WWI -held Henry Johnson ontvang uiteindelik 'n erepenning - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
WWI -held Henry Johnson ontvang uiteindelik 'n erepenning
In 1917 werk Henry Johnson as spoorwegportier in Albany, New York, toe die Verenigde State oorlog teen Duitsland verklaar het. Destyds, voordat die Wet op selektiewe diens diensplig ingevoer het, was Afro-Amerikaanse vrywilligers slegs toegelaat in vier heeltemal swart regimente in die weermag en 'n paar eenhede van die National Guard. Johnson het by die 15de New York National Guard Regiment aangesluit, wat vir die doeleindes van die oorlog omskep is in die 369ste Infanterieregiment. Die regiment het tot die grootliks swart 93ste afdeling van die American Expeditionary Force behoort, 'n haastig saamgestelde afdeling wat onder die eerste Amerikaanse magte sou wees wat in Frankryk sou aankom. Die meeste van die 369ste se soldate kom uit Harlem, San Juan Hill (omstreeks 59ste straat in Manhattan) en Williamsburg, Brooklyn; na hul uitbuiting in Frankryk, sou hulle die 'Harlem Hellfighters' genoem word.
In die vroeë maande van 1918, met Frankryk tot sy uiterste in sy stryd teen Duitsland, het die Amerikaanse generaal John Pershing die 369ste aan die Vierde Leër geleen, hoewel hy dit duidelik gemaak het dat hy swart soldate minderwaardig as blankes beskou. Trouens, Pershing het selfs verder gegaan in sy opdrag aan die Franse militêre sending, en geskryf dat die swartman nie 'n 'burgerlike en professionele gewete' het nie en 'n 'konstante bedreiging vir die Amerikaner' was. Tot hul eer, het die Franse min aandag aan Pershing se waarskuwings gegee. Hulle het die 369ste na die westelike rand van die Argonne -woud, in die Champagne -streek van Frankryk, gestuur.
Johnson en 'n ander privaat, Needham Roberts van New Jersey, was in die Franse militêre kledingstuk gedien in die nag van 4 Mei 1918, toe Duitse skerpskutters op hulle begin skiet. Johnson begin granate na die naderende Duitsers gooi; getref deur 'n Duitse granaat, kon Roberts net meer van die klein bomme aan Johnson gee om na die vyand te kyk. Toe hy sy voorraad granate opgebruik het, het Johnson sy geweer begin afvuur, maar dit het gou vasgekeer toe hy nog 'n patroon wou insit. Teen daardie tyd het die Duitsers die twee private omsingel, en Johnson het sy geweer as 'n stok gebruik totdat die boude geskeur het. Hy het gesien hoe die Duitsers probeer om Roberts gevange te neem, en het met sy enigste oorblywende wapen, 'n bolo -mes, op hulle aangekla.
Johnson het een soldaat in die maag gesteek en 'n ander in die ribbes, en nog steeds baklei toe meer Franse en Amerikaanse troepe op die toneel aankom, wat die Duitsers laat terugtrek het. Toe die versterkings daar kom, het Johnson beswyk van die 21 wonde wat hy in die stryd van een uur opgedoen het. Alles in ag genome, het hy vier Duitsers doodgemaak en nog 10 tot 20 gewond, en hulle verhinder om die Franse lyn te breek. Die Franse het Johnson en Roberts die Croix de Guerre toegeken; Johnson's bevat die gesogte Gold Palm vir buitengewone dapperheid. In totaal verdien ongeveer 500 lede van die Harlem Hellfighters die Croix de Guerre tydens die Eerste Wêreldoorlog, wat Frankryk se waardering vir hul opoffering toon.
Toe Johnson en sy mede -Hellfighters in Februarie 1919 by die huis aankom, is hulle vereer met 'n parade in Fifth Avenue in New York. Duisende toeskouers het langs die roete gestap om te sien hoe Johnson byna 3 000 troepe in 'n oop motor na Harlem lei, terwyl hulle 'n ruiker lelies vashou. Die viering het egter 'n donker kant: die 369ste het hul eie parade gekry omdat hulle nie saam met ander terugkeer Amerikaanse troepe by die amptelike oorwinningsparade kon aansluit nie.
Alhoewel die voormalige Amerikaanse president Theodore Roosevelt Johnson een van die 'vyf dapperste Amerikaners' genoem het om in die Eerste Wêreldoorlog te dien, en die regering sy beeld op seëls vir oorwinningsoorlog en werwermateriaal gebruik het, het Johnson se ontslagpapiere geen melding gemaak van sy vele wonde nie, en hy het na die oorlog geen ongeskiktheidsvergoeding ontvang nie. Johnson het teruggekeer na Albany, en na sy werk as spoorwegportier, maar sy beserings het hom moeilik gemaak om te werk, en hy het gou begin afneem in alkoholisme en armoede. Sy vrou en kinders het hom verlaat, en hy is in 1929 op 32 -jarige ouderdom oorlede, sonder dat iemand in sy familie weet, beland hy in 'n arm arm in Albany.
