Verstaan ​​die "terapeut se Bybel" van DSM-I na DSM-5
Tans word in die vyfde uitgawe (DSM-5) die Diagnostiese en Statistiese Handleiding (DSM) na verwys as die terapeut se Bybel. Binne sy dekking is spesifieke diagnostiese kriteria vir geestesversteurings, asook 'n reeks kodes wat dit moontlik maak dat terapeute dikwels komplekse toestande vir versekeringsmaatskappye en ander vinnige verwysingsaansoeke maklik opsom.
Hierdie metode bied 'n aantal voordele, soos die standaardisering van diagnoses oor verskillende behandelingsverskaffers. Maar meerderheid oorweeg die geestesgesondheidswerkers die nadele, insluitende die moontlikheid van oordiagnose. 'N 2011-artikel oor Salon.com het vrywillig verkondig, "Terapeute het teen die psigiatrie se Bybel opstandig gemaak." Om die debat te verstaan, is dit eers nodig om te verstaan ​​wat die DSM is en nie.
Geskiedenis van die DSM
Alhoewel sy wortels na die laat 19de eeu naspeurbaar is, het die standaardisering van klassifikasies vir geestesongesteldheid regtig in die jare onmiddellik na die Tweede Wêreldoorlog gevat. Die Amerikaanse Departement van Veterane Sake (dan bekend as die Veterane Administrasie, of VA) het 'n manier nodig om die terugkeerdienslede te diagnoseer en te behandel wat 'n wye verskeidenheid geestesgesondheidsprobleme gehad het. Met behulp van baie van die terminologie wat deur die VA ontwikkel is, het die Wêreldgesondheidsorganisasie binnekort sy Internasionale Klassifikasie van Siektes (ICD), sesde uitgawe, wat vir die eerste keer geestesongesteldhede ingesluit het.
Alhoewel hierdie werk sommige van die vroegste standaarde vir geestesgesondheiddiagnose verteenwoordig het, was dit ver van voltooi.
DSM-I en DSM-II
In 1952 het die Amerikaanse Psigiatriese Administrasie (APA) 'n variasie van die ICD-6 gepubliseer wat spesifiek ontwerp is vir gebruik deur dokters en ander behandelingsverskaffers. Die DSM-I was die eerste van sy soort, maar kenners het ingestem dat dit steeds werk nodig het.
DSM-II, wat in 1968 vrygestel is, het sekere ontwerpfoute opgelos, insluitend die gebruik van verwarrende terminologie en gebrek aan duidelike kriteria vir die onderskeid tussen sommige afwykings. Die DSM-II het ook die werk uitgebrei.
Uitgegee in 1980, DSM-III verteenwoordig 'n radikale verandering in die DSM-struktuur. Dit was die eerste weergawe om sulke nuutgemaakte elemente in te voer as die multi-as-stelsel, wat die kliënt se hele sielkundige profiel en eksplisiete diagnostiese kriteria oorweeg. Dit het ook baie van die vroeëre weergawes se vooroordeel na psigodinamiese, of Freudiaanse , verwyder, maar ten gunste van 'n meer neutrale benadering.
Alhoewel die DSM-III 'n baanbrekerwerk was, het die wêreldwye gebruik gou sy gebreke en beperkings onthul. Verwarrende diagnostiese kriteria en teenstrydighede het die APA gelei om 'n hersiening te ontwikkel. Van hierdie veranderinge is gebaseer op veranderende maatskaplike norme. Byvoorbeeld, in die DSM-III is homoseksualiteit geklassifiseer as "seksuele oriëntasieversteuring". Teen die laat 1980's is homoseksualiteit egter nie meer as 'n siekte beskou nie, alhoewel angs en nood oor seksuele oriëntasie was. Die DSM-III-R, wat in 1987 vrygestel is, het baie van die interne probleme van die vorige werk opgelos.
Die DSM-IV, wat in 1994 gepubliseer is, weerspieël talle veranderinge in die begrip van geestesgesondheidsversteurings.
Sommige diagnoses is bygevoeg, ander afgetrek of herklassifiseer. Daarbenewens is die diagnostiese stelsel verder verfyn in 'n poging om dit meer gebruikersvriendelik te maak.
Die DSM-5, wat in Mei 2013 gepubliseer is, weerspieël 'n ander radikale verskuiwing in denke in die geestesgesondheidsgemeenskap. Diagnose is verander, verwyder of bygevoeg, en die organisatoriese struktuur het 'n groot herwerking ondergaan. In teenstelling met vorige uitgawes voor dit (wat dekades tussen uitgawes gehad het), word die DSM-5 na verwagting gereeld hersien met mini toevoegings (soos die DSM-5.1, DSM-5.2, ens.) In 'n poging om meer reageer te wees op navorsing.
Elke terapeut gebruik die DSM op sy of haar eie manier. Sommige praktisyns hou streng by die handleiding en ontwikkel behandelingsplanne vir elke kliënt wat uitsluitlik op die diagnose van die boek gebaseer is. Ander gebruik die DSM as 'n riglyn - 'n instrument om hulle te help om gevalle te konseptualiseer terwyl hulle fokus op elke kliënt se unieke stel omstandighede. Maar in die moderne wêreld vind feitlik elke terapeut haarself na die DSM se kodes om behandeling aan versekeringsmaatskappye te betaal. Gesondheidsversekering is 'n buitengewoon ingewikkelde veld, en met 'n gestandaardiseerde stel kodes kan versekeringsaanpassers en terapeute se faktuurkantore dieselfde taal praat.
