Burgerskap - Daarbenewens - 2021
Burgerskap is 'n begrip waardeur 'n burger 'n individu is wat ten volle deur 'n staat erken word as lid van die staat. Burgerskap, wat 'n wettige konsep is, verleen aan individue wat 'n soort wetlike status binne 'n staat het, sekere regte, en daar word verwag dat hulle sekere pligte sal verrig:
'Die burger moet in die eerste instansie nie as 'n tipe persoon verstaan ​​word nie, maar as 'n posisie in die stel formele verhoudings wat deur demokratiese soewereiniteit gedefinieer word.' Donald (1996)
Die balans tussen hierdie regte en pligte wissel van staat tot staat en van tyd tot tyd. In oorlogstye kan die pligte wat u staat verwag byvoorbeeld swaarder weeg as die regte en vryhede wat terselfdertyd ontvang word; hoewel die vrede weer kan terugkeer, kan die situasie omgekeer word. Dit was waar gedurende die Tweede Wêreldoorlog van 1939 tot 1945 en tydens die Koue Oorlog in die vyftigerjare toe baie Britte verplig was om vir hul volk te dien, hoewel oorlogstyd patriotisme dit gewoonlik 'n plig gemaak het wat baie bereid was om te aanvaar.
Die presiese balans tussen regte, vryhede en pligte is altyd besig om te verander, en dit is 'n saak dat burgers in spesifieke samelewings op verskillende tye besluit om deur onderhandeling of soms konflik op te los. Burgerskap impliseer dat elkeen toegang het tot dieselfde regte en deur dieselfde wette beskerm word. Die meeste mense wat in die Verenigde Koninkryk woon, het sekere regte, omdat die meerderheid Britse burgers is. Hulle het die reg om te stem in verkiesings as hulle ouer is as agtien, en byvoorbeeld die reg op gratis onderwys vanaf die ouderdom van vyf tot sestien en die reg op vryheid van spraak - solank hulle nie die wette oor laster of laster. Mense wat in die Verenigde Koninkryk woon, is onderdane sowel as burgers. Hulle was onderworpe aan die monargie tot en met die uitvoering van Charles I in 1649, maar die strewe na gelyke regte het 'n einde gebring aan die oortuiging dat monarge absolute mag het, en van toe af het die regte van die burger duideliker geword en die Britse burgers is onderworpe aan die wet van die land eerder as tot monargiese mag.
Anders as in die VSA en baie ander state, word die regte en vryhede van Britse burgers nie in 'n enkele grondwetlike dokument uiteengesit nie; in plaas daarvan word hulle opgeneem in die ongekodifiseerde Britse grondwet. Sommige van hierdie regte en vryhede is die resultaat van gewoonte en verdrag, terwyl ander in die geskrewe Handelinge van die Parlement vervat is.
Die regte en vryhede soos vervat in hierdie wette is voortspruit uit die stryd wat deur mense en hul verteenwoordigers gevoer is teen die absolute mag van hul heersers in daardie tyd. Die belangrikste dade is die Magna Carta in 1215, Habeas Corpus in 1679 en die Handves van Regte in 1689. Daarna is verdere wette uitgevaardig wat die regte en vryhede van Britse burgers uitgebrei het, byvoorbeeld, slawerny is in 1833 afgeskaf, 'n Wet op Rasseverhoudinge is in 1976 aangeneem en die wet op die beskerming van data is in 1984 aangeneem. Benewens hierdie interne wetgewing het drie internasionale ooreenkomste 'n invloed op die regte in die Verenigde Koninkryk. Die eerste is die Verenigde Nasies se verklaring van menseregte, wat in 1948 ooreengekom is; die tweede is die Europese Konvensie vir Menseregte, wat in 1950 onderteken is; en die derde is die Maastricht-verdrag wat teen die einde van 1993 deur alle EU-lidlande goedgekeur is.
As gevolg van bogenoemde ooreenkomste het Britse burgers die volgende basiese regte en vryhede:
vryheid van beweging;
vryheid van arbitrêre arrestasie of ongeregverdigde polisiesoektogte;
vryheid van gewete in sake van godsdiens en politiek;
vryheid van spraak;
vryheid van assosiasie, insluitend die reg om vreedsaam te protesteer;
sosiale vryhede - soos die reg om te trou, te skei, aborsies te bewerk of om homoseksuele verhoudings te hê; die reg om te stem en vir verkiesing te staan;
die reg op 'n billike verhoor;
die reg om nie gedwing of gemartel te word deur agente van die staat nie;
die reg om nie sonder behoorlike regsproses aan toesig onderwerp te word nie;
die reg op eiendom.
