YATOOPRINT: Board of Directors - Bloomberg
YATOOPRINT INSIDERS ON Board Members
Most Connected People on the YATOOPRINT Board Scoop Tee - Chico's
The scoop-neck Travelers™ tee: finely ribbed, wrinkle-resistant, a style essential. Length: 25". 95% acetate, 5% spandex. Die reis van die werksjag | Antony Raj Jayamani in Dubai
Dubai City is fantastiese plek!
uitgegee deur Dubai City Company at Junie 10, 2019
Die reis van die werk jag - Kyk hieronder na 'n deel een!
Nou terug na die hoofdoel van my besoek, die werk jag. Oor twee weke het ek besef dat die situasie nie so beloof is nie, ek moet die werk soek terwyl ek daar woon. Dit was vir my 'n skok, maar die werklikheid kon nie ontken word nie. Na twee weke van waarneming, was ek seker om gou iets te kry en ek wou so gou as moontlik tot my gasheer gaan groet. Ek wou nie 'n las op hulle wees nie, hoewel hulle my nooit laat voel het nie, ek was nie gemaklik nie. Hulle het my CV in hul sosiale en professionele netwerk gesirkuleer, hulle het koerante gereël waaruit ek geskikte werksgeleenthede vir my moes filter wat ooreenstem met my profiel. Dit was net 'n begin.
Die reis van werkjag het 'n manier van kommunikasie nodig gehad, en daarom het my leërskare 'n mobiele netwerk vir my gekoop. 'N Nuut geloodste maatskappy was DU. Soos ek op besoekvisum was, sou dit vir my moeilik gewees het om 'n sim te koop. As ek die netwerk gekies het, sou ek Etisalat gegaan het. As Etisalat was die enigste beskikbare netwerk voor dit, wat sy netwerk in die Midde-Ooste gevestig het. Maar my leërskare het DU vir my gekies en dit het al my basiese behoeftes van kommunikasie bedek. Dit was dus goed vir my.
Op daardie tydstip het ek werkervaring van die enigste reishandel gehad, so my fokus was om 'n werk in dieselfde veld te kry. My doelgebied was Abu Dhabi terwyl ek daar gewoon het. Aangesien UAE die mees besoekende land en toeriste is, is aktiwiteite altyd op sy hoogtepunt, sodat ek seker die werk kon kry. Vir hierdie doel het ek die winkelsentrums van Malls, Suq, besoek waar die reisagentskantore gevind is. Ek het my CV as 'n pamflet of flyer versprei. Dit was dilemma en ironies vir my as ek aansoek doen rekeninge werk in reisverkeer waarvan ek die ondervinding gehad het, is ek gevra oor die betrokke kwalifikasie wat ek nie gehad het nie en die verkope waar kwalifikasie nie 'n saak was nie, maar die ondervinding in kwessie was, wat ek nie gehad het nie. In elk geval was dit algemene antwoord op my aansoeke.
Nadat ek my aanvanklike pogings terugslag het, het ek my strategie verander en my soekradius uitgebrei en was ek op soek na werk op die ander gebiede as reisverkeer. Die ander bloeiende besigheid was van ruilmaatskappye, wat in verskeie kategorieë handel. Reis, geld ruil en eiendom was hul hoofbesighede. Ek het my geluk probeer, maar ongelukkig was die resultaat dieselfde.
Ek het elke dag gefrustreerd, niks het gebeur soos ek verwag het nie. Ek het daagliks na internetkafe gegaan om aanlyn aansoek te doen, my CV te stuur, om nuwe vakatures te kyk. Ek het na die kantoor van Danata, Emirates in Abu Dhabi gegaan, in die hoop om positiewe reaksie te kry. In die brandende hitte van Abu Dhabi het ek op die paaie getrek. Ek het die rede nou vergeet, maar weet die doel, wat die deel van hierdie geweldige samelewing sou word.
Ek het my soek radius uitgebrei van Abu Dhabi na ander state van die VAE. Ek het natuurlik ook Sharjah, Al Ain, Ras Al Khaima en Dubai besoek. Ek het gevind dat, behalwe Abu Dhabi, Dubai en Sharjah die kans om werk in ander lande te kry, baie duister is. Ek het dus op 3-state gefokus, Abu Dhabi het die prioriteit gebly. Nou as ek terugflits, besef ek dat ek iets buitengewoon gedoen het in vergelyking met my leefstyl in Lahore, Pakistan. Ek was baie skaam en dit was skaars dat ek uit die stad reis. Maar in die VAE het ek as 'n naturel rondgeloop. Ek het alleen van een staat na ander op soek na werk gereis. Dit was vir my 'n lewenslange ervaring.
