Volbloedperdgeskiedenis op Britse Eilande voor 1686 - Geskiedenis Podcasts - 2022
Dit is 'n gevestigde, maar dikwels oor die hoof gesien, feit dat byna alle volbloedperde op die Britse eilande hul afkoms herlei na 'n enkele hings, genaamd Darley Arabian, wat in 1704 deur een Thomas Darley na Brittanje gebring is. Ons weet dat daar 'n bekende perd was tot op daardie datum, Byerley Turk, in 1686 na Brittanje gebring (sy invloed op die moderne perde is baie beskeie, maar ons weet ten minste dat hy bestaan ​​het).
Die afstammelinge van die perde word baie goed in rasboeke verantwoord; nog meer, die beste perde, insluitend die voorgenoemde rasvaders, is op doek geverf, sodat ons presies weet hoe dit gelyk het. Dit is glad nie verbasend nie, in ag genome hoe gewild perderesies was en nog steeds is.
Dit is ook hoogs onwaarskynlik dat mense glad nie geïnteresseerd was in die teel van vinnige perde voor 1686/1704 nie - destyds kon die spel op "wed om te wen" letterlik 'n mens se lewe in die geveg wees.
Die vraag is dus wat ons weet van die volbloedontwikkelingsgeskiedenis voor 1686 (in Brittanje of elders; Brittanje is net die beste om sy geskiedenis ordelik te hou)?
Dit is natuurlik 'n triviale feit dat die term "volbloed" eers in die begin van die 18de eeu uitgevind is. My vraag vra om vas te stel hoe die perdeteelt georganiseer is voor die begin van die "volbloed" era (die term is moontlik Brits, maar die konsep is beslis nie).
Mense wat die 'volbloed' afstammelinge begin het, het beslis die waarde van goeie renperde geken. Hulle het groot uitgawes deurgebring om die perde uit die Midde -Ooste te bring, hulle so groot as moontlik te teel en het selfs die moeite gedoen om portrette van die perde te laat doen (dus was dit in geen geval 'n ledige fantasie nie).
Ons weet dat renperde voor die uitvinding van die term "volbloed" die naam "palfrey" gehad het. Goeie palfreys was net so waardevol soos volbloed later, en is vir dieselfde doel gebruik (perdry).
Het iemand dus leidrade oor stamboeke of individuele portrette van perde uit die voorbloedtyd. Ek persoonlik kan my nie voorstel dat niemand die moeite gedoen het om 'n afstamming of portret van een van die superdure palfreys of destriers te hou nie (sulke afstammelinge sou destyds handig wees vir bemarkingsdoeleindes, anders as 'n prys van 'n enkele "edele" perd, sover ons weet, was vergelykbaar met die prys van 'n dorp, met grond, kleinboere en al).
Ek dink jy sit die kar voor die perd! glimlag Volgens Wikipedia,
Alle moderne volbloedkundiges vind terug na drie hingste wat in die laat 17de en vroeë 18de eeu uit die Midde -Ooste in Engeland ingevoer is: die Byerley Turk (1680's), die Darley Arabian (1704) en die Godolphin Arabian (1729).  [ 18] Ander hingste van oosterse teling was minder invloedryk, maar het steeds noemenswaardige bydraes tot die ras gelewer. Dit sluit in die Alcock's Arabian,  D'Arcy's White Turk, Leedes Arabian en Curwen's Bay Barb.   [note 1] 'n Ander was die Brownlow Turk, wat onder meer vermoedelik grootliks beskou word verantwoordelik vir die grys jaskleur by volbloed.  In totaal is ongeveer 160 hingste Oosterse teling in die historiese rekord opgespoor as 'n bydrae tot die skepping van die volbloed. Die toevoeging van perde van Oosterse bloedlyne, hetsy Arabies, Barb of Turk, by die inheemse Engelse merries  het uiteindelik gelei tot die oprigting van die Algemene Stamboek (GSB) in 1791 en die praktyk van amptelike registrasie van perde. [12 ]
Dus, voor die tyd, bestaan ​​daar nie iets soos 'volbloed' soos ons die term vandag gebruik nie - ten minste nie in die Verenigde Koninkryk nie. Kan nie namens ander lande praat nie, maar dink die Engelse volbloed was die "goue standaard" vir ander.
Eclipse was waarskynlik die grootste renperd van die 18de eeu, wat in 'n era gejaag het waarin die sport min ooreenkoms met moderne perdewedrenne gehad het. Eclipse het elke wedloop van sy loopbaan van 18 wedrenne gewen, afstande van tussen 2 en 4 myl. Sy oorheersing was so duidelik dat dit gelei het tot die uitdrukking van die frase "die res was nêrens" met betrekking tot beslissende oorwinnings. Sy prestasies word tot vandag toe onthou en die Group 1 Eclipse Stakes, Frankryk se Prix Eclipse en die US Eclipse Horse Racing Awards word ter ere van hom genoem.
via Rehs galerye
Wes -Australië se loopbaan het nie 'n goeie begin gehad nie - hy het die eerste ren van sy loopbaan verloor. Hierdie onmerkbare jongmens het egter 'n kampioen geword en sy beste prestasies behou vir sy seisoen as driejarige. In 1853 word Wes -Australiër die eerste renperd in die geskiedenis wat die Britse Triple Crown opeis, en wen die 2 000 Guineas, Epsom Derby en St. Leger Stakes. As vierjarige het hy ook die Ascot Gold Cup ingepalm.
Die stad Hempstead is die grootste township in die Verenigde State, met 'n oppervlakte van 142 vierkante kilometer, met 'n bevolking van ongeveer 770,000 mense. Binne die stad is daar 34 nie -geïnkorporeerde gebiede en 22 ingelyfde dorpe, meer as 65 parke en jachthavens, en 2500 myl van die stad, graafskap, staat en federale paaie. Die rekords in die besittings van die gemeente Hempstead -argiewe beeld gebeure en transaksies uit wat 'n invloed op die bestuur, fisiese ontwikkeling en bestuur van die stad Hempstead gehad het.
Die geskiedenis van die stad Hempstead begin werklik voor die amptelike aanvang daarvan in 1644. In 1636 vestig setlaars uit die Plymouth, Massachusetts Colony die dorpe Hartford, Windsor en Wethersfield (genaamd Watertown) in Connecticut. Van Wethersfield af het 'n handjievol mense langs die Long Island Sound gereis en Stamford, Connecticut, gevestig. Hierdie groep het dominee Richard Denton en sy vier seuns ingesluit. In 1643 is twee afgevaardigdes en horbar Robert Fordham en John Carman, Fordham se skoonseun en horbar, oor die Long Island Sound gestuur na die westelike deel van Long Island wat in Nederland gehou is om stadsregte van William Kieft (direkteur-generaal) te bekom en te koop titel van die Indiane. In Desember 1643 ontmoet Carman en Fordham die stamverteenwoordiging van die Reuckowacky, die Merockes, Matinecock en Massapequas, en 'n grondakte is op 13 Desember 1643 beding. Hempstead. Dit het ook geen vorm van vergoeding vir die stamme genoem nie. Die akte wat Fordham en Carman in 1643 met die Indiërs gesluit het, is eers op 4 Julie 1657 bevestig.
Alhoewel koloniste begin omskep het na die huidige Hempstead [lyk asof die naam Hempstead afkomstig is van Hemel-Hempstead, in Groot-Brittanje, wat stadsplek beteken.], Het die Nederlandse direkteur-generaal William Kieft eers in November 1644 die patent wat die setlaars regte en titel verleen [Kieft Patent].
Gedurende die beginjare vorm die besluite wat uit die jaarlikse en spesiale vergaderings van die stad Hempstead gekom het, die basis vir die plaaslike regering en die gemeenskap. Hierdie besluite, wat dikwels 'bevele' genoem word, handel hoofsaaklik oor die gemeenskapsgrond en die handhawing van plaaslike wette. Die volgende uittreksels gee 'n voorsmakie van hierdie vroeë gemeentevergaderings:
2 Mei 1654 - Dit word deur alle inwoners beveel dat 'n reg op die werk voldoende is om sy of die deel van die heining op of voor die 15de dag van die daaropvolgende dag op die datum hiervan, stilo nova en elke persoon of persone, op te stel. wat hierdeur nalatig bevind word, betaal vir elke staaf wat twee sjielings en sespenne defektief is. (1)
2 Mei 1658 - Op 'n gemeentevergadering van vandag word beveel dat elke inwoner in hierdie stad Hempstead binne vyf dae, na die datum hiervan, moet toegee om deur die Stadsklerk ingeroep te word, alle lande wat geploeg is, en maai en versamel nl. holtes, hoogtes, wonings, behalwe 'n enkele akker per patent toegelaat, vir elke inwoner, vergoeding waarmee ons tiendes volgens ons ooreenkoms aan die goewerneur betaal kan word, wat honderd koringskokke is. (2)
10 Julie 1658 - Die heer Richard Gildersleve word beveel en met algemene stemming ooreengekom, volgens afspraak moet u na Mannatens gaan om met u goewerneur saam te stem aangaande die titels en daarin word beveel om nie honderd scheepels wit te oorskry nie (en indien nodig) moet dit by die sleephaven afgelewer word en die koste van sy reis moet deur die sleepwa gedek word. (3)
Gedurende die 20 jaar onder die Nederlandse bewind het die stad Hempstead 'n goeie mate van selfregering gehad. Verkiesings is toegelaat vir landdroste, 'n klerk, vyf stadsmense, 'n ponder, veewagters, hooiwagter en ander plaaslike amptenare. Na die Britse aanvaarding van New York by die Nederlanders, is die Duke's Law Convention in Februarie 1665 in Hempstead gehou. Die doel van die konvensie was om basiese regsbeginsels, plaaslike regering aan te neem en 'n grondwet goed te keur. Die volgende dorpe het afgevaardigdes gestuur: Southampton, Seatalcott (Brookhaven), Huntington, Oyster Bay, Hempstead, Jamaica, Gravesend, Newtown, Flushing, Brooklyn, Bushwick, Flatbush, New Utrecht, en van die vasteland, Westchester. Hempstead het John Hicks en Robert Jackson gestuur.
In 1683 het die New York -kolonie in 12 provinsies verdeel, en Hempstead het deel geword van Queens County. Tydens die stadsvergadering van 1 April 1684:
daar word met meerderheid van stemme ooreengekom dat almal en elke persoon wat toekennings van huisgronde ontvang het, verplig is om dit binne drie jaar en een dag te omhein, daarop te bou of te verbeter, of as hulle nie dieselfde lotte verbeter volgens Bogenoemde skriftelike ooreenkoms op die gespesifiseerde tyd, dan moet die genoemde huis lotte wat aan die persone is aan wie hulle gegee is, weer na die sleepwa terugkeer. (4)
Met die Britte terug in beheer en Hempstead onder Britse bewind, is die Town -patent in 1686 weer hersien [Dongan Patent].
Namate die stad groei, word rekordhouding en boekhouding al hoe belangriker, soos geïllustreer word deur die volgende uittreksel:
Op 'n algemene stadsvergadering wat op 22 Mei 1711 te Hempstead gehou is, is met 'n groot stemming gestem dat elke eienaar van die gemeente Hempstead rekenskap moet gee van watter lande hy in die gemeente Hempstead besit, en met watter reg hy besit dit deur. (5)
Teen die middel tot laat 1700's word stadsbestuur meer kompleks en gedetailleerder:
Stadsvergadering - die 30ste dag van Maart 1752. Die algemene stemme van die huurders in gemeen op Hempstead -vlaktes het gestem en goedgekeur dat die vlaktes verdeel moet word aan elke persoon wat dieselfde reg het volgens elke persone se reg in die patent op kwaliteit, die een deel met die ander na die aftrekking van voormalige afdelings, toelaes, holtes en snelweë. (6)
Stadsvergadering - op die 14de dag van April 1755 het die meerderheid van die huurders en huurders in gemeen van die stad gestem en ooreengekom om die vlaktes van hierdie stad van die aangrensende dorpe af te omhein. (7)
Stadsvergadering - 19de April 1771, ingevolge 'n lasbrief wat daartoe verleen is, is dan deur 'n meerderheid van die vrye eienaars en inwoners vergader dat die komitee wat onlangs aangestel is om geboue op te rig om die armes van hierdie stad te akkommodeer, bemagtig word. deur die genoemde stad Hempstead gemagtig is om grond te koop om die genoemde geboue op te rig. (8)
Stadsvergadering - 6 April 1773 - Op dieselfde gemeentevergadering is gestem dat dieselfde persone wat aangestel is om 'n arm huis te bou 'n gebou moet oprig wat byna dieselfde is as 'n plek om in te sluit en dat die trustees hulle die koste moet betaal van dieselfde uit die openbare geld in hul hande. (9)
Tydens die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog was setlaars aan die suidkus van Hempstead in lyn met die Britse saak, en dié aan die noordelike oewer met die Revolusionêre saak. Die verdeling was so erg dat dit in 1784 tot die vorming van die afsonderlike dorpe South Hempstead en North Hempstead gelei het. Die Town Records gee geen enkele rede vir die verdeling aan nie, en die enigste notasie van 'n afdeling word in die volgende uittreksel gevind:
Tydens 'n stadsvergadering wat Hempstead gehou is volgens verdaging op die 15de dag van April 1784 en die stad dan in twee dorpe verdeel is en nadat die stadsamptenare vir South Hempstead gekies is, het die stadsvergadering met 'n groot stem gekies John Hendrickson Senior en Nathaniel Seaman as 'n komitee om met 'n komitee saam te werk wat deur die gemeente North Hempstead gekies word om die arm en arm huis van die twee townships te verdeel. (10)
Gedurende die 1800's het South Hempstead, wat bekend gestaan ​​het as Hempstead, steeds geleidelik gegroei. Die bevolking was 4,141 in 1800 teen 1810, dit was 5,084 en teen 1830 het dit tot meer as 6,200 gegroei. Teen 1855 was dit die bevolkte stad in Queens County met net minder as 10 500 mense. Binne 35 jaar het die bevolking meer as verdubbel tot net minder as 24 000 in 1900. Long Island het ook gedurende hierdie tydperk gegroei. Die Long Island Telegraph is die eerste keer in 1830 in die Village of Hempstead gepubliseer (het in 1831 die Hempstead -ondersoeker geword). Die Long Island Railroad (geoktrooieerd in 1834) het besluit dat die lyn in 1836 na Hempstead verleng sou word.
Die burgeroorlog, bekend as die War of Rebellion in Town Records, het 'n mate 'n invloed op die stad gehad. In 1861 is Camp Winfield Scott deur die federale regering op die Hempstead Plains opgerig. Op 'n spesiale dorpsvergadering op 27 Augustus 1862 is die volgende besluite onderskryf en aangeneem.
Opgelos dat hierdie vergadering van die burgers van die stad Hempstead aanbeveel dat elke vrywilliger vir die oorlog ruim sewentig dollar aan elke vrywilliger vir die oorlog gegee word, en ons belowe onsself om die gesinne van hulle te help en te beskerm tydens hul afwesigheid.
Opgelos, om voorsiening te maak vir die betaling van hierdie oorvloed en om volle vertroue te hê in die liberale beleid en eer van die burgers van die stad, om dieselfde te sanksioneer in 'n spesiale gemeentevergadering. Hierdie vergadering versoek Robert Cornwell Esq, ons toesighouer, eerbiedig en ernstig om op die krediet van die stad die bedrae te leen wat nodig mag wees, waarvan die totale nie meer as twintig duisend dollar mag beloop nie en dat hy aan elke vrywilliger moet betaal om die som van vyf en sewentig dollar, op die voorlegging van behoorlike bewys van sy inskrywing uit die stad Hempstead en aanvaarding deur die aangestelde amptenare van die regering.
Daarom opgelos deur die wettige kiesers van die gemeente Hempstead in 'n spesiale gemeentevergadering wat op 27 Augustus 1862 vergader is, dat die voorgaande besluite, en dieselfde hiermee onderskryf en aangeneem word as die aksie van hierdie spesiale stadsvergadering.
Opgelos, deur die wettige kiesers van die gemeente Hempstead in 'n spesiale gemeentevergadering vergader, dat die bedrag wat hoogstens vyf -en -twintigduisend dollar deur die toesighouer van genoemde stad toegedeel moet word, op die belasbare vaste eiendom en persoonlike eiendom van genoemde stad beoordeel en ingevorder word die uitbetaling van premies aan persone wat sedert die 13de dag van Augustus 1862 ingeroep is of wat hierna in die vrywilligersdiens van die Verenigde State kan inskryf, ingevolge die proklamasies van die president daarvan. (11)
By die jaarlikse stadsvergadering van 1866 was daar geen sprake van die afgelope oorlog nie. Die vergadering het gehandel oor die verkiesing van amptenare en die volgende besluite: meer as $ 80 000 insamel om die armes van die stad te ondersteun vir die daaropvolgende jaar se aanstelling van 'n vasgestelde tyd vir die sny van gras op die gewone moerasse en boetes vir die sny voordat dit gespesifiseer is tydsoorplasing van 'n akte grond (veertig hektaar) aan die Queens County Agricultural Society vir die bevordering van landbou, word die hele $ 700+ in die Hulpfonds bewillig vir die ondersteuning van die armes van die stad en die vasstelling van die volgende jaarlikse vergadering. (12 )
Tot die middel van die 1870's is die jaarlikse of spesiale dorpsvergaderings op verskillende plekke gehou. Tydens die stadsvergadering op 7 April 1874 is "besluit dat die bedrag van vyf duisend tweehonderd en vyftig dollar ($ 5250) deur die raad van ouditeure bewillig sal word uit die oorskotfondse van die stad wat voortspruit uit die verkoop van die Hempstead -vlaktes vir die aankoop van Washington Hall vir die gebruik van die stad. "(13)
Die laat 1800's was relatief ongestoorde tye vir Hempstead. Die bevolkingsgroei was tussen 1880 en 1900 onder 10 000. Die stad, tesame met die res van Long Island, het 'n menigte plaasprodukte (suiwel, produkte en vee) aan die Groter Metropolitaanse gebied gebied en het baie ontspanningsgeleenthede gebied. Someroorde (kothuise, hotelle, strand- en bootklubs) was volop aan die Suidkus. Jakkalsjag was beskikbaar in Westbury, East Williston en Cedarhurst, en daar is polo gespeel in Westbury. Perdewedrenne, wat meer as 300 jaar oud is, het steeds baie belangstelling geniet.
