Lynch -sindroom is 'n algemene, oorerflike toestand wat duisende Australiërs raak en baie ...
Carol Smith, ons wêreld
Wat weet jy van jou endokriene stelsel? Moontlik nie soveel as wat jy behoort te sien hoe byna elke orgaan en sel in die liggaam wat daardeur geraak word. Dit houe minder waardeer versameling van kliere kies en verwyder materiaal uit die bloed, verwerk hulle en skei die finale chemiese produkte, of hormone, terug in die bloedstroom. Hormone is wat groei en ontwikkeling, metabolisme, seksuele funksie, voortplanting, slaap en humeur, onder andere reguleer.
Stowwe wat bekend staan ​​as endokriene disruptors kan die werking van hierdie hormonale stelsel verander. Sommige endokriene ontwrigtende chemikalieë (EDC's) kom natuurlik voor, maar mensgemaakte tipes het in ons omgewing onrustig teenwoordig, ondanks 'n gebrek aan navorsing oor hul effekte. Inderdaad, baie van hierdie sintetiese EDC's kan betekenisvolle gesondheidsimplikasies hê, volgens die "State of the Wetenskap hormoonnabootsers Chemicals", 'n nuwe verslag deur die Verenigde Nasies se Omgewingsprogram (UNEP) en die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO).
Die 290-bladsy verslag waarsku dat al die chemikalieë tot dusver geëvalueer net die punt van die ysberg kan wees:
"Naby 800 chemikalieë is bekend of vermoed in staat te meng met hormoon reseptore, hormoon sintese of hormoon omskakeling te wees. Tog het slegs 'n klein fraksie van hierdie chemikalieë is ondersoek in toetse in staat te identifiseer openlike endokriene effekte in ongeskonde organismes. "
Sintetiese chemikalieë kan gevind word in plaagdoders, brandvertragers, plastiek toevoeging, metale, elektroniese, persoonlike sorg produkte en skoonheidsmiddels. Menslike blootstelling aan EDC plaasvind via die inname van kos, stof en water, via inaseming van gasse en deeltjies in die lug en deur die vel te absorbeer. Air, water, grond, sediment en kos is bronne van EDC's vir wild. In beide wild en mens kan 'n swanger vrou EDC's oor te dra aan 'n ontwikkelende fetus deur die plasenta en nasate deur moedersmelk.
"Ons het dringend meer navorsing nodig om 'n voller prentjie van die gesondheid en die omgewing impak van endokrienontwrigters kry," dring daarop aan dr Maria Neira, WIE is Direkteur van Openbare Gesondheid en Omgewing.
Stringe van bewyse
Hierdie verslag is 'n opvolg op een plaas deur 'n gesamentlike program van die WGO, UNEP en die Internasionale Arbeidsorganisasie Organisasie in 2002 getiteld "Globale assessering van die staat-of-the-Wetenskaplike van endokrienontwrigters".
Kennis was selfs waziger destyds, met die verslag sluiting:
"Alhoewel dit duidelik is dat sekere omgewingschemikalieë met normale hormonale prosesse kan inmeng, is daar swak bewyse dat menslike gesondheid nadelig beïnvloed word deur blootstelling aan endokriene-aktiewe chemikalieë. Daar is egter voldoende bewyse om vas te stel dat negatiewe endokriene-gemedieerde effekte by sommige wildspesies plaasgevind het. Laboratoriumstudies ondersteun hierdie gevolgtrekkings. "
Maar in die daaropvolgende dekade, die huidige verslag meld dat " 'n groot deel van die navorsing nuwe inligting verskaf oor die meganismes waardeur die omgewing chemikalieë kan inmeng met hormoon optrede, die mate waarin ons omgewing besmet is met sulke chemikalieë, en die verhouding tussen chemiese blootstelling en gesondheidsuitkomste in die mens en in wild ".
Trouens, die studie se "Opsomming vir Besluitnemers" punte na "opkomende bewyse vir nadelige reproduktiewe uitkomste (onvrugbaarheid, kanker, misvorming) van blootstelling aan EDC's, en daar is ook toenemende bewyse vir effekte van hierdie chemikalieë op skildklier funksie, breinfunksie, vetsug en metabolisme, en insulien en glukose homeostase".
