Die siening van kennis en daarmee saam wetenskap as die ontginning van die syndes, is wydverbreid en in die meerderheid gevalle die grondslag van wetenskapsbeoefening. Soos reeds aangedui, argumenteer Heidegger dat die tegnologiese denkraamwerk die wetenskaplike denkraamwerk vorm, wat die grondslag van sy aanklag is dat wetenskap tot navorsing gereduseer word. Met so ’n benadering word daar toegespits op die empiriese of die positiewe, dit wil sê, die voorstelbare en dus meetbare en berekenbare. Die siening van die wetenskaplike perspektief as ’n aggressiewe en strak objektivering van die werklikheid het ’n duidelike teoretiese agtergrond, die Cartesiaanse metafisika met ’n denkende gees as al sekerheid, die werklikheid as manipuleerbare afbeeldinge in die gees van die subjek. Wêreld is dus gelyk aan wêreldbeeld. Die veronderstelling is dat dit gaan om die gegewe, objektiewe werklikheid waartoe almal dieselfde toegang het as die ondersoeker. ’n Verskuiwing na hierdie model vind dan eers binne afsonderlike wetenskappe plaas, en stelselmatig word dit die model van wetenskapsbeoefening.