"Op 1 Januarie 1898 het hoofstuk 378 van die wette van 1897 in werking getree, wat die (groot) stad New York tot stand gebring het, wat die deel van Queens County insluit, bekend as die dorpe Jamaica, Newtown, Flushing en die westelike deel van Hempstead. (The Rockaway.) "(14)" Deur Hoofstuk 588, Wette van 1898, op 27 April 1898, is die graafskap Nassau geskep, wat die dorpe Oyster Bay, North Hempstead en die deel van Hempstead insluit nog nie opgeneem in New York nie. "(15) By die raadsvergadering van 28 Desember 1898 was dit" Besluit dat die stadsklerk hiermee gemagtig is om 'n Seal of the Town aan te skaf wat die woord Queens verander na Nassau County en het dieselfde om voor 1 Januarie 1899 te gebruik. "(16)
Teen die eeuwisseling het Hempstead 'n bevolking van net meer as 27 000 gehad. In die vroeë 1900's is die trollie bekendgestel, wat Mineola, Freeport, Hempstead en Valley Stream gou verbind het. Gedurende die vroeë 1900's het Hempstead ook die middelpunt van lugvaart geword. In 1909 vlieg Glen Curtis sy "Gold Bug" uit Mineola, in 1911 volg die eerste lugposaflewering na Washington, DC, die vlug van die dirigeerbare (blimp) R-34 in 1919 en die beroemde Lindberg-vlug in 1927 .
In 1917 is 'n voorstel vir 'n stadsaal gestem. Dit lui "Sal die bedrag van vyf-en-sewentigduisend dollar ($ 75,000) op belasting belas word op die belasbare eiendom van die stad Hempstead, vir die bou van 'n meenthuis in die dorp en die stad Hempstead." Totale stembriewe getel en getel: 3.849 Totaal JA - 1.899 Totaal NEE - 1.772 Totaal leeg of gebrekkig - 178. (17)
Teen 1930 het die bevolking van Hempstead gegroei tot net meer as 186,000. Na die Tweede Wêreldoorlog het die terugkerende GI's en hul gesinne die bevolking uitgebrei van net meer as 265,000 in 1940 tot 448,000 in 1950.Levittown dien slegs as 'n voorbeeld van die voorstedelike groei in die stad. Verdere bevolkingsgroei en ontwikkeling na die Koreaanse Oorlog het die bevolking in 1960 tot meer as 765,000 verhoog.
Amerikaners kan nie na Kuba reis nie, maar toeriste uit ander dele van die wêreld, veral Europa en Kanada, besoek die eiland vir sy strande, kultuur, Spaanse koloniale argitektuur en vintage Amerikaanse motors. Hulle koop aandenkings en Che Guevara -aandenkings in buitelugmarkte en drink bier in nuut gerestoureerde pleine, waar musikante in 'n konstante kring musiek van Buena Vista Social Club speel.
Op sommige plekke lyk die land vas in sy pre-revolusionêre verlede. Die beroemde Hotel Nacional vertoon foto's van bendes en bekende gaste. La Tropicana bied steeds 'n nagtelike kabaret aan. En baie Hemingway -aanhangers stop by La Floridita, een van sy gunsteling -toevlugsoord, om te duur rum -cocktails te drink.
Vir baie toeriste het Kuba uit die 1950's 'n romantiese aantrekkingskrag. Verlede jaar het meer as twee miljoen mense die eiland besoek, wat 'n inkomste van $ 2,4 miljard ingebring het, volgens die Kubaanse regering. Die toerismebedryf het Kuba meer as een keer uit die ekonomiese ondergang gered, veral onlangs nadat die Sowjetunie in die vroeë 1990's in duie gestort het. Maar toerisme het 'n spanning veroorsaak tussen die bedompige beeld wat die paradys wat reisigers verwag, en die volgehoue ​​begeerte van die land om onafhanklik te bly. In die jare voor die Sosialistiese Revolusie het die fabriek neergestort.
Kuba se reputasie as 'n eksotiese en permissiewe speelgrond het in die 1920's aan die lig gekom, toe die land 'n gunsteling bestemming geword het vir roofbaronne en boheemse. Scions soos die Whitneys en die Biltmores, saam met uitstallers soos die burgemeester van New York, Jimmy "Beau James" Walker, het na Kuba gestroom vir winterwedstryde dobbel, perdewedrenne, gholf en country-klubs.
Suiker was die ekonomiese reddingsboei van Kuba, maar sy tropiese skoonheid en tropiese skoonheid het Amerikaanse toerisme 'n natuurlike en vloeiende bron van inkomste gemaak. 'N 1956 -uitgawe van Cabaret Kwartaalliks, 'n toerisme-tydskrif wat nou opgehou is, beskryf Havana as ''n meesteres van plesier, die weelderige en weelderige godin van verrukkings'.
Teen die vyftigerjare was Kuba gasheer vir bekendes soos Ava Gardner, Frank Sinatra en Ernest Hemingway. Maar die koms van goedkoop vlugte en hotelaanbiedings het die eens eksklusiewe hotspot toeganklik gemaak vir Amerikaanse massas. Vir ongeveer $ 50, 'n paar honderd dollar vandag, kon#toeriste toerkaartjies van Miami koop, insluitend hotel, kos en vermaak. Groot name, strandoorde, bordello's en buffette was almal binne bereik.
'Havana was toe wat Las Vegas geword het', sê Louis Perez, 'n Kuba -historikus aan die Universiteit van Noord -Carolina in Chapel Hill. Dit het ook 'n paar van dieselfde mafia -spelde aangetrek, soos Meyer Lansky en Santo Trafficante, wat 'n nasionale ondersoek na georganiseerde misdaad ontduik het. In Kuba kan hulle voortgaan met hul handel in dobbel, dwelms en prostitusie, solank hulle staatsamptenare betaal het. Die gelde was, hoe hoog ook al, 'n geringe prys vir 'n bedryf wat elke maand miljoene dollars ingesamel het.
Maar terwyl toeriste die roulettewiel in sexy Havana gretig draai, het 'n rewolusie op die minder glansryke platteland ontstaan. Die suikerboom wat 'n groot deel van die ekonomiese lewe van Kuba aangewakker het, het afgeneem, en teen die middel van die vyftigerjare was dit duidelik dat die verwagtinge die resultate oortref het. Met geen betroubare ekonomiese vervanging in sig nie, het die Kubane die druk begin voel. Armoede, veral in die provinsies, het toegeneem.
Anders as ander Karibiese eilande, spog Kuba egter met 'n groot hoër middelklas. Kubane het van die 1860's tot die 1890's heftig geveg vir onafhanklikheid van Spanje, maar teen die 20ste eeu het die land ekonomies na die Verenigde State gekom.
Teen die laat vyftigerjare het Kubane Amerikaanse motors gery, TV's besit, Hollywood -flieks gekyk en by Woolworth se warenhuis gekoop (vandag Kuba). Die hele tyd het daar egter 'n revolusie ontstaan. (Teresa Eng) Kubane het heftig geveg vir onafhanklikheid van Spanje vanaf die 1860's tot die 1890's, maar teen die 20ste eeu het die land ekonomies na die Verenigde State gekom ('n Kubaanse straat, met 'n klassieke Amerikaanse motor, vandag). (iStockphoto)
Teen die laat vyftigerjare het die Amerikaanse finansiële belange 90 persent van die Kubaanse myne, 80 persent van sy openbare nutsdienste, 50 persent van sy spoorweë, 40 persent van sy suikerproduksie en 25 persent van sy bankdeposito's en 'n totaal van $ 1 miljard in totaal ingesluit. Amerikaanse invloed het ook tot op die kulturele gebied uitgebrei. Kubane het gewoond geraak aan die luukshede van die Amerikaanse lewe. Hulle het Amerikaanse motors gery, TV's besit, Hollywood -flieks gekyk en by Woolworth se warenhuis gekoop. Die jeug luister na rock and roll, leer Engels op skool, neem Amerikaanse bofbal aan en speel Amerikaanse modes.
In ruil daarvoor het Kuba hedonistiese toeriste, georganiseerde misdaad en generaal Fulgencio Batista gekry. Sedert die vroeë dertigerjare het Batista homself as president aangestel by wyse van 'n militêre staatsgreep in 1952, wat die Kubane se langdurige hoop op demokrasie verydel het.
Die ekonomie het nie net verswak as gevolg van die Amerikaanse invloed nie, maar die Kubane was ook beledig deur wat hul land geword het: 'n toevlugsoord vir prostitusie, bordele en dobbelary.
'Die daaglikse lewe het ontwikkel tot 'n meedoënlose agteruitgang', skryf Louis Perez in sy boek uit 1999 Op die manier om Kubaanse te word, "met die medepligtigheid van politieke leiers en openbare amptenare wat in opdrag van Amerikaanse belange opereer het."
In 1957 het 'n groep studente wat keelvol was vir die regering se korrupsie, die Nasionale Paleis binnegestorm. Baie historici beskou dit as 'n keerpunt in die rewolusie.
Oor die volgende paar jaar het geweld in die stad uitgebreek. Bomme het in rolprentteaters en nagklubs ontplof. Geweerskote klap. Dooie liggame het op sypaadjies en strate opgedaag.
'Daar was 'n idealisering van die [Kuba se] onafhanklikheidsoorlog en 'n revolusionêr', sê Uva de Aragon, 'n Kubaanse akademikus wat nou in Miami woon. "In hierdie klimaat het mense gedink revolusie is 'n oplossing vir probleme."
Bloedige gevegte het tussen Batista se troepe en die rebelle in die berge ontstaan. Tog probeer die Kubane om hul lewens normaal te hou, skool toe te gaan, bofbalwedstryde te kyk en cha-cha-lesse te neem.
'Dit was surrealisties', sê de Aragon. 'Die afgelope twee of drie jaar was daar baie vrees.' Sy was destyds veral 'n tiener, veral bewus van wat gebeur omdat haar stiefpa, Carlos Marquez Sterling, vir president teen Batista gehardloop het en Marquez se onderhandeling verloor het, maar Batista se kamp het mag geëis.
Alle klasse Kubane, insluitend die baie rykes, het die jong en charismatiese Fidel Castro as hul hoop op demokrasie en verandering beskou. Castro, 'n jong advokaat wat aan die Universiteit van Havana opgelei is, behoort aan 'n welgestelde familiebesit, maar het 'n diep nasionalisme voorgestaan ​​en teen korrupsie en dobbelary gekamp. 'Ons het almal gedink dit is die Messias', sê Maria Christina Halley, een van Uva se kinderjare. Haar gesin het later na die Verenigde State gevlug en nou gee sy Spaans klas in Jacksonville, Florida.
Toe Castro se gevolg uiteindelik in Januarie 1959 in Havana aankom nadat hy Batista se troepe verslaan het, het Batista al in die middel van die nag gevlug en meer as $ 40 miljoen se staatsgeld geneem.
Uit protes teen die korrupsie van die regering het Kubane onmiddellik die casino's oorval en die parkeermeters wat Batista geïnstalleer het, vernietig. Castro het ook dobbel en prostitusie uitgeskakel, 'n gesonde stap vir die nasionale identiteit, maar nie soseer vir die toerismebedryf nie.
Meer as 350 000 besoekers het in 1957 in 1957 na Kuba gekom, die aantal Amerikaanse toeriste het tot ongeveer 4 000 gedaal. Die Amerikaanse regering, wat reageer op toenemende onverdraagsaamheid teenoor Castro se kommunisme, het 'n laaste knou gelewer deur die handels- en reisembargo in 1963 in te stel, wat vandag nog geld en die gewilde Karibiese speelgrond vir Amerikaners afgesluit het.
Die opwinding en solidariteit wat die nuwe regering meegebring het, duur egter nie lank nie, sê Halley. Baie van Castro se ondersteuners het uiteindelik gevlug toe hulle sy kommunistiese bedoelings besef. Tussen 1959 en 1970 het 'n halfmiljoen Kubane die land verlaat.
'Dit het alles so vinnig gebeur', sê Halley, wat in 1960 met net een tas in 'n vliegtuig geklim het en verwag dat hy oor 'n paar maande sou terugkeer. Byna 50 jaar later wag sy en vele ander wat weg is nog steeds op 'n kans om terug te keer.
Natasha Del Toro, 'n joernalis in Tampa Bay, Florida, het 'n kort dokumentêr vir PBS Frontline World oor Kubaanse kunstenaars vervaardig.
'N Nuwe perd met 'n onbekende geskiedenis: waar om te begin?
Ek het 'n perd gekoop, en sy het geen gesondheidsrekords nie. Hoe kry ek haar terug op 'n voorkomende behandeling?
V. Ek het onlangs 'n perd op 'n veiling gekoop, en sy het geen gesondheidsrekords nie. Ek het geen idee waar om te begin om haar terug te kry op 'n voorkomende gesondheidsorg nie. Moet ek haar net soos my ander perde ontwurm en inent? Het sy spesiale sorg nodig?
A. Enige nuwe perd op u eie plaas met perde of 'n instap-/oefenskuur moet altyd vir minstens 14 tot 21 dae in 'n kwarantyngebied geplaas word. 'N "Welcome Barn " wat weg is van die gewone kudde- of perdeverkeer, maar naby genoeg is sodat die nuwe perd vir een maand nie geïsoleerd voel nie, word aanbeveel. Hierdeur kan die skuurbestuurder of plaaseienaar die nuwe perd monitor vir moontlike aansteeklike siektes, soos wurg of griep. Na die kwarantynperiode kan u die perd aan die res van die perde voorstel.
As u 'n nuwe perd aanskaf, kan 'n goeie gesondheidsgeskiedenis u veearts help om 'n behoorlike kuddegesondheidsprogram op te stel. As 'n geskiedenis nie beskikbaar is nie, sal 'n goeie fisiese ondersoek van die perd, insluitend 'n mondelinge eksamen, u en u veearts help om die regte tandheelkundige sorg, voetversorging en inentings-/ontwurmingsprogram op te stel.
'N Fekale toets word aanbeveel eerder as toevallige ontwurming. Neem 'n klein mismonster na u veearts voor die eerste afspraak. Dit sal u veearts in staat stel om die parasitiese toestand van u perd by die eerste fisiese ondersoek op te neem.
Afhangende van die perd se ouderdom en beperkte geskiedenis, sal u veearts 'n goeie inentingsprogram aanbeveel. Heel waarskynlik sal 'n opkikker -inenting (of twee as u perd jonger as een jaar is) geregverdig wees om u perd behoorlik teen siektes te beskerm. Elke perd sonder 'n goeie geskiedenis word beskou as 'naïef, sonder beskerming, vir enige siekte wat deur inentings beskerm word.
Jou veearts sal die liggaamstoestand van jou perd se eksamen insluit en kan jou adviseer oor 'n behoorlike dieet, wat ook belangrik is. Meng, indien moontlik, die vorige dieet van die perd met die nuwe. As daar nie een van die ou dieet by die perd was nie, stel u voer, hooi en weiding stadig voor. Dit is waar 'n deeglike mondelinge eksamen deur u veearts sal help met 'n behoorlike voedingsprogram. Dit kan nodig wees om die tandheelkundige toestand van die perd se bek aan te spreek deur die tande te balanseer om te help met gewigstoename of ry/opleiding.
Beide u veearts en u hoefsmid moet u voete van u nuwe perd evalueer. Afhangende van die omgewing waaruit sy afkomstig is, benodig u voete van u perd miskien geen verandering nie, of u veearts en hoefsmid moet dalk saamwerk om die voete te balanseer.
'N Deeglike ondersoek van u perd deur u veearts sal u help om met die nuwe perd in die regte rigting te gaan.
Oplewing van renperde, dwelmgeskiedenis wat nodig is om onderbrekings te verstaan
Ons het prof. Tim Parkin uitgevra oor die data wat die databasis vir perdebeserings versamel oor katastrofiese renbeserings en hoe die bedryf dit nog sterker en nuttiger kan maak.
Gedurende die byeenkoms van ses maande by die Santa Anita-renbaan in Arcadia, Kalifornië, het 30 volbloedperde gesterf of is hulle genoodsaak weens beserings wat opgedoen is tydens opleiding of wedrenne. As die presiese redes vir katastrofiese renperdbeserings nie duidelik is nie, soos in Santa Anita die geval is, kan wetenskap - spesifiek versamelings data - help. Maar om hierdie data die nuttigste te wees om toekomstige beserings te voorkom, moet dit omvattende, akkurate medisyne- en opleidingsgeskiedenis bevat, sê prof. Tim Parkin, Sc, BVSc, PhD, DECVPH, MRCVS, veearts en epidemioloog aan die Universiteit van Glasgow en konsultant van The Jockey Club's Equine Injury Database (EID).
'N Epidemioloog is iemand wat die oorsaak van gesondheidsuitkomste en siektes by bevolkings wil vind. In sy EID -rol ontleed Parkin inligting oor alle perde op deelnemende bane wat sterf of genoodsaak word as gevolg van beserings wat opgedoen word tydens 'n wedloop en binne 72 uur na 'n wedloop (dit sluit muskuloskeletale beserings, nie -muskuloskeletale beserings en skielike sterftes in) . Die databasis bevat ook inligting oor opleiding en sterfgevalle sonder wedloop, alhoewel dit nie in die EID se jaarlikse statistiek ingesluit is nie.
Ons by Die perd was nuuskierig oor die data wat die EID versamel en hoe die bedryf dit nog sterker en nuttiger kan maak, en daarom het ons 'n onderhoud met prof. Parkin gevoer.