En terwyl die verslag erken dat ander nie-genetiese faktore, insluitende voeding, ouderdom van moeder, virussiektes en chemiese blootstelling ook (en moeilik om te identifiseer) speel in die toename in endokriene siektes en afwykings, die "spoed waarmee die toeneem In siektevoorkoms het die afgelope dekades plaasgevind, reël genetiese faktore uit as die enigste aanneemlike verduideliking. "
Die ander string bewyse dat hierdie kwessie dringende maak is potensiële rol EDC's 'in die wêreldwye verlies van spesies of verminder bevolkingsgetalle van amfibiese diere, soogdiere, voëls, reptiele, varswater en mariene visse en ongewerweldes.
"'N Toenemende aantal chemikalieë waaraan wild blootgestel word, het getoon dat dit inmeng met die hormonale en immuunstelsels van wildspesies. Die meeste van hierdie chemikalieë word nie in ekostelsels gemonitor nie. Blootstelling aan wildbevolkings word dikwels ook nie gemonitor nie.
"Eksperimentele dierstudies het getoon dat baie chemikalieë kan inmeng met die ontwikkeling en funksie van endokriene stelsels, wat lei tot effekte op gedrag, bevrugting, groei, oorlewing en siekteweerstand. Dit vergroot die waarskynlikheid dat blootstelling aan EDC's kan lei tot bevolkingsvlak-effekte in die wild. "
Intussen het die verslag notas, "het 'n verbod en beperkings op die gebruik van EDC's wat verband hou met die herstel van wildbevolkings en 'n afname in gesondheidsprobleme".
Wetenskap is besig om te verstaan ​​dat baie nie-oordraagbare siektes het hul oorsprong in die ontwikkeling en dat omgewingsfaktore interaksie met ons genetiese agtergrond van vatbaarheid verhoog tot 'n verskeidenheid van siektes en kwale.
"EDC's het die vermoë om met weefsel- en orgaanontwikkeling en -funksie te meng, en daarom kan hulle die vatbaarheid vir verskillende soorte siektes regdeur die lewe verander. Dit is 'n globale bedreiging wat opgelos moet word, "beweer die verslag skrywers.
"Die nuutste wetenskap toon dat gemeenskappe regoor die wêreld blootgestel word aan EDC's en hul gepaardgaande risiko's. WIE sal saamwerk met vennote om navorsingsprioriteite te vestig om skakels na EDC's en menslike gesondheidsimpakte te ondersoek ten einde die risiko's te versag. Ons het almal 'n verantwoordelikheid om toekomstige geslagte te beskerm, "het WHO se dr. Neira gesê.
Die studie maak 'n aantal aanbevelings om wêreldwye kennis van EDC's te verbeter, potensiële siekte risiko's te verminder, en die verwante koste te verminder. Dit sluit in:
Verslagdoening: baie bronne van EDC is nie bekend weens onvoldoende verslagdoening en inligting oor chemikalieë in produkte, materiale en goedere.
Toets: bekend EDC's is net die "oortjies van die seekoei en meer omvattende toets metodes is nodig om ander moontlike endokrienontwrigters, hul bronne en roetes van blootstelling te identifiseer.
Navorsing: meer wetenskaplike bewyse is nodig om die effekte van EDC's op mense en wildlewe (hoofsaaklik uit industriële neweprodukte) te identifiseer, waaraan mense en natuurlewe toenemend blootgestel word. Dit moet 'n globale prioriteit wees om die vermoëns te ontwikkel om potensiële EDC's te meet. Ideaal gesproke moet 'n "exposome" ontwikkel word, dit wil sê, 'n baie gedetailleerde kaart van omgewings blootstelling wat gedurende 'n leeftyd voorkom.
Samewerking: meer data-sharing tussen wetenskaplikes en tussen lande kan gapings in data vul, hoofsaaklik in ontwikkelende lande en opkomende ekonomieë.
"Navorsing het groot vordering gemaak in die afgelope tien jaar wat endokriene ontwrigting baie meer uitgebreide en ingewikkelde as verwesenlik is nie 'n dekade gelede," sê prof Åke Bergman van Stockholm Universiteit en hoofredakteur van die verslag.
"Soos die wetenskap voortgaan om te bevorder, is dit tyd vir beide die bestuur van hormoonversteuringschemikalieë en verdere ondersoek na die blootstelling en effekte van hierdie chemikalieë in die natuur en die mens."
Carol Smith is 'n joernalis met 'n groen hart wat glo dat die aanbieding van inligting op 'n positiewe en toeganklike manier noodsaaklik is om meer mense te aktiveer om deel te neem aan die soeke na billike en volhoubare oplossings vir wêreldwye probleme. Sy is 'n boorling van Montreal, Kanada, en het in 2008 by die UNU-kommunikasiespan aangesluit terwyl sy in Tokio gewoon het.