Die Evangelieteks bou op Jesus se doop van laas week voort en is Johannes se getuienis dat Jesus die Seun van God is. Johannes wys vir twee van sy volgelinge dat Jesus die Lam van God is en dan word hulle Jesus se eerste dissipels. Die sleutelteks is die inleiding tot die eerste brief aan die gemeente in Korinte. Teen die agtergrond van konflik in die gemeente bevestig die inleiding die gemeente se afgesonderdheid en geroepenheid. In Jesaja 49 vertel Jesaja dat God hom geroep het om 'n lig vir die nasies te wees. Die psalmis skryf in Psalm 40 dat hy nie stilgebly het oor God se verlossing en trou nie. Behalwe vir die tema van roeping wat in al die tekste na vore kom, kan die sentraliteit van God en spesifiek Jesus Christus, in veral die Nuwe Testament se tekste, nie misgekyk word nie. Soos die preekstudieskrywer opmerk, is ons identiteit en roeping gesetel in Christus.
Aangesien dit die eerste Sondag van die nuwe skooljaar in Suid-Afrika is, word die liturgie ingerig as 'n soort uitstuurdiens vir onderwysers, leerders en die gemeente se jeugleiers.
dié wat aan Hom behoort,is by Hom.
In die tyd ná Epifanie besin ons oor ons lewenswandel in navolging van Christus. Die Evangelie-tekste fokus daarom in hierdie tyd op Jesus se woorde en dade terwyl Hy as mens op aarde was.
Aanvangswoord: Psalm 40
Liturgiese moment waarin 'n formulier vir die uitstuur van onderwysers in die gemeente gebruik word.
ONDERWYSER(S) WORD VORENTOE GEROEP. (Ring van Port Elizabeth)
Vonk 38 melodie van Lied 582 (3 verse)
Skriflesing: 1 Korintiërs 1:1-9a
2Aan die gemeente van God in ___________________, wat Hy vir Hom in Christus Jesus afgesonder en geroep het om aan Hom te behoort, en verder aan almal, waar hulle ook al mag wees, wat die Naam aanroep van Jesus Christus, hulle Here en ons Here.
1. Here, ons God, as ons nou skool toe gaan,
U wil ek my lewe wy0.
1. Die preekstudieskrywer het 'n mooi beeld van 'n spieël waarin 'n mens na jouself kyk en 'n glas waardeur jy na ander mense kyk om iets uit te beeld van hoe God ons in konfliksituasies gebruik.
2. Carolyn C Brown maak die opmerking dat dit waarskynlik die eerste generasie kinders is wat nie briewe ken nie. Doen dus moeite om vir kinders te verduidelik wat 'n brief is. Haar volledige voorstel is beskikbaar hier.
3. Gesels met die kinders oor die gawes waarmee God hulle geseën het om gedurende die nuwe skooljaar as God se kinders te leef, spesifiek ook in die skool.
Grafika bekom met Google Advanced Search, geen kopiereg en beskikbaar hier.
Wat moet 'n arme predikant, apostel of gemeenteleier doen as hy of sy in 'n gemeente die een ná die ander geraamte in die kas kry? Hoe gemaak as jy jou beste as geestelike leier oor jare of dalk dekades gedoen het, net om te ontdek daar wag konflik en onenigheid om elke hoek en draai? Veg jy of vlug jy, of sit jy versteen sonder om te weet watter kant toe?
'n Mens kan jou kwalik in Paulus se situasie indink. Hy het ongeveer 18 maande (Hand 18:11; waarskynlik tussen 49/50 en 51/52) in Korinte gewerk. Hy het werklik moeite gedoen.
Toe kom daar ontstellende nuus.
Paulus ontvang berig van Chloë se mense (1:11) dat daar groot probleme in die gemeente is.
"Chloë se mense" verwys waarskynlik na bekeerde, vrygemaakte slawe van Chloë. Hierdie groep, Chloë se mense, vertel van konflik en partyskappe in die gemeente. Aangesien hulle bekeerde, vrygemaakte slawe was, pas dit in by die prentjie dat deel van die partyskappe op verskille in sosiale klas gebaseer was.
