deur Naomi Rut Lowinsky
My leeftyd is weerspieël in disorientingly different mediums. Op persoonlike vlak het ek 'n ma geword, en my gevoel van lewe en sy betekenisse is gevorm deur daardie ervaring. Op kulturele vlak het ek myself verstaan ​​in die refleksie van feministiese skrywers. Ek het verlang na 'n arena waarin ek my kreatiwiteit en passie uitdruk, vir 'n lewe in die buitenste wêreld van geskiedenis en aksie. Ek was baie skaam om 'n huisvrou en ma 'net' te wees. Ek het verlang na 'n illustere identiteit, 'n beroep wat ek kon noem, 'n manier om 'n bydrae te maak, om gesien en waardeer te word vir werk wat goed gedoen is. In plaas daarvan het ek luiers verander, wat net vuil geword het en moes weer verander word; gekookte etes, wat geëet en weer gaargemaak moes word; Was skottelgoed, wat vuil geword het en weer moes gewas word. My man was daar buite in die wêreld en vorder na 'n doel. Ek was vasgevang in siklusse wat hulself herhaal het. Ek was 'n spieël vir ander, maar het nie self van myself gehad nie. Ek was gefrustreerd en verward.
In die koplange wedloop om die aspekte van onsself te bevry wat so lank ontken is, het ons alles agtergelaat wat vroue gehad het.
Nancy Vrydag, in haar baie suksesvolle boek, My Moeder My Self, mishandelde moeders vir die instelling van kultureel gehou inhibisies oor seksualiteit en selfontwikkeling op hul dogters. 'N Generasie van my eweknieë het opstand gekry teen die beperkings wat ons ma's en oumas opgelê het. Ons het ons nie veel besorg oor die feit dat hulle ook so 'n vernedering in die hande van hul moeders en oumas gehad het nie. Selfs die van ons wat moeders was, het onsself as dogters gesien, en ons moeders het die rap geneem om ons te hou. Ons het ons eie stemme, ons eie ervarings, ons eie visioene van die wêreld gesoek. Ons het wederstrewig geword teen die verwagtinge van die moeder wat ons in die versteurde voorstedelike gevangenisse gehou het, afgesonder van ander vroue en uit ons eie siele.
Vergadering Ander 'Verwagting
Ons het begin verstaan ​​dat lewens geleef het net om die verwagtinge van ander te ontmoet, was hol en betekenisloos; sulke lewens het ons van identiteit en rigting beroof. Soos 'n vrou wie se asem en lewenergie deur skerp corseting verstrengel word, het ons ware selves wat ons saamgestel het deur die sielkundige gordel, Virginia Woolf, die naam van die Engel in die Huis. Vasgevang in die kulturele verwagting dat ons Woolf parafraseer, word ons intens simpatiek, intenslik sjarmant, dat ons ons daagliks offer, dat ons nooit 'n gedagte of wens van ons het nie, alles wat oorspronklik, kreatief en vol gees in ons natuur is verpletter.
In die groot verskuiwing van bewussyn wie se vroeë roering in Betty Friedan se boek weerspieël word, Die Feminine Mystique, in die woedehoed wat ontwikkel is teen die "vroulike mistiek", het 'n generasie vroue ontstaan ​​wie se waardes gevorm is Me. tydskrif, bewustmakingsgroepe, feministiese politiek, en die vervreemding van moeders wat deur baie feministiese literatuur uitgedruk word. Baie vroue het loopbaan oor kinders gekies, ten minste in die vroeë deel van hul lewens.
In 'n groot gesamentlike sprong het ons onsself van die lewens van ons moeders en oumas afgewentel. Ons was bedoel vir groter dinge as wat die Beauvoir verwys na scathingly as ons "ongeluk biologies bestem is vir die herhaling van die lewe." "Biologie is nie noodlot nie" was die gevegskreet teen die groot onbewuste onderdrukking van swangerskap en koestering wat vroue in die gedrang hou op die behoeftes van ander.
Ek het myself in die greep van 'n groot, pulserende energie wat uitdrukking eis. 'N Vreemde vroulike poësie het sy pad deur my begin stoot. In een lang gedig, genaamd "Dit is haar tyd!" Ek het my menstruele lap-tyd blues geklank, "het die vroulike pyn uitgedruk om tussen die geboorte geskeur te word en die wens om my ingewikkelde ontwerpe op die wêreld te ete." Voel asof ek in Petrus se spreekwoordelike pampoendop "goed gehou" was, het ek uit die verstrengeling van die konvensionele rolle wat ek gespeel het, gebars en my huwelik agter my gelaat soos 'n leë lemoer.
Vroue wou hul pa se lewens wil hê. Moeder is verwerp, afgekyk, in die donker gelos. In die koplange wedloop om die aspekte van onsself te bevry wat so lank ontken is, het ons alles agtergelaat wat vroue gehad het.
Baie van ons wat met vreugde die uitdaging aanvaar het van nuwe geleenthede wat agtergekom is, het ons onsself van baie van ons betekenisvol as vroue bevry: ons moeders, ons kollektiewe verlede, ons passie vir affiliasie en rykdom in ons persoonlike lewens. Ons het gesplete tussen ons verlede en ons toekoms. Vroue vandag, wat jare lank spandeer het, werk hard op hul beroepsidentiteite, voel lekker en vol hartseer vir die kinders wat hulle nie gebore het nie, die verhoudings wat hulle nie gehad het nie. Vroue wat "alles het," loopbane en gesinne, voel skuldig en verward oor prioriteite en rolle. Moeders en dogters het 'n wankelende afstand tussen hulle. Vroue wat geskei het om hulself te bevry van versmoorende rolle, kom in die loop van die jare leer hoe onnodig pynlik die gesinsbreking vir hul kinders is.
Wat beteken dit alles? Moet ons terugkeer na die verstikking van ons tradisionele rolle en die wêreld van geskiedenis en aksie aan mans verlaat? Dit sou 'n klap wees vir die vrou se gees om dit te doen, en 'n gevaarlike verlies vir die wêreld, wat die vroulike beginsel moet integreer. Ons moeilikheid lê in die feit dat ons ons reg het om deel te neem aan die mens se wêreld om te identifiseer met die baie patriargale houdings wat ons moeders en oumas devalueer. Ons skaam ons van ons begeertes vir verband, ons trane, ons moeders. Ons probeer om soos mans te lewe: afsonderlikheid en prestasie te waardeer.
Hierdie houdings verdeel ons van ons liggame en ons verlede en laat ons soos moederlose dogters in die helder lig van patriargale bewussyn wandel. Ons taak is nou om ons vroulike en feministiese selves te integreer. Ons moet die historiese self verbind wat deur die feminisme bevry is om in die "regte" wêreld te leef, met die vroulike self wat ons verbind tot ons moeders en oumas.
Bogenoemde artikel is uitgetrek met toestemming van Die Moederlyn - Elke Vrou se Reis Om Haar Vroulike Wortels Te Vind, deur Naomi Rut Lowinsky,? 1992, gepubliseer deur Jeremy Tarcher / Putnam Publishing Group.
Naomi Rut Lowinsky het sedert die vroeë 1970's poësie en prosa ekspressief van die vroulike siel gepubliseer. Sy is die assistentredakteur van die San Francisco Jung Institute Library Journey en het 'n privaat praktyk in Berkeley.