Die Britse glanstydskrif Tatler het al vir Grootbos Private Natuurreservaat aangewys as “Die beste familiehotel in die wêreld”. Om só ’n titel te dra, moet ’n plek sy slaaptydstories goed ken, meen Yolandi Groenewald.
Eers drie ure later, met sonsondergang maak twee uitgeputte vuil seuntjies hulle verskyning by die kamer. Hulle is vol stories van hoenders, varke, perde en klimrame, en hulle verklaar plegtig dat dié ons nuwe huis is. Ons druk hulle in die bad, wat uitkyk op ’n sonsondergang oor die baai. Maar die glimlagte van die twee kleuters is helderder as die sonsondergang agter die bad.
Vir ouers wat ’n lang romantiese ete wil geniet, sonder ’n kermende kroos is Grootbos ’n besturing. Die restaurant is verlig met kerse en kaggels, dis intiem en romanties, maar die seuns is nie so beïndruk soos ons nie. Maar die kinderoppassers verskyn weer asof hulle gestuur is en die kinders verdwyn na die speelkamer waar ‘n fliek op ’n grootskerm vertoon word. Eers moet hulle kos bestel. Daar is geen kinderspyskaart nie – die seuns kan enigiets noem waarvoor hulle voor lus is en sjef Duane Lewis sal dit maak. Die driejarige het geen aspirasies om die sjef se lewe moeilik te maak nie. Hy bestel hoendernuggets. Sonder tjips. Die vyf-jarige se verbeelding is ook bedees, hy gaan vir visvingers.
Jy moet maar weet jy gaan terugrol na jou kamer toe na ’n besoek aan die Garden Restaurant. En as jy matigheid voor oë kan hou, is jy beslis ’n beter mens as die meeste van die gaste hier.
Die vars seelug en die beloftes van nuwe avonture laat ons nie toe om laat te slaap nie. Die son is skaars op en ons word reeds wakker gebons op die hemelbed. Vroeg-vroeg word ons weggeskeur vir ontbyt; eiers Benedict vir ons en plaatkoekies vir die seuns.
Dan is dit tyd vir perdry, konyne vryf en varkies voer. Die kinders kan ook help om eiers te gaan haal by die henne vir hul ontbyt. In ’n lewe waar kinders dink melk kom uit ’n boks en eiers uit ’n dosie, is dit ’n waardevolle les in die oorsprong van ons kos. Daarna is dit tyd vir ’n ponierit, alhoewel my vyfjarige nogal ’n bietjie paaiwerk kort om op die poon te klim. Die res van die oggend bring ons op die strand deur. Die dag is windstil, die son lekker warm en die rotspoele interessant. Die seuns baljaar.
Die middag durf ons die Klipgat-grotte aan. Die steiltrappies na die grotte laat my darem bietjie beter voel oor die bielieburger wat ek vir middagete gehad het. Die kinders klim egter die rotse soos boerbokke uit. Argeologiese uitgrawings in die grotte dui daarop dat die eerste mense reeds in die middel-Steentydperk, sowat 70 000 tot 80 000 jaar gelede, in dié grotte skuiling gesoek het. In daardie tyd het grootwild soos swartwildebeeste en die uitgestorwe blaauwbok nog vrylik in die omgewing rondgeloop. Die grotte kry hulle naam van die merkwaardige openinge in die kalksteen-rotsformasies. Dit vorm natuurlike “vensters” wat jou ’n goeie uitsig oor Walkerbaai gee. Die grotte is vandag een van die belangrikste kulturele erfenisgebiede in die Wes-Kaap.
Grootbos se tariewe sluit in luukse verblyf in losstaande suites, ’n verwelkomingsdrankie, ‘n vyfgangmaaltyd (fyn kookkuns voorberei deur meestersjefs) vir aandete, ’n ontbytbuffet met ‘n volledige Engelse ontbytopsie, middagete, vars vrugte daagliks in jou suite, perdy, begeleide staptogte of ’n rit in die reservaat en strand, asook verskei kindervriendelike aktiwiteite soos skattejag in die melkboswoud.
Dit klink na die wonderlikste plek om te wees maar vir twee pesionarisse sal dit altyd net n droom bly.