Kaart van Colchis - Inligting - 2022
Kaart van Groter Armenië, Colchis, Iberia en Albanië – 1655
Hierdie kaart van 1655 wat deur Nicolas Sanson en Jean Lhuillier geskep is, word bewaar in die Bibliothèque Nationale de France in Parys. Op die kaart kan u Groter Armenië, Colchis, Iberia en Albanië sien.
Colchis (Oudgrieks: Κολχίς) is die antieke Griekse naam van 'n historiese streek wat langs die oostelike kus van die Swart See geleë is en die Colchiaanse laaglande en die omliggende gebiede beset het. Vandag word die gebied van Colchis toegewys aan die moderne Georgiese provinsies Abkhazeti, Adjara, Guria, Imereti, Racha, Samegrelo, Svaneti, die huidige Russiese Sochi en Tuapse distrikte, en moderne Turkse provinsies Rize, Trabzon en Artvin.
Onder die internasionale gehore is Colchis eerstens bekend vir sy rol in die Griekse mitologie as die bestemming van die Argonauts, sowel as die tuiste van Medea en die Goue Vlies. Daar word ook gesê dat hierdie lande ryk is aan goud, yster, hout en heuning wat meestal na die antieke Griekeland uitgevoer is.
Iberia (Georgies: ქართლი, იბერია ანუ ივერია, Armeens: Վիրք, Grieks: Ἰβηρία, Latyn: Iberia) was 'n koninkryk op die gebied van historiese Georgië. Hierdie streek is genoem deur antieke Armeense, Bisantynse, Griekse en vele ander skrywers.
Albanië, wat gewoonlik ook Kaukasiese Albanië genoem word om dit van die Europese land Albanië te onderskei, is die naam van 'n historiese streek in die Oos -Kaukasus wat nou deur die Republiek Azerbeidjan beset word. Die eindnaam van Albanië is onbekend.
In ca. 1ste eeu nC was die streke suid van die Groot -Kaukasus en noord van die Klein -Kaukasus verdeel tussen Colchis uit die weste, Iberia in die middel en Albanië uit die ooste. Ten suidweste van hierdie streek was Armenië en die suidoostelike gebiede van Atropatene geleë.
Atlas van Georgië
Georgië is 'n land in Eurasië oos van die Swart See, waarvan die meeste in die Suid -Kaukasus geleë is, terwyl 'n gedeelte van die gebied in die Noord -Kaukasus lê. Dit grens aan ► Rusland in die noorde, ► Turkye en ► Armenië in die suide, en ► Azerbeidjan in die suidooste.
Hierdie afdeling bevat 'n kort opsomming van die geskiedenis van die gebied van die huidige Georgië, geïllustreer met kaarte, insluitend historiese kaarte van voormalige lande en ryke wat die huidige Georgië insluit.
Teen 1294 het die ryk verdeel in:
[[| grens | 251x400px]] Kaart van die geografiese ligging van 1974 van verskillende etniese groepe binne die Sowjetunie
Hierdie afdeling bevat afskrifte van oorspronklike algemene kaarte wat meer as 70 jaar oud is.
Gagra is gestig as 'n Griekse kolonie. Tydens die heerskappy van die Koninkryk van Colchis het hulle dit genoem Trigliet.
In die tyd van die Romeinse Ryk is die stad hernoem na Nitica. Vanweë die geografiese en kommersiële belangrikheid daarvan, is dit herhaaldelik deur die Gote aangeval. Die Romeine het dit egter nie verwaarloos nie. Hulle het dit goed versterk. Na die Romeine neem die Bisantynse Ryk beheer oor die hele Colchis, insluitend Nitica. Dit het 'n belangrike handelsentrum geword vir handelaars uit Venesië en Genua. Die naam "Gagra" verskyn vir die eerste keer op 'n kaart in 1308. Dit was op 'n kaart van die Kaukasus wat deur die Italianer Pietro Visconti gemaak is. Hierdie kaart is nou in die Library of Saint Mark in Venesië.
Gagra binne die Russiese Ryk Redigeer
In die 16de eeu was Gagra 'n deel van Georgië. Dit is deur die Ottomaanse Ryk binnegeval. As gevolg van armoede en siektes het die meeste mense daar weggegaan. Na die oorwinning van Rusland oor die Ottomane in 1878, herbou Rusland die stad.