Ons weet ook dat sommige Korintiërs verskillende leiers aangehang het. Sommige het hierdie leier (bv Paulus) verkies, en ander weer daardie leier (bv Apollos).
Daar was ook 'n "amptelike verslag" van hoe dit in gemeente gegaan het. Daardie amptelike verslag van Korinte (16:17) het skynbaar niks van die innerlike spanning verwoord nie. Diegene wat in beheer was, wou 'n mooi prentjie van die gemeente voorhou. Mense wat die verdeeldheid aan die lyf gevoel het, sou eerder daaroor wou praat en hulp wou vra.
Paulus moes persoonlik seergemaak gevoel het. Hy het immers deur sy bediening daarna gestreef om mense uit die verskillende sosiale lae – Jood of Griek, slaaf of vryman – in die Naam van Christus onder een identiteit te bring.
Fokus op identiteit
Wat doen Paulus om die verdeelheid aan te spreek?
Sonder om uit selfverdediging beskuldigings uit te deel en mense links en regs te vervreem, begin hy deur die konflik en verdeeldheid terug te bring na identiteit – die gemeente se identiteit in Christus Jesus. Deur nege keer in die nege verse van ons teks Jesus se Naam te noem, beskryf hy die Christelike identiteit van die gemeente.
Sonder om in 'n verbale geveg die probleme een vir een aan die kaak te stel, begin Paulus deur die oplossing eers te verwoord. 'n Gemeente moet oor haarself dink in die lig van hul verhouding met God die Vader deur Jesus Christus.
'n Span leiers
Die identiteit in Christus vra van gelowiges om saam te werk.
Opvallend genoeg begin die brief deur na Sósthenes te verwys in dieselfde asem as die outeur, Paulus. Dit kan op twee maniere verstaan word:
Sósthenes was waarskynlik dieselfde man wat die owerste van die sinagoge in Korinte was (Hand 18:17), tot bekering gekom het en daarna Paulus Efese toe gevolg het. Deur sy naam in die gesprek in te bring, word 'n bekende en gesiene lid van die gemeenskap in Korinte 'n waarborg of getuie vir die inhoud van die brief wat volg en van Paulus se apostelskap. Hoofstuk 4 gee verdere aandag aan Paulus se apostelskap, maar die inleidende woorde stel dit reeds aan die orde. Sósthenes word as getuie daarvan genoem. In die Joodse reg was die woord van twee getuies as bewyslas genoegsaam. Paulus stel dit hier as 'n feit, en sal later meer volledig daartoe terugkeer.
Die verwysing na Sósthenes as broer dien 'n verdere doel. Sy status en volmag as dienaar van die Woord (egter nie 'n apostelstatus nie) word verwoord, asook sy verhouding met Paulus as medewerker. Deur Sósthenes as broer uit te wys, help om die angel uit verdere partyskappe te haal. Later in die brief wys Paulus die onderlinge partyskappe tussen aanhangers van die verskillende leiersfigure uit. Ten minste sou daar nie sprake van kon wees by die volgelinge van Paulus en Sósthenes nie!
Aangesien Paulus en Sosthenes albei dienaars van God is, werk hulle as 'n eenheid saam.Hulle goeie verhouding illustreer die punt wat hy vir die Korintiërs maak.
Eiendom van God
Die hoogste status behoort egter aan Koning Jesus. Die eerste nege verse bevat nege verwysings na Jesus Christus. Saam met die beskrywing van die kerk as gemeente van God, word die eienaarskap van die gemeente onmiddellik aan God en Christus verbind.
Dit is deurslaggewend in die gesprek met gelowiges in Korinte. Die lesers moet reeds van die begin af kennis neem dat die enigste leier en Here Jesus Christus is. Hy is die begin en voleinding van die identiteit van elke gelowige. Buite Jesus om is daar nie sprake van gelowige, kerk of gemeente nie.
