Chandragupta Maurya - Geskiedenis Podcasts - 2021
Chandragupta Maurya (ongeveer 297 v.G.J.), bekend as Sandrakottos (of Sandrokottos) by die Grieke, was die stigter van die Maurya-dinastie (4de-2de eeu v.G.J.) en word toegeskryf aan die oprigting van die eerste (byna) pan-Indiër ryk. Bygestaan ​​deur sy mentor en later minister Chanakya of Kautilya (ongeveer 4de eeu v.G.J.), stig hy 'n uitgestrekte gesentraliseerde ryk, waarvan die funksies, samelewing, weermag en ekonomie van Kautilya goed bewaar word Arthashastra.
Chandragupta se tydperk: politieke omgewing
Indië rondom die 4de eeu vC was verdeel in talle koninkryke en republieke. Die belangrikste onder hulle was die Magadha-koninkryk in die ooste van Indië, wie se heersers wat begin het met koning Bimbisara (543-492 v.C.) 'n soeke na die bou van ryk begin het. Magadha se grense is dus oor tyd uitgebrei en bevat 'n goeie deel van Sentraal-, Oos- en Noordoos-Indië. Alexander die Grote (356-323 vC) het Indië in 326 vC binnegeval, en gevolglik is 'n groot deel van die noordwestelike Indië in onrus en politieke chaos gewerp.
Die Magadha-heerser gedurende hierdie tye was Dhanananda (329-322/321 vC) van die Nanda-dinastie. Volgens die Romeinse historikus Curtius (ongeveer 1ste eeu nC) het hy 'n groot skat en 'n leër met 20 000 kavallerie, 200 000 infanterie, 2 000 strydwaens en 3 000 olifante gehad. Die kennis van sy Magadhan, wat onder die Grieke bekend staan ​​as Xandrames of Agrammes, het ook die wanhoop van die reeds oorlogsmoeë Masedoniese troepe in die noordweste van Indië bygedra, wat hulle onder meer gedwing het om nie verder na Indië te gaan nie.
Debat oor oorsprong
'N Groot deel van Chandragupta se lewe en oorsprong is steeds in geheimsinnigheid gehul. Die meeste van wat oor hom bekend is, kom meer uit legendes en folklore eerder as werklike historiese bronne; 'Die enigste definitiewe inskripsionele verwysing na Chandragupta is in die Junagarh -opskrif in die 2de eeu ...' (Singh, 330.) Historikus KAN Sastri sê:
Vir meer inligting oor die belangrike gebeure wat gelei het tot die vervanging van die Nandas deur die Mauryas, moet ons na Indiese kroniekskrywers en storievertellers gaan. Geen kontemporêre verslag het bestaan ​​nie. Die tradisionele verhaal word anders vertel deur verskillende skrywers. (Sastri, 145).
Die sosiale oorsprong van Chandragupta, veral sy kaste, word steeds bespreek. Boeddhistiese, Jain en antieke literêre werke gee almal verskillende weergawes. Hy word op verskillende maniere genoem as 'n lid van die Kshatriya Moriya-stam wat oor Pippalivahana heers op die huidige grens tussen Indo-Nepal, as 'n stam van pou-tammers, 'n seun van 'n vrou met die naam Mura (vandaar die titel, Maurya) en selfs nou of verwant aan die Nanda's, maar verag en weggejaag omdat Dhanananda jaloers was op sy talente wat baie beter was.
Historici is dus verdeeld oor sy sosiale oorsprong. Sommige beweer dat "dit lyk asof hy aan 'n gewone gesin behoort" (Sharma, 99) en dat "hy nie 'n prins was nie, maar 'n gewone burger sonder enige direkte titel van die kroon van Magadha" (Tripathi, 146). Sommige ander historici beweer dat hy inderdaad behoort aan die Moriya- of Maurya-stam, wat teen die 4de eeu v.G.J. in moeilike tye verval het, en daarom het Chandragupta 'grootgeword onder pou-tammers, veewagters en jagters' (Majumdar, Raychaudhuri en Datta, 92). Die Romeinse historikus Justinus (ongeveer 2de eeu nC) verwys na sy nederige oorsprong. Boeddhistiese tekste en middeleeuse inskripsies noem hom as 'n Kshatriya. Daar kan dus vermoed word dat hy aan 'n Kshatriya (heerser/vegter) of 'n verwante kaste behoort het, aangesien die Brahmin Kautilya, in ooreenstemming met die kaste -reëls, hom andersins nie as heerskappy sou bevoordeel het nie.
Volgens legendes het Chandragupta Alexander die Grote ontmoet en moontlik sy toestemming gekry om in sy leër te dien om die Masedoniese manier van oorlogvoering te leer.
Chandragupta was ambisieus en het maniere en middele gesoek om 'n gesagsposisie of selfs 'n kroon te bereik. Hierdie begeerte kon maklik gebore word as gevolg van sy omstandighede. Hy wou die lotgevalle van sy stam herstel en hom in sy regmatige posisie as 'n heerser van Kshatriya vestig. Selfs as die weergawe oor hom wat verband hou met Dhanananda in plaas daarvan aanvaar word, sou so 'n voorneme seker in Chandragupta se gedagtes wortel geskiet het en sou hy sy billike deel van 'n prins wou hê. Selfs as Chandragupta uit 'n heeltemal gewone gesin was, het hy nie gevoel dat sy oorsprong iets met sy politieke ambisies te doen het nie. Hoe dan ook, histories is dit dus baie waarskynlik dat Chandragupta as jong man hom beslis by die strewe om sy ambisies te verwesenlik, betrek het.
Chandragupta het geweet dat oorlog met die gevestigde koninkryke onvermydelik sou wees om sy reis na mag suksesvol te bereik. Hy fokus dus op die verkryging van militêre opleiding en ervaring. Volgens legendes het hy Alexander ontmoet en moontlik sy toestemming gekry om in sy leër te dien, om die Masedoniese manier van oorlogvoering te leer en hoe dit benewens sy eie militêre opleiding teen die taktiek van antieke Indiese oorlogvoering gebruik kon word. Justin en die Grieks-Romeinse historikus Plutarch (ongeveer 46-120 nC) noem die ontmoeting met Alexander. Hierdie ontmoeting was egter 'n ramp, en Chandragupta moes noodgedwonge vir sy lewe vlug.
Sommige historici is van mening dat dit vir Chandragupta, wat in die Magadhan-koninkryk gewoon het, nie na die noordweste kon gaan om Alexander te ontmoet nie, selfs al het die idee hom in die eerste plek opgeval. In plaas daarvan ontmoet hy Dhanananda en soek diens in sy leër. Hulle glo dat Justin verkeerdelik Alexander in plaas van Dhanananda genoem het. So 'n siening word egter nie deur alle historici aanvaar nie.
Ongeag wat Chandragupta se vroeë bewegings in sy loopbaan was, is sy verhouding met die staatsman-filosoof Kautilya met sekerheid. Hy was sy beste bondgenoot, mentor en gids, en hy wat nie net sy loopbaan nie, maar ook die loop van die Mauryan -ryk onder Chandragupta gevorm het. Vishnugupta Chanakya of Kautilya, van sy kant, het besluit om die leidende rol te speel in die heropbou en hervorming van die Indiese regering. Alhoewel hy aanvanklik afkomstig was van Magadha, 'n student en later 'n onderwyser in Takshashila (nou Taxila in die huidige Pakistan), het Kautilya dus getuie geword van die politieke onrus wat in die noordweste van Indië ontstaan ​​het weens die Masedoniese inval. Dit het hom laat dink oor die oprigting van 'n gesentraliseerde pan-Indiese ryk wat indringers op 'n afstand kan hou en die orde kan herstel. Die bestaan ​​van talle republieke en koninkryke, wat om ooglopende redes uitmekaar was en wat meerjarig in stryd was met mekaar, kon dit nie doen nie.
Hy het Magadha as die betrokke ryk beskou - sy voorstel daarvoor is verwaarloos deur smaad en beledigings van Dhanananda, gevolg deur Kautilya se vasberadenheid om die huidige koning te verwyder. Magadha was die enigste territoriale entiteit wat orde kon gee onder die chaos. Dit het 'n feitlik ongeëwenaarde militêre status, wat deurslaggewend is vir die bestaan ​​van die soort ryk wat Kautilya wou hê. Beskerm deur sy groot weermag, het dit 'n stabiliteit geniet wat ander koninkryke nie kon nie. Kautilya was dus vasbeslote om Magadha as die middelpunt van sy skema te hê - of dit nou onder die Nandas of iemand anders was, dit het nie saak gemaak nie.
Met die leiding van Chandragupta vir die rol, het Kautilya voorberei op 'n oorname van Magadha en alles wat daarmee gepaard gaan.
Hy het dus besluit om Dhanananda te vervang deur 'n beter en bekwamer kandidaat. Die gekose man was Chandragupta Maurya. Kautilya het hom as mentor vir die rol voorberei op 'n oorname van Magadha en alles wat daarmee gepaard gaan. Chandragupta se eie kaliber is dus geslyp in terme van oorlog, diplomasie en geheime operasies.
Feite is nie duidelik bekend hoe en wanneer sy eerste ontmoeting met Chandragupta plaasgevind het nie. Volgens folklore het die vernederde Kautilya, nadat hy uit die hof van Dhanananda teruggekeer het, op 'n seuntjie in 'n dorp afgekom wat selfs in 'n wedstryd eienskappe van 'n groot koning was. Kautilya het vinnig sy potensiaal besef, en besluit om hom as sy protégé aan te neem en het die stam- of dorpshoof en die seuntjie se ma, Mura, se toestemming gevra om hom saam te neem en hom op te lei vir sy toekomstige rol. Daarna het hy die seuntjie Chandragupta saam met hom na die noordweste van Indië gebring, waarvandaan, volgens die verhale, Chandragupta grootgeword het onder opleiding van Kautilya en dus voorbereid was op sy rol as die toekomstige keiser.
Na alle waarskynlikheid kan hierdie verhale nie as 'n feit aanvaar word nie, aangesien dit sou impliseer dat beide Kautilya en Dhanananda teen die tyd dat Chandragupta op die troon van Magadha gekom het, ou mense was! Histories was dit nie waar nie, so soos die historici beweer, het die jongman Chandragupta, wat reeds probeer het om sy fortuin te maak, 'n ontmoeting met Kautilya, wat hy as 'n waardevolle bondgenoot besef het. Die belangrikheid van die verhale lê egter daarin dat dit wys op Chandragupta se nederige oorsprong, sy omstandighede en hoe dit nie geskik was vir sy groei nie, en daarom moes hy uitstap om sy doelwitte te bereik.
Sy ontmoeting met Kautilya sou dus plaasgevind het nadat die vernederde geleerde van Pataliputra teruggekeer het en Chandragupta se eie aanvanklike pogings om krag te wen, onsuksesvol was. Omdat hulle besef het dat hulle baie gemeen het, het hulle twee hul doelwitte probeer bereik. Die ontdekking van 'n ondergrondse skat het daartoe gelei dat hulle 'n huursoldaat gewerf het.
Die Oorlog om Mag
Deur die post-Masedoniese invalsgebied van Noordwes-Indië as 'n ideale basis te gebruik vanweë die chaotiese toestande en die gebrek aan politieke en militêre opposisie, het Chandragupta sy manne ontplooi, die afnemende Grieks-Masedoniese gesag uitgedaag en oorwinnings behaal oor die plaaslike koninkryke of wat ook al van hulle oorgebly het. Daarna het hy beheer oor sentraal -Indië verkry en uiteindelik gevorder na die hart van Magadha.
