Hier is sprake van wat O’Sullivan (2006:75) na verwys as ’n verset teen die teenwoordige in die vorm van verbeelde gemeenskappe en prototipiese subjektiwiteite. Hierdie sogenaamde “komende gemeenskap”, of “people to come”, kan nie verstaan word in die standaardgebruik van die woord gemeenskap nie, maar dui op ’n suiwere potensialiteit, ’n groepering wat altyd alreeds in vervorming is, ’n verveelvuldigende en wordende risoomagtige en prosesmatige groepering van prosesmatige en nie-afgeslote subjekte wat op geen vlak met volk of nasie of ras of klas verwar mag word nie. Mineurpraktyke behels ’n kartering van wording, die uitvinding van nuwe modi van bestaan. In hierdie sin roep die mineurkuns sy gehoor tot bestaan.
Alhoewel hierdie vorm van subjektiwiteitsformasie, gebaseer op die vrees vir verskil en die ander, steeds in 2011 hoogty vier, was die produksie van Afrikanersubjektiwiteit in die apartheidsjare waartydens Jensma geskryf het, en die posisie waaruit hy geskryf het, ’n blatante, banale openbare praktyk wat elke aspek van bestaan deurdrenk het. Jensma se skryfprojek kan in ’n groot mate gesien word as ’n voortdurende verset teen hierdie vorm van subjektivering, as ’n konstante wordende-minderheid deur sy skryfwerk. Gardiner (1997:50) sê byvoorbeeld dat Jensma in ’n proletariaat-vorm van Afrikaans skryf. Die aanvanklike verwarring in die pers oor sy identiteit spreek juis van hoe goed hy hierdie binariteite en essensialisme in sy skryfwerk kon ondermyn, en hoe hy homself oopgestel het aan ’n wordende minderheid, ’n konstante andersword, hoe sy letterkunde inderdaad as ’n kollektiewe uiting gesien kan word.
Hier kan byvoorbeeld weer verwys word na die aanhalings op die agterplatte van sy bundels, waar die verwarring oor sy ras en die vreemdheid van die poëtiese stem – die “terrifying new sort of human” (agterplat van Where white is the colour where black is the number) – ’n voorbeeld is van die sogenaamde eerste Suid-Afrikaner wie se stem heenskeer oor en tussen rasse en (sub)kulture. Om Jensma (1973:43) self aan te haal uit sy gedig “Once and now”:
In sy poësie praat Suid-Afrika, is daar ’n kollektiewe uiting soos nog nooit in ’n enkele oeuvre van ’n Suid-Afrikaner nie. Gardiner (1985:115; 1997:50) sê hy het soos ’n romansier of dramaturg karakters geskep wat vir hulself praat, personas wie se geskiedenis en omstandighede afgelei kan word uit fragmente taal en konkrete besonderhede wat juis ’n tasbare en ouditiewe tekstuur aan hierdie stemme verleen. Verder is die veelvoudige vorme wat sy poësie aanneem, ten nouste verbind met die noodsaaklikheid om in ’n wye verskeidenheid stemme te praat (Gardiner 1990:65). Nogmaals Gardiner (1990:69):