Grafgoedere eis dat geslagsrolle in die Viking -geskiedenis herskryf moet word. Of doen hulle? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Grafgoedere eis dat geslagsrolle in die Viking -geskiedenis herskryf moet word. Of doen hulle?
'N Noorse argeoloog, Marianne Moen, maak die groot bewering dat' die verlede 'verkeerd geïnterpreteer is en dat die kulturele rolle van mans en vroue in Viking Noorweë dieselfde was. Maar nie almal stem saam nie.
Die doktorale proefskrif van Marianne Moen aan die Departement Argeologie, Bewaring en Geskiedenis, Universiteit van Oslo, het die titel ' Uitdagende geslag. 'N Heroorweging van geslag in die Viking -tydperk met behulp van die lykhuis . " Volgens 'n artikel oor haar artikel in Science Nordic beweer sy dat geslagsrolle in die Viking -tye nie so gedifferensieerd was as wat gedink is nie, en sy het aan verslaggewers gesê: 'Ek dink ons ​​moet wegbeweeg van die onderskeid tussen mans- en vrouerolle tydens die Viking -tyd' .
Nadat hy die inhoud van 218 Viking-grafte in Vestfold, 'n graafskap aan die suidwestelike kant van Oslofjord, bestudeer het en items gevind het van "bekers, borde tot perde en ander vee" in die grafte van "Nie net huisvroue nie", beweer Moen "boonste klas mans en vroue is oor die algemeen begrawe met dieselfde tipe items - insluitend kookgereedskap ". En uit hierdie tipe 'denke' dui die koerant aan dat Viking -geslagsrolle herkleding moet word.
'N Speksteenbak uit die Vikingtyd. Speksteen is onder meer gebruik om kookgerei te maak. (Elinor Rajka / CC BY-SA 2.5 )
Maar kontroversieel, as Moen gelyk het, was byna elke wetenskaplike voor haar óf: eenvoudig dom, eenvoudig verkeerd, of miskien 'n 'misleide' lid van 'n verouderde argeologiese patriargie. Dit moet een hiervan wees. Reg? Nou is die bokshandskoene uit en die bedekte toespelings is nie meer in die skadu nie, laat ons kyk wat daar gesê word oor hierdie reuse -aanspraak, wat, as dit korrek blyk, onmiddellike herskrywing van nie net Viking nie, maar ook die Noorse geskiedenis in die algemeen vereis.
'N Gat van filosofie in die wetenskap?
Om 'n eeu se getuienis wat deur argeoloë versamel is, om te keer, wat daarop dui dat Viking -vroue 'meer as nie' verantwoordelik was vir die instandhouding van die huis, terwyl mans boere, handelaars en krygers geword het, moet die getuienis nie net groot wees nie, maar ook bullet proof. Anders gestel: is die ontdekking dat gereedskap en kookgerei gelykop tussen die begrafnisse tussen mans en vroue op 'een' toetslokaal versprei is, werklik 'n tasbare bewys om 'geslagsrolle' in die Viking -samelewing uit te daag?
Noorse argeoloë het die heiligdom van 'n wonderwerkende Viking-koning gevind
Tweede Angelsaksiese begraafplaas met boeiende grafgoed wat naby Stonehenge opgegrawe is
Die landerye verbrand, geplunder en opgesny: Viking -aanvalle in Engeland - Deel I
Viking -vroue as krygers - bevraagteken dit algemene geslagsrolle? ( delDrago / Adobe Stock)
Die oortuiging van Moen blyk duidelik uit haar opmerking aan Science Nordic waar sy gesê het; 'Ek dink' dit beteken dat mans ook kos gemaak het. Hierdie "gedagte", sê Moen, is gebaseer op 'n ander "gedagte"; dat "kooktoerusting dui op gasvryheid". Waar om selfs te begin?
Liberale gedagtes bevraagteken deur harde wetenskap
Om aan te neem dat mans net soveel kook as vroue omdat hulle met kookware begrawe is, is om aan te neem dat Vikings wat opgegrawe is met draakbroeke in werklikheid teen drake geveg het. Kry my? Dit is beslis 'n denkrigting wat die steun van Frans-Arne Stylegar, wat met kulturele bewaring en stadsbeplanning werk by die konsultasiefirma Multiconsult, kan vind, wat aan verslaggewers gesê het: "Dit is moeilik om die persona wat geïdealiseer is in begrafnisgebruike in werklike te vertaal. historiese werklikheid. Dit is amper 'n filosofiese vraag. "
En moenie vir 'n oomblik dink dat Frans-Arne Stylegar nie 'aan die gang' was nie, aangesien sy noukeurige gebruik van die woord 'filosofie' daarop dui dat die ontdekkings van Moens gebaseer is op 'filosofiese spekulasie' eerder as harde wetenskaplike datastelle. Die feit dat haar referaat 'geslagsrolle' wil uitdaag ', dui aan haar skeptici dat sy moontlik 'n ietwat voorafbepaalde idee gehad het om haar gevolgtrekking te maak, eerder as dat die gevolgtrekking uit waarnemings gekom het. Die laaste koerant van Moan het nie die titel gehad nie " Mense in die landskap "Maar" Vroue in die Noorse landskap "Wat openbaar is oor haar skuins of inherente vooroordele.
