Baie Australiërs bring beseerde wilde diere aan veeartse, maar nie baie mense weet wat volgende gebeur nie. RSPCA WET
Australië se wildlewe is uniek en innemend, met baie spesies wat gevind word nêrens anders in die wêreld nie. Ongelukkig is dit nie skaars om siek of beseerde natuurlewe om jou huis of langs die pad te raak nie. My navorsing, onlangs gepubliseer in die Australiese Veterinêre Tydskrif, ramings tussen 177,580 en 355,160 beseerde wilde diere word elke jaar alleen in NSW veeartsenykundige klinieke gebring.
Maar tot nou toe was baie min bekend oor wat met wildlewe gebeur nadat hulle na 'n veearts gebring is. My kollegas en ek het 132-veeartsenykundige klinieke in Australië ondersoek, wat die eise en verwagtinge van die behandeling van wildlewe ondersoek. Ons het ook gekyk na risiko's vir die welsyn van diere as gevolg van hierdie bevindinge.
Die meeste klinieke het elke week net 'n handjievol wildlewende pasiënte gesien, met voëls en marsupials soos possums die algemeenste. Ongelukkig het die meerderheid (82%) van wildlewe in veeartsenykundige sorg opgedoen weens trauma van een of ander aard. Die mees algemene oorsaak was dat diere deur motors getref word, gevolg deur onbepaalde trauma en predasie deur 'n ander dier.
Die meeste klinieke het gratis ondersoek en wild behandel, met minder as 10% wat 'n soort betaling ontvang. Dit is gewoonlik gemaak deur natuurlewende rehabilitasiegroepe of lede van die publiek.
As gevolg van die pynlike en ernstige aard van trauma, het ongeveer 'n derde van klinieke gerapporteer dat genadedood die mees algemene uitkoms vir wild in hul kliniek was. Meer positief, meer as die helfte het aangedui dat wildlewe gewoonlik op wildlewe rehabiliteerders geslaag is, wat daarop dui dat dit die mees algemene uitkoms is.
Kangaroo met brand aan al vier ledemate na 'n vuur. Skrywer voorsien
Byna driekwart van veeartsenyklinieke het gesê hulle het net wildlewe gesien toe hulle vrye tyd gehad het. Dit gaan hieroor, aangesien vertragings tot die behandeling ernstige kommer oor die welsyn van diere veroorsaak.
Daarbenewens het baie veeartsenyklinieke aangedui dat hulle 'n gebrek aan tyd, kennis en vaardighede gehad het wat hul vermoë om wildlewe te behandel, geïrriteer het.
Aangesien veeartsenyklinieke klein besighede is, bied wildlewe 'n konfrontasie aan. Hulle is nie besit nie (hoewel tegnies dit is besit deur die kroon), verwag behandeling sonder betaling en lyk nie soos die gewone troeteldiere wat deur die meeste veeartse gesien word nie. Met klinieke vol betalende kliënte wat vinnige behandeling verwag, kan dit moeilik wees om wildlewe te prioritiseer.
Ideaal gesproke, óf die staat óf die federale regering sal finansiële verantwoordelikheid vir wildlewe neem. Die federale regering betaal vir natuurlike behandeling by privaat veeartsenykundige klinieke, maar dit is deel van a biosekuriteit monitering skema en is nie oop vir die meeste klinieke nie.
Skenkings van die publiek om wild te behandel sal waarskynlik ook welkom wees. Hulp kan egter op ander maniere kom. Een groot kliniek in Sydney is besig om 'n inwonende wildleweraar te toets, wat die wild sal triage en verantwoordelikheid neem om te verseker dat wildlewe geprioritiseer word. Die aanstelling van 'n wildkampioen in 'n kliniek is 'n ander opsie, waar 'n belanghebbende veearts of verpleegster die "gaan na" persoon vir wildlewe aangewys word.
Wombat in die natuur. Van Shutterstock
Wat moet jy doen as jy beseerde wildlewe vind?
1. Bel jou plaaslike wildsorggroep vir raad
Sommige diere is nie eintlik beseer nie, soos Gevlekte voëls wat leer vlieg, en ander (soos goannas) kan gevaarlik wees, so wees seker om raad te soek voordat jy na die natuurlewe kom. As jy nie weet wie jou plaaslike wildsorggroep is nie, tik in 'n soekenjin "wildlewe" om een ​​naby jou te vind.
2. Hou jouself veilig
Gewapen met die advies van 'n wildleweraar, maak seker dat jy nie in 'n riskante situasie sit om die wild te red nie. Wees versigtig om besige paaie, gebruik 'n versperring tussen jouself en die beseerde dier (soos 'n handdoek of sweishandskoene) en vermy die bittere einde! Die natuurlewe is inherent vreesbevange vir mense, wat beteken dat hulle kan aanval as hulle bang is.
3. Bevestig die beseerde dier voor vervoer
Jy wil nie hê dat 'n beseerde dier in jou motor op die pad na die veearts ontsnap nie. As die beseerde dier 'n voël, klein reptiel of baba-buik is, 'n kartondoos met luggate en met 'n handdoek uitgevoer, maak dit 'n goeie vervoerhouer. Moenie wildlewe kos aanbied nie, aangesien hulle baie spesiale diëte en spysverteringstelsels het.
4. Gee soveel moontlik inligting
As jy by die veearts kom, maak seker dat jy gedetailleerde inligting verskaf oor waar jy die dier gevind het. As die dier gesond genoeg is om wildleerrehabilitasie te betree, sal die wildversorgers die dier so naby moontlik moet loslaat na die plek waar dit gevind is. Dit is omdat baie diere, soos possums, is hewig territoriaal en sterf dikwels as hulle buite hul gebied verhuis word.
Uiteindelik kan baie beseerde wilde diere nie gered word nie en sal hulle ontvoer word nadat hulle by 'n veeartsenykliniek afgelaai is. Dit is nie 'n slegte uitkoms nie. Wildlewe is nie troeteldiere nie - hulle moet fiks wees om te oorleef as hulle ooit 'n kans in die natuur gaan hê. Beserings soos 'n slegte gebroke vleuel of 'n oog verloor, sal die wild veroordeel wanneer dit vrygelaat word aan hongersnood of predasie.
Dit is baie kuier vir menslike genadedood wat beseerde natuurlewe is wat nie oorlewing het nie, eerder as om 'n lang dood in die natuur te laat ly. Selfs as die dier wat jy by die veearts laat val, uiteindelik is, het jy dit nog steeds van langdurige lyding gered.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Kinderbeligting is gekoppel aan aggressiewe misdaad later in die lewe