nou is daar s­legs ’n Re­bel-stut tus­sen Da­mi­an de Al­len­de en die doel­lyn. Die sen­ter klop sy man en laat loop hoek­vlag toe. “Yeees­ss, El­len­dig!” ska­ter Boe­pie en eens­klaps word daar o­ral in die kroeg te­vre­de ge­swets en han­de ge­klap.
Die ge­juig laat nog ou­ens uit die re­stau­rant kroeg toe ver­skuif. Twee kom neem nef­fens my plaas met bor­de kos en ’n bran­ne­wyn­tjie. Op die een se uit­spat­tig ge­streep­te rooi-en-pienk kraag­hemp blink ’n brons­naam­plaat­jie: Cal­vin de Kock.
Hul­le lyk ook na men­se wat net vir die aand hier oor­staan, mis­kien me­die­se reps. Cal­vin se kol­le­ga is dui­de­lik fa­na­ties oor die S­tor­mers, want hy’t ont­hou om sy on­der­steu­nerstrui vir die sa­ke­reis in te pak. Hul­le lê weer weg aan hul­le buf­fa­lo wings en rib­be­tjies. Ca­tra­ki­lis skop oor. 10–0.
“Jis, jis, jis, maar só ’n drie moet ge­vier word!” be­sluit Pik­ke­wyn. Sy pêl­le gig­gel; hul­le vriend is al weer so spits­von­dig. “Ed­die! Drie Rus­si­an Be­ars!”
“Ja, maar nie klein beer­tjies nie, hoor,” las Wi­kus by, “ons soek daai Pap­pa-beer­tjies!”
“Ék soek vir Gol­di­locks,” mom­pel Pik­ke­wyn en die an­der twee grin­nik.
Cal­vin sug oor sy bord hoen­der­vler­kies. “Mô­re is dit al weer vroeg op­staan. Maar dis ou­kei – van­dag se ge­ry­e­ry, mô­re se ge­ry, ver­le­de na­week s’n... daai’s als dou­ble ti­me.” Sy kol­le­ga re­a­geer nie, staar net al kou­end na die rug­by.
S­cott Hig­gin­bo­tham het ná ’n los­ge­maal bly lê. Die oom­blik van im­pak word in sta­di­ge ak­sie ge­wys, en “Haa’sy! Vat hom uit!” kom dit van Boe­pie.
Cal­vin loer be­lan­ge­loos na die skerm. “Waar lê hul­le op­pie charts?” “S­tor­mers is der­de...” “Ek won­der wat­se mo­vie is nou op? Gis­ter­aand so ’n kwaai stuk ge­tjek... The Mar­ti­an. Jy al ge­sien?”
Die kol­le­ga skud net sy kop, sy aan­dag ten vol­le by die ga­me. Hig­gin­bo­tham suk­kel op en die Re­bels val nou met me­ning aan.
“Matt Da­mon is hier­die as­tro­naut op Mars,” her­vat Cal­vin. Hy wag vir re­ak­sie.
“Op Mars?” vra sy kol­le­ga af­ge­trok­ke. Die Re­bels is nou vol vuur.
“Ja. Hy bly per on­ge­luk da’ in die spa­ce sta­ti­on agter wan­neer die an­der te­rug­kom. Dan moet hy uit- fi­gu­re hoe om te oor­leef. Hy pa­tch die plek op én... hy plant >
‘ “Ek het ook ’n step op my,” spog Wi­kus en pyp­kan ’n denk­beel­di­ge op­po­nent. “Ek was ’n be­don­ner­de
sen­ter ge­wees.” “Ja – vir die net­bal­span!”
aar­tap­pels!” Weer ’n dra­ma­tie­se pou­se. “Op Márs?” Die bal be­land in die han­de van Dom S­hip­per­ley, hy draai die kra­ne oop en hy’s weg voor! Drie! Jack De­bre­cze­ni skop oor en die Re­bels om­hels me­kaar.
Die kol­le­ga gooi ’n rib­been­tjie te­leur­ge­steld neer. “Tsk!”
“Nee, reg­tig! Hy be­sef hy kan hier­die lot moe­re plant en dan...”
Die S­tor­mers-man draai sta­dig om: “Cal­vin...”
“...bou hy ’n he­le gr­een­hou­se in die spa­ce sta­ti­on en...” “Cal­vin...” “Wat?” “Ek gaan jóú moer plant!” Cal­vin kry die bood­skap, gryp sy si­ga­ret­te en loop uit.
“As die S­tor­mers dié ga­me ver­loor, is ek kláár met rug­by,” sê Pik­ke­wyn. Boe­pie en Wi­kus klink hul­le bier­bot­tels (tans ron­de vyf) in ak­koord: Van­aand is be­pa­lend, in hul­le o­pi­nie van die sport.
Maar die spe­lers stel nie te­leur nie. Ca­tra­ki­lis klits nog ’n straf­skop oor en Pik­ke­wyn bul­der in ’n God­fat­her-ak­sent: “Ne­ver mess with la fa­mi­lia!”, waar­op Wi­kus hom reg­help: “Bra, hy’s G­rieks...”
Bur­ger steel die bal by ’n Re­bel. Boe­pie ju­bel dit uit: “Lek­ka, Sssj­kal­la...!” en swaai sy arms – blert­se bier slop die wê­reld vol.
Met die rus­tyd­si­re­ne wat in die ag­ter­grond loei, be­sluit die Re­bels om van hul­le doel­lyn af met ’n lyn­staan­bal te hard­loop. En dan ge­beur ’n mooi ding: Dil­lyn Leyds fop die Re­bel-ag­ter­lyn, on­der­skep ’n aan­gee en stort oor die doel­lyn!