Oor die verdediging herinner Moen ons daaraan ...
Moen glo dat die gereedskap en kooktoerusting nie net vir konseptuele toepassing in die hiernamaals bedoel was nie, omdat die "items ook in huise gevind is". Hierdie kasteel is egter op sand gebou, en solank sy nie kan bepaal 'wie' die items gebruik het nie, is dit 'moontlik' dat dit 'almal' is wat deur vroue gebruik is.
Een van Moen se argumente rakende geslagsrolle was dat sommige van die grafgoed ook in huise gevind is. ( serg_did / Adobe Stock)
Maar laat ons 'n bietjie vertraag vir die navorsing van Moen, wat toon dat 'meer as 40 persent van die manlike grafte juweliersware bevat, soos borsspelde en krale'. Boonop bevat die mansgrafte toiletware, "insluitend 'n pincet en skeermesse wat waarskynlik vir persoonlike versorging gebruik word".
Vikings in Ierland: Onlangse ontdekkings werp nuwe lig op die vreesaanjaende krygers wat die Ierse kus binnegedring het
Die moord op swaarde: 'n vernietigende begrafnisritme om die gees van wapens in die hiernamaals vry te laat
Antieke wette en vroueregte: die 6000 jaar oue wêreldoorlog duur voort
Juweliersware soos borsspelde en krale is gevind in grafgoed van mans en vroue. Wat sê dit oor geslagsrolle? (Maia C / CC BY-SA 2.0 )
Goed. Diep asemhaal. Om te beweer dat mans, wat versorg en juweliersware gedra het, nie beteken dat hulle ook huise moes gekook en versorg het nie, is inderdaad seksisties, om nie te praat van geslagstereotipering nie! Ongeag, steun Moen al haar aannames om korrek te wees en wonder sy nou waar die idee van duidelike geslagsdifferensiasie in die verlede vandaan kan kom?
Grafte wat in die vroeë 1900's in Noorweë opgegrawe is, is natuurlik geïnterpreteer deur die kulturele standaarde en perspektiewe van daardie tyd, op dieselfde manier as wat Moen nou die artefakte vanuit haar moderne perspektief sien. En daardie perspektief is miskien net so ongebalanseerd as die manlike patriargie waarna sy in stilte verwys, want sy noem haarself 'n 'geslagsargeoloog' en wil openlik 'ander argeoloë se interpretasies van die Viking -kultuur' uitdaag.
'Ek ondervind 'n bietjie skeptisisme', het Moen gesê, want die oorgrote meerderheid van selfs moderne navorsers 'is baie vasbeslote oor geslag wat werkverwante rolle betref'. Sy meen egter dat 99,9% van die Noorse wetenskaplikes, beide mans en vroue, so verkeerd is dat dit makliker is om 'n historiese verhaal te "wat in ooreenstemming is met ons moderne verwagtinge".
Moen glo dat moderne navorsers hul mening oor Viking -geslagsrolle bepaal. ( Fxquadro / Adobe Stock)
Skeptici kom egter voor om aan te dui dat dit presies is wat Moan self doen, deur haar moderne geslagsideologieë op die verlede te projekteer en sodoende bewysgeskiedenis te herskryf.
Ten slotte, ek dink wat ons hier het, is 'n onbeskaamde omstrede referaat, gewaagd en duidelik in ooreenstemming met die European University Liberal Agenda, en om hierdie rede sal konserwatiewe wetenskaplikes in hul skoene draai. En so kan ook die dapper kryger Vikings, wat deur die swaard gesterf het, in hul grafte draai, skreeend, spektraal: "daardie ketel is vir my sampioen -tee in die ander wêreld, nie om sop vir die gesin te maak nie. En die kam, ek gebruik dit voordat ek my tent van vixens besoek, nie omdat ek 'n hipster is nie! Sheesh! Regtig! "
Brons Viking ketel. Sê die vermoë om tee te maak regtig iets oor geslagsrolle? (Arild Finne Nybø / CC BY-SA 2.0 )
VIKING SOSIALE STRUKTUUR EN GESLAGROLLE IN core.ac.uk/download/pdf/ VIKING SOSIALE STRUKTUUR EN.
rol in die Viking -samelewing bedoel, asook watter rolle hulle kon speel.
Ek wil my leser dr. Susannah Lloyd bedank, asook my professor dr. David
Anderson vir al die hulp wat hulle albei vir my gegee het. Ek wil ook dankie sê vir my
Ma, Susan en my gesin vir hul ondersteuning.
In die moderne samelewing, as ons die woord klas in ag neem wanneer ons verwys na 'n posisie van 'n persoon in
mense in die samelewing dink gewoonlik aan laer sosiale klasse, werkersklasse en hoër klasse. dit is
algemene kennis dat alhoewel individue in 'n spesifieke klas kan woon, individue in staat is
beweeg op en af ​​in hierdie hiërargie. Soos ons weet, was dit nie altyd die geval nie, daar was 'n tyd
toe slawe in samelewings teenwoordig was en absoluut geen vermoë gehad het om van hul rang af te beweeg nie.
