Verlede Amerikaanse inwonings in Iran en Irak - Inligting
Verlede Amerikaanse inwonings in Iran en Irak
As ek reg onthou dat die VSA op 'n stadium van kant tot kant gekruis het tussen Irak en Iran as gevolg van 'n Koue Oorlog -rede. Dus is my vraag: het die VSA die bemagtiging van beide die Sjah van Iran en Saddam Hussein ondersteun?
Die VSA en Iran was oorspronklik bondgenote toe die sjah wat hulle ondersteun het aan bewind was. die gyselaarskrisis in Iran en die daaropvolgende rewolusie het dit verander deur die sjah van die mag te verwyder en die ayatolla te installeer as die nuwe leier van Iran wat sterk anti -amerikaans was.
Irak word deur die Sowjette ondersteun, maar die Iran-Irak-oorlog het tydens die agteruitgang van die USSR plaasgevind, en Saddam het dus minder steun van sy Sowjet-bondgenote gesien en die oorlog verloor, so hy wou graag van kant verander en die VSA was bereid om te help om Iran te "straf" omdat hy die pro -Amerikaanse regime verdryf het.
Ja, die VSA ondersteun albei, hoewel dit op verskillende tye was, maar die Sjah van Iran is ondersteun tydens die koue oorlog voor die 1980's toe hy die mag verloor, en Saddam is in die middel van die 80's deur die VSA ondersteun.
Irak en Viëtnam - Verskille en ooreenkomste
Hierdie week is die vyfde herdenking van die begin van die oorlog in Irak. Die vroeë maande van 2008 is ook die veertigste herdenking van die My Lai -slagting en die Tet -offensief tydens die Viëtnam -oorlog - gebeure wat die Verenigde State uiteindelik gedwing het om sy betrokkenheid by die konflik te beëindig.
Die naasstelling van hierdie twee herdenkings herinner ons daaraan dat dit nie altyd moontlik is om die ware betekenis en effek van gebeure te verstaan ​​nie, behalwe vanuit die perspektief van etlike dekades van die daaropvolgende geskiedenis.
Byvoorbeeld, toe die laaste helikopter die laaste Amerikaners in 1975 uit die dak van die Amerikaanse ambassade in Saigon ontruim het, lyk die vooruitsigte vir Viëtnam baie onheilspellender as nou. Op daardie April -dag was die aanname dat die mense van Viëtnam gedoem was tot 'n harde bestaan ​​onder 'n verstikkende outoritêre kommunistiese politieke en ekonomiese stelsel.
In werklikheid het Vietnam baie anders gelyk. Wie sou kon dink dat Vietnam 33 jaar na die vernederende ontruiming 'n bloeiende kapitalistiese ekonomie sou hê met vyfster-luukse hotelle, woonstelle met 'n miljoen dollar op China Beach, fynproewersrestaurante en kampioenskap-gholfbane wat hordes vakansiegangers en huweliksreisigers lok.
Dit wil nie sê dat die kommunistiese party nog nie die politieke stelsel in Viëtnam streng beheer nie. Maar selfs dit raak ietwat los. Politieke liberalisering volg dikwels op ekonomiese liberalisering.
Die uiteindelike uitkoms in Irak is nou onbekend.
Op kort termyn, as die Verenigde State aansienlike getalle van hul troepe onttrek voordat Irakse politici en militêre leiers die volle verantwoordelikheid vir veiligheid, politieke hervorming en instellingsbou wil aanvaar, kan die land in chaos, sektariese geweld en oorheersing neerkom. deur militante Islamitiese magte wat Amerika vyandig is.
Dit sou soortgelyk wees aan wat in Viëtnam gebeur het ná die Amerikaanse onttrekking, toe honderdduisende Viëtnamese as vyande van die nuwe Kommunistiese regering beskou is, gevange geneem of tereggestel is.
1990 - Irak val Koeweit binne en annekseer dit, wat die eerste Golfoorlog genoem word. 'N Massiewe militêre veldtog onder leiding van die VSA dwing Irak om in Februarie 1991 terug te trek.
1991 April - Irak het 'n wapeninspeksieprogram ondergaan.
1991 Middel Maart/vroeg in April - Suid -Sjiïete en Noord -Koerdiese bevolkings - aangemoedig deur die nederlaag van Irak in Koeweit - rebelleer, wat 'n wrede onderdrukking veroorsaak.
1991 April - VN -goedgekeurde toevlugsoord gevestig in Noord -Irak om die Koerde te beskerm. Irak het beveel om alle militêre aktiwiteite in die gebied te beëindig.