Soos Paulus in vers 5 en 7 opmerk, het die Korintiërs nie teruggestaan wanneer dit by geestelike gawes gekom het nie. Hoofstuk 11 vermeld dat ook vernames onder hulle getel het. Ongetwyfeld sou hierdie feit en die beoefening van die geestelike gawes (hfst 12-14) tot geestelike hoogmoed en meerderwaardigheid kon lei (wat beslis die geval was!). Om dit reeds aan die begin in die kiem te smoor, verwys Paulus herhaaldelik na die Here van die kerk (Jesus Christus) as die eintlike eienaar van die gemeente. Die gemeenskap moes besef dat hulle identiteit buite hulleself in Christus setel.
Geroep en afgesonder
Die gemeente het nie net 'n Christelike identiteit nie, maar ook 'n Christelike roeping, 'n taak aan hulle opgedra deur God. Hulle leef onder God se opdrag. Hulle is (vers 2) dié wat deur God geroep en afgesonder is om sy eie mense te wees.
Hulle is nie soos die wêreld en die omliggende kultuur nie. Hulle moet anders wees. Hierdie tema kom sterk uit die Ou Testament. Hulle woon in 'n heidense stad, Korinte, maar hulle is nou afgesonder vir God. In Levitikus 19:2 is 'n verwysing na die opdrag aan Joodse gelowiges om heilig te wees, aangesien God heilig is. Hiermee saam moet ons 6:11 lees wat die gelowiges aandui as gewastes, geregverdig en geheilig.
Konflik en partyskappe verbreek die heerlike roeping van God wat hulle afgesonder het om in God se diens te staan. Onheiligheid is niks minder as ondermyning van die heiligheid van God nie.
Teen die tyd dat die eerste lesers "genade en vrede vir julle" (vers 3) gehoor het, het hulle ore by wyse van spreke reeds getuit. Uit die terloopse verwysings van Paulus, is dit immers reeds duidelik dat hy presies geweet het wat in Korinte aan die gang was.
Hy was egter nie daarop uit om hulle te verkleineer of te verneder nie. Met pastorale sensitiwiteit en groot sorg wil hy hulle op 'n mooi manier begelei en tot ander insigte bring. Die groet van genade (Grieks charis) en vrede (Hebreeus shalom) wil verder op 'n inklusiewe wyse die gelowiges voor God die Vader en die Here Jesus Christus saambring .
Die positiewe manier waarop Paulus in vers 4 tot 9 oor die gemeente met hulle praat, al is hulle soos probleemkinders, onderstreep dat die genesing van konflik begin deur te onthou wie jy in Christus is en wat jou roeping is.
Wanneer Paulus – maar te bewus van Korinte se stapel probleme – deur die oë van die dienende, gekruisigde Christus na die gemeente kyk, kan hy nie anders as om positief oor hulle te oordeel nie.
In die danksegging van 1:4-9 word die gelowiges aan hulle gemeenskaplike herkoms herinner. Met 'n woord van danksegging en lof aan God, beklemtoon Paulus die goedgunstigheid van God in die oorsprong van die gemeente. Dit is aan God te danke dat hulle bestaan.
Weereens word die gevaar van menslike prestasie negeer. Nóg Paulus, nóg enige van die gemeentelede, is die rede vir hulle bestaan. Dit is aan God alleen wat die dank toekom.
God het egter nie net gesorg vir die ontstaan nie. Hy het die gemeente in hulle verhouding met Jesus Christus ook met goedheid (lees "gawes") oorlaai. Verder het God die gelowiges in elke opsig ryk gemaak.
Op materiële vlak was Korinte vooruitstrewend. Gevolglik was van die gelowiges ook welvarend. Dit was dalk die rede waarom sommige vroeg by die nagmaal kon opdaag (hfst 11), terwyl ander moes werk en eers later kon aansluit.
Die gelowiges was egter ook ryk in geestelike bates. Hulle was immers bekend vir hulle geestelike gawes. God het vir die gemeente alles voorsien wat nodig was. Hulle kon met reg uitsien na die wederkoms – mits hulle enduit kon vasstaan. Daarom is die gelowiges nou tot meer in staat as babas (3:1-5). Danksy God se trou en voorsiening, kan hulle die situasie in die oë kyk.
