Die Tirpitz - Daarbenewens - 2021
Die Tirpitz was 'n susterskip vir die Bismarck en is gesien as een van die modernste slagskepe in die Tweede Wêreldoorlog. Ironies genoeg het die Tirpitz 'n wonderlike loopbaan gehad, aangesien sy nooit enige optrede teen 'n konvooi of 'n vlootgeveggroep gesien het nie. Die Tirpitz het haar tyd aan moeite gedoen om van een Noorse fjord na 'n ander te beweeg en sou haar dae in een so 'n fjord in die noorde van die land beëindig. Die Tirpitz, wat op 1 April 1939 deur die dogter van Admiraal Tirpitz begin is, het die bynaam 'Lone Queen of the North' gekry, maar soos die Bismarck, eindig sy haar dae in onkunde.
Die bekendstelling van die Tirpitz
Die Tirpitz het op papier ongelooflike vegstatistieke gehad. Sy het 42.900 ton verplaas en 'n totale lengte van 792 voet gehad. Haar maksimum spoed was 30 knope en sy het 'n reeks van 9.000 myl op 19 knope gehad. Die skip se wapenrusting was hoogstens 12,5 duim en sy was gewapen met 8 x 15 duim-gewere, 12 x 5,9 duim-gewere, 16 x 4 duim-AA-gewere, 16 x 37 mm AA-gewere, 58 x 20 mm AA-gewere, 8 x 21 torpedo buise en ses vliegtuie. Haar bemanning was 2400. Volgens enige standaard sou die Tirpitz 'n groot bedreiging vir die Russiese konvooie of die Atlantiese konvooie gewees het.
As gevolg van die ervaring wat die Royal Navy in Mei 1941 met die Bismarck gehad het, is die Admiraliteit beveel dat 'n aanval op 'n soortgelyke skip soos die Tirpitz ten minste twee slagskepe van die koning George V en 'n vliegdekskip sou insluit. Die Tirpitz was teen Maart 1941 voltooi en het met die Oossee begin. Die Admiraliteit was baie bekommerd oor die vooruitsig dat twee skepe soos die Bismarck en Tirpitz in die Atlantiese Oseaan groot sou wees. Die ondergang van die Bismarck het een skip van die vergelyking verwyder en Hitler het die Tirpitz effektief weggeneem omdat hy van mening was dat die Tirpitz gebruik moes word om die kus van Noorweë te bewaak, omdat hy van mening was dat enige inval deur Europa via Noorweë sou plaasvind. Daarom het Tirpitz die aand van 14/15 Januarie 1942 vertrek na Trondheim - via die Kielkanaal, sodat die Sweedse kuswag haar nie sou sien nie. Die skuif van die Tirpitz het die RAF uitgelok in 'n hele reeks aanvalle op haar - alles mislukkings. Churchill self besef die gevaar wat Tirpitz vir die konvooie in die Atlantiese Oseaan en Artic inhou.
Die vernietiging, of selfs die kreupelheid, van hierdie skip is die grootste gebeurtenis ter see op die oomblik. Geen ander teiken kan daarmee vergelyk word nie. Die skeepsituasie oor die hele wêreld sal verander word. 'Winston Churchill
In werklikheid was die Tirpitz geskeduleer om die Artic-konvooie aan te val, aangesien die Duitsers teen die lente van 1942 hul belang vir die Russiese oorlogspoging besef het.
Op 5 Maart vertrek die Tirpitz na Trondheim met 'n begeleiding van drie verwoesters. Hulle word vinnig deur 'n Britse duikboot raakgesien en die inligting is teruggestuur aan Admiral Tovey, hoof-opperbevelhebber van die Tuisvloot, gebaseer op Scapa Flow. Tovey het reeds die vertrek van die Tirpitz-hawe voorafgegaan en 'n formidabele mag na die see gestuur - die slagskepe King George V en Duke of York, die swaar gevegskrywer Renown, die vliegdekskip Victorious, een swaar kruiser en twaalf verwoesters.
Op 7 Maart was die weer so sleg dat beide kante dit onmoontlik gevind het om enige vorm van verkenning te bewerkstellig, en albei se vloote het net 90 myl van mekaar af seil - amper genoeg dat die Albacores wat die Victorious uitgevoer het, 'n aanval sou maak - dieselfde die soort aanval wat met die Bismarck gebeur het. Vise-admiraal Ciliax, in beheer van die Tirpitz, het ook binne 'n paar kilometer van die konvooie PQ-12 en QP-8 geslaag - maar weer het die weer hulle gered.
Op 9 Maart was die weer goed genoeg sodat die Albacores op Victorious gebruik kon word. Hul aanvalle was egter 'n mislukking, want die spoed wat die Tirpitz kon ontlok het beteken dat die torpedo's wat afgevuur is, maklik verdwaal het. In een opsig het die aanvalle deur die Albacores egter 'n groot impak gehad. Toe die Tirpitz na Trondheim teruggekeer het, het beide Hitler en Raeder hulself oortuig dat die skip kwesbaar vir aanval was. Hitler het derhalwe beveel dat die Tirpitz nie teen konvooie gebruik sou word nie, tensy dit Luftwaffe-ondersteuning en 'n volledige kennis gehad het van die sterkte waarmee dit op see sou gaan. Sulke voorwaardes het ernstig gekniehalter wat die Tirpitz kon doen. Die eerste onderneming het egter ook nie daarin geslaag om 'n groot hoeveelheid in wesenlike terme te behaal nie - en het 8000 ton brandstof opgebruik sonder enige opbrengste. Brandstof was die laaste ding wat die Duitsers kon vermors.