Vanaf die 1990's het Johnson se verhaal egter meer erkenning gekry. Albany het 'n monument ter ere van hom opgerig, en 'n veldtog is van stapel gestuur om die Amerikaanse regering Johnson postuum te laat erken vir sy diens. Onder leiding van Johnson se seun Herman - wat tydens die Tweede Wêreldoorlog een van die beroemde Tuskegee Airmen was - en New Yorkse politici, waaronder senator Chuck Schumer, het die pogings oor die jare veld gewen, en in 1996 het president Bill Clinton Johnson 'n Purple Heart toegeken. In 2001 het historici van die New Yorkse afdeling vir militêre en vlootaangeleenthede bevestig dat Johnson in Julie 1929 'n begrafnis met militêre eer op die Arlington Nasionale Begraafplaas ontvang het, sonder dat sy familie dit geweet het. In 2002 het die Amerikaanse weermag Johnson die tweede hoogste militêre eer van die land, die Distinguished Service Cross, toegeken.
Tog het Schumer en ander Johnson -ondersteuners hul toegewyde veldtog voortgesit om Johnson die erkenning te wen wat hulle gevoel het dat hy verdien, en is slegs geweier weens die kleur van sy vel. Na byna twee dekades is hul pogings verlede maand uiteindelik beloon toe die Withuis aangekondig het dat Johnson op 2 Junie die Medal of Honor sou ontvang. kort na die Argonne -stryd, met lof vir Johnson se optrede. Soos berig deur NBC News, het een van senator Schumer se personeellede die voorheen onbekende dokument in haar navorsing opgedaag, tesame met eerstehands verslae van die geveg van Roberts en ander soldate. Herman Johnson is in 2004 oorlede, en kommandosersant -majoor Louis Wilson van die New York National Guard het die Medal of Honor namens Henry Johnson aanvaar.
William Shemin, 'n mede -veteraan uit die Eerste Wêreldoorlog, is ook tydens die seremonie van die Withuis met 'n postuum van eerbewys bekroon; sy dogters, Ina Bass en Elsie Shemin-Roth, namens hom aanvaar. As lid van die 47ste Infanterieregiment, 4de Infanteriedivisie, het Shemin in Augustus 1918 beheer oor sy peloton geneem nadat sy beamptes beseer of doodgemaak is, totdat hy getref is deur 'n Duitse masjiengeweerkoeël wat deur sy helm gesteek is. Shemin, wat Jood was, het die Purple Heart vir sy gevegsbeserings ontvang en is in Desember 1919 met die Distinguished Service Cross bekroon, maar - net soos Johnson - is die grootste eer van die land geweier, waarskynlik as gevolg van die hewige diskriminasie van die era.
"Black Death " – Henry Johnson – American 's First World War Hero
Henry Johnson was 'n soldaat uit die Eerste Wêreldoorlog wat 'n Duitse aanranding uit sy eie dood geslaan het terwyl hy ernstig gewond was. Hy was 'n groot Amerikaanse held en het die hoogste militêre eer van twee verskillende lande ontvang. Een van die lande, sy eie, het egter nie die medalje toegeken tot byna 100 jaar na sy diens in WWI nie.
Die eer wat hierdie man verdien het, is nie deur die Amerikaanse regering toegeken by sy terugkeer huis toe nie, omdat hy swart was. Maar daardie rassisme is uiteindelik oorkom, al was dit net deur die onmiskenbare herinnering aan sy heldhaftigheid.
15de Infanterie, in Frankryk, met Franse helms op.
In 1917 het 'n jong man wat as Red Cap -portier by 'n Albany, New York -treinstasie werk, by die 15de New York National Guard Regiment aangesluit. Weens die Amerikaanse segregasiebeleid was dit 'n heeltemal swart regiment. Omdat die VSA oorlog teen Duitsland en sy bondgenote na Frankryk gestuur het, is die 15de New York hernoem tot die 369ste infanterieregiment en onder die Amerikaanse ekspedisiemag onder generaal John J. Pershing geplaas.
Johnson het op Oujaarsdag, 1918, in Frankryk aangekom. Die Afro-Amerikaanse troepe van die Amerikaanse weermag is geteister, soms selfs gedood, deur hul blanke eweknieë wat soms sou weier om langs hulle te veg. Die beamptes het hulle ook wantrou, geteister en neerbuigende opmerkings en pamflette aan die Franse weermag en burgerlikes oor hul swart soldate gerig.