The Horse: Kan u die omvang van die data wat u versamel rondom elke katastrofiese besering beskryf? Oppervlaktetipe, afstand en ouderdom is in die verslae, maar watter verdere data versamel u as dit groter is?
Parkin: Daar is baie ander inligting beskikbaar van The Jockey Club wat betrekking het op die wedloopgeskiedenis van die perd, die omstandighede op die dag van die wedloop en tot 'n sekere mate data oor vorige oefensessies. Miskien belangriker, ons skep baie nuwe potensiële risikofaktore uit die gegewe data.
Byvoorbeeld, ons bereken vir elke begin die aantal vorige begin in die afgelope 30 dae, 30 tot 60 dae en 60 tot 90 dae, ens. In die volgende herhaling van die modelle (wat bepaal hoe suksesvol 'n moontlike risikofaktor sy werk om te voorspel of 'n perd 'n besering opdoen). Hierdie modelle sal nou by die aanvanklike beoordeling bykans 150 verskillende moontlike risikofaktore insluit. Die twee eweknie-geëvalueerde publikasies tot dusver ... bevat besonderhede van alle belangrike veranderlikes wat ons ondersoek het.
Die Perd: Versamel u ook inligting oor beserings wat is? nie loopbaan-einde of noodlottig? Indien wel, hoe kan u die data gebruik?
Parkin: Die EID versamel wel hierdie inligting, maar dit is moeiliker om te verifieer en te klassifiseer. Dit is maklik om te weet of 'n perd tydens wedrenne gesterf het, maar dit is baie moeiliker om perde met spesifieke beserings definitief te identifiseer. Dit gesê, nie -noodlottige beserings tydens wedrenne is ingesluit in vorige modelle wat dodelike besering voorspel, en dit is bewys dat dit beduidend is. AS ons (met 'n mate van konsekwentheid en sekerheid) nie -noodlottige beserings van die oefensessie kon opdoen, is ek seker dat dit beduidend sou wees in terme van die voorspelling van die risiko van dodelike besering tydens wedrenne.
As ons presies weet wat elke perd elke dag van sy lewe ervaar (voeding, opleiding, veeartsenykundige geskiedenis, behandelings, ens.), Is ek seker dat ons modelle baie meer voorspellend sou wees.
Die perd: Ons het in Maart in 'n onderhoud oor die belangrikheid van 'big data' geleer en gesê dat epidemioloë ten minste 300 moontlike risikofaktore in hierdie studiegebied geëvalueer het. Gee die EID die hoeveelheid groot data wat nodig is om die kombinasie van faktore wat die ineenstortings by Santa Anita veroorsaak, realisties te bepaal? Indien nie, wat meer sou dit nodig wees om te versamel/wil u sien?
Parkin: Big data het twee aspekte:
Die aantal waarnemings wat ingesamel is (in hierdie geval begin deur individuele perde op die baan). In hierdie verband het ons baie data-miljoene rye data, met elke ry 'n ander begin, dus is daar geen probleem met die statistiese krag van die studies om risikofaktore te identifiseer as dit bestaan ​​nie.
Die omvang van die data - met ander woorde hoeveel verskillende veranderlikes, wat verskillende aspekte van die perd se loopbaan dek, word versamel. Dit is die gebied wat die fokus van die volgende generasie modelle moet wees. As ons presies weet wat elke perd elke dag van sy lewe ervaar (voeding, opleiding, veeartsenykundige geskiedenis, behandelings, ens.), Is ek seker dat ons modelle baie meer voorspellend sou wees.
Die werk wat ek tydens die Welsyns- en Veiligheidsberaad in 2016 aangebied het, toon dat ons ongeveer 35% van die daling in die dodelike beseringsyfer vanaf 2015 kan verduidelik. Dit het 65% onverklaarbaar gelaat, wat ek ten minste gedeeltelik toeskryf aan inligting en data wat verband hou met opleiding en veeartsenykundige geskiedenis. Die doel van hierdie werk is om 100% van te voorspel wat voorspelbaar is. Daar is altyd 'n paar "ongeluk" betrokke by (wedrenne) noodlottige beserings, en ons sal nooit alle beserings kan voorspel en voorkom nie, maar met 'n bykomende gegewensomvang, wat soveel moontlik aspekte van die perde se "leeftydservaring" dek, Ek is oortuig ons kan beter doen.
Die Perd: In 'n uitgawe in Maart het u opgemerk dat u moet fokus op die medisyne wat by perde tydens wedrenne en opleiding voorkom, en deursigtigheid van veeartsenykundige rekords vir alle beginners. Watter uitdagings staar u in die gesig om die hoeveelheid data wat u hieroor kan versamel, te verhoog, veral oor uitdagings vir sommige middels toets? En met die huidige fokus op veiligheid na die sterftes van Santa Anita, verwag u dat die deursigtigheid sal verbeter? Wat sal nodig wees om inligting te kry oor die medisyne wat u benodig?
'N Deel van die werk wat ons doen om die verskaffing van hierdie inligting aan te moedig, moet 'n duidelike erkenning van ons kant wees van die druk wat opleiers ondervind om perde op die baan te kry en die gepaardgaande finansiële oorwegings
Parkin: Dit is regtig baie eenvoudig. Ons het diegene wat betrokke is by wedrenne wat sorg vir en verantwoordelik is vir perde wat jaag vir ons plesier nodig, om die belangrikheid en potensiële impak van medisyne op die risiko tydens wedrenne te verstaan. Mense soos ek moet beter wees om die belangrikheid van hierdie faktore aan belanghebbendes te bespreek en te verduidelik. Ons moet beter bewyse lewer wat die verband toon tussen veral die gebruik van NSAID's en kortikosteroïede, ens. Perde wat vinniger kan jaag (of oefen) as wat hulle andersins sou doen, bloot omdat pyn gemasker word, het 'n groter risiko vir besering.
Betroubare medikasie-inligting sal slegs beskikbaar gestel word met die inkoop van belanghebbendes. Dwingende verklaring van mediese rekords sonder om te verseker dat opleiers en ander die belangrikheid van hierdie inligting erken, sal die kwaliteit van die inligting en die nakoming van die verskaffing daarvan in gevaar stel.'N Deel van die werk wat ons doen om die verskaffing van hierdie inligting aan te moedig, moet 'n duidelike erkenning van ons kant wees van die druk wat opleiers ondervind om perde op die baan te kry en die gepaardgaande finansiële oorwegings. Ons moet hand aan hand met hulle saamwerk, sodat ons almal die geleentheid kry om by te dra tot die verbeterde welsyn van die renperd.
Die Perd: U het ook die behoefte aan inligting vanaf die oggendopleiding genoem. Dit klink asof perde wat noodlottige katastrofiese beserings opgedoen het tydens die oggend se oefenure ook nekropies ondergaan, maar is die inligting minder volledig as wat uit wedrenne versamel word? Wat van beserings wat nie loopbaan beëindig nie?
Parkin: Soos hierbo, hoe meer inligting ons van enige bron het, hoe meer voorspellend sal ons modelle wees.
Die Perd: Is daar nuttige bykomende inligting wat verkry kan word oor hoe die perd se bene genees vir nie -noodlottige katastrofale beserings wat geopereer word? Of sou die datastel te klein wees om geloofwaardigheid te gee?
Parkin: Waarskynlik nuttig, maar soos u voorstel, sou dit so 'n klein deel van die data wees dat dit nie die geheelbeeld sou beïnvloed nie.
Die Perd: Sky is die limiet, as u die perfekte inligting sou saamstel om die spesifieke konstellasie van faktore wat tot uiteensetting lei, te voorkom, wat sou dit insluit?
Parkin: Bo en behalwe wat ons reeds het, is dit my prioriteite:
Op 24 -jarige ouderdom was William Byrd III die voorsitter van 'n groot landgoed in Virginia wat Westover insluit, 'n welvarende tabakplantasie aan die Jamesrivier. Hy het 'n ronde gesig, sagte oë, onberispelike openbare maniere en 'n nuwe speelding, Tryal, wat hy pas uit Engeland ingevoer het. Byrd was ook 'n onversadigbare dobbelaar wat geboei was deur dobbelstene, kaarte, perdewedrenne, biljart, backgammon, loterye en alles waarop 'n Amerikaanse kolonis in 1752 kon wed.
Die jong aristokraat wou niks anders as om met sy nuwe perd te pronk en terselfdertyd 'n dobbel telling te maak nie, hoe groter hoe beter. Sy flambojante drange het gelei tot die eerste histories beduidende volbloed-perderesies op Amerikaanse bodem: 'n epiese wedren van vyf perde, vier myl op 'n heuwelagtige Tidewater-leem, bekend as Anderson 's Race Ground, gehou voor 'n raserige swerm wedrenne-aanhangers in Gloucester, Virginia, naby Williamsburg, op 5 Desember 1752. Dit was in baie opsigte die belangrikste wedloop van die koloniale era, volgens John Hervey, 'n vooraanstaande renhistorikus uit die eerste helfte van die 20ste eeu. Dit voorspel ook die lotgevalle van twee van sy skoolhoofde en#8212Byrd self en 'n merkwaardige volbloed met die naam Selima.
Die oupa van Byrd het omstreeks 1669 uit Engeland na Amerika gekom en 'n erfenis in 'n winsgewende bonthandel verhandel. Byrd se pa het boeke versamel en geestige gedigte en intieme dagboeke geskryf, Richmond gestig, 'n asemrowende Georgiese herehuis op sy Westover -plantasie in Virginia gebou en die Byrd -fortuin verhoog deur spekulasie voor sy dood in 1744.
Young Byrd wou die familie se plek in die samelewing behou, en dit lyk asof hy goed op pad was. Hy was reeds 'n vrederegter en is verkies tot die regerende Huis van Burgesses in Virginia, in sy pa se voetspore. Hy was mal daaroor om sy rykdom te wys, hoe meer pronk, hoe beter. Terwyl hy 'n paar jaar later onder leiding van 'n militêre eenheid by 'n afgeleë buitepos was, het hy 'n wa wyn, koffie, brandewyn, seep en sjokolade gekry, wat hom in staat gestel het om sy oorvloedige lewenstyl in moeilike omstandighede te handhaaf.
Ek dink hy het gedink hy is die rykste man ter wêreld, en hy het hom beslis gedra, " sê Marion Tinling, 'n historikus wat die korrespondensie van die Byrd -gesin bestudeer het.
Volgens Byrd was dit 'n ander manier om 'n perd te hardloop in 'n belangrike wedloop, om nog meer sy prominensie te beklemtoon. Dit was wat die welvarende here van die dag gedoen het: hulle het met hul perde teen mekaar gejaag en hul reputasie daarop gegrond, " sê Ellen Moyer, die huidige burgemeester van Annapolis, Maryland, 'n resiesentrum tydens die koloniale era.
Nie die pa van Byrd of sy oupa het perde gejaag nie, so die jong aristokraat het die Gloucester -wedloop as 'n kans gesien om alleen te slaag, afgesien van hul blywende invloed. Maar wat hy meer aanloklik gevind het, was die kans om geld te wen. Hy het begin dobbel toe sy ouers hom op 18 -jarige ouderdom na Londen gestuur het om regte te gaan studeer. As 'n seuntjie in Virginia het sy skoolopleiding by die huis plaasgevind, omdat sy ouers bang was dat hy hom aan pokke sou blootstel. sy eie. Daar was 'n verhaal dat hy duisende pond verloor het aan die koninklike hertog van Cumberland in 'n enkele sitting by 'n West End -klub. Net so gewild as dobbel onder die bevoorregtes van Engeland, was Byrd bo die rede geslaan.
Toe hy na Virginia terugkeer, trou hy met die dogter van 'n ander ryk tabakplanter, bou hy 'n herehuis op 'n heuwel naby Richmond en stig 'n gesin. Toe die herehuis in Westover, waar sy ma nog woon, in 'n brand beskadig is, het hy dit herbou met die beste materiaal en voorwerpe, waaronder die duurste biljarttafel in Virginia. Maar hoewel hy die verpersoonliking van koloniale heerskappy was, het onheilspellende invloede binne geloer. Hy sou sy ma wat op hom gedraai het, aanspreek en haar 'n kranksinnigheid noem. " En 'n Franse besoeker aan 'n taverne in Williamsburg het later geskryf dat Byrd nooit gelukkig was nie, maar as hy het. . . Dobbe in die hand. " Dobbelary het hom verteer.
Hy was in baie opsigte 'n ongelukkige man, " sê Tinling. Hy het geen hoof vir sake gehad nie en het nie geweet hoe om sy geld te bestuur nie. Hy het nie baie goeie vriende gemaak nie. Hy hou nie van sy ma wat die beste vir hom wou hê nie. Daar was nie veel wat reg gegaan het nie. "
Nadat hy Tryal omstreeks 1752 ingevoer het, het Byrd 'n uitdaging opgelê wat selfs volgens sy standaarde vermetel was: hy sou 500 Spaanse pistole, 'n verregaande hoeveelheid, opstel vir enige perd in die land om teen Tryal te jaag, terwyl die wenner die hele beurs sou neem. Hy gebruik die Spaanse geldeenheid, die ruggraat van die skeepvaart, maar die waagstuk was kolossaal in enige munt. Een pistool was die koste van 'n koei. Vyfhonderd kon 'n herehuis inrig of 'n dosyn slawe koop.
Die geld op die tafel was fenomenaal, sê Stephen Patrick, direkteur van die City of Bowie -museums, wat die BelairMansion en die BelairStableMuseum in Maryland insluit.
Amerika was in 1752 'n verdeelde verspreiding van kwakers en puriteine, katolieke en Nederlanders, Yankees en Suidlanders, Tories en slawe. Meer as 'n miljoen mense het gewoon in 'n op 'n sekere manier nog steeds 'n wrede grens, met siektes wat baie kinders eis, Indiërs wat die rande aanval, en sakkers en perddiewe word doodgemaak. Maar 'n gesofistikeerde samelewing het vinnig ontwikkel, want elke jaar lewer skepe meer mense en kultuur uit Engeland. Daar was teater om te geniet, koerante om te lees en posroetes vir die pos.
Die bevolking was nog te ver en uiteenlopend om oor veel saam te stem, veral onafhanklikheid, 'n idee wat net begin opkom. Maar koloniste van Rhode Island tot by die Carolinas kan almal saamstem dat niks meer hemels is as 'n vinnige perd nie.
Wedrenne in die nuwe wêreld dateer uit 1665, toe die koninklike goewerneur van New York 'n baan op 'n Long Island -vlakte beplan het kort nadat die Nederlanders die gebied oorgegee het. Tot in die 1720's was 'n tipiese wedloop 'n sprint van twee kilometer tussen twee perde, gewoonlik as gevolg van 'n argument tussen ryk landsmanne wat oortuig was dat hulle die vinniger perd besit. Die manne het gereeld op hul eie perde gery, terwyl hulle gereeld gegryp en met mekaar gestamp het terwyl hulle oor die smal renbane gehardloop het, omring deur aanhangers wat weddenskappe heen en weer gooi. Hierdie onaangename aangeleenthede, bekend as padwedrenne, het plaasgevind voor tavernes, op stadspleine of by landskoue. Hulle was veral gewild in Virginia, Maryland en die Carolinas.
'N Meer gesofistikeerde sport, bekend as baanwedrenne, het reeds teen die vroeë 1700's in Engeland ontstaan. Koningin Anne het die koninklike baan by Ascot oopgemaak, en ander renbane het gevolg. Die tipiese wedloop het 'n langer wedstryd geword en vier kilometer was die klassieke afstand tussen groepe perde wat om geld en trofeë meeding.
In die kolonies het die sport spoedig 'n soortgelyke evolusionêre wending geneem. Amerika se eerste jokkieklub, bestaande uit welgestelde perde -eienaars en telers, is in 1734 in Charleston, Suid -Carolina, georganiseer. Vyf jaar later het Williamsburg 's Virginia Gazette het 'n wedloop aangekondig waarin agt perde oor 'n baan van een myl deelgeneem het, met 'n trompetblaser wat die begin aandui en die wenner verdien 40 sjielings.
In die welgestelde Annapolis, wie se inwoners meer Britte as die Britte was, was die hoogtepunt van die sosiale seisoen 'n week van partytjies en toneelstukke wat tydens 'n wedrennevergadering georganiseer is. In 1743 het 'n silwersmid die opdrag gekry om 'n trofee te maak vir die Annapolis Abonnementplaat, 'n vooraanstaande byeenkoms van die stad se wedrenne in September.
Die aansien en geld verbonde aan wedrenne -sukses het telers geïnspireer om vinniger perde te probeer produseer. Britse soldate het lankal van woestyngevegsfronte teruggekeer met verhale van hul teenstanders en#8217 verstommende perde wat deur die sand gejaag het, en daarom is die Midde -Oosterse vaars na Engeland ingevoer, wat gelei het tot die stigting van 'n nuwe ras, die volbloed. Hierdie skraal, vinniger perde, wat aanvanklik bloot as bebloede perde bekend gestaan ​​het, het spoedig in die kolonies aangekom, en lok gawkers en het die belangstelling in die sport baie toegeneem. Nuwe ovaalbane wat toeskouers 'n beter uitsig gegee het, het die aantrekkingskrag verder verhoog.
Slegs die rykes kon natuurlik betaal vir 'n perd om 'n bootrit van drie maande oor die ruwe Atlantiese Oseaan te neem. Samuel Gist van Hanover County, Virginia, was die eerste op rekord wat dit gedoen het en het Bulle Rock, 'n 21-jarige, in 1730 oorgebring. Bulle Rock was te oud om te wedloop, maar Gist wou hê dat hy 'n nuwe generasie moes hê. van vinniger perde. Ander wat volbloed ingevoer het, was Samuel Ogle, die koninklike goewerneur van Maryland Ogle se swaer, Benjamin Tasker jr., 'N jong kolonel in die milisie wat Anne Arundel County, Maryland en John Tayloe II bedien, 'n ywerige ruiter wie se Mount Airy landgoed, in Richmond County, Virginia, het later 'n resiesentrum geword.
