Poets travel the dark roads. – Ruth Padel
In die draaigang
van hierdie bunker
Die eerste dag besoek ons die Notre Dame katedraal, gebou tussen 1886 en 1890. Ons verkyk ons aan die invloed van die Franse boustyle in hierdie netjiese stad.
Daar is nêrens ‘n papiertjie op straat nie (anders as in Hanoi) en die bome is gesnoei soos ‘n weermagoffisier se snor.
Op die eerste dag in Saigon besoek ons ook die oorlogsmuseum, ‘n aanskoulike weergawe van die oorlog en die impak daarvan op die Viëtnamese psige. ‘n Klein mannetjie ry op ‘n driewiel. Hy het ‘n oranjepakkie aan: hy is ‘n simbool van die Oranje-bom en die impak van Amerikaanse vergelding.
Die museum bestaan uit drie vlakke. ‘n Mens word met elke vlak al hoe meer bewus van die uitwerking van die oorlog op hierdie land. Die foto’s is verdoemende getuienis van sewentien jaar se oorlog. Ironies genoeg is daar ‘n uitstalling van fotograwe wat omgekom het in die oorlog. En al die wapens wat gebruik is. ‘n Mens staan skielik in Apocalypse now, Good morning Vietnam, Platoon en Full metal jacket. Om nie te vergeet van The deer hunter en The killing fields nie.
Die president (van Suid-Viëtnam) se woning is op die bo-vlak ‘n aanskoulike uitstalling van die rykdom. Gebou in die sestigerjare stap ‘n mens van vlak tot vlak en sien die onderhandelinge met die Weste. Dan stap ons af na die ondergrondse bunker. Hier is al die retro-produkte van kommunikasie: teleksmasjiene, outydse walkie-talkies, radio’s… Hier het die president bevele gegee oor waar die volgende aanval afgeweer moet word.
Ek neem foto’s van die kaart teen die muur en stap in die kronkelgang waar selfs sy ou Mercedes Benz uitgestal word. Daar is ook ‘n kaart om te verduidelik hoeveel mense het in hierdie oorlog omgekom.
‘n Boa konstriktor is op uitstalling en al die toeriste storm nader vir ‘n foto-sessie met die slang gedrapeer om hul nekke.
Nee dankie, beveel ek. Ek is immers nie Nastassja Kinski nie.
Nou is dit verder stap op die eiland. Dit laat my terugdink aan eilandjies buite Maputo. Net so warm en soel. Met zoemende insekte wat verby jou woer.
En dalk ook Manaus? Dieselfde plantegroei, dieselfde gevoel van afsluiting van die res van die aarde wat net om die volgende draai gedekonstrueer word wanneer hy ‘n T-hemp kan koop van die Hard Rock Café Saigon.
Die park – dan: parkinstallasie – gee ‘n waarheidsgetroue weergawe van die tonnels waarin jy kan afklim (op voorwaarde jy is klein van postuur) en toeriste word getrakteer op ‘n video-opname van presies hoe slinks die klein mensies was in hul stryd teen die Amerikaners. ‘n Mens stap van punt tot punt saam met jou gids wat jou ook vra om langs die plastiekmodelle te poseer vir ‘n foto. In die agtergrond knetter geweerskote. Teen $1 kan jy ‘n AKA kry en ‘n skoot skiet.
Ons is vasgekeer onder die bome wat alles kloustrofobies maak en die humiditeit is hoog.
Ek ken die geskiedenis goed. Ek weet die Yanks het ingedreun, maar ek neem aanstoot oor die wyse waarop die gids verduidelik hoe hierdie lokval werk en daardie een. Met ‘n foto van ‘n jong Amerikaanse soldaat wat soos ‘n dier in ‘n gat getrap het en wie se been deur vier penne deurboor is. Om hom staan vriende en dokters wat probeer help.
Quick Note: South Vietnam/South Vietnamese didn’t want the communist takeover from communist North Vietnam, they wanted to be a Democracy country, U.S. entered the War to stop the spread of communism and support the democratic South Vietnam.