Swart regimente was dus baie swak opgelei en word meestal toegewy aan arbeid, soos die vervoer van voorraad en grawe van slote en latrines.
Die Franse het egter nie byna voldoen aan die blinde vooroordeel van die Amerikaanse weermag nie. Toe hul vierde weermag, met 'n tekort aan troepe, die 369ste infanterieregiment aangebied om hul lyn te versterk, het hulle die soldate met graagte aangevat en dit net so gebruik. Hulle het Franse gewere en helms gekry en gestasioneer by voorpos 20 in die Argonne -woud, in die Champagne -streek in Frankryk, net wes van die berugte slagvelde van Verdun.
William Henry Johnson en Needham Roberts staan ​​met hul Franse Croix de Guerre -medaljes in 1918.
In die vroeë oggendure van 14 Mei 1918 was Johnson en Needham Roberts van Trenton, New Jersey, op diens. Net voor 02:00 wip skote van Duitse skerpskutters verby en hulle weet die vyand is op pad.
Om 02:00 hoor Johnson en Roberts die snippie en sny van snyers op die omtrekdraad en maak gereed vir 'n aanval. Johnson, met 'n boks granate aan sy sy, het Roberts aangesê om terug te hardloop en die Franse troepe te waarsku.
Terwyl Roberts hardloop, begin Johnson granate uit die sloot gooi, na die Duitsers. Uit die donkerte reageer die Duitsers in natura met granate en geweervuur. Roberts kon sy kameraad nie agterlaat nie en hardloop terug om te help, maar hy word deur 'n Duitse granaat getref en ernstig gewond in sy arm en heup.
Toe hy klaar was met granate, het Johnson sy geweer afgevuur. Hy is getref deur 'n geweervuur ​​te beantwoord, terwyl hy in sy hande en gesig geslaan het. Hy het ronde na ronde geskiet totdat hy per ongeluk 'n Amerikaanse ammunisiepatroon gegryp en sy Franse geweer vasgesteek het.
Skielik was die Duitsers oral rond en spring in die loopgraaf. Minstens 'n dosyn soldate sak af op die twee gewonde mans wat deur hul wit Amerikaanse kamerade vermoedelik minderwaardig was. Johnson, reeds met talle koeëlgate in sy liggaam, het bewys dat die idee van minderwaardigheid heeltemal onwaar is.
William Henry Johnson en Needham Roberts in 1918.
Met sy geweer as 'n klub, swaai hy na die vyand en val verlammende houe totdat sy voorraad uiteindelik verpletter word. Johnson is oor die kop geslaan en ineengestort. Miskien as hy alleen was, sou hy dit laat vaar het, natuurlik in die minderheid en ernstig beseer. Maar hy kon sien hoe die Duitse soldate Roberts gryp en hom as 'n gevangene wegneem.
Johnson het opgespring, sy bolmes uitgehaal en weer in die vyand gestorm.
Die mes wat hy in sy hand gegryp het, is byna tien jaar tevore deur die Amerikaanse weermag aangeneem. Die weermag het dit die eerste keer teëgekom in die Spaans-Amerikaanse oorlog, onder leiding van inheemse guerrilla-vegters in die Filippyne. Hierdie groot mes, meestal tussen 'n voet en twee voet lank, word meestal vir landboudoeleindes gebruik, gemaak deur metaalwerkers regoor die land. Op die agterkant van sy skerp, geboë lem het die bolo 'n besonderse sny- en inbraakwapen gemaak wat bene met een goed gebalanseerde swaai kon skeur.
Die Duitsers in die loopgraaf het 'n vinnige les gekry oor hoe skrikwekkend hierdie wapen was toe 'n man hom daartoe verbind het om tot sy laaste asem te veg.
Johnson het een soldaat in die maag gesteek. Hy het 'n beampte vermoor toe hy in die arm geskiet is. Een Duitser het probeer om hom aan te pak deur op sy rug te spring, maar is in plaas daarvan deur Johnson se mes tussen sy ribbes gestuit. Oorweldig deur sy woede en met die geluid van Franse en Amerikaanse troepe wat na die skermutseling hardloop, hardloop die Duitsers terug in die nag.
Kolonel Hayward 's "Hell Fighters " in parade. Die beroemde 369ste infanterie wat in New York marsjeer ter ere van hul terugkeer na hierdie land.
Toe die versterkings aankom, val Johnson in duie. Hy is geskiet, gesteek, geslaan en met granaatskerwe geslaan en het in sy desperate geveg altesaam 21 ernstige beserings opgedoen.