Roaming op die paaie van UA E is nog nooit so moeg gevoel nie, aangesien die geboue en kultuur wat deur die hemel verskuif is my deur my reis betower het. Ek wou elke oomblik daarvan geniet, maar die gevoel van vrees het in my ruggraat gesoek omdat my pogings nie vrugbaar was nie. Die verlies van tyd en geld het my bang gemaak. Ek het 'n gevestigde lewe in Pakistan verlaat om my drome te verwesenlik. Ek wou die deel van 'n multinasionale samelewing wees waarvandaan ek die goeie waardes van ander kulture leer en op my lewe implementeer.
My opleiding my ervaring was niks in die VAE. Ek was depressief en desperaat. My hoop was voor my uitmekaar.
Soos dit gesê word, verdrink man by 'n strooi, het ek na 'n logistieke maatskappy gegaan deur die verwysing van my leërskare. Die persoon aan wie ek verwys is, was 'n bestuurder in die maatskappy en was ook Pakistani wie met sy familielede in XAUMXs na UAE verhuis het. Hulle het in die UAE toevlug gesoek om die aanslag van generaal Zia-militêre heerser in daardie tyd te ontsnap.
Nou terug na die maatskappy, was dit te doen in die kranis besigheid. Voorsien hyskrane aan konstruksieterreine. Dit is florerende besigheid, aangesien konstruksies nooit in UAE stop nie. Ek het die persoon ontmoet wat baie sag was. Hy het my verantwoordelikheid in rekeninge-afdeling van die maatskappy toegewys. Sy kantoor was in Dubai, een van die groot toring waarvan die top nie sigbaar was nie, selfs al draai ek my kop tot 90-graad regop. In daardie toring het die maatskappy 4-woonstel as sy kantoor gehad. Daar het ek vir die eerste keer in my lewe enige Baloch (provinsie Pakistan) ontmoet. Hy was so 'n wonderlike persoon. Hy het my met albei hande verwelkom. Alle wanopvatting wat ek van Baloch gehoor het, het net weggespoel. Miskien is daardie persoon ook onder die invloed van die UAE-kultuur. Dit was presies wat ek in paaie en strate van die VAE ervaar het en weer in kantore en professionele lewe. Hy was soos my mentor. Hy het my geleer om rekeningkundige sagteware wat deur die maatskappy gebruik word, kan Peachtree wees, ek onthou dit nie nou nie. Dit was 'n goeie ervaring, kantoorpersoneel was meestal Pakistani's, 'n paar Indiërs en Filippyne. Ek moet noem dat die UAE-onderdane die Phillipinos verkies as die diensmeisie vir hul huis op daardie tydstip. Ek het geen idee mag wees dat hulle meer betroubare of ekonomiese arbeid is nie, het werklik geen idee nie.
Dit was my 4 dae ervaring in daardie kantoor. Ek is maandeliks AED 2,500 aangebied, waaruit hulle AED 200 per maand as visumuitgawes sal aftrek. Akkommodasie en vervoer vanaf woonplek na kantoor en terug is deur die maatskappy gegee. Ek was ontevrede daarmee, want dit was nie soos ek verwag het nie. Werksure het vanaf 7 tot 7 pm begin met 2 ure dagbreek wat ook in die kantoor bestee moes word, aangesien daar niks te doen was gedurende die warm middel van die dag nie.
Vir visums het hulle voorgestel dat ek 'n afreisstempel van immigrasie moet kry in die Keesh-gebied en weer met 2 jaar indiensnemingsvisum ingaan. Dit was die normale praktyk. Akkommodasie was 'n studio woonstel in Sharjah wat deur 12 mense gedeel is, daar was net 2 badkamers vir almal. Daar was glad nie privaatheid nie. Kantoor vervoer was geskeduleer om te gaan vir kantoor by 6 ek is so om die van te vang, ons moet gereed wees voor 6 vir wat ons moes bestuur en begin vir die dag by 5 am. Eerste kom eerste gratis reël is toegepas op die gebruik van badkamers. Hierdie ywerige aktiwiteit het my verder geïrriteerd en omdat ek alreeds ontevrede was deur die aanbod, het ek gedink om óf beter te vind of terug te gaan na Pakistan.