Gagra onder die Sowjetunie Edit
In 1919 stig Vladimir Lenin 'n 'arbeidersoord' in Gagra. Hy nasionaliseer die oord wat deur Oldenburg gebou is. Toe word Gagra 'n gewilde vakansieoord vir Sowjet -burgers. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het dit 'n nuwe rol gekry as 'n terrein vir die rehabilitasie van gewonde soldate. Na die oorlog is daar verskillende staatsbeheerde sanatoriums daar gebou. Die oord het gegroei en is vinnig ontwikkel as deel van die "Sowjet -riviera".
Gagra in post-Sowjet Abchazië Edit
In die laat 1980's het die spanning tussen die Georgiese en Abchaziese gemeenskappe in die streek toegeneem. Die oorlog het tussen 1992 en 1993 begin. Dit het geëindig met 'n nederlaag van die magte van die Georgiese regering. Honderdduisende etniese Georgiërs moes hul huise in Abchazië verlaat. Dit was deel van 'n massa -etniese reiniging, waarin duisende Georgiese burgerlikes vermoor is.   Gagra en die hoofstad van Abchazië, Sukhumi, was in die middel van die gevegte en het groot skade gely.
Na 1993 was Gagra onder Russiese besetting en onder beheer van separatistiese gewapende formasies.
Medea se kaart van Colchis
Die Kaukasus -streek is 'n fassinerende oop veldlaboratorium om taalkundige diversiteit te bestudeer en huisves drie onverwante Kaukasiese taalfamilies: Noordwes, Noordoos en Suid -Kaukasies. Aan die oostelike punt van die Swart See wat aan Turkye en Georgië grens, lê die voormalige antieke gebied Colchis- die tuiste van Medea en die Goue Vlies. Hier is drie bedreigde Suid -Kaukasiese tale geleë: Laz (aka Lazuri), Mingrelian (aka Margaluri) en Svan (aka Svanuri).
Hierdie projek handel oor die taalontwikkeling van kinders wat Lazuri praat (ISO 639-3), 'n bedreigde taal wat gepraat word deur ongeveer 20,000 – 50,000 mense langs die kusstreke van die Swart See en Marmara See van Turkye en in sommige dele van die Outonome Republiek van Adjara en Georgia. Lazuri loop die gevaar om binne die volgende twee geslagte uit te sterf as kinders en adolessente dit nie meer as hul moedertaal praat nie en as niks gedoen word om hierdie inheemse taal te laat herleef nie.
Die doel van Medea's Map of Colchis is om dele van my proefskrifdata te visualiseer en 'n interaktiewe leermiddel te skep as 'n kulturele rekord vir en buite die Laz -gemeenskap.
Net soos Euripides se toneelstuk die prinses van Colchis, Medea, beroemd gemaak het in die antieke en moderne wêreld, het hierdie projek ten doel om die eens voorvaderlike taal van Colchis, Lazuri, te laat herleef deur dit in die openbaar te dokumenteer deur middel van wetenskaplike en gemeenskaplike ywer op die internet.
Die titel van my digitale werk, Medea 's Map, is geïnspireer deur die filosofiese werke van Wittgenstein sowel as die verklaring van Alfred Korzybski dat "die kaart nie die gebied is nie", maar 'n balanseertoestel vol multimodale betekenisse vanuit verskillende perspektiewe en praktyke -sosio-kulturele, etniese, streeks-, historiese en taalkundige. Deur middel van die New Media Lab werk ek daaraan om die betekenis van 'n taalkundige kaart en die verhaal van die Lazi's te ondersoek.
Dit het ongeveer twee en 'n half millennia geneem om 'n redelike akkurate prentjie van die geografie van die Kaukasus te maak. Of dit nou te wyte is aan tekortkominge in karteringstegnieke, of liewer die moeilikheid om die topografiese kompleksiteit van die streek te verstaan, dinamiese geologie, etno-taalkundige diversiteit, onstuimige politiek of selfs 'n kombinasie van die bogenoemde, die Kaukasus het weerstaan ​​tot slegs relatief onlangs pogings by die opstel van korrekte kartografiese assesserings, hetsy in die geheel of gedeeltelik.
Dit is opgemerk dat dit binne die perke van hierdie hulpbrongids nie haalbaar is om 'n uitgebreide geskiedenis van die kartering van die Kaukasus op te neem nie. Aan die ander kant sou dit nie onvanpas wees om 'n paar gedagtes na vore te bring oor hoe geograwe die gebied sedert die oudheid voorgestel het nie. Kortliks, ons beperk ons ​​opmerkings, wat oor twee millennia strek, tot vier hoofperiodes, wat elkeen 'n mate van vooruitgang in ons begrip van sy landskap en omgewing, selfs die bestaan ​​daarvan as 'n duidelike geografiese element, getuig.