Byrd wou by so 'n onderneming ingesluit word, maar sy oordeel oor perdevleis was gebrekkig in een belangrike opsig: Tryal was nie 'n sukses toe hy in Engeland gejaag het nie, volgens John Hervey. Die kastaiingperd was ook, op 10 -jarige ouderdom, lankal verby die beste tyd wat hy ooit geniet het.
Die uitdaging van Byrd, so dwaas as vet, het belangstelling getrek. Tayloe het aangebied om 'n duisend pistole op te sit en twee ingevoerde volbloedboere teen Tryal te bestuur. 'N Ander Virginian, Francis Thornton, het 'n vinnige grys merrie binnegekom wat nie ingevoer is nie. Kolonel Tasker het uit Maryland 'n boodskap gestuur dat hy 'n merrie met die naam Selima sou bring. Die wedren was dus 2,500 pistole werd, 'n verstommende bedrag in 'n tyd toe 'n renperd gewoonlik ongeveer 30 pistole verdien het.
Tasker se besluit om Selima aan te gaan, het die passies in Maryland aangevuur, waar perde -eienaars en telers geglo het dat hul wedrenne beter as Virginia's was, 'n gesindheid wat hul bure verafsku het. Die kolonies het baklei oor baie kwessies, waaronder die regte op die Chesapeake -baai, en Selima se ingang het aansienlike simboliese gewig gekry.
Soos Byrd, was Tasker van die hoogtepunt van die samelewing. Sy pa was die burgemeester van Annapolis. Sy suster was getroud met die goewerneur van Maryland Ogle. Op 32 was hy 'n stadsraadslid in Annapolis en dien hy in die bo -huis van die koloniale wetgewer in Maryland. As kontemporêre skilderye 'n riglyn is, was Tasker kenmerkend aantreklik met hoë wangbene, 'n skerp neus en afwerking. Hy sou later Maryland verteenwoordig by die Albany -kongres, waar die idee van koloniale eenheid eers gebreek is. Hy was 'n gewilde man en baie aktief in die politieke lewe, sê Shirley Baltz, 'n historikus in Bowie, Maryland, wat onlangs na New Jersey verhuis het.
Maar hy was anders as Byrd, aangesien hy as kleinseun van 'n selfgemaakte man wat as 'n bediende na Amerika gekom het, nie sy rykdom en troos as vanselfsprekend aanvaar het nie. Hy het vreeslike wanhoop verduur — die dood van vyf broers voor volwassenheid en selfs sy van het 'n gevoel van doel geïmpliseer.
Toe Ogle in 1752 sterf en 'n 3-jarige seun as erfgenaam agterlaat, het Tasker en sy pa die verantwoordelikheid vir die seun aanvaar. Selfs ongetroud en kinderloos, verhuis Tasker na die uitgestrekte landgoed van Ogle, bekend as Belair, 25 kilometer wes van Annapolis. Sommige sou dit as opportunisme beskou het, maar Tasker se wins uit die ooreenkoms was minimaal, en hy gebruik sy eie geld vir groot verbeterings wat die waarde van die boedel verhoog het vir sy neef, Benjamin Ogle, wat later beheer oor die eiendom sou kry en goewerneur van Maryland in 1778.
Die Maryland Gazette beskryf Tasker as "c beleefd. . . bestendig en opreg, en#8221 en Benjamin Franklin, wat Tasker by die Albany -kongres ontmoet het, het hom vriendelik en waardig genoem. Maar hy het die uitdaging van Byrd aanvaar omdat hy vertroue in Selima gehad het en omdat sy paardoordeel, anders as Byrd's, gesond was. Op die ouderdom van 7 was Selima op die hoogtepunt van haar wedrenne. Abay merrie met 'n dowwe wit ster op haar voorkop en 'n skeut wit op haar linker agter enkel, sy was die eerste voornatuurlike talent om die Atlantiese Oseaan oor te steek en in die kolonies te jaag.
Sy was die hele pakket, " sê Anne Peters, 'n stamboomkonsultant wat ook redakteur is van Eienaar-teler Internasionaal, 'n tydskrif vir perde, en mede-stigter van die Thoroughbred Heritage-wedrengeskiedeniswebwerf.
Die vader van Selima was een van drie Midde -Oosterse perde wat die volbloedras begin het. Omstreeks 1724 in Jemen gevul en deur Sirië en Tunisië gestuur, het die hings, wat in die geskiedenis bekend was as die Godolphin Arabier, sy weg gevind, volgens die legende, na die koninklike stal van Frankryk, koning Louis XIV. 'N Engelsman met die naam Edward Coke het hom in Parys gesien, hom gekoop en na Engeland teruggebring. Nadat Coke gesterf het, is die perd oorgedra aan Francis Godolphin, die seun van die tesourier van koningin Anne. Francis, bekend as die graaf van Godolphin, het 'n stoetery gehad naby die renstad Newmarket.
Die Godolphin Arabian is geteel met die mooiste merries van die graaf, waarvan een, 'n baai wat later bekend staan ​​as Shireborn, kan teruggevoer word na die persoonlike stal van koningin Anne. Shireborn het Selima op 30 April 1745 by die Earl Farm -stoetery afgelewer. Tasker, in Engeland op 'n lang besoek, het haar gekoop vir 'n bedrag wat deur die geskiedenis verloor is. Daar is geen rekord van haar wedrenne in Engeland voordat sy in September 1750 na Maryland gestuur is nie.
Volgens die earl -stamboek, wat in die dertigerjare ontbloot is deur C. M. Prior, 'n Engelse stamboomkenner, was Selima vermoedelik in veulens toe sy oor die Atlantiese Oseaan gestuur is. Maar daar is geen bewyse dat sy 'n veul geproduseer het nie, sê Peters. Sy het dit óf op die lang reis oor die Atlantiese Oseaan verloor, óf dit is dood. "
Selima is in 1751 en 1752 opgelei om op Belair te jaag. Dit kan baie goed gewees het dat hulle gesê het: 'Wel, sy is nie 'n veulin nie, so laat haar maar oefen en kyk wat gebeur,' 8217 " Peters voeg by. Haar wedrendebuut was in Mei 1752 in Annapolis. Daar het sy 'n ander Engelse merrie, Creeping Kate, verslaan wat 40 pond of sowat 50 pistole gewen het. Haar spoed en hart was duidelik. Deur Hervey beskryf as een van die majestueuse matriarge wie se grootheid monumentaal is, was sy 'n meer formidabele renperd as wat Byrd ooit verwag het dat Tryal in Gloucester sou ontmoet.
Haar reis na die wedloop was sorgvuldig. Belair was byna 250 kilometer van Gloucester af, en sy het waarskynlik die hele ent geloop, gelei deur 'n opeenvolging van stalhande. 'N Perd het in daardie dae meestal selde in 'n wa na 'n wedloop gery, hulle is gestap, en Tom 8221 sê Tom Gilcoyne, 'n voormalige historikus by die National Museum of Racing en Hall of Fame in Saratoga Springs, New York . Die perde van Byrd, Tayloe en Thornton is ook geloop, maar hul reise was korter, maar hulle was net 'n paar kilometer van die baan af gestal.
'N Paar besonderhede van die wedloop oorleef. Die enigste bekende koerantberig was 'n kort berig in Annapolis ' Maryland Gazette om die volgorde van afwerking op te noem en na die geleentheid te verwys as "great. " Maar renhistorici kan help om die toneel te bepaal. Alhoewel die jockeys byvoorbeeld naamloos was, was baie in die era baie jong slawe, sê Gilcoyne. En die tydperk se tipiese gestremde gewig —, die hoeveelheid wat elke perd moes dra, was 140 pond (10 tot 15 meer as die beste Amerikaanse volbloedmanne vandag), insluitend die jockey en sy rygoed. Atrumpeter het waarskynlik met die wedloop begin.
Dit verg min verbeelding om die res van die dag se beelde op te roep: die stilswyende Tasker wat op 'n wedrenne -weergawe sit, van 'n onverbeterlike hand by poker, die selfversekerde Byrd nie bewus daarvan dat hy vasgevang was in 'n lokval wat hy honderde toeskouers versprei oor die renveld en waai en lojaliteit skree aan Maryland en Virginia. 'N Groot wedywering tussen die state het daardie dag begin, sê Moyer, burgemeester van Annapolis.
Selima het gewen, gevolg deur Tryal, Thornton se grys merrie, en Tayloe se twee invoer, waarvan een later 'n gewilde vader geword het. Die oorwinning was monumentaal. Tasker en Selima is terugverwelkom as helde in Maryland, omdat hulle nie net die onbedagsame Byrd nie, maar ook die hele Virginia verslaan het. Die wentyd van Selima was onopgemerk, maar die vinnigste perde van die era het in ongeveer agt minute vier myl afgelê. Vandag se beste Amerikaanse perde jaag selde langer as 'n kilometer en 'n kwart, die afstand van die KentuckyDerby (hoewel die Belmont Stakes, die laaste been van die Triple Crown, anderhalf kilometer is).
Die wedrenne -gemeenskap van Virginia was woedend oor die verlies van soveel geld aan 'n ingevoerde perd soos Selima. New Yorkers het nie meer toegelaat dat sulke invoer, wat hulle ringers genoem het, in hul kolonie jaag nie, en Virginiërs het op een of ander manier geglo dat Tasker dit mislei het. (Let daarop dat drie van die perde wat Selima verslaan het, insluitend Tryal, ook invoer was.) Hulle het alle perde in Maryland verbied om in Virginia mee te ding. Dit het gelyk asof die gevoel in Virginia was: 'Jy het ons geld geneem, baie van ons geld, en ons is nie gelukkig daaroor nie, ' " sê Moyer.
Maryland -telers het die verbod gou omseil deur hul dragtige merries na Virginia te neem om hul veulens te gaan aflewer, diere wat tegnies gebore is uit Virginia en dus in aanmerking kom om daar te jaag, alhoewel hulle in Maryland onderhou sou word.
Selima se oorwinning was die begin van die kompetisie tussen Maryland en Virginia, sê die renhistorikus Francis Barnum Culver, skrywer van Bloedige perde van koloniale dae, 'n bundel wat self in 1922 uitgegee is.
Selima was ná 1752 uit die wedloop, sy koloniale loopbaan was net so skouspelagtig as kort, en bestaan ​​uit twee oorwinnings in twee keer. Sy was nog meer waardig as 'n broeimmerrie. Slegs gekoppel aan hingste wat uit Engeland ingevoer is, het sy tien seuns en dogters gebring, die eerste ses vir Tasker en vier vir Tayloe, wat, toe Tasker in 1760 sterf, haar vir 'n onbekende bedrag gekoop en na MountAiry verhuis het. Uit die tien was daar net een clunker in die groep, " sê Eienaar- Teler's Anne Peters. Baie mense veronderstel dat 'n groot ras -merrie 'n groot broeisel gaan word, maar die werklikheid is dat dit selde gebeur. Selima was die beste van albei. Sy het nie net oorheers in wedrenne nie, maar ook die broei van haar tyd deur haar seuns en dogters.
Uit al die merries wat in daardie era ingevoer is, was sy die invloedrykste. "
Haar bekendste seun was Selim, 'n temperamentvolle baai wat in 1759 by Belair gevul is. As jaaroud verkoop aan Samuel Galloway, eienaar van die Tulip Hill -landgoed naby Annapolis, begin Selim op 4 -jarige ouderdom meeding en verloor nooit totdat hy 9 was nie, en gaan voort met 'n paar nederlae totdat hy op 13 uittree. 100 pistole om te lok wat Culver die twee bekendste perde op hierdie kontinent genoem het. "
Selima se nageslag bevat ook 'n reeks vroue wat baie geslagte wenners en kampioene opgelewer het. Vir 50 jaar of meer, as hulle die bloedlyne van 'n perd gee, sou hulle altyd probeer om dit na Selima terug te spoor om die waarde daarvan te bewys, " sê historikus Baltz. Die naam van Selima verskyn baie gereeld in advertensies lank nadat sy weg was. Haar was 'n spesiale bloedlyn. "
Haar direkte afstammelinge was Lexington, die grootste Amerikaanse vader van die 19de eeuse Foxhall, een van die beste Amerikaanse rasse wat ooit in Europa en Hannover gehardloop het, wenner van 17 reguit wedrenne, waaronder die Belmont Stakes van 1887. Haar [stamboom] -lyn het voortgegaan om die grootste hardlopers te lewer wat Amerika ooit gehad het, " Peters.
Die genetiese impak van Selima was so groot dat haar naam in omloop gebly het lank nadat die meeste van haar tydgenote vergeet is. Maryland's Laurel Park het in 1926 'n groot wedloop vir haar aangewys op voorstel van William Woodward Sr., 'n bankier in New York wat toe Belair besit het, wat nog steeds een van die beste renstalle in Amerika was. (Woodward se seun William is in 1955 deur sy vrou, Ann, doodgeskiet in 'n gevierde saak wat die basis geword het vir die boek van Dominick Dunne Die Twee mevrou Grenvilles.)
Net soos wat Selima se beroemde roem in Gloucester geprofeteer is, het die wedloop ook die droewige lot van Byrd veroorsaak. Ontevrede oor die nederlaag van Tryal, het hy voortgegaan om bebloede perde in te voer en volbloed te teel, maar hy het nooit aan 'n ander groot wedloop deelgeneem nie.
Hy het in die laat 1750's en vroeë 1760's respek as soldaat behaal, onder bevel van die Virginia Militia se tweede kompanie en daarna George Washington vervang as die eerste kommandant van die kompanie. Later was hy 'n belangrike administrateur by die College of William and Mary. Sy vooraanstaande afstammelinge van sy familie sluit in die broers Richard Byrd, 'n vlootbeampte wat die noord- en suidpool verken het, en Harry Flood Byrd, 'n demokraat wat goewerneur van Virginia was en daarna die staat in die Amerikaanse senaat van 1933 tot 1965 verteenwoordig het (Robert Byrd, die huidige Amerikaanse senator van Wes -Virginia, is nie verwant nie.)
In 1756 verlaat hy sy vrou, met wie hy vyf kinders gehad het, en neem later 'n dogter van 'n voormalige burgemeester van Philadelphia op. Volgens 'n bron het sy nog steeds ontstelde vrou na 'n laaikas in hul huis geklim en gesoek na briewe wat sy glo sy egbreuk sou bevestig. Die bors het omgeslaan en haar doodgedruk.
Byrd trou weer en het nog tien kinders, maar hy het diep in die skuld geraak nadat 'n tabakvleis in die 1760's tot 'n afname in die mark gelei het, en sy hoop op herstel is ongedaan gemaak deur sy dobbelary en duur smaak. Hy het sy besittings in 1768 in 'n private lotery te koop aangebied, maar die terugkeer was teleurstellend. Hy het jammerlik gedink dat die dood van sy ma en oudste seun in 1771 hom sou red, maar hy is grootliks geïgnoreer in hul testamente. Sy familie draai teen hom om, en#8221 sê Tinling. Hy het hul respek verloor. "
Met sy oorweldigende skuld en sy kredietverlening, het hy sy probleme bygedra deur moderering eerder as onafhanklikheid voor die Revolusionêre Oorlog te bevoordeel, en hom verder te isoleer van koloniale leiers met wie hy eens in die samelewing, politiek en oorlog saamgewerk het. Op die eerste dag van 1777, op 48 -jarige ouderdom, ontsteld en diep in die skuld, het hy homself doodgeskiet. Sy lewe was 'n reeks ongelukkige keuses, " sê Tinling.
Volbloedperdgeskiedenis op Britse eilande voor 1686 - Geskiedenis
Borg hierdie bladsy vir $ 250 per jaar. Jou banier of teksadvertensie kan die ruimte hierbo vul.
19 Januarie 2010 - Scott Brown, 'n Republikeinse hervormer uit Massachusetts, verdoof die land met 'n ontstoke oorwinning vir die spesiale verkiesings senaat. Hy is die eerste Republikein wat sedert 1972 uit die staat in die senaat verkies is en enigste Republikeinse lid van die Massachusetts -demokratiese kongresafvaardiging. Sy verkiesing stop die 60 setel van die Demokratiese supermeerderheid in die senaat en sal verhoed dat president Obama en die demokratiese leierskap wetgewing in toekomstige stemme verby 'n Republikeinse filibuster kan stoot.
25 Maart 2010 - Die Amerikaanse Huis van Afgevaardigdes finaliseer die wetgewing oor gesondheidsorg wat deur die Senaat goedgekeur is, wat gesondheidsvoordele en versekering uitbrei na die meeste Amerikaners. Die wetgewing, die bekostigbare sorgwet, wat op 'n partydige basis deur die Demokratiese meerderheid aangeneem is, het 'n beduidende skeuring in die publiek veroorsaak, wat die wetsontwerp afgekeur het, en sal na verwagting gedurende die middel van die Demokratiese Party se greep op beide kongreshuise toets. -termynverkiesings in November.
1 April 2010 - Die Amerikaanse sensus van 2010 word uitgevoer, wat 'n toename van 9,7% toon vanaf die 2000 -sensus vir 'n totaal van 308,745,538 mense. Die geografiese sentrum van die bevolking is nou 4,3 kilometer noordoos van Plato, Missouri.
Bofbal se beste boek Groot geskenk vir die bofbalfan
Kyk na hierdie uitgebreide gids aan die beste spelers, kruikers en veldwerkers in die bofbalgeskiedenis tydens die 150ste herdenking van die groot ligas (1871-2020). Nou beskikbaar in sagteband en e -boek van Amazon en ander groot kleinhandelaars.
14 April 2011 - Die kongres stem na die begroting 2010-2011 na ses maande se onderhandelinge, insluitend $ 38 miljard se besparings in die boekjaar. Hierdie stemming was een van die eerste maatreëls wat die nuwe dinamika van 'n Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers in Republikeinse hande getoon het, wat as gevolg van die doelwitte van die Tea Party -lede gefokus was om die ontluikende federale tekort onder beheer te kry.
