Gekruisig op 'n kruis van goud
Baie het verander, terwyl daar min verander het, sedert die dae van vrolike ole? Engeland toe die lomp bandiet uit die roman Tom Jones voor die aankomende koets gestap het en sy pistool getrek en geskree het, "Stand, Stand and Deliver". Maar nou is diegene wat beroof is nie die ryk landbarone nie, maar die Amerikaanse volk.
Ons is deur die president James Madison in die federale dokumente gewaarsku dat as ons nie 'n deksel op ons regering kon hou nie, sou dit die gevolg wees. Die buit is nie geld en juwele nie, maar niks minder as ons vryheid nie. En die bumbling-bandiete is Senator Trent Lott en sy bende.
Ek word ook herinner aan William Jennings Bryan soos hy met die destydse populistiese Demokratiese delegasie gepraat het. Sy vinger in die lug het hy geroep na die skokkende skare: "Ons sal die mens nie kruisig op 'n kruis van goud nie". In 'n ander konteks, min het hy geweet dat hy die toekoms van die Amerikaanse volk byna 100 jaar later sien.
Soos die skoot oor die hele wêreld by Lexington en Concord gehoor het, word die eerste skoot van 'n nuwe Amerikaanse Revolusie afgeskiet. Dit is die stryd van die Amerikaanse volk om beheer van hul regering van spesiale belangegroepe te verkry en korrupte politici wat nie eens weet dat hulle korrup is nie.
Op hierdie Onafhanklikheidsdag 1999 het die Senator John McCain, presidensiële kandidaat, op CBS se Senator John McCain bevestig dat hy alles moontlik sal doen om 'n stemming oor veldtoghervorming na die Senaatvloer te bring. Gevra oor die komende stryd, Sen Trent Lott se beskuldigde Sen McClain om in sy pligte te verval deur te hardloop vir president. Dit is net? Toon hoe ver hierdie eens vereerde liggaam gesink het en hoe lank die heersende politieke leiers gaan om die spesiale rente geld wat hulle ontvang, te beskerm.
Dit is noodsaaklik dat die eerbare senatore, en diegene wat wil bekeer en eerbaar word, nou vorentoe stap, want die geskiedenis sal beslis die Trent Lotts van die Amerikaanse Senaat hard oordeel.
Baie hedendaagse koloniste is onrustig. Hul swak kiesers opkoms is hoofsaaklik toegeskryf aan stilte desperaatheid. Sommige het egter hul ontevredenheid en defiance getoon deur hul kruietee in die Minnesota-mere en riviere te stort en as hul goewerneur 'n ex-stoeier te kies met slegs $ 600,000 van veldtogfondse om te spandeer.
Die hedendaagse koloniste, hoewel sommige anders dink, word nie gedemp nie. Onlangs het die Amerikaanse volk deur partydige groepe beweeg om 'n behoorlik verkose president oor belaglike aanklagte te beledig. Baie ander koste, wat belangrik en relevant is vir die welsyn van hierdie land, is nie eers oorweeg of openbaar gemaak aan die Amerikaanse volk tot te laat nie. By die verlies het hierdie partydige leiers uitgestrooi dat die mense nie die goeie sin gehad het om te doen wat reg was nie. Tog het die Mense in hul uiteindelike wysheid die oorhand gekry. Sonder om Clinton se optrede te onderskryf, toon die publiek nou hul afkeuring, soos gesien deur Clinton se dalende werkgoedkeuringsgraderings.
Die slagveld neem vorm aan met Senators McCain en Feingold wat hul sabers verhoog en die aktiewe koloniste hul muskiete teen die Loyaliste en Senator Trent Lott. Die lojaliste word goed gefinansier deur, en is hul toewyding aan spesiale belangegroepe, PAC-fondse en sagte geld, terwyl die koloniste die sterk punte van geregtigheid en die energie van die Amerikaanse publiek vestig. Sluit by die ondersteuningsbrigade aan en bring die ammunisie aan die voorkant. Gee McCain en Feingold die ondersteuning van die Amerikaanse advies om dit 'n regverdige stryd te maak.
Soos jy dit lees, bou die Republikeinse Party 'n byna onoorkomelike oorlogskis om die Amerikaanse presidentskap weer te koop. Aangesien hul kandidaat, George W. Bush as 'n medelydende konserwatief gefaktureer word, moet die goewerneur van Texas gevra word waarom hy 'n onlangse wetsontwerp gevoer het wat die inwoners van Texas 'n spoedige verhoor waarborg. Hierdie regte is reeds in die federale grondwet gewaarborg, maar Texas oortree hierdie dag daagliks sonder selfs 'n sneer van die Amerikaanse Hooggeregshof. "Medelydende konserwatiewe" klink soos Clintonian-slanke veldtogretoriek vir my.
Al Gore word die voorloper van die Demokratiese Party, Al Gore, in die misdade van die administrasie aangewys waarna hy beweer dat hy nie 'n bykomstigheid was nie. Gore word gedruk deur Bill Bradley, 'n familielid wat onbekend is buite die wêreld van professionele basketbal. Gore staan ​​'n kans om die eerste staande vise-president te wees om sy party se nominasie te ontken.
Wat het almal gemeen? Geld. Die geld om die gladde negatiewe Madison Avenue-advertensieveldtogte te finansier, wat gefinansier word deur spesiale belange wat Amerikaanse verkiesings gekoop het en ons destinies gekontroleer het sedert president McKinley homself kommersieel in die Amerikaanse Vlag toegedraai het, het die populist William Jennings Bryan gerol en die Amerikaanse kiesers gesoek.
Stap vorentoe byna 100 jaar en die proses is verfyn. 'N Smal advertensieveldtog het ons vir Clinton verkoop en ons het die waarskuwingstekens verontagsaam omdat ons desperaat was vir verandering. James Carvell, Clinton se veldtogadviseur en aanvalhond, het die term, "Dit is die ekonomie stom", aangegryp om Clinton aan te moedig om die kwessies te ontduik en aan te hou by die gladde veldtog. Net wie het hy na so dom verwys? Laat die oproep na alle uithoeke van hierdie land uitgaan, die telefone kan jiggle, die posverskaffers word belas en die e-pos bedieners word oorlaai. Laat Vryheid RING hierdie Onafhanklikheidsdag en tot die volgende verkiesing.
Ja, dit is nog 'n lang pad om te gaan tot November 2000. Daar kan baie gebeur. Miskien is daar nog 'n kampioen van die mense wat nog in die vlerke is, gereed om vorentoe te kom en die kolonisasie te verrig. Maar intussen moet ons doen wat ons kan doen. Gegewe die toestand van tegnologie en privaatheidsbewegings wat deur die regering en korporatiewe belange en die toename in hul tegnologiese vermoëns in die volgende nege jaar plaasvind, kan dit in werklikheid die "Laaste Vrye Amerikaanse verkiesing" wees.
Soos ek dit skryf, word ek herinner aan die lirieke van die Broadway musikale "1776" wat die ondertekening van die Verklaring van Onafhanklikheid uitbeeld.
"Luister na die tjirp, tjirp, tjirp van 'n arend wat gebore word." Vandag, danksy 'n omgewings sensitiewe publiek, luister ons na die uitroep van die Amerikaanse volk in die vorm van 'n stygende volwasse arend met die krag om sy erfenis van vryheid te bewaar.
Bel jou senator, slaag die woord, neem Amerika terug, en sweef met die arend. Ek hoor John Adams nou sing. Kan jy?