Ek was glad nie tevrede met die situasie nie. By 6 wanneer ons vir kantoor vertrek neem dit 45 minute vir ons om te bereik. Dit was net 'n brug wat ons moes oorsteek en Dubai binnekom van Sharjah. As gevolg van die piek kantoorure was dit daagliks 'n buffersrus. Nou toe ek ontevrede was, was elkeen wat ek gekry het, negatief. Al die goeie indruk oor die VAE was opgelos. Daar is altyd 'n paar laste wat ons moet dra voordat ons suksesvol raak. Ek dink ek was nie volwasse genoeg om dit te verstaan ​​nie. In elk geval op Donderdag, wat die laaste werksdag van die week was, wou ek naweek saam met my leërskare in Abu Dhabi spandeer.
Terug in Abu Dhabi het ek die situasie met my leërskare en my familie terug in Pakistan bespreek. Die leërskare het geweet dat dit gebeur, hulle het my voorgestel om dit vir eendag te dra, dinge sal beter word. Soos my vorige ondervinding met hulle aangaande die werkprobleem was, was ek huiwerig om na hulle te luister, my familie terug in Pakistan ondersteun my besluit om terug te keer. Ek moes op my terugkeer werk soek, ek was bereid om hierdie risiko te neem omdat ek geweet het my familie is by my rug. Die enigste kritieke en belangrike lewensverskil in Pakistan en Dubai was die familie. Iemand het gesê as jy wil gaan, gaan alleen, maar as jy lank gaan, gaan saam. UAE was my lang reis. Ek was nie ten volle voorbereid nie. Ek het besluit om terug te keer.
Later na 'n jaar het ek gehoor dat die maatskappy waarin ek aangebied is, werk gesluit is, aangesien die besluit om die aanbod te gee, reg bewys is. In vinnig groeiende ekonomie soos UAE maatskappye bedryf en sluit in dieselfde tempo.
Hier word ek gedwing om 'n ouer taxibestuurder van Pakistan in Abu Dhabi te noem, wat tydens 'n rit op die bome op die groenbuis van die pad aangedui het dat ons dit vinnig met ons hande in Ramadan geplant het. Ek groet die moed van die persoon wat besluit het om die gesin te verlaat en het 'n waardevolle rol gespeel in die transformasie van die VAE, wat dit nou is. Ek het teruggekeer na 2 maande van my epiese reis. Alhoewel ek my retoerkaartjie verleng het, het ek twee keer gevat om iets waardig te kry, maar dit was tevergeefs. Na my terugkeer het ek nooit iemand ontmoedig wat my van UAE vra nie. Ek het altyd geglo dit is my lot en mag nie van almal wees nie. Almal moet aangemoedig word om die kans te neem om hul drome te leef. Ek het net vir hulle gesê somer is nie 'n goeie seisoen vir werkjag nie. Beplan dit van Oktober tot Maart.
Op my terugkeer was die UAE so vrygewig om my weer die gawe van beleefdheid en vrygewigheid te gee in die vorm van immigrasiepersoneel wat my glad verlaat het, ten spyte van die laaste dag van visumgeldigheid. Hulle het tyd geneem vir verifikasie, maar hulle het my toegelaat om die land met eer te verlaat.
Na 11 jaar dink ek dit sou beter gewees het om vir my te bly, maar die beste vir my om terug te keer. Ek het begin met die lewe met baie meer duidelikheid en oplossing. Ek het na my terugkeer baie persoonlike en professionele veranderinge in my lewe gemaak. Ek weet ek kan nie my 2 maande vol gebeurtenisreis in 5000-woorde dek nie, maar skryf nog steeds wat ek onthou het. Ek het alles geskryf om die geskiedenis te word. In baie jare sal hierdie vergete verhaal weer herskryf kan word. Ek is seker my storie sal as lesing en les gelees word. Hieraan kan ek onthou word, selfs nadat ek nie meer sal wees nie. My geskrifte kan my 'n historikus maak wat die VAE met verskillende perspektiewe gesien het.
Dankie, UAE, jy sal altyd onthou word as 'n goeie onderwyser en mentor. Mag jy altyd die drome van mense floreer en realiseer.
Die reis van die werk jag deel 2 saam met Antony Raj Jayamani. Hy het daarin geslaag om te fokus op indiensneming soek en was in staat om 'n werk in dieselfde veld te kry.