2 Mei 2011 - Osama Bin Laden, hoof van die aanvalle op 9/11, 2001 op die World Trade Center, die Pentagon, en ander plekke en leier van die terreurgroep, Al -Queda, word dood ná tien jaar se agtervolging deur United State en koalisiemagte tydens 'n aanval deur US Navy Seals op sy skuilplek in Pakistan.
15 Desember 2011 - Die oorlog in Irak word verklaar toe president Obama die laaste gevegstroepe beveel om die land te verlaat.
2 Mei 2012 - By 'n veilinghuis in New York word die hoogste betaling vir 'n kunswerk betaal, die Scream deur Edvard Munch, wat $ 120 miljoen dollar kos.
29 Oktober 2012 - Orkaan Sandy, wat 'n ongewone spoor langs die ooskus neem en aan die kus van New Jersey naby die kus van New York en Atlantic City en New York kom, veroorsaak groot skade aan kusdorpe sowel as die stadsdele Manhattan en Staten Island, tot die beraamde koste van $ 65,6 miljard. Die orkaan, op sy hoogtepunt 'n kategorie 2 -storm, was op 10000 myl die grootste storm in die geskiedenis wat opgeteken is.
6 November 2012 - President Barack Obama behaal 'n aansienlike oorwinning, 332 verkiesingsstemme teen 206, vir sy tweede ampstermyn teen die Republikeinse uitdager en sakeman Mitt Romney. Die kongres het status quo gebly met verdeelde regering, aangesien die Huis van Verteenwoordigers in Republikeinse hande en die Senaat in Demokratiese hande gebly het.
12 Februarie 2013 - Met behulp van 'n 3D -drukker en selkulture groei Amerikaanse wetenskaplikes aan die Cornell -universiteit 'n lewende oor.
15 April 2013 - Twee bomme ontplof naby die eindstreep van die Boston Marathon, drie dood en honderde beseer in 'n terroriste -aanval wat deur twee broers wat met radikale Islam verbind is, gekoördineer het. Die aanval het die stad laat stilstaan ​​toe die polisie en federale amptenare die verdagtes binne vier dae na die aanval deursoek en aangekeer het.
17 Mei 2013 - Die kongresverhore begin oor die IRS -skandaal van groepsgerigte wat twee jaar tevore begin het. Die Internal Revenue Service word daarvan beskuldig dat hy konserwatiewe groepe gerig het vir verdere ondersoek in belastingstatusaangeleenthede, insluitend groepe soos die Tea Party, wie se standpunte laer belasting en kleiner regering insluit, plus ander patriotiese en godsdienstige organisasies. Hierdie protesoortreding van 'n regeringsagentskap waar alle Amerikaanse burgers belasting indien, het kommer van beide Republikeine, Demokrate en onafhanklike politieke groepe veroorsaak.
1 Januarie 2014 - Obamacare, die Wet op Bekostigbare Sorg, raak vir miljoene Amerikaners die grootste uitbreiding van die sosiale welsynstaat in dekades. Meer as 7,3 miljoen sluit by die stelsel aan, sommige weens kansellasies van bestaande gesondheidsorgbeleid, ander weens subsidies deur die regering. Premies vir polisse sien groot stygings as gevolg van uitbreiding.
30 September 2014 - Die eerste geval van Ebola is in die Verenigde State gesertifiseer, 'n gevolg van reise uit die land Liberië en Wes -Afrika waar die virus na 22,000 mense versprei en 9,000 dood is.
4 November 2014 - Tussentydse verkiesings het 'n groot toename in Republikeinse wetgewers met die uitbreiding van hul meerderheid tot 247 setels in die Huis van Verteenwoordigers en die oorname van die meerderheid in die Senaat met 54 setels. Dit sal veroorsaak dat die Obama -administrasie die afgelope twee jaar van sy termyn met 'n kongres handel wat nou deur die ander party beheer word.
25 April 2015 - Onluste begin in Baltimore na die dood van Freddie Gray, 'n swart man, in polisie -aanhouding. Hierdie voorval, tesame met ander aan die einde van 2014 in Ferguson, Missouri, en meer in 2015, sou lei tot die totstandkoming van die Black Lives Matter -beweging en bespreking van polisie -brutaliteit in arm, minderheids- en gewelddadige buurte en die gepaste reaksie van Die polisie word gekonfronteer met gevaar en kwessies oor hoe om die openbare belang te beveilig.
2 Desember 2015 - Islamitiese terroriste -geïnspireerde daad in San Bernadino, Kalifornië, sterf veertien en volg op 'n wrede aanval op burgers in Parys in November. Hierdie aanvalle en ander word aangevuur deur die voortdurende opkoms van ISIS in Sirië, Irak en ander lande regoor die wêreld.
7 April 2016-American Idol, die deurslaggewende musiekkompetisie wat die rekord van agt seisoene agtereenvolgens, 2003-4 tot 2010-11, opgestel het, as die nommer een-vertoning op televisie, het sy vyftien jaar geëindig. Die televisieprogram was een van die suksesvolste programme in die geskiedenis van die televisie, met 'n hoogtepunt in 2006 met meer as 31 miljoen kykers. Die program sou twee jaar later teruggebring word.
12 Junie 2016 - Terroriste -aanval in Orlando, Florida, met vyftig gedood en drie -en -vyftig gewondes, gaan aanvalle deur ISIS en radikale Islamitiese terroriste deur die hele wêreld voort, insluitend groot aanvalle in Ankara, Instanbul, Brussel en Nice.
29 Desember 2016 - Vyf en dertig Russiese diplomate wat deur president Obama uit Washington verdryf is ná die nasionale veiligheidsverslag dat Rusland agter 'n inbraakskandaal was om die nasionale presidentsverkiesing te beïnvloed. Alhoewel geen stemgetalle geraak is nie, stuur die erns van voortgesette kuberaanvalle teen beide demokratiese instellings en ander groot doelwitte 'n internasionale sein dat hierdie aanvalle 'n groot bedreiging in die digitale wêreld is.
11 Februarie 2017 - Noord -Korea vuur ballistiese missiele oor die see van Japan en toets die vasberadenheid van die wêreld in sy poging om 'n aflewerbare kernwapen te ontwikkel. Die hele jaar gaan Noord -Korea voort met sy uitdagende toetse, met die afvuur van sy eerste interkontinentale ballistiese missiel en ander kerntoetse, wat verhoogde sanksies tot gevolg het.
25 Augustus 2017 - Die rampspoedige orkaanseisoen in die Golf van Mexiko, die Karibiese Eilande en die Atlantiese kus begin met die orkaan Harvey wat die Houston -gebied tref en $ 125 miljard se skade aangerig het. Dit word op 6 September gevolg deur orkaan Irma, die sterkste Atlantiese orkaan in die geskiedenis wat Florida getref het, en op 19 September tref orkaan Maria Puerto Rico. Die twee orkane veroorsaak meer as $ 150 miljard se ekstra skade.
22 Desember 2017 - President Trump onderteken die grootste belastingverlaging en veranderinge in die belastingkode sedert 1986 met die Wet op belastingverlagings en werkgeleenthede, wat tariewe verlaag en die belastingkode eenvoudig verlaag.
10 April 2018 - Mark Zuckerberg, stigter van Facebook, reageer op 'n kongresondersoek oor die rede waarom agt -sewe miljoen kliënte hul privaat inligting deur 'n buitelandse Britse politieke konsultasiefirma oortree het. Teen Julie het die markwaarde van die onderneming twintig persent gedaal en $ 109 miljard verloor.
6 November 2018 - Tussentydse verkiesings lei tot demokratiese winste van veertig setels in die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers en sewe goewerneurs, maar verloor twee setels in die Amerikaanse Senaat.
22 Desember 2018 - Gedeeltelike staking van die regering begin nadat president Trump weier om 'n bestedingspakket vir Binnelandse Veiligheid te onderteken wat geen finansiering van grensgrense in krediete insluit nie weens die status van onwettige immigrasie en grensveiligheid. Die sluiting duur vyf en dertig dae, die langste stilstand in die geskiedenis van die Verenigde State.
14 April 2019 - Tiger Woods wen sy 15de Major by die Masters ná elf jaar sonder 'n oorwinning in een van die vier groot gholftoernooie. Op 28 Oktober 2019 bind Woods Sam Snead vir die meeste PGA -toernooie in 'n loopbaan met 82.
10 Mei 2019 - Bykomende tariewe teen China, teen vyf -en -twintig persent op $ 200 miljard se Chinese goedere, word deur die Trump -administrasie aangekondig in die voortgesette handelsoorlog. Teen Desember word 'n eerste fase handelsooreenkoms aangekondig, maar nie onderteken nie.
15 November 2019 - Aandelemark sluit vir die eerste keer meer as 28,000 in die Dow Jones -gemiddelde, met sy styging, met twee -en -twintig rekords gedurende die jaar. Dit sou op 27 Desember 2019 sy hoogste vlak in die geskiedenis bereik.
18 Desember 2019 - President Donald Trump word deur die Huis van Verteenwoordigers in 'n partydige stemming aangekla oor twee sake, Obstruksie van die Kongres en Misbruik van mag, vir 'n vermeende onbehoorlike telefoongesprek wat rondom die Oekraïne draai, militêre hulp en 'n moontlike ondersoek oliehandel van die seun van die politieke mededinger Joe Biden.
Old Beaufort County Court House - Nou 'n Amerikaanse distrikshuis - Beaufort, SC (2007)
Beaufort, 'n stad met 'n ryk geskiedenis, suidelike gasvryheid en toevallige sjarme aan die see, is die koningin van die Carolina See -eilande in 1514 deur die Spaanse ontdek en in 1711 deur die Britte gehuur. Geniet groot voorspoed in die agtiende eeu as indigo en rysplantasies floreer, het Sea Island Cotton ook 'n geweldige rykdom in die gebied gebring voor die Amerikaanse burgeroorlog.
Vandag herinner tabby-ruïnes, historiese forte, elegante huise, majestueuse plantasies en Gullah-kultuur en -kuns aan die 500-jarige geskiedenis van Beaufort. Perdewaens ry stadig deur die smal strate van die historiese distrik, een van slegs drie National Historic Landmark Districts in Suid-Carolina, en daar kan gereeld garnale bote langs Waterfront Park sien gly met die dag se vangs.
Benewens 'n verskeidenheid historiese en natuurlike besienswaardighede, bevat die gebied ook drie groot militêre installasies en#150 die Marine Corps Recruit Depot, Parris Island, die Marine Corps Air Station en die Naval Hospital – wat noodsaaklik is vir die plaaslike ekonomie, sowel as nasionale veiligheid.
Kaart van Port Royal Harbour in 1732
Die hawe van Beaufort is aan die hoof van een van die grootste natuurlike hawens aan die Atlantiese kus geleë, wat die vroeë belangstelling van die Spaanse en Franse ontdekkingsreisigers wat daarop volg, verduidelik. Toe die Spanjaarde in die 1520's die seil opklim, het hulle 'n land gevind wat deur baie klein stamme inheemse Amerikaners bewoon is, waarvan die grootste die Cherokees en die Catawbas verder die binneland was.
Franse ontdekkingsreisigers het hierdie gebied besoek lank voordat die Engelse aangekom het. In 1562 het kaptein Jean Ribaut en sy Fransmanne die geluid binnegegaan wat hy Port Royal genoem het. Hulle vestig hulle naby die huidige stad Port Royal en noem hul nedersetting Charlesfort, na die Franse koning Charles IX. Aangesien dit Hugenote was, was dit die eerste protestantse nedersetting in die Verenigde State. Ribaut word ook toegeskryf aan die naam van die land "carolana" - 'n gelatineerde vorm van Charles, wat die Engelse koning Charles I ook aangeneem het vir sy eerste handves in die nuwe wêreld, later in 1629.
Toe Ribaut terugkeer na Frankryk vir versterkings, het die soldate wat agtergebly het, in opstand gekom, vir hulle 'n skip gebou en die volgende jaar na Frankryk gevaar. Dit was die eerste skip wat in Amerika gebou is om die Atlantiese Oseaan oor te steek.
Nadat die Franse gevlug het, het Spanjaarde uit Florida in 1566 Fort San Felipe op Parris -eiland gebou en die nuwe nedersetting daar gemaak, bekend as Santa Elena, die eerste hoofstad van hul provinsie La Florida. In 1576, onder aanval van inheemse Amerikaners, is Santa Elena verlaat, maar die fort is die volgende jaar herbou. Argeoloë het die ligging op die Parris Island -gholfbaan positief bepaal.
In 1587 stuur koningin Elizabeth I van Engeland sir Francis Drake om die Spanjaarde uit La Florida te verdryf. "Die Spanjaarde het besluit om hul magte in St.
Hilton Head Island is vernoem na die Engelse seekaptein William Hilton, Jr., wat deur 'n sindikaat van Barbadiese planters gehuur is. Hy sien die hoë blapse van die eiland in Augustus 1663, terwyl hy die Port Royal Sound verken, en noem dit vir homself, "Hamilton Head," met verwysing na die landtakke wat sigbaar was terwyl hulle die onbekende waters vaar.
Binne 'n paar jaar het die Engelse die eerste permanente Europese nedersetting van South Carolina in Albemarle Point, naby die huidige Charleston, aan die Ashleyrivier in 1670 gevestig. die plantasie -ekonomie van die Wes -Indiese Eilande nader as enige van die ander kolonies op die vasteland.
Die Skotte het in 1684 in die gebied aangekom en Stuart's Town gestig. In 1686 val die Spaanse Stuart's Town aan en verbrand, en die inwoners wat oorleef het, vaar gou terug na Skotland.
Die eerste handel was met die Indiane vir takbokke, 'n waardevolle handelsmerk in Engeland, maar indigo het die eerste kontantoes geword. Die klimaat en grond op die See -eilande was gunstig vir die groei daarvan, en Engeland was 'n uitstekende mark vir indigo.
Indiese aanvalle, geborg deur die Spaanse, het steeds die setlaars in die gebied geteister. Die Yamassee -Indiane was besonder fel. Die vestiging van Savannah en die kolonie Georgia is aangemoedig om 'n buffer van die Indiane op te stel - veral die gebied rondom Beaufort waar indigo floreer. Die Indiane het die bestaan ​​van die kolonie in die Yamassee-oorlog van 1715-1716 beduidend bedreig.
Setlaars van die Britse Eilande, Frankryk en ander dele van Europa het plantasies in die kusgebiede gebou. Beaufort, die derde oudste stad in Suid-Carolina, is in 1711 gestig. Beide Beaufort County en die setel van Beaufort is vernoem na Henry Somerset, 2de hertog van Beaufort (1684-1714), een van die latere eienaars van Carolina.
Parris Island (Santa Elena) is in 1715 gekoop deur Alexander Parris, openbare tesourier van Suid -Carolina.
In 1717, vir dade van dapperheid om die oproerige Yamassee -Indiane te onderdruk, het kolonel James Barnwell 'n duisend hektaar op die noordwestelike hoek van Hilton Head Island toegestaan ​​deur die Lord Proprietors. Hy het die eerste blanke setlaar geword. Teen 1766 het ongeveer vyf-en-twintig gesinne op Hilton Head Island gewoon.
Die hawens van Georgetown, Charleston en Beaufort het belangrike handels- en kultuursentrums geword. In die jare voor die Amerikaanse burgeroorlog het rys-, indigo- en seeleilandkatoenplantasies groot rykdom in die hele laaglandgebied gebring.
Beaufort -distrik is in 1769 gestig en het die gemeentes van prins William, St. Luke, St. Helena en St. Peter ingesluit.
Thomas Heyward, jr., 'N plaaslike rysplantasie -eienaar, onderteken die onafhanklikheidsverklaring.
Terwyl die gesprek oor rewolusie in die kolonies toegeneem het, het Hilton Head Island die kant van die koloniste gemaak. Die eiland Daufuskie, net een kilometer suid, is deur die lojaliste beset en was 'n Britse vesting. Tydens die Amerikaanse revolusie het die Britte gereeld op Hilton Head Island toegeslaan en plantasies verbrand en slawe gevang wat later in Wes -Indië verkoop is. Die aanvalle het voortgegaan selfs nadat Lord Cornwallis in 1781 by Yorktown oorgegee het.
Marshlands House - Beaufort, Suid -Carolina
Die Gullah/Geechee -nasie, wat langs die kus strek, van die grens van Noord- en Suid -Carolina tot by Amelia Island, Florida, en ongeveer dertig myl in die binneland, bestaan ​​uit die afstammelinge van Afrikane wat vroeër in slawe was in die laagland en die Britse Ryk.
Die woord Gullah self is vermoedelik 'n afgeleide van Angola en die Gola -stam. Geechee is 'n Wes -Afrikaanse etniese groep. Antropoloë klassifiseer gewoonlik die mense wat aan die kus van Suid -Carolina woon as Gullah en diegene wat op die eilande van Georgië en hul familielede op die vasteland woon as Geechee, maar die Gullah self gebruik hierdie benamings nie.
Verskillende stamme wat verskillende tale spreek, hoofsaaklik van die windkus van Wes -Afrika, is dikwels alleen op die see -eilande gelaat om aan die groot rys-, katoen- en indigo -aanplantings te werk. Om met mekaar te kommunikeer, ontwikkel hulle hul eie taal, wat bekend staan ​​as Gullah. Tans praat ongeveer 'n halfmiljoen mense regoor die land en die wêreld hierdie Creoolse taal met 'n pidgin Engelse basis wat baie Wes -Afrikaanse woorde – soos gumbo, goober, yams en cooter – gebruik, sowel as die sintaksis en intonasie.