Die Britte was baie bekommerd oor wat die Tirpitz van plan was om te doen. Hulle het geen idee van Hitler se bevele gehad nie en hulle het steeds gevrees dat die skip in die Atlantiese Oseaan sou inslaan. Daarom is die enigste hawe aan die weskus van Frankryk wat die Tirpitz (die 'Normandie' droogdok by St Nazaire) kon inneem, buite aksie geneem in 'n waaghalsige aanval. As Tirpitz die Atlantiese Oseaan binnekom, sal sy na 'n Duitse hawe moet terugkeer vir herstelwerk.
Die RAF het sy rol gespeel in die poging om die Tirpitz te vernietig. In April 1942 het drie aanvalle deur RAF-bomwerpers plaasgevind, maar elkeen was ondoeltreffend, aangesien slegte weer en 'n suksesvolle rookskerm die teiken oorskadu.
In die somer van 1942 het die Admiraliteit genoeg brandstof gekry vir die Tirpitz om weer see toe te gaan - met die oog op Artic-konvooie. Dit sou 'n tragiese uitwerking op Convoy PQ-17 hê. Terwyl hierdie konvooi na Rusland op pad was, het die Admiraliteit intelligensie ontvang dat die Tirpitz, saam met die Hipper en Admiral Scheer, nie meer by hul basis was nie. Die Huisvloot was baie kilometers van die konvooi af wat beskerm is deur kruisers en verwoesters. Die Duitse skepe kon nie ooreenstem met hierdie skepe nie, en die Eerste See-lord Admiraal Sir Dudley Pound het gelas dat die oorlogskepe wes van Rusland moet draai en dat die handelskepe moet versprei. Hulle het maklike teikens geword vir die U-bote wat in die omgewing was, en 23 handelskepe uit 33 het dit nooit na Rusland gebring nie. Ironies genoeg is die drie Duitse vlootskepe - Tirpitz, Hipper en Admiral Scheer - na die hawe bestel en het geen rol gespeel in die aanval op die handelskepe nie.
Aangesien bomaanvalle misluk het, het die Royal Navy op nuwe taktieke besluit. Eerstens het hulle probeer om 'waens' te gebruik - 'menslike torpedo's'. Hierdie aanval het misluk toe die waens wat deur 'n vissersboot gesleep word, in 'n hewige storm getref en vry geruk is. Hulle gebruik toe die sogenaamde X-craft - mini-duikbote wat vier mans vervoer het en wat ladings langs die beoogde teiken kon plaas. Van die ses X-vaartuie wat met die reis na die Tirpitz (gesleep deur 'n normale duikboot) begin het, het slegs een (X7) daarin geslaag om sy aanklagte op die Tirpitz te lê, hoewel X6 haar naby die slagskip geplaas het. Toe die aanklagte van X7 ontplof, word daar gesê dat die Tirpitz ses voet uit die water gelig is. Die ontploffings het 'n aansienlike hoeveelheid skade aangerig om die skip vir ses maande buite werking te stel - turbines is beskadig, die hawe roer gedraai, twee torings is geïmmobiliseer en radio- en elektriese toerusting is geslaan. Later ondersoek het ook getoon dat die rame van die romp ook erg beskadig is. Beide bevelvoerders van die X-vaartuig (Cameron in X6 en plek in X7) het die Victoria-kruis gekry.
Die Tirpitz was weer gereed vir aksie in die lente van 1944 en het weer eens 'n ernstige gevaar vir die geallieerde skeepvaart uitgeoefen. Op 2 April is 'n vliegtuigaanval op die Tirpitz wat in Altenfjord geanker was, geloods. Die eerste staking was heeltemal verras en die skip is erg beskadig. 122 bemanningslede is dood en 316 beseer. Groot skade is slegs vermy deurdat 'n bom van 1 600 pond van 'n lae hoogte afgeval is en die gepantserde dek van die Tirpitz nie kon binnedring nie. Die aanval het Tirpitz drie maande lank gestrem.
Die Fleet Air Arm het sy aanvalle voortgesit, maar die Tirpitz is altyd gered deur slegte weer. Op 22 Augustus 1944, in nog 'n aanval, het 'n bom van 1.600 pond wel 8 dekke binnegedring, maar kon nie ontplof nie. Die Duitsers het later gevind dat dit slegs halfvol was met plofstof wat dit oortollig gemaak het.
Op 15 September is die Tirpitz deur Lancaster-bomwerpers aangeval. Een bom het haar getref en agter haar dek afgepyl. Sy was nou nie meer seewaardig nie en daar is besluit om die skip te stuur om geanker te word van die Haakoy-eiland, drie myl van Tromsö af, waar sy as 'n drywende fort sou funksioneer. Op 12 November 1944 word die Tirpitz deur 29 Lancaster's aangeval - waaronder sommige van die 617 Dambuster Squadron. Hul nuwe Mark XIV-bomweë, wat op 14,000 voet gevlieg het, het hulle 'n uitstekende teiken gegee om na te streef. 'Blockbuster' bomme het in die skip geruk en 'n gat van 100 voet is oopgeskeur. Haar tydskrifte het ontplof en die Tirpitz het meer as 1000 mans in haar vasgevang terwyl sy skilpad omgedraai het. 'N Paar - 80 mans - kon daarin slaag om onder in die romp te kom waar 'n gat daardeur gesny is en die mans het ontsnap. Baie ander was nie so gelukkig nie.
Alhoewel die loopbaan van die Tirpitz miskien 'n mislukking gelyk het, kon sy daarin slaag om 'n groot aantal skepe van die huisvloot vas te bind wat voortdurend moes waak om nie die Atlantiese Oseaan uit te vaar of die Artic-konvooie te teister nie.
Die Tirpitz was 'n susterskip vir die Bismarck en is gesien as een van die modernste slagskepe in die Tweede Wêreldoorlog. Ironies genoeg is die Tirpitz ...