1992 Augustus - In die suide van Irak word 'n vliegvrye gebied opgerig waarheen Irakse vliegtuie nie mag ingaan nie.
1995 April-VN laat gedeeltelike hervatting van Irak se olie-uitvoer toe om voedsel en medisyne te koop in 'n olie-vir-voedsel-program.
1996 September - die VSA strek die noordelike grens van die suidelike vliegsone tot suid van Bagdad.
1998 Oktober - Irak beëindig die samewerking met die VN se spesiale kommissie om toesig te hou oor die vernietiging van Irak se wapens van massavernietiging.
NOMMER VAN AMERIKAAN Burgers INGEMOORD IRANSE AANVALLE OP DIE VSA = 0
NOMMER VAN IRANSE BURGERS INGEMOORD VSA AANVALLE OP IRAN = 290
Iran Air Flight 655 was 'n burgerlike vliegtuig wat op 3 Julie 1988 oor die Straat van Hormuz deur die Amerikaanse missiele neergeskiet is, teen die einde van die oorlog tussen Iran en Irak. Die vliegtuig, 'n Airbus A300B2-203 wat deur Iran Air bestuur word, vlieg van Bandar Abbas, Iran, na Dubai, Verenigde Arabiese Emirate, oor die territoriale waters van Iran in die Persiese Golf op sy gewone vlugpad toe dit deur die Verenigde State vernietig is State Navy-missielkruiser USS Vincennes (CG-49), wat alle 290 passasiers en bemanning aan boord doodgemaak het.
Die Amerikaanse regering het berou oor die verlies van menselewens uitgereik en in 1996 vergoeding betaal vir die afhandeling van 'n saak wat by die Internasionale Geregshof ingedien is oor die voorval, maar die Verenigde State het nooit 'n verskoning of erkenning van wangedrag uitgereik nie. In Augustus 1988 Nuusweek het vise -president George H. W. Bush aangehaal en gesê: 'Ek sal nooit verskoning vra vir die Verenigde State van Amerika nie. Ooit. Ek gee nie om wat die feite is nie. "
Burgerlike sterftes (indirekte betrokkenheid)
NOMMER VAN AMERIKAAN Burgers INGEMOORD IRANSEONDERSTEUNDE AANVALLE OP DIE VSA = 0
NOMMER VAN IRANSE burgerlikes INGEMOORD VSAONDERSTEUNDE AANVALLE OP IRAN = TUSSEN 11 000 EN 400 000
Die Oorlog tussen Iran en Irak(ook bekend as die Eerste Persiese Golfoorlog en deur verskeie ander name) was 'n gewapende konflik tussen die gewapende magte van Irak en Iran, wat van September 1980 tot Augustus 1988 duur. Die Iranse burgerlike sterftesyfer word oor die algemeen geraam tussen 11,000 en 400,000 vir Iran.
Die Verenigde State ondersteun Irak tydens die oorlog tussen Iran en Irak, as 'n teenwicht vir die post-revolusionêre Iran, het ekonomiese hulp van 'n paar miljard dollar ingesluit, die verkoop van tegnologie vir twee gebruike, nie-Amerikaanse wapens, militêre intelligensie, opleiding vir spesiale operasies en direkte betrokkenheid by oorlogvoering teen Iran. Ondersteuning van die VSA vir Irak was nie 'n geheim nie en is gereeld bespreek tydens 'n oop sitting van die senaat en die Huis van Verteenwoordigers. Op 9 Junie 1992 berig Ted Koppel oor ABC 's NaglynDit word al hoe duideliker dat George Bush, wat gedurende die tagtigerjare grootliks agter die skerms werksaam was, 'n groot deel van die finansiering, intelligensie en militêre hulp wat Saddam se Irak ingebou het, ondersteun en gesteun het in die mag wat dit geword het, en#8221, en " Regerings-/Bush-administrasies het die vloei van geld, landboukrediete, dubbele gebruikstegnologie, chemikalieë en wapens na Irak toegelaat-en gereeld aangemoedig-"
Nommer van Amerikaanse TROOPS Ingemoor IraansOndersteunde aanvalle in die VSA = tussen 0 en 4,715
Daar is geen Amerikaners in die VSA deur Iran doodgemaak nie. Amerikaners is in Irak dood. Daar is baie bewerings van die Pentagon en die Amerikaanse media dat Iran wapens aan opstandelinge in Irak verskaf het. Daar is egter geen bewyse gelewer wat bewys dat burgers van Iran nie, wat nog te sê dat die Iraanse regering skuldig is vir hierdie sterftes.
