'n Amper Klou en Byt Afskeid - INK - INK 'n Amper Klou en Byt Afskeid - INK
Titel: 'n Amper Klou en Byt Afskeid
Datum gepubliseer: 27 Julie 2017 Aantal woorde: 1568 529 Kere gelees ♥8
Ek hardloop die trappies af agter hom aan. Ek kan nie dat die liefde van my lewe sommer net so weggaan nie. Die simpel gat in die sypaadjie wat ons al lankal moes toegemaak het stop my deur amper my enkel te breek. Ek kom swetsend tot stilstand en kyk op.
'n Toeter laat my opkyk. Dis al laat genoeg dat minibussies hul kliënte nader roep om hulle huis toe te vat. Die son sit nog hoog; dis laat somer en skemer kom eers na al die sepies op TV al klaar is. Ek kyk om my rond. Die wêreld het nie gaan stilstaan nie. Al het dit gevoel asof my eie wêreld aan skerwe gespat het – ontplof het soos in 'n wetenskapfiksie fliek – het niks vir enigiemand anders verander nie.
Ek knik. Daar's nie veel meer wat ons vir mekaar kan sê nie. Die persoon wat ek mee wil praat het sommer net geloop, sonder 'n verduideliking.
Ek hinkepink die trappies op. Christina sê niks nie. Ons stap deur die deur regoor die ingang. Die wêreld verander en ek vind myself in die hoofkantoor van die ambassade tussen Mens en Feë.
Wel, dit was altyd die ambassade. Nou is dit meer 'n oorlogskantoor. Niemand weet regtig hoekom die Donker Feë besluit het om die mensdom aan te val na eeue, nee milleniums, van vrede nie. Maar, dit maak nie regtig saak nie. Al wat ons weet is dat ons in 'n geheime oorlog met die Donker Feë is en die meeste van die mensdom daaruit moet hou.
Ek het skaars tyd om te begin tob toe kom generaal Webber die vertrek in. Dadelik vul die vertrek met al die ander soldate in die oorlog teen die Donker Feë. Christina kom stil langs my sit en gee vir my die yspak aan wat sy gaan haal het.
"Vriende, ons gaan nog 'n kantoor moet oopmaak. Ons kan nie vinnig genoeg orals wees wanneer die vyand aanval nie. Ek's seker daarvan dat dit nie as 'n skok kom nie." Generaal Webber sug en kyk om hom rond. "Ek het klaar die groep verdeel tot die beste van my vermoë. Ek kan nie al dié wat beheer oor die elemente kan uitvoer in een groep hou nie. Ek kan ook nie ons beste vegters in een groep hou nie. Ek…"
Ek knik dat ek haar gehoor het. Ek kan nie besluit wat ek voel nie. Ek weet nie wat ek dink nie. Ek weet nie wat ek móét dink nie.
Hoeveel tyd verby gegaan het nadat ek vir Stephen die sitkamer sien inkom het en ons oë vir 'n oomblik ontmoet het, weet ek nie. My gedagtes het hul eie gang gegaan nadat Christina my meegedeel het dat ons twee net hier gaan bly. Ek het so half-en-half waargeneem hoe ander afskeid neem: trane, drukkies, bemoedigende praatjies en 'n klap op die rug. Maar hoe gaan ek afskeid neem van die man wat my alles was die laaste sewe maande; die man wat vroeër gesê het dat dinge tussen ons sumier verby is; die man aan wie se sy ek Donker Feë geveg het sedert ons vroeg winter ontmoet het?
"Geen towenaars gaan saam met my nie."
Iets in die manier waarop hy dit sê maak dat my hele wese bewe.
"Die beste vegters bly hier."
"Nee. Erger." Hy kyk rond om seker te maak dat niemand ons afluister nie. Maar hulle is almal té besig om afskeid te neem van hul vriende om om te gee oor wat tussen ons gebeur. "'n Aloue vloek kan die mensdom red."
"Teen watter koste?"
"Die menslikheid van 'n paar."
Hy kyk nie weg nie. Hy kyk diep in my oë, asof hy my wil laat verstaan. En ek weet op daardie oomblik dat hy nie met my opgebreek het omdat hy nie lief is vir my nie – hy het dit vir my ontwil gedoen.
"Watse tipe vloek?" fluister ek.
"Die krag van hiënas, die bloedlus van vampiere en die uithouvermoë van weer-gediertes. Almal wat saam met my gaan het amper geen geveg vernuf nie. Hierdie sal hulle die krag gee om hul vyande te verslaan."
"Maar jy is 'n goeie vegter en towenaar. Hoekom gaan jy?"
"Omdat ek so goed is. Ek gaan hulle leier wees; hul temmer; hul afrigter."
Ek sluk swaar. Ek weet wat hy en dié onder sy bevel gaan word: die gevreesde weerhiënas van die volkkunde wat my kranksinnige oupa altyd so graag deel.
"Ek wil nie hê jy moet ly nie. Ek wil nie hê dat jy vervloek moet wees nie. Op die volgende dag-en-nag-ewening gaan 'n sangoma ons vervloek êrens op die ewenaar. Ek kan jou nie nog vertel nie."
Hy kyk weg. Ek is seker daarvan dat ek trane in sy oë gesien het. Trane vir ons? Trane vir sy menslikheid? Ek kon voel hoe trane in my keel brand.
Ek reik uit na hom. Hy stribbel nie teë nie. Hy kon nie. En ek weet dat ek nooit gaan opgee op ons nie. Eendag, wanneer al die Donker Feë verslaan is, gaan ons weer saam wees. Ons sal sy verduisterde menslikheid dan opspoor. Saam.