Agste Sondag van Koninkrykstyd - Missio
Agste Sondag van Koninkrykstyd
Paulus skryf sy brief aan die gemeente in Efese tydens sy gevangenskap in Rome, net na hy 'n soortgelyke brief aan die gemeente in Kolosse geskryf het .
Paulus se besoeke aan Efese
Hy het Efese drie keer besoek en veral tydens die tweede besoek hulle lank bearbei.
Hand 18:18-23 – Paulus kom aan die einde van sy tweede sendingreis, ongeveer in die jaar 51-52 nC, in Efese aan en bly daar vir 'n kort rukkie. Hy het waarskynlik by Akwila en Priscilla gebly. Hulle het 'n huis in Efese gehad – 1 Kor 16:19. Hy wou egter nie lank bly nie, en belowe om met 'n volgende reis weer by hulle aan te doen. Hy vertrek dus, doen Jerusalem aan, en voltooi sy tweede sendingreis met 'n tyd in Antiogië.
Hand 19:1-40 – Paulus se bediening in Efese word in drie episodes vertel: 1) die verhaal van die uitstorting van die Heilige Gees, 2) die verhaal van die seuns van Skeva, en 3) die verhaal van die oproer in Efese. Hy bly uiteindelik twee jaar daar met groot vrug op sy werk.
Hand 20:17-38 – Terwyl Paulus reeds begin het met die reis na Jerusalem, wil hy nog vir oulaas met die ouderlinge van die gemeente in Efese praat en hy reël dat hulle mekaar ontmoet in Milete, so 60 km van Efese aan die kus waar 'n deernisvolle gesprek plaasvind.
Met sy uiteindelike gevangeniskap in Rome skryf hy die brief aan Efesiërs.
Die brief is deur Paulus geskrywe, maar vanweë die meer onpersoonlike aard van die brief (hy noem niemand by die naam nie, behalwe Tigikus wat die brief aflewer) is dit moontlik aan meer gemeentes gerig as net aan Efese. Soos die ander gevangenskap briewe is Rome die meer waarskynlike plek vanwaar hy die brief geskryf het, hoewel Seserea of Efese ook moontlikhede is.
Daar is baie raakpunte met die brief aan Kolosse en ook met die brief aan Filippi (mense van die lig bv).
19Julle is dus nie meer ver van God af nie, nie bywoners nie, maar mede-burgers van die gelowiges en lede van die huisgesin van God. 20Julle is 'n gebou wat opgerig is op die fondament van die apostels en die profete, 'n gebou waarvan Christus Jesus self die hoeksteen is. 21In Hom sluit die hele gebou saam en verrys dit tot 'n heilige tempel vir die Here, 22in wie julle ook saam opgebou word as 'n geestelike huis waarin God woon.
(Uit Psalms 124:1-8)
Wet van God: Matteus 22:34-40 ()
(Uit: Soos 'n blom na die son draai van Cas Wepener, 2011: 53)
Lied 292 "My enigste troos in lewe en dood 2"
F265."Die Here God Is Wonderbaar (Sing Vir Hom)"
"Ons God en Vader,
lei ons uit 'n lewe van doodsheid na die Lewe.
Lei ons uit valsheid na die waarheid.
Lei ons uit vertwyfeling na 'n bestaan vol hoop –
van vrees na vertroue,
van haat na liefde,
van stryd na vrede.
Ag, Here, laat u vrede ons harte vul,
en so ook ons wêreld,
en uiteindelik die heelal" (uit 'n tradisionele Anglikaanse gebed).
In aansluiting by die "insluitende boodskap van Paulus" vertel Eugene Peterson in sy boek "To run with the horses" (Jer 12:5) die volgende ervaring uit sy kinderdae. Op skool was hy in sy klas die jongste en ook die kleinste. So wanneer hulle informele spansport sou speel en die 2 kapteins kies al om die beurt hulle span het hy gewoonlik tot op die laaste oorgebly.
Roger Zerbe het relatief vroeg in sy lewe begin ly aan Alzheimer se siekte. Na 'n besondere slegte periode van vergeetagtigheid, in 'n helder oomblik, skryf hy die volgende aan sy vrou:
Liefling, vandag neem vrees van my beheer. Die dag kom vinnig nader waar al my herinneringe aan die lewe wat ons saam gelei het, weg sal wees. Jy en die seuns sal vir my in die mis van vergetelheid verdwyn. Ek gaan jou verloor, selfs terwyl jy en jou liefde elke dag by my sal wees. Ek wil nie weggaan nie, ek wil nie my herinneringe verloor nie. Ek wil oud word, gekoester in die warmte van goeie herinneringe. Dis ons nie beskore nie. Vergewe my vir die feit dat ek so stadig en pynlik weggaan, terwyl ek nog lewe.