23 Oktober 1983, Beiroet, Libanon. 'N Vragmotor gelaai met 'n bom het in die voorportaal van die Amerikaanse mariniers se hoofkwartier in Beiroet neergestort en 241 soldate doodgemaak en 81 gewond. Sommige ontleders meen dat die Islamitiese Republiek Iran sterk betrokke was en dat dit 'n belangrike faktor was wat aan die aanvalle op die barakke was die steun van Amerika vir Irak tydens die Iran-Irak-oorlog en die verlenging van $ 2,5 miljard aan handelskrediet na Irak, terwyl die wapentransport na Iran gestaak is. In 2001 het die voormalige minister van verdediging ten tyde van die bombardement, Caspar Weinberger, gesê: 'Maar ons het nog steeds nie die werklike kennis van wie die bombardement van die mariene kaserne op die Beiroet -lughawe gedoen het nie, en ons het beslis nie #8217t dan. "
Nommer van Iraanse troepe Ingemoor VSAOndersteunde aanvalle op Iran = tussen 300,000 en 1,000,000
Die Oorlog tussen Iran en Irak(ook bekend as die Eerste Persiese Golfoorlog en deur verskeie ander name) was 'n gewapende konflik tussen die gewapende magte van Irak en Iran, wat van September 1980 tot Augustus 1988 geduur het.
Aantal kere Iran het die VSA's Demokraties Verkose Regering = 0
Aantal kere die VSA omgegooi het Iran's Demokraties Verkose Regering = 1
Die 1953 Iraanse staatsgreep d 'état (in Iran bekend as die 28 Mordad -staatsgreep) was die omverwerping van die demokraties verkose regering van die Iraanse premier Mohammad Mosaddegh op 19 Augustus 1953, georkestreer deur die intelligensie -agentskappe van die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State onder die naam TPAJAX Projek. Met die staatsgreep het die oorgang van Mohammad-Rezā Shāh Pahlavi oorgegaan van 'n konstitusionele monarg na 'n outoritêre een wat sterk staatgemaak het op die steun van die Verenigde State om aan die bewind te bly tot sy eie omverwerping in Februarie 1979.
RONDE 5: Militêre invalle – VS WEN.
Aantal lande gebombardeer deur Iran Sedert WWII = 0
Aantal lande wat deur die VSA Sedert WWII = 32
Belgiese Kongo 1964
Die Dominikaanse Republiek 1965-66
Joegoslavië – Serwië 1999
Die VSA stort Demokratiese Iraanse regering omver
Op bevel van president Eisenhower het die CIA 'n militêre staatsgreep georganiseer wat Iran se demokraties verkose premier Mohammed Mossadegh omvergewerp het. Brittanje, ontevrede dat Iran sy oliebedryf genasionaliseer het, het op die idee vir die staatsgreep gekom en die Verenigde State aangespoor om 'n gesamentlike operasie te begin om Mossadeqh te verwyder.
1953 tot 1979
Na die staatsgreep het die VSA Mohammad Reza Shah Pahlavi geïnstalleer, en die florerende demokrasie wat in Iran bestaan, is verpletter. Die Shah het 25 jaar lank tiranniese heerskappy gelei (ondersteun deur die CIA) wat gelei het tot die dood van duisende Iraniërs wat die Amerikaanse marionetregering gekant het. Op ekonomiese gebied het die Shah die olie -industrie van Iran gedesentraliseer, waarvan 60% aan Amerikaanse ondernemings gegaan het.
'N Eeu van Amerikaanse betrokkenheid by Irak 14:38
Namate die Verenigde State en sy koalisie lugaanvalle teen ISIS in sowel Sirië as Irak uitbrei, sal die Amerikaanse weermag na verwagting 'n operasionele hoofkwartier in Irak oprig en die eerste keer sedert die Amerikaanse troepe in 2011 vertrek het.
President Obama het gesê dat hy nie weer 'n grondoorlog sal voer nie, maar ongeveer 1600 Amerikaanse soldate is reeds in Irak.
Met ISIS in beheer van ongeveer een derde van die land, Peter Hahn, 'n historikus aan die Ohio State University, sluit hierby aan Hier en nou 's Jeremy Hobson om te bespreek hoe die VSA by hierdie huidige tydstip in Irak gekom het.
Terwyl Amerikaanse oliekorporasies onder die eerste Amerikaanse entiteite was wat in Irak belang gestel het, het die Britte in die vroeë deel van die 20ste eeu regeer. Teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog en mdash, toe die oppergesag van Brittanje afneem en die VSA opkom
Die praktiese benadering het verander toe Saddam Hussein in 1979 die bewind van Irak oorgeneem het en dieselfde jaar Ayatollah Khomeini die Iraanse rewolusie geloods het.