Felix Oswald, kartograaf. 'N Geologiese kaart van Armenië en sy grensreekse. 1914. Library of Congress Geografie en kaartafdeling.
Ons begin in die sesde eeu v.C. met 'n kleitablet wat bekend staan ​​as die Babiloniese wêreldkaart - inderdaad ons heel eerste kaart van die bekende wêreld. Die tablet is ingeskryf met die vroegste geografiese verwysing na die Kaukasus, of ten minste 'n fragment daarvan, en dit is die naam 'ldquoArmenia. tussen die stadstaat Babilon, die koninkryk van Assirië en 'n onbekende stad. Getrou aan sy geografie van Suidwes -Asië, het ons anonieme aanvanklike kartograaf die Eufraatrivier wat uit Urartu kom, in die jare voor die vang deur die Iraanse Mede. 'N Eeu later teken die Thessaloniese historikus, Herodotus, nog 'n paar feite oor die Kaukasus op in sy klassieke verhaal, Die geskiedenis, maar ons algehele kennis van die streek bly nog ongeveer seshonderd jaar onduidelik.
In die tweede eeu na Christus betree ons die tweede fase van ons toenemende geografiese kennis van die Kaukasus. Dit kom in 'n vet sprong met die voorkoms van die Aardrykskunde, een van die belangrikste werke van die groot wiskundige, sterrekundige en geograaf, Claudius Ptolemaeus, wat 'n lys name en geografiese koördinate van plekke in die hele Romeinse wêreld opgestel het. Deur die eeue versprei Ptolemeus se werke in beperkte manuskripuitgawes, waarvan sommige rudimentêre wêreldkaarte bevat op grond van sy bevindings, maar sy kennis van die Kaukasus en die wêreld in die algemeen bly beperk tot 'n geletterde minderheid. Toe sy Aardrykskunde in die laaste helfte van die vyftiende eeu begin druk, terwyl die Europese Renaissance aan die gang was, bevat uitgawes ekstra kaarte wat op hout gegraveer is.
Claudius Ptolemaeus, geograaf.Armenië Maior. Library of Congress Geografie en kaartafdeling.
Die Ptolemaïese kaart hierbo is gedateer 1482 en verskyn in 'n seldsame eerste uitgawe van die Aardrykskunde noord van die Alpe gedruk. Dit illustreer Transkaukasië, wat Ptolemeus in vier nasies verdeel het, naamlik Colchis (Wes -Georgië), Iberia (Oos -Georgië), Albanië (Azerbeidjan) en Armenië majoor (Anatolië en Armenië). Die mees volledige uitgawe van die Aardrykskunde bevat meer as 170 geografiese kenmerkname en hul koördinate vir hierdie streek alleen.
Ondanks die streng katalogisering van Ptolemaeus, dui die kaart in wese 'n rudimentêre begrip van die streek aan, wat ongeveer veertienhonderd jaar lank van krag was. Ons herken nie meer baie van die name nie, wat hoofsaaklik in Grieks voorkom, miskien as gevolg van die Griekse intellektuele erfenis van Ptolemeus, asook 'n aantal Griekse nedersettings wat aan die oostelike oewer van die Swart See gevestig is. Die onbekende kartograaf, wat Ptolemeus se data gebruik het, het 'n baie onjuiste idee van die topografie van ons gegee, hoofsaaklik deur sy berge in enkele kettings langwerpige wurms te verdeel wat op onwaarskynlike hoeke oor die landskap kruip. Tog bly daar oorblyfsels van Ptolemaïese invloed voor: die name Iberia en Albanië, albei nou verbind met ander dele van die voormalige Grieks-Romeinse wêreld, antieke Armenië, min of meer op die regte plek en Colhi, of Colchis, die Grieks-Romeinse voornaam vir die vroeë owerheid van Egrisi, wie se inwoners 'n Kartveliaanse taal aan die wortel van die moderne Georgiese taal gepraat het. Die invloed van Ptolemeus in die streek, sowel as dié van Griekeland en Rome, bly soos 'n skaduwee deur die eeue.
