Op die vier dae lange Chokka-slenterstaproete kry jy hope seelug, en duine so wyd en wit soos die Sahara. En die calamari op jou bord kom uit die see waarlangs jy stap.
Ons kruip handeviervoet oor ’n duineveld in die Kouga-streek. Kouga beteken “plek van oorvloed” in die Khoi-taal en is die naam van die streek wat rofweg strek van die Baviaanskloof tot by die kusdorpie Kaap St. Francis.
Met die eerste oogopslag is hier niks oorvloedigs aan die see van duine waaroor ons die afgelope drie uur op en af klouter nie. Jy kan jou maklik verbeel jy’s in die verlate Sahara. Maar ons groepie van agt stappers sit gehurk in die droë loop van die Sandrivier juis omdat hier so baie lewe is!
’n Groot sebraslak (Cochlitoma zebra) het eerste ons aandag getrek en almal bespied die sand vir nog aksie. Hy seil statig verby die verbleikte doppe van sy voorouers.
Kyk, dáár loop die spoor van ’n ratel wat vanoggend oor die klam sand kortpad gekies het bos toe. Duskant teen die wand van ’n duin sien jy tientalle fyner spore, blouapies wat skel-skel in ’n trop teruggeskarrel het na die melk- en kershoutwoude wat aan die duineveld grens.
Reg onder ons neus lê beentjies, skulpe, kleipotskerwe en klipbeiteltjies: ’n Khoi-ashopie wat eeue lank onder die verskuiwende sand begrawe gelê het tot westewinde dit verlede week oopgewaai het. Ons bekyk die vonds, staan op, stof af en stap verder. Binnekort waai die sand dit weer toe, en lê dit versteek tot die volgende groepie stappers oor 10, 20 of 100 jaar dit weer ontdek.
Ons het ons bagasie in ’n Ventertjie gelaai en in ’n bussie geklim vir die 45 minute lange rit na Oesterbaai sowat 20 km wes van hier. “Is julle reg vir die groot stap vanmiddag? Ek hoop julle is fiks,” sê Eric. ’n Paar mense kyk bekommerd na mekaar.
Saans stort jy warm en slaap onder wit linne in ’n gastehuis of lodge nadat jy gesmul het aan die streek se vis, wildsvleis en calamari. Jou bagasie word aangery, jy stap net met jou dagrugsak met water en middagete wat vír jou gepak word. Dís mos hoe ’n mens wil stap!
Op Dag 2 sal jy tientalle van dié sebraslakke in die Sandrivierduineveld sien, veral as ’n motreëntjie vroegoggend die sand klam gemaak het
Regs van jou raas die branders teen die rotse, maar spits ook jou ore vir die kenmerkende getjie-tjie van groot- en kleinrooibandsuikerbekkies.
Ons eet toebroodjies in ’n beskutte baai en kyk hoe swarttobies en kleinstrandlopers die sand bo die laagwatermerk fynkam vir iets te ete. Dis moeilik om te glo die regering wou tot onlangs toe ’n kernkragsentrale by Thyspunt bou. Daar is gelukkig afgesien van die projek, onder meer omdat omgewingsbewustes sterk kapsie daarteen gemaak het.
Hier en daar vleg jy jou pad deur kuswoud, en ’n gids soos Esti Stewart (hier agter Aimee Friederich) is onontbeerlik
Ons stap deur Oesterbaai se strate tot by ’n hek wat Esti vir ons oopsluit. ’n Tweespoorpad lei ons tot by die duineveld. Vandag het ons dié hele “woestyn” vir onsself. Baie van die grond in die omgewing behoort aan Eskom (danksy die kernkragplanne by Thyspunt) en het dus jare lank ongerep gelê.
Hoewel jy nooit ver van die kus af stap nie, sien jy nie vandag die oseaan nie. Net ’n golwende sandsee wat jou omtrent ses uur gaan neem om oor te steek, met báie op en af stap.
