Gee vir Cyril wat