In die besef dat 'n konflik met Magadha noodwendig veel meer sou behels as 'n magtige leër, het Kautilya gekies vir 'n oorlog-met-ander-metode. Daar was baie intriges, teen-intriges, planne en kontra-planne waarna hy hom aangewend het om die krag van Dhanananda te verbreek deur sy belangrikste bondgenote, lojaliste en ondersteuners, veral sy hoofminister Rakshasa, af te speen. Die Sanskrit -drama Mudrarakshasa ("The Ring of Rakshasa") geskryf deur Vishakhadatta iewers tussen die 4de tot die 8ste eeu nC (vermoedelik die 5de eeu nC) gee lewendige besonderhede daarvan. Uiteindelik het Chandragupta daarin geslaag om die troon in Pataliputra te beveilig deur beide militêre en nie-militêre middele in te span. Dhanananda het waarskynlik ontsnap of is vermoor.
Chandragupta, veilig in die keiserlike sitplek, het sy aandag gevestig op die uitbreiding van sy heerskappy. Die leërs van Mauryan bereik tot by die westelike kus van Indië en die suide van Indië, veral die huidige staat Karnataka. Plutarchus verklaar dat hy die hele land met 'n leër van 600 000 oorskry het. Die Mauryan-ryk het op die oomblik die huidige state van "Bihar en goeie gedeeltes van Orissa en Bengale, maar ook die westelike en noordwestelike Indië, en die Deccan ingesluit ... in die noordweste het hulle heers oor sekere gebiede wat nie ingesluit was nie selfs in die Britse ryk "(Sharma, p. 99). Die uiterste suide en noordooste van Indië was nie deel van die ryk nie.
Oorlog met die Grieke
Chandragupta het in botsing gekom met Seleucus I Nicator, Alexander se erfgenaam in die ooste, met die idee dat die Griekse mag verminder word en sy eie grondgebied en sterkte toeneem. Die oorlog eindig in 301 vC deur die ondertekening van 'n verdrag. Chandragupta het die gebiede Arachosia (Kandahar-gebied in die huidige Afghanistan), Gedrosia (Suid-Baluchistan in die huidige Pakistan) en Paropamisadai (die gebied tussen Afghanistan en die Indiese subkontinent) verkry. 500 olifante is aan die Grieke gegee. Legende beweer dat Seleucus sy dogter Helena in die huwelik aan Chandragupta oorhandig het, maar historiese bewyse ondersteun dit nie. Daar is ook besluit om 'n Griekse ambassadeur aan te stel, en as gevolg hiervan het Megasthenes na die Maurya -hof in Pataliputra gekom. Hy het geskryf oor die Mauryan -administrasie en oor sy werk Indika is nou verlore, maar aanhalings daarvan bestaan ​​in die werke van verskeie daaropvolgende Griekse skrywers.
Jainisme en dood
Die Mudrarakshasa gebruik die Sanskrit -term vrishala, in diens van Kshatriyas en ander wat afwyk van die Brahminiese reëls, om Chandragupta aan te dui; "Dat Chandragupta wel van die brahminiese ortodoksie afgewyk het, word bewys deur sy voorliefde vir die jainisme in sy latere jare" (Majumdar, Raychaudhuri en Datta, bl. 92). Beide historiese bewyse en algemene opvatting sê dat Chandragupta in sy latere jare die jainisme aanvaar het. Inskripsies in Karnataka wat tussen die 5de en 15de eeu nC dateer, noem 'n sekere Chandragupta in verband met die heilige Jaina Bhadrabahu. Chandragupta het waarskynlik abdikeer, 'n asket geword, Bhadrabahu vergesel na Karnataka en later gesterf deur die ritueel van sallekhana te volg, dit wil sê vas tot die dood. Chandragupta regeer dus 24 jaar lank en word opgevolg deur sy seun Bindusara (297- 273 vC), vader van Ashoka die Grote (268-232 vC).
Die Mauryan -ryk onder Chandragupta
Chandragupta het 'n uitgebreide stelsel van keiserlike administrasie ontwikkel. Die grootste deel van die mag is in sy hande gekonsentreer, en hy is bygestaan ​​in sy pligte deur 'n ministerraad. Die ryk was in provinsies verdeel en het vorste as onderdiens gehad. Dit het aan die koninklikes die nodige administratiewe ervaring gebied, veral die een wat keiser geword het. Die provinsies is in kleiner eenhede verdeel en reëlings is getref vir stedelike en landelike administrasie. Argeologiese bewyse van die bestaan ​​van 'n aantal dorpe is gevind. Hiervan was die hoofstad Pataliputra die prominentste. Die administrasie daarvan is uitgevoer deur ses komitees met vyf lede elk. Sommige van die take wat aan hulle toevertrou is, was onder meer die instandhouding van sanitasiegeriewe, versorging van buitelanders, geboorte- en sterfregistrasie, die regulering van gewigte en maatreëls, ens. Verskeie soorte gewigte wat in hierdie tydperk gebruik is, is op verskeie plekke ontdek. Die sentrale regering het ook ongeveer twee dosyn departemente onderhou wat na verskillende sosiale en ekonomiese aktiwiteite omsien.
Die staat het 'n groot leër gehad. Troepe (maula) deur die staat gewerf, opgelei en toegerus is. Daar was baie gemeenskappe en bosstamme (atavika) wat bekend was vir hul militêre vaardighede en waardeer is as sodanig. Huursoldate (bhrita) bestaan ​​ook in groot getalle, net soos korporatiewe gildes van soldate (shreni) en hulle is gewerf wanneer dit nodig is. Die weermag was saamgestel uit vier arms (chaturanga) - infanterie, kavallerie, strydwaens en olifante. Daar was 'n oorlogskantoor van 30 lede wat bestaan ​​uit ses rade wat na hierdie verskillende wapens omgesien het, asook die vloot en vervoer. Volgens die Romeinse skrywer Plinius (23 - 79 nC) het Chandragupta 600 000 infanterie, 30 000 kavallerie en 9 000 olifante gehad. Die waens is op 8 000 geraam. Hulle is almal ontplooi op die strydveld in formasie (vyuha), soos besluit deur die bevelvoerders, gebaseer op faktore soos die aard van die terrein en die samestelling van u en u vyand se magte. Groot kommer is getoon oor die opleiding van mans en diere. Die koning en vorste was goed opgelei in die kunste van oorlog en leierskap. Daar word van hulle verwag om moed te toon en hulle het dikwels hul leërs persoonlik gelei en deelgeneem aan die verdediging van forte. Die vloot wat deur Chandragupta geskep is, het meestal kuswagfunksies uitgevoer en die groot handel van die ryk op die waterweë bewaak.
Die wapen het boë en pyle, swaarde, dubbelhandige breëwoorde, ovaal, reghoekige of klokvormige skilde (dikwels van huide), spies, lansies, byle, snoeke, stokke en maces. Soldate was oor die algemeen bloot aan die middel of het gewatteerde katoenbaadjies aan. Hulle het ook dik gewikkelde tulbande gedra, dikwels vasgemaak met serpe wat onder die ken vasgemaak is, en lapbande om hul middel en bors as beskermende wapenrusting vasgemaak. Tunieke is gedurende die winter gedra. Die onderste kledingstuk was 'n los lap wat gedra is as 'n kilt of in die laaistyl (die een punt van die kledingstuk wat tussen die bene getrek is en agter in die middel vasgemaak is).
Die groot weermag van die Mauriane is ondersteun deur die groot omvang van die ryk en die hulpbronne wat onder sy beheer gekom het. Die staat het feitlik alle ekonomiese aktiwiteite beheer en kon dus 'n groot inkomste en 'n oorvloed finansiële hulpbronne behaal.
Chandragupta het dus 'n nalatenskap agtergelaat wat op die bladsye van die Arthashastra. Hy het nie net 'n ryk opgebou deur sy eie pogings om alle struikelblokke te oorkom nie, maar hy het ook goeie beginsels vir die bestuur daarvan opgestel en self onvermoeid gewerk vir die groei daarvan. Dit was hierdie prestasies wat hom een ​​van die voorste heersers van antieke Indië en die byna mitiese figuur van folklore maak.
Nand -dogter - die vrou van Chandragupta Maurya
Dhananand was destyds die keiser van die Magadh -ryk en die magtigste koning op die Indiese subkontinent. Sy koninkryk was die rykste onder alle Indiese subkontinent koninkryke en sy leër was die sterkste onder ander Indiese koninkryke. Maar Dhananad was 'n wrede en egoïstiese keiser. In daardie tye het Alexander die Grote Asiatiese koninkryke aangeval en hulle een vir een verslaan. Ook die magtigste Persiese ryk is deur Alexander aangeval. Chankya was 'n onderwyser in Takshashila wat bekommerd was oor die vordering van Alexander -magte. Hy besluit om hulp van keiser Dhahanand te vra om te keer dat die opkomende magte die Indiese subkontinent verower. Hy het na die hof van Dhananand gegaan en hom versoek om saam te staan ​​in die stryd om Alexander te verslaan. Maar Dhananand het aanstoot geneem dat 'n Barhmin -onderwyser hom adviseer en beledig en uit die hof geskop het. Chankya het beloof om wraak te neem. Chankya sien 'n jong kind Chandragupta en besluit om hom keiser te maak, en leer hom in takshashila en maak hom 'n groot vegter. Chandragupta verslaan Dhananand in die tweede oorlog en bestyg die troon van Magadh in 312 v.C.
Chankya is getroud met Chandragupta met die jongste dogter van Dhananad.Dit was 'n politieke huwelik om te verseker dat Dhananad se ondersteuners nie in opstand kom nie. Dhananand het eers sy vrou geneem en na die oorlog bos toe gegaan. Geen ander man van Dhananand het gelewe om vir sy gesin te sorg nie. Sy 9 seuns en 7 broers is tydens die oorlog deur Chandragupta vermoor. Baie vroulike familielede van Dhananad, insluitend die dogter van Dhananand, 'n paar vroue en cocubbines en die broers se vrou en kinders is in die magadh -fort agtergelaat. Chandragupta Maurya het na die huwelik met die dogter van Dhananad ('n legende haar Nandini genoem, maar haar regte naam word nêrens aangeteken nie) skuiling aan die familielede van Dhananad gegee.
Baie van die dogters wat Nand agtergelaat het, is deur hul vader Dhananand as Vishkanyas opgelei. Alhoewel Chandragupta baie kinders uit sy vele vroue gehad het, is die prominente wese Dhurudhara van wie hy Keshnag en Bindusara het en 'n seun Justin deur Helena die Griekse prinses genoem, maar daar word geen melding gemaak van kinders van Nand -dogter in kontemporêre werk nie.
Nands se dogter word heeltemal vermis, hetsy in boeke deur Chankya of reisigers van daardie tyd. Nanads se dogter word ook nie genoem in enige pilare en plekke waar Magadh -keisers oor hul gesinne geskryf het nie. Daarom kan ons aanneem dat sy nie so belangrik was nie, en Chandragupta het haar nie liefgehad of versorg nie, net soos Helena en Dhurudhara.
Chandragupta was 32 jaar oud toe hy met die dogter van Dhananads getroud was, en sy was seker al 7-12 jaar oud. In daardie tye trou meisies op die gemiddelde ouderdom van 7 jaar in Indië, maksimum 10-12 jaar. Volgens hierdie historiese inligting, moet die dogter van Dhananands in haar tienerjare wees toe sy met Chandragupta, wat in die 30's was, trou. Chandragupta was tot 40-42 jaar besig met die konsolidasie-ryk om tyd vir liefde te hê. Hy het in daardie tye voortdurend oorloë gevoer omdat hy tot Mysore in Suid en Afghanistan in Noord gevange geneem het. Hy was dus seker die volgende 10-15 jaar lank besig met die oprigting van die ryk, eerder as om 'n romanse oor Dhananands-dogter of enige ander vrou te hou.
