Meditatio: Eksodus 13-14 – Alphonso Groenewald | TEO website of the Faculty of Theology University of Pretoria / TEO Webwerf van die Fakulteit Teologie, U.P.
Meditatio: Eksodus 13-14 – Alphonso Groenewald
Waarom trek Israel nie direk noordwaarts, al met die kus langs nie? Binne die bestek van 'n aantal dagreise sou hulle die beloofde land kon binne trek. Op hierdie manier sou hulle die land van melk en heuning baie vinniger kon bereik het. Iets heeltemal anders het egter nou op hulle gewag: vir 'n tydperk van veertig jaar sou hulle deur die dorre woestyn moes swerf. Waarom laat die Here hulle afdraai in die rigting van die Rietsee? Wat is Sy doel hiermee?
"Ag," sê rabbi Josua ben Levi, "dit was soos die koning wat sy erfdeel aan sy seun wou gee. Die seun was nog klein, hy kon nog nie eers lees en skryf nie. As ek nou al alles aan hom sou gee, sou hy dit alles kon bewaar en dit enigsins waardeer? vra die koning homself af. Dit sou beter wees om te wag totdat hy ouer is en meer wysheid besit. Dan sal ek seker kan wees dat hy dit versigtig sal kan bestuur. So het God sekerlik ook gedink: die kinders van Israel is eintlik nog soos jong kinders. Ek wil eers hê dat hulle in my Tora (my heilige wil en lering) onderrig moet word, en dit moet leer uitleef. Sodra dit gebeur het, kan ek aan hulle die beloofde land gee."
God laat sy volk afdraai op 'n pad wat deur die woestyn loop. Hierdie pad staan eintlik nie op 'n kaart opgeteken nie. Hierdie verhaal handel oor die geloofstog van alle tye: 'n reis wat opnuut deur baie mense onderneem word, naamlik 'n verhaal oor die reis uit Egipte wat na vryheid lei. Soms is dit 'n lang weg en lei deur onherbergsame gebiede heen.
Soms duur dit 'n lang tyd voordat 'n mens die eerste stap neem. Totdat jy uiteindelik jou bestemming bereik. Daar word eers met die farao onderhandel, want jy kan nie sommer net gaan nie. Die lewe word al hoe swaarder om te dra, want jy word gevange gehou deur angs. Jy probeer 'n kompromis vind tussen die vryheid wat lok en die vrees wat jy ervaar. Maar solank jy toestemming bly vra om te gaan, gee jy nie gehoor aan die stem wat roep nie. Jy weet dat jy moet breek, maar jy het nog steeds nie die moed om dit te doen nie.
Jy gaan! Verlig haal jy asem omdat jy nou doen wat al lankal moes gebeur het. Uiteindelik is jy verlos van die farao, en jy kan dit nie anders sien as dat dit 'n stukkie genade van God is nie. Jy voel jouself versterk. 'n Wolkkolom lei jou bedags, en 'n vuurkolom snags.