Hierna is dit na ‘n tempel waar Confusius-aanhangers, Boeddhiste en Rooms-Katolieke saam aanbid.
Laatmiddag swem ek in die hotel se swembad. Dit heet die Vinh Hung resort en die hotelbestuur is baie vriendelik en behulpsaam. Tweekeer sluit ek myself uit my kamer, maar elke keer kom ‘n vriendelike persoon en red my uit hierdie dilemma.
Tipies soos alle Oosterse swembaddens is daar ‘n kroegie wat die swemmers bedien met drank. Daar is ‘n waarskuwing om nie te swem as jy dronk is nie en ek probeer ten minste – so hard as wat ek kan – laatmiddag verbete te swem om my fiksheid op te bou. Ons stap geweldig ver en die reisgenote is shopaholics. Terwyl hulle koop, sit ek en bekyk die mense wat verbystap. Drentel voort in hul daaglikse lewe. Orals is daar voëls in koue. Mahjong, die Oosterse spel, is rondom al die verskillende voëlspesies uitgewerk soos wat Confucius dit bepaal het.
gecheck: sonder adres
Na vier ure se reis per bussie oor die Hai Van-pas kom ons ongedeerd in Hue aan. Die paaie oor die berg is seepglad weens die reën. Beeste dwaal oor die pad en die bestuurder toeter hulle weg. Te midde van die gevaar is daar baie motorfietsryers op die pad. Argeloos oor die gevaar, lyk dit. Tog is daar ‘n subtiele verbintenis tussen motors en motorfietsryers. Almal gee vir mekaar ruimte. Die ryslanderye staan diep onder water. Daar word glo vier keer per jaar rys geplant en ge-oes, maar in sulke nat weer kan hulle nie plant nie. Die rys vrot gewoon.
Die tifone bedreig eweneens die boerderye, verduidelik die gids. Daar is altyd waarskuwings en dan slaan almal op vlug. Die dakke word afgewaai en almal begin van voor af. Die huise staan gatkant na die see sodat mense se voordeure wég is van die waters wat binnekort oral alles mag stroom en hulle ten minste kans gee om op vlug te slaan.
Dit is skielik snerpend koud. My baadjie is in my groot tas en na die hitte van Saigon is dit dramaties nat en koud. Ek sit ‘n serp om my nek. Gelukkig is die bussie warm.
My een reisgenoot het gister slegte nuus ontvang: haar skoonsuster het in ‘n motorongeluk gesterf. Sy wil terugdraai, maar ons oorreed haar om eerder die reis te voltooi. Die begrafnis is immers eers na Kersfees. Wat kan sy nou doen aan die geliefde skoonsuster se lot?
Sy probeer vrolik bly, maar ek kan sien dat dit haar geweldig steur. Veral omdat ek weet dat sy kanker het en hierdie reis vir haar simbolies geweldig baie inhou.
Dink aan nou, probeer die landskap en die oomblik geniet, praat ek haar moed in.
Die sogenaamde Imperial City en Forbidden Purple City. Dit word steeds gerestoureer na die aanvalle van die Amerikaners tydens die oorlog in Viëtnam.
Ons besoek ‘n pagoda en die steil trappe loop ek sterk uit. Thich Quang Duc se motor is hier te besigtig. Hy het homself in 1963 aan die brand gesteek voor sy motor in protes teen die krisis oor die regering se vervolging van Boeddhiste.
Ons besoek die beroemde mausoleum van Ho Chi Minh wat in staatsie lê. Ek het Lenin in Moskou ook gesien. Onvermydelik dink ‘n mens aan Mandela en mense wat enigiets sal doen om vir oulaas hul geliefde simboliese verlosser te sien. Die toue is lank en soldate wys: haal jou hande uit jou sakke uit, stap in gelid. Geen kameras word toegelaat nie. ‘n Mens weet: hier moet jy beslis in jou spoor trap!