As gevolg van die relatiewe isolasie van die See -eilande, het baie Gullah -tradisies deur die eeue behoue ​​gebly en word dit vandag nog steeds beoefen. Van kook en geestelike praktyke tot die weef van soetgrasmandjies en langstrook-kwilt, kan bewyse van hierdie ryk kulturele erfenis gevind word in die lae land van Beaufort County, Suid-Carolina.
Tydens die Amerikaanse burgeroorlog was die troepe van die Unie op die hoofkwartier van Hilton Head Island. In 1862 is Mitchelville, die land se eerste vryman -munisipaliteit, gestig op Beach Cityweg. In dieselfde jaar begin sendelinge in die noorde met die "Port Royal Experiment, en#148 om skole te skep vir die voorheen verslaafde Afrikaners.
Een van die bekendste en histories belangrikste van hierdie skole was die Penn School, nou bekend as die Penn Center, geleë op St. Helena-eiland. Die enigste swart historiese baken in die National Register in South Carolina, het die Penn Center 'n belangrike rol gespeel in die Afro -Amerikaanse geskiedenis, van die begin af tot en met die Burgerregtebeweging.
Vandag is die missie van Penn Center om die unieke geskiedenis, kultuur en omgewing van die Eilande te bewaar deur as 'n plaaslike, nasionale en internasionale hulpbronsentrum te dien en as 'n katalisator vir die ontwikkeling van programme vir selfvoorsiening . "
Plat van Beaufort, Suid -Carolina uit die staatsargief van SC - klik hier
Tydlyn vir Amerikaanse geskiedenis: 1651–1675
Die Amerikaanse rewolusie sou eers in 1765 begin, toe die Stamp Act Congress, wat die 13 kolonies verteenwoordig, die reg van die Britse parlement betwis het om die koloniste te belas sonder om hulle in die Laerhuis te verteenwoordig. Die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog sou eers in 1775 begin. Gedurende die tydperk van 1651 tot 1675 het die Britse regering se pogings om handel in die Amerikaanse kolonies te beheer geleidelik 'n atmosfeer geskep waarin opstand byna onvermydelik was.
Oktober: Engeland aanvaar die Navigation Act wat verbied dat goedere ingevoer word uit die kolonies na Engeland in nie-Engelse skepe of vanaf ander plekke as waar dit vervaardig is. Hierdie aksie veroorsaak dat voorraadtekorte kolonies seermaak en uiteindelik lei tot die Anglo-Nederlandse Oorlog, wat van 1652–1654 duur.
4 April: New Amsterdam kry toestemming om sy eie stadsregering te vorm.
18 Mei: Rhode Island aanvaar die eerste wet in Amerika wat slawerny verbied, maar nooit toegepas word nie.
Na die dood van Maine se stigter Ferdinando Gorges (ongeveer 1565–1647), hersien die Massachusetts Bay Colony sy grense na die Penobscotbaai en absorbeer die groeiende kolonie Maine.
Julie: Die eerste geveg van die Anglo-Nederlandse oorloë (1652–1654) breek uit.
In weerwil van Engeland verklaar Massachusetts Bay homself onafhanklik en begin sy eie silwer muntstukke slaan.
Die New England Confederation-'n vakbond van Massachusetts, Plymouth, Connecticut en New Haven wat in 1643 gestig is-beplan om Engeland te help in die voortgesette Anglo-Nederlandse oorloë. Die kolonie van Massachusettsbaai weier botweg om deel te neem.
Die eerste Joodse immigrante kom uit Brasilië en vestig hulle in New Amsterdam.
Oktober: Die nuwe goewerneur van Maryland, William Fuller (1625–1695), vernietig die Wet op Verdraagsaamheid van 1649 wat die Katolieke die reg gegee het om hul godsdiens te beoefen. Die kolonie verwyder ook Lord Baltimore van gesag.
25 Maart: Die Slag van die Severn, wat deur sommige historici beskou word as die laaste stryd van die Engelse Burgeroorlog, word in Annapolis, Maryland, gevoer tussen Puriteinse lojaliste en gematigde protestantse en Katolieke magte wat lojaal aan Baltimore is, en die Puriteine ​​neem die dag.
1 September: Na 'n laaste maritieme geveg tussen die Nederlandse koloniste onder leiding van Peter Stuyvesant (1592–1672) en magte van die Sweedse regering, het die Sweedse oorgawe die koninklike bewind van Swede in Amerika beëindig.
10 Julie: Lord Baltimore word weer aan bewind in Maryland en stel Josias Fendall (1628–1687) aan as die nuwe goewerneur.
Die eerste Quakers, Anne Austin en Mary Fisher, arriveer in Massachusettsbaai uit hul kolonie in Barbados en word gearresteer en in die tronk gestop. Later in die jaar aanvaar Connecticut en Massachusetts wette om voorsiening te maak vir die verbanning van kwakers.
Kwakers wat in New Amsterdam aankom, word deur goewerneur Peter Stuyvesant gestraf en dan na Rhode Island verban.
September: Die kolonie van Massachusetts aanvaar wette wat die godsdienstige vryheid van kwakers nie moontlik maak nie, insluitend die hou van hul vergaderings.
Quaker Mary Dyer (1611–1660) word in New Haven gearresteer en skuldig bevind vir die prediking van Quakerism en is een van diegene wat na Rhode Island verban is.
Twee kwakers word gestraf deur te hang wanneer hulle na die Massachusettsbaaikolonie terugkeer nadat hulle verban is.
Lord Baltimore word deur die Maryland -vergadering van die mag verwyder.
Die Navigasiewet van 1660 word aanvaar dat slegs Engelse skepe met 'n driekwart Engelse bemanning vir handel gebruik mag word. Sekere goedere, insluitend suiker en tabak, kon slegs na Engeland of Engelse kolonies gestuur word.
Die Engelse kroon beveel hulle uit protes teen die reëls teen Quakers om hulle vry te laat en na Engeland terug te keer. Hulle word later gedwing om die strawwe strawwe teen Quakers te stop.
23 April: Goewerneur van Connecticut, John Winthrop Jr. (1606–1676), verseker 'n koninklike handves vir die kolonie na byna 'n jaar se onderhandeling in Engeland.
Die handves van die Massachusetts Bay Colony is deur Engeland aanvaar, solank dit die stemming tot alle grondeienaars uitgebrei het en vryheid van aanbidding vir Anglikane moontlik maak.
Die Elliot Bible, die eerste volledige Bybel wat in Amerika gedruk is, word by die Harvard College in Cambridge gepubliseer — in die Algonquin -taal. Die Algonquin Nuwe Testament was twee jaar tevore gepubliseer.
Die Carolina -kolonie word geskep deur koning Charles II en het agt Engelse adellikes as eienaars.
8 Julie: Rhode Island kry 'n koninklike handves deur Charles II.
27 Julie: Die tweede navigasiewet word aangeneem, wat vereis dat alle invoer na die Amerikaanse kolonies uit Engeland op Engelse vaartuie moet kom.
Die Indiërs van die Hudsonriviervallei gee 'n deel van hul gebied aan die Nederlanders oor.
Die hertog van York kry 'n handves vir die beheer van lande wat die Nederlandse gebied van Nieu -Nederland insluit. Teen die einde van die jaar veroorsaak 'n vlootblokkade deur die Engelse die gebied dat goewerneur Peter Stuyvesant Nieu -Nederland aan die Engelse oorgee. New Amsterdam word herdoop tot New York.
Die hertog van York verleen grond genaamd New Jersey aan Sir George Carteret en John, Lord Berkeley.
Maryland en later New York, New Jersey, Noord -Carolina, Suid -Carolina en Virginia pas wette aan wat nie die vrylating van slawe van swart mense moontlik maak nie.
New Haven is geannekseer deur Connecticut.
Die kommissarisse van die koning arriveer in New England om toesig te hou oor wat in die kolonies gebeur. Hulle eis dat kolonies moet voldoen deur trou aan die koning te sweer en godsdiensvryheid toe te staan. Plymouth, Connecticut en Rhode Island voldoen daaraan. Massachusetts voldoen nie daaraan nie en as verteenwoordigers na Londen ontbied word om aan die koning te antwoord, weier hulle om te gaan.
Die gebied van Carolina word uitgebrei tot Florida.
Maryland verbied die verbouing van tabak vir 'n jaar as gevolg van 'n oorvloed tabak op die mark.
31 Julie: Die Vrede van Breda beëindig amptelik die Anglo-Nederlandse Oorlog en gee Engeland formele beheer oor Nieu-Nederland.
Massachusetts annekseer Maine.
1 Maart: Die Fundamental Constitutions, gedeeltelik geskryf deur die Engelse filosoof John Locke (1632–1704), word uitgereik in Carolina deur sy agt eienaars, wat voorsiening maak vir godsdienstige verdraagsaamheid.
Charles Town (die huidige Charleston, Suid-Carolina) word op die Albemarle Point gestig deur koloniste William Sayle (1590–1671) en Joseph West (oorlede 1691) en dit sou in 1680 op sy huidige plek verskuif en hervestig word.
8 Julie: Die Verdrag van Madrid (of Godolphin -verdrag) word tussen Engeland en Spanje voltooi. Beide partye is dit eens dat hulle mekaar se regte in Amerika sal respekteer.
Goewerneur William Berkeley (1605–1677) van Virginia oortuig die Virginia Algemene Vergadering om die reëls te verander om alle vrymanne te laat stem vir wit mans wat genoeg eiendom besit om plaaslike belasting te betaal.
Plymouth dwing koning Philip (bekend as Metacomet, 1638–1676), hoof van die Wampanoag -Indiane, om sy wapens af te lê.
Die Franse ontdekkingsreisiger Simon François d'Aumont (of Daumont, sieur de St. Lusson) eis die binneland van Noord -Amerika vir koning Lodewyk XIV, as 'n verlengstuk van Nieu -Frankryk.
Die eerste kopieregwet word in die kolonies deur Massachusetts aanvaar.
Die Royal Africa Company kry 'n monopolie op die Engelse handel met slawe.
25 Februarie: Virginia word deur die Engelse kroon toegeken aan Lord Arlington (1618–1685) en Thomas Culpeper (1635–1689).
17 Mei: Franse ontdekkingsreisigers Vader Jacques Marquette (1637–1675) en Louis Joliet (1645–
1700) vertrek op hul ekspedisie langs die Mississippirivier en verken tot by die Arkansasrivier.
Die Nederlanders het 'n vlootaanval op Manhattan geloods om New Netherland tydens die Derde Anglo-Nederlandse Oorlog (1672–1674) te probeer terug wen. Manhattan word oorgegee. Hulle verower ander dorpe en hernoem New York na New Orange.
19 Februarie: Die Verdrag van Westminster word onderteken, wat die derde Anglo-Nederlandse Oorlog beëindig met die Amerikaanse Nederlandse kolonies wat terugkeer na Engeland.
4 Desember: Vader Jacques Marquette vestig 'n missie in die huidige Chicago.
Quaker William Penn (1644–1718) kry regte op gedeeltes van New Jersey.
King Philip's War begin met weerwraak vir die teregstelling van drie inheemse mense in Wampanoag. Boston en Plymouth verenig hulle om teen inheemse stamme te veg. Nipmuck -stamlede verenig met die Wampanoags om nedersettings in Massachusetts aan te val. Die New England Confederation reageer dan deur amptelik oorlog aan koning Philip te verklaar en 'n leër op te rig. Die Wampanoags kan op 18 September setlaars naby Deerfield verslaan en Deerfield word laat vaar.
Kemesei, Kemeseg (viii sent.) Kemesege (ix cent.) Chemesege (xi cent.).
Kempsey is 'n gemeente op die linkeroewer van die Severn, met 'n oppervlakte van 3,238 hektaar, waarvan 32 bedek is met water. Die gemeente word natgemaak deur die Severn en 'n sytak, die Hatfield Brook. Die dorpie Kempsey lê op die snelweg van Worcester na Tewkesbury. Hierdie pad word genoem in 1427 en 1448, toe 'n toegeeflikheid toegestaan ​​is aan almal wat sou help met die herstel van die ou snelweg wat van Worcester na Kempsey lei. (vn. 1) In 1634 en 1635 is aan die landdroshof in Worcester voorgestel dat hierdie pad in groot verval was, (vn. 2) en in 1640 was dit nog nie herstel nie. (vn. 3) Die biskopspaleis is naby die kerk van St Mary in die middel van die dorp. Naby die kerk is spore van 'n Romeinse kamp waar ure en muntstukke in 1835–6 gevind is. Kempsey House, die woning van mev. Boucher, staan ​​wes van die grootpad, op 'n terrein waardeur Hatfield Brook vloei en 'n klein stukkie kunsmatige water voorsien.
Kerswell Green met sy sendingkerk en metodistekapel is aan die suidelike grens van die gemeente. Die meeste huise daar lê aan die noordekant van 'n klein setperk. Tussen Kerswell en Baynhall is The Nash, die setel van Lieut.-Kol. Sir Richard Carnac Temple, bart. Die huis is nou 'n onreëlmatige gebou wat oos en wes loop met die stoep en ingang in die suide. Dit is van rooi baksteen gedeeltelik op 'n klipbasis. Die bestaande gebou is van verskillende datums en bestaan ​​uit drie onafhanklike helfteblokke, gedeeltelik op 'n klipbasis en in rooi baksteen, wat saamgevoeg is deur die spasies tussen hulle onder gekoppelde dakdakke te bedek en nou twintig trappige gewels toon met bakstene. Die huidige saal is dus gevorm. Links daarvan is die eetkamer, en bo -oor die 'eikehoutslaapkamer' wat een van die ou huise vorm, blykbaar 'n 'saal'. In die eetkamer was 'n ingang, nou bedek, en spore van 'n trap wat daarvandaan na die kamer hierbo lei, bestaan ​​nog steeds. Albei kamers is bedek met vroeë eikehout, wat vroeër mure van houtwerk bedek. Hulle is bedek met fyn Italiaanse gipswerk met gipsfrise van ongeveer 1600, en het dieselfde patroon as 'n plafon by Madresfield Court: wingerdstok, roos, eik en distel. Die eetkamerfries is van Tudor -rose en die vere van Prins van Wallis. Die buitedeure is van gips met figure. In die eikehoutslaapkamer is 'n groot Italiaanse geverfde gipsmantel van figure en bandwerk uit 1598. Bo hierdie kamer en onder die huidige dak is die hout van die oorspronklike dak, met geboë balke en windstutte. Die saal is halfpaneel van linne-eikehout en bevat 'n goeie 'Queen Anne'-trap, 'n loodglasvenster van ongewone konstruksie, en 'n kaggel in 'n ingel met 'n venster (gerestoureer) uit 1648 met figure en blare. Hier is ook 'n vroeë lettertipe oorspronklik in Pershore Abbey. Die bak is sirkelvormig met 'n lyn van ineengevlegde boë, verryk met spykerkopversiering en met dertien sitfigure daarin. Die stingel, wat op 'n moderne basis rus, het 'n band sint -jakobsschelp en kabelvorm. Daar is baie panele elders en meubels uit die 17de en 18de eeu. Die ervensters en ander openinge dateer hoofsaaklik uit die uitgebreide veranderings wat in 1831 aangebring is. Die skoorstene is baie hoog en is skuins gestel.
'N Uitgebreide museum van Birmaanse kerfwerk en woeste werktuie van die eilande in die Baai van Bengale is onlangs by die huis gevoeg.
Draycott lê in die suide. Draycott House is die woning van Lieut.-Kol. Charles Edmund Southouse Scott, R.A. Napleton, met die setel van mnr. Philip Seymour Williams, en Stonehall is in die ooste, Brook End in die noordooste en Upper Ham in die noorde. Lower Ham is 'n groot gemeenskaplike weide, onderhewig aan vloede, suid-wes van die dorp. Daar is 'n veerboot daarheen na Pixham en Malvern. Op Clerkenleap is Treadway Russell Nash, die historikus van Worcestershire, gebore op 24 Junie 1725. (vn. 4)
Kempsey Common is 'n groot stuk growwe grasveld suidoos van die stad. Daar is nog 'n kleiner gewone by Stonehall, en Normoor Common is noord van Kerswell Green.
Die dorp en 'n groot deel van die gemeente lê baie laag in die Severn -vallei, 50 voet of minder bo die ordonnansdatum. Kempsey Common is ongeveer 100 voet bo die munisipale datum, en die land styg noordooswaarts tot 'n hoogte van 200 voet by Stonehall Common. In 1905 bevat die gemeente Kempsey 877 hektaar bewerkbare grond, 1 677 permanente gras en 20 bos- en plantasies. (vn. 5) Die grond is uiteenlopend en die ondergrondse Keuper Marl, wat gewasse van koring, gars en bone produseer.
Op die boerdery Upper Broomhall in die noorde van die gemeente is daar oorblyfsels van 'n grag.
Beanhall in Kempsey is in 1712 deur mev Henrietta Wrottesley aan die armes van die gemeente St. Michael, Worcester, gekoop met 'n bedrag van £ 100.Die huur van hierdie grond sou op die Allerheilige Dag en op die Fees van die Loutering van die Heilige Maagd uitgedeel word deur die predikant en kerkwaardiges en twee van die liefdadigheidsorganisasies. (vn. 6)
Tydens die beleg van Worcester in Junie 1646 is die huis van 'n mevrou Andrews in Barneshall versterk deur die beleërende leër, wat troepe van perde en draake by Kempsey gestasioneer het om kommunikasie na die suide te onderbreek. (vn. 7)
Richard de Marisco, wat moontlik familie was van die familie met die naam in Nortonjuxta-Kempsey, is in 1212 aan die pastorie van Kempsey voorgelê. Hy was een van koning John se ergste adviseurs, en word kanselier in 1214 en biskop van Durham in 1217. (vn. 8)
Verskeie oudhede, waarvan daar in 'n voormalige bundel verslag gedoen is, is by Kempsey gevind. (vn. 9)
Plaasname wat voorkom in aktes met betrekking tot Kempsey is die Lode Ground (vn. 10) (xvi sent.) Carlsome, (vn. 11) Garston Bridge, Ripple Gate Close, (vn. 12) en Byrdley Hall (vn. 13 ) (xvii sent.).
