Appendisitis: simptome, behandeling, oorsake
By appendisitis word streng gesproke slegs die aanhangsel, 'n aanhangsel van die aanhangsel, ontsteek. Tipiese simptome sluit in pyn in die regter onderbuik, wat dikwels gepaard gaan met 'n verlies van eetlus en naarheid. Ten einde lewensbedreigende komplikasies soos perforasie van die derm te voorkom, word byna altyd 'n appendisitis gebruik. Lees hier alles oor blindedermontsteking – simptome, oorsake, diagnose, behandeling en prognose.
simptomeSteek of trek abdominale pyn – gewoonlik in die regter onderbuik, verlies van eetlus, naarheid, braking, diarree of hardlywigheid, gedokumenteerde tong, koors, soms verhoogde polsslag en nagsweet.
oorsake: Sluiting van die aanhangsel as gevolg van geharde ekskresie (ontlasting) of 'n ongunstige posisie (knyp), meer selde as gevolg van vreemde liggame of dermwurms. Ander inflammatoriese dermsiektes soos enterokokke, Crohn-siekte of ulseratiewe kolitis.
behandeling: Volledige verwydering van die ontsteekte bylaag (bylaag) deur klassieke chirurgie of laparoskopie (sleutelgatmetode).
komplikasies: As dit nie behandel word nie, kan dit lei tot dermperforasie (perforasie) gevolg deur lewensgevaarlike peritonitis (peritonitis). Intestinale verlamming, intestinale obstruksie. Daarbenewens kan die ontsteking na ander dele van die derm versprei. Fistelvorming by pasiënte met Crohn-siekte moontlik.
voorspel: Met 'n vinnige behandeling genees appendisitis gewoonlik heeltemal en laat dit geen blywende skade nie.
Dokters verdeel appendisitis volgens die erns in twee vorme – eenvoudige en vernietigende appendisitis:
By die eenvoudige appendisitis (Appendisitis simplex) die weefsel word ontsteek, maar nie vernietig nie. Daar is twee stadiums van die siekte hier:
in die catarrhal stadium die ontsteekte bylaag is geswel en rooi, maar geen pus word gevorm nie. Die ontsteking kan spontaan regruk.
in die seropurulente stadium die bylaag is ontsteek en die pus versamel. Binne 24 tot 48 uur kan dit 'n vernietigende blindedermontsteking ontwikkel:
By die vernietigende (vernietigende) appendisitis (Appendisitis destructiva) die ontsteekte weefsel verval geleidelik. Die vermiforme aanhangsel kan bars (derm gate, Perforasie). Inflammatoriese inhoud (bakterieë) beland in die buikholte, wat ook veroorsaak dat die Ontsteek die buikholte kan (peritonitis of peritonitis).
Ontsteekte cumum – klein maar gevaarlik
By appendisitis, meestal slegs die aanhangsel, word 'n aanhangsel van die aanhangsel ontsteek.
Peritonitis kan lewensbedreigend wees! Die risiko van hierdie komplikasie neem na ongeveer 48 uur aansienlik toe by appendisitis. Indien u appendisitis vermoed, moet u dus onmiddellik na die dokter gaan!
Appendisitis: simptome in die beginfase
Aan die begin van 'n appendisitis verskyn gewoonlik onspesifieke klagtes, wat ook op ander siektes kan dui. Dit is hoe baie pasiënte aanvanklik voel pyn of trek pyn in die boonste buik of naeltjie vlak, wat aanvanklik verkeerd vertolk kan word as ongemak in die maag. Binne ure sal meer simptome bygevoeg word.
Appendisitis: Simptome in die akute fase
In die akute fase, die stap Pyn in die regter onderbuik en hulself daar versterk. Dit kan ook na die linker onderbuik uitstraal of die hele buikarea beïnvloed. Waar dit presies seermaak, hang af van die posisie van die bylaag, wat van persoon tot persoon kan wissel. Daarbenewens kan die bylae sy posisie verander, soos tydens swangerskap.
Tipies van die akute fase van blindedermontsteking is dat die pyn skielik sterker word, veral as u hardloop. Pasiënte kan ook nie hul regterbeen pynloos oplig nie, so hulle trek dit soos 'n ooievaar aan terwyl hulle loop (reeds mank). Vir die mediese roetine wat vermoed word dat appendisitis is, is dit dus nodig om na te gaan of die pasiënte pynloos kan bons.