Die hele Franse mag in die streek het byeengekom om te sien dat Johnson en Roberts die Croix du Guerre, die land se hoogste militêre eer, bekroon het. Hulle was die eerste Amerikaanse soldate wat ooit hierdie onderskeiding behaal het. Johnson se medalje is verder versier met die Goue Palm. Hy het bekend gestaan ​​as 'Black Death'.
By sy terugkeer huis toe lei Johnson, bevorder tot sersant, 'n parade van 3 000 man van die 369ste deur New York na Harlem. Meer as 500 man van die 369ste het die Croix du Guerre verdien sedert Johnson en Roberts en verder een van die mees versierde Amerikaanse regimente geword wat in WWI gedien het. Hulle het die bynaam "Harlem Hellfighters" gekry. Maar ten spyte hiervan was die parade wat Johnson gelei het, slegs vir swart dienspligtiges, aangesien hulle nie aan die belangrikste oorwinningsparade kon deelneem nie.
Om 'n verdere belediging vir Johnson se beserings toe te voeg, is geen melding gemaak van sy gevegswonde in sy ontslagpapiere nie. Dit het beteken dat hy nie net 'n pers hart ontvang het nie, maar ook mediese voordele geweier is weens 'n beseerde veteraan, selfs toe die Amerikaanse weermag sy verhaal as propaganda vir werwing gebruik het.
'N Biografiese tekenprent van 1946 van Henry Johnson wat deur Charles Alston geskep is.
As gevolg van sy beserings kon hy nie 'n werk behou nie. Sy vrou en drie kinders het hom agtergelaat met alkoholisme. In 1929 sterf hy op 32 -jarige ouderdom, 'n weggooide Amerikaanse held.
Maar sy geheue het voortbestaan. Sy seun, Herman Johnson, wat in die Tweede Wêreldoorlog in die Tuskegee Airmen gedien het, het saam met die senator Chuck Schumer van New York en ander geveg om sy pa se dapperheid amptelik te erken. In die 1990's is 'n monument in Albany opgerig ter ere van Johnson en president Bill Clinton het hom postuum die Purple Heart toegeken. In 2002 verleen die Amerikaanse weermag hom die Distinguished Service Cross, die tweede hoogste eer wat die weermag het. In 2015 gee president Barack Obama Johnson die hoogste eer, die Medal of Honor. Die Franse herken hom lankal as 'n oorlogsheld.
Voordat Johnson se seun in 2004 oorlede is, moes hy by sy vader se graf gaan staan. Herman Johnson het die grootste deel van sy lewe deurgebring in die oortuiging dat sy pa in 'n onbekende arm se graf gelê is. Maar militêre rekords wat in 2001 gevind is, onthul dat Johnson met volle eer op die Arlington National Cemetery begrawe is.
WWI 'Harlem Hellfighter ' Henry Johnson om Medal of Honor te ontvang
Hulle het sers. Henry Johnson "Black Death", 'n soldaat van die geheel-swart "Harlem Hellfighters" -eenheid wat tydens die Eerste Wêreldoorlog twee dosyn Duitsers met 'n geweer en dan 'n mes afgeveg het
Maar toe die oorlog eindig en die lof van president Theodore Roosevelt en die Franse, wat hom die hoogste toekenning vir dapperheid in die land toegeken het, die 'Croix de Guerre avec Palme', vervaag in die reses van die Amerikaanse geskiedenis, kon Johnson nie eens 'n pensioen. Dit was 'n era van rasseskeiding en Johnson, wat hom in die toespraak van 1919 teen rassisme in die weermag uitgespreek het, is op 32 -jarige ouderdom oorlede nadat hy sy posdiensloopbaan as portier vir die spoorwegdiens deurgebring het.
Nou, byna 'n eeu na sy pogings in die geveg, het die Withuis hierdie week aangekondig dat Johnson die Medal of Honor sal ontvang. Johnson en nog 'n veteraan van die Eerste Wêreldoorlog, William Shemin, 'n Joodse sersant wat gelieg het oor sy ouderdom om te dien, en uiteindelik 'n peloton in die geveg gelei het, word op 2 Junie met die hoogste militêre eer van die land bekroon.
Shemin se dogter sal die toekenning namens hom aanvaar. Johnson se toekenning word aanvaar deur kommandosersant Louis Wilson van die New York National Guard.
Vir wetgewers in New York, waaronder die voormalige senator Alfonse D'Amato en senator Chuck Schumer, was die strewe om te verseker dat Johnson se pogings erken word 'n byna twintig jaar lange sage wat omvattende navorsing verg, en wetgewing deur die kongres goedgekeur is om afstand te doen van die verjaring , en voorspraak deur historici.