Dertig manne van die 'klooster' genoem KEMPSEY is in 799 deur Coenwulf, koning van Mercia, aan abt Balthun gegee, en terselfdertyd is hierdie grond bevry van alle sekulêre dienste, behalwe militêre diens en die bou en herstel van brûe en vestings. (vn. 14) Dieselfde koning het al die kloosters wat aan Worcester behoort het in 814 aan die monnike van Worcester gegee. (vn. 15) Hierdie toekenning het klaarblyklik die klooster van Kempsey, wat deur die monnike aan hul biskop Deneberht gegee is, gegee (798) –822) en sy afdelings vir twee lewens, met terugkeer na die klooster. (vn. 16) Die geskenk van Beormodeslea en Colesburna aan Balthun deur die biskop en monnike is moontlik gemaak om hom te vergoed vir die verlies van Kempsey. (vn. 17) Die landgoed het blykbaar van Deneberht oorgegaan na sy opvolgers in die stoel, Eadberht en Aelhun, en laasgenoemde het die landgoed in 844 aan die monnike teruggegee. (vn. 18) In 847 gee hulle dit egter weer aan Biskop Aelhun vir twee lewens, op voorwaarde dat sy erfgename jaarliks ​​aan die monnike op sy herdenking sekere gespesifiseerde bepalings moet betaal. (vn. 19) Dit lyk asof die herehuis in besit van die biskoppe van Worcester gegaan het, moontlik as gevolg van hierdie toelaes deur die monnike, en ten tyde van die Domesday -opname is die groot herehuis van Kempsey, insluitend 24 huide, gehou deur die biskop van Worcester. (vn. 20) In 1189 het Richard I lisensie gegee om 161½ hektaar groot te maak in die herehuis van Kempsey, (vn. 21) en hierdie toekenning is in 1199 deur koning John bevestig. (vn. 22) Henry III in 1255 verleen aan die biskop gratis warren in sy landgoed van Kempsey, mits dit nie in die koningsbos lê nie. (vn. 23) Die biskop het in 1291 4 karkades grond, 'n meul en 'n duiwebed in Kempsey gehou. (vn. 24) Kempsey was in besit van opeenvolgende biskoppe (vn. 25) tot 1648, toe dit gekonfiskeer en verkoop deur die parlementêre trustees aan Christopher Meredith van Londen. (vn. 26) Dit is in 1656 deur Richard Harlakenden aan Herbert Pelham en John Joscelyn oorgedra, (vn. 27), maar is tydens die toetreding van Charles II aan die biskop herstel. Sedertdien het die opeenvolgende biskoppe in besit van die herehuis gebly totdat dit in 1860 oorgedra is na die Kerklike Kommissarisse, (vlg. 28) in wie se besit dit nog bly.
Die biskoppe van Worcester het 'n park by hul herehuis van Kempsey gehad. (vn. 29) Daar was klaarblyklik 'n herehuis in die vroeë tye, want biskop Leofric is in September 1033 in Kempsey oorlede. (vn. 30) 'n Huis in die dorp wat nog steeds die Paleis genoem word, is waarskynlik sy plek. Dit lyk asof dit 'n gunsteling setel van die biskoppe van Worcester was (vlg. 31) en dit was hier waar Simon de Montfort, vergesel van biskop Cantilupe, Henry III as gevangene in 1265 voor die slag by Evesham gebring het. (vn. 32) Henry II het 'n handves van Kempsey uitgereik met betrekking tot Inkberrow (vn. 33) en Edward I blyk 'n gereelde besoeker hier te wees as die gas van biskop Godfrey Giffard. (vn. 34)
Die boedel gebel HOEVEEL het waarskynlik sy oorsprong in twee boodskappe en 'n groot grond in Broomhall in die herehuis van Kempsey wat deur William, biskop van Worcester (1302–7) aan sy kamermeester Adam de Howden verleen is, en aan Adam bevestig is deur die vorige en klooster in 1313 (vn. . 35) en deur die koning in 1320. (vn. 36) Dit lyk asof 'n woning genaamd Howdens in Kempsey en Broomhall in 1444 in besit was van Adam Moleyns, dekaan van Salisbury. (Vn. 37) Die hoofboodskap van Howdens het daarna oorgegaan na die Mucklow -familie van Martley. Richard Mucklow is in 1556 daaroor gesterf toe dit aan sy seun Simon oorgedra is. (vn. 38) Hy vestig dit in 1570 op sy seun John en op die vrou van Appollina van die laasgenoemde. John sterf in 1579 en laat 'n seun Simon, 'n minderjarige, agter. (vn. 39) Die verdere afkoms van hierdie landgoed is nie gevind nie.
'N Boodskap gebel BROOMHALL by Clerkenleap in Kempsey behoort aan die klooster van Tewkesbury, maar dit is nie bekend hoe die monnike daarvan besete geraak het nie. In 1535 is dit verhuur teen 'n huur van 24s. 'n jaar, (vn. 40) en dit is in 1544 aan John Thatcher toegestaan. (vn. 41)
William de Kerswell en Taillefer (fn. 42) het 2½ huide gehou KERSWELL van die herehuis van Kempsey in die tyd van koning Henry III. (vn. 43) In 1299 het Nicholas de Hulle of Hill grond in Kerswell gehou (vl. 44) en is waarskynlik opgevolg deur 'n gelyknamige seun, want in 1311 het Nicholas de Hulle van Kerswell hulde gebring aan die biskop (vn. 45) vir lande wat van hom in die landgoed van Kempsey gehou is. (vn. 46) Dit lyk asof hy opgevolg is deur 'n seun John (vn. 47) en die boedel het voor 1346 oorgegaan aan John, seun van John de Hulle, (vn. 48) wat 'n toekenning van gratis warren in die herenhuis in 1347. (vn. 49) Vanaf hierdie tydstip sou dit uit die paar aktes wat met betrekking tot die boedel gevind is, blyk dat dit op dieselfde manier as die herehuis van Hill Croome (vn. 50) na Thomas Lord Coventry oorgegaan het, wat gesterf het, in 1640 daaraan gesterf het. (vn. 51) Dit het sedertdien met die titel afgesak en behoort nou aan die Regter Hon. George William Earl van Coventry. (vn. 52)
Volgens 'n ongedateerde opname van Kempsey Manor het die erfgename van John Clopton daar gehou. (vn. 53) Sir William, die seun van John Clopton, sterf in 1420 met 'n boodskap en 'n stuk grond in Kerswell van die biskop van Worcester as van sy landgoed in Kempsey vir ridderdiens. (vn. 54) Hy het 'n seun Thomas, dertien jaar oud, agtergelaat, maar hy het blykbaar sonder probleme gesterf, want die boedel het oorgegaan aan sy suster Joan, wat met sir John Burgh getroud is. (vn. 55) Sir John het Joan geleef en sterf in 1471 en laat vier mede-erfgename agter. (vgl. 56) Hierdie landgoed het blykbaar oorgegaan aan John Newport, seun en erfgenaam van Elizabeth, een van die dogters van sir John, want Habington verklaar dat hy gehoor het dat hierdie land oorgegaan het aan sir Richard Newport, kleinseun van John Newport, (vn. . 57) en is deur hom verkoop aan Kenelm Winslow, van wie dit deur sir John Buck gekoop is. (vn. 58)
Die landgoed by Kempsey het die NASH (Atenasche, Asshe) is in die landgoed van Kempsey gehou. (vn. 59) Verwysings na inwoners van die gehucht Nash kom in die vroeë tye voor. Robert de Fraxino was in die tyd van Henry II 'n huurder van Kempsey Manor. (vn. 60) In 1299 het John, seun van Ralph de Ash, 3 maagde in Kerswell gehou (vn. 61) en in 1302–3 het hy te doen gehad met grond op die gebied van 'Asshe'. 'N Gedeelte van sy boedel gaan daarna oor aan sy broer Walter, wat dit in 1311 aan sy ma Alice en sy suster Margery gegee het. (vn. 62) Dit lyk asof die grond wat deur die Ash -familie in Kempsey besit is, oorgegaan het aan John de Kempsey, die stigter in 1316 van die gesang te Kempsey, want hy het hierdie gesang met 'n boodskap wat hy van Adam de Fraxino gekoop het, toegerus. (vn. 63) Dit lyk asof die landgoed wat nou bekend staan ​​as die Nash identies was met die grond in Kerswell wat in die tyd van Henry III deur Taillefer gehou is (vl. 64), wat moontlik 'n lid van die Ash -familie was, Taillefer de Fraxino kom voor in 'n akte in die parlementêre kis van Kempsey, aangehaal deur Prattinton. 'N Boodskap en 6 hektaar grond in Kempsey is in die 13de eeu onder John Taillefer gehou deur Peter de Frechnie, wie se seun John dit aan John Taillefer, die hoofheer, oorgegee het. Daarna het hy hierdie huurhuis aan Osbert Buck gegee, van wie dit afstam na Richard Buck, die eienaar in 1274. John Taillefer se belang in die grond berus toe by sy seun Ralph. (vn. 65) Richard Buck betaal in 1280 'n subsidie ​​vir hierdie grond. (vn. 66) John Buck en sy vrou Isabel hef 'n boete op grond in Kempsey in 1356–7, (vn. 67) en in 1358–9 koning het 'n boodskap en 'n groot grond in Kempsey aan hulle toegewy wat tydens plesier gehou sal word. (vn. 68) Volgens die stamboom van hierdie familie wat in die Visitation of Worcestershire (1569), (vn. 69), wat van hierdie John Buck en Isabel afkomstig is, het die landgoed vir baie geslagte van vader na seun in die familie afgestam, maar daar is geen dokumente wat lig werp op die geskiedenis van die landgoed van 1359 tot 1535 toe Kenelm Buck hulde gebring het aan die koning vir 'n boodskap in Kempsey. (vn. 70) Kenelm sterf in 1550 met 'n landgoed wat beskryf word as 'n hoofstad en grond genaamd Nash, van die biskop van Worcester as van sy landgoed in Kempsey. (vn. 71) Kenelm word opgevolg deur sy seun Francis, by wie se dood in 1580 dit oorgegaan het aan sy seun John, destyds 'n minderjarige. (vn. 72) Hy is daarna tot ridder geslaan, (vn. 73) en het die landgoed aan Humphrey Baker van Worcester verkoop. (vn. 74) Charles Bentley het dit omtrent die middel van die 17de eeu gehou. (vn. 75) Omstreeks 1738 is dit deur Sir William Temple gekoop. (vn. 76) Hy volg die baroniteit op in 1749 by die afsterwe van sy neef, burggraaf Cobham, en sterf in 1760. Sy enigste dogter deur sy tweede vrou, Anna Sophia, trou met haar neef sir Richard Temple, wat die baroniteit op die dood van Sir Peter Temple, broer en erfgenaam van Sir William hierbo genoem. (vn. 77) Die boedel van die Nash het aan haar oorgegaan. Sy sterf in 1805 sonder om die probleem te oorleef, (vn. 78) en die boedel gaan oor aan John Dicken, seun van haar halfsuster Henrietta, vrou van William Dicken van Sheinton, co. Salop. (vn. 79) John Dicken het die naam en wapens van Temple met 'n koninklike lisensie geneem 23 September 1796, (vn. 80) en sy kleinseun, Richard Temple, is in 1876 'n baronet geskep. (vn. 81) Hy sterf in 1902, en sy seun Lieut.Col. Sir Richard Carnac -tempel het opgevolg na die landgoed, (vn. 82), waar hy nou woon.
Buck of the Nash. Partytjie fyn en golwende argent en swartwitpens met drie paar bokke se horings met die kappies teenkleurig.
Tempel van die Nash, baronet. Of 'n arend -swartwitpens in kwarte met Argent twee stawe swartwitpense met drie martles of op elke staaf.
CLERKENLEAP (Clarconleppo, xvi cent.) Het op 'n tyd aan die Winslows behoort. (vn. 83) Edward Winslow, kleinseun van Kenelm Winslow van Kempsey, vaar in die Mayflower en word goewerneur van Plymouth Colony. (landgoed 84) Die landgoed is omstreeks 1650 deur John Nash van Worcester gekoop en deur hom oorgelaat aan sy neef Richard Nash, van wie dit oorgegaan het aan sy kleinseun, dr. Treadway Russell Nash, die historikus van Worcestershire. Dit daal saam met sy ander boedels af na Lady Henry Somerset, die huidige eienaar. (vn. 85)
Daar was 'n windpomp ter waarde van 13s. 4d. te Kempsey in 1299. (vn. 86) In 1324 is aan John de Mareys 'mouner' vergifnis verleen omdat hy twee meulens in Kempsey, wat onder die opperhoof van die koning gehou is, in vergoeding van Godfrey Bishop van Worcester verkry het. (vn. 87) In 1690 het 'n watermolen by Kempsey aan William Yarranton behoort. (vn. 88) 'n Kuier by Clerkenleap genaamd Wheler's Weare is in 1545 aan John Bourne toegestaan ​​(vn. 89) en het by sy dood in 1575 aan sy seun Anthony oorgedra. (vn. 90) Daar was twee windpompe in Kempsey in 1821, (vn. 91), maar die laaste is omstreeks 1875 afgetrek.
Die herehuis van die RECTORIE van Kempsey blykbaar al van vroeg af bestaan ​​het. Godfrey, die aartsdiaken, wat moontlik rektor van Kempsey was, het ongeveer 1182 'n vel in die herehuis gehou, en hy het ook 8 hektaar gehou wat deur biskop John (1151–8) gegee is tydens die inwyding van die kerk. (vn. 92) In 1223 word Boidin, pastoor van Kempsey, ontbied om die abt van Pershore te beantwoord oor 'n eis wat deur die pastoor opgestel is as algemeen in die herenhuis van die abt van Wadborough. Boidin beweer dit in ruil vir weiveld wat volgens hom die abt in sy land by Kempsey geniet het. (vn. 93) In 1305 word gratis warren toegestaan ​​aan Peter de Collingburn, pastoor van die kerk van Kempsey, in die demesne lande van die kerk van Kempsey. (vn. 94) In 1334 is die voorreg aan die pastoor van Kempsey verleen dat die pastorie nie meer toegewy sou wees aan rentmeesters, kameramptenaars, ensovoorts, sodat niemand van hulle daar sou kon slaag teen sy wil nie. (vn. 95) Toe die kerk van Kempsey in 1473 deur die stigter John Carpenter, biskop van Worcester, aan die kollege van Westbury toegewys is (vn. 96), het die herehuis van die pastorie na hierdie kollege oorgegaan. Die plaas van die herehuis het £ 46 13 ingebrings. 4d. ten tyde van die ontbinding, en daaruit is verskillende betalings in aalmoese gemaak. 'N Som van 4s. 4d. is gegee aan ses arm mans en ses weduwees deur die ordinasie van biskop John Carpenter, en aalmoese ter waarde van 20s. is versprei op die herdenkings van Edward IV en die hertog van York, sy vader. 'N Som van 9s. is betaal vir die dieet van ses senior priesters, ses arm mans en ses weduwees twee keer per jaar. (vn. 97)
Die kothuis is op die onderdrukking van die kollege in beslag geneem deur die Kroon en is in 1544 aan sir Ralph Sadleir en sy vrou Ellen toegestaan. (vn. 98) Sir Ralph het dit in 1547 met die koning verruil vir ander eiendom, (vn. 99) en in dieselfde jaar is dit aan die dekaan en hoofstuk van Worcester toegestaan. (vn. 100) Dit is deur die parlementêre trustees in beslag geneem en in 1650 verkoop aan George Wylde van Gressenhall, co. Norfolk. (vn. 101) Die herehuis het toe 'n herenhuis ingesluit, veld genaamd Butchers Meadows aan die oewer van die Severn, Windmill Fields, Carlsome, 'n tiende-skuur en 'n bos naby Jagg Mills.
By die restourasie is die herehuis teruggegee aan die dekaan en hoofstuk, in wie se besit dit gebly het totdat dit in 1859 oorgedra is na die Kerklike Kommissarisse, (vn. 102), wat die huidige eienaars is.
Die kerk van ST. MARY THE VIRGIN bestaan ​​uit 'n koor 47½ voet by 21 voet, 'n suidelike orrelbaai, 'n skip 60¾ by 28½ voet, 'n noordelike transept 35 voet lank en 19 voet breed, 'n suidelike oorkant 26½ voet lank en 18¼ voet breed, noord en suid paadjies onderskeidelik 10¾ voet en 9½ voet breed, 'n westelike toring van 15 voet vierkant en 'n noordstoep. Hierdie metings is almal intern.
Dat die huidige gebou uit 'n ganglose kruiskerk van die 12de eeu ontwikkel is, word getoon deur die oorblywende ingang van 'n venster in die westelike reaksie van die suidelike arkade. Bykomende bewyse kan gesien word in die sokkel en steunpunte aan die westelike hoek van die skip, die sokkel van die suidelike transept en die suidoostelike steun van die noordelike transept.
Dit lyk asof die koor omstreeks 1250 herbou is, en teen die einde van dieselfde eeu is 'n suidelike gang by die kerk gevoeg en die bestaande suidelike arkade gebou. Kort daarna is 'n soortgelyke toevoeging aan die noordekant van die kerk aangebring, en die noordelike gang en bestaande arcade word vroeg in die 14de eeu bygevoeg. Gedurende die 15de eeu het uitgebreide herstelwerk nodig geword, en die hele noordelike en suidelike dwarsstreepe en gange is herbou. 'N Bietjie later in dieselfde eeu is die westelike toring herbou en verhoog, 'n groot deel van die ouer messelwerk is hergebruik. In die moderne tyd is 'n orrelkamer in die suide van die koor aangebring, die koorboog en dele van die transepte herbou, nuwe vensters ingesit en 'n stoep aan die noordekant.