Hierop skryf sy vrou, Becky, terug:
My liewe man, ek sal voortgaan om jou lief te hê en vir jou te sorg. Ek doen dit nie omdat jy my ken, of ons lewe saam onthou nie, maar omdat ek jou onthou. Ek sal die man onthou wat my om my hand gevra het, en sy liefde vir my verklaar het. Ek sal jou onthou vir jou teenwoordigheid by ons kinders se geboorte, vir die pa wat jy was, en vir die manier waarop jy ons familie liefgehad het. Ek sal jou liefde vir perdry, stap en lees onthou, jou trane tydens sentimentele flieks, jou onverwagse pittige opmerkings, en hoe jy my hand vasgehou het terwyl ons saamgebid het. Ek heg groot waarde aan die voorreg, verpligting en geleentheid om vir jou te sorg, omdat ek jou onthou!
Roger en Becky Zerbe het ontdek hoe belangrik dit is om te onthou. En hoe katastrofies dit is om te vergeet.
'n Mens se geheue kan uiters selektief wees. Die meeste mense onthou eerder mooi dinge as lelike dinge. Die onreg wat aan jou gedoen is, onthou jy makliker as die onreg wat jy aan ander gedoen het. Mens onthou én vergeet selektief, om jouself te beskerm. Die dinge wat jy vergeet, en wat jy onthou, word 'n manier om jouself te regverdig. Jou geheue kan jou só parte speel, jy demoniseer en veroordeel ander bloot op grond van die dinge wat jy kies om te onthou.
Daarom moet mense mekaar help onthou. Ons moet die volle prentjie onthou, ook die slegte dinge. Ook die sonde wat ons teenoor ander en teenoor God begaan het. Ons moet die vergifnis wat ons nodig het, en ontvang het, óók bly onthou. Sodoende bly ons geloofsidentiteit gesond en word dit volledig en gebalanseerd gevorm.
Paulus skryf aan die Efesiërs: "Hou dan in gedagte wat julle vroeër was." (11) Wat dan volg, is nie 'n aangename lysie dinge om te onthou nie. Hulle sal die volle betekenis van die nuwe lewe in Christus egter nooit hul eie maak as hulle nie die "vroeër" bly onthou nie:
Die Efesiërs was:
"Julle is lewend gemaak"
Net in die voorafgaande gedeelte (2:1-10) spel Paulus selfs helderder uit wie die Efesiërs vroeër was. Hulle moet in gedagte hou dat hulle identiteit die identiteit van die sondige wêreld was. Sonder Christus was hulle dood. Hulle was onder die oordeel van God. Maar God wat ryk in barmhartigheid is, en die Efesiërs innig liefhet, het hulle in Christus lewend gemaak. Hierdie redding het nie uit hulself gekom nie, maar is 'n gawe van God. Die geloof in Christus, wat God in hulle bewerk het, het vir hulle nuwe lewe laat aanbreek.
In ons teks het die onthou van wie ons vroeër was, teenoor wie ons nou is, drie belangrike funksies.
Mens wonder wat dit vir ons gemeente te sê het. Baie van ons is al vir dosyne geslagte lank Christene. Ons is nie meer so direk bewus dat daar 'n tyd was dat ons nie in 'n Christelike atmosfeer gelewe het nie. Sê hierdie teks vir ons iets?
Talle van ons het natuurlik tot geloof gekom uit 'n persoonlike lewe van ongeloof. Dalk was ons ouers ver van die Here, en het ons die Here op 'n kragtige manier ontmoet. Vir diegene is die krag van die teks makliker raak te sien. Maar selfs diegene wat Christelik groot geword het, en nooit 'n radikale oorgang in hul lewe (uit 'n lewe van afvalligheid) beleef het nie, sê die teks iets besonders.
Laat ons onthou, wat ons is, is net die genade van God. Dit is God wat geloof en nuwe lewe skenk. Laat ons onthou dat die lewe buite die genade een van doodsheid en verlorenheid is. Laat ons steeds verwonderd bly oor die nuwe lewe in Christus.