Sosiale statusse het mettertyd ontwikkel en verander en daarmee saam die rolle en reëls van die
verskillende samelewings. Dikwels is hierdie sosiale status gevorm en gevolg deur die verskillende
eienskappe wat mense gehad het. 'N Voorbeeld hiervan is die idee dat vroue rolle het
en hulle kon nie deelneem aan aktiwiteite wat deel was van die manlike status nie, en omgekeerd
die verskillende rolle wat gebaseer was op die hiërargie van die samelewing, byvoorbeeld die uiterste
verskille tussen 'n slaaf en koninklikes. Hierdie lyne tussen die statusse was deurgaans uiteenlopend
die antieke wêreld. En vir vorige kulture wat nie meer bestaan ​​nie, is dit baie moeilik om ten volle te volg
verstaan ​​wat die rolle van groepe en individue was. Deur argeologie die ontdekkings
verskillende begrafnisse help om die sosiale strukture van die samelewing saam te voeg. Deur te kyk na die
begraafplase in die gemeenskap, sowel as die grafgoed en ander funksies wat ons kan kry
groot insig in die status van die individue wie se grafte ontbloot is. So is die
saak vir die Vikingtydgenootskappe in die Skandinawiese gebied van Denemarke, Noorweë en Swede (Figuur
1). Deur na die begrafnisse in hierdie gebiede te kyk, kan ons sien hoe die sosiale struktuur daarvan opgebou is
asook hoe verskillende eienskappe van individue hul rolle beïnvloed het, spesifiek dié van
Figuur 1. Kaart van Skandinawië wat verskillende Vikingreise toon (Chartrand et co. 2006: figuur 1)
Die woord Vikings roep gewoonlik 'n prentjie op van 'n groot menigte mense wat met horings gehelm dra
terwyl hy 'n Engelse dorpie plunder. In werklikheid is die Viking -leefwyse in Skandinawië veel meer
as hierdie bevooroordeelde prentjie wat vir ons geskilder is. Die basiese oorsprong van die Viking -kultuur
kom uit die gebiede van Skandinawië, veral die onderste gedeeltes van Noorweë en Swede
met Denemarke. Die Viking -kultuur bestaan ​​van ongeveer 700 nC tot en met die elfde eeu, oftewel
rondom die vroeë middeleeue (Christiansen 2002). Baie van hulle tyd is aan seereise bestee
om nuwe lande te verken, asook om ander benodigdhede te bekom. Daarom is dit baie keer so
hulle ontvang die titel seerower of raider. Hulle sou vir lang tye op reise gaan,
en as sodanig uiters talentvol geword om deur water te beweeg. Die Vikings het gereis
in die antieke Europese wêreld sowel as op ander kontinente, soos gesien kan word in figuur 1.
Vikings het egter ook op land gewoon en beleef wat as normale lewens beskou is
hierdie tydperk ook as dit nie op see is nie.
Alhoewel baie van hul tyd weg van die huis af bestee is, het hulle gewoonlik hul winter deurgebring
Tuis. Terwyl hulle tuis was en weg van die see af, het hulle as boere, vissers,
handelaars, skeepsbouers, vakmanne, smede of timmermanne, om maar 'n paar beroepe te noem. Soos
baie ander kulture het die Vikings spesifieke sosiale klasse gehad. Uit bronne oor die Viking -kultuur, ons
weet dat die Koning heel bo in die sosiale hiërargie is. Die koning sou belasting invorder, eie
land regdeur die gebied, en in ruil daarvoor sou dit die beste beskerm en moontlik maak
omstandighede vir diegene wat onder hul bewind leef (Chartrand 2006). Onder die koning was 'n klein
'n aristokratiese groep het die jarls gebel wat grond besit het en dit aan huurders verhuur het. Onder die
jarls is 'n groep genaamd die bndi wat die grootste deel van die Viking -kultuur uitgemaak het. Al hierdie
groepe was vrye mense wie se opinies gehoor kon word, en wat van belang was. Op die bodem
van die sosiale hiërargie was die troos; hierdie groepe was gelykstaande aan wat ons as sou beskou
slawe, en was volledig in besit van hul meester en het alles en elke taak wat nodig was, opgelê
Viking -godsdiens en oortuigings van die hiernamaals
Die Vikings was 'n heidense volk en het geglo in die teenwoordigheid van verskeie gode, en ons hoor
oor hierdie gode in hul mites en legendes. Odin word gedink aan die Vader van Thor, maar in werklikheid
Viking -mitologie Thor is die God van die donderweer en die ware godheid. Ander belangrike gode
sluit Loki in wat half god en half demoon was, en Freyja. Sy is die Godin van liefde en
vrugbaarheid sowel as oorlog en dood. Met die geloof in hierdie gode was die spesifieke oortuigings in
verskeie gebiede waarop 'n individu na hul dood ontvang sou word (bladsy 2004). Viking
geloof was dat hulle, afhangende van die individu, toegelaat sou word om sekere sterfruimtes te betree,
wat gelei is deur een van die gode. Toe krygers op die slagveld sou sterf, was dit
het gesê dat die helfte verwelkom sal word in die Odins -koninkryk van Valhalla of Valhol, sowel as die
Valkyrie of vroulike krygers wat as goddelik beskou is, sou die mensesiel van die
slagveld. Almal het bymekaargekom om in die laaste geveg met Odin te veg. Die ander helfte van die oorledene in
die stryd is aangegaan in die koninkryk wat deur die godin Freyja beheer word. Helgafjell was 'n koninkryk wat geglo word
lyk baie soos die lewe op aarde, waar die mense hul daaglikse lewe in 'n pragtige omgewing voortsit
omgewing. In teenstelling met die ander word die koninkryk van Hel uitgebeeld as 'n plek van straf en
pyn. Onder beheer van die godin Hel, wat as die dogter van Loki beskou is, en duiwels in
voorkoms (Mortensen 1913). Met hierdie sowel as 'n verskeidenheid minder gode wat die Vikings geneem het
sorg baie om hul godsdiens te beoefen deur middel van rituele en spesifieke mense wat sjamaan was of
priesters en priesteresse, het vroue amper 'n eksklusiewe rol as 'n Vlva gehad, of 'n priesteres
gespesialiseer in profesie, en was bekend deur hul towerstaf wat 'n vlr genoem word (Shetelig 1937).