Die Saddam -jare
'Khomeini was baie anti-Amerikaans vanweë die erfenis van geheime Amerikaanse bedrywighede in sy land,' het Hahn gesê. "Sy revolusie was idealisties, dit was kragtig, dit beloof om sy vorm van Islam oor die hele gebied te versprei. Die gyselaarskrisis het Amerikaanse passies teen Iran aangevuur."
Hahn sê die VSA onder die Reagan -administrasie het Irak gesteun toe Saddam Iran in 1980 binnegeval het net omdat die twee nasies Iran as 'n gemeenskaplike vyand gehad het.
Daar was vrees dat as Saddam toegelaat sou word om weg te kom met die verowering van Koeweit, hy onmiddellik na Saoedi -Arabië sou trek en verder sou wys. Hy kan binnekort in beheer wees van 'n meerderheid van die wêreld se bewese oliereserwes.
"Nie omdat [die Reagan -administrasie] van Irak gehou het nie, nie omdat dit goeie waardes gehad het nie, nie omdat hulle Saddam vertrou het nie, maar omdat Saddam in die pad gestaan ​​het van 'n moontlike ontploffing van Iraanse invloed in die hele gebied," het Hahn gesê.
Die oorlog het agt jaar geduur en was katastrofies vir beide lande. Die VSA het wapens, geld, intelligensie aan Irak voorsien en selfs betrokke geraak by die vlootaanval op Iran.
Die raad het egter weer verander toe Saddam tydens die eerste Bush -administrasie Koeweit binnegeval het.
"Saddam se aanval op Iran is geduld en selfs ondersteun," het Hahn gesê. "Sy inval in Koeweit word as heeltemal onwettig beskou en iets wat gestop moet word."
Hahn het gesê dat die kommer oor Koeweit ideologies en ekonomies is.
'Almal regoor die wêreld was idealisties, dat noudat die Koue Oorlog skynbaar verby was, ons 'n nuwe internasionale orde kon bou wat gebaseer was op vrede en stabiliteit en state wat as goeie bure met mekaar leef, en Saddam onmiddellik as die eerste deelnemer daarteen verskyn het nuwe wêreldorde, "het Hahn gesê. "Daar was ook baie tasbare kommer, materiële kommer, soos die beheer van olie. Daar was vrees dat as Saddam toegelaat sou word om weg te kom met die verowering van Koeweit, hy onmiddellik na Saoedi -Arabië sou trek en verder sou wys. Hy kan binnekort in beheer oor 'n meerderheid van die wêreld se beproefde oliereserwes. En die idee dat 'n man soos Saddam Hussein soveel mag oor Westerse ekonomieë het, was iets wat president Bush net nie kon ontstel nie. "
Is die VSA verantwoordelik vir die opkoms van ISIS?
Na Koeweit was die beleid van die VSA om Irak beperk te hou, wat duur tot die tweede inval in Irak in 2003. Dit het die weg gebaan vir vandag en die opkoms van ISIS.
Hahn sê die vraag "wie is die skuld?" is moeilik om te antwoord.
As 'n barbaarse regime soos ISIS sou bewys dat dit grondgebied kan regeer en 'n staatskaping kan vestig soos dit verklaar het - sonder erkenning deur die wêreld - kan dit 'n doring in die sy van die streek word.
'Daar is baie verantwoordelikheid, en tot 'n sekere mate kan die VSA die skuld kry omdat dit die orde van Saddam Hussein se Irak in 2003 ontstel het, en sy pogings om die daaropvolgende te beheer en 'n nuwe Irak te bou op 'n demokratiese model en mdash het tot niet gekom, "het Hahn gesê. 'Aan die ander kant, was die Soenniete verenig agter [voormalige Irakse premier] Maliki, of agter die regering van Bagdad onder 'n ander soort leiding en mdash soos op die oomblik dat die VSA die land verlaat het, op die oomblik toe die Die oplewing het in 2008 geëindig -miskien sou ISIS nie toestande kon benut en so vinnig en dramaties beweeg as wat hulle gedoen het nie. "
Maar Hahn sê dit is logies dat die VSA teruggetrek word in Irak.
"Irak het steeds 'n strategiese belang vir die VSA en vir die internasionale gemeenskap in die algemeen en om dieselfde rede, soos olie, maar ook as gevolg van die simboliek daar," het Hahn gesê. 'As 'n barbaarse regime soos ISIS sou bewys dat dit grondgebied kan regeer en 'n staatskaping kan vestig soos dit verklaar het dat dit nie deur die wêreld erken kan word nie, kan dit nog lank 'n doring in die kant van die streek word en destabiliseer in internasionale aangeleenthede. "
Terwyl Hahn dink ISIS is gevaarlik, dink hy nie dat die groep 'eksistensieel gevaarlik' is nie.
