Broeders en susters, almal van ons wat hier bymekaar is, was al in 'n toestand waar ons baie graag iets wou gehad het, of iets wou gedoen het, maar die Here het dit nie vir ons moontlik gemaak nie. Of die Here het ons gedwing om 'n geleentheid by ons te laat verbygaan wat - volgens ons oordeel - vir ons baie voordeel sou ingehou het.
Die antwoord is baie eenvoudig, al is dit nie altyd maklik om op daardie oomblik die hele saak in sy perspektief te sien nie.
Dit is ook Sy reg om te toets of ons selfs dit wat vir ons die dierbaarste is, sal prysgee, net om Hom lief te hê en te dien.
Kyk nou teen hierdie agtergrond na die gedeelte wat ons saam gelees het. Dit is een van die stukkies geskiedenis wat ons almal so goed ken dat dit lankal sy hele betekenis vir ons verloor het.
Hierdie stukkie geskiedenis raak baie meer dinge as net 'n ou man van ongeveer 115 jaar wat op 'n ver reis gegaan het om sy 15-jarige seun te gaan doodmaak.
Dit vertel van iemand se liefde vir God - 'n liefde wat so groot is dat hy sy kind gaan keelafsny en aan stukke sny omdat God dit van hom vra.
Kom ons kyk na die dinge wat nie in die verhaal hier beskryf is nie, maar juis die dinge wat betekenis gehad het en wat ook die betekenis van hierdie dag gemaak het.
Jare gelede al, het die Here aan Abraham belowe dat God uit hom 'n baie groot nasie sal verwek, waarvan die nasate feitlik nie berekenbaar sal wees nie (soos die sterre en soos die sand van die see).
Dan kom daar later uit moedeloosheid van hulle kant af 'n menslike ingryping om die belofte van God te probeer verwerklik.
Die Here verseker hulle oor en oor dat Hy hulle liefhet, en die Here koppel ook in 'n sekere sin die bewys daarvan aan die feit dat hulle 'n eie kind sal hê.
Hy wil baie duidelik wys dat sy liefde nie vasgemaak is aan die normale reëls soos ons dit ken en voorskryf nie.
Die HERE beveel Abraham dat hy hierdie seun van hom moet vat en na die berg Moria toe gaan. Hy moet die kind daar as 'n brandoffer gaan offer.
Jy is Abraham, en jy moet jou oudste seun/dogter gaan doodmaak, aan stukke sny, en die liggaam dan aan die brand steek.
God toets altwee die fasette van die geloof met 'n situasie soos hierdie een waarin Abraham was. Die kennis en die vertroue.
Verder ook die vertroue dat God mos 'n God van liefde en ordelikheid is. Abraham het baie goed geweet dat God nie van menseoffers hou nie. Hy het dan tussen die heidene gewoon wat menseoffers aan hulle afgode gebring het, en hy was baie goed daarvan bewus dat God hierin 'n weersin het.
Kom ons benader hierdie saak van nog 'n kant af, net ter wille daarvan om die saak van geloof helder te stel.
Daarom het hy toe die kind vasgebind en op die hout laat lê met die doel om hom dood te steek en te slag.
Deur die geloof het Abraham, toe hy op die proef gestel is, Isak geoffer; ja, hy wat die beloftes ontvang het, het sy eniggeborene geoffer, (Hebreërs 11:17 AFR53)
Toe het God inderdaad 'n bok gegee wat daar staan: Iets anders wat in sy seun se plek 'n dankbaarheidsoffer kon word.
Maar eers was daar die voorwaarde dat sy pa in die beproewing van sy geloof dit wat vir hom die dierbaarste was, moes prysgee.
Toe was God se reaksie daarop: Nou weet Ek dat jy God vrees! Hierop het God sy beloftes aan Abraham herhaal.