Die klasse verloop ook heel prettig. Soos altyd, nadat hulle hierdie fenomeen uit die suide vir sowat ‘n halfuur aangegaap het, besef hulle hy is onskadelik en het waarskynlik goeie bedoelings.
Pretoria se opblaaspoppe sal, lyk my, hierdie keer sonder my prettige geselskap moet klaarkom. Ek besef dis ‘n slag vir die hoofstad se sosiale struktuur, maar so leer ‘n mens teenslae hanteer. Ek sal waarskynlik in elk geval my kragte vir ploeg en skoffel moet spaar.
Die nadeel van die ding is dat ‘n mens uiters bedag maak op enige oneffektiewe en morsige prosesse. Ek het Donderdag nege ure saam met my seun tou gestaan om hom ingeskryf te kry, terwyl ek jeuk om vir hulle uit te wys hoe hulle sommer tjop-tjop die sake dramaties kon verander.
As Vroulief ‘n vreemde soort vetplant op die erf aanbring en eers laat lê om bietjie uit te droog, sal George die besluit vir die nuwe ligging van die plant namens haar neem. As hy dan wel die aardige plant onderstebo sou plant, moet jy jouself eers afvra of die plant dan nie in elk geval beter lyk so nie.
Die laaste argument vir sy behoud is ook taamlik selfsugtig, want ten spyte van sy tenger bou en sy antieke herkoms is daar in George ‘n energie gesetel wat deur geen natuurlike kragte verklaar kan word nie. Dit kom in elk geval gewis nie uit die brood, vrugte en vleis waarmee ek hom voer nie.
Vir die doeleindes van die argument, stel jou ‘n maer swanger vroutjie voor wat ‘n tweeling verwag, of onse president in sy luiperd-troupak. Geen normale duikpakwewer kan so ‘n vorm voorsien nie en die kompromis wat jy hier aan die ontvangkant moet tref, is om ‘n pak te kies vir die smal boonste en onderste ekstrema, of dan vir die breër ewenaar.
Voordat jy gaan duik, weeg die manne jou en tel die gewigte af wat jy om jou lyf moet bind om jou behoorlik te kan laat sink. My gewigte was omtrent so swaar soos een van die Backstreet Boys, en ek het amper net daar moed opgegee. Ek moes mooitjies hierdie sak lood, my duikgoed en nog die duikbottel deur die sand met my linnelam, rubberomhulde lyf water toe sleep, waar die grommende boot ons ingewag het.
Ek weet nie wat ek daardie oggend geëet het nie. Ooggetuies het later gesê daar was iets geels in. Nietemin, daar het ‘n taamlike wind gewaai en die see was effens bulterig soos die boot die golwe tref. Ek was aanvanklik in ‘n goeie stemming: somer, son en saffier, en het Gé se seemansliedjies gesing en die gevoel van die wind deur my bles geniet. Effens later was dit egter half of die son so ‘n groenerige skynsel kry, en skielik duik daar iets soos ‘n Alienbaba vanuit my maag in my keel.
Ek het vinnig agteroor probeer duik om my kop oor die kant te kry, maar van die uitkomste het nogtans vir dogter wind-af getref en sy was rondom uitgefreak. Terwyl sy haar swart rubberpak in die plaswatertjies probeer afwas, het ek op my maag oor die rand gehang. Toe ek weer beter voel en terugkyk, merk ek ek sit alleen hoog en droog in die wind en al die ander sit onder, in die ander hoek van die boot my vies en aankyk.
Ek sou graag wou sê dit was “wow”, maar daardie dag het die see ook nie saamgespeel nie en mens kon glad nie ver sien nie. Normaalweg is die sig darem beter en kan mens staatmaak op ‘n paar nuuskierige skeurtandhaaie wat gereël word om die toeriste te kom vermaak. Ek is nogtans langs die lyn af tot onder, het die voorgeskrewe oefeninge gedoen, het bietjie na die seegras gekyk, vir ‘n lui pienk vis ‘n vingerteken gegooi, my rigting verloor toe ek nie meer my duikmaats kon sien nie en uiteindelik ‘n hele ent van die boot af uitgekom.
Met die terugrit moes ek om een af ander rede blykbaar alleen agter by die enjin sit. Ek vermoed hulle wou net seker maak die skroef byt mooi vas in die water.
Die hoofstuk oor humor was vir my besonder interessant. Hy het byvoorbeeld ‘n wêreldwye kompetisie geloods om uit te vind wat mense as die snaaksste grap ooit beskou. Ek sal dit nie vir julle spoil nie, maar vir my was die snaaksste een die grap oor die hond wat by die poskantoor instap om ‘n telegram weg te stuur. Die posmeester kyk so ewe toe hoe die hond in die spasies skryf: “Woef woef woef woef woef woef woef woef woef”.
Behulpsaam vra die posmeester: “Ek sien u het die woord ‘woef’ nege keer geskryf. Ek wil net aan u noem dat dit dieselfde sal kos as u dit tien keer skryf.”
Daar is darem ‘n ander soort humor ook, waar die verwagting verydel word – jy word opgestel vir ‘n verwagte uitslag, maar dan neem dinge die verrassende wending.
Een van die dinge in die lewe wat vir my die swaarste is, is om tyd in ‘n klerewinkel te moet deurbring.
In die heilige, ruim sale van Uniewinkels moet jy deurloop na agter en met die trappe op, waar die skoolklere gehou word, heeltyd vergesel van hierdie swoel, sout klerereuk en verby die fraai tannies met die rosige wange en plastiekbrille agter die glastoonbanke.
Bo word hemp na hemp en broek na broek uit hulle speldeharnas geknip, geskud en oor Ma se arm gehang vir die passlag. En, moenie glo die ding wat pas is die regte een nie – daardie hemp moet bly pas vir ‘n jaar of twee, terwyl jou lyf sy volle ontknopinge en groeie deurgaan. Die uiteindelike hemp waarmee jy dus by die pashokkie uitkom, lyk bra soos ‘n kleed uit ‘n Wagneropera, en die broek is eers reg as beide Ma en die verkoopsdame se hande nog by die rek kan inpas.