Hoe besluit Kinders wat is regverdig?
Geskryf deur Craig Smith, Navorsingsondersoeker, Universiteit van Michigan
Indien 'n onderwyser te beloon 'n hele klas vir die goeie dade van een student? Wat van die ander kant van die dissipline prentjie: moet 'n hele klas gestraf word vir die wandade van net 'n paar studente?
As volwassenes, sorg ons 'n baie oor die vraag of mense hul regmatige deel van die voordele te ontvang, en of diegene wat misdaad pleeg ontvang 'n redelike mate van straf. (Dink byvoorbeeld oor die 2011 beset Wall Street protes in die Verenigde State, wat die slagspreuk "gewild gemaakOns is die 99 persent. "Hierdie beweging is wyd gesien as 'n beweging wat gewerk het om onbillike verdelings van voordele of belonings uit te lig.)
Soos ons weet, gee kinders ook om vir die wyse waarop belonings en straf toegeken word. Ek bestudeer hoe kinders dink oor regverdige straf en beloning, en hoe daardie denke verander as kinders ontwikkel en meer ondervinding in die sosiale wêreld kry. Om te verstaan ​​hoe kinders billike toekennings van strawwe en belonings beskou, kan ouers en onderwysers meer insig gee in hoe kinders van verskillende ouderdomme kan reageer op algemene dissiplinepraktyke.
Kinders se siening oor billike verspreiding
Baie van die navorsing op hierdie gebied het gefokus op hoe kinders dink oor billike maniere om lonende items of gevolge versprei. Byvoorbeeld, in 'n reeks studies Ek het 'n paar jaar gelede gevoer Peter Blake, 'N navorser by die Universiteit van Boston, en Paul Harris by die Harvard Nagraadse Skool vir Opvoedkunde is drie tot agtjarige kinders vier plakkers gegee en het hulle die kans gehad om enige nommer wat hulle met 'n ander kind wou hê, te deel. Enige plakkers wat hulle nie gedeel het nie, het hulle vir hulself gehou.
Ons het gevind dat die sewe tot agtjariges geneig was om die plakkers eweredig te deel, terwyl die jonger kinders geneig was om die meeste of al die plakkers vir hulself te hou. Een van die bevindings was egter algemeen vir die voorskoolse en ouer kleuterskole: almal het beweer dat die plakkers Indien word eweredig gedeel.
Ons het tot die gevolgtrekking gekom dat kinders vanaf 'n vroeë ouderdom bewus is van plaaslike norme wat verband hou met billike verdeling, maar dit is nie tot ouderdom sewe of agt dat hulle sulke norme konsekwent volg nie. Dit is verder bevestig deur bevindings uit 'n ander studie wat toon ook dat deur rondom die ouderdom van agt, Kinders in die VSA te volg norme van billikheid, selfs wanneer dit beteken dat minder vir jouself.
Daar is baie gevalle egter waar een persoon is meer verdienstelike van belonings as 'n ander persoon. Hoe kan kinders dink oor hierdie soort scenario?
In 'n studie by Nicolas Baumard van die Ecole Normale Supérieure ('n Franse universiteit) en sy kollegas, is voorskoolse kinders vertel van twee karakters, een wat hard gewerk het om 'n pakkie koekies te maak en 'n ander wat geslaap het. Die studie deelnemers het toe die kans gehad om drie koekies aan die twee karakters uit te gee op enige manier wat hulle wou.
Die mees algemene antwoord van die voorskoolse was om een ​​koekie aan die harde werker te gee en een vir die slacker. Hierdie benadering tot toekenning het nie betrekking op die toekenning van die derde koekie aan enige karakter nie. Later, toe die eksperimentant die koekie laas toegewys het, het byna 70 persentasie van die kinders die laaste koekie aan die harder werker gegee.
Wat ons in hierdie bevindinge sien, is dat jong kinders verstaan ​​dat sommige mense meer verdienstelike beloning kan hê as ander, maar hulle verkies egter dikwels om belonings gelyk te gee as die kans gegee word. Ander studies, soos hierdie een, het 'n verskuiwing getoon van 'n voorkeur vir gelykheid in die vroeë kinderjare tot 'n voorkeur vir ekwiteit, of 'verdienstelike-gebaseerde' toekenning, wanneer kinders die middelkinderjare bereik.
Strawwe en belonings
Meer onlangs, my kollega Felix Warneken aan die Harvard Universiteit en ek het besluit om 'n verwante kwessie te ondersoek: Wat dink kinders oor die billike toewysing van strawwe? Soos hulle met belonings doen, verkies jong kinders om strawwe ook eweredig uit te brei, en verkies ouer kinders om straf op diegene wat die beste verdienste te verkies?
in 'n nuut gepubliseer studie, Het ons 123 vier-tot-10-jariges klaskamersituasies dat een student wat meer van 'n goeie of slegte dinge as 'n ander student wat betrokke is. Ons het ook dieselfde klaskamer scenario om 'n vergelyking groep 93 volwassenes.
Die scenario's word opgesom in die tabel hieronder.
Verder illustreer die beeld hierin 'n klaskamer scenario waarin een student die onderwyser se versoek ignoreer om sy skoene af te haal en meer van die gemors as die ander student te maak.
Voorbeeldvraag: Hoe om vier onaangename klaskamerwerk aan die beste toe te ken aan twee studente, een wat meer van die gemors as die ander gemaak het. Craig Smith, CC BY
Vir hierdie spesifieke scenario het die deelnemers van die studie dan die kans gehad om vier strawwe uit te gee (leë vullisblikkies). In watter opsig ookal die meeste was.