Daar word geglo dat Chandragupta Maurya 'n Kshatriya is
Volgens die Mahavamsa, die Boeddhistiese teks, behoort Chandragupt tot die sekte Moriya - 'n afdeling van die Kshatriya -stam. Verder verduidelik die Mahaparinibbana Sutta dat die Moriyas afkomstig is van die Kshatriya -gemeenskap van 'n plek genaamd Pippalivan. Oor die jare was daar verskeie toneelstukke wat 'n ander verhaal oor sy geslag vertel, maar tradisies en Boeddhistiese tekste bevestig dat Chandragupta tot die Kshatriya -geslag behoort het.
Kautilya: Onderwyser, strateeg, Chandragupta Maura se adviseur
Ten tyde van die inval van Alexander in Indië (327 - 325 vC) was Kautilya 'n onderwyser in Taxila, 'n groot leersentrum, sowel as die hoofstad van Gandhara. Ambhi (by die Grieke bekend as Taxiles), die koning van Gandhara, het 'n verdrag met Alexander gesluit en vermy daarom om met hom te veg. Na bewering het Kautilya die Masedoniese inval as 'n bedreiging vir die Indiese kultuur beskou, en daarom het ander Indiese heersers in die streek gesoek om in 'n oorlog teen Alexander te verenig. Dit lyk asof slegs Parvatka (soms in Griekse bronne as Porus geïdentifiseer), 'n koning van die Himalaja, gehoor gegee het aan die oproep van Kautilya en tevergeefs teen Alexander geveg het tydens die Slag van die Hydaspes -rivier.
Ten spyte van sy versuim om die Indiese heersers teen die Masedoniërs byeen te bring, het Kautilya nie opgegee nie, maar verder ooswaarts gereis, na Pataliputra, in Bihar. Dit was die hoofstad van die Nanda -ryk, wat gestrek het van Bihar en Bengal in die ooste tot by die oostelike Punjab in die weste. Kautilya het gehoop dat Dhana Nanda, die heerser van hierdie uitgestrekte ryk, Alexander sou kon verslaan en die Masedoniese indringers sou afweer.
Aanvanklik was die verhouding tussen die koning en Kautilya hartlik. Kautilya se gewoonte om reguit te praat, het egter nie te goed by die koning gepas nie. Gevolglik het Dhana Nanda Kautilya uit sy amptelike posisie verwyder, en die brahmaan is uit die Nanda -hof gegooi. Kautilya het gesweer dat hy wraak sou neem vir die belediging wat hy deur Dhana Nanda ontvang het. Volgens 'n ander weergawe van die verhaal het Dhana Nanda Kautilya in die openbaar beledig en hom uit sy hof verwyder as gevolg van 'n onbeduidende geskil en sodoende die brahmaan se toorn opgedoen.
As kind is Chandragupta Maurya deur Kautilya na Taxila geneem en opgevoed in militêre taktiek en estetiese kunste. Daarna het Chandragupta 'n huursoldaat op die been gebring, 'n alliansie gesluit met 'n koning van die Himalaja (miskien Parvatka) en die Nanda -ryk aangeval. Chandragupta se aanvanklike aanvalle is egter afgeweer, aangesien die Nanda -ryk immers 'n formidabele leër gehad het.
Nietemin het Chandragupta sy oorlog voortgesit, en na baie gevegte het sy leër uiteindelik voor die poorte van Pataliputra aangekom. Chandragupta het die hoofstad van Nanda beleër en daarin geslaag om die stad in 321 vC te verower. Volgens een weergawe van die verhaal het Dhana Nanda afstand gedoen, die mag aan Chandragupta oorgegee en in ballingskap gegaan en sodoende van die geskiedenisblaaie verdwyn. Die verowering van Pataliputra in 321 vC deur Chandragupta is die begin van die Mauryan -ryk.
Die Mauryan -ryk het op sy hoogtepunt byna die hele Indiese subkontinent gedek. (Avantiputra7 / CC BY-SA 3.0 )
Oor Chandragupta Maurya
Volgens Justin was Chandragupta 'n bandiet en na suksesvolle klein en groot aanvalle het hy besluit om 'n ryk te bou. Daar is in die Arthashastra gesê dat soldate gewerf moet word uit die kategorieë diewe, mlecchas, Atal Vikas en wapens. Dit is uit Mudrarakshas bekend dat Chandragupta 'n verdrag gesluit het met koning Parvatak uit die Himalaja -streek. Die leër van Chandragupta moes Shaka, Yavan, Kirat, Kamboj, Parsik en Vahlik gewees het. Volgens Plutarchus het Sandrocottus die hele Indië verower deur 'n groot korps van 6,00,000 soldate. Volgens Justin se mening was Indië onder die gesag van Chandragupta.
Chandragupta het eers sy posisie in Punjab gevestig. Sy vryheidsoorlog teen die wildernis het waarskynlik kort na Alexander se dood begin. Volgens Justin het Indië na Alexander se dood die slawerny onder leiding van Sandrocottus verbreek en die Yavan -goewerneurs vermoor. Chandragupta het omstreeks 323 vC teen die Yavanas veldtog gevoer. Hulle sou in die begin begin het, maar hulle het in 317 vC volkome sukses behaal in hierdie veldtog. Of dit sou daarna gevind word, want in dieselfde jaar het die heerser van West Punjab, Kshatrap Eudemus, Indië met sy leërs verlaat. Niks kan in detail gesê word oor Chandragupta se Yavanayudha nie. Met hierdie sukses het hy die provinsies Punjab en Sindh gekry.
Chandragupta Maurya het waarskynlik 'n belangrike oorlog met Dhanananda gehad. Dit is duidelik in die kringe van Justin en Plutarch dat Chandragupta ten tyde van Alexander se veldtog in Indië hom uitgelok het om oorlog te voer teen die Nandas, maar die gedrag van Kishore Chandragupta het Yavanvijeta woedend gemaak. Indiese literêre tradisies dui daarop dat Nandaraja uiters onverdraagsaam teenoor Chandragupta en Chanakya was. 'N Vermelding van die Mahavansh Tika dui daarop dat Chandragupta aanvanklik die sentrale deel van die Nandasamrajya binnegedring het, maar hy het gou besef dat hy fouteer het en dat nuwe invalle uit die grensstreke begin het. Uiteindelik het hy Pataliputra omsingel en Dhanananda vermoor.
Daarna blyk dit dat Chandragupta ook sy ryk na die suide uitgebrei het. Die ou Tamil -skrywer met die naam Mamulanar het verwys na die Mauryan -invalle tot by die Podiyil -heuwels van die Tinneveli -distrik. Dit word bevestig deur ander ou Tamil -skrywers en tekste. Die aggressiewe leër het bestaan ​​uit vegter Koshar -mense. Die aanvallers kom van Konkan via die Ellilamalai -heuwels na die distrik Kongu (Coimbatore) en van hier af na die Podiyil -heuwels. Ongelukkig word die naam van die held van hierdie Mauryavahini in bogenoemde vermeldings nie verkry nie. Die voorspelling van die eerste Mauryan -keiser Chandragupta uit 'Vumba Moriyar' lyk egter meer konsekwent.
Die laaste slag van Chadrangupta was met Alexander se voormalige bevelvoerder en sy hedendaagse Siriese Griekse keiser Seleucus. Die vermelding van die Griekse historikus Justinus bewys dat Seleucus na Alexander se dood die oostelike deel van sy meester se uitgestrekte ryk geërf het. Seleukos het Alexander se Indiese verowering voltooi, maar die politieke situasie van Indië het nou verander. Byna die hele streek is gelei deur 'n magtige heerser. Seleukus 305 vC verskyn amper langs die oewer van die Indus. Griekse skrywers beskryf hierdie oorlog nie in detail nie.
Maar dit lyk asof Seleucus, die gesig van Chandragupta se mag, moes buig. As gevolg hiervan het Seleucus 'n verdrag gesluit deur Chandragupta 'n Yavanakumari in die huwelik en die provinsies Aria (Herat), Arachosia (Kandahar), Paropanisadai (Kabul) en Gedrosiyya (Balochistan) te gee. In ruil daarvoor het Chandragupta 500 olifante aan Seleucus voorgehou. Bogenoemde provinsies onder die bewind van Chandragupta Maurya en sy opvolgers is bewys deur Ashoka se tweetalige artikel uit Kandahar. Om die so gevestigde vriendskapsverhouding stabiliteit te bied, het Seleucus 'n gesant met die naam Megasthenes na die hof van Chandragupta gestuur. Hierdie verslag is 'n bewys dat Chandragupta die ryk sou kon uitbrei deur byna volledige koninkryksoorloë.
Inskripsie (Shravanabelagola) wat die aankoms van die laaste Shrutakevali Bhadrabahu Swami en keiser Chandragupta uitbeeld.
Volgens inskripsies wat van Shravanabelagola gevind is, het Chandragupta in sy laaste dae 'n heilige van Jain geword. Chandra-Gupta het die laaste kroonhouer geword, gevolg deur geen ander kroonheerser (heerser), Digambar-muni. Daarom het Chandra-Gupta 'n belangrike plek in die jainisme. Swami is saam met Bhadrabahu na Shravanabelagol. Terwyl hy daar was, het hy sy liggaam opgeoffer deur te vas. Die heuwel waarop hulle in Shravanabelagol gewoon het, heet Chandragiri en daar is ook 'n tempel met die naam 'Chandraguptabasti' gebou.
Chandragupta Maurya - Geskiedenis
Chandragupta was die stigter van die Maurya -dinastie, wat ongeveer 140 jaar lank oor die ou Indië geheers het. Sy troepe het die een na die ander Noord -Indiese koninkryk verower en lande geëis wat tot in die weste tot in Afghanistan strek. Op hierdie manier het Chandragupta vir die eerste keer in die geskiedenis Noord -Indië onder een heerser verenig. Hy stig die eerste territoriale ryk in antieke Indië, wat die grootste deel van die Indiese subkontinent beslaan. Hy is bygestaan ​​deur sy politieke adviseur, KAUTALYA, wat ook die reëls vir die administrasie van die land uiteengesit het. Hierdie breë raamwerk van die administratiewe organisasie is deur baie opvolgende dinastieë aangeneem. Die oorsprong van Chandragupta Maurya was in geheimsinnigheid gehul. Nadat hy deur pou -tammers grootgemaak is, kan hy van 'n lae kaste gebore wees. Volgens ander bronne was Chandragupta Maurya die seun van 'n Nanda -prins en 'n dasi met die naam Mura. Dit is ook moontlik dat Chandragupta van die Maurya -stam van Kshatriyas was. Baie van wat bekend is oor sy jeug kom uit latere klassieke Sanskrit -literatuur, sowel as klassieke Griekse en Latynse bronne wat na Chandragupta verwys onder die name 'Sandracottos ' of 'Andracottus '.
