Die realiteit van Suid-Afrika se ekonomiese moeras het ingesink met die aankondiging dat die land in die tweede kwartaal in ’n tegniese resessie verval het. Dit gooi egter net petrol op die vuur van populiste wat groter politieke ingryping in die ekonomie wil hê.
Hoewel pres. Cyril Ramaphosa uiteindelik vir kalmte gevra het ná die nuus, was dit ’n geval van te min te laat.
Ondanks die noodsaaklikheid om Suid-Afrika se ekonomie weer aan die gang te kry, indiensneming te verhoog en diepgewortelde ongelykheid te verminder, maak die senuagtige mark dit duidelik dat hy nie opportunistiese oproepe om die herverdeling van welvaart sal aanvaar nie. Korttermyn-oplossings en populistiese oproepe om beleidsverandering is nie die antwoord nie.
Om die waarheid te sê, populiste hoef nie verder te kyk as Venezuela vir bewyse van die risiko’s verbonde aan ’n wanfunksionele beleidsprogram nie. Venezuela se sosialistiese beleid, tesame met korrupsie wat buite beheer is en sy staatsinstellings rysmier, het daardie land op sy knieë.
Die land se inflasiekoers sal teen die einde van die jaar ’n miljoen persent wees. In Januarie is ’n beraamde 13 000% nog voorspel.
Ons moenie vergeet hoe die wêreldekonomie onderling verbind is nie. ’n Mens kan reeds die uitwerking van dié verwikkelings op die rand sien.
Hoewel Turkye nog ’n ver pad het om tot op Venezuela se vlak te daal, raak die druk op die land se ekonomie by die dag erger. Verbruikersprysinflasie in Turkye staan tans op 16% en sal na verwagting skerp styg ná die lira, die Turkse geldeenheid, sy waarde met die helfte verminder het.
Baie Suid-Afrikaners het gehoop hulle sien nou die einde van laataand-aankondigings deur die presidensie wat beleggers op hol jaag. Maar pres. Cyril Ramaphosa het op ’n Dinsdagaand in Julie aangekondig dat die ANC wysigings aan die land se grondwet sou voorstel wat grond sonder vergoeding onteien.
Ons het ook gesien hoe die regering instem tot verhogings bokant die inflasiekoers vir staatsdiensamptenare terwyl hy verbruikers tydelik teen de impak van petrolprysverhogings beskerm. Voeg daarby die voorgestelde instelling van die nasionale gesondheidsversekering (NGV) en beloftes om ’n ekonomiese stimuluspakket van ongeveer R43 miljard te lewer op ’n tydstip dat die fiskus onder groot druk is – en die gevaarligte begin flikker.
Die dag van sy afdanking het hy nie net sy werk verloor nie; ook kollegas wat vir hom meer soos familie was. Toe Adam Ely (63) van Kaapstad in 1999 ná 16 jaar sy werk by ’n meubelmaatskappy verloor, was dit ’n groot slag.
Hy het geweet hy moet ’n plan maak om die pot aan die kook te hou. Adam het met begrotings gewerk en was ook verantwoordelik vir voertuigaankope by die onderneming. Toe die maatskappystruktuur verander, is hy ’n werk in Johannesburg aangebied.
Omdat hy nie die nodige ervaring vir die bepaalde pos gehad het nie, het hy die aanbod van die hand gewys. Daarmee was hy sy werk kwyt. “Ek het my CV gereed gekry, maar dit was moeilik omdat ek baie spesifieke ervaring gehad het.” Hy het later ’n werwingsagentskap genader, maar dit het nie vrugte afgewerp nie.
“Dit was ’n baie angstige tyd.” Adam se liefde vir ander en die vrywilligerswerk wat hy in sy vrye tyd doen, het hom eindelik gered.