Stoei, varkvel en bier: Deel 1 - Interessant
Stoei, varkvel en bier: Deel 1
Redakteursnota: Dit is die eerste in 'n driedelige reeks oor Mexikaanse kantines. Bly ingeskakel vir die volgende twee stukke wat hierdie week op Nights verskyn.
Dit is 'n bietjie oor vier die middag, en die groot kobalthemel in Mexiko het vervaag tot 'n ligte blou-wit, met moeë wolke wat langs sy koepelrande gly. Die houtdeure van die kantina gee die kreukel van verroeste vere wanneer hulle agter ons swaai; dit is die dun hindernis tussen die buitewêreld van die straat en die binnewêreld van mans en drank.
Straat, lig, vrouens; kantina, mans, bier.
Funksiefoto: Fausto Nahum Perez Sanchez. Foto: Jorge Santiago
Binne val bars van liggeel lig oor houttafels, en mans sit en drink. Daar is 'n kroeg aan die regterkant, met houtstoele en withemp-kroegmanne wat voor 'n muur van tequila staan. Daar is 'n grootskerm-TV in die linkerkantste hoek met lucha libre, mans wat mekaar stamp in uitgebreide silwer kostuums.
Die skraal snare en die stemme van 'n boerdery vul die agtergrond. 'N Paar mans draai hul koppe en keer dan terug na hul langhaar biere. Ons kies 'n tafel.
'Wat kan ek vir jou kry?' vra die kelner, met net die geringste blik in my rigting.
Ons bestel Victorias oral in die omgewing. "Les gustaria una sopa Azteca?" vra die kelner, en ons gee flou glimlag en glimlag en sê: "Si, porfa." Laat die botanas begin.
Die kantina, sien jy, is nie net 'n plek om te drink en te ween nie, en om homoerotiese stoei te bekyk en na mariachis te luister oor probleme met vroue-verraaiers en VIEJAS en putas, maar ook om te eet. In die meerderheid van die kantines sal elke bier gepaard gaan met botanas, wat die Mexikaanse weergawe van Spaanse tapas is. Hoe meer biere, hoe meer fyn en volop die botaniërs.
Hier is eers 'n sopa azteca, met gebraaide tortilla's, queso-fresco en die onvermydelike hope chicharron. Laasgenoemde –gebraaide varkvel - is die kantina-basis. Dit is vetterig, vleisig, manlik en vir my onbeduidend walglik. Later is daar tostadas met getrekde varkvleis, dan is taco's gemaak met worsbroodjies, uie en poblano-soetrissies. Ons eet, ons drink. En drink nog 'n bietjie. En onthou dan dat daar meer kantines is om te besoek.
Die skuins lig voel nou sagter, vriendeliker. Aandwinde met die vaagste gevoel van koelte dryf deur die lang, smal vensters wat oop is, behalwe vir die smeedijzer wat hier en daar die versperring skep. Ek gee huiwerig om aan die drang om badkamer toe te gaan.
Links: Viejas (letterlike vertaling: ou vrouens)
Regs: Machos ('nuff gesê.')
Ons skarrel om ons sakke vir verandering en betaal die tjek. Die mans rondom ons gaan voort met hul bedwelmde, onstuimige, snye gesprekke terwyl ons vertrek. Dit is immers net vyf uur. Die geween is later en verder suid in die stad.
'N Halfpad langs die pad by die Tabula Rasa versier die mure skilderye van geraamtes rondom helder blou, rooi en groen aandetes. Hierdie plek is effens meer kunstig. Die mure is op tafelhoogte geverf in 'n patroon van woestyn, kaktus, dronk Indiër wat onder 'n sombrero, woestyn, kaktus, dronk slaap, Indiër, woestyn, kaktus slaap ...
Swart en wit foto's van 'n skynbaar ewekansige verskeidenheid kantineshelde versier die mure. Bob Marley is daar, net soos 'n uitbundige, naakte Marilyn Monroe; Frida Kahlo, Che en Maria Sabina is teenwoordig, almal rook gewrigte, en Zapata en Pancho Villa kyk stoïsties van hul portrette af en gee die sterk, ernstige, rewolusionêre houding af.
Die jukebox speel - asof uit 'n surrealistiese, waaghalsige droom - Pink Floyd. Mans sit ingehuldig oor die houttafels met caguamas (liter kanne bier) tussenin. Die vraag hier is nie "wat-wil-jy-wil-drink nie", maar
'Gesinsgrootte of gereeld?'
"Um ... gereelde." Ons moet immers die nag voortduur. Vyf biere en 'n bord grondboontjies later neem ons die nuwe atmosfeer in. Ek sien 'n plakkaat teen die verste muur waarin geweld teen vroue veroordeel word, en 'n "No Smoking" -teken: aanduidings van nuwe golwe, nuwe invloede, die kantine binnedring. Ek is nie die enigste vrou hier nie, hoewel die ander een effens ongemaklik lyk en oor haar bier rondkruip en na haar manlike metgesel neig.