Ptolemeus is tydens die Renaissance aan 'n wyer wêreld bekendgestel, 'n tydperk wat die skep van kaarte geïnspireer het, maar nie noodwendig 'n verbetering in die inhoud daarvan nie. Sonder die voordeel van inligting wat verkry word uit direkte waarneming en die sistematiese opname van geografiese kenmerke, het baie, maar nie alles nie, van die materiaal op wêreldkaarte bestaan ​​uit fantasieuse verskynsels en historiese hoorsê, gekombineer met die inkonsekwente spelling en foutiewe identifisering van plekname, alles 'n onvolmaakte erfenis uit die Middeleeue.
Martin Waldseem & uumlller, kartograaf. Carta Marina. 1516. Library of Congress Geografie en kaartafdeling.
Beskou hierdie detail van plaat 3 van Martin Waldseem en uumlller se Carta Marina van 1516, 'n goeie aanduiding van die stand van Europese kennis van die bekende wêreld tydens die Renaissance. Waldseem & uumlller was natuurlik die eerste kaartmaker wat besef het dat daar 'n westelike halfrond was en 'n vierde deel van die wêreld en 'n nuwe kontinent wat hy 'ldquoAmerica' genoem het. dit het mitologie, feit en fiksie vermeng, en het 'n bietjie op Ptolemeus staatgemaak vir sy topografie. Dit het ook gebruik gemaak van verouderde stilistiese toestelle uit die era om kulturele kenmerke en prominente personasies uit te beeld.
In hierdie detail word die plaaslike elite verteenwoordig deur die koning van Georgië en die aartsvader van alle oostelike skismatiese Christene, dit wil sê die Armeense Katolieke Kerk, terwyl die ark van Noag op die berg Ararat gestrand is. Die twee figure is geleë tussen & ndash the Patriarch, miskien selfs op vreemde rangskikkings berge versier met enkele herkenbare name en baie onduidelike Latynse fraseologie. 'N Paar Griekse kruise hier en daar dui die streek verder aan as Ortodoks -Christelik eerder as Rooms -Katoliek of Moslem. Alhoewel dit lomp en kranksinnig is volgens die huidige standaarde, toon Waldseem en uumlller 'n uitbeelding van die Kaukasus op die Carta Marina is effens akkurater en vollediger as die weergawe wat op sy tereg meer revolusionêre en beroemde wêreldkaart van 1507 verskyn.
Abraham Ortelius, uitgewer. Turcici Imperii Descriptio. 1570. Theatrum Orbis Terrarum. Library of Congress Geografie en kaartafdeling.
'N Geringe vooruitgang in die kartering van die Kaukasus vind later in die sestiende eeu plaas met die verskyning van Abraham Ortelius ' n beroemde atlas, Theatrum orbis terrarum, gepubliseer in 1570. Hierdie detail van die Kaukasus is afkomstig van 'n bord wat die Turkse Ryk illustreer. As niks anders nie, word die politieke situasie van die streek vir die eerste keer meer op 'n kaart aangespreek. Die Kaukasus word uitgebeeld onder Turkye, Persië en Tartary (Rusland), wat die ooreenkoms weerspieël in 'n middel-sestiende-eeuse verdrag tussen Turkye en Persië, wat beide Armenië verdeeld en regeer het. Die vermenging van Turkse en Persiese invloede bly veral onder die hedendaagse Azerbeidjanse, wat 'n Turkse taal praat, maar soos die meeste Iraniërs Shia-Islam beoefen. En vandag woon die grootste Azeri -bevolking nie in Azerbeidjan nie, maar in die noordweste van Iran.
Die era van Wes -Europese verkenning is geïdentifiseer as 'n katalisator vir die Verligting, wat ons derde era van geografiese kennis van die Kaukasus meebring. Op hierdie stadium het Europese kaartmakers hul produkte met 'n groter geografiese akkuraatheid en kartografiese akkuraatheid ingebou deur eerstehandse verslae van ekspedisies na vreemde lande te gebruik, keisergedrewe opnames en groter verkenning en vergelykings van onlangs gepubliseerde bronne.
Anville, Jean Baptiste Bourguignon d ', kartograaf. Premiere partie de la carte d 'Asie: contenant la Turquie, l 'Arabie, la Perse, l 'Indie en deca du Gange et de la Tartarie ce qui est limitrophe de la Perse et de l 'Inde. . Library of Congress Geografie en kaartafdeling.