Chandragupta Maurya is gebore in hierdie veranderende ou land, naby Pataliputra, waar Magadha -heersers in die sesde eeu vC leërs opgerig het om wyd te verower en die eerste groot staat in die streek te skep. Vanuit die onduidelike Moriya -stam het Chandragupta moontlik grond rondom Magadha besit voordat hy Magadha -leërs gelei het om janapadas so ver wes as Punjab en Sind te verower. Daardeur het hy 'n kulturele kloof oorgesteek. Agro-pastorale krygsstamme wat verskillende janapadas beheer, het verskillende kulturele identiteite gehad, maar later het Vediese bronne aangedui dat sommige die Ariese kultuur tot in die ooste tot Prayaga (Allahabad) aangeneem het. Magadha lê verder oos aan die buitekant van die Ariese kultuur, en dit was hier in die ooste dat Boeddha Gautama 'n geestelike en etiese pad saamgestel het wat van die Ariese Brahmanisme afwyk. Nadat hulle plaaslike mededingers verower het, het die leërs van Magadha wes uitgebrei. Oorwinnende bevelvoerders ondergeskik janapadas onder 'n keiserlike gesag wie se belangrikste taak was om sy militêre krag te behou. Hierdie rudimentêre keiserlike steierwerk bied 'n raamwerk vir Chandragupta se ambisie.
In die verre weste het Magadha -troepe gekonfronteer met die Achaemenidiese Griekse leërs wat oor Persië marsjeer. Terwyl Griekse soldate ooswaarts en Magadha-troepe weswaarts marsjeer, het hulle albei geweet dat hulle ou roetes van langafstandreise volg, maar hulle het nie geweet dat hulle 'n nuwe wêreld van politiek skep wat van Griekeland tot Assam sou strek nie. Roetes van Europa na die Ooste en van Magadha na Persië het in Punjab ontmoet, en dus het die Indus die simboliese westelike grens geword van 'n streek wat Grieke 'Indië' genoem het.
Die oorspronklike afdeling van Asië en Europa, Oos en Wes, Ooste en Occidente is afkomstig van militêre mededinging oor roetes en hulpbronne wat oor die ou Eurasië vloei. Ou ryke het dus kulturele grense uitgevind waarmee ons vandag nog leef, hoe hierdie territoriale identiteite tot die hede gekom het, 'n lang verhaal wat ons in die komende hoofstukke sal volg. Chandragupta het oorloë vir Magadha in Sind gewen en het moontlik teen Alexander die Grote in Punjab geveg voordat Alexander se leër gemut het om 'n Griekse toevlug in 327 vC af te dwing.
Alexander seil toe na Mesopotamië en sterf in Babilon op vier en dertigjarige ouderdom. Nadat Alexander in 323 vC gesterf het, het Chandragupta sy aandag gevestig op Noordwes -Indië (moderne Pakistan), waar hy die satrapies (beskryf as "prefekte " in klassieke Westerse bronne) verslaan het wat deur Alexander gelaat is. Chandragupta marsjeer oos, verower sy heersers en word die eerste keiser van Suid -Asië. Hy het sy keiserlike dinastie van Maurya geloods deur voort te bou op Magadha -oorwinnings om janapadas op te neem in 'n struktuur van militêre bevel wat uiteindelik nege duisend olifante, dertigduisend kavallerie, agtduisend strydwaens en honderdduisend soldate op sy vele slagvelde ingespan het. Die ondersteuning van sy oorlogsmasjien met belasting, troepe, proviand, bevelvoerders en oorwinnings het die staat Maurya beset, wat 'n amptelike elite onderhou het wat die eerste in sy soort was. Elite -intellektuele het die brein van die ryk geword. Een legendariese figuur was Kautilya, bekend as die skrywer van die Arthasastra, 'n handleiding van staatskaping en administrasie. Hierdie teks is eers in die Gupta -tydperk, seshonderd jaar later, voltooi en vorm dit dus een van vele skakels tussen die twee klassieke ryke van die Ganga -bekken.
Die Mauryan -ryk, wat Chandragupta gestig het, het sy naam te danke aan die huis van die Mauryas, onder wie se heerskappy die Indiese subkontinent vir die eerste keer in die geskiedenis 'n aansienlike mate van politieke eenheid gesien het. Die ryk het tot 187 vC geduur.
Die Mauryan -ryk was baie sterk en onafhanklik omdat dit 'n soort politieke eenheid gehad het. Alles begin by die Mauryan -hoofstad. Die hoofstad van Mauryan was in Pataliputra (huidige Patna), die hoofstad van die ou koninkryk Magadha.
Die ekonomie, in al sy belangrike aspekte, is deur die staat beheer, en myne, woude, groot plase, ammunisie en spinbedrywe is in staatsbesit en bestuur. Die mense is verdeel in sewe endogame groepe, filosowe, kleinboere, veewagters, handelaars, soldate, regeringsamptenare en raadslede. Die weermag was saamgestel uit die vier tradisionele Indiese afdelings: magte gemonteer op olifante, strydwaens, kavalerie en infanterie, en was geneig om groot te wees (die magte van Chandragupta het na bewering 600 000 man getel).
Die godsdienstige lewe van die ryk kan moontlik die beste as pluralisties gekenmerk word. Die algemene godsdiensbeleid van die Mauryas was om verdraagsaamheid aan te moedig. In die moderne tyd word die Maurya -ryk onthou as een van die goue eeue van die Indiese geskiedenis, 'n tyd toe die land verenig en onafhanklik was.
Chandragupta Maurya het sy troon prysgegee aan sy seun, Bindusara, wat die nuwe Mauryan -keiser geword het. Chandragupta het daarna 'n asket geword onder die heilige Jain Bhadrabahu Swami, saam met hom suidwaarts getrek en sy dae beëindig in selfhonger by Shravanabelagola, in die huidige Karnataka.
Chandragupta Maurya is in 340 vC in Pataliputra in die moderne Bihar gebore. Sy agtergrond is egter onseker. Sy pa se naam was Sarvarthasiddhi Maurya en sy ma se naam was Mura Maurya.
Sommige beweer dat hy gebore is uit 'n Nanda-prins en sy diensmeisie, Mura, die Shudra-kaste, ander beweer dat hy aan 'n stam behoort uit die Moriya van pou-tammers.
Sedert kinderjare 'n dapper en vasberade leier. Hy is baie goed bestuur deur Chanakya, 'n groot Brahmin -geleerde in ekonomie en die Departement Politieke Wetenskap aan die Takshashila Universiteit. Wat later sy mentor geword het.
Chandragupta Maurya se vrou Durdhara en kinders
Die enigste persoon in die koningin of konserte van Chandragupta of konserte vir wie ons 'n naam het, is die ma van sy eerste seun Binodar, Dujanedura. Dit was egter waarskynlik meer konserte deur Chandragupta.
Volgens die legende was Chandragupta bekommerd dat Chandragupta deur vyande vergiftig sou word en het hy 'n giftige eetlus vir die keiser se kos begin kry om 'n verdraagsaamheid te skep.
Chandragupta was nie bewus van die plan nie en deel van sy kos met sy vrou Durbar terwyl sy swanger was met haar eerste seun. Durdhara is dood, maar het Chanka bereik en 'n noodoperasie ondergaan om die voltydse baba te verwyder. Baba Bindusara het oorleef, maar sommige van haar ma se giftige bloed het aan haar voorkop geraak. wat 'n blou kolletjie agterlaat, wat haar naam geïnspireer het.
Baie min is bekend oor die ander vroue en kinders van Chandragupta en sy seun Bindusara. miskien meer onvergeetlik as sy eie koninkryk as sy seun. Hy was die vader van een van die grootste ryke van Indië: Ashoka die Grote.
Stigter van die Mauryan -ryk in 320 v.C.
Chandragupta Maurya was 'n Indiese keiser in 320 vC wat die stigter van die Maurya -ryk was. In 'n poging om die Indiese Ryk te herstel na Alexander die Grote van Masedonië in 326 vC. Die ryk het vinnig uitgebrei na Pakistan in die grootste deel van die moderne era van Indië.
Gelukkig aangeval deur die hoë Hindoe-Kushberge.Die leër van Alexander het sy wil verloor om Indië te verower tydens die Slag van Jhelum of op die rivier die Hydapes.
Alhoewel die Masedoniërs deur die Khyberpas gekom het en die hedendaagse Vera verslaan het. Die nabygeleë koning Purur (koning Poros). die stryd was byna onmoontlik vir die troepe van Alexander.
Toe die seëvierende Masedoniërs hoor dat hul volgende doelwit – die Nanda -ryk 6.000 slagvelde kan verower, het die soldate in opstand gekom. Alexander die Grote sal die ander kant van die Ganges nie oorwin nie.
Alhoewel vyf jaar nadat Alexander teruggetrek het, het die wêreld se grootste teoretikus geweier om sy troepe na die Nanda -ryk te neem. Die 20-jarige Chandragupta Maurya sal hierdie rykdom bereik en Indië wil nou amper alles kombineer. Die jong Indiese keiser Alexander se opvolgers sal ook kom oorwin.
Omverwerping van Nanda en vestiging van Maurya -ryk
Chandragupta was dapper en suinig en 'n gebore leier. Die jong man het kennis geneem van 'n beroemde Brahmin -geleerde, Chanakya, wat sy woede teen Nanda uitgespreek het. Chandragupta het Chandragupta voorberei om te verower en te heers in die plek van die Nanda -keiser deur hom tegnieke deur verskillende Hindoe -bronne te leer en hom te help om 'n leër op te bou.
Chandragupta het homself begrawe ten gunste van 'n bergkoninkryk, waarskynlik dieselfde Paru wat verslaan is, maar deur Alexander beroof is en Nanda verower het. Aanvanklik was die warmer magte in opstand, maar in 'n lang reeks gevegte het Chandragupta se magte die Nanda -dinastie van Paltaliputra beleër. In 321 nC het die hoofstad afgeneem, en die 20-jarige Chandragupta Maurya het sy eie dinastie begin en#8211 die Maurya-ryk.
Die nuwe ryk van Chandragupta is in die weste in Afghanistan geleë. Myanmar (Birma) in die ooste, en Deccan -plato in die suide van noord Jammu en Kashmir. Chanakya dien die regering terselfdertyd as 'n " premier minister ".
Toe Alexander die Grote in 323 vC sterf, het sy generaals sy ryk in vyande verdeel sodat elkeen 'n gebied kon heers, maar omstreeks 316 nC was Chandragupta Maurya verslaan en kon hy al die heuwelkonings verslaan. Sentraal -Asië brei sy ryk nou uit tot die grense van Iran, Tadzjikistan en Kirgistan.
Volgens sommige bronne. Chandragupta Maurya het moontlik 'n belangrike rol gespeel in die sluipmoord op twee Macroniese konings: Philip, seun van Makhtas en Niniikor van Parthian. Indien wel, was dit ook 'n baie groeiende wet vir Chandragupta. Philip is in 326 nC vermoor toe die toekomstige heerser van die Mauryan -ryk nog 'n anonieme tiener was.
Geskille met Suid -Indië en Persië
In 305 nC besluit Chandragupta om sy ryk uit te brei na die Oostelike Ryk. Destyds was Persië die stigter van die Seleucidiese Ryk, Seleucus E. Nictor, en 'n voormalige hoofsekretaris onder Alexander. Chandragupta het 'n groot gebied van Oos -Persië beslag gelê en die oorlog in 'n vredesverdrag beëindig. In ruil daarvoor ontvang Seleucus 500 slagvelde, waarvan hy goed gebruik gemaak het in die slag van Efese in 301 nC.
Soveel as wat hy die gebied noord en wes gemaklik kon regeer, het Chandragupta na Maurya in die suide gekonsentreer. Met 'n leër van 400,000 (volgens Strabo) of 600,000 (volgens Plinius die Ouere). Chandragupta het alle dele van die Indiese subkontinent verower behalwe Kalinga (nou Orissa) aan die ooskus en die Tamil -ryk suid van die vasteland.
