'n Franse avontuur
... 'n week in Parys ... dag 1
Volg twee vriendinne se avontuur in die vreemde
Wanneer ek nou terug dink aan ons week-lange besoek aan Parys (ja, Parys in Frankryk, waarvan ek al droom vandat ek kan onthou, of dit nou cliché is of nie), is die eerste paar gedagtes wat by my opkom die van baie stap, ten minste (8 km per dag), daardie eerste keer wat ek die Eiffel toring in haar volle glorie gesien het, en daardie onwerklike gevoel, wat my steeds by bly, dat ek regtig in Parys was.
Die dag van ons aankoms het die stap reeds vir my op Charles de Gaulle lughawe begin; dit het gevoel of ek kilometers geloop het om by die kant van die lughawe, waar die busse arriveer, uit te kom. Ek moes selfs ‘n trein binne in die lughawe vat vir een deel van die reis. Uiteindelik daar, het ons ‘n familie-vriendin van Ami, Annalise, ontmoet, by wie ons vir die week, net buite Parys, gebly het. (Ons was gelukkig, só het ons baie gespaar op verblyfkostes).
Dit was die 27ste, ‘n maand wat ons reeds weg was van die huis, en ‘n maand vandat ons met Afrikaanssprekendes in lewende lywe kon gesels (Skype tel nie). Boonop gee Annalise toe vir ons beskuit saam ons koffie, en dadelik het ons tuis gevoel. Kan jy jou indink; ‘n bietjie van Suid-Afrika in een van die mooiste stede in die wêreld. Wat meer wil jy nou hê?
Ons het nie regtig ‘n plan van aksie gehad vir die eerste dag nie, maar besluit toe om ons eerste poging op die Metro te waag na die Sacre Cœur. Wat ‘n belewenis. ‘n Kombinasie van gevoelens was oor jou daardie eerste keer onder die grond; opgewondenheid, angs, vrees, verwarring (Koop ek die regte kaartjie? Ek weet nie. Alles is in Frans!), paniek (Is dit hierdie stop, of die volgende een?), verligting, en dan ‘n kombinasie van adrenalien en trots (Ons het op die regte plek beland!).
Die Sacre Cœur, daardie enorme, wit katedraal op die enigste koppie in Parys, was asemrowend, en elke trappie wat geklim is om tot voor die deure te kom, was die moeite werd. Want as jy uiteindelik jou oë van die indrukwekkende historiese gebou kan weg kry, en omdraai, kyk jy uit oor Parys, en al was die bewolk en mistig, het dit my steeds stom geslaan.
Daar was so baie mense, orals waar ons gegaan het daardie week het dit gewemel, en dit was nie eers seisoen vir toeriste nie.
Die res van die middag het ons in die bekende Mont Martre area spandeer en daar Nutella crêpes geëet, en ook Place du Tertre besoek, waar die kunstenaars volop is. Op die ou einde was ons eerste dag ‘n groot sukses.
Die Sacre Coeur
An-Mari Fouché en Chrismarie Bester is skryfkunsstudente by die NWU. 2017