Die 18de eeuse geograaf, John Baptiste Bourguignon d & rsquoAnville (1697-1782), was veral prominent onder wie sy werk gerespekteer is vir sy aandag aan detail en sy toewyding aan akkuraatheid, wat hy bereik het deur konstante hersiening van sy kaarte. Hierdie gedeelte van sy kaart uit 1751 met die titel Premiere partie de la carte d 'Asie: contenant la Turquie, l 'Arabie, la Perse, l 'Indie en deca du Gange et de la Tartarie ce qui est limitrophe de la Perse et de l 'Inde, dui op 'n besliste verbetering in die voorstelling van die Kaukasus sedert die Renaissance. Ons is in staat om die werklike name van die prominente riviere, dit wil sê die Kuban, die Terki (Terek) en die Aras, te herken. Ons loopbane is ietwat korrek in lyn, en ons sien talle bykomende geografiese kenmerkname veral in die binneland, met baie daarvan moderne weergawes benader en ons let op 'n algehele digtheid van die inhoud terwyl dit weg is, die tekenprente van vooraanstaande inwoners, die mitiese inskripsies en bergreekse wat soos aalwurms lyk.
Tog bly daar onjuisthede, onder meer die versadiging van die Kaukasus met ongekonsolideerde berge wat dit in alle rigtings kruis, wat dui op 'n onkunde oor die streek en die mees kenmerkende kenmerke van die groot bergstelsel wat tussen die Swart en die Kaspiese see strek. Dit lyk asof die topografiese kompleksiteit van die streek die kartograaf verslaan, wat dit regkry om slegs 'n indruk te gee van die imposante aard daarvan.
Tydperk van wetenskaplike kartering
Ons vierde en laaste fase van die kartering van die Kaukasus kom uit die laat agtiende en byna negentiende eeu, soms na verwys as die aanbreek van die era van wetenskaplike kartering, teen die tyd dat grootskaalse nasionale opnames van tuislande en keiserlike gebiede die de facto element in hul definisie, besit en beskerming. Wetenskap was moontlik 'n katalisator vir die verbetering van kaarte, maar dit is ook waar dat oorlog ook 'n geweldige toename in hul kwaliteit veroorsaak, spesifiek van die slagveld en meer algemeen die teater. Beide faktore het die keiserlike Rusland beslis geïnspireer om 'n mate van duidelikheid oor die Kaukasus te werp, wat eeue lank Russiese inbreuk beleef het.
Die anneksasie van Georgië in 1800 het Rusland uiteindelik in staat gestel om Turkye en Persië uit die Kaukasus te verdryf en die verskillende koninkryke tussenin te absorbeer of te verslaan. Teen 1813 het Rusland die grootste deel van Transkaukasië besit, en dieselfde jaar onderteken hy die Verdrag van Gulistan met Persië, wat 'n nuwe grens tussen die twee ryke bedink het en verskeie Turkse khanate bygevoeg het aan Rusland en die besittings in die suide van die Kaukasus.
Skrywer onbekend. General 'naia Karta zemel mezhdu Cher 'niim ' i Kaspiinskim ' moriami lezhashchikh ' s oznageniem ' novoii granitsi Roccii s ' Percieiu. 1819. Library of Congress Geografie en kaartafdeling.
Hierdie akkurate en gedetailleerde kaart is geteken, gegraveer en in 1819 in St. Dit verteenwoordig die eerste moderne kaart van die Kaukasus. In vergelyking met sy voorgangers dui dit op 'n intieme vertroudheid met die landskap, deurdat dit die Kaukasus uitbeeld as twee afsonderlike bergkettings wat noordwes na suidoos loop. Die weergawe daarvan, deur middel van verligting, van die berge as eensame kettings, boots die topografiese styl na wat Lewis & amp Clark toon op hul beroemde kaart van die Amerikaanse Weste wat slegs vyf jaar tevore gepubliseer is. Net so belangrik is die kaart digbevolk met dorpe en dorpe (baie van hulle hooglandgemeenskappe), plekname, paaie, baie klein riviere, kerke en natuurlik Russiese versterkings.
Na meer as 'n eeu van konflik kon Rusland uiteindelik teen die 1870's-80's administratiewe en geregtelike beheer oor die Kaukasus vestig. Kort daarna het die Militêr-Topografiese Direktoraat van die Kaukasiese Militêre Distrik begin met die uitreiking van 'n reeks kaarte van die Kaukasus, benewens dele van Oos-Turkye en Noord-Iran, op 'n skaal van ca. 1: 210,000 (5 verst tot een duim). In wese die eerste grootskaalse topografiese kartering van die Kaukasus, beslaan dit die hele gebied in twee-en-tagtig velle. Velle is tot 1917 op verskillende maniere hersien en bygewerk, waarna die publikasie daarvan deur die Rooi Leër opgeneem is, wat so laat as die Tweede Wêreldoorlog uitgawes geproduseer het. Topografiese dekking van die Kaukasus is ook uitgereik op 1: 42,000 -skaal (1 verst tot 1 duim) en 1: 84,000 -skaal (2 versts tot 1 duim) deur die Russiese weermag se militêre kartografiese korps in die laat negentiende en vroeë twintigste eeu, met Sowjet -herdrukke wat tot en met die Tweede Wêreldoorlog deur die Rooi Leër uitgereik is.