Die ommuur van die koor bestaan ​​uit fyn rommel, die muur van groot willekeurige rommel, en die grootste deel van die latere werk word gekonfronteer met rooi sandsteenas. Gedeeltes van die interne besonderhede is in ooliet, en groensteen word in die arcades en elders gebruik.
Die oostelike venster van die kansel is van vyf gegroepeerde lansette onder 'n gegote boog met asstampe. Die eksterne etikette het blaarstoppe en 'n gevormde, sluitende boog. In die noordwand is drie vensters met dubbele lanset met binne- en buitekant omhulde etikette. Die suidelike muur bevat twee soortgelyke vensters en 'n suiddeur, laasgenoemde met 'n segmentale agterboog en deurlopend gevormde sye.
Kempsey-kerk: 13de-eeuse Piscina
Die piscina met drie hoeke het drie gevormde hakies, een met blare en 'n gleuf vir 'n rak. Die sedilia is van soortgelyke ontwerp, maar met gevormde etikette en kopstoppe, die spandels word met blare ingevul. 'N Gegote snaarbaan loop om die kansel en breek oor die piscina, sedilia en deuropening, en aan die buitekant is 'n ooreenstemmende baan, blykbaar modern. Die besonderhede van die koor is deurgaans baie herstel, maar die sedilia en piscina is uitstekende voorbeelde van 13de-eeuse werk. Die koorboog is modern.
Die arcade in die vroeë 14de eeu bestaan ​​uit drie baaie, met boë van twee afgeronde orde, wat uit vierkantige piere spring, met 'n halwe skag teen elke gesig en gevormde hoofstede. Die suidelike arcade, ook van drie baaie, het soortgelyke piere met lyswerk van nogal vroeëre datums. Die boë, van twee gevormde orde, is afwisselend van groen en wit klip gebou.
Die 15de-eeuse oostelike en westelike vensters van die noordelike transept bestaan ​​uit drie ligte, en in die moderne noordwand is 'n groot venster van dieselfde tipe. Die twee vensters in die noordelike gang, een aan elke kant van die stoep, is soortgelyk aan die ou vensters in die transept. Die noorddeur, wat moontlik uit die 15de-eeuse datum is, maar 'n latere eksemplaar voorstel, maak oop op 'n moderne stoep. Die westelike venster uit die 15de eeu bestaan ​​uit drie ligte.
Die suidelike transept het slegs 'n venster in die suide, 'n groot moderne opening met vyf ligte, in 'n moderne muur. In die oostelike en westelike mure is spore van vensters uit die 13de eeu met gefilterde skagte na die sye, en aan die oostekant is 'n houtvormige piscina van soortgelyke datum. Die suidelike gang is herbou met twee vensters soortgelyk aan die teenoorgestelde en 'n moderne suiddeur. Die oorspronklike westelike muur het 'n lansetlig. Die dwarsboë aan die oostelike einde van die gange is eietyds met die aangrensende arcades.
Die toring bestaan ​​uit drie fases, met hoekstutte en 'n omhulde parapet, met kronkels op die vier hoeke. Die twee-gesentreerde toringboog het sypanele en sofiet met plat panele, en die westelike venster van die grondverdieping is van vier groot flikkerligte met vertikale spore in die kop. In die noordooste is 'n geblokkeerde ingang van die vise, wat nou deur 'n moderne buitedeur ingegaan word. Die klokkamer word aan al vier kante verlig deur vensters van twee trafo-ligte met tweekantige koppe, en die ringkamer daaronder deur vensters van soortgelyke ontwerp in die noorde, weste en suide.
Die tweede venster uit die ooste in die noordelike muur van die koor en die ooreenstemmende venster in die suide bevat 'n paar uiters fyn oorblyfsels van glas uit die 14de eeu. In die noordelike venster is die figure van die heilige Margaret en 'n aartsbiskop, waarskynlik St.Onder in klein panele is die figure van 'n biskop en die heilige Catherine. Dit is vroeër in styl en behoort waarskynlik aan die laaste deel van die vorige eeu. Die suidelike venster bevat figure van St. Catherine en St. Cuthbert van dieselfde grootte as die figure in die teenoorgestelde venster, en met afdakke van 'n soortgelyke ontwerp. Hieronder is klein trefpanele, met die figure van 'n biskop en 'n koning, miskien St. Edward. Almal het rooi agtergronde, met die uitsondering van die St. Catherine in die suidelike venster. Die koppe, gronde en rande van die vensters bestaan ​​uit verskillende fragmente afdak en randwerk.
Die sitplek en toebehore is almal modern. Op die noordelike koormuur is 'n monument vir Sir Edmund Wylde, 1620, bestaande uit 'n gewapende beeld op 'n altaargraf met boog en kroonlys bo -op, en twee knielende figure van sy seuns Edmund en Walter, en in die voorkant die arms en helmteken in die voorkant van Wylde. Die vrou van sir Edmund was Dorothy Clarke van Houghton Conquest, Bedfordshire. 'N Paar jaar lank het 'n perdkastanje uit hierdie graf gegroei wat as een van die groot ornamente van die kerk beskou is. Onder die toring is 'n groot moderne brons borsbeeld van Sir Richard Temple, bart., Wat in 1902 oorlede is.
Die klokke is ses in getal: die eerste ingeskryf 'Cantate Domino Canticum Novum 1686' die tweede, 'Vrees God, eer die koning 1686' die derde, 'Matthew Bagley het my 1686' die vierde, 'Henricus Bagley me fecit 1686' die vyfde, die name van die kerkwaardiges. Hierdie klokke het dieselfde letters en is waarskynlik van dieselfde datum. Die sesde is deur Mears, 1821, en die heiligdom is ingeskryf T, R, K, W, I, L, met rose en fleur de lis stop, en 'n klokkie tussen die voorletters I. B.
Kempsey-kerk uit die noordooste
Die bord bestaan ​​uit 'n 1571 koppie wat herstel is en onlangs vergul is, 'n patroon, blykbaar uit 1639, 'n groot flagon, 1732, 'n moderne silwer vergulde kopie van die 1571 -koppie, 'n klein plat patroon en twee groot aalmoese. Al die bord behalwe die flagon is silwer vergulde.
Die registers voor 1812 is soos volg: (i) doop 1688 tot 1782, begrafnisse 1688 tot 1783, huwelike 1690 tot 1753 (ii) doop en begrafnisse 1783 tot 1812, huwelike 1783 tot 1807 (iii) huwelike 1754 tot 1812. Baie vroeër 17de eeu -inskrywings sal tussen die biskoppe se transkripsies gevind word.
Daar was 'n priester in Kempsey ten tyde van die Domesday Survey. (vn. 103) Die advowson het tot die bisdom van Worcester behoort. (vn. 104) John Devreux, neef van die biskop van Worcester, is in 1284 tot rektor van Kempsey aangestel. (vn. 105) Hy was blykbaar nie-inwoner, want hy het 'n predikant aangestel wie se deel uit 'n deel van die tiendes, lykshuise bestaan ​​het , Petrus se pennie en twee vragte hooi, 'n mannetjie en tuin. (vn. 106). In 1288 maak die biskop die kerk van Kempsey prebendal na die kollege van Westbury en skenk John Devreux die vooroordeel. (vn. 107) In die daaropvolgende jaar is 'n ondersoek deur die pous, Nicholas IV, ingestel oor 'n versoekskrif van die Prior en die klooster van Worcester waarin verklaar word dat hulle die reg gehad het om rektore en predikante in te stel tydens 'n vakature in die siening van Worcester , maar die biskop het die kerk van Kempsey gevorm, wat onderworpe was aan die kerk van Worcester, prebendal aan die kerk van Westbury-on-Trym en dit aan sy klerk, John Devreux, opgedra, wat hy tot rektor van die kerk van Kempsey gemaak het en 'n nuwe kanon in die kerk van Westbury, sodat die kerk van Kempsey nie meer onmiddellik onderworpe was aan die kerk van Worcester soos dit hoort nie. (vn. 108) Kempsey bly egter 'n vooroordeel van Westbury in die geskenk van die biskoppe van Worcester, (vn. 109) die predikante wat deur die rektore aangestel is, (vn. 110) en in 1434 word dit deur 'n pous verklaar brief by die versoekskrif van Adam Moleyns, rektor van die kerk, dat die kerk van Kempsey as 'n vooroordeel van Worcester met ander voordeel of waardigheid gehou kan word sonder pouslike bedeling. (vn. 111) In 1473 is die kerk van Kempsey aan die kollege van die Heilige Drie -eenheid, Westbury, bewillig deur biskop John Carpenter, wat die kollege herbou het, omdat die inkomste onvoldoende gevind is (vn. 112) en vanaf daardie tyd het die voorleggings aan die pastorie is deur die dekaan en hoofstuk van Westbury gemaak. (vn. 113)
In Februarie 1544 is die kollege met al sy besittings aan die koning oorgegee, (vn. 114) en die pastorie en advokaat van Kempsey is in daardie jaar aan sir Ralph Sadleir en sy vrou Ellen toegestaan. (vn. 115) Hulle verruil hulle met die koning in 1547 vir ander eiendom, (vn. 116) en in dieselfde jaar is hulle toegestaan ​​aan die dekaan en hoofstuk van Worcester. (vn. 117) Die voorleggings is deur die dekaan en die hoofstuk gemaak vanaf daardie tyd tot vandag toe. (vn. 118)
'N Redenaar by Kempsey is in 868 deur Aelhun, biskop van Worcester, gebou en opgedra aan St. Andrew (vn. 119)
In 1316 is 'n gesang van een kapelaan in die parochiekerk van Kempsey gestig deur John de Kempsey, tesourier van die katedraal van Hereford. Hy het dit toegerus met twee boodskappe, 40 hektaar grond, 2 hektaar weide en 9s. 8d. huur in Kempsey. (vn. 120) Die eerste voorlegging aan hierdie gesang is deur John de Kempsey gemaak, (vn. 121), maar dit lyk asof daaropvolgende versamelings deur die biskoppe van Worcester gemaak is. (vn. 122) In 1362–3 verleen Roger de Otery, klerk, 'n boodskap en grond in Norton deur Worcester aan die kapelaan van die gesang by die altaar van St Mary in die kerk van Kempsey. (vn. 123) Ten tyde van die ontbinding van die gesange in die bewind van Edward VI beloop die skenking van hierdie gesang £ 6 10s. 11d., waarvan 26s. is aan die biskop betaal en 11s. 4¾d. tiende vir die koning. In een opgawe van die waarde van die gesang word gesê dat die gemeente Kempsey 400 'huisvestingsmense' bevat en dat die een gemeentepriester nie voldoende was nie, (vn. 124), maar in 'n ander word die aantal huishoudings as 120 teruggegee. (vn. 125) Die gesang is in 1548 aan sir John Thynne en Laurence Hide toegestaan ​​as 'n laat besitting van Kenelm Buck van The Nash. (vn. 126) Hulle moes dit kort daarna aan Kenelm Buck oorgedra het, want hy het in 1550 gesterf in besit van die koorlande van Kempsey wat hy van die biskop van Worcester gehou het as van sy landgoed in Kempsey. (vn. 127) Francis, sy seun, het hom opgevolg, en dit lyk asof hy in 1566 in besit van die gesang was. (vn. 128)
'N Boodskap wat die kerkhuis genoem word, is in 1548 saam met die gesang aan sir John Thynne toegestaan. (Vn. 129) Dit het saam met die gesang aan die Bucks oorgedra en in 1558 deur Francis Buck aan trustees oorgedra vir die gebruik van die inwoners van Kempsey . Dit is toe beskryf as vier baaie, en elke baai 15 voet lank. Die trustees het die kerkhuis van tyd tot tyd verhuur, met behoud van die reg om op kwartaal kennisgewing in besit te tree met die doel om 'n kerklike bier te hou. (vn. 130)
Daar is 'n Baptiste -kapel in Kempsey wat in 1860 opgerig is.
—Die parochie was sedert die vroegste tye in besit van sekere lande en erfenisse onder hierdie titel. Die trustplase bestaan ​​nou uit ses kothuise in verskillende dele van die gemeente, ook uit twaalf huise in Kerkstraat en The Greens 3 a. 3 r. 20 bl., Bekend as Lammas Land, of Ann's Acre 1 a. of. 20 bl., Bekend as Southam Lammas Lands, en toewysings, Kerkstraat, met 3 a.
Die amptelike trustees hou ook 'n bedrag van £ 427 10s. 3d. konsole, wat £ 10 13 lewers. 8d. jaarliks, wat voortspruit uit die verkoop van grond en ophopings.
Die netto inkomste van ongeveer £ 110 per jaar word aangewend vir die herstel van die kerk en algemene kerklike uitgawes.
Die trust word gereguleer deur 'n skema van die Charity Commissioners 17 Junie 1902.
Christopher Meredith se liefdadigheid.
—Volgens die testament van hierdie skenker, gedateer 24 Januarie 1652, is Bybels en gebedsboeke ter waarde van £ 3 per jaar van die Stationers 'Company ontvang vir verspreiding onder die huurders van die herehuis van Kempsey, en dergelike boeke van dieselfde waarde onder die geleerdes van die skool. Op bevel van die liefdadigheidskommissarisse 5 Desember 1905 is hierdie afdeling van die liefdadigheidsorganisasie die Meredith Educational Foundation.
'N Gratis skool is in hierdie gemeente gevoer, so ver as wat ons onthou, waarvan die meester £ 1 per jaar ontvang het uit 'n geskenk van John Winslow in 1717. Die amptelike kurators hou ook 'n bedrag van £ 105 9s. 6d. konsole, wat £ 2 12 lewers. 8d. jaarliks, in 1839 nagelaat deur testament van Rebecca Sargent as 'n inskrywing op die Charity -skool.
—Sir Edmund Wylde, kt., Soos op die kerktafel gesê, gee in 1620 £ 20 vir die armes, en ander skenkers (twintig in getal) gee kleiner bedrae, wat in totaal £ 94 10 beloops. In 1679 'n erf en 1 a. 2 r. in die gehuggie Kerswell daarmee gekoop is. In 1902 die som van £ 4 4s. is as huur ontvang, en die amptelike kurators hou 'n bedrag van £ 42 15s. 3d. troos ten opsigte van hierdie liefdadigheidsorganisasies ook 'n bedrag van £ 4 16s. 5d. troos ten opsigte van William Giles se geskenk van £ 5 vir brood op Oujaarsdag.
Die kerktafel het verder genoem dat Charles Geary by sy testament 1788 £ 20 gelos het, die rente wat in Kersfees tussen tien arm vroue in brood en kole gelê moet word. Die nalatenskap word verteenwoordig deur £ 19 10s. 2d. troos.
In 1789 het Elizabeth Eaton deur haar testament en 'n kode daarvan onderskeidelik £ 150 en £ 50 vir die armes nagelaat, wat verteenwoordig word deur £ 195 11s. 11d. troos.
In 1822 het William Hay volgens sy testament £ 19 19 nagelaats., die rente wat toegepas moet word by die uitdeel van skoene aan arm mans. Die nalatenskap word nou verteenwoordig deur £ 35 19s.
Die verskillende voorraadbedrae word deur die amptelike trustees gehou en lewer jaarliks ​​dividende van £ 7 9 ops. Hierdie vyf liefdadigheidsorganisasies word saam toegedien en hoofsaaklik toegepas in die verspreiding van kole.
'N Jaarlikse bedrag van 20s. word in brood aan die armes verdeel ten opsigte van die liefdadigheid van John Winslow, wat uit die huurgeld van 4 a betaalbaar is. 2 r. in die tiendes van Draycott in hierdie gemeente wat deel uitmaak van die liefdadigheidsorganisasies van George Lloyd en Richard Spencer, bestaande uit 'n akte van 21 Augustus 1762. Die jaarlikse huurbedrag van ongeveer £ 12 is van toepassing op gemeentes ten bate van die armes van Kempsey en Severn Stoke.
Edward Hurdman het deur sy testament (datum nie vermeld nie) £ 100 gelos, die rente wat op St. Thomas's Day toegedien moet word vir drie of vier arm mans. Die nalatenskap is belê in £ 102 13s. 11d. troos.
In 1839 het Rebecca Sargent deur haar testament £ 100 agtergelaat, die rente wat op St.s. 6d. troos.
In 1853 het Frances White 'n nalatenskap agtergelaat, nou verteenwoordig deur £ 30 3s. 11d. troos, die inkomste wat in brood aangewend moet word.
In 1880 het mev Mary Handy Mercer, deur haar testament te Gloucester 27 Augustus, £ 100 nagelaat, die rente wat aan die armes uitgedeel moet word. Die nalatenskap is belê in £ 97 18s. 4d. troos.
In 1883 het juffrou Caroline Wigley Bell, deur haar testament te Gloucester, 15 November, £ 100 vir die armes nagelaat. Die nalatenskap, minder plig, word verteenwoordig deur £ 88 6s. 10d. troos.
Die verskillende voorraadbedrae word gehou deur die amptelike trustees, wat ook 'n bedrag van £ 10 13 besits. 2d. troos ten opsigte van 'n nalatenskap onder die testament van Sarah Mills, op 23 Augustus 1876 in Londen bewys.
Die jaarlikse dividende van die ses voorafgaande liefdadigheidsorganisasies beloop saam £ 10 17s., word hoofsaaklik toegepas in die verspreiding van doles, met die voorkeur bo weduwees.
In 1859 het Joseph Munn, deur sy testament op 18 Februarie op Worcester bewys, £ 100 nagelaat, die rente wat in brood vir armes toegepas moet word. Dit is belê in £ 94 19s. 9d. konsole, wat £ 2 7 oplewers. 4d. jaarliks.
In 1898 het Thomas Crisp, deur sy testament op 11 November, £ 20 -konsole nagelaat, die jaarlikse dividend van 10s. moet toegepas word by die aankoop van skoene wat op Goeie Vrydag gegee moet word aan 'n arm man van minstens vyftig jaar, en die oorblyfsels wat in brood verdeel moet word.