Iran en die Verenigde State in die Koue Oorlog
Terwyl die nuutste golf van revolusionêre onsekerheid oor die Midde -Ooste spoel, bly Iran een van die grootste vraagtekens in die streek. Die Islamitiese regime wat die Groen Beweging tydelik verpletter het na die omstrede presidentsverkiesings van Iran in 2009, staan ​​steeds voor ernstige interne uitdagings vir sy mag, sonder dat daar 'n duidelike aanduiding is van hoe die gebeure gaan uitloop.
Min lande buite het meer op die spel in die ontwikkeling van die politieke situasie van Iran as die Verenigde State, wat al meer as drie dekades lank in 'n staat van openlike vyandskap met die Islamitiese Republiek verkeer. Bedreigings met Iran-gesteunde terrorisme, die oënskynlike kernambisies van Teheran en die oogmerk daarvan om Amerikaanse bondgenote-veral Israel-te destabiliseer, is voortdurend hoog op die lys van Amerikaanse kommer in die streek. Waarom is Iran so belangrik vir die VSA? Wat verklaar die volgehoue ​​vyandigheid tussen die twee lande? Antwoorde op hierdie en ander vrae oor die posisie van die Verenigde State in die streek vandag kan gevind word deur terug te kyk na die Koue Oorlog.
Buitelandse belangstelling in Iran strek eintlik baie verder terug in die tyd as die Koue Oorlog. Eeue lank trek Persië, soos die land eens bekend was, die aandag van mededingende groot moondhede van die antieke Grieke tot die Mongole en van die Arabiere tot by die Ottomane. In die laat negentiende eeu het Rusland en Brittanje gesukkel om invloed. Die ligging aan die hoof van die Persiese Golf bied die hele jaar deur toegang tot warm waters vir die Russiese vloot, wat gedurende die wintermaande oor die algemeen deur ysige noordelike seë ingesink is. Vir die Britte was Persië 'n poort en 'n verdedigingsbuffer vir gewaardeerde besittings en hulpbronne in Indië en die Ooste. Iran het vroeg in die twintigste eeu 'n nog groter aanwins geword toe die Britte, uiteindelik danksy 'n besluit van die Eerste Heer van die Admiraliteit Winston Churchill, oorgegaan het van die gebruik van steenkool na petroleum om hul vloot aan te dryf.
Albei hierdie omstandighede - die ligging van Iran tussen die USSR en die Persiese Golf, en die teenwoordigheid van groot oliereserwes - het die land se belangrikheid tydens die Koue Oorlog gewaarborg. Boonop het 'n derde faktor ter sprake gekom: die ontstaan, selfs voor die einde van die Tweede Wêreldoorlog, van die wêreldwye militêre en ideologiese mededinging tussen die Verenigde State en die Sowjetunie. Vrees vir die verlies van invloed in 'n lewensbelangrike deel van die wêreld aan die kommunisme onder leiding van die Sowjet, het baie van die Amerikaanse buitelandse beleid vir die volgende dekades gemotiveer. Die Amerikaanse sentiment oor mededinging en demokrasie is, in byna Bybelse terme, in konseptuele dokumente soos NSC-68 en in talle beleidsdokumente deur die jare uitgespel.
In twee belangrike voorvalle in Iran uit die naoorlogse tydperk was hierdie voorskrifte duidelik duidelik en het dit gevolge gehad vir die Verenigde State wat op 'n manier heeltemal onverwags was. Op ander oomblikke later in die Koue Oorlog, wat verder hieronder beskryf word, het Washington se bevestiging van die Sowjet -bedreiging dit onvoorbereid gelaat om krisisse van plaaslike oorsprong te hanteer wat net so belangrik was vir die posisie van Amerika in die streek.
Die eerste van hierdie vroeëre episodes het aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog ontvou toe die USSR gedreig het om sy ooreenkoms met Brittanje en Iran op te skort om sy groot troepegesigtheid binne ses maande na die staking van vyandelikhede uit die noordelike provinsie van Azerbeidjan te verwyder. Joseph Stalin was bekommerd om 'n oliekonsessie te verkry wat die bevoorregte toegang van Brittanje in die suide van die land sou balanseer, sowel as om 'n buffersone in 'n kwesbare grensgebied te skep, en was van plan om die Sowjet -invloed in die suidelike Kaukasus -gebied te versterk - miskien selfs om te annekseer 'n deel van die Azerbeidjan -provinsie, volgens Sowjet -argiefrekords - maar het verrassende weerstand ondervind deur president Harry Truman, wat 'n reeks steun aan die jong Sjah van Iran, Mohammad Reza Pahlavi, verleen het. Stalin het uiteindelik besluit om hom aan die einde van 1946 uit die land te onttrek. Die optrede van die Verenigde State word beskou as 'n teken van opregte respek vir die regte van soewereine state - baie ongewoon vir 'n groot moondheid - en het 'n kragtige indruk op die Iraanse volk gemaak. Tot op hede is die krisis in Azerbeidjan verantwoordelik vir sommige van die positiewe sienings wat baie nog oor die Verenigde State het.
