Wie is jy? Wat is jou regte naam?
Eendag het 'n bietjie Wese by 'n stroom gesit ... sug, hartseer en net 'n bietjie bang. Op dieselfde oomblik, soos die lotgevalle dit sou kon, het Salomo, die verstandige ou uil, met net oorhoofse gevlieg.
Gedurende sy baie jare om oor die welsyn van die woud te kyk vir al die wesens wat daar gewoon het, was hy in verskeie situasies wat soortgelyk aan hierdie een was. Salomo het geweet hy kan hierdie klein wese help ... if sy het dit gewen. En so, met 'n draai van sy kop en 'n effense bank van sy groot vlerke, het hy platgeslaan en geland, so liggies, langsaan 'n klein logboek waarop die klein Wees sit.
Om seker te maak dat sy aankoms nie te ontstellend was nie, het hy stil met haar gesels, selfs voordat hy sy vlerke gevou het.
Wat maak jou voel so hartseer?
'My, my kleintjie,' sê hy in die mees sagte tone: 'Wat op aarde kan jou so hartseer laat voel?'
Maar die klein wese het nie eers uit die grond gekyk nie, laat staan ​​praat. So het Salomo net gehandel asof sy hom geantwoord het en het op 'n baie aangename manier voortgegaan... "O ja," het hy gesê. "Ja, verseker; Ek weet presies hoe jy voel. "
Weer het hy gewag dat sy ten minste sy teenwoordigheid moet erken - maar nog steeds niks nie.
"Jy weet," het hy gesê, "daar is tye wanneer dit help om met 'n vriend oor die probleme te praat ... veral as iemand iets van hulle raak ... wat ..." ... Hy het net lank genoeg stilgehou om seker te maak hy het haar aandag gehad , "Dit gebeur net so, ek doen."
Al wat ek wil, is om gelukkig te wees met myself ...
Nog 'n oomblik het tussen hulle gegaan, en toe, so stadig, het die kleintjie haar kop omgedraai om na Salomo te kyk. Hulle oë het ontmoet, en hy het in hulle geglimlag. Sy moes iets in sy gesig gesien het, want sy het diep asem gevat en begin praat.
"Al wat ek wil, is om gelukkig te wees met myself. Is dit te veel gevra? Die ander wesens lyk vir hulleself tevrede, maar hierdie gevoel blyk nooit vir my te hou nie; iets kom altyd saam om dit te bederf. "En toe, haar kop in haar klein hande laat sak, het sy uitgeroep:" Wat op aarde is verkeerd met my? "
"Niks is verkeerd met jou, kleintjie nie. Maar ek vermoed - "
"Toe, hoekom," het sy onderbreek, "doen so baie klein dinge wat my pla? Hoe lyk dit of niemand my verstaan ​​of waardeer vir wie ek is nie? En dan is daar hierdie verskriklike behoefte om my te bewys aan almal, om nie die vrees te noem nie ... "
Wie is jy? Wat is jou naam?
Salomo het genoeg gehoor. Hy stap in haar stroom van gedagte: "Hou maar net 'n oomblik, kleintjie; Kom ons gaan nie voor onsself voor nie. As ek jou sal help om hierdie hartseer van jou te verstaan ​​- dink ek, dink ek nie - ons moet ons onsself voorstel? Sou dit nie 'n goeie plek wees om te begin nie? 'En sonder om te wag vir haar om saam te stem, het hy gesê: "My naam is Salomo, ek is bly om jou te ontmoet! Wat is joune?"
As hy besef dat hy reg was, het die kleintjie haarself versamel en regop gesit en gesê in 'n klein stem: "My naam is iemand."
"Regtig?" Het Solomon gesê. "Nou is dit nie Wat 'n interessante naam! Was dit by jou geboorte gegee? "
'Ek onthou regtig nie,' sê sy ietwat skelm. 'Maar ek dink nie so nie.'
"Hoe het jy dan gekom om iemand genoem te word? Wie het dit vir jou gegee? "
Sy vraag het haar verras. Niemand wat sy ooit ontmoet het, het haar so iets voorheen gevra nie.
Ek het nie geweet wie ek was nie ... Ek was iemand
"Eintlik is dit 'n bietjie dowwe, maar ek het eendag myself deur sommige diep bosse wandel. Ek onthou hoe ek daarheen gekom het, en selfs wie ek was. "
Toe sy besef hoe verward haar storie aan 'n volledige vreemdeling moet verwar, kyk sy na Salomo om sy antwoord te sien. Hy het glad nie verras nie.
Na 'n diep asem het sy voortgegaan: "Dit was reg, toe ek die voorspoed gehad het om in 'n baie behoorlike kraai met die naam Magnus te stamp. Hy moes my van 'n tyd of plek af ken, want toe ek hom van my verwarring vertel het, was hy vriendelik genoeg om my my naam te vertel. "
Sy het 'n klein glimlag aangepak, en sy het opgekyk na Salomo, in afwagting van 'n glimlag. Maar as hy gelukkig was, het hy dit seker nie gewys nie.
"Hmm, ja ... net soos ek vermoed het," het Salomo in tones gesê wat haar plaag gemaak het.
"Wat doen Wat beteken? "sê die klein wese, effens op die verdediging.
"Ek dink ek sien jou probleem. Ek weet hoekom jy nie met die ander wesens kon saamkom nie, en wat hou jou daarvan om gelukkig te wees met jouself. "
Die klein wese was glad nie seker dat sy daarvan gehou het waar hierdie gesprek was nie. Sy het geen belangstelling gehad om Salomo te hoor nie, maar herinner haar aan wat sy al geweet het, maar na 'n oomblik het sy voortgegaan en gevra. Die onbedoelde sarkasme in haar eie stem het haar geskrik.
"En net wat sou dit wees? "
Jy is gelieg tot ... Jy is nie wie jy gesê het nie
Salomo het stilgestaan ​​en sy woorde versigtig gekies. Uiteindelik antwoord hy in gemete, sagte tonne: "Kleintjie, jy is gelieg na ... oor jou naam; dit is nie wat jy gesê is nie. "
Van al die antwoorde wat sy kon voorgestel het, was dit die minste waarskynlik. Sy het 'n skok - 'n klein skok - deur haar gevoel, en haar hart het in ongelyke klop gehardloop. En toe sy haar asem inhaal - wat sy nie eens agtergekom het nie, het sy vermis geraak - sy het swaar ingesluk en gevra: "Wat op aarde bedoel jy, ek het oor my naam gelieg? As my naam nie 'iemand' is nie. . . dan wat is dit dan? "