H. F. B. Lynch & amp; Oswald, kartograwe. Kaart van Armenië en aangrensende lande. 1901. Library of Congress Geografie en kaartafdeling.
'N Kartografiese naskok verskyn 'n bietjie meer as tagtig jaar later, toe hierdie wonderlike uitsig oor die grootste deel van Transkaukasië in 1901 buite Rusland gepubliseer is. Kaart van Armenië en aangrensende lande, is dit geteken deur die Britse reisiger en parlementariër, H.F.B. Lynch, en geoloog, F. Oswald, wat hul kaart gebaseer het op vroeëre Russiese opnames en Lynch & rsquos -opnames en veldnotas. Die kaart het Lynch & rsquos se twee-volume beskrywing van die streek vergesel. Terwyl Lynch & rsquos se publikasie met lou resensies ontvang is, het sy kaart vir die eerste keer aan die wêreld die merkwaardige kompleksiteit van die Kaukasiese landskap onthul.
Sy mede -kartograaf, dr. Felix Oswald, vergesel Lynch op sy tweede reis deur Turkye en Armenië en lewer 'n geologiese verhandeling oor Armenië in 1906, wat 'n jaar later gevolg word deur 'n visueel treffende geologiese kaart van die land (sien hierbo). Oswald het die onderstaande kaart saamgestel en gepubliseer, syne Geologiese kaart van die Kaukasus uit die nuutste bronne, in 1914, in wese die eerste akkurate en omvattende geologiese kaart van die streek, wat vir die eerste keer sy alpiene en Hercyniese orogenieë en gevlekte litologie onthul het.
Felix Oswald, kartograaf. 'N Geologiese kaart van die Kaukasus saamgestel uit die nuutste bronne deur Felix Oswald. 1914. Library of Congress Geografie en kaartafdeling.
Wat die Kaukasus betref, het onlangse politieke herrangskikking beslis meer dinamies geblyk as geologiese verandering, wat teen die rotssnelheid beweeg. Na kortstondige eksperimente in federasie en onafhanklikheid was die drie nasies van Azerbeidjan, Armenië en Georgië dus onverbiddelik gebind binne die Sowjet-baan teen 1921. Net soos ander politieke entiteite wat die voormalige Sowjet-Unie uitmaak, beleef hulle intense oomblikke van sekularisering, industrialisering. , en kollektivisering. In 1937-39 het die Sowjette probeer om die sukses van hierdie inisiatiewe bekend te maak in 'n groot uitgewersprojek wat bekend staan ​​as die Groot Sowjet -wêreldatlas. Die twee voltooide volumes van 'n geprojekteerde werk in drie volumes was 'n belangrike prestasie wat deur die Tweede Wêreldoorlog ontspoor het, en het vernuwende metodologie gebruik om topografie te illustreer en die beweerde sukses van die eerste vyfjaarplanne te beklemtoon. Die lewendige aard van die kartografie is duidelik op die ekonomiese kaart van Azerbeidjan, waarvan die skiereiland Apsheron versier is met ringe wat sy rykdom in olie, vis, hout en minerale vier.
Glavnoe upravlenie geodezii en kartografii SSSR. Bolʹshogo sovetskogo atlasa mira, vol. 2 1937-39. Library of Congress Geografie en kaartafdeling.
Opvallend is die sagte kleurkombinasies, die uitbeelding van verligting deur skaduwee, stelle eenvormige simbole en grafieke vir die identifisering van kulturele en omgewingskenmerke, 'n formele legende en die klem op ekonomiese, industriële en landbouvoordele. Die kartografiese sjabloon wat gebruik word om die kaarte vir die Groot Sowjet -wêreldatlas is oor die volgende vyf dekades deur die Sowjetunie uitgebuit om 'n reeks skoolkaarte te vervaardig wat in 'n groter formaat uitgereik is om die land op nasionale, streeks-, republiek- en oblastvlak te dek. Hierdie kaarte illustreer ook verskeie temas wat verband hou met die Sowjet-ervaring, soos die radikale regeringsvorm van die land, die administrasie daarvan, die strewe na grootskaalse industrialisering en sy landboupotensiaal deur sy natuurlike hulpbronne, klimaat en grond. Die kaarte is meestal saamgestel en gepubliseer deur die hoofdirektoraat van geodesie en kartografie van die Sowjetunie (in Russies afgekort as GUGK). Dekking bevat die Kaukasus op omtrent elke vlak, wat in die afdeling se versamelings verteenwoordig word. Gedurende die 1950's, 60's en 70's het dieselfde agentskap kleiner skaal toeristekaarte uitgereik vir ry en stap in die hele streek.