Gelykheid teenoor gelykheid
'N Belangrike vraag oor 'n scenario soos hierdie is, doen die jonger kinders verkies om ewe uitdeel van die oortredinge, selfs al een student minder verdien om gestraf as die ander?
Die vier-tot-vyf-jariges was die meeste waarskynlik om te verkies dat beide belonings en straf gelykop oor twee mense versprei word, selfs as een van die mense meer van 'n goeie of slegte ding gedoen het as die ander.
Soos in die scenario hierbo geïllustreer, waar een student meer van die gemors as die ander gemaak het, het die voorskoolse deelnemers dikwels twee strawwe aan elkeen van die karakters gegee.
Alle kinders in die studie het die gedrag van die karakters in die scenario's opgespoor en onthou; die voorkeur vir gelyke uitkerings aan die kant van die jong kinders was nie te wyte aan 'n mislukking van herinnering nie.
In teenstelling hiermee het die ouer kinders en volwassenes in die studie verkieslike toekennings van belonings en strawwe verkies, waar 'n persoon wat meer goed doen, meer beloning kry, en 'n persoon wat slegter doen, kry meer straf.
Met ander woorde, die ontwikkelingsbehoeftes verskuiwing na 'n voorkeur vir die toekenning van dissipline wat gebaseer is op deservingness - en weg van 'n konsekwente voorkeur vir gelyke toekenning - is baie soortgelyk waar beide belonings en straf betref. Dit is 'n baie nuwe bevinding in navorsing met kinders, waar aandag hoofsaaklik gefokus is op hoe kinders oor billike belonings dink.
Verder het ons ook deelnemers aangebied met uiterste voorbeelde van ongebalanseerde belonings en strawwe. Ons het hulle scenario's gewys waarin a hele klaskamer van kinders is beloon of gestraf vir die positiewe of negatiewe gedrag van een student.
Die voorskoolse kinders was die waarskynlikste om hierdie gevalle van kollektiewe dissipline as regverdig te beoordeel, terwyl die ouer kinders en volwassenes baie meer geneig was om die praktyke van kollektiewe straf en kollektiewe beloning as onbillik te beoordeel: 40 persent van die vier tot vyf jaar -oldate het die kollektiewe straf scenario as billik beskou, in vergelyking met slegs 3 persent van die agt-tot-10-jariges - 'n treffende verskil.
Interessant genoeg, 15 persent van die volwassenes geoordeel straf 'n hele klas vir die wangedrag van een student op billike ( 'n bietjie van 'n opspring uit die agt-tot-10-jariges) wees.
Begrip van regverdigheid
Wat gebeur hier? Waarom is die voorskoolse kinders waarskynlik ook gelyk aan straf, selfs aan diegene wat nie verantwoordelik is vir 'n misdadiger nie? Waarom was die jongste kinders waarskynlik 'n hele klas as regverdig beskou, selfs al het net een student iets verkeerd gedoen?
Eerstens, 'n belangrike punt is dat die jongste kinders nie noodwendig die hardste is nie; Dit is eenvoudig dat hul idee van regverdigheid anders is. Baie van die jong kinders wat geteikende strawwe as onregverdige en kollektiewe straf beskou het, het reg gepraat oor die ontstellende gevoelens van individue wat uitverkore word vir straf.
Feitlik geeneen van die ouer kinders en volwassenes het gepraat oor hierdie. So, mag jonger kinders net gemotiveer word om te verhoed dat die maak van 'n enkele persoon se gevoelens baie anders as al die ander mense se.
Vir volwassenes wat met kinders werk, stel die bevindings onder andere voor dat kinders van verskillende ouderdomme anders kan reageer op sekere benaderings tot dissipline. Byvoorbeeld, 'n onderwyser wat konsekwent 'n hele klas beloon vir die goeie daad van een student, kan deur jong kinders as baie regverdig beskou word, maar minder eerlik vir ouer kinders.
Net so dui ons bevindinge daarop dat die meeste skoolgaande kinders baie negatief sal reageer op die nie-ongewone praktyk om almal te straf vir die misdade van een of ander.
Baie oorblywende vrae
Baie opwindende en belangrike vrae lê voor in hierdie navorsingslyn.
Byvoorbeeld, hoe word kollektiewe strawwe en belonings gebruik vir kinders in kontekste soos skole en spansport?
In my eie ervaring as 'n ouer, ek hoor oor die gebruik van kollektiewe straf in skole op 'n gereelde basis. Een student breek 'n reël deur te gaan in die gebou voor die klok op 'n bitter koue dag, sodat die hele klas gedoen word om buite te wag, bewing, want 10 ekstra minute. Een student pleeg 'n skyfie te pak tydens sokker op reses, sodat die hele graad verhoed word om sokker te speel vir 'n hele week.
Hoe reageer kinders op sulke dissipline praktyke in die werklike wêreld? Is sulke benaderings effektief, of het hulle onbedoelde gevolge, soos die ondermyning van kinder-volwasse verhoudings? En lei die gebruik van kollektiewe strawwe tot selfbeskerming onder kinders, soos baie volwassenes wat dit gebruik, hoop dat dit sal?
Ons hoop om in die nabye toekoms antwoorde te kry, aangesien ons voortgaan om te verken hoe mense oor billikheid dink en hoe dit ons sosiale gedrag en verhoudings beïnvloed.
Craig Smith, Navorsingsondersoeker, Universiteit van Michigan. Sy navorsing fokus op kinders se sosiale kognitiewe ontwikkeling en skakels na sosiale gedrag.