Ander simptome by appendisitis in die akute fase is:
Koors tot 39 grade, selde baie hoë koors
soms verhoogde hartslag en nagsweet
Appendisitis by kinders, swanger vroue en seniors
By kinders, swanger vroue en bejaardes, wyk appendisitis dikwels af, wat die diagnose moeiliker kan maak:
kinders ly gewoonlik aan sterker sindrome as ouer mense. Daarbenewens strek die pyn by klein pasiënte dikwels oor die hele buikarea en gaan dit gepaard met erge naarheid.
by ouer mense simptome van appendisitis soos pyn en braking is gewoonlik minder intens. Selfs koors kom selde voor.
by swanger Die groeiende ongebore kind word van die onderste buik na die regterbobbe en middelbuik verplaas. Die kenmerk van appendisitispyn kom dan op atipiese plekke voor, dikwels selfs in die rug.
Chroniese appendisitis: simptome
Chroniese appendisitis is nie beperk tot 'n spesifieke periode nie, maar kom telkens weer voor. Die tipiese simptome verskyn eers oor 'n paar jaar vlugtig en verdwyn dan weer na 'n paar uur. Dokters verwys ook hierna as chroniese herhalende appendisitis.
'N Appendisitis behels gewoonlik 'n operasie: die chirurg verwyder die ontsteekte bylaag (appendectomy).
Appendisitis word deesdae selde nie-operatief (konserwatief) behandel (onthouding van voedsel, bedrus, antibiotika). Dit kan relatief vinnig tot komplikasies lei, relatief vinnig.
Vir die appendektomie is twee metodes beskikbaar: klassieke appendektomie met 'n groot abdominale insnyding (laparotomie) en die minimaal indringende (laparoskopiese) metode. Albei word onder algemene narkose uitgevoer en duur ongeveer 20 minute.
In die klassieke, oop operasie, maak die chirurg die regter onderbuik oop met 'n sny van ongeveer vyf sentimeter (laparotomie). Hy sny die ontsteekte aanhangsel uit en maak die wondrande naaldwerk. Hierdie metode kan 'n litteken op die onderbuik agterlaat.
Laparoskopie word ook genoem operatiewe laparoskopie of sleutelgat metode bekend. In hierdie prosedure word drie baie klein abdominale insnydings gemaak. Deur een van die snye plaas die chirurg 'n staafagtige apparaat (die laparoskoop) in die buik. 'N Ligbron en 'n kamera is aan die laparoskoop gekoppel. Die kamera stuur die beeld van die abdominale area regstreeks op 'n monitor sodat die chirurg kan sien wat hy doen. Oor die ander twee afdelings van die dokter word die nodige instrumente bekendgestel. As gevolg hiervan verwyder hy die aanhangsel, soos in die klassieke operasie, en maak die wond daarna na onder.
Vir 'n beter uitsig, is die buikarea gevul met gas (koolstofdioksied).
Die laparoskopiese metode het verskeie voordele: Byvoorbeeld, die klein abdominale insnydings laat gewoonlik geen sigbare littekens op nie. Die pyn na laparoskopiese chirurgie is gewoonlik minder as na 'n oop prosedure. Daarbenewens is wondinfeksies minder gereeld. Enige interne bloeding kan egter nie so goed wees as 'n oop operasie nie. Boonop is die werkingstyd effens langer as die oop prosedure.
Die sleutelgatmetode is geskik veral in die vroeë stadiums van appendisitis, As die ontsteking meer gevorderd is, verkies dokters die klassieke chirurgiese metode.
Nadat u die bylae verwyder het, moet u gewoonlik 'n paar dae in die hospitaal bly. Gedurende hierdie tyd monitor die dokters die dermfunksie: hulle kyk of die derm vinnig weer normaal begin werk. Soms kry u infusies om seker te maak dat u liggaam genoeg voedingstowwe en vloeistowwe kry.
As 'n reël mag u 'n aand na die operasie iets drink. U moet egter nie vaste kos eet tot die volgende dag nie.
