Die Slag van Waterloo. 18 Junie 1815 - Interessant
Die Slag van Waterloo. 18 Junie 1815
Die Slag van Waterloo. 18 Junie 1815.
gevange gehou op die eiland Elba
, nadat hy op 1 by Golfe-Juan aan boord gegaan heter Maart 1815,
daarin geslaag om sy troon te herwin
na 'n optog deur Frankryk wat seëvierend in Parys geëindig het. Onmiddellik, nadat Lodewyk XVIII na Gent gevlug het, het die Europese moondhede, Engeland, Pruise, Oostenryk, die oorlog teen die keiser hervat, wat as 'n woekerower beskou word. Napoleon het 'n nuwe leër saamgestel en België gewen.
Na 'n mate van sukses - in Ligny, waar hy daarin geslaag het om die Pruise te verslaan, in Quatre-Bras, waar Ney 'n halwe oorwinning teen die Engelse behaal het (16 Junie), het hy op 18 Junie 1815 te Waterloo onder die hertog van Wellington te Waterloo te staan ​​gekom. Dit was die eerste keer dat hy hom van aangesig tot aangesig met sy groot teëstander bevind: hy het nog nooit vantevore direk met die Engelse geveg nie.
Nadat hy sy gebruiklike taktiek hervat het, het Napoleon sommige van die troepe toevertrou aan generaal Grouchy, wat vir die geleentheid geskep is, om te voorkom dat veldmaarskalk Blücher die slagveld betree. Inderdaad, omdat die geveg om 11 vm. Begin het weens die deurdrenkte grond deur die reën, het hy die hele dag die inisiatief gehad ondanks die sterk Britse weerstand.
Ongelukkig het Grouchy nie die plek van die geveg saamgetrek nie, want hy moes die Engelse in knypers neem, hoewel hy deur generaal Vandamme, jaloers op sy marshalaat, gedruk is. Om 7 uur stuur Napoleon sy ou wag in 'n opperste sprong. Daarmee saam vlieg die hoop op 'n blywende keiserlike herstel.
Volgens die boekie van die Salon van 1852 skilder Andrieux die aanval van die drieduisend koerassiers van generaal Milhaud op die Engelse pleine wat voor die Mont Saint-Jean gegroepeer is, dit wil sê die aksie wat daarop gemik was om die sentrum van vyandelike lyne. Alhoewel hierdie aanval, wat omstreeks 15:30 plaasgevind het, 'n baie gevierde heroïese oomblik is, vertoon dit nie die keiser nie. Dit is Jean-Baptiste Milhaud (1766-1833) wat is, maar net in die libretto, omdat ons hom nie juis in die skildery herken nie. Boonop was dit Ney wat hierdie beroemde klag gelei het wat misluk het. In die skildery onthul die voorkoms van perderuiters wat uit die dampe van die stryd kom, 'n baie sterk inspirasie vir Raffet se litografieë.
Napoleon en Ney het die verheerliking van 'n generaal wat naby Marat en Carrier was tydens die byeenkoms geminimaliseer voordat hy na Bonaparte saamtrek, 'n herinnering aan die fyn Engelse weerstand in die libretto. Dit alles het nie gekombineer om die werk te koop nie deur die nuwe keiser Napoleon III. Andrieux wou miskien in hierdie jaar 1852 weer kontak maak met glorie uit die verlede, maar hy was lomp in sy ingryping en die werk bly nogal moeilik om te lees.
Dit lyk asof die keiser hierdie definitiewe nederlaag nodig gehad het: in 1814, steeds oorwinnaar,
hy het net gekapituleer omdat Parys deur die Geallieerdes oorgeneem is
. Omgekeerd was daar 'n epos in Waterloo: dit was die seël van 'n menslike avontuur wat net deur die Alexander van die Grote geëwenaar is. Die byna selfmoordtoewyding van die soldate van die Ryk het dit moontlik gemaak om 'n situasie van nederlaag om te keer en Waterloo 'n daad van buitensporige dapperheid te maak. In hierdie sin kan slegs die slag van Dien Bien Phu daarmee vergelyk word. Let daarop dat ons praat van 'oorwinning' vir
of Friedland, maar van 'stryd' vir hierdie twee nederlae ...
Paradoksaal genoeg het die verlore slag van Waterloo dus in die geskiedenis oorgegaan as een van die beste leërs van die Franse leër. Sy word altyd aangehaal onder die Napoleontiese gevegte langs Austerlitz of Jena. Die skeppers van die legende het hierdie nederlaag vinnig aangegryp om die belediging van die keiser weg te spoel en dit in 'n soort oorwinnaar te maak.
Raffet en Charlet het baie vroeg in hul fees gevier
die heldhaftige soldate van Waterloo, die laaste plein van die wag, die heilige bataljon wat die keiser die aand van die geveg omring het. Generaal Cambronne is verheerlik omdat hy geweier het om oor te gee. Hy het 'n beroemde woord gekry, maar dit is waarskynliker dat hy die Engelse beantwoord het met hierdie frase vol militêre eer: "The Guard dies but does not surrend." Die letterkunde het Napoleon ook te hulp gekom.
Reeds in 1829 publiseer Barthélemy en Méry 'n soort epos met die titel
en kritiseer die verraad van generaal Bourmont, voormalige Chouan, wat gevolg word deur die beroemde poësie van Victor Hugo in Die strawwe (
, 1853): "Waterloo, Waterloo, Waterloo, morne plaine ..." Ons ken ook die groot epiese gang van die Ellendig wat veral die versonke pad van Ohain vier, baie beklemtoon in vergelyking met die werklikheid, wat die cuirassiers van Ney (en Milhaud) moes oorsteek.
In 1865 publiseer Erckmann-Chatrian op sy beurt a
, 'n roman wat gevolg het
Dienspligtige van 1813
natuurlik 'n antimilitaristiese werk, maar wat ook die gevoel van vaderlandse plig gevier het.
Verskeie kunstenaars het, behalwe Andrieux, ook die onderwerp aangepak, veral aan die einde van die XIXe eeu, onder die IIIe Republiek, toe die gees van wraak ná die nederlaag van 1870 aanbreek en dit nodig was om die groot ouderlinge van Frankryk te vier. Weereens is Waterloo verheerlik op gelyke voet met die grootste oorwinnings, veral deur François Flameng wat
opgevoer 'n maarskalk Ney losgemaak met dapperheid
Andrieux op sy beurt het te gou gekom: hy wou Napoleon verheerlik, hy het net daarin geslaag om die vegters te wys. As ons hierdeur daarin slaag om Waterloo te transformeer, was dit in 1852 nodig om die Ryk te vlei en nie 'n finale nederlaag te herroep nie. Wat in die literatuur of gravering moontlik was, was nie moontlik in die skilderkuns nie, die amptelike genre wat aan die publiek uitgestal is. Demokrasie het nodig gehad om die soldate van die volk te wys:
wou hê dat sy oom verheerlik moes word en nie deur sy leër verdring moes word nie. Andrieux se skildery is in 1852 gedoem tot mislukking. Die verkryging daarvan in 1890 is inteendeel onthullend, aangesien dit plaasgevind het tydens die
Jean-Claude DAMAMME, Die Slag van Waterloo, Parys, Perrin, 1999.
Roger DUFRAISSE en Michel KERAUTRET, Napoleoniese Frankryk. Eksterne aspekte, Parys, Le Seuil, coll. "Punte Histoire", 1999.