Hier, terwyl ons lag en pers kalk oor grondboontjies druk en nog 'n rondte bestel, en dan nog een, maak die lug sy ondergang na middernagblou, 'n ryk, lewendige kleur wat die al hoe meer straatjies verder as die swaaiende deure vul.
'Wat is die kantina?' Ek vra, om Jorge se selfoon as 'n opnametoestel te gebruik. Die antwoorde wissel van antropologiese ontledings van sosiale klasse tot satiriese kommentaar oor die heerlike chicharron en die verfrissende drankies tot 'n reeks lae, dronk giggies.
Ek gaan weer badkamer toe. Daar is 'n swaar slot aan hierdie deur, wat die kroegman met 'n roesige sleutel vir my oopmaak. Dit is blykbaar 'n hele ruk sedert 'n vrou deur hierdie dele gegaan het. Ten minste hou hulle die dames se kamer toegesluit totdat die oomblik aanbreek.
Binne is daar 'n pienk asblik en die mees basiese geriewe. Die mure is bedek met spinnekoppe. Ek wonder, tipies, of die webbe 'n gebrek aan vroulike teenwoordigheid in die klassieke kantina voorstel, of die geleidelike ondergang en transformasie van die kantina self. Nadat ek myself gelukgewens het met hierdie diepe gedagte, borsel ek simbolies 'n paar spinnerakke en stap weer uit, en verseël die slot agter my om die ruimte veilig te maak vir toekomstige wyfies.
Ons gaan na die volgende kantina. Die strate voel lewendig met die intensiteit van die diep blou lig, of net met ons bier en gons. Hierdie strate is vir my 'n labirint; Ek loop selde in hierdie gebiede, ver suid van die Zocalo, waar jong vrouens met bang gesigte haastig is met babas in hul arms, en mans swaai, en 'n sekere gewig en spanning hang in die lug.
Daar is messe-winkels en winkels wat tientalle cowboy-stewels aanbied, en dan is daar baie, baie kantines, as ons deur hou-en-asem-en-moenie kyk nie. Die meeste het nie nou deure nie en het in plaas daarvan oop ingange wat aan die lig van die fluoresserende ligte en die kakofonie van dronk manlike gesprekke gee.
Gebare op hierdie plekke is meer flagrant. 'N Man herken my vriend Eleutario en kom hardloop en skree uit die kantina om hom te groet. "El re-encuentro" noem my vriende dit, lag; terwyl jy nog 'n slap Victoria neem. Vasgevang in die dier.
Hierdie her-encuentro bestaan ​​uit die man wat Eleutario omhels met daardie onbeskadigde manlike toegeneentheid wat deur kantines uitgebring word, en dan vriendelik aanbied om sy lid vir 'n foto op te wys. Hy is halfpad met die ritssluiter toe my skree-lag, andersom, hom uiteindelik ontwrig. Hy gee nog 'n hartlike klap op die rug na Eleutario en ons is daar buite, en skimp E vir die res van die camino.
Die volgende kantina is 'n akwarium vol bisarre spesies dronk mannetjies. Dit is 'n groot, oop, sementmuurde kamer vol plastiektafels, gebad in surrealistiese blou en groen lig en versier net met 'n reeks pornografiese plakkate van blondines wat met motorfietse rondloop. Die kleed is jeans en gesmeerde, swart hare, en 'n sekere halwe glimlag wat op niemand spesifiek gerig is nie.
Ek is nie die enigste vrou hier nie, maar ek is die enigste een wat nie as prostituut werk nie. Ongelukkig moet ek badkamer toe gaan.
My houding van mans - wat as bebaarde kurators en landelike onderwysers en kunsfotograwe nie presies pas by die gewone kantina nie, wag vir my buite die 'badkamer', wat bestaan ​​uit 'n sementtoilet omring deur 'n stortgordyn. Ek is mid-stream, hurk oor die toilet, toe die gordyn skielik oopgehang word.
"Hi!" sê 'n prostituut in 'n veldigte bruin syhemp en 'n wit miniskirt.
"Hi!" Ek probeer liggies antwoord, asof ons ou vriende op straat is en nie 'n prostituut en 'n piepende Amerikaner wat in 'n kantonbadkamer gesels nie.
'U land is mooi, is dit nie,' sê sy saaklik. Ek oorweeg dit terwyl ek so vinnig as moontlik probeer eindig.
'Uh,' sê ek en pak dinge in, 'dit hang af, dink ek.'
'My hele gesin is daar,' sê sy, 'in Los Angeles. Dit moet baie lekkerder wees as hier. " Sy gaan sit vierkantig op die sitvrye toilet en begin piepie sonder 'n tweede gedagte.
'Wel,' sê ek en probeer uitgang maak, 'ek dink Mexiko het meer hart.'
Sy ruk in die duisternis. 'Ek weet nie,' sê sy.
'Wel,' sê ek, is nie regtig seker of ek die hart van Mexiko moet verdedig oor die eindelose stroom van die prostituut nie, "ek dink ek sal jou later sien."