Oorlog en vrede | Die Vryburger
11 November bied weer, soos jaarliks vir reeds 100 jaar, geleentheid om hulde te bring aan veterane en hul opoffering in oorlog, ter wille van vrede.
Daardie veterane is die eerste slagoffers in enige oorlog – diegene wat oorloë ontketen is selde bereid om self in daardie oorloë te veg of op te offer.
Dat 11 November uit WO1 sy ontstaan het, is in een sin 'n tragiese ironie:
juis daardie oorlog staan in die teken van kleinlike politiekery en grootskaalse oorlogs-woekery (primêr deur die VSA).
En sederdien het die gierigheid van die grootste moonthede die twintigste eeu die bloedigste in mense heugenis gemaak.
Benewens WO2, was bloedige streek oorloë aan die orde van die dag – ooglopend aangevoor deur die ideologiese stryd tussen die super-moonthede, maar tot groot mate bloot 'n wedersyds-ooreengekome polities-ekonomiese magspel – met die derde wêreld as pionne op die Anglo-Amerikaanse-Sowjet geld-altaar geplaas.
11 November bied ook geleentheid om oorweging te gee aan oorlog en aan vrede:
want in 'n gevalle wêreld sal die afguns en gierigheid van sommige altyd lei tot oorlog.
Die Westerse wêreld is egter nie die vrug van oorlog gespaar nie – in sekere sin het die Westerse gemeenskappe die grootste skade gelei.
Die sogenaamde sosiale rewolusies, oppervlakkig beskou 'n populistiese reaksie teen oorloë in die jare sestig tot tagtig van die vorige eeu, was in wese 'n vernietigende oorlog van die humanisme teen Christelike norme en waardes.
Dit is 'n oorlog wat tot groot mate suksesvol gevoer was deur die magte van die duisternis – juis omdat die humanistiese kern die mens sedert Eden so suksesvol mislei.
Een praktiese gevolg van hierdie oorlog is dat die opofferings van weleer – opofferings van gewone soldate, wat geveg het vir die vryhede van ons Westerse samelewing – vandag gering geskat word.
Terwyl die openlike seremonies op 11 November voortgaan, is die huidige en opkomende geslag se enigste werklike belang hul eie:
EIE GERIEF, EIE GENOT, GROOTLIKS 'N LEWE VAN SELFGELDING LOS VAN DIENSWILLIGHEID.
Dit is 'n opkomende geslag wat uit die kompromis van pragmatisme van hul ouers verder val tot kompromis van enige en alle beginsels, solank dit hul hedonistiese lewensbeskouing dien.
Die pragmatisme van die jare sestig tot tagtig het die waardes van die sogenaamde millennium-geslag verwater – juis omdat hulle ontvangers was van 'n VALS VREDE!
Waardes en norme is gelyk gestel, humanisme en menseregte het die Bybel en Wet verplaas.
Gewete's is met geld en goed gepaai.
En die gevolg is heel voorspelbaar:
Die voorspoed wat gebou was op die verdediging van ons waardes en ons innoverende lewensbeskouing, was oorgedra aan 'n generasie by wie die waardering daarvoor ontbreek het.
Dit waarvoor iemand nie werk nie, word altyd gering geskat.
Voeg daarby 'n tydgees van eiegeregtige aandrang op voordele – as sogenaamde "regte" – en dit is 'n resep vir dekadensie, sosialisme en uiteindelik 'n diktatuur van getalle.
Maar van getalle wat almal skreeu "ek eis, ek eis", terwyl niemand bereid is om op te werk of te veg vir die behoud van ons waardestelsel, vir die volksvryheid wat ware voorspoed moontlik maak nie …
Daardie vryheid het ons Geloftemaker-voorsate verstaan; die Republikeine het in 1880 en 1899 besef jy moet jou eie beskerm.
In die jare 50 was dieselfde daadkrag nodig om ons land se herbou voort te sit op gesonde beginsels – die quo vadis beginsels wat herleef het tussen 1939 en 1949.
Maar danksy liberale politiek is daardie oproepe tot geloof, die waarskuwings teen kompromis egter deur die pragmatisme verdring – en vandag beleef ons die gevolge.
Dit is tyd dat daardie deel van die vorige geslag wat bereid was om op te staan, wat bereid was om te veg, in die herfs van ons lewe weer sal opstaan en hard en duidelik waarsku teen kompromis, teen pragmatisme, veral teen die humanisme wat alles wil "gelykstel", bloot ten einde hul sakke te vul met die vrug van ons arbei.