Magie kan gebruik word om probleme in die lewe op te los, sowel as om op die slagveld te veg.
Hierdie oortuigings en gebruike het 'n belangrike impak op die metode wat die Vikings begrawe
Argeologie oor die Vikings in Skandinawië het deur die jare plaasgevind, maar daar is nog steeds 'n
beperkte hoeveelheid Viking -begrafnisse wat bestudeer kan word. Die begrafnis van die vikingtydperk
is een van die beste maniere om na die aspekte van sosiale status van die Viking -kultuur te kyk, spesifiek die
geslagsrolle en hoe dit 'n rol speel in die samelewing. Terwyl ons fokus op Denemarke, Noorweë en
Swede, en ondersoek die verskeidenheid grafte in hierdie gebiede en die verskille en ooreenkomste in
die grafgoed wat dit bevat. Tussen hierdie gebiede is daar groot diversiteit binne die begrafnisse
waarna ek sal kyk. Die teenwoordigheid of afwesigheid van sekere artefakte saam met die unieke begrafnis
style gee 'n groot insig in hoe die sosiale struktuur en die reëls wat dit vir vroue beïnvloed het
Viking -kultuur. Sommige van die items waarop ek sal fokus, sal die teenwoordigheid van
wapens, artefakte wat ekonomiese mag voorstel, asook ander individue wat moontlik was
opgeoffer vir die begrafnis, en of die persoon begrawe is met 'n skip, koets of ander unieke
aspekte wat die belangrikheid van die begrawe individu toon.
Die teenwoordigheid of afwesigheid van artefakte soos hierdie kan die hoeveelheid prestige aandui
oorlede persoon gehad het, en hoeveel status selfs tydens die dood getoon is. Deur dit te vergelyk
artefakte tussen manlike en vroulike grafte kan 'n groter idee verkry word oor die rol van vroue in
Viking -kultuur. Uit historiese kennis ken ons baie van die rolle waarmee mans gespeel het
Watter stereotipes oor Viking -manlikheid word verkeerd
Die kuns van die Viking-beeld is vandag 'n karikatuur van manlikheid en die langharige vegter wat nog steeds in die logo's of advertensies vir produkte aangetrek word wat 'n veronderstelde ideaal van manlike gedrag aantrek. Maar die Skandinawiese werklikheid uit die Viking-tydperk omvat soveel meer, insluitend 'n ware vloeibaarheid van geslag. Patriargie was 'n norm in die Viking -samelewing, maar dit is om elke draai ondermyn, dikwels op 'n manier wat fassinerend en in sy strukture ingebou is.
Die Vikings was beslis bekend met wat vandag queer -identiteite genoem sou word. Geslagsgrense is noukeurig gepolisieer, soms met morele oorbelle, en die sosiale druk op mans en vroue was baie werklik. Terselfdertyd was hierdie grense egter deurdringbaar met 'n mate van sosiale sanksie. Daar is 'n duidelike spanning hier, 'n teenstrydigheid wat produktief kan wees vir almal wat die Viking -verstand probeer verstaan.
Hierdie temas en verbande kan nagestreef word in die bestudering van grafte. Argeoloë bepaal die geslag van die begrawe dooies deur middel van ontleding van hul bene (wat betroubaar is, maar nie seker nie) of DNA (wat 'n chromosomale definisie gebruik wat oor die algemeen onomstrede is). In baie gevalle is die oorledene egter veras, of bewaringstoestande in die grond is ongunstig vir die voortbestaan ​​van been in enige toestand. In hierdie gevalle het argeoloë al eeue lank besluit om die geslag van die dooies te bepaal deur assosiasie met vermoedelik geslagsvoorwerpe en met wapens in 'n graf wat daarop dui dat 'n man, juweliersware 'n vrou aandui, ensovoorts.
Behalwe die voor die hand liggende probleme van die koppeling van seks en geslag, en ook effektief geslagsgebruik van metaal, loop hierdie lesings bloot die risiko om een ​​stel aannames op 'n ander te stapel in wat forensiese besluitnemers 'n & ldquobias sneeubal & rdquo van kumulatief twyfelagtige interpretasies noem.
