Kollig- monoloog - Kopskoot
Karakter: 'n 15-jarige seun met skoolklere aan. Hy is duidelik sportief en kom moeg voor terwyl hy 'n polisieverklaring vir die hoeveelste keer aflê. Hy onderdruk frustrasie en beduie met sy hande terwyl hy praat.
Stel: Die verhoog is leeg behalwe vir die seun wat in die middel daarvan staan, maar 'n entjie weg van die punt van die verhoog af. Die kollig verlig hom.
Dit was net daar. Toe ek die deur oopmaak, tref die metaalreuk my soos 'n vuishou in 'n skrum.
Ek het nie geweet waar hy is nie. Dit was maar net instink. Ek kom by die huis, (verduidelik met sy hande, palms oop na die gehoor, asof hy na 'n denkbeeldige tas en kombuis wys) gooi my tas neer en gaan soek kos.
Sy is altyd daar. Partykeer is sy besig met aandete, partykeer gooi sy net 'n piesang. Maar vandag was die kombuis leeg.
Ek het nie eers daaraan gedink dat iemand nog in die huis kan wees nie. Hel, ek het nog nie eers verseker geweet iets is fout nie... maar ek kon dit ruik. So, toe roep ek haar. My ma, maar sy't nie geantwoord nie.
Ja sure, (maak 'n snorkgeluid) sy het nog nooit die beste werk gehad nie en die depressie sukkel maar van tyd tot tyd, maar sy's altyd daar. (selfversekerd) Al is dit met Prozac in die hand.
(Die seun wag asof op 'n vraag) Wat doen mens? Waar begin jy soek? Loop jy agter jou neus aan sitkamer toe, of hoop jy maar vir die beste en gaan soek bo - in haar kamer? (hy haal sy skouers op, laat sak sy kop en vee weer oor sy oë, asof die dit hom moed gee om aan te gaan)
(Begin weer verduidelik met sy oop palm, een hand in sy broeksak) Haar kamerdeur was 'n skrefie oop. Nie so dat ek kan insien nie, maar genoeg dat die gang nie te donker is nie. So, toe gaan ek in. (Bly stil en luister asof iemand met hom praat. Skud dan sy kop en sê effens ongeskik) Nee. Ek het mos gesê ek't niks gesien nie. Die deur was net 'n skrefie oop. Dis nie vreemd nie, sy los alewig die blerrie deur oop. (vee weer oor sy gesig asof hy sy woede probeer onderdruk en vertel dan kalm verder) Daar was niks nie. Die bed was opgemaak. Ag, haar goed lê maar altyd rond, maar niks anders as die usual nie.
(vir 'n oomblik is daar stilte en die seun gee 'n tree op sy plek voor hy weer oor sy gesig vee en moeg antwoord) So, toe loop ek sitkamer toe. Dis nie asof ons huis só groot is dat daar baie plekke is om te kyk nie. En my kamerdeur sluit ek. (haal sy skouers op)
Toe ek in die sitkamer instap, toe lê hy daar. (maak sy oë 'noomblik toe asof hy die beeld nog kan sien en lig sy ken effens. Dan keer hy terug na sy oorspronklike posisie en beduie met sy hande) (sag en kalm) Hy't langs die koffietafel gelê. Die bloed was al amper droog op sy kop.
(Die woorde los 'n bitter smaak in sy mond) Die ou wat my ma heeltyd gepla het. (sê die volgende woorde met woede, wys met sy wysvinger na die gehoor) Die een wat ek by die rugby wou moer oor hy oral opdaag met sy kaartjies en geskenke (woede begin bou en hy gee 'n paar frustreerde tree in elke rigting) – selfs na sy vir hom gesê het sy stel nie belang nie. Hy's gross, man. Maklik 20 jaar ouer as sy. En 'n nikswerd, sy kan beter doen as hy.
My Ma (hy klop hard met sy vingers teen sy eie bors) sal nie haar lewe weggooi om daai gemors te skiet nie. Sy is nie 'n moordenaar nie. Innocent 'till proven guilty. Is dit nie hoe dit werk nie?
(Hy bly 'n oomblik stil en vryf deur sy hare dan laat val hy sy hande langs sy sye in moedeloosheid) Sy is my ma. (pleitend) Julle is die polisie. Julle móét haar kry. Dis júlle werk.
(Stilte hang vir 'n oomblik, voor die seun saggies, maar pleitend antwoord) Asseblief, julle moet haar kry. (Die kollig doof uit oor die seun se desperate liggaam en die pyngreep op sy gesig.)
Kopiereg: Roné van Wyk 2016
Die monoloog is geskryf deur Roné van Wyk. Roné is 'n Skryfkunsstudent aan die Noordwes-Universiteit (Potchefstroomkampus) 2016.