Behalwe die standaardisering van faktuur en kodering bied die DSM 'n aantal belangrike voordele vir beide die terapeut en die kliënt. Standaardisering van diagnoses help om te verseker dat kliënte toepaslike, behulpsame behandeling ontvang ongeag geografiese ligging, sosiale klas of vermoë om te betaal. Dit bied 'n konkrete assessering van die kwessies en help met die ontwikkeling van spesifieke doelwitte van terapie , asook 'n maatstaf vir die evaluering van die effektiwiteit van behandeling. Daarbenewens help die DSM om navorsing in die geestesgesondheidsgebied te lei. Die diagnostiese kontrolelyste help om te verseker dat verskillende groepe navorsers eintlik dieselfde wanorde bestudeer - hoewel dit dalk meer teoreties as prakties is, aangesien so baie versteurings sulke wydverskillende simptome het.
Vir die terapeut, elimineer die DSM baie van die raaiwerk. Behoorlike diagnose en behandeling van geestesongesteldheid bly 'n kuns, maar die DSM diagnostiese kriteria dien as 'n soort gids. In die ouderdom van kortterapie kan 'n klinikus net 'n paar kliente 'n spesifieke kliënt sien, wat dalk nie lank genoeg is om volledig in die kliënt se agtergrond en kwessies te duik nie. Deur die diagnostiese kriteria in die DSM te gebruik, kan die terapeut 'n vinnige verwysingsraamwerk ontwikkel, wat dan tydens individuele sessies verfyn word.
Die laaste ronde van kritiek blyk 'n langdurige debat oor die aard van geestesgesondheid. Baie kritici van die DSM beskou dit as 'n oorvereenvoudiging van die groot kontinuum van menslike gedrag. Sommige is bekommerd dat die wetenskaplike gemeenskap deur die komplekse probleme op etikette en nommers te verminder, die unieke menslike element verloor. Moontlike risiko's sluit in misdiagnose of selfs oordiagnose, waarin groot groepe mense as 'n wanorde beskou, bloot omdat hulle gedrag nie altyd in lyn met die huidige "ideale" is nie. Kinderonderdrukkingstekort en hiperaktiwiteitsversteuring ( ADHD ) word dikwels uitgebeeld as 'n voorbeeld. Veranderinge in terminologie en diagnostiese kriteria tussen DSM-II en DSM-IV het saamgeval met 'n massiewe opwaartse toename in die aantal kinders op Ritalin of ander aandagverbeterende medisyne.
Ander risiko's behels die moontlikheid van stigmatisering. Alhoewel geestesgesondheidsversteurings nie gesien word in die negatiewe lig wat hulle een keer was nie, kan spesifieke afwykings as etikette beskou word. Sommige terapeute is baie versigtig om etikette nie aan hul kliënte te plaas nie, maar om versekeringsredes kan 'n spesifieke diagnose vereis word.
Ten spyte van toenemende kommer deur sommige segmente van die geestesgesondheidsgemeenskap, bly die DSM die standaard vir die diagnose van geestesgesondheidstoestande. Soos enige ander professionele handleiding, is die DSM egter ontwerp om gebruik te word as een van die vele gereedskap vir behoorlike diagnose en behandeling. Daar is geen plaasvervanger vir professionele oordeel aan die kant van die terapeut nie. Dit is belangrik om potensiële terapeute te onderhou soos u enige ander diensverskaffer sou wou hê. Vra vrae oor die terapeut se agtergrond en terapeutiese benadering, en kies die een wie se styl die beste pas by jou persoonlikheid en doelwitte vir terapie.
In onlangse jare het sommige geestesgesondheidsverenigings aanvullende handboeke gepubliseer wat poog om sommige van die DSM se nadele aan te spreek met meer spesifieke diagnostiese kriteria wat relevant is vir die vereniging se denkrigting. Byvoorbeeld, vyf verenigings het saamgespan om die Psigodinamiese Diagnostiese Handleiding, of PDM, in 2006 te skep. Die betrokke handboek is gerig op terapeute wat psigoanalise beoefen, maar ander fokus op verskillende sielkundige teorieë. Die doel van die handboeke is om meer in diepte te verdiep in individuele verskille wat kliënte met dieselfde algehele wanorde kan beïnvloed. As jy twyfel oor die DSM, vra jou terapeut of hy of sy enige aanvullende diagnostiese gereedskap gebruik.
As u enige kommer oor u diagnose het, vra u terapeut vir meer inligting. Om die regte terapeut te vind, kan uitdagend wees, maar die belonings is die moeite werd.
> DSM: Geskiedenis. Amerikaanse Psigiatriese Vereniging. http://www.psych.org/MainMenu/Research/DSMIV/History_1.aspx.
DSM-V Ontwikkeling. Amerikaanse Psigiatriese Vereniging. > https://www.psychiatry.org/psychiatrists/practice/dsm.
> Waters, Rob. "Terapeute rebelleer teen die psigiatrie se Bybel." Salon . 27 Desember 2011. http://www.salon.com/2011/12/27/therapists_revolt_against_psychiatrys_bible/.