Alhoewel die meerderheid van hierdie seks/geslag/artefak-korrelasies waarskynlik die werklikheid van die Viking-tyd weerspieël, voldoen nie alle begrafnisse aan sulke patrone nie, en is 'n openheid vir die uitsonderings wat ons weet daar was en mdash noodsaaklik. Sonder hierdie kan 'n mens nooit hoop om argeologiese geregtigheid te doen aan die geslagspektrum wat in die Middeleeuse tekste te bespeur is nie, of dit kan vergelyk met die empiriese werklikheid van die Viking-tydperk. Meer opwindend, die argeologie kan bewys lewer van identiteite en geslagte wat nie die geskrewe bronne bereik het nie.
Die beginpunt kom in grafte met lewensvatbare beenoorlewing. In sulke gevalle vind argeoloë soms mense begrawe met voorwerpe en klere wat gewoonlik met die teenoorgestelde geslag verband hou. Dit sluit in manlike geraamtes wat rokke van die soort dra wat meer gereeld by vroue begrawe word, of met die ovaal borsspelde wat die voorskoot by die bors vashou, en soortgelyke kombinasies. Vir begrafnisse met vroulike liggame is 'n ekwivalent die teenwoordigheid van wapens in getalle wat voldoende is om 'n krygsidentiteit vir die dooies waarskynlik voor te stel. By Vivallen in die Sweedse H & aumlrjedalen was daar selfs 'n manlike liggaam begrawe volgens S & aacutemi-rituele, in 'n S & aacutemi-nedersetting, maar met konvensionele S & aacutemi man & rsquos-toerusting oor 'n Nordiese linne-rok vir vrouens, kompleet met juweliersware wat ooreenstem met die geslags- en kulturele norme .
Die mees prominente voorbeeld tot dusver kombineer byna al die Viking -geslag in 'n enkele begrafnis, wat meer vrae laat ontstaan ​​as wat dit beantwoord. In 'n kamergraf uit die 10de eeu, aangewys as Bj.581 van 'n stedelike begraafplaas in Birka in Swede, is 'n duur lyk aangetref, sit en omring deur 'n volledige wapenset (wat skaars is), met twee ryperde. Hierdie werklik skouspelagtige begrafnis is in 1878 opgegrawe en word sedertdien opgehou as 'n voorbeeld van 'n vegter met 'n hoë status uit die middel van die 900's, 'n soort Viking en die destydse soort. Bj.581 is as sodanig gepubliseer in generasies standaardwerke. As deel van hierdie interpretasiepakket word altyd aangeneem dat die oorledene 'n man was, want krygers was duidelik 'n man (wat seks en geslag op die bekende manier met mekaar verbind). In 2011 het 'n osteologiese studie egter voorgestel dat die begrawe persoon eintlik 'n vrou was, en dit is bevestig deur genomiese analise in 2017 en die oorledene het XX chromosome gedra. Die daaropvolgende debat oor die oënskynlike vroulike vegter en Birka van Birka het virale geraak en stuiptrekkings maak nou Viking-studies, in 'n soms vituperatiewe bespreking wat min te doen het met vroue en oorlog, maar meer kommer oor die onderliggende foutlyne van geslagtelike aanname in die dissipline en verder.
In 'n sekere sin maak dit nie regtig saak of die persoon in die Birka-graf 'n vroulike krygsvrou was of nie (alhoewel ek as een van die hoofskrywers in die navorsingspan glo dat dit al die dinge was). Hierdie persoon was moontlik ook transgender, in ons terme, of nie-binêre of geslagsvloeistof. Daar is ook ander moontlikhede, maar die punt is dat hulle almal as moontlike identiteite uit die Viking-tydperk erken moet word, terwyl & mdashcrucially & mdashnot dit moet die geval wees. In die interpretasie van Bj.581 moet geleerdes nie net die basiese instelling van vroue ontken nie, en hul potensiaal om een ​​lewenswyse bo ander te kies, hoef hierdie persoon nie noodwendig anders te wees nie. Boonop was al hierdie kruisings van aktiwiteit en identiteit op sigself diep geslagtelik en van alles tot mekaar.
Dit is belangrik dat niks hiervan reggemaak en permanent moes wees nie. In die latere prosatekste, alhoewel hulle moeilike bronne is, kom 'n mens in aanraking met individue wat van naam verander wanneer hulle 'n nuwe lewenspad begin, en as sekere vroue byvoorbeeld krygers word. Maar slegs soms is hier geen universele nie, en soos altyd is die Middeleeuse bronne problematies, laat, dubbelsinnig en onseker.
Alhoewel sommige van hul norme rigied kan lyk, het die Skandinawiërs dit op een of ander manier toegepas op 'n manier wat hulle ook in staat gestel het om te bevraagteken, te ondermyn en te weerspreek. Op baie maniere en vir baie jare was Viking -geleerdes naïef en simplisties oor hul erkenning en erkenning van geslagsvariasie in die latere Ystertydperk. Miskien het mense uit die Viking-tydperk elke dag hul identiteit gekies en heronderhandel, net soos baie van ons doen. Hulle idees oor geslag het veel verder gegaan as die binaries van biologiese seks, soos geleerdes nou begin verstaan. Ongelukkig word ons ook nou eers bewus van die voorreg waarmee ons dit so lank kon miskyk.