Na die prosedure kan loop aanvanklik pynlik wees en u moet 'n paar dae spaar. Daarvoor is u gewoonlik twee tot drie weke siekteverlof.
Baie klinieke gebruik deesdae selfoplosende drade om die buikwand te hegt. Draad wat nie self oplos nie, word gewoonlik in die week na die operasie getrek. Dit kan ook op buitepasiëntbasis gedoen word.
Soms dreineer die chirurg die appendiks, wat 'n dun buis is wat enige wondvloeistof of etter van die buikholte na buite lewer. Hierdie buis sal 'n paar dae na die prosedure verwyder word.
Soos met enige ander operasie, kan dit ook na 'n kekale operasie wees Bloeding of infeksies kom. Die risiko is egter relatief laag, omdat die prosedure baie gereeld is en dus gereeld vir baie chirurge is.
Sommige dae na die operasie kan pus ophoop onder die buikwand, wat moet dreineer. Dokters praat dan van een abdominale abses.
As daar 'n skielike koors en pyn in die derm area ongeveer 'n week na die operasie is, kan dit veroorsaak word deur 'n sg. peritoneale abses punt. Toe het pus opgehoop in die diepste plek van 'n buikholte. Die abses van die buikholte word behandel deur 'n ander operasie.
Skaars, maar ernstige komplikasies is ná 'n appendektomie Littekens (hechtings) in die buik. Dit plak die buikorgane, soos die dermlusse, sodat die stoel nie ongehinderd verder vervoer kan word nie. Hierdie komplikasie manifesteer in die eerste drie weke na die operasie. Gewoonlik is 'n nuwe operasie nodig.
Appendisitis: oorsake en risikofaktore
Die term appendisitis is algemeen, maar medies verkeerd. In werklikheid is dit 'n ontsteking van die aanhangsel (aanhangsel), wat aan die blindederm hang. Hy is ongeveer so klein soos 'n klein vinger en het geen funksie vir die spysvertering nie.
'N Ontsteking van die appendiks (appendisitis) word gewoonlik veroorsaak deurdat die verband tussen die cecum en die appendix verstop is. Hierdie sluiting kan gedoen word fekale klippe (verharde ontlasting), selde ook deur vreemde voorwerp soos kersie of spanspek gemaak word. Dan versamel sekresies in die appendiks, wat veroorsaak dat die dundermbakterieë goed vermeerder en inflammasie veroorsaak. Al is die wurmaanhang ongunstig en byvoorbeeld draaie, kan afskeidings daarin ophoop en ontsteking veroorsaak.
Net baie skaars Tumore of dermwurms verantwoordelik vir appendisitis.
Die appendisitis kan ook inflammatoriese derm siekte (Crohn se siekte, ulseratiewe kolitis). Die ontsteking kan vanaf die plek van oorsprong (primêre plek van inflammasie) na die bylaag versprei.
ook bakteriële infeksies kom as 'n oorsaak van appendisitis ter sprake. Dit kan verskillende dele van die derm beïnvloed, insluitend die aanhangsel.
Appendisitis: ondersoeke en diagnose
In die begin is die Oorsig van die mediese geskiedenis (Anamnesis): Die dokter gee die pasiënt 'n gedetailleerde beskrywing van sy simptome en vra vir onderliggende of vorige siektes. Moontlike vrae vir die geneesheer is:
Waar presies voel u buikpyn?
Kan u die aard van die pyn (koliek, steek, ens) beskryf?
Het u enige ander klagtes, soos naarheid, braking of 'n gebrek aan eetlus?
Sedert wanneer het u klagtes?
Het u enige bestaande voorwaardes?
Is u al ooit op die buik geopereer?
By vroue: Is u swanger?
Na die anamnese-onderhoud volg 'n fisiese ondersoek: Eerstens, die dokter ondertrek die onderbuik met die oog pyn punte tipies van appendisitis:
McBurny punt: Dit is in die middel van die verbindingslyn tussen die maagknoppie en die regte projeksie van die heupbeen.
Lanz Point: Dit lê tussen die regter- en middel-derdes van die verbindingslyn tussen die twee uitsteeksels van die heupbene.
As die dokter maklik op hierdie twee punte druk, voel 'n gesonde persoon geen besondere pyn nie. Aan appendisitis, aan die ander kant, veroorsaak die druk erge pyn, sodat die pasiënt die buikwand refleksief spanne – 'n byna sekere aanduiding van blindedermontsteking.