In die 1960's het die Sowjet -weermag begin met die uitreiking van topografiese dekking van die hele land op 'n skaal van 1: 200 000 en van die afsonderlike republieke en outonome oblaste op 'n skaal van 1: 100,000. Hierdie materiaal is een van die mees gedetailleerde en akkurate kartering van die Kaukasus in die tweede helfte van die twintigste eeu, en word deur die afdeling gehou.
Sedert die ontstaan ​​van die Russiese Federasie en die opening, min of meer, van Rusland, was daar 'n ontploffing van kommersiële kartering van die Kaukasus, hoofsaaklik vir reis en toerisme, maar ook vir die dokumentasie van die veranderende politieke omgewing, ekonomiese ontwikkeling en olie. en gasondersoek. Die kaarte kom in verskillende skale en groottes, en bevat verskillende lae inligting, maar is geneig om eenvormige styl en voorstelling te hê. Alhoewel dit die einde van die era van wetenskaplike kartering verteenwoordig, kan dit ook dui op 'n moontlik nuwer fase van kartering deur stukkies en grepe.
Kaart van Colchis - Geskiedenis
Hierdie bladsy maak deel uit van die 'gereedskap' -afdeling van 'n webwerf, Plato en sy dialoë, wat daarop gemik is om 'n nuwe interpretasie van Plato se dialoë te ontwikkel. Die afdeling 'gereedskap' bied historiese en geografiese konteks (chronologie, kaarte, inskrywings oor karakters en plekke) vir Sokrates, Plato en hul tyd. Deur aan die begin van die inskrywing op die minimap te klik, kan u na 'n volledige kaart gaan waarin die stad of ligging verskyn. Lees die kennisgewing aan die begin van die indeks van persone en plekke vir meer inligting oor die struktuur van inskrywings en skakels wat daaruit beskikbaar is.
Gebied langs die oostelike kus van die Swart See suid van die Kaukasus (gebied 8).
Colchis is die plek waar Jason en die Argonauts die Goue Vlies gaan verower het. Dit is die geboorteplek van koningin Medea, die towenaarsdogter van & AEligetes, die koning van die plek, wat Jason se vrou geword het.
In sy geskiedenis, II, 103-105, stel Herodotus voor dat Colchis verower is deur 'n Egiptiese Farao met die naam Sesostris (óf Sesostris I óf Sesostris III, van die XIIde dinastie, wat in die XIXde eeu vC geleef het) en dat die mense van Colchis die afstammelinge van die Egiptenare wat destyds daar gebly het, maar die moderne geskiedenis het geen kennis van so 'n ekspedisie deur 'n Egiptiese farao nie, hoewel dit bekend is dat swart gemeenskappe in die gebied bestaan ​​het.
. . . . WERK IN VORDERING - WEES ASSEBLIEF GEDULDIG. . .
Die eerste keer gepubliseer 4 Januarie 1998 - Laaste opgedateer 28 November 1998 & kopie 1998 Bernard SUZANNE (klik op die naam om u kommentaar per e -pos te stuur) Aanhalings van hierdie bladsye is gemagtig, mits die naam van die outeur en die aanhalingsbron vermeld word (insluitend die datum van laaste opdatering). Afskrifte van hierdie bladsye mag die teks nie verander nie en moet hierdie kopieregvermelding volledig sigbaar laat.
Armenië op antieke en middeleeuse kaarte
In Europese (Engelse, Duitse) geskrewe bronne (X – XII cc., XV en selfs XVIIIc.) Word gesê dat die voorouers van die Europese mense Armeense oorsprong het. Die name Armenië en Ararat word met liefde en trots genoem. Ou kaarte getuig ook van die feit dat Armenië 'n ou land is.