Hoe die vroulike Viking -kryger uit die geskiedenis geskryf is
In die 1880's het Skandinawiese argeoloë 'n graf opgegrawe met al die gereedskap wat nodig is vir die geveg, insluitend skilde, 'n byl, 'n spies, 'n swaard en 'n boog met 'n stel swaar pyle, saam met twee perde, 'n merrie en 'n hings. 'N Stel spelstukke het navorsers al lank laat glo dat hierdie persoon belangstel in strategie, en dat hy die stukke moontlik gebruik het om gevegstaktieke te beplan. Dit was die graf van 'n Viking -kryger en dit was natuurlik 'n mannetjie. Dit is aangewys en word steeds na verwys as Bj 581.
Fisiese antropoloë kon lankal kenmerke soos geslag en ouderdom uit osteologiese analise identifiseer, en sulke ondersoeke in die sewentigerjare het die vooruitsig gestel dat hierdie individu eintlik vroulik was. Maar die grafgoed! Vergeet die fisiese eienskappe van die skelet self, die insittende moes manlik wees.
Die afgelope maand het die American Journal of Physical Anthropology 'n kort studie gepubliseer wat die saak eens en vir altyd laat rus het. Hedenstierna-Jonson en haar span het die hel uit twee DNA-monsters wat uit die skelet geneem is, ondersoek, die genoom opeenvolgend, die mtDNA getoets en strontium-isotoopanalise uitgevoer om nie net die biologiese geslag van die skelet vas te stel nie, maar ook om geografiese oorsprong te identifiseer of "biologiese verwantskappe" (die bevolkings waarvan sy die meeste lyk- insluitend die Britse Eilande, die Noord-Atlantiese Eilande, Skandinawië en 'n bietjie van die Oos-Balkan) en die potensiële mobiliteit van die individu in die lewe. Saam voeg hierdie veranderlikes by tot die reeds komplekse prentjie van 'n kosmopolitiese Birka, die 8de-10de-eeuse Viking-stad waarin Bj 581 begrawe is.
Terwyl die gewilde verhaal handel oor 'n vroulike vegter, is die werklike verhaal wat hierdie studie onderlê, die aannames wat die navorsers net uit die water geblaas het. Hedenstierna-Jonson et al. maak nie duidelik in hul stellings dat hierdie persoon meer as 'n eeu lank verkeerdelik as 'n man geïdentifiseer is nie, omdat argeoloë wat in 'n westerse samelewing gekweek is met streng geslagsrolle, mans alleen as krygers of soldate of gewelddadigers beskou. 'N Kryger is, net soos oorlogvoering self, 'n kulturele konstruksie, praktyke en beroepe wat deur menslike samelewings geskep is om spesifieke begeertes te vervul. Om onkrities te aanvaar dat mans alleen stryders is, lei tot 'n kaskade van ander aannames oor menslike gedrag, wat ons poging om hierdie gedrag ietwat onstuimig te maak, maak.
Hierdie tipe aannames benadeel die wetenskaplike strewe van argeologie. Aannames rakende geslagsrolle maak vroue nie net onsigbaar in die argeologiese verslag nie, aannames rakende geslagsrolle verwater ons begrip van vorige samelewings en die enorme kompleksiteit van menslike prestasies en aktiwiteite. Vroue is nie net onsigbaar nie, maar mans is deterministies, en die hele mensegeskiedenis is vieslik, brutaal en kort.
Dit is nie 'n nuwe probleem in argeologie en antropologie nie. Ons mees basiese kategorisering van "man the tool maker" is in die vroeë 1990's uitgedaag deur feministiese navorsers soos Joan Gero. Gero se argument was toe dat klipgereedskap, die mees alomteenwoordige artefak in die argeologiese rekord, vermoedelik deur mans vervaardig en gebruik word, selfs in kontekste, soos huis- en dorpsgebiede, waar die aktiwiteite deur vroue gedomineer word. Gero het duidelik en bondig geïllustreer dat etnografiese en historiese bewyse in werklikheid nie die hipotese van die vervaardiger ondersteun nie, en dat ander aspekte van ons moderne waardesisteem-ons neiging om arbeid te kommodifiseer, "energie" en "uitgawes" te kwantifiseer en gee die dinge daarom 'n groter waarde- dit kan in werklikheid baie van ons navorsingsvrae en a priori gevolgtrekkings vervorm.
Skogstrand beweer dat androsentrisme in argeologie alle menslike geslagte 'n slegte diens doen, en beweer dat "die feit dat mans die hele prehistoriese samelewing verteenwoordig, is nie bloot omdat vroue geïgnoreer word nie, dit is hoofsaaklik omdat mans nie geslagtelik is nie." Deur die moderne geslagsrolle wat in die verlede toegepas is, onkrities aan te neem, verstaan ​​ons nie hoe mense in die verlede geleef het en hoe hulle die wêreld gesien het nie. Mans word dus net so onsigbaar gemaak as vroue, en die verlede word vervelig.