Toe ons afstap, wys ‘n soldaat egter simpatiek dat ons aan die relings mag vashou.
en Hanoi op pad na
raak dié referensie
kant nog wal.
Reis is vermoeiend en aan die begin van ‘n reis – voordat alles op jou begin inwerk – is jy gedistansieerd, selfs skepties of jy die regte ding gedoen het. Dan begin alles inspeel en jy begin die reis op verskillende vlakke ervaar. Teen driekwart van die reis – daar waar ek nou is – begin jy vermoeid en onrustig raak. En dan skielik – soos met ‘n atleet gebeur in die pylvak – kry jy nuwe energie.
‘n fyn wewer
is jy gevang?
Dag elf 22 Desember
Nou hier in Viëtnam en met die besoek aan al die oorlogmuseums kan ‘n mens nie anders as om die geweld van die VSA opvang?
Invalle en aanvalle.
Aan die een kant hipergesofistikeerde intellektuele, aan die ander kant koppesnellers.
Die aand is dit National Geographic wat ‘n program aanbied oor tsoenami’s en hoe weerloos die mensdom is voor natuurrampe.
Ek kyk in my notaboek en probeer alles verstaan wat ek deur die dag neergeskryf het.
Om te reis beteken vir my ook dat jy soms net moet sit en niksdoen. Voor die hotel is daar ‘n klein winkel en die eienaar het twee honde. Die een slaap voor in die winkel; die ander een is aan ‘n boom vasgemaak en grom vir verbygangers.
Ek drink die dag in. Neem alles waar. Die cyclo-bestuurders, mense wat stap, ‘n ou man (waarskynlik 95) groet my vriendelik. Buite taal verstaan mense mekaar ook en mense kan iets oorsein na mekaar sonder woorde.
Maar ek is skielik uit-ge-Oosters. Genoeg van die kos gehad, die klanke, die mense, die omgewing. Ek wil terug.
Die Weste begin terugroep. Ek lees die internet en sien dat Ryan O’Neill die Warhol-skildery van sy geliefde mag hou, ten spyte van die Universiteit van Texas se dringende teenstand.
hang oor Ryan
Telkens probeer ek en Mevrou Direkteur, wat kennelik ‘n besondere sjef is, uitwerk hoé ‘n dis tot stand gekom het.
Sy steel met haar oë.
Toegegee, om elke dag Oosters te eet, word op die duur te veel en ons almal skaterlag toe ons by die sewende dag wil rus en pizza bestel.
in die ervaring
van die heuglike nou,
Ek beskryf eerder die lotus,
Ek kyk af van die boonste verdieping van die hotel Demantoid en sien die son sak. Ek probeer dit in ‘n foto vasvang, maar helaas dit word skielik donker.
Die vetseun, die outsider, maak die offisier dood na vele vernederings en pleeg selfdood: ‘n skokkende kommentaar op die posisie van die outsider binne die gedrewe weermagswêreld. In die tweede helfte is die Marines in Viëtnam. Matthew Modine, ene Joker, die hoofkarakter, is die fokalisator waardeur ons alles waarneem. Nancy Sinatra se “These boots are made for walking” kondig die tweede helfte aan.
Die hoofkarakter dra ‘n “peace”-simbool en op sy oorlogpet staan daar:”Born to kill”: ‘n duideliker voorbeeld van verwarring kan die kyker nie vind nie. Hy is oorlogskorrespondent en die kyker beleef hoe daar gelieg word oor die oorlog.
Tags: Joan Hambidge
Monday, January 6th, 2014 | Artikels, essays, e.a., Binneblik.
January 6th, 2014 at 9:40 am
Opwindende reisavontuur! Dankie.
Joan, ek het nou so lekker gelees. Dit bring al die herinneringe van my reis in 2012 in Vietnam terug. Dis jammer jy kon nie Kambodja met Vietnam kombineer nie. Ook regtig iets besonders en anders.
January 6th, 2014 at 12:43 pm
…Om uit te check ruk die stang!
Dis Uit my Oosterse dagboek!