Sedert die laat 1980's was daar drie hoofredes waarom die debat oor wat burgerskap is en wat dit behoort te wees, op die politieke agenda verhoog het. Eerstens was daar 'n veldtog deur die konserwatiewe regering onder John Major om 'aktiewe burgerskap' te bevorder. Tweedens was daar kommer oor die publiek dat wetgewing wat in die 1980's en vroeë negentigerjare aangeneem is, gelei het tot die afname in baie van die regte en vryhede wat Britse burgers geniet. Derdens het die Arbeidsregering wat in 1997 verkies is, belowe om die debat in 'n nuwe rigting te neem:
'Die millennium simboliseer 'n nuwe era wat oopmaak vir Brittanje ... Ons doel is nie minder nie as om die Britse politieke lewe op 'n nuwe koers vir die toekoms in te stel'. Arbeid, 1997
Die konsep van aktiewe burgerskap was 'n resultaat van die konserwatiewe regering se ervaring in die 1980's. Die regering het begin soek na oplossings vir toenemende misdaad en toenemende openbare besteding, wat nie die regering se ingryping behels het nie. Een oplossing was om voor te stel dat verantwoordelikheid vir die samelewing se probleme nie by die regering lê nie, maar by die hele gemeenskap. Met ander woorde, elke Britse burger was verplig om aktief deel te neem aan die oplossing van die samelewing se probleme. Om die idee van hierdie aktiewe burgerskap te bevorder, het John Major in die somer van 1991 die Citizen's Charter-inisiatief van stapel gestuur. Hierdie twee begrippe het gesamentlik die dubbele aard van burgerskap getoon, met die kommer oor die verantwoordelikhede van die burgers teenoor mekaar en ook met wat as reg van die staat verwag word.
Aangesien die parlement soewerein is, kan dit wette aanneem wat enige of al die regte wat die burgers geniet, wegneem of daarby voeg. Dit beteken dat die regte en verantwoordelikhede wat Britse burgers geniet geheel en al afhanklik is van die regering van die dag. Burgers het geen reg op appèl as die regering kies om 'n reg of vryheid weg te neem wat vir hulle van belang is nie. Dit kan gesien word as onbevredigend, veral as 'n enkele party vir 'n lang tydperk aan die amp beklee, veral gegewe die feit dat geen enkele party sedert 1945 tydens alle algemene verkiesings 50% van die stemme verower het nie. Daar was 'n aantal geleenthede in die 1980's en vroeë negentigerjare toe konserwatiewe opponente woedend was oor die regering se erosie van burgerlike vryhede. As voorbeeld hiervan het talle betogers in 1990 by 'n belastingdemonstrasie in Londen teen klagtes gekla dat hulle hul reg tot vreedsame openbare protes ontneem word.
Uit die algemene verkiesingsmanifes van 1997 van Arbeid was dit duidelik dat burgerskap hoog op hul agenda was, en dat hulle 'n nuwe benadering tot die kwessie het. In hul manifes is byvoorbeeld 'n aantal beloftes gedoen wat ontwerp is om die regte van Britse burgers duidelik te versterk. Dit sluit 'n Wet op Vryheid van Inligting in; die inlywing van die Europese Menseregte-konvensie in die Britse reg; die belofte van regshulp vir diegene wat hul regte wil afdwing; verbeterde regte vir werkers deur 'n minimum loon en die ondertekening van die sosiale hoofstuk van die Maastricht-verdrag; en statutêre erkenning van vakbond. Arbeid se toewyding om die burgerregte te versterk, dui daarop dat dit 'n ander benadering gehad het as die vorige konserwatiewe administrasie. Terselfdertyd het hulle belowe om die regte van die burger te versterk, het die Arbeidersregering die klem gelê op die idee dat landsburgers verantwoordelikhede moet nakom.
In Julie 1997 het die regering 'n witskrif gepubliseer wat die verbintenis gegee het om 'onderwys vir burgerskap te versterk'. Die regering se verbintenis tot onderwys vir burgerskap het aangedui dat burgerskap hoog op die agenda was. Die menseregtewet het op 2 Oktober 2000 in werking getree. Dit is beskou as die grootste verandering aan die regstelsel sedert die Magna Carta, en dit gee die reg op lewe en 'n regverdige verhoor, vryheid van marteling, vryheid van uitdrukking en vryheid om te trou en 'n gesin te hê.
Burgers moet die wet kan gebruik in plaas daarvan dat dit lei tot die lang proses om 'n eis by die Europese Hof vir Menseregte in Straatsburg in te stel. Die binnelandse sekretaris van destyds, Jack Straw, het gesê die wet sou ''n kultuur van regte en verantwoordelikheid ontwikkel', en het ontken dat die wet die mag van die Parlement om wet te maak, beperk. Die suiwer feit dat daar 'n verandering aan burgerskapwetgewing gemaak is onder die huidige Arbeidsregering wat beskryf is as die grootste verandering aan die regstelsel sedert 1215, bewys beslis dat die regering toegewyd is aan burgerskap en beklemtoon die relevansie daarvan vir Brittanje in die jaar 2002. .