Die bekende antieke kaarte van die wêreld, geteken op baksteen, blik, klei, perkament en papier, bewys ook dat Armenië een van die antieke lande van die wêreld is en dat Armeniërs die ou inwoners van die wêreld en van Suidwes is Asië.
Byna alle middeleeuse kaarte, geteken volgens die werke van historici, geograwe en reisigers, word altyd Armenië (Groter Armenië, Klein -Armenië), Silisiese Armenië en die berg Ararat met Noag se ark aangedui. Kom ons stel 'n paar van die antieke en middeleeuse kaarte voor.
Op een van hulle is die Land van Skepping, die Armeense Hooglande omring deur berge, in die middel aangedui met 'n hakekors, simbool of teken van die Skepper (god Ar). Vier riviere kom uit die berge soos die vier riviere van die hemel in die Bybel. Die moeder Aarde word omring deur Wêreld -oseane, waar 12 vis swem.
'N Kleisirkel met die beeld van Moeder Aarde, Samarra (Armeens of Noord -Mesopotamië), 5de millennium v.C.
Die beelde van die heelal en moeder aarde (Mesopotamië, die Armeense hooglande) word aangedui op 'n kleiteël, 'n Sumeriese kaart wat dateer uit die middel van die 3de millennium v.C. Daarop kan 'n heelal, die Wêreld -oseaan, die Moeder Aarde op 'n drywende, gladde, ovaalvormige grond met sy onderwater gedeelte en sewe uitspansels gesien word.
Aan die onderkant kan 'n ingang uitgebeeld word, ook 'n hek, waaruit die Universal of die ondergrondse rivier afkomstig is. Die riviere Tigris en die Eufraat is vermoedelik afkomstig van die fonteine ​​van hierdie ondergrondse rivier. Berge kan ook daar gesien word.
Die Armeense Hooglande en Mesopotamië word vermoedelik ook daar geleë. Moeder Aarde is bedek met sewe uitspansels wat die maan, die son en die vyf planete wat destyds bekend was, simboliseer.
Die antieke "kaart" van die heelal en Moeder Aarde, middel van die 3de millennium v.C.
'N Ander antieke kaart is die Babiloniese sterrekaart wat op 'n baksteen geteken is (6de v.C.). Die Babyloniese sterrekaart met geografiese name daarop is die eerste bekende kaart ter wêreld. Die wêreld word voorgestel as 'n vleisskyf in die see.
Die kaart is omring deur soutwater en daar is sewe eilande daarop. Op die kaart word Armenië in Mesopotamië in die noordelike gebied aangedui, en dit grens aan Babilon en Assirië in die suidelike deel. Regs bo op die kaart word die woord Armenië geskryf.
Die Eufraatrivier kom uit die berge. Assirië, Babilon en sewe stede, waaronder Habban, Derri, Bitlakina en ander stede, word ook op die kaart aangedui. Die eilande het 'n driehoekige vorm en die son, die maan sowel as die flora en fauna word daarop aangedui. Tans bestaan ​​slegs Armenië uit die bogenoemde lande en stede.
Babyloniese sterrekaart, 6de eeu V.C.
Een van die antieke kaarte ter wêreld is gegraveer op 'n koperblikkie en is geteken deur Hecataeus van Miletus (517 v.C.) Die kaart is later weer geteken deur John Marin (kartograaf) en Zatik Khanzadyan (tekenaar). Asië, Europa, Libië (Afrika) en 'n aantal ander lande, waaronder Armenië in die middel van die Middellandse See, die Swart en die Kaspiese See, word aangedui.
Wêreldkaart deur Hecataeus van Miletus, 517 v.C.
Op die wêreldkaart wat deur kartograaf John Marin en tekenaar Zatik Khanzadyan geteken is op grond van Herodotus se "Geskiedenis" (5thc. B. C), word Armenië tussen die fonteine ​​van die Tigris en die Eufraatrivier aangedui.
Wêreldkaart volgens Herodotus (5de v.C.)
Op 'n ander wêreldkaart wat die Duitse kartograaf Karl von Sprunner in 1855 geteken het op grond van inligting deur Eratosthenes (276-194 v.C.), word Armenië tussen die Middellandse See, die Swart en die Kaspiese See aangedui. Armenië het 'n sentrale posisie tussen Europa en Asië.
Wêreldkaart volgens Eratosthenes (276–194 v.C.), 1855
Volgens nog 'n wêreldkaart wat Petrus Bertius in 1630 geteken het, volgens die Griekse geograaf Posidonis (1ste v.C.). Armenië word aangedui in die middel van die kaart, tussen Europa en Asië.