Dié keer is Ca­tra­ki­lis se skop links ver­by, maar die man­ne het dit nie ge­sien nie – hul­le kek­kel oor Boe­pie wat van op­win­ding sy stoel­tjie mis­ge­sit het en nou met sy PT- shor­tie in ’n plas bier lê.
Die ron­des beer­tjies volg vin­nig op me­kaar. Ed­die het vir rus­tyd die TV sag­ter ge­stel en vir Bon Jo­vi har­der. Maar “Bad Me­di­ci­ne” is nie wat Pik­ke­wyn nou no­dig het nie. Hy gaps die re­mo­te uit Ed­die se broek­sak en stel die klank don­de­rend hard. Dis vir die drie­man­skap ’n groot grap, maar ’n paar an­der man­ne maak kap­sie – die spul raak da­rem nou net te ru­moe­rig.
Su­perS­port se de­si­bels daal nes die spe­lers weer uit­draf. Boe­pie slaan die kroeg­toon­bank dat die pret­zels hop. “Yes, boys!” Sy nat broek klou pot­sier­lik om sy bou­de.
Die S­tor­mers hou die bal vas. Straf­skop: 18-10. Ie­mand trap vir S­chalk Bur­ger. Straf­skop: 21-10.
“Da’ on­ner lê drie pik­ke­wy­ne!” Pik­ke­wyn vroe­tel vir sy foon. “Jis, Ba­bes! Nee, dis nog nie rus­tyd nie, hul­le het eers la­ter af­ge­skop.” “Hóór net dié ou!” sê Wi­kus lag­gend. “Ooo... jy kýk. Ag, Ba­bes, moe’ nou nie só wees nie.”
Die S­tor­mers-ag­ter­lyn loop mooi, maar dan word die bal aan­ge­slaan. Die man­ne mor en ons sien ’n na­by­skoot van ’n be­kom­mer­de Al­lis­ter Coet­zee wat sy ken vas­hou.
“Nee-ee-e, man! Dis... dis Wi­kus se swa­er-hul­le, hul­le het nou net hier aan­ge­kom. Ons braai gou ’n wor­sie, dan kom ek huis toe. Los... lós die boom­pies! Ek sal dit kom af­laai.” Hy lui nors af. “En nou?” “Nee jong, blêr­rie roos­boom­pies wat ek van­mid­dag moes plant.”
Cal­vin het te­rug­ge­keer en sit nou be­dees aan ’n dran­kie en teug. Die ka­me­ra aar­sel op twee blon­di­nes op die S­poor­weg­pa­vil­joen wat oor iets gig­gel. Dit laat die mans ook oor iets gig­gel.
Die S­tor­mers skrum die Re­bels ’n goeie 20 m te­rug. “Nou-u-u!” Boe­pie se span­ning kry die oor­hand, hy trap rond en ver­from­mel ’n pret­zel dat die krum­mels so oor sy pens ge­saai lê. Die bal be­reik Leyds op reg­ter­vleu­el. Hy sny flink bin­ne-toe en duik oor die lyn! Boe­pie se oë s­taan wild en hy gil in ’n hoë stem­me­tjie: “Lek­ker bôl hy hul­le nou!”
“Ek het ook ’n step op my,” spog Wi­kus en pyp­kan ’n denk­beel­di­ge op­po­nent. “Ek was ’n be­don­ner­de sen­ter ge­wees.”
“Ja – vir die net­bal­span!” kog­gel Pik­ke­wyn.
In die ses-en-ses­tig­ste mi­nuut, middein ’n ag­ter­lyn­be­we­ging, ruk S­pring­bok se krag skie­lik weer aan. Daar word luid­keels ge­vloek toe DStv sy pers skerm gooi en be­gin­ne bou­quets soek. Die ag­ter­grond­mu­siek is ook vir ’n oom­blik stil, maar sy­fer dan deur – wrag­tig weer “Mr. Tam­bou­ri­ne Man”!
Toe die beeld aan­kom, het die Re­bels ge­druk, maar die skop was links ver­by. Die tel­ling s­taan nou op 28-15. Et­ze­beth rank hoog en wen ’n Re­bels-lyn­staan. ’n Los­ge­maal vorm, maar die fluit­jie blaas – die bal is vas­ge­hou.
Daar’s en­ke­le mi­nu­te oor en die Re­bels gee nou al­les. Hul­le s­taan eg­ter nog ’n straf­skop af en Ca­tra­ki­lis maak nie ’n fout nie. Al­bei kam­pe s­tuur re­ser­wes op. Die Re­bels se af­rig­ter lyk dik­bek. In ’n war­boel op die S­tor­mers-doel­lyn kan g’n mens sien of Se­an M­cMahon wel oor is nie. Boe­pie is in ’n toe­stand. Hier langs my brul die S­tor­mers-ou­der­steu­ner. “Hy’t kort ge­druk! Daai bal het uit­ge­spring!”
Dit laat Cal­vin ont­waak uit sy be­swy­ming. “Het jy al ooit Le­a­ving Las Ve­gas ge­kyk?” Die eind­fluit­jie blaas. Pik­ke­wyn do­wn sy laas­te Wind­hoek. Boe­pie hang ver­lep aan die kroeg­toon­bank, uit­ge­put.
“Dis Ni­co­las Ca­ge... hy los sy werk, vat ál sy geld, ry Las Ve­gas toe en drink hom­self dood.”
Sy kol­le­ga gluur hom ver­bys­terd aan. “Cal­vin, ék ry mô­re­og­gend vyf­uur Beau­fort-Wes toe!”