Bill voorgestel vir Henry Johnson Medal of Honor -veldtog - Times Union http://t.co/61XzZxpMg6 via @TimesUnion
- Paul Tonko (@RepPaulTonko) 11 September 2014
"Sers. Henry Johnson, 'n inwoner van Albany en Harlem Hellfighter, is 'n ware Amerikaanse held wat die diepste dapperheid van die slagveld in die Eerste Wêreldoorlog getoon het, maar die nasie waarvoor hy bereid was om sy lewe te gee, het skandelik nie sy heldinne erken nie, net omdat hy 'n swart man was, 'het Schumer in 'n verklaring gesê.
"Hierdie eeue oue onreg wat uiteindelik reggemaak is, sal 'n diepgaande gebaar wees wat 'n hartseer hoofstuk in die Amerikaanse geskiedenis sal regstel. En ons nasie sal uiteindelik 'dankie' sê vir sersant Johnson en die ontelbare ander Afro-Amerikaners wat hul lewens opgehou het die lyn vir 'n nasie wat hulle nie met volle gelykheid voor die wet behandel het nie, 'het Schumer gesê.
In die vroeë 1900's is Johnson, wat in Albany, New York, gewoon het, geïnspireer deur die weermag se werwingspogings om by 'n Afro -Amerikaanse regiment aan te sluit met die bynaam "die Harlem Hellfighters" om te help met die veldtog in Europa. Johnson en sy kamerade is na Europa ontplooi en het verskeie take gekry, soos die grawe van latrines.
Maar terwyl Frankryk gesukkel het om sy oorlogspogings aan te hou, het genl John Pershing aan die Franse die 'Harlem Hellfighters' geleen met 'n bietjie advies: Hou die swart soldate fyn dop, want hulle is 'minderwaardig' teenoor blankes, volgens die New York State Military Museum.
Die Franse het Johnson, wat destyds 'n privaat was, en medesoldaat Needham Roberts, 'n privaat van Trenton, New Jersey, in Franse helms en wapens, het hulle 'n klompie Franse frases geleer en na 'n voorpos aan die rand van die Argonne -woud, volgens Smithsonian Magazine.
Dit was nie lank nie voordat Johnson die 'snippin' and clippin '' gehoor het van Duitsers wat die draadheinings naby die Franse kamp afsny. Volgens historiese berigte het hy en Roberts in aksie gespring en granate in die nag in die rigting van die Duitse vuur geslinger.
Uiteindelik is die twee mans omring. Johnson swaai sy geweer, wat vasgekeer het, na die vyandelike magte en toe dit breek en hy op die kop raak, slaan hy 'n bolo -mes uit en kap 'n pad sodat hy en Roberts kan ontsnap.
'Elke snit beteken iets, glo my,' het Johnson later gesê volgens historiese verslae en Smithsonian Magazine. "Ek het nie oefeninge gedoen nie, laat ek jou vertel."
Toe alles klaar was, het Johnson vier Duitse soldate doodgemaak en nog ongeveer 20 gewond. Hy het 21 wonde opgedoen tydens die geveg en sy poging het gehelp om die lyn teen die Duitsers te hou.
'Daar was niks so fyn daaraan nie,' sou Johnson later volgens die Smithsonian -artikel sê. "Net vir my lewe geveg. 'N Konyn sou dit gedoen het."
Johnson het 'n held na sy geboorteland teruggekeer en saam met die Harlem Hellfighters in 'n parade van Fifth Avenue gery. Hy is ook bevorder tot sersant en die weermag gebruik sy gelykenis om oorlogseëls te werf en te verkoop met 'n advertensieveldtog wat lui: "Henry Johnson het 'n dosyn Duitsers gelek. Hoeveel seëls het jy gelek?"
Maar omdat sy ontslagpapiere nie melding maak van sy beserings nie, wat 'n erg beskadigde voet insluit, of sy strydpogings, het Johnson nooit pensioen gekry nie. Hy het destyds ook nie die Purple Heart ontvang nie, wat toegeken word aan diegene wat in militêre diens gewond is.
Johnson se verhaal het in die geskiedenis verdwyn.
Toe, in 1999, het 'n plaaslike historikus en die Viëtnam -veteraan John Howe die verhaal van Johnson onder die aandag van Schumer se kantoor gebring, volgens medewerkers van die kongres.
Sers. Henry Johnson se verhaal is 'n verhaal van heldhaftigheid en moed. Danksy @SenSchumer sal hy die eer kry wat hy verdien. https://t.co/PwfeOjBw4P
-Dan McCoy-CountyExec (@MCCoyCountyExec) 15 Mei 2015
Personeel het gesukkel om feite en inligting te vind wat oënskynlik verlore was in die geskiedenis. Schumer het Johnson se saak na sommige van die hoogste vlakke van die Pentagon geneem, het kantooramptenare gesê, maar die kriteria vir die toekenning van die Medal of Honor is streng en sonder deeglike dokumentasie, en na die dood van Howe is die soeke gestrem.