Teen die einde van sy bewind het Chandragupta Maurya byna al die Indiese subkontinente onder sy bewind verenig. Sy kleinseuns, Ashoka, het 'n deel van die Ryk Kalinga en Tamil bygevoeg.
Prestasies van Chandragupta Maurya
Hy het die meeste streke van die Indiese subkontinent van Sentraal-Asië na die weste, suidooste, suid van Birma gewen, en die Himalaja in die Indiese Deccan-plato strek tot by die geskiedenis van die grootste wat die grootste ryk gevestig het.
Chandragupta Maurya Dood en erfenis
Toe hy in die vyftigerjare was, het Chandragupta gefassineer geraak deur Jainisme, 'n hoogs monistiese geloofstelsel. Sy goeroe was Zainulv Bhadrarahu. In 298 vC het die keiser geabdikeer en die mag aan sy seun Bindusara oorgegee. Daarna reis hy suid van Karnataka af met 'n voorbehoud van Shabnablogole. Daar mediteer Chandragupta vir vyf weke sonder om te eet of te drink, totdat hy aan hongersnood gesterf het in 'n gewoonte genaamd sallekhana of aand.
Die koninkryk wat deur Chandragupta gestig is, sal tot 185 nC Indië en Suid -Asië regeer en sal in die voetspore van sy kleinseun Ashoka Chandragupta volg, in baie opsigte 'n gebied wat as jong man verower is, maar op sy oudag godsdienstig geword het. Trouens, in die geskiedenis van Ashoka se heerskappy in Indië kan Boeddhisme 'n suiwer manifestasie van enige regering wees.
Ek hoop dat u wonderlike inligting geleer het deur die biografie van "Chandragupta Maurya" te lees As u van hierdie plasing hou. lewer asseblief 'n opmerking hieronder en laat my weet wat u dink. U waardevolle opmerkings help my baie om ekstra inspirasie by te voeg.
Volgens die Puraniese tradisie was Chandragupta, ook bekend as Sandracottus, die buite -egtelike seun van die laaste Nanda -koning van Magadha deur die slavin Mura, vandaar die naam Maurya. Jain en Boeddhistiese bronne verklaar hom as 'n deel van die Moriya -stam van Pippalivana.
In sy jeug was Chandragupta onder die invloed van Chanakya, ook bekend as Kautilya, 'n Taxilian Brahmin en die bekende skrywer van Arthasastra, die gevierde werk oor die Indiese regering. Bygestaan ​​deur Chanakya, het Chandragupta saamgesweer om die Magadhan -bewind in beslag te neem, maar het in sy eerste poging misluk. In ballingskap het hy Alexander in 326/325 v.C. ontmoet, die betekenis en sukses van die Griekse inval bestudeer en sy tyd gebyt.
Na die dood van Alexander in 323 v.C. het Chandragupta 'n einde gemaak aan die Griekse bewind in die noordweste van Indië, teruggekeer na Magadha, die Nanda -koning vermoor en die Maurya -dinastie in 322 uitgeroep. Die poging van Seleucus Nicator, 'n Griekse satrap, om Punjab te herower in 304 is verydel, en Chandragupta het die huidige Afghanistan verkry as deel van die vredesverdrag. Seleucus het ook sy dogter met Chandragupta in die huwelik gegee en Megasthenes as ambassadeur by die Maurya -hof aangestel. Geleerdes het baie inligting oor Mauryan -Indië te danke aan 'n gedetailleerde verslag wat deur Megasthenes geskryf is.
Die Magadhan -staat onder Chandragupta was weelderig en totalitêr. Die hoofstad, Pataliputra, was 'n manjifieke stad, en volgens Megasthenes was die koninklike paleis gevul met 'wonderwerke wat nie Memnonian Susa in al sy glorie of die prag van Ekbatana kan hoop om te wedywer nie, slegs die bekende nietigheid van die Perse sou so 'n vergelyking kon voorstel. " Nadat hy aan die bewind gekom het deur intrige, was die keiser bang vir komplotte. Hy het 'n leër van geheime agente in diens geneem, en geen metode is as gewetenloos beskou om sy vyande te vernietig nie.
Die mense het 'n reputasie gehad dat hulle eerlik lieg en steel, en oor die algemeen was dit onbekend, en die Griekse ambassadeur merk op dat daar selde na litigasie gewerk word. Baie hiervan was ongetwyfeld te wyte aan die harde strafstelsel. Die doodstraf is opgelê weens belastingontduiking, en verminking is weens meineed opgelê.
Die ryk is verdeel in drie provinsies, elk onder 'n onderkoning, gewoonlik 'n lid van die koninklike familie. Chandragupta het 'n leër van 600 000 gehad, maar die getal het waarskynlik ook kampvolgers ingesluit. 'N Paleiswag van buitelandse Amazones het die keiser bewaak, en Chandragupta het selde in die openbaar verskyn.
Chandragupta se bewind het 24 jaar geduur. Volgens die tradisie van Jain het hy in 298 afstand gedoen van sy troon, teruggetrek na die terugtog van Jain by Sravana Belgola in Mysore en uiteindelik gevas.
Vraag. 1. Beskryf die Mauryan -administrasie aan die hand van Kautilya's Arthashastra en die rekeninge van Megasthenes.
Antwoord. Magasthanese was die eerste Griekse historikus wat aan die hof van Chandra Gupta vir vyf jaar (302 vC - 298 vC) as gesant van Sleucus. Hy skryf in detail oor Indië in sy boek Indica. Ongelukkig is die boeke nie nou beskikbaar nie. Ander Griekse skrywers het ruim uit Indica aangehaal. Die Magasthanese is byna alle aspekte van die Indiese samelewing: die Indiese samelewing, die monarg, die koninklike paleis, die hof, die koninklike ontspanning, die hoofstad Patliputra en die weermag. Ons het die rekening geleen en beskryf dit kortliks in die volgende reëls –
(1) Die Indian Society – Magasthanese het sewe kaste in die Indiese samelewing van die tydperk genoem. Waarskynlik verdeel hy die samelewing in sewe afdelings en noem dit kaste. Hy sê dat die huwelik tussen kaste taboe was. Die afdelings was –
(a) Brahmane en die denker, hulle getal was klein, maar was baie gerespekteer. Hulle funksie was om Yagya op te voer. Die staat het hulle van belasting vrygestel.
(b) Krishak, hulle was groot in getalle wat die grond bewerk het en grondinkomste betaal wat gelyk is aan 'n kwart van hul landbouprodukte
(c) Herder en Jagters - Herders het beeste vir melk grootgemaak, maar jagters het wilde diere doodgemaak.
(d) Handelaars en werkers - Handelaars was ryk en besig met verskillende bedrywe. Hulle het goed betaal aan die staat. Werkers het ander mense bedien.
Fighters – Hulle was altyd besig om te veg. Die staat verveel
hul uitgawes. Gedurende die nagte was hulle bly.
(f) Inspekteur- het verskillende departemente van die staat ondersoek en hul verslag aan die koning voorgelê.
(g), Ministers en Raadslede – Hulle getal was die kleinste. Hulle was wyse, bekwame en opgevoede mense en het op hoër posisies in die staat gewerk.
(2) Die Maurya-koning- Die koning het die grootste deel van sy tyd aan die hof deurgebring en geregtigheid ontneem. Hy was bang vir sy lewe en het nie langer as twee nagte in 'n kamer geslaap nie. Sy lyfwagte was vroue en het selde uit die koninklike paleis gegaan.
(3) Royal Palace – Daar was 'n aantal koninklike paleise in Patliputra met groot tuine en swembaddens om hulle. Poue en pegeons wemel in die binnehowe en die visse beweeg in die poele rond.
(4) The Court – Magasthanese skryf op dat Chandra Gupta Maurya 'n heerlike hof gehou het. Vesels van silwer en goud, ingelegde houtwerk en sinvolle sprankelende rokke, dra by tot die skoonheid van die hof. Die koning het in al sy skoonheid in die hof gesit ..
(5) Royal Recreations – Die keiser was baie lief vir jag, het ontspanning uit die stoeiers van stoeiers, huiswedlope en gevegte met wilde diere getrek.
(6) Patliputra – Magasthanese gee 'n gedetailleerde beskrywing van die hoofstad Patliputra. Hy sê dat Patliputra 'n groot stad was op die samevloeiing van die riviere Ganga en Son. Dit het 'n diep graaf gehad om dit teen inval te red. Ses subkomitees, wat vroeër beskryf is, het die plaaslike administrasie van die stad ondersoek.
· (7) Die bestuur van die weermag - Hy skryf dat die leër van Chandra Gupta Maurya groot en kragtig was. 'N Oorlogsraad van 30 lede het sy sake bestuur. Die raad is vroeër in hierdie hoofstuk beskryf.
Kautilya en sy Arthshastra
Kautilyas, premier van Chandra Gupta Maurya, was 'n buitengewone man. Hy het Chandra Gupta Maurya 'n keiser gemaak en OT 'n groot ryk. Sy lewe is kortliks bespreek met verwysing na die voordele en sukses van Chandra Gupta Maurya carlier in hierdie hoofstuk. In die volgende reëls bestudeer ons sy beroemde politieke verhandeling, Arihshastra –
(1) The King – Die koning behoort 'n despotiese heerser te wees, maar moet ag slaan
aan die raad van sy predikante en brahmane. Die welsyn van sy mense is die hooffunksie van 'n koning wat in sy eie beswil neerkom. Hy raai die koning aan om 'n groot kragtige leër te bewaar om te verdedig teen buitelandse inval en vrede binne te hou. Hy roep die koning op om ander te oorwin. Koninkryke om sy glorie te versterk. Die koning moet nie onderskei tussen geskikte of ongeskikte stappe wat geneem word in die rigting van openbare welsyn nie.
(2) Minister – Die koning moet vryelik advies van sy predikante verkry. Die predikant moet wys, opreg, ervare, lojaal en bo alle smaad wees. Desondanks moet die monarg nie in die hande van sy ministers speel nie, maar moet hy onafhanklik besluite neem oor meriete. Die geheime van die staat moet beperk bly tot die koning en sy raad van sy ministers.
(3) Die geheime diens-Kautilya het baie klem gelê op die versterking van die geheime diens en die koning moet al die gebeure ken-klein of tig. Dit kan moontlik wees deur 'n goed georganiseerde diens waarvoor die koning hom moet interesseer. Kautilya was ten gunste van die insluiting van vroue in die geheime diens.
(4) Provinsiale administrasie - Die koning moet die ryk vir doeltreffende administrasie in provinsies verdeel en goewerneurs as sy verteenwoordigers aanstel. Provinsies moet distrikte en distriksdorpe hê.)
(5) Openbare welsyn – Kautilya beïndruk die koning om sy pligte teenoor openbare welsyn in alle erns uit te voer. Armoede word as die grootste vloek beskou. Hy moet hulle lyding versag en hul lewe gelukkiger maak.
Die legendariese verhaal van Chandragupta Maurya uit die historiese roman van Dhumketu
Hierdie roman & ndash Chandragupta Maurya & ndash is in voortsetting van die vorige roman & ndash Mahamatya Chanakya (die boekresensie waarvoor gelees kan word hier). In die vorige roman (deel 1) word Chanakya en rsquos se reis van Takshashila na Pataliputra en terugreis daarvandaan gedek. Tussendeur leer lesers kennis van die belediging van Chanakya en rsquos in die hof van Dhananand en sy groot gelofte om Dhananand uit te skakel. Lesers leer ook meer in detail oor Amatya Rakshas, ​​Shaktal, Pushpagupta, Shringaradevi en vele sulke karakters. Hier in deel 2 vertel Dhumketu hoe Chanakya en Chandragupta saam Pataliputra vang, Dhananand onttroon en die Maurya -dinastie vestig.