Minder as 'n dekade later het 'n tweede groot voorval egter baie Iraniërs se mening oor die Verenigde State dramaties verander. In 1951 het die onlangs gekose premier van Iran, Mohammed Mosaddeq, die land se petroleumbedryf genasionaliseer, lank die domein van die Britse oorheersende Anglo-Iraanse oliemaatskappy (AIOC). Die stap het die twee regerings in 'n bitter politieke stryd teen mekaar gestamp, wat die Verenigde State weer die tussenganger laat speel het. Terwyl die Truman -administrasie met albei kante probeer saamwerk het, het president Dwight Eisenhower en sy adviseurs vinnig tot die gevolgtrekking gekom dat Mosaddeq die probleem eerder as die oplossing vir die krisis verteenwoordig. Op grond van berekeninge van die Koue Oorlog, het Eisenhower 'n voorkomende, geheime operasie gemagtig om Mosaddeq te verdryf voordat Moskou die geleentheid sou kry. Die staatsgreep in Augustus 1953 is op aandrang van die VSA en die Britse regering uitgevoer, maar het op die uiteindelike sukses van 'n verskeidenheid Iraanse groepe en individue staatgemaak.
Die omverwerping het die onmiddellike doelwit bereik om die Shah, wat tydens die onrus uit die land gevlug het, op die troon te herstel en Mosaddeq te vervang met 'n meer aangename figuur. Gedurende die volgende vyf-en-twintig jaar het Mohammad Reza Shah aan die bewind gebly en beduidende bydraes gelewer tot die belange van sy grootmoeder-beskermheer. Maar alhoewel die staatsgreep destyds die steun van belangrike dele van die Iraanse samelewing gehad het, het dit deur baie Iraniërs as 'n seeverandering in Amerikaanse optrede beskou - van 'n wonderlike beskermer van kleiner lande tot 'n argetipiese groot mag wat sy eie belange nastreef, ongeag van die wense van die plaaslike bevolking. Hierdie siening van die Verenigde State het in die loop van die Shah se bewind munt in Iran gekry terwyl hy meer en meer arbitrêre en diktatoriale mag uitoefen ten koste van sy onderdane met min sigbare poging om te weerhou van Washington. Eintlik het presidente Eisenhower, Kennedy en Johnson herhaaldelik op die Shah gedruk om hervormings in te stel, maar die strategie het effektief geëindig met die bewering van die Nixon -leerstelling in 1969. Weerspieël die hewige druk op Amerikaanse militêre hulpbronne wat veroorsaak is deur die Viëtnam -oorlog, die nuwe Die leerstelling het op plaaslike magte staatgemaak om as die eerste verdedigingslinie teen potensiële Sowjet -ekspansionisme op te tree. Vir die komende jare het die Shah nie net toegang tot gesofistikeerde Amerikaanse wapens gekry wat hy al lank begeer het nie, maar ook stilswyende toestemming van die Withuis gekry om enige ernstige pogings tot hervorming te laat vaar.
Teen die sewentigerjare het toestande in Iran wat slegs van plaaslike oorsprong was-sonder 'n verband met die Koue Oorlog-begin ontstaan ​​wat die Verenigde State nie goed toegerus was om aan te spreek nie. Interne wrok teen die politieke en ekonomiese beleid van die Shah was besig om 'n hoogtepunt te bereik (en strek tot by sy Amerikaanse borge), maar die diepte van die probleem ontgaan die kennis van Amerikaanse besluitnemers. Onder leiding van Ayatollah Khomeini, 'n kwaai openbare kritikus van Iran se afhanklikheid van Amerikaanse steun wat jare lank vir sy standpunte verban is, het Iran se groeiende anti-Shah-gevoelens in 1978-1979 in 'n oop rewolusie uitgebars. Na Khomeini se seëvierende terugkeer na Iran vroeg in 1979, was dit slegs 'n kwessie van maande voordat die rewolusie in die vorm van 'n teokratiese staat gelê het, wat nie verbasend gekenmerk word deur beduidende anti-Amerikaanse boventone nie.