'N Paar jaar gelede kom 'n jong kongresmedewerker met die naam Caroline Wekselbaum op 'n artikel oor Johnson af. Sy het uitgevra oor vorige pogings en die senator en sy personeel gevra of sy daaroor kan ronddwaal.
Sy het aanlyn rekords gegrawe wat vermoedelik verlore was, en omdat sy militêre sake vir Schumer gedoen het, het sy geweet wat die Army Awards -tak nodig het.
Na 'n paar weke se intense soektogte, vind sy 'n mededeling van genl Pershing wat min mense weet bestaan. Kort na die geveg, het Pershing verslag gedoen van Johnson se dade en hom aanbeveel vir dapperheid.
Sy vind toe ander dokumente van Johnson se jakkalsgatmaat, Needham Roberts, en ander wat die nodige eerstehands rekeninge gee.
Gewapen met hierdie nuwe bewyse, het Wekselbaum die oorspronklike Medal of Honor -aansoek herwerk.
'Ek was mal daaroor om hieraan te werk - dit is baie verblydend om te sien hoe dit werklik gebeur na jare se harde werk deur soveel mense,' het Wekselbaum aan NBC News gesê.
Die weermag het bevestig dat nuwe inligting wat gebruik is om die toekenning van Johnson goed te keur, strydverslae van sy kollegas insluit.
"Na 'n formele hersiening is vasgestel dat optrede van sers. Henry Johnson goedkeuring vereis," het Wayne Hall, woordvoerder van die weermag, aan NBC News gesê.
Johnson se verhaal het onlangs meer bekend geword.
In die 1990's het Albany 'n monument opgerig om Johnson te vereer. Die borsbeeld is in 'n sirkel op die kruising van Henry Johnson Boulevard en Willettstraat geplaas.
President Bill Clinton het Johnson postuum 'n pers hart toegeken, en die verhaal van die 'Harlem Hellfighters' is 'n grafiese roman.
Johnson se seun, Herman Johnson, wat tydens die Tweede Wêreldoorlog as deel van die geheel-swart Tuskegee Airmen gevlieg het, was volgens die Smithsonian opgewonde toe hy verneem dat sy pa met volle eer in die Arlington National Cemetery begrawe is. Herman Johnson is in 2004 oorlede.
'Dit het jare se omvattende navorsing geverg om sy bewering te bewys, die hartstogtelike voorspraak van plaaslike historici en sy verhoudings, en wetgewing wat deur beide huise van die kongres uitgevaardig is om afstand te doen van die verjaring van sy toekenning om dit te doen, maar die moeite het uiteindelik betaal af, "het Schumer in 'n verklaring gesê. "Dit sal een van my trotsste prestasies as senator wees om die hoogste militêre eer van ons land aan Henry Johnson te sien."
Uitgawe 19: Ere -ontvangers en genealogie
Die Medal of Honor is die mees gesogte militêre toekenning van die Verenigde State, toegeken aan diegene wat buitengewone dapperheid in die diens bewys het. Volgens die Congressional Medal of Honor Society het 127 ontvangers die Medal of Honor ontvang vir hul optrede in die Eerste Wêreldoorlog, waarvan 33 postuum toegeken is. Vanweë hul ras is 'n aantal WWI -soldate egter oor die hoof gesien vir die toekenning. Na byna 'n eeu kry hierdie helde uiteindelik die erkenning wat hulle verdien.
In hierdie uitgawe leer ons oor die geskiedenis van die Medal of Honor en wat dit vandag beteken. Ons kyk ook na beskikbare bronne vir genealogiese navorsing, sodat studente hul eie gesinsverbindings met die Eerste Wêreldoorlog kan vind.
Ontmoet Amerika se dapperste helde — Eerste Wêreldoorlog
Die Medal of Honor is die hoogste Amerikaanse militêre eer wat 'n mens kan ontvang. Die Congressional Medal of Honor Foundation bied besonderhede van diens, rang, afdeling en aanhalings vir WWI -ontvangers.
Aanbevole graadvlakke: Laerskool, hoërskool, kollege, volwassenes Formaat: Aanlyn databasis
Artikel deur Sarah Pruitt
Alhoewel Henry Johnson beskou is as een van die dapperste Amerikaners om in die Eerste Wêreldoorlog te veg, was dit vanweë blywende rassisme in die VSA eers in 2004 dat hy die Medal of Honor ontvang het. Hierdie artikel van HISTORY® vertel sy verhaal van soldaat tot postume Medal of Honor -ontvanger.