Die identifisering van Bj 581 word reeds vasgevang in pedantiese argumente wat bevraagteken of hierdie individu 'n vegter kon gewees het. Die genomika is redelik seker- dit is die oorblyfsels van 'n vrou wat geneties deel van die Viking-wêreld was, en wat in 'n Viking-graf begrawe was met die materiële kultuur van die Viking, spesifiek materiële kultuur wat verband hou met geveg en oorlogvoering. Dit bly 'n uitdaging vir sommige mense om hierdie veranderlikes te versoen. Maar dieselfde mense mis die groter implikasies van die genomika -studie. Die regte vrae, die interessante vrae: wat beteken dit dat Bj 581 'n vrou was? Wat sê dit vir ons oor hoe die Viking -samelewing gestruktureer is? Was Bj 581 uniek, of het sy 'n kategorie vroue verteenwoordig wat grootliks tot mitologie gedelegeer is? En wat kan dit ons vertel oor hoe gewelddadige konflik beskou en ondervind is? Hedenstierna-Jonson et al. het net 'n hele reeks navorsingsvrae oopgemaak wat ons herinner aan hoe kompleks, ryk en fassinerend menslike samelewings eintlik is as ons dit bestudeer vir wie dit was en nie om te weerspieël wie ons dink ons ​​is nie.
Hedenstierna-Jonson C., Kjellstrom A., Zachhrisson T., et al (2017) 'n Vroulike Viking Warrior bevestig deur Genomics. American Journal of Physical Anthropology.
Gero, Joan (1991) Genderlithics: Women's Roles in Stone Tool Production. In Engendering Archeology: Women in Prehistory, geredigeer deur Joan Gero en Margaret Conkey. Blackwell Uitgewers.
Skogstrand, Lisbeth (2010) Gaan Androsentriese argeologie werklik oor mans? Argeologieë: Journal of the World Archaeological Congress.
Een gedagte oor vroue in die Viking -tyd toe en nou
Ek stem heeltemal saam met jou benadering en hou baie van die hoek wat jy hierop inneem. Ja, u het reg. Die huidige navorsing het vroue in die verlede in tradisionele kategorieë ingedeel. Op die Osberg -begrafnisse was daar ook die artikel wat deur A.S Ingstadt geskryf is dat dit 'n begrafnis van 'n priesteres was en dat dit niks neerhalends hier was nie. Ek dink ook 'n mens kan nie vergeet wat dit in die middeleeuse wetskodes soos Grágás sê nie (ek werk in die Noord -Atlantiese Oseaan, ook 'n argeoloog wat aan vroue en tekstielwerk werk) Ek het daardeur gegaan met 'n fyn tandkam en daar is geen twyfel nie in hierdie vroeë Middeleeuse dokumente dat vroue nie as mans gelyk geag word nie en dat daar streng reëls is oor wie die plaaslike Þings kan bywoon, en wie die Goðorð kan erf en hoe. Ook die huwelik en algemene sosiaal aanvaarde gedrag is gereguleer. Hierdie boeke kom natuurlik nie direk uit die Vikingtydperk nie, en ek vermoed dat vroue meer mag in die Vikingtyd gehad het as in die vroeë Middeleeue, maar Grágás is byna direk gekopieer uit die Gulathing -wet van Noorweë wat in gebruik was voor die 12de eeu van Ysland. Ek werk aan vroulike mag in tekstielproduksie, en nie alle mag kom in die vorm van politieke leierskap nie; daar is ook 'n meer subtiele vorm van mag, en dit kan vrees en respek inboesem wat net so effektief is as laasgenoemde.
Hoe was die lewe vir vroue in die Viking -tydperk?
Tegnies sou vroue nie eens Vikings kon wees nie. Soos Judith Jesch, skrywer van "Women in the Viking Age " (1991), uitgewys het, het die Oudnoorse woord "vikingar " slegs van toepassing op mans, gewoonlik op die manne wat uit Skandinawië met hul beroemde lang bote aan boord gegaan het. en het tussen ongeveer 800-1100 nC na verre plekke soos Brittanje, Europa, Rusland, die Noord-Atlantiese eilande en Noord-Amerika gevaar.
Maar alhoewel hierdie Vikings berug geraak het as kwaai krygers en wrede stropers, was hulle ook bekwame handelaars wat handelsroetes oor die hele wêreld gevestig het. Hulle het nedersettings gevorm, dorpe en stede gestig (byvoorbeeld Dublin) en 'n blywende impak op die plaaslike tale en kulture van die plekke waar hulle hul skepe laat land het.
Terwyl vroeëre historiese navorsing oor die Vikings teoretiseer het dat die seevaardige Noormanne in slegs mansgroepe gereis het, miskien as gevolg van 'n gebrek aan gewenste maats in Skandinawië, vertel meer onlangse studie 'n heel ander verhaal. In die nuwer studie, wat einde 2014 gepubliseer is, het navorsers mitochondriale DNA -bewyse gebruik om aan te toon dat Noorse vroue by hul mans aangesluit het vir die migrasie van die Viking -tydperk na Engeland, die Shetland- en Orkney -eilande en Ysland, en dat hulle belangrike agente was in die prosesse van migrasie en assimilasie. " Veral in voorheen onbewoonde gebiede soos Ysland was Noorse vroue noodsaaklik om die nuwe nedersettings te bevolk en te help om te floreer.
Soos baie tradisionele beskawings, was die samelewing van die Viking-tyd in die buiteland en in die buiteland in wese manlik gedomineer. Mans het gejag, geveg, handel gedryf en geboer, terwyl vroue se lewens gekombineer was met kosmaak, omgee vir die huis en om kinders groot te maak. Die meerderheid Viking -begrafnisse wat deur argeoloë gevind is, weerspieël hierdie tradisionele geslagsrolle: Mans is oor die algemeen begrawe met hul wapens en gereedskap, en vroue met huishoudelike items, naaldwerk en juweliersware.
