Soveel van die profesieë van die Ou Testament is oorspronklik as poësie geskryf. Net so nou en dan kom mens dit agter, selfs in Afrikaans, wat as moderne taal so ver van antieke Hebreeus verwyderd is. Die klaagliedere oor Israel se teruggevalle toestand en verharde harte, beweeg die leser tot trane en openbaar die hart van God oor sy mense. Te midde van soveel oorlog, geweld, hongersnood, droogte en disfunksionele regerings van konings wat “gedoen het wat verkeerd was in die oë van die Here”, soos die Ou Vertaling dit stel, is die woorde van die profete wat waarsku en die volk tot sonde belydenis oproep, neergeskryf. In die gedigte en lang stukke prosa was die simbool van die volk, die stad Jerusalem. Net so in Openbaring, is die nuwe Jerusalem, die kerk van Jesus op aarde. Die nuwe Jerusalem is die onsigbare koninkryk van gelowiges was waarlik die aangesig van die Here soek, verseker nie die dogmatiese chaos rondom denominasies nie.
Gaan roep hierdie woorde uit sodat elkeen in Jerusalem dit kan hoor. So sê die Here: Ek onthou nog hoe getrou jy aan My was in jou jeug; hoe lief jy My gehad het toe jy my bruid geword het, toe jy My die woestyn in gevolg het, in ‘n wêreld waar niks geplant word nie. (Jeremia 2:2)
Hý sal vir julle ‘n veilige beskutting wees, maar vir die twee koninkryke Juda en Israel sal Hy ‘n klip wees waarteen ‘n mens jou stamp, ‘n rots waaroor jy struikel. Vir die inwoners van Jerusalem sal Hy ‘n vangnet en ‘n strik wees. (Jesaja 8:14)
Jy, volk in Sion, jy wat in Jerusalem woon, jy hoef nie meer te huil nie. Die Here sal jou genadig wees as jy na Hom roep om hulp, Hy sal jou gebed verhoor sodra Hy dit hoor.(Jesaja 30:19)
Wat is die remedie vir ‘n hopelose, donker wêreld? Jesus het sy dissipels die antwoord geleer in ‘n baie dramatiese visuele en werklike krisis.
Dit is op een van hierdie dae dat Jesus en sy dissipels in ‘n vissersboot oor die meer vaar, die logiese kortpad na die dorpies aan die ander kant. Jesus is aan die slaap en die stormwind word al hoe sterker, totdat die water so oor die rand van die boot stroom, dat die dissipels met groot paniek die water uitskep om die boot bo water te hou. Hulle roep Jesus met verwyt en vrees in hulle stemme. (Lukas 8:22-25)
Dit voel dikwels vir ons ook so. Ons boot is besig om te vergaan en Jesus slaap. Hy sal jou uitroep hoor net soos Hy op die roep van die dissipels gereageer het.
Hy het opgestaan en die wind en golwe stilgemaak. Hy vra die vraag: “waar is julle geloof?”, so asof hulle nie veronderstel was om paniekerig te wees nie.
In die oomblik van groot wonder, in die stilte van die kalm see, vra die dissipels die vraag wat tot in ons tyd as die kernvraag weerklink.
Dit is die antwoord op alle duisternis en verwoesting wat hierdie lewe kan bied. Hulle oog was nie op die gevolg van sy woorde en die wonder van ‘n kalm see nie. Hulle wese was gefokus op die Man, die persoon van Jesus. Hy is die antwoord.
Dit is die WIE in al ons WAT, wat die verskil maak. Ons doel is om hom te ken. Sy opstandingskrag is in ons as sy wedergebore kinders. Dit is die wonder.