Aanbevole graadvlakke: Laerskool, hoërskool Formaat: Aanlynartikel
Rassisme het sommige WWI -troepe weerhou om ere -medalje te ontvang, sê wetgewers
Artikel deur Richard Sisk
'N Tweeparty -poging vra 'n hersiening van Afro -Amerikaanse troepe in die Eerste Wêreldoorlog om te bepaal of hulle met die erepenning toegeken moet word. Hierdie artikel van Military.com in 2019 beskryf pogings om 'n eeu se rassisme aan te spreek.
Aanbevole graadvlakke: Laerskool, hoërskool, kollege, volwassenes Formaat: Aanlynartikel,
Twee WWI -soldate ontvang postuum van ere -medalje
'N Eeu na hul diens ontvang twee soldate, een Afro -Amerikaner en die ander Joodse, postuum van ere. Hierdie segment uit 'n 2015 -episode van PBS NewsHour verken hul toekennings.
Aanbevole graadvlakke: alle vlakke Formaat: YouTube -video (5 minute)
'Nadat sy peloton groot ongevalle gely het en drie ander onderoffisiere slagoffers geword het, het kpl. York het bevel oorgeneem. Vreesloos lei hy sewe mans en beskuldig van groot gewaagdheid 'n masjiengeweernes wat dodelike en onophoudelike vuur op sy peloton gooi. In sy heldhaftige prestasie is die masjiengeweernes geneem, saam met vier offisiere en 128 mans en verskeie gewere. "
- Aanhaling vir Medal of Honor -ontvanger sersant Alvin York.
Kom meer te wete oor sersant York se lewe.
John Lewis Barkley was 'n ontvanger van die Amerikaanse weermag in die Eerste Wêreldoorlog. Hy is in 1918 na Frankryk en neem deel aan die Meuse-Argonne-offensief, die grootste Amerikaanse offensief in die Amerikaanse militêre geskiedenis.
Op 7 Oktober het Barkley 'n gevange Duitse masjiengeweer op 'n tenk gemonteer en dit deur Duitse artilleriebakke beman, sodat sy regiment sy missie kon behou. Hy is later bekroon met die Medal of Honor vir sy dapperheid en vindingrykheid. Vandag vertoon die National WWI Museum and Memorial Barkley's Medal of Honor en portret op uitstalling.
Bekyk briewe, foto's en meer primêre brondokumente uit sy persoonlike versameling.
WWI Genealogiese navorsingshulpbronne
Die eeufeeskommissie van die Eerste Wêreldoorlog van die Verenigde State hou hierdie lys van genealogiese hulpbronne by, wat gebruikers die geleentheid bied om hul eie familiegeskiedenis van die Eerste Wêreldoorlog te soek.
Swart en Joodse WWI -helde kry uiteindelik Medal of Honor
WASHINGTON - President Barack Obama het verklaar dat dit nooit te laat was om dinge reg te stel nie, en het postuum die Medal of Honor aan twee veterane uit die Eerste Wêreldoorlog toegeken wie se heroïese dade byna 100 jaar gelede in 'n tydperk van diskriminasie onherkenbaar was.
Sgt. William Shemin en Pvt. Henry Johnson is erken met die hoogste militêre versiering van die land omdat hy hul kamerade op die Franse frontlinie gered het. Shemin was Joods en Johnson swart.
Dit het lank geneem voordat Henry Johnson en William Shemin die erkenning gekry het wat hulle verdien, en daar is sekerlik ander wie se heroïsme steeds onbekend en sonder viering is, en Obama het gesê.
" Die minste wat ons kan doen, is om te sê dat ons weet wie u is, ons weet wat u vir ons gedoen het, ons is ewig dankbaar, en hy het gesê.
Obama het die onvermoeide pogings van hul advokate toegejuig, wat daartoe gelei het dat die Kongres 'n vrystelling van Medal of Honor -reëls moes aanvaar wat spesifiseer dat heroïese optrede binne vyf jaar moes plaasvind om oorweeg te word.
Die dogters van Shemin was vol emosie toe Obama die stervormige medalje aan 'n blou sylint aan hulle oorhandig het, wat volgens hulle lankal hul vader ontken is weens antisemitisme. Ina Bass (83) stoot die gehoor duim op en plaas 'n soen op die president se wang, terwyl die 86-jarige Elsie Shemin-Roth deur haar trane glimlag.
Veterane van die Johnson 's New York National Guard -regiment, die 369ste bekend as "Harlem Hellfighters, " het stoïs gekyk hoe Obama beskryf hoe hy arm in sy vroeë 30's sterf nadat sy beserings hom lamgelê het en nie in staat was om te werk nie.