Nog Joan! Nog!
Die reis “hangover” duur voort. Pas gekyk na “JFK” (Oliver Stone) en nou weer na “Hair”. Dan wag “Born on the Fourth of July”. So maar met reis: eers die werklike reis, dan daarna die herbelewenis, verpakking, nadink.
Ek het nie Stone se film gesien nie maar ek verstaan dis vol onakkuraathede.
January 12th, 2014 at 4:03 am
Joan, as jy van my ‘n intelligente mening van my wil hoor oor hierdie film as AS FILM dan verwag jy te veel. Ek is nie in staat om films op daardie vlak te beoordeel nie, die laaste film wat ek gesien het was ‘n paar maande gelede:“Rush” wat oor motorsport handel, en voor dit kan ek nie eers onthou wanneer ek laas ‘n film gesien het nie. Nietemin, ek besef dat Stone die film heel moontlik gesien as ‘n stuk “faction”, maar hy moes beslis bewus gewees het van die samesweringsteorieë rondom JFK se moord en dat sy film water op die meule vir hierdie mense sou wees. Na die beste van my wete is daar nêrens in die film ‘n “disclaimer” wat sê dat hy die gebeure gedramatiseer het nie. Na my mening behoort ‘n kunstenaar darem rekening te hou met die voorsienbare gevolge van ‘n kunswerk wat hy of sy die wêreld instuur. Dit is natuurlik moontlik dat hy self aan hierdie teorie glo.
January 12th, 2014 at 4:39 pm
Ek vind hom ‘n briljante filmmaker en ek dink die film het verskillende lae. Hy laat dit egter ten slotte oor aan die kyker om self te besluit. Stuur gerus die stuk aan.
Ek is nou besig met “Platoon” wat die Yanks se vergrype uitspel.
Jy het gelyk: daar is geen “disclaimer” by “JFK” nie, maar die film self is so kompleks en hy gee nie finale antwoorde nie.
Ek het die voorreg belewe om Oliver Stone te ontmoet en ‘n aand of wat in sy geselskap deur te bring. ‘n Vreemde meneer met ‘n dringende behoefte om erkenning/aanvaarding, om sy merk te laat. Veral daar waar die groot honde been lig. Soos maar te dikwels deesdae gebeur (want ons is mos bandeloos) sukkel hy maar om ‘n witwarm ego te bestuur. Sover ek weet staan hy by die ‘teorie’ van ‘n verskuilde vuil waarheid. Trouens, weer eens sover ek weet (wat nooit baie ver is nie), huldig hy ook die koekoe-oortuiging dat die Werklkheid ‘n werklykheid en ‘n duistere sameswering is, temeer so omdat dit op die oog af banaal en prosaïes is.
Betreffende die Yanks se vergrype – sistematies, volgehou, straffeloos – geen samesweringsteorie is seker nodig om die gevolge van Orange Agent, Guantanamo, sluipmoorde, die heldhaftige drone-aanvalle, ‘swart’ kerkers vir marteling, staatsmoord deur die amptelike doodstraf, duisende Amerikaanse burgers in eensame aanhouding… trouens, Goldman Sachs en Monsanto (om maar net twee te noem) te interpreteer nie.
Waar mens Stone en ander gelyk gee (Snowden…) is hulle besef dat ons hier te doen het met globale kapitalisme in volle swang.