Daarbenewens kan ander vorme van pyn dui op appendisitis:
Rovsing simptoom: ernstige pyn as die kolon met 'n ligte druk in die rigting van die regter onderbuik gesmeer word
Blumberg teken: Los pyn wanneer die dokter op die onderbuik druk en dan skielik loslaat
Sitkowski karakters: Strek pyn in die regter onderbuik as die pasiënt aan die linkerkant lê.
psoas teken: ernstige pyn as die aangetaste persoon sy regterbeen teen weerstand moet lig
Aangesien appendisitis dikwels met koors Die temperatuur word gewoonlik een maal onder die oksel gemeet en een keer in die rektum (rektueel). Tipies van appendisitis is die temperatuur verskil – die temperatuur wat in die rektum gemeet word, is minstens een graad hoër as gemeet onder die oksel.
As daar 'n vermoede van appendisitis is, volg die bloedtoets. As sekere vlakke verhoog word, soos die aantal witbloedselle (leukosiete), kan dit op inflammasie in die liggaam dui. Dieselfde geld vir 'n verhoogde bloedselleverlagingsnelheid (ESR) en 'n verhoogde CRP-waarde (C-reaktiewe proteïen).
Die bloedtoets wys egter nie presies waar die ontsteking in die liggaam is nie. Hierdie vraag kan slegs 'n fisiese ondersoek beantwoord.
By kinders, swanger vroue en bejaardes is appendisitis dikwels moeiliker, aangesien die simptome nie altyd duidelik is nie. Dan kan 'n mens urinalysis nuttig te wees om siektes van die niere en urienweg uit te sluit as oorsaak van die klagtes.
Beeldvormingsprosedures kan ook help met onduidelik diagnose: ultraklank blindedermontsteking is 'n skaduwee op die foto. In ingewikkelde gevalle waarin die simptome nie duidelik toegeken kan word nie en daarbenewens moet komplikasies verwag word tomografie vertoon word.
Ginekologiese siektes soos eierstokke of eierstokke kan simptome soortgelyk aan appendisitis veroorsaak. Daarom, by pasiënte met vermoedelike appendisitis een ginekologiese ondersoek raadsaam.
Die laaste sekerheid met onveilige diagnose van blindedermontsteking bring slegs een laparoskopie (Laparoskopie): As die blik in die buikholte gekyk word, kan die dokter duidelik identifiseer of appendisitis teenwoordig is of nie. As dit so is, kan hy die ontsteekte weefsel verwyder as deel van die laparoskopie (laparoskopiese appendektomie).
Appendisitis: geskiedenis en prognose
Basies kan appendisitis op enige ouderdom voorkom. Meestal word tieners tussen die ouderdomme van 10 en 19 egter aangetas. Babas en bejaardes is minder geneig om blindedermontsteking te hê. Elke jaar kry gemiddeld 110 uit die 100.000 inwoners appendisitis. In die algemeen kry ongeveer sewe persent van die bevolking in Duitsland een keer in hul lewens appendisitis.
die voorspelling appendisitis hang af van hoe vroeg dit herken en behandel word. As u die ontsteekte appendiks voortydig en volledig verwyder, is die prognose gewoonlik goed – die appendisitis genees gewoonlik sonder gevolglike skade.
As appendisitis egter laat herken en behandel word, kan dit lewensgevaarlik wees. As gevolg van die toenemende druk in die aanhangsel, kan dit lei tot Darmperforasie (perforasie) kom. Dit skep 'n gat in die dermwand waardeur ontlasting en bakterieë die omliggende buikholte binnedring. Dit kan lewensgevaarlik wees Peritonitis (peritonitis) lood, wat onmiddellik gebruik moet word.
Onbehandelde appendisitis kan ook na omliggende dermweefsel versprei. In die reël is 'n groter en moeiliker bewerking nodig. Selde kan 'n appendisitis ook Darmverlamming of een Darm obstruksie (ileus) behels. In Crohn se siekte kan pasiënte ook wees fistels te vorm. Dit is buisvormige verbindings tussen organe, in hierdie geval tussen aanhangsel en ander dermseksies.