" Amerika kan nie verander wat met Henry Johnson gebeur het nie, en Obama het gesê. Ons kan nie verander wat met te veel soldate soos hy gebeur het nie, wat ongevierd was omdat ons nasie hulle beoordeel het volgens die kleur van hul vel en nie die inhoud van hul karakter nie. Maar ons kan ons bes doen om dit reg te stel. "
Obama het beskryf hoe Johnson en 'n medesoldaat aangeval is deur ten minste 'n dosyn Duitse soldate terwyl hulle op nagwag was op 15 Mei 1918. Albei is beseer, maar Johnson het die indringerparty op sy eie teruggeslaan en sy bewustelose broer in die arms gered , gewapen met net sy Bolo -mes nadat sy geweer vasgekeer het.
Obama het gesê dat Johnson bekend geword het - tydens 'n oorwinningsparade in Fifth Avenue, sy prentjie op werfplakkate gedruk en president Teddy Roosevelt skryf dat hy een van die dapperste manne in die oorlog was. Die Franse, wat sy eenheid beveel het omdat die Amerikaanse weermag destyds geskei was, het hom die hoogste toekenning vir dapperheid in die land gegee. 'N Standbeeld van Johnson word in sy tuisdorp Albany, N.Y.
Maar sy eie nasie het hom niks toegeken nie, selfs nie die Purple Heart nie, al was hy 21 keer gewond. Niks vir sy dapperheid nie, alhoewel hy 'n medesoldaat met groot risiko vir homself gered het, het Obama gesê voordat hy die toekenning aan die New York National Guard Command Sgt. Majoor Louis Wilson.
Obama het gesê dat dit ook te lank geneem het vir Amerika om Shemin, wat 19 was toe hy op 7 Augustus 1918 in 'n bloedige geveg aan die westelike front begin het, te eer. Shemin het in die loop van drie dae herhaaldelik gejaag. deur swaar masjiengeweervuur ​​om gevalle kamerade te red. Uiteindelik breek die leierskap van die peloton af. Te veel beamptes het slagoffers geword. Dus stap William op en neem bevel, " Obama het gesê.
'N Duitse koeël steek sy helm deur en sit agter sy linkeroor. Shemin is drie maande lank in die hospitaal opgeneem en is gedeeltelik doof gelaat. Skrapnelwonde het hom uiteindelik skaars laat loop, alhoewel hy 'n graad aan die Universiteit van Syracuse behaal het en voor sy dood in 1973 'n kwekerybedryf in die Bronx bedryf het.
Sersant Shemin het gedien in 'n tyd toe die bydraes in die heldhaftigheid van Joodse Amerikaners in uniform te dikwels oor die hoof gesien is, " het Obama gesê. Maar William Shemin het Amerikaanse lewens gered. Hy het ons volk met eer verteenwoordig. En dit is my voorreg namens die Amerikaanse volk om dit reg te maak. "
/> LêER - In hierdie lêerfoto van 5 Januarie 2012 blaai Elsie Shemin -Roth deur 'n boek waarin die heldhaftige dade van haar pa, William Shemin, tydens die Eerste Wêreldoorlog, by haar huis in Labadie, Mo. I Army helde, Shemin en Pvt. Henry Johnson kry uiteindelik die Medal of Honor wat moontlik geweier is weens diskriminasie, byna 100 jaar nadat hy kameraadjies op die slagvelde van Frankryk dapper gered het. President Barack Obama beplan om postuum die hoogste militêre eer van die land aan albei mans toe te ken vir hul optrede in 1918 tydens 'n seremonie in die Withuis op Dinsdag 2 Junie 2015. (AP Photo/Jeff Roberson, File)
Sers. William Shemin repeatedly dodged gunfire to pull wounded comrades to safety during three days of bloody battle. And Pvt. Henry Johnson rescued a wounded comrade from his all-black regiment while single-handedly fighting off a surprise German attack.
Sers. Henry Johnson of the 369th Infantry Regiment was awarded France's highest award for valor. Now he will posthumously received the Medal of Honor.
Sers. Henry Johnson could, nearly a century after he sustained injuries amid acts of heroism in the Great War, finally receive the Medal of Honor, the highest military award.
Sers. Johnson was born between 1887 and 1897. Such a range may sound strange to 21st century ears, but accuracy and consistency in dates is a relatively recent development, as is our emphasis on birthdays. In all likelihood, the soldier did not know his own date of birth, and his lack of certainty is reflected in his paper trail, though he mostly claimed March 15th or May 15th of various years.
The story of Johnson's exploits first came to national attention in an article by Irvin S. Cobb entitled "Young Black Joe" published in the August 24, 1918 Saterdagaand Pos. 
A 1918 commercial poster honoring Johnson's wartime heroics was the subject of a 2012 episode of the PBS television series Geskiedenis speurders.