January 13th, 2014 at 4:18 am
Breyten, had ek besef watter rigting hierdie gesprek gaan volg sou ek my vorige opmerkings gekwalifiseer het. Verskoon dus asseblief my lang(dradige) antwoord. Ek dink mens moet onderskei tussen werklike sameswerings, samesweringsteorieë en wat mens seker samesweringshipoteses moet noem, maar wat in die handel en wandel steeds bekend staan as samesweringsteorieë en ek gaan dus hierdie woord in daardie konteks gebruik. Met samesweringsteorieë bedoel ek dit wat ooglopend plein donners koekoes is maar wat aanvaar word deur (andersins dikwels rasionele) mense wat in hierdie teorieë glo soos in die Bybel – goeters soos die sogenaamde vervalsing van die maanlanding, die sameswering deur farmaseutiese maatskappye mbt immunisasie teen aansteeklike siektes (wat kwansuis outisme sou veroorsaak), die baie algemene geloof onder kreasioniste dat bioloë elke denkbare ding wat evolusie sou ondersteun vervals, of dat die aarde net sowat 10 000 jaar oud is, dat wetenskaplikes als in hul vermoë doen om Velikovsky se plein donners simpel teorieë te onderdruk, dat buite-aardse wesens die wêreld besoek het en steeds doen en so voorts. Daar is ek weet nie hoeveel voorbeelde nie. Sulke teorieë fassineer my, vra my nie waarom nie maar so is dit nou maar.
En jip, die Amerikaners het moerse vergrype gepleeg in elke oorlog waarby hulle betrokke was. Niks anders as elke ander nasie nie. En dis ook nie te verskoon nie. Maar – so ver as wat ek weet: die Amerikaners en/of die Westerse lande oor die algemeen het, anders as meeste ander lande waarvan ek weet (ek is oop vir korreksie) hul misdade (of dan ten minste die waarvan ons weet) aan die groot klok gaan hang. Weliswaar nie die spesifieke regerings nie, maar dan ten minste die relatiewe vrye pers waaraan ons nou gewoond is.
Agent Orange: dit was ‘n defoliasie-agent wat gekontamineer was met dioksien (die regte Afrikaans vir dioxin hoop ek) en waarvan niemand op daardie stadium bewus was nie. Daar is verskeie isomere van dioksien en ongelukkig was Agent Orange gekontamineer deur die mees toksiese isomeer. Mens kan heel tereg vra of die Amerikaners dit moes geweet het, ek kan nie daaroor ‘n opinie uitspreek nie. Nogtans, dit was nie doelbewus nie en so ver ek weet (ek is oop vir korreksie) is die gebruik van Agent Orange in 1970 gestaak.
Oor drones: dis na my mening iets wat baie fasette het. Ek sluit in skakel in na iets wat so paar maande gelede in Macleans gepubliseer is. Macleans is die beste tydskrif mbt sosiale, politieke en ekonomiese kommentaar wat ek nog teengekom het en ek het groot respek vir hul joernalistieke standaarde en integriteit.
Stone se dokkies oor Fidel Castro is fassinerend. Sommige van sy rolprente vind ek ‘n bietjie hamfisted: Natural Born Killers, bv., sou kon doen met ‘n ligter, meer ironiese, meer Tarantino- of Coen-agtige aanslag. Maar hy’s ‘n interessante rolprentmaker.
Desmond: Ek is dit eens met jou. Miskien kan hierdie onderwerpe slegs met ‘n mate van afstandelikheid benader word. Soos die Coen broers dit op briljante wyse doen.
En die gewraakte vitaliteit/onafhanklikheid van die vrye pers? Ek wonder tot hoe ‘n mate ‘n Bradley Manning die voordele daarvan waardeer.
100% eens met jou oor die obskurantisme van die koekoesklan. Maar die veronderstellings en hulle uitwerking waarna ek hierbo verwys het niks te doen met samesweringspatie nie – dit word ten aanskoue van almal met minagting in die openbaar gepleeg en bedryf deur middel van drukgroepe (lobbies), finansiële manipulering, omkopery, korrupsie, brute magsverhoudings. Dis hoekom dit diabolies is (nie dat ek in ou Satang glo nie, maar hierdie uitbuiters doen proppers duiwelswerk): die kamoeflering in die lig.
January 13th, 2014 at 3:07 pm
Breyten, heiiii…. ek het nooit kant gekies vir die Amerikaners nie, ek het net wou toon dat die hele ding van drones nie altyd so eenvoudig is as wat mense soms dink nie. Ek is dit met jou heeltemal eens oor Amerikaanse imperialisme – as dit nie daarvoor was nie sou daar in die eerste plek nie drones in Pakistan of elders gewees het nie. Die brutaliteit van die onbeteuelde kapiltalistiese sisteem in daai land is walglik en hulle hele politieke sisteem is so reg uit ‘n riool.