Bo-op die kruin van die hoogste duine kan jy doer na die noorde die Baviaanskloofberg sien, en soms hoor jy wraggies die gewoep van windturbines wat teen die duineveld grens.
Die weer bly dreigend en die donker wolke, geel sand en groen kuswoud wat aan die duineveld grens, skep ’n dramatiese landskap. Ná vyf uur se stap sien ons die einde van die duineveld, en die rietdakke van St. Francisbaai se huise in die verte.
Amper daar! Die Dune Ridge Country House (duneridgestfrancis.co.za) waar ons vanaand slaap, is ’n luukse lodge gebou in die Britse Setlaar-styl in die Eskom-bewaringsreservaat aan die buitewyke van St. Francisbaai. Ná die dag se stap is jy so bly om by die herehuis met sy diep stoep, kothuise in ’n welige inheemse tuin en swembad aan te kom jy voel skoon lus om die ontvangsdame te soen!
As jy droom van ’n huisie by die see, droom jy eintlik van Mostertshoek. Hier is net ’n hand vol eenvoudige huisies aan die voet van ’n krans, ver van die beskawing en sy dinge. Hier kan jy stoepsit, lees en diep dinge dink. Jy vang self jou aandete, braai dit en gaan slaap vroeg. Môre doen jy dieselfde. En die dag daarna.
Stapskoene is die eerste ding wat waai as jy ná ’n lang dag deur die duineveld by die Dune Ridge Country House opdaag!
Ons eindig die staproete vandag soos ons hom begin het, met ’n rustige wandeling seelangs. Eers op die sand tot by die skiereiland van Kaap St. Francis, en dan volg ons die voetpad tot by die bedrywige Port St. Francis-hawe. Dis hier waar die tjokkabote geanker lê in ’n moderne hawetjie omring deur luukse woonstelle en restaurante, waar jy vis en calamari vars van die boot af bestel.
By Chokka Block, een van die gewildste restaurante, bied die eienaar en seekoskenner Clive Canter ’n calamari-proe aan. Hy wys hoe om die gedierte skoon te maak, verduidelik die beste manier om dit gaar te maak (vars, in repe gesny, gedoop in meel en vinnig in olie gebraai) en oortuig ons dat Oos-Kaap se calamari die beste ter wêreld is.
Daar is nou net ’n uur se stap oor tot by die middedorp van St. Francisbaai, ons eindpunt. Ons drentel stadig kuslangs waar branderplankryers die een ná die ander van Bruce’s Beauties vang en lang ente aaneen tot by die strand ry. Bruce Brown was ’n Amerikaanse filmvervaardiger wat in die 1960’s die eerste keer dié branders verfilm het vir die klassieke Endless Summer.
Ons staptog kom by die St. Frances Brewing Company in die middedorp tot ’n einde, waar ons ’n emmer vol koue Beach Blondes bestel en vir oulaas ’n glas lig op die Kouga se gulhartigheid en die nederige inkvis.
Die calamari-proe, die besoek aan Sanccob en ’n plesiervaart op die kanale by St. Francisbaai is ook ingesluit. Jy betaal wel vir jou eie drankies. Die tariewe word elke Januarie aangepas.
Waar los ek my motor? Veilige parkeerplek word gereël by die Kaap St. Francis-vakansieoord. Jy ontmoet hier jou gidse, wat jou na die beginpunt vervoer, en hulle laai jou weer hier af na die stap.
Wat nog? Julle moet ten minste vier stappers wees, en maksimum 16 stappers. Jy kan jou eie groep saamstel, of jy kan aansluit by ’n bestaande groep.
Verhit die olie in ’n groot kastrol. Voeg die ui by en soteer 5 min. Voeg die kaneelstokkie, kardemom en naeltjies by en soteer tot die ui goudbruin is.
Voeg die maalvleis in sarsies by en roerbraai tot al die maalvleis verbruin het. Voeg die knoffel, gemmer, speserye, suiker en sout by en soteer nog ’n minuut.