Aux Eparges, April 1915 - Inligting
In Les Eparges begrawe soldate hul kamerade in die maanlig. April 1915.
Die posisie-oorlog, wat vinnig gevolg het op die bewegingsoorlog van die somer en herfs 1914, het veroorsaak dat alle hoop op glorie verlore gegaan het. Dit sou een van die hoogste plekke vir die Franse infanterie word.
Uitgestal in 1939, toe die oorlog weer met Duitsland begin, neem Leroux se skildery deel aan die pasifistiese atmosfeer van destyds, so opvallend in die bioskoop (Prévert, Renoir, Carné) en in die gewilde lied (Fréhel, Marie Dubas).
In 'n aarde besaai met rommel en met houtkruise borsel, is twee soldate wat Adrian-helms dra, geneig tot die lyk van een van hul kamerade. Een van hulle lees sy vraestelle om hom te identifiseer en aan sy familie te skryf, terwyl twee ander mans hoër op die wal grawe. Die doek getuig dus van die solidariteit van die vegters, die besorgdheid van die 'vriende' om 'n begrafnis aan hierdie dooie man te gee, om sosiale rituele te handhaaf ondanks die omstandighede. Geen verpersoonliking nie, maar geen gesig is regtig sigbaar nie, behalwe die van die dooie, wie se oë verdof in die beeld. Dit is skaduwees wat optree, massas wat een is met die aarde. Die lyk is nie geskeur of ontsier nie, maar het niks wat afgryse inspireer nie, en dit is juis hierdie kalm realisme wat die ekspressiewe krag van hierdie skildery maak.
Hierdie werk is die moeite werd om te vergelyk met die skilderye van gevegte uit die klassieke eeue. Die ommekeer is totaal. Alhoewel hy 'n oorlog illustreer wat met 'n oorwinning geëindig het, verteenwoordig Leroux nie oorwinnende generaals of helde of 'n geveg of selfs 'n geveg nie. Dit wys bloot die bestaan ​​van die harige mense, baie meer opgemerk as hy deur die alledaagse lewe in die posisies, waar mens tevrede was om die rug onder die skulpe te buig, met min hoop op oorlewing. Hy moes vashou, niks anders nie. Die voorstelling van oorlog het by hom suiwer staaltjie geword. Die soldaat is anoniem, hy is uitruilbaar. Dood, ons begrawe hom en wag op ons beurt. Geen heerlikheid meer nie, maar die dood skuil. Die dood alleen simboliseer oorlog. Dit het onsinnig geword. Dit het nie eens 'n bestaansgrond meer nie. Die militêre skildery eindig met Leroux in 'n totale vakuum. Ons kan nie eers sê of Leroux die oorlog veroordeel nie. Daar is geen onderwerp meer nie, geen gesigte meer nie. Alles is neutraal en anoniem in sy skildery, in 'n soort allegorie oor die doodsverwagting. Ons is egter 'n lang pad met hierdie graveringswerk van die Duitser Otto Dix (1891-1969), onbeskryflik verskriklik. Geïnspireer deur die gravures wat Goya (1746-1828) aan die Spaanse burgeroorlog onder Napoleon gewy het, het Dix verbryselde gesigte, afgebreekte lyke, vrot lyke en soldate mal geword. Maar dit was nie meer eintlik die oorlog wat sy onderwerp was nie. Die ekspressionis, Dix, het bloot die absurditeit van die mens getoon, die absurditeit wat die basis vorm van die XXstee eeu, en die oorlogswonde was vir hom slegs 'n voorwendsel om hierdie absurditeit voor te stel. Leroux bly 'n realis. Maar dit is juis hierdie werklikheid wat die verskrikking veroorsaak.
Luc CAPDEVILA en Danièle VOLDMAN, Ons sterftes: Westerse samelewings in die gesig gestaar in die oorlog, Parys, Payot, 2002 Thierry HARDIER en Jean-François JAGIELSKI, veg en sterf tydens die Groot Oorlog (1914-1925), Parys, Imago, 2001. Pierre VALLAUD, 14-18, Eerste Wêreldoorlog, volumes I en II, Parys, Fayard, 2004.