Ek klink ‘n glasie wyn saam met jou, Leon – indien daar nog iets oor is in die bottel van gister.
Breyten, ek sal moet wag vir vanaand voor ek daai glasie klink, dis nou nog 08h00 hier. Nog gou iets oor Yanks: my punt was dat agent orange ‘n onskadelike mideel (vir mense) is, feit bly natuurlik staan dat hulle nogtans verantwoordelikheid moet aanvaar vir die kontaminaies maar na die beste van my wete dit nie gedoen het nie. En ook nie sal nie. My vrou Lesli weier om haar voet in die VSA te sit want sy verafsku hulle arrogansie. Van die VSA as stast, nie die mense nie. En ek wil so graag die Met besoek…
January 13th, 2014 at 4:00 pm
Ja, dis ‘n belangrike onderskeid, Leon: tussen die VSA as staat en die mense. Want dat daar skitterende kunstenaars en skrywers en musikante en rolprentmakers uit daardie land kom, kan nie ontken word nie. En sommige van die beste kritici van Amerikaanse imperialisme is self Amerikaners. Ek voel oor die VSA ‘n bietjie soos U2 sing: ‘I can’t live with or without you’…
January 13th, 2014 at 4:35 pm
Heeltemal waar, Leon en Desmond. Dis soos, byvoorbeeld, met die staat Israël. Die helderste kritiek kom van binne (soos met die destydse apartheidsbedeling…). Mens wonder net wanneer en hoe die verskuiwingspunt van werklike verandering kan kom en van hoeveel impak kulturele en etiese heldersiendheid mag wees. In die VSA is daar immers geen noemenswaardige politieke alternatief soos verteenwoordig in ‘n politieke party nie. En “alternatiewe denke”, soos sê-nou-maar ‘n sosialistiese bestel, is totaal marginaal. En selfs wanneer daardie punt bereik word, soos in ‘n paar Arabiese state, dan wil dit lyk asof tot ‘n revolusie gedoem is om te faal in die aangesig van die “hebbendes” wat donners goed genoeg weet hoe om mekaar te steun en verdedig. As ek nou geneig was om te dink daar is ‘n sameswering sou ek glo die byna anonieme rykes van die wêreld span internasionaal saam om ons kaalgatte te dehumaniseer en te laat krepeer. Eisj…
Weet nie van Europa nie maar dis vir my ontstellend dat die middelklas in die VSA aan die krimp is JUIS oor wat die rykgatte doen en dat hulle ooglopend nie ‘n hel omgee daarvoor nie. Ek weet daar word soms smalend (en verkeerdelik) na die middelklas verwys maar dis juis daai mense wat die ruggraat van ‘n land is – en ek dink nie die swart middelklas in SA groei snel genoeg nie. Ek dink nie dat daar sedert die feodale stelsel soveel mag en geld in so min hande gekonsentreer was nie. Ek dink kapitalisme is fine, maar die jirre weet nie soos die VSA dit doen nie.
NS: Kanada het essensieel ‘n drie-party sisteem en ek dink dit werk. En ek begin al minder van Stephen Harper hou.
Europa is merendeels vasgevang in dieselfde spiraal. Selfs Duitsland. Enersyds ‘n groeiende armoede, andersyds die obsene verryking van ‘n klein kaste wat skynbaar immuun is teen die ekonomiese krisis. En al hoe minder kans op sinvolle kontak tussen die twee. Erger, oënskynlik geen hefbome wat met effek aangewend kan word teen die bankiers, spekuleerders, grootbase of selfs die politieke klas nie. In hierdie groeiende en radikale gaping stort die middelkas soos ‘n Niagara oor die afgrond. Ontleders in Europa praat al hoe meer van die proletarisering van die middelklas. In Moermikland, dink ek, word die fenomeen gedeeltelik verdoesel onder die verstrengeling van staat en heersende kliek: solank daar nog te aas en te plunder is, is daar nog baat te vind in kliëntelisme en die illusie dat ‘n middelklas ontstaan wat die bedeling kan bestendig. En as die geld opraak? As die Chinese hulle sommetjies begin maak?…
January 13th, 2014 at 9:14 pm
By die oorlogmuseum in Saigon is hierdie verminktes – geklee in oranjepakkies – aanwesig en geld word vir hulle ingesamel. daardie museum — met sy drie vlakke — is die ergste geweld denkbaar teen gewone mense.