Omdat hy 'n Aacharya van Arthashastra was, kon Chanakya plaaslike heersers van die Gandhar- en Punjab -streke verenig deur hulle politieke en ekonomiese versoeking te gee, maar hy was baie goed daarvan bewus dat hy hulle blindelings kan vertrou. Hy weet ook dat Magadh in 'n oop oorlog deur sy verenigde mag verslaan kan word, sodat hy ander geheime opsies moes beplan en uitvoer. Hy moes ook elke persoon wat tussen Chandragupta en Pataliputra binnekom, uitskakel om die ryk te vestig volgens ou wysheid wat in Arthashastra uitgebeeld word. Terwyl ons enkele aanvanklike bladsye gelees het, kom ons agter hoe reusagtig en byna onmoontlik dit was. Miskien is dit die rede waarom lesers tot die einde toe aan hierdie roman vasgenael sal bly.
Hierdie byna onmoontlike prestasie van Chanakya en Chandragupta Maurya is nie 'n fabel nie, maar 'n keerpunt in die Indiese geskiedenis. Dit word gevier in baie Indiese literêre werke (Hindoe, Boeddhisties, Jain), waaronder Puranas.
Dhumketu & ndash Die skrywer
Dhumaketu (1892-1965) is 'n baie bekende naam in Gujarati-letterkunde. Hy het byna alle vorme van letterkunde ondersoek, soos romans, kortverhale, dramas, opstelle, kinderliteratuur, filosofie, die lewering van literatuur uit ander tale in Gujarati en nog vele meer. Sy kortverhale word sedert dekades beskou as meesterstukke en ook deel van die leerplan op skool en universiteite in Gujarat.
'N Ander veer in sy hoed is sy historiese romans. Hy het 29 historiese romans in Gujarati geskryf, wat op sigself 'n ongelooflike prestasie is. Hierdie historiese romans is nie net beperk tot die geografie en kultuur van Gujarat nie, maar dek ook verskillende dele van Indië. Die oudste soortgelyke roman gaan terug na
6de eeu v.G.J. (Pre Maurya -era) en die laaste roman dek die einde van die Hindoe -bewind in Gujarat (
13de eeu nC). Tussendeur dek hy Maurya, Shunga, Gupt, Chavda, Solanki (Chaulukya) en Vaghela eras van Indië en Gujarat. Dhumketu is miskien die enigste romanskrywer in Indië wat hierdie vele historiese romans geskryf het oor verskillende koninklike dinastieë.
Hierdie roman & ndash Chandragupta Maurya & ndash is die eerste keer in 1956 gepubliseer deur & lsquoGurjar Prakashan & rsquo. Die boek is in Gujarati -taal geskryf en bevat 40 hoofstukke
280 bladsye. Dit is die 5de boek in die reeks met Empire at Magadh as die fokuspunt.
[Voorblad van die roman, moderne uitgawe]
Aangesien elke roman verband hou met die vorige, behoort die leser nie een van die romans in afsondering te lees nie. Groot karakters soos Chanakya en Chandragupta Maurya is nie in net een roman moontlik nie. Dhumketu het drie romans geskryf oor die lewe van Chanakya en Chandragupta Maurya. Hierdie roman hou verband met die vroeëre en ndash Mahamatya Chanakya & ndash wat die eerste episodes van Chanakya & rsquos se stryd en vasberadenheid dek om Indië te verenig onder 'n bekwame heerser Chandraupt. Hierdie roman & ndash Chandragupta Maurya & ndash en die volgende een & Samd Chandragupta & ndash dek die oorblywende geskiedenis van die einde van die Nand -dinastie en die vestiging en opbloei van die Maurya -dinastie onder Chandragupta Maurya.
Dhumketu is bekend daarvoor dat hy historiese bronne en boeke, epigrafiese bronne en letterkunde in sy historiese romans gebruik het. Min sulke bronne in voetnote van die roman is & ndash
Geskrifte van Jain Muni Hemachandracharya
Geskrifte van VA Smith
The Art of War in Ancient India & ndash PC Chakravarti
Die antieke Indiese muntstuk en ndash Vasudeva Upadhyaya
Mudrarakshas en ndash Vishakhadatt
'N Paar voorvalle en gebeure wat verband hou met karakters van hierdie roman kan ook geïnspireer word deur min Jain- en Boeddhistiese bronne. Dit lyk asof Dhumketu baie selektief is in die gebruik van Jain en Boeddhistiese bronne, aangesien baie van hulle heeltemal verskillende vertellings het.
Die vermelding van historiese bronne in die historiese roman is 'n gewaagde en eerlike benadering deur die skrywer. Dit toon ook aan dat die verbeeldingryke vertellings op historiese basis gebou is. Sulke vrymoedigheid en eerlikheid by skrywers is skaars, selfs in die moderne era.
Inhoud van The Novel & ndash
Die einde van die vorige roman, in hierdie reeks, is die begin van hierdie roman. Nadat hy uit Pataliputra ontsnap het, keer Chanakya terug na Takshashila en vergader alle Indiese plaaslike heersers en ndash Ambhi, Abhisar, Shashigupt, Malayketu (Seun van Puru), Saubhutiraj, ens. Hy gee hulle 'n droom om nie net vry te raak van die hoogheid van Yavan (Grieks) oorheersing, maar ook uit die dreigende bedreiging van die magtige Magadh -ryk. Chanakya besluit om die eerste Kshatrap & ndash Philip & ndash van die toneel te verwyder, sodat al die plaaslike heersers bevry kan word en dan verenigde mag met die magtige Magadh -ryk kan aangaan.
Chanakya en rsquos se soektog na 'n persoon wat Philip kan doodmaak, eindig met Aarshasen. Hy was die heer van Maskavati (Modern Hazara in die provinsie Khyber Pakhtunkhwa in Pakistan). Na die oorwinning het Alexander hierdie provinsie aan koning Abhiras gegee, maar die keuse van mense was Aarshasen. Chanakya wou die ambisie van Aarshasen in sy plan benut. Hy roep Aarshasen op en oortuig hom om dit te doen. Na 'n paar dae, volgens die plan wat Chanakya bedink het, word Philip doodgemaak. Hoe Philip vermoor is, bly vir ander 'n geheim. Chanakya inspireer Ambhi om onmiddellik die klag te neem om die bewegings van Yavanas in en om Takshashila te blokkeer. Volgens die advies van Chanakya, verdryf Ambhi ook baie Yavanas.
Chanakya gebruik honger na rykdom en ambisie van elke heerser van sy unie deur aansoek te doen sama en dana taktiek. Hy belowe heerskappy van die hele gebied oos na Hastinapur (Moderne Delhi-Haryana) aan elke prominente koning van die vakbond en neem hulle ook vertroue om hierdie ooreenkoms nie met ander bekend te maak nie. In een van die vergaderings verklaar Chanakya dat slegs op grond van die steun van hierdie heersers hulle die deel van die oorwinning sal behaal. So eindig hy alle moontlikhede van uittarting deur een van hulle. Chanakya stig ook hiermee Chandragupta as toekomstige keiser van Magadh.Sonder enige probleme aanvaar almal hom omdat hulle polities bedwelm is deur Chanakya.
Chanakya is bewus daarvan dat alles wat hier gebeur, deur sy spioene na Amatya Rakshas sal kom. Hy beplan dus om dubbelsinnigheid te skep in die lig van Rakshas rakende die ekspedisie en karakters van sy verenigde mag. Hy bepaal 'n strategie deur Chandragupta, Malayketu, Pushpagupta en Shringaradevi vertroulik te aanvaar. Hierdie plan is die middelpunt van die hele strategie om Amatya Rakshas te vos. Chanakya bly uiters versigtig oor die implementering daarvan. Aan die ander kant tree Amatya Rakshas ook in aksie en installeer sy hulpbronne (weermag, spioene, truuks om mededingende weermag, ens.) Te voorkom.
Volgens die plan laat Malayketu en Pushpagupta toe dat 'n militêre eenheid van Magadh hulle naby River Ganga kan beslag lê. Pushpagupta verduidelik die situasie aan Rakshas om sy verlore vertroue te herwin. Na 'n paar draaie, wen hy uiteindelik die vertroue van Rakshas. Hierdie hele vertelling is 'n bewys van die blote politieke vaardigheid van Pushpagupta (gelei deur Chanakya), want om Amatya Rakshas te mislei was byna onmoontlik. Maar aan die ander kant word Malayketu vasgevang deur Amatya Rakshas. Dialoë tussen albei is 'n uitstekende voorbeeld van hoe 'n wolf 'n haas vasvang sonder enige fisiese skade.
Malayketu keer terug na Chanakya en vertel die militêre voorbereiding deur Rakshas, ​​maar verberg slim sy ooreenkoms met hom. Hy wil 'n dubbele wedstryd speel net om sy ambisie te bevredig, maar Chanakya voel 'n verborge agenda vir die lyftaal en spraakstyl van Malayketu. Chandragupta verklaar Ambhi as bevelvoerder van die verenigde mag in die plek van Malayketu. Chanakya begin met die monitering van beide & ndash Ambhi en Malayketu & ndash om enige geskille te voorkom. Later, uit die tydige insette van Bhagurayan (sy persoonlike spioen), kry hy kennis oor die ooreenkoms van Rakshas en Malayketu. Chanakya verstaan ​​die dubbele spel van Malayketu en besluit om sy vlerke vroeg te sny. Chanakya ontmoet Helen, 'n Griekse pragtige dame in die eenheid van Malayketu en leer meer oor haar eenrigtingliefde vir Chandragupta. Hy besef dadelik die plan van Malayketu om Chandragupta met Helen te belaster. Hy begin dink hoe om Helen uit die kamp te verwyder.
In Pataliputra het Pushpagupta die vuur van samskara, vroeër aangesteek deur Chanakya, in koningin Sunanada en haar dogter Dharini Devi (Verw. vorige roman - Mahamatya Chanakya). Malayketu lig Chanakya hieroor in en gee indirek ook aan dat alles wat gebeur, nie vir hom verborge is nie. Om hom in sy eie dubbelspel te verslaan, stel Chanakya voor om Helen as sy boodskapper na Pataliputra te stuur in die vorm van 'n danser, via Malayketu self, om die vermoede van Rakshas te vermy (Lees weer). Malayketu het geen ander keuse as om ja te sê nie.
Verenigde alliansie van Chanakya bereik naby Pataliputra. Robuuste versterking van Pataliputra (Verw. Vorige roman en ndash Mahamatya Chanakya) dwing Chandragupta om uit die boks te dink. Van hier af neem hy die bevel oor die oorlog in sy hand. Voordat die oorlog begin, bied Chandragupta aan almal 'n opsie om hul standpunt te verduidelik en kan hy selfs die kant verander. Dhumketu vergelyk dit met Bhishma & rsquos -optrede in Mahabharatam, waar Bhishma dieselfde aan sy mag vra. Hy bevestig ook sy oppergesag oor die hele mag met sy Kshatriya -gees. Aan die ander kant waarsku Rakshas sy bevelvoerder Bhadrashal dat hierdie oorlog vanuit Chandragupta deur Chanakya gelei word, so neem elke stap met volle omsigtigheid. Bhadrashal het vertroue in sy 9000 olifante.
