Nou my Dierbaarheid, hierdie seisoen het met vreemd begin. Dis asof die hele wêreld op sy kop gegooi is en dan nog omgerol word totdat hy so dronk is dat geen mens kan regop bly nie.
Hy het so bruin Mazda karetjie wat ook al uitmekaar val en die bande is al goed afgeloop. Hy het ’n Joodse ster wat aan die spieltjie in die venster hang en ’n plakker op die agterkant van sy kar wat lees SHALOM. Geen mens weet wat dit beteken nie. Ek het eendag vir die oom gevra toe sê hy dis maar die joodse taal, ons moenie dit so openlik uitspreek nie, netnou trek ons moeilikheid na ons toe.
Dan gaan hy na die buurdorpe toe, of nuwe intrekkers in die dorp, praat die mense ’n gat in die kop en koop die meubeltjies. Die mense is dan te bly want hulle kan dan geld bymekaar maak vir krismis en vakansie tyd.
Mister Babinski gaan sit, soos sy gewoonte is as daar ’n ding oppad is, met sy een boud op die kant van die stoepmuurtjie en die ander boud hang slap af. Hy leun dan terug en loer verby die hoekpilaar, so met een oogbank opgetrek en bo-oor sy half-lens-bril
Toe die vrou aan die passasierskant uitklim, is dit asof ’n wandelende sirkus by die deur uitval. Sy is dik. Mister Babinski het gesê dat Noag se hele vloed nodig sal wees om daardie knoppe, berge en dale toe te kry as sy die dag wil bad. My mens, ek het maar so agter my hand gelag. Dis vreeslik.
Mister Babinski se toe dat sy so breed is as wat sy lank is. net soos ’n mosbol. Ek het nie geweet of ek moet lag of wegloop nie. Mensig, dit was ’n ding.
Miesies Benson, het hy gesê, Russia sit binne in die vrou se gesig. Bloedrooi, En England sit hier oor (Jy weet en hy vryf so oor sy bors gedeelte) The white cliffs of Dover.
“Haai, Mister Babinski, jy kan nie so praat nie. Dis laster” het ek hom probeer stil kry, maar niks nie.
Aai Foeitog, ek het die vrou jammer gekry en toe maar op ’n dag oorgestap. Sy was maar sku vir mense en een van die kindjies, Rudolfie met die oop bekkie en wat soos ’n gans blaas, het die deur kom oopmaak.
dis toe ek die eenvoud en armoede van die meubels sien, dat ek sommer diep jammer vir die mense voel. Jy weet, dis daardie ding van Honger het met Dors getrou. Die vrou is net so arm soos die man.
Toe ek by die huis kom het ek in die oom se kabinet brandewyn gaan haal. Sommer die hele bottel, want ’n koppie sal nooit genoeg wees vir daardie dik bene en baie spatare nie.
Ek het in my agtertuin veldknoffel uitgehaal en die bolletjies fyn gedruk en die konkoksie laat trek vir 3 dae.
Die oom wou nog rusie maak oor sy brandewyn, toe verduidelik ek vir hom dat die vrou in pyn is en daardie spatare moet weg. Ons kan weer ’n bottel koop.
Ek weet nou nie of die vrou lekker gekry het nie, maar toe sy by my verneem van Mister Babinski, is dit asof ek in my eie spoeg verstik.
Sy vertel dat hy gister hier aangestap gekom het, kiertsregop met sy kouse en sandale. Hy het toe daardie sideboard in die oog wat daar gestaan het, en sy wys my so met die vinger.
Mister Babinski is toe so opgewonde oor die sideboard en sê hulle kan solank die ornatmentjies afhaal, hy gaan net sy kar by die huis haal dan laai ons hom in. Hy sal sommer die kontant ook bring.
Toe hy in sy Mazda om die draai kom, verby die Peperboom, en uitklim om sy sideobard op te tel, sien hy ’n ding wat hom stom gehad het.
Ons het jou sommer gehelp om die pote af te saag sodat die kist mooi in jou karretjie kan pas. Nou kn ons hom sommer so van agter af instoot.