Volgens EC Godee Molsbergen se publikasie “Reizen in Zuid Afrika” word op p 66 verwys na Resolusies van die Politieke Raad 1662 waarin besluit sou word van Korporaal Cruythoff se reis met twaalf man noordwaarts deur Namakwaland op soek na die verwagte Vigiti Magna. Jan Wessels en vermoedelik sy broer Dirck wat saam met hom aan die Kaap geland het, het die tog meegemaak. Hierdie geselskap het baie terugslae ondervind, veral met die inheemse bevolking. Dirck is sodanig deur ’n pyl in die been getref dat Cruythoff die pyl verder deur die been moes druk, want hy kon die pyl nie terugtrek nie. ’n Os as pakdier is as draagbaar gebruik. Volgens inskrywing p 101 “maerseerden hulle soo soutjies” met voetnota Zoetjes.
Daar is ook ’n verwysing na ’n Derck Wessels (Jan se broer?) van ‘t Ampt ter Harpstede wat in 1660 met die boot “Vollehove” in die Kaap geland het, maar geen melding word weer van hom gemaak nie.
Constantia was bekend as die plek vir groot onthale en as gasvrou het sy hiermee bekendheid verwerf. Sy was ook die eerste dame wat musiekaande gehou het. Volgens aantekeninge van Francois Valentyn het sy ook musieklesse geneem. Hy verwys ook na ’n musiekaand in 1714 en hoe hy onthaal is deur die waarnemende gesaghebber Helot en Johanna Wessels. Teen hierdie tyd was Simon reeds oorlede. Simon is op 24 Junie 1712 oorlede en in die Groote Kerk begrawe. ’n Monument ter ere van hom is agter die preekstoel opgerig, maar toe die kerk die vorige eeu herbou is, is dit ongelukkig verwyder.
Daar bestaan ’n foto van ’n ou nederige T-vormige woonhuis op Vredenburg wat in 1965 geneem is. Daar bestaan ook ’n foto van die tweede woonhuis wat deur Jacob Roux in 1789 gebou is. Net agter diè huis kan ’n mens die eerste woning sien. Hierdie foto is sowat 100 jaar gelede geneem. Dit kan met redelike sekerheid aanvaar word dat dit foto’s is van die oorspronklike woonhuis van Vredenburg wat voor 1686 gebou is, want die vroegste gedateerde afbeelding van ’n Stellenbosch woning (1686) verskyn op die grondbrief van die plaas Vredenburg, uit die pen van Johannes Mulder, Stellenbosch se eerste landdros en landmeter. Oorspronklik was dit ’n een-vleuel drie-vertrek huis (kombuis, voorhuis en slaapkamer - elk het die volle breedte van die vleuel beslaan). Later is hierdie huis vergroot in ’n T-vormige huis. In ou Kaapse huise ongeag van wat sy grondplan was, is die kombuis altyd aan die end van ’n vleuel geplaas en aan die stertpunt van die T as dit ’n T-vormige huis was, want die gewel is gebruik om die skoorsteen van die vuurherd te stut. Omdat die kombuis van hierdie huis nie aan die stertpunt van die T geplaas was nie moes die stertpunt dus later aangebou gewees het.
Toe Wessel in 1738 hier begin het, was die streek nog yl bewoon deur Europeërs wat op soek na ’n permanente woonplek. Amptenary en veral W.A. van der Stel het voor die tyd op verskeie veeplase as leningsplase geboer, maar na die insinking van hulle bedrywighede het enkele burgers vanaf 1709 tot 1720 hulle hier gevestig. In die dertigerjare het meer burgers oor die berg gekom om hier ’n heenkome te vind. Die algemene neiging was om in die nabyheid van ander bure te bly vir veiligheid. Die naaste dorp en kerk was Stellenbosch en die roete oor die berg was moeilik begaanbaar. Op hierdie stadium was die Elandskloof of Gantou die enigste roete soos aanvanklik deur grootwild oopgetrap.