Leon en Breyten, met die dat die middelklasse toenemend uitgelewer word aan prekêre omstandighede (kroniese kontrakwerk en aflegbaarheid, tanende pensioenfondse, eskalerende mediese kostes, die toenemende kriminalisering en psigologisering van marginaliteit en maatskaplike lyding) praat sommiges deesdae al van ‘n nuwe sosiale klas: die prekariaat.
Desmond, Guy Standing se idee van die prekariaat is nogal interessant, veral sy verklarings vir nuwe vorme van protes en waaroor daardie protes gaan (bv. openbare ruimte en internettoegang as deel van die “commons”). Ek het hom by COSATU hoor praat oor die boek, maar die comrades daar het nie gedink dit het veel relevansie vir Suid-Afrika nie – dalk ook maar omdat hy (en, volgens hom, die prekariaat) nie veel ooghare het vir ou industrial unions nie. Oor nuwe klasstrukture sien ek uit daarna om die volgende boek te lees:
Andries, Sloterdijk is ‘n interessante denker… hy kan mens soms die moer in maak, maar hy’s die moeite werd om te lees. Dankie vir die skakel.
January 16th, 2014 at 4:22 am
Ek lees vroeer vanaand iets wat Nasser glo gese het oor die Amerikaners: “…you never made clear-cut stupid moves, only complicated stupid moves.”
Dankie Andries. Die reis was fassinerend. Breyten, die gedigte is nog “onder konstruksie” en hierdie polemiek is uiters relevant.
Joan Ek is dit met jou eens oor Amerikaanse digters en denkers maar Nasser het verwys na Amerikaanse buitelandse beleid en optredes oor die wereld heen. Ek het ‘n vermoede hy was dalk reg. Wat ‘n land se intellektuele sê en wat daai land se regering doen is meestal twee verskillende dinge. Ek het nie Stone se film gesien nie so kan nie met gesag praat nie, wat ek wel weet is dat hy baie mense die verkeerde indruk oor die moord gegee het. Dalk is dit hul eie skuld maar hy het geweet dat dit deur Jan Alleman gesien gaan word.
January 16th, 2014 at 4:48 pm
Naskrif: die laaste “ordentlike” ding wat die VSA mbt buitelandse beleid gedoen het waaraan ek kan dink was die Marshall plan, maar ek is oop vir korreksie.
January 17th, 2014 at 11:24 am
Stone problematiseer hoe die VSA reageer op JFK se dood. Kyk maar net hoe daar steeds films hieroor verskyn. Die skoot deur die keel (van voor) wat by die kop uitgaan en Jackie wat vervaard spring om die skedel op te tel.
Jackie Kennedy se poging om op die agterkant van die kar te klim word dikwels voorgestel asof sy ‘n groot deel van Kennedy se skedel wou optel. In werklikheid het slegs kleiner stukkies been en brein oral gespat – meer daaroor later.
Joan, weer ek: ek hou van die “eendagvlogies en tsetsevliegies! Ons is Johan sekerlik veel dank verskuldig vir sy spuitkannetjie.
January 20th, 2014 at 8:31 am
Leon, dankie vir al die skakels. Gaan dit beslis alles lees. Ek was net besig met ‘n referaat oor “Ballade van die grysland” (DJO) wat my na Kubrick geneem het vir die USAN-kongres wat more op Stellenbosch begin.