In die konteks van die Koue Oorlog het die revolusie aan baie Amerikaners verskyn om die 'verlies' van Iran aan die Sowjet -invloed aan te dui, 'n verlies wat vergroot is deur die inval van die USSR in Afghanistan in Desember 1979. Moskou kon trouens nooit wen nie 'n vastrapplek in Iran as gevolg van die diep verdenking van die Islamitiese Republiek oor Rusland se geskiedenis van aggressiewe gedrag en die antipatie van die godsdienstige leierskap vir amptelike Sowjet -ateïsme. Dit was egter nie noodwendig goed vir Washington nie. In plaas daarvan was dit 'n teken van die opkoms van 'n ander faktor in die internasionale politiek wat implikasies sou hê buite die Koue Oorlog: Moslem -fundamentalisme, wat nie net die konsep van nasionale soewereiniteit bevat nie (verwoord in die frase "nóg Oos nóg Wes"), maar Die kern daarvan word geanimeer deur die ambisie om 'n teokratiese staat te skep en Islam oor die hele streek te versprei.
Hand aan hand met die rewolusie het 'n ander gebeurtenis plaasgevind met groot gevolge vir die betrekkinge tussen die VSA en Iran: die storm van die Amerikaanse ambassade in Teheran en die inbeslagneming van Amerikaanse gyselaars in November 1979. Iraanse verslae dui aan dat die land se leierskap aanvanklik nie bewus was van die studente- het 'n plan gelei om die ambassade aan te val (wat volgens die studente 'n reaksie was op jare lange vermeende Amerikaanse teenstrydigheid wat dateer uit die staatsgreep van 1953), maar Khomeini was vinnig besig om die stap te aanvaar om binnelandse politieke redes. Hoewel dit gehelp het om die radikale heerskappy oor die land te konsolideer, het die oorname egter ook 'n politieke krisis vir Iran veroorsaak, wat dit in langtermyn diplomatieke isolasie beland en buitengewone vyandskap van Washington veroorsaak het. Die bitterheid van die gyselaarskrisis vergiftig steeds die amptelike Amerikaanse houding teenoor die Islamitiese regime.
Een ander episode uit hierdie tydperk was van kritieke belang in die vorming van die huidige antagonistiese verhouding tussen Iran en die Verenigde State. Van 1980 tot 1988 het Iran en Irak 'n gruwelike oorlog gevoer wat deur Saddam Hussein se opportunisme begin is, maar onder meer aangevuur deur historiese vyandigheid. Terugskouend is die rekord duidelik dat die Verenigde State hom met Bagdad (as die minste van twee euwels) geskaar het, wat politieke, ekonomiese en selfs militêre steun verleen het vir Saddam se oorlogspoging, insluitend stilswyende instemming met Irak se gebruik van chemiese wapens en raketaanvalle op Iran stede. Teen die einde van die konflik het Amerikaanse magte elemente van Iran se vloot en rewolusionêre wagte direk betrek, en in Julie 1988 het 'n Amerikaanse vlootskip per ongeluk 'n Iraanse burgervliegtuig neergeskiet en al 290 aan boord doodgemaak. Ironies genoeg het hierdie ontmoetings tot 'n skietstilstand gelei deur die leiers van Iran te oorreed dat Amerika niks sou stop om hulle te verslaan nie.
Die oorlog tussen Iran en Irak het tydens die Koue Oorlog plaasgevind, maar dit het feitlik niks met die Oos-Wes-konflik te doen nie; dit was 'n plaaslike geskil wat veroorsaak is deur inheemse faktore. Washington se optrede het egter gegroei uit die Amerikaanse ingesteldheid van daardie era: 'n begeerte om die vloei van olie uit die Persiese Golf te beskerm en 'n vasberadenheid om die Sowjets te verhinder om invloed uit te oefen in die streek. Ongeag die bedoeling van elke kant, het die oorlog 'n aantal blywende resultate opgelewer. Die een was dat die leiers van die revolusie van Iran hul saak kon koppel aan die voortbestaan ​​van die land self. 'N Ander punt was die verhoging van die status van die rewolusionêre wagte, wat uiteindelik selfs die mag van die geestelike leierskap teenstrydig was. (Die huidige strydende president van die land, Mahmoud Ahmedinejad, was 'n lid tydens die oorlog.) Nog 'n uitkoms, wat direk van belang was vir die Amerikaanse posisie in die streek, was die versterking van die opvatting onder die hardkoppiges van Washington as 'n onversoenbare vyand van die Islamitiese Republiek.