Die naam Roodebloem is ook interessant. Dit is moontlik dat die van der Bijls die naam gegee het, want hulle was ook betrokke by Roodebloem in die Kaapse Vallei. Anderkant Tygerberg en Westerdal van die Wessels-stamvader was ook ’n plaas wat Roodebloem geheet het. ’n Ander moontlikheid vir die naam is die oranje-rooi inheemse iris blommetjie, Moraea insolens, wat op Roodebloemskraal voorkom. Sover bekend is Roodebloemskraal die enigste plek ter wêreld waar hierdie blommetjie inheems voorkom. Tans is diè gedeelte van enkele hektaar omhein en as ’n natuurerfenisgebied geproklameer om die rooiblom, Moraea insolens, te beskerm. Daar is tans sowat 25 van diè bedreigde blommetjies, nadat hulle die laaste paar jaar baie min geblom het. Hierdie blommetjies is 1987 ontdek.
Daar bestaan nog ’n deel van ’n goedbewaarde ou skermmuur op die werf en dit was moontlik die eerste konstruksie. Die Wesselse was die eerste Europese bewoners op Roodebloemskraal en dit kan aanvaar word dat hulle eers so ’n skermmuur sou pak voordat ’n huis gebou is.
’n Ander uitstaande kenmerk is die feit dat Wessel en sy sewe seuns op eie stoom sodanig vooruitgeboer het dat hulle binne veertig jaar tot met sy dood oor die volle breedte van die Overberg geboer het. Wat dit nog meer merkwaardig maak is die feit dat nie een van die seuns grond van hul vrouens se kant gekry het nie. Met die hertrou van die oudste seun, Jan se weduwee is daar wel Wesselsgrond oorgeplaas na die Willemses.
d1 Johannes (Jan), ~ 1-6-1738, burger Stellenbosch, ? 1782, x 21-2-1767 Cornelia STEYN, ~ Tulbagh 6-4-1749, d.v. Hermanus Steyn en Martha Potgieter. Op 29-10-1764 het Jan weiregte gekry op die plaas Boschrivier aan die Kleinrivierskloof. By die Overbergse tradisie is dit gewoon dat die oudste seun moes uitkyk na ’n ander plaas. Die jongste het gewoonlik die hoofplaas geërf. Die middelste seun(s) moes gewoonlik ’n ander heenkome vind; trou met ’n vrou wat sou grond erf of verder oos en of noordwaarts trek. Die erflating aan die jongste het die voordeel vir die ouers ingehou om langer op die hoofplaas aktief te kon boer.
Hierdie stamlyn was die mees behoudende grondbesitters in die Overberg. Hy het kort na sy troue laer af in die Overberg getrek en ’n nuwe plaas aan die Karsrivier onder die Elandskloof aangelê. Die naam Kars, Karse was oorspronklik Kasterivier soos deur die inheemse bevolking genoem. Dit beteken spoelklippies wat blink in die son. Daar is nog van die Overbergse mense wat praat van Kasterivier.
Teen die draai van die eeu was hy ’n vooruitstrewende man en neem ook die voortou saam met sy swaer, P.L. de Bruyn, P Marais en sy skoonseun veldkornet Hans Jacob Swart om voorspraak te doen vir dorpstigting. Teen 1811 is Caledon aangelê aan die Swartberg by die warmbron. Ons sal later verneem dat sy nageslag ook sterk gemeenskapleiers en verdere inspraak tot dorp en gemeentestigting sou hê.
Hendrik was ’n suksesvolle boer, maar ook ’n korrelkop. Tydens die eerste Britse verowering aan die Kaap het ’n aantal Overbergers geweier om die Britse eed van getrouheid af te lê. Hulle het persoonlik voor die Landdros verskyn op Stellenbosch. Hendrik Petrus het botweg geweier en geen redes aangevoer nie. Op ’n keer was Hendrik weer in botsing met sy buurman Linde oor die Kaapse wapad wat oor sy grond op Ganzekraal sou gaan. Sy vrou Kaatjie, soos alombekend, het ook nie veel verdra nie. Skinderstories het meegebring dat hulle volgens Johanna Duminy se dagboek in onguns was by die bure. Op ’n staduim wou die Overheid een van hulle waens opkommandeer en het Kaatjie die speke van die wawiele sodanig beskadig dat die wa nie geskik sou wees vir die langpad nie. Andersins meld Johanna Duminy in haar boek van die besondere gasvryheid en hope kos wat ’n mens by die Wesselse kon geniet. Hierdie plaas, Ganzekraal, was ook aan die ou Kaapse wapad.
Dit kan aanvaar word dat Katharina in die Wessels-huishouding gewerk het en dat haar kind gedoop sou word as Wessels. Dit was ’n gebruik.