In die bestek van net nege verse het Paulus die gemeente deur sy inleidende woord en danksegging van die verlede deur die hede na die toekoms gebring. Hulle herkoms, huidige situasie met gawes en rykdom, is immers deel van die trajek wat na die toekoms reik. Meesterlik het Paulus hulle oë en ore kom vestig op wat voorlê, eerder as op wat gebeur het of aan 't gebeur was. Asof hy 'n dik streep in die sand getrek het, is die weg nou berei om by die eerste van die probleemsituasies in vers 10 tot 17 uit te kom.
Wat ons sien, is 'n sensitiewe keuse van woorde en oorheersende pastorale fokus om die gemeente se gesig na God toe te draai en Jesus Christus deurentyd voor hulle te hou. Hy is immers die Here van die gemeente, net so veel as wat Hy hulle Verlosser is.
Wat is die boodskap van hierdie teks vir ons vandag? Kom ons dink aan 'n paar sake.
Verskyning van God se genade
Ons is tans in dié tyd van die kerkjaar wat as Epifanie bekendstaan – dit beteken die verskyning van God se genade.
Op die tweede Sondag van Epifanie is dit gepas om te onthou dat God tot ons redding verskyn. Terwyl ons na oplossings soek, en worstel met ons uitdagings, daag God keer op keer by die deur op. Hierdie verskyning is onverwags, maar ook 'n vingerwysing. Dit wil die gemeenskap voor God versamel, 'n gemeenskap wat hulle bestaan en identiteit aan Hom te danke het. Dit wil daarom reeds dat ons aan die begin van die nuwe jaar op God en mekaar fokus.
Terwyl nuwejaarsvoornemens (wat dalk teen hierdie tyd al begin sneuwel) 'n persoonlike geneigdheid het, wil die epifanie ons gemeenskaplike identiteit voor die verskynende God uitlig. In Jesus Christus het God vir die wêreld verskyn. As gemeenskap, is daar dus bande wat ons aan mekaar bind wat deur die epifanie belig word.
Toe die Romeinse Ryk aan die tuimel was, skryf Augustinus in die vyfde eeu in sy Die stad van God dat daar 'n groot verskil tussen die stad van God en die stad van die mens is. Volgens Augustinus begin alles by die punt waar God ons roep om in sy stad in te gaan. Die stad begin as 'n stad van die mens, maar groei en ontwikkel tot iets veel groters, in dié sin dat in die stad van God, die liefde vir God en my naaste die botoon voer. In die stad van die mens is eiebelang die hoogste waarde, maar in die stad van God is dit afwesig. 'n Nuwe manier van leef en bestaan kom só tot stand.
In God se stad is ons as gelowiges aan mekaar verbind. Ons word definieer deur ons "ons-wees" en nie "ekkigheid" nie (om Willem Nicol buite konteks aan te haal). Liefde vir God en liefde vir my naaste, is onlosmaaklik verbind. Saam is ons – soos die gelowiges van Korinte – in elke opsig ryk gemaak en met genadegawes geseën, sodat ons gretig na die toekoms en wederkoms kan uitsien.
Paulus gebruik die identiteit van die gelowiges, hulle rykdom en vooruitsigte, as grondslag vir sy danksegging. Om dankie te sê, word 'n bousteen vir die hantering van die moeilikheid wat voorkom. Om dankie te sê, word die drumpel wat oorgesteek word wanneer gelowiges van die stad van die mens na die stad van God oorstap.
Te midde van ons onderlinge stryd en verskille, is die vermoë om dankie te sê die eerste tree tot versoening. Dit is in die dankie sê dat ons iets aan die moeilikste van ons onderlinge verskille kan begin doen – ons eiegeregtigheid. Paulus se danksegging vervul hierdie brugfunksie op treffende wyse. Dit is immers aan Jesus Christus te danke dat die hoorders nou Christene is. Christene kan hulle geskille bylê. Paulus gebruik deurgaans die meervoudsvorm "julle". Almal word oor een kam geskeer; niemand is méér of mínder heilig nie.
Hou julle oë op die Lam van God en gaan in vrede. As julle uit die kerkgebou gaan, gaan julle nie uit as slawe wat uit vrees gehoorsaam is aan 'n hardvogtige meester nie. Nee, julle gaan uit as die vrygemaakte kinders van God, vir wie God liefhet met 'n grenslose, ewigdurende liefde.