Alhoewel die Koue Oorlog twintig jaar gelede skynbaar tot 'n einde gekom het, staar die Verenigde State steeds die omstandighede in Iran in die gesig wat gedurende hierdie belangrike tydperk ontstaan ​​het. Sommige is onveranderd - byvoorbeeld die kritieke behoefte aan olie. Ander uitdagings is verander of uit die weg geruim, maar nuwes neem hul plek in. Die kommunistiese bedreiging het byvoorbeeld verdwyn, maar die bedreiging van internasionale terrorisme het versterk. Intussen is sekere Amerikaanse strategiese konsepte wat gewortel is in die ideologiese denke van die Koue Oorlog, tydelik herleef. George W. Bush se leerstuk oor die nasionale veiligheid bevestig die vasberadenheid van Washington in die Koue Oorlog om nie die opkoms van 'n ander mededingende mag (soos die Sowjets, of in 'n vroeëre era, die Nazi's) toe te laat om Amerikaanse belange te bedreig nie, en weerspieël die idee van Eisenhower, wat in Iran werk in 1953, om 'n vermeende bedreiging te voorkom. Alhoewel die huidige Amerikaanse strategie nie meer op sommige van hierdie ambisieuse konsepte fokus nie, kan die impak daarvan gesien word in die geskiedenis van Amerikaanse betrokkenheid in die Midde -Ooste en word dit steeds in die hele gebied gevoel.
Malcolm Byrneis adjunk -direkteur en navorsingsdirekteur by die National Security Archive. Sy publikasies sluit in Die Hongaarse rewolusie van 1956: 'n geskiedenis in dokumente (National Security Archive Cold War Readers), The Iran-Contra Scandal (The New Press, 1993), en Die chronologie: die gedokumenteerde dag-tot-dag verslag van die geheime militêre hulp aan Iran en die kontras (Warner Books, 1987).
Die vroegste argeologiese bevindings uit Persië dateer uit die Paleolitiese era, 100 000 jaar gelede. Teen 5000 vC was Persië gasheer vir gesofistikeerde landbou en vroeë stede.
Kragtige dinastieë het oor Persië geheers, begin met die Achaemenid (559-330 vC), wat deur Kores die Grote gestig is.
Alexander die Grote verower Persië in 300 v.C., en stig die Hellenistiese era (300-250 v.C.). Dit is gevolg deur die inheemse Parthiese dinastie (250 vC - 226 CE) en die Sassanian Dynasty (226 - 651 CE).
In 637 het Moslems van die Arabiese Skiereiland Iran binnegeval en die hele streek oor die volgende 35 jaar verower. Zoroastrianisme het verdwyn namate meer en meer Iraniërs hulle tot Islam bekeer het.
Gedurende die 11de eeu verower die Seljoek -Turke Iran stukkie vir stukkie en vestig 'n Soennitiese ryk. Die Seljuks het groot Persiese kunstenaars, wetenskaplikes en digters geborg, waaronder Omar Khayyam.
In 1219 het Genghis Khan en die Mongole Persië binnegeval, deur die hele land verwoesting gesaai en hele stede geslag. Die Mongoolse bewind eindig in 1335, gevolg deur 'n tydperk van chaos.
In 1381 verskyn 'n nuwe oorwinnaar: Timur the Lame of Tamerlane. Na net 70 jaar het hy ook die hele stad verwoes; sy opvolgers is deur die Turkmeens uit Persië verdryf.
In 1501 het die Safavid -dinastie Shi'a Islam na Persië gebring. Die etnies Azeri/Koerdiese Safavids regeer tot 1736, wat dikwels bots met die magtige Ottomaanse Turkse Ryk in die weste. Die Safavids was gedurende die 18de eeu in en uit die krag, met die opstand van die voormalige slaaf Nadir Shah en die totstandkoming van die Zand -dinastie.
Persiese politiek normaliseer weer met die stigting van die Qajar-dinastie (1795-1925) en Pahlavi-dinastie (1925-1979).
In 1921 het die Iraanse weermagoffisier Reza Khan beheer oor die regering oorgeneem. Vier jaar later het hy die laaste Qajar -heerser verdryf en homself Shah genoem. Dit was die oorsprong van die Pahlavis, Iran se laaste dinastie.
Reza Shah het probeer om Iran vinnig te moderniseer, maar is ná 15 jaar deur die westerse moondhede uit sy amp gedwing weens sy bande met die Nazi -regime in Duitsland. Sy seun, Mohammad Reza Pahlavi, het in 1941 die troon ingeneem.
Die nuwe sjah het regeer tot 1979 toe hy in die Iraanse rewolusie omvergewerp is deur 'n koalisie wat gekant was teen sy brutale en outokratiese bewind. Binnekort het die sji -geestelikes beheer geneem oor die land, onder leiding van die Ayatollah Ruhollah Khomeini.
Khomeini het Iran tot 'n teokrasie verklaar, met homself as die opperste leier. Hy regeer die land tot met sy dood in 1989 word hy opgevolg deur Ayatollah Ali Khamenei.