Chanakya en Chandragupta, buite Pataliputra, en Pushpagupta, binne -in Pataliputra, speel hul rolle slim. Rakshas wil Ambhi aan sy sy neem deur hom ontwykende aanbiedinge te gee. Hy vertrou Pushpagupta toe om sy plan uit te voer. Chanakya en Chandragupta wag vir hierdie oomblik. Deur 'n geheime pad, saam met Ambhi en enkele wagte, neem Pushpagupta Chandragupta ook in die paleis van Dhananand. Met die hulp van Shringaradevi, Pushpagupta en 'n paar uitgesoekte krygers, vang Chandragupta Dhananand uit sy & ldquocave van goud en sit die hele Nand -familie in opsluiting. Rakshas ontsnap gelukkig en bereik Bhadrashal & rsquos kamp. Vroegoggend lig Chandragupta Bhadrashal in om oor te gee. Ten slotte, met die pogings van Rakshas om die familie Nand te red, stem Bhadrashal in om oor te gee. Die hele Nand -gesin kry 'n veilige deurgang om uit Pataliputra te gaan met die nodige goed om in 'n oerwoud te woon. Dharani Devi, dogter van Dhananand, ontken om terug te gaan. Sy wil met Chandragupta trou.
Daar word Ambhi vasgevang in die paleis self en op 'n onbeplande manier deur Helen vermoor. In al hierdie dinge slaag Rakshas daarin om van die toneel te vlug. Chandragupta beveel om hom uit te vind. Gesang van Vedamantras deur Brahmanas verdryf die duisternis van Pataliputra. Mense en ander offisiere aanvaar nie net nie, maar vier ook hierdie historiese verandering en nuwe koning. Malayketu voel dat hy vroeër ook soos Ambhi vermoor kan word, sodat hy een aand, saam met Shashigupt en ander, uit Pataliputra ontsnap. Chanakya stuur Nipunak en Bhagurayan (sy persoonlike spioene) agter hulle aan.
Bhadrashal, volgens sy gelofte, beëindig sy lewe deur die rivier Ganga binne te gaan. Ander belangrike krygers kry behoorlike behandeling en rykdom deur Chandragupta, sodat hulle maklik in 'n nuwe militêre stelsel opgeneem kan word. Pushpagupta word die bevelvoerder van die Magadh -leër. Geleerdes en Brahmanas was verheug om te sien hoe die godin van kennis vrykom van die kloue van die duisternis. Chanakya stuur Helen met behoorlike reëling na Gandhar terug en onthul op die laaste oomblik dat hy weet dat sy die dogter is van Seleucus, die Griekse bevelvoerder, wat nog steeds Alexander & rsquos se droom lewend gehou het.
Chandragupta begin groot hervormings in die administrasie en raak ook daarby betrokke. Aan die ander kant probeer Chanakya Rakshas en विषकन्या (Heuningval) vind wat hy vroeër gevang het (Verw. Vorige roman en ndash Mahamatya Chanakya). Hy weet dat Rakshas haar beslis teen Chandragupta sal gebruik, sodat hy Shringaradevi aanstel om Chandragupta te beskerm teen sulke heuningvalle. Weer herinner hy Chandragupta aan die belangrikheid van इन्द्रियजय (oorwinning oor sintuie) vir 'n koning.
Om die giftige wapen van Rakshas te gryp, vishakanya, Chanakya beplan 'n mega -geleentheid in Pataliputra waar kunstenaars regoor die state 'n oop uitnodiging kry. Hier speel Chanakya dieselfde truuk as wat Amatya Rakshas voorheen gespeel het (Verw. Vorige roman en Mahamatya Chanakya). Vishakanya kom vermom as die danser van die stad Vaishali. Bhagurayan identifiseer haar. Waarsku Chanakya stuur haar na Malayketu & rsquos plek in plaas van Chandragupta. Hy red dus nie net Chandragupta nie, maar elimineer ook Malayketu en vang vishakanya.
Die roman eindig met een belangrike aforisme wat geïnspireer is deur Arthashastra en ndash इन्द्रियजयस्तु राज्यम् (राज्यमूलं इन्द्रियजयः).
Karakters & ndash
Die hoofkarakters van hierdie roman is Chanakya, Amatya Rakshas en Chandragupta Maurya. Ondersteunende karakters is Pushpagupta, Ambhi, Malayketu en Helen. Klein karakters soos Bhadrashal, Nipunaka & amp Bhagurayan (Spioene van Chanakya in die vorm van astroloë en waarsêers), Shringaradevi en ander speel ook belangrike rolle.
Chanakya word soveel dodelik as moontlik uitgebeeld in die implementering van sy strategieë en planne. Aangesien hy nie net sy persoonlike droom najaag nie, maar ook wil vestig dharmarajya, sy benadering is nêrens in die roman sag nie. Hy is so gefokus dat hy soms nie alles aan Chandragupta onthul nie. Sy vertroue in die antieke verhandeling van Arthashastra is ook die moeite werd om te noem en inspirerend vir lesers. Die belangrikste is dat hy altyd gereed is met plan B. Anders as die vorige roman, oortref Chanakya Amatya Rakshas in elke beweging. Die gebruik en hulp van hulpbronne sonder om tyd in sy guns te mors, is 'n unieke eienskap wat lesers beslis sal geniet.
Net soos die vorige roman, ook hier Amatya Rakshas toon dieselfde vreesaanjaende en slinkse eienskappe om die bronne van Chanakya en rsquos te stop en vas te vang. Sy toewyding aan die Nand -familie word vertoon. Anders as die vorige roman, word hy hier deur nie net Chanakya nie, maar ook deur Pushpagupta. Op die hoogtepunt ontsnap hy suksesvol van die toneel en word hy 'n naoorlogse hoofpyn vir Chanakya.
Anders as die vorige roman, hier Chandraupt Maurya speel 'n belangrike rol in pleisters, en lesers kan sy Kshatriya -eienskappe ten volle vertoon. Sy gesaghebbende beheer oor elke plaaslike heerser is duidelik sigbaar in die hele roman. Voor die aanvang van die oorlog neem hy beheer oor die weermag en toon hy vinnig optrede wat Chanakya beïndruk. Selfs sy naoorlogse optrede is ook indrukwekkend. Dit is slegs sy vermoë en dapperheid wat Dhananand lewendig laat vang. Sy afstemming met Chanakya is eenvoudig goddelik.
Pushpagupta speel weer 'n ondersteunende rol, maar hier is die verwagting en gewig van sy karakter baie meer. Trouens, dit is slegs sy slimheid en intelligensie wat Chanakya in staat stel om plan B op die regte oomblik uit te voer. As hy nie verward was en Amatya Rakshas oortuig het nie, sou Chandragupta nooit in die paleis van Nand ingegaan en hom gegryp het nie. Hy is iemand wat baie rats, skerp maar kalm en berekenend is. Miskien is die aanraking van Chanakya die oorsaak van sy slaaptalent.
Ambhi is 'n slinkse, selfgesentreerde en 'n opportunistiese koning wie se enigste doel is om 'n onbetwiste heerser van Gandhar en Punjab te word. Sy jaloesie teenoor Puru, Malayketu en Chandragupta is duidelik sigbaar in baie verhale. Chanakya gebruik ywerig Ambhi & rsquos opportunisme in sy eie guns dwarsdeur die roman en laat hom raai. Hy word uitgebeeld as 'n kortsigtige heerser wat uiteindelik in sy eie opportunisme vasgevang word.
Maleisië is nog meer kortsigtig vegter met kinderlike gedrag. Hy word 'n voetbal tussen Rakshas en Chanakya vanweë sy te ambisieuse aard. Alhoewel hy in enkele voorvalle dubbelspel speel en sy verborge talent toon. Hy word soveel beïnvloed deur sy eie ambisie dat selfs as hy lewendig uit die kloue van Chanakya en Chandragupta ontsnap het, hy aanvaar om terug te keer na Pataliputra en dit Chanakya & rsquos se lewe in die klimaks makliker maak. Sy eerste ontmoeting met Rakshas ontbloot sy politieke vlakheid erg.
Helen is 'n dogter van Seleucus, 'n Griekse bevelvoerder van die Alexander & rsquos -leër. Sy word uitgebeeld as 'n baie opgewonde meisie wat verlief is op Sandrocottus (Chandragupta) en ook beïnvloed deur die Indiese beskawing. Sy is die enigste bron van शृङ्गाररस in die roman, maar uiteindelik toon sy sy vaardigheid as 'n vegter deur Ambhi dood te maak.
Bhadrashal is 'n bevelvoerder van die Nand -weermag en 'n ware Kshatriya uitgebeeld. Sy vaste oortuiging om die situasie te beheer deur streng optrede toe te pas, maak sy teenwoordigheid opmerklik. Sy selfvertroue en vermetelheid maak hom los van ander. Om voor 'n vyand neer te buig, is in stryd met sy aard, so nadat hy hom aan Chandragupta oorgegee het, eindig hy sy lewe in die rivier Ganga. Selfs al is sy karakter klein in die roman, laat dit 'n kragtige impak op die leser se gedagtes.
Nipunak & amp Bhagurayan is klein, maar baie belangrike karakters in die roman. Hierdie spioen duo is soos 'n brug vir Chanakya wat by sy droom en Pataliputra aansluit. Van begin tot einde speel hulle albei 'n belangrike rol op verskillende plekke in verskillende omstandighede sonder vrees. Hul karakters bewys dat spioene die oë van 'n koning is.
Impak van ChanakyaNiti & Arthashastra en ndash
Chanakya en sy werke & ndash ChanakyaNiti en Arthashastra & ndash is twee kante van 'n muntstuk. Die impak van albei hierdie werke, in die vorm van situasie -aanhalings (Sanskritverse), terminologieë en konsepte, word maklik waargeneem in hierdie roman, wat hierdie roman outentiek maak.
Aanhalings en aforismes
Voor die begin van die eerste hoofstuk het Dhumketu geskryf twee aforismes geneem uit ChanakyaNiti. Die eerste sê & ldquo & ldquo Die een is inderdaad 'n idioot, as hy weet wat in die Skrif staan, maar nie die grondwerklikheid ken nie, terwyl die tweede aforisme sê & ldquoDie intelligente het (uiteindelik) geen vyand nie (deur intelligensie toe te pas, kan 'n mens sy vyand oorwin)& rdquo. Hierdie twee aforismes is 'n eggo van die hele roman. Dit is waar lesers moet verstaan ​​wat hulle gaan ervaar.
Op een plek leer Chanakya vir sy studente en haal min aan Sanskrit aforismes. Die eerste is ास्त्रज्ञोऽप्यलोकज्ञो मूर्खतुल्यः (Die een is inderdaad 'n idioot, as hy weet wat in die Skrif staan, maar nie die grondwerklikheid ken nie). Die tweede aforisme is स्वहस्तोऽपि विषदिग्धश्छेद्यः (Sny die giftige hand, al is dit u eie). Albei hierdie aanhalings is van ChanakyaNiti. Hulle verwys na die eerste sukses van Chanakya en rsquos in sy plan.
रण्डमलम्ब्य कुञ्जरं न कोपयेत् (Deur 'n kasterplant te gebruik, kan 'n olifant versteur word) is 'n ander aanhaling uit ChanakyaNiti en gesê deur Amatya Rakshas.
Op een plek haal Chanakya inspirasie uit sy eie werk Arthashastra in die vorm van een belangrike aforisme राज्यमूलम् इन्द्रियजयः (Die wortel van 'n bestendige toestand is in verowering van sintuie) om sy nuuskierigheid te beheer.