Maar vroue in die Viking -tyd Skandinawië het wel 'n ongewone mate van vryheid vir hul dag geniet. Hulle kan eiendom besit, 'n egskeiding versoek en hul bruidskat terugeis as hul huwelike eindig. Vroue was geneig om tussen 12 en 15 jaar te trou, en gesinne het onderhandel om die huwelike te reël, maar die vrou het gewoonlik 'n sê oor die reëling. As 'n vrou 'n egskeiding wil hê, moet sy getuies na haar huis en huweliksbed roep en voor hulle verklaar dat sy van haar man geskei het. Die huwelikskontrak het gewoonlik gesê hoe gesinsgoedere in die geval van egskeiding verdeel sou word.
Alhoewel die man die huis van die huis was, het die vrou 'n aktiewe rol gespeel in die bestuur van haar man sowel as die huishouding. Noorse vroue het volle gesag in die huishoudelike sfeer gehad, veral as hul mans afwesig was. As die man van die huishouding sterf, sal sy vrou sy rol permanent aanneem deur die familieboerdery of handelsonderneming alleen te bestuur. Baie vroue in die Viking -tyd Skandinawië is begrawe met ringe sleutels, wat hul rolle en mag as huishoudelike bestuurders simboliseer.
Sommige vroue het 'n besonder hoë status gekry. One of the grandest burials ever found in Scandinavia from that period belonged to the Oseberg "queen," a woman who was buried in a sumptuously decorated ship along with many valuable grave goods in A.D. 834. Later in the ninth century, Aud the Deep-Minded, the daughter of a Norwegian chieftain in the Hebrides (islands off northern Scotland) married a Viking king based in Dublin. When her husband and son died, Aud uprooted her household and organized a ship voyage for herself and her grandchildren to Iceland, where she became one of the colony's most important settlers.
Was daar vrouestryders in die Viking -era -samelewing? Though relatively few historical records mention the role of women in Viking warfare, the Byzantine-era historian Johannes Skylitzes did record women fighting with the Varangian Vikings in a battle against the Bulgarians in A.D. 971. In addition, the 12th-century Danish historian Saxo Grammaticus wrote that communities of "shieldmaidens" dressed like men and devoted themselves to learning swordplay and other warlike skills, and that some 300 of these shieldmaidens held the field in the Battle of Brávellir in the mid-eighth century. In sy beroemde werk Gesta Danorum het Saxo geskryf oor 'n skildmeisie met die naam Lagertha, wat saam met die beroemde Viking Ragnar Lothbrok geveg het in 'n geveg teen die Swede, en Ragnar so beïndruk het met haar moed dat hy haar hand in die huwelik gesoek en gewen het.
Die meeste van wat ons van vrouestryders in die Viking -tydperk weet, kom uit literêre werke, insluitend die romantiese sages wat Saxo as 'n paar van sy bronne genoem het. Female warriors known as "Valkyries," who may have been based on shieldmaidens, are certainly an important part of Old Norse literature. Gegewe die voorkoms van hierdie legendes, tesame met die groter regte, status en mag wat hulle geniet, is dit waarskynlik waarskynlik dat vroue in die Viking -samelewing af en toe wapens neem en veg, veral as iemand hulle, hul gesinne of hul eiendom bedreig het.
I'd like to see an example of a modern archaeologist saying that something is natural and right because it was common in the past: "Well, human sacrifice is traditional. It's been practiced for millennia. So I've slaughtered a couple of the slower diggers to appease the gods. Wat? Stop looking at me like that!"
She's right: doing thorough research is important looking at as many types of evidence as possible is belangrik. Scholars in all fields should stop imposing their own ideas about gender onto the past, and they should look at the actual data.
Die History Channel
Extrapolation is even more dangerous when we consider that he is discussing fourteen burials. Fourteen. According to osteological examination, seven of the skeletons** were male, six were female, and one couldn't be sexed because it was a juvenile. This data suggests that there mag have been a higher percentage of female settlers during this period than has previously been assumed. It was commonly believed that males–warriors–came first. After they claimed land and began to settle, Norse women began to join them in larger numbers, while many Norsemen married Anglo-Saxon women. McLeod isn't the first to suggest that more women arrived earlier than was previously thought, although he provides some data to support his contention.
So are the few women who were buried with weapons warriors? Possibly, but it's difficult to say for sure. We don't really know why they were buried with these items. Were there female Vikings? Wel, die Vikings Wiki certainly things so:
Grave Goods Demand Gender Roles In Viking History To Be Rewritten. Or Do They? - Geskiedenis
 Jesch, Judith. Vroue in die Viking -tydperk. Woodbridge: The Boydell Press, 1991.
 Jesch, Judith. Vroue in die Viking -tydperk. Woodbridge: The Boydell Press, 1991.
 Graham-Campbell, James, and Dafydd Kidd. "House and Home." In Die Vikings, 75–85. New York: William Morrow and Company, 1980.  Marianne Moen. The Gendered Landscape: A Discussion on Gender, Status and Power in the Norwegian Viking Age Landscape. Oxford: Archaeopress, 2011.
Vroue in die Viking -tydperk
Copyright 2022 \ Grafgoedere eis dat geslagsrolle in die Viking -geskiedenis herskryf moet word. Of doen hulle?...