Terminologieë en konsepte
ामतूर्य terminologie word slegs een keer in Arthashastra gebruik in die sin van moderne begrip van Avondklok. Dit is miskien die vroegste verwysing na die uitgangspunt in die Indiese literatuur. Dhumketu het dit pragtig gebruik in een van die vertellings. Dit toon skrywer en rquos in diepte lees van Arthashastra.
Betowering wat uit waan gebore is, is 'n doeltreffender hulpmiddel as 'n oorwinning as militêre operasie, en volgens Chanakya verduidelik hy sy plan aan Chandragupta om die ontbinde Indiese heersers onder een dak te hou. Dit is 'n direkte toepassing van die viervoudige benadering & ndash sama, dana, bheda en danda & ndash gedek in Arthashastra.
Sonder om sintuie te verower, is alle ander verowerings betekenisloos. Dit is direk geïnspireer deur die Arthashastra & rsquos इन्द्रियजयः beginsel.
ल्यपाल is 'n term wat in hierdie roman gebruik word, wat ook uit Arthashastra geneem is. Dit beteken 'n beampte met volmag van die keiser/koning in sekere beleidsaangeleenthede.
In Arthashastra word dit aangeraai om tydelike strukture en paaie te bou om die opmarsleër by te staan ​​en ook lokvalle bou vir mededingende weermag. Dieselfde konsep word hier geneem. Amatya Rakshas het getoon dat hy dit alles gedoen het as deel van die voorbereiding van die oorlog.
्रदर्शन (Vyandigheid) en र्णाध्यक्ष (Hoof van Gold Treasury) is twee terminologieë wat direk van Arthashastra geneem is. Hierdie terminologieë speel 'n belangrike rol in die heel eerste ontmoeting van Malayketu en Amatya Rakshas. In dieselfde ontmoeting leer 'n leser 'n belangrike beginsel van antieke Indiese politiek ken & ndash & ldquo'N Koning wat vir 'n persoonlike doel 'n ander gebied binnegekom het, moet nie doodgemaak word nie& rdquo.
पथापथ , 'n pad wat hoofsaaklik vir olifante gebou is
20 wye eenheidseenheid word in Arthashastra gevind. Hierdie term word gepas in een van die hoofstukke gebruik as 'n aanvulling op een belangrike voorval.
.्कन्धावार is een van die belangrike terminologie in Arthashastra wat gebruik word vir 'n militêre kamp van 'n optogmag. Trouens, Kautilya gee 'n volledige hoofstuk oor beplanning, konstruksie, veiligheid en vele ander aspekte van so 'n militêre kamp. Dieselfde konsep word ook hier gebruik vir die optogende leër van verenigde mag van Chandragupta Maurya. Verwante terme soos ्र (Konstruksie vir die beveiliging van die kamp), ्थान (Ontmoetingsplek van koninklike spioene), सत्री (Mobile Spy) en Vroulike spioene is ook pragtig geweef in die vertelling. Opmerklike terminologie hier, geneem uit Arthashastra, is opgelei कपोत (Duif) om boodskappe oor te dra.
Bevelvoerder van Magadh, Bhadrashal, glo in slegs een benadering en ndash danda (्ड). In Arthashastra het Kautilya genoem dat volgelinge van Ushanas (.्) glo slegs in दण्ड. So indirek word Bhadrashal getoon as die volgeling van die Ushanas -tak van Arthashastra.
श्रेणी is 'n eenheid van opgeleide krygers genoem in Kautilya & rsquos Arthashastra. As Chandragupta Dhananand in opsluiting plaas, word hierdie term gebruik vir die krygers van Chandragupta.
Na die oorwinning verwyder Chandragupta onmiddellik twee belasting en belasting op rotte (.र) en sout (.र). Beide hierdie belasting word in Arthashastra genoem. Belasting op rotte verskyn ook in die vorige roman & ndash Mahamatya Chanakya.
लक्षणाध्यक्ष (Head of Gems/Metals Dept.) en sy paar pligte word ook pragtig gedek in een van die vertellings wat verband hou met standaard ार्षापण (Valuta) implementering in die ryk.
Literêre aspekte & ndash
Taal wat in die roman gebruik word, is byna verfyn, behalwe vir min omgangstaal. Taal bevat baie gewilde en minder bekende idiome. Die gebruik van spraak en versierde sinne op plekke verhoog die vlak van hierdie roman.Situasionele aanhalings van sekere kragtige karakters maak die lesing waardevol vir ons.
Aanhalings, vergelykings en kontraste
Op die heel eerste bladsy word die beleid van plaaslike & ldquonon verenigde en rdquo-Indiese heersers verwys as & ldquoSightless & rdquo, selfs nie & ldquo Kortsigtig & rdquo. Miskien die rede waarom hulle aan Alexander toegegee het.
In een van die dialoë vergelyk Chanakya strategiese bewegings van Ambhi met Cheetah en sê dat 'n mens nooit kan weet wanneer hy sal beweeg nie, maar wanneer hy dit doen, doen hy dit skielik en vinnig.
Terwyl hy met Ambhi en rsquos tart adharmies ambisie, sê Chanakya & ldquoDie begeerte om te oorheers (oor 'n spesifieke geografie) maak jou 'n slaaf (van Yavanas), maar dit is net jou selfrespek wat jou 'n koning kan maak. Dit is 'n situasie -aanhaling wat die leser kan verstaan ​​terwyl hy die betrokke gedeelte lees.
'n Ware politikus kan selfs die lyke gebruik & rdquo is nog 'n gewaagde en situasionele aanhaling wat Chanakaya geuiter het om Ambhi in sy plan te vorm. Onthou, hierdie roman is geskryf in 1956, tydens die eerste premier van Indië, Jawaharlal Nehu & rsquos -bewind.
& ldquoWise geniet selfs nadat hy sy helfte verloor het, maar onverstandig (deur koppig te bly) verloor alles & rdquo is nog 'n aanhaling van Chanakya terwyl hy Ambhi oortuig het, nadat Philip vermoor is, om sy steun aan Yavanas op te gee en op te tree volgens Chanakya & rsquos -strategie.
Op een plek sê Chanakya & ldquoOorwinningstorings (van adharmies reël) is 'n tradisie van 'n nie-Arya, terwyl 'n Arya mere/damme bou, tempels en goeie gedagtes en poësie beskerm. Hierdie aanhaling het sowel sarkasme as tradisie. 'N Intelligente leser kan dit maklik verstaan.
Aanhalings oor maanlig is ook opmerklik. & ldquoMoon -lig gee vrede aan wyse mense, droom aan digter, dronkenskap aan dromer, sluimering tot traag, lewendigheid aan geliefde en nuwe wysheid vir wyses & rdquo. Tydens die politieke bespreking skep hierdie aanhaling vir 'n rukkie 'n vreedsame poëtiese gevoel by die leser.
Lus en vermoë om te regeer is goed, maar om 'n goeie droom te heers is bo alles. Die veldtog van die een met slegs begeerte is blind van aard en so 'n persoon word maklik vernietig en rdquo is nog 'n kragtige aanhaling deur Chanakya oor die belangrikheid van 'n groot koning.
& ldquoRoyal horse of king doen 'n geringe taak by potter & rsquos house & rdquo is 'n vertaling van 'n gewilde Gujarati -spreekwoord wat in die roman gebruik word om die ironie van 'n politieke situasie te kommunikeer. Hierdie spreekwoord word nou selde gebruik in die omgangstaal, sodat moderne lesers dit dalk 'n bietjie verroes kan vind. Dhumketu het baie sulke spreekwoorde gebruik.
& ldquoDaar is twee soorte mense wat gif drink & ndash Die een drink gelukkig en die ander uit dwang. Die derde tipe mense is dwase (idiote) wat nie geluk of hartseer voel nie, omdat hulle gewoonlik slaap en rdquo is 'n situasie -aanhaling deur dhumketu in die klimaks van die roman. Op dieselfde plek vergelyk Dhumketu Chanakya en rsquos wat dink om te gryp vishakanya, laaste wapen van Rakshas, ​​met beslaglegging op Karna & rsquos -wapens in Mahabharatam.
Sanskritverse, idiome en maksimum
शठं प्रति शाठ्यम् (Tit for tat) is 'n beroemde Sanskrit -idioom wat Chanakya voorstel terwyl hy sy plan om Philip dood te maak, regverdig. Dit verwys na die massamoord op Indiërs deur Yavanas (Griekse leër) tydens Alexander & rsquos -veldtog.
Nog 'n Sanskrit -idioom ्कर्ण (Ses ore) is 'n gewilde gebruik in Sanskrit -literatuur om meer as twee persone in 'n geheime toespraak voor te stel. Dit dui op risiko om die geheim te bewaar. Hierdie woord word selde in die Gujarati -letterkunde gebruik, maar gee 'n pragtige aanslag aan die vertelling.
'N Sanskrit -maksimum देहली-दीपक-न्यायः (Om twee doelwitte tegelyk te bereik) word gebruik om die strategie van Ambhi te demonstreer om sy ambisie om 'n onbetwiste koning van Gandhar en Punjab te word, te bevredig.
प्रथम ग्रासे मक्षिका (Hekkie in die heel eerste poging) is nog 'n gewilde Sanskrit -idioom wat in hierdie roman gebruik word. Dit word ook gereeld gebruik in klassieke literatuur van baie Indiese tale. 'N Ander so 'n gebruik is ाजनहासः न कर्त्तव्यः ('N Goeie persoon moet nie bespot word nie) saam met 'n soortgelyke Gujarati -idioom.
'N Gujarati -idioom vertaal as & ldquoKat sien die melk, maar nie die stok nie& rdquo word gepas gebruik om die suksesvolle bedrog van Malayketu deur Amatya Rakshas uit te beeld.
वृषल die woord wat vir Chandragupta in die roman gebruik word, word beïnvloed deur Mudrarakshas (मुद्राराक्षस) en 'n beroemde ou Sanskrit -toneelstuk van Vishakhadatt. Hierdie toneelstuk is een van die belangrikste bronne rakende die lewe van Chanakya en Chandragupta Maurya.
Slotopmerkings & ndash
Om historiese bronne, legendes en fabels saam te voeg tot 'n betekenisvolle skryfwerk, is altyd 'n prysenswaardige poging. Boonop is dit altyd 'n moeilike taak om oor legendariese karakters te skryf, aangesien die samelewing en die verbintenis met hulle op verskillende vlakke daarmee verband hou. Die moeilikste is om die era te herskep met alle hulpbronne en die leser terug te neem na die tydperk. Die vermoë van Dhumketu & rsquos om dit alles maklik te doen, is 'n siel vir hierdie romans.
Die vermoë van Dhumketu en rsquos om parallelle karakters met Chanakya te skep, is ook verfrissend vir die leser. Dit vermy 'n oordosis van 'n enkele karakter en hou die belangstelling lewendig. Op sommige plekke kan die leser dwing om dit te vergelyk, terwyl die lesers op plekke wonder of hulle hul verborge eienskappe ken. Selfs 'n paar klein karakters in hierdie roman laat hul merk op die leser en die gedagtes, wat baie spreek oor die kreatiwiteit van Dhumketu as skrywer.
As u 'n student van politiek, administrasie of geskiedenis is, sal u sekerlik die politieke toertjies, gedagtespeletjies, antieke verhale en vele sulke stukke uit Arthashastra en ander literêre en historiese bronne geniet. As u belangstel in taal en letterkunde, sal u van die gebruik van idiome, spraak en aanhalings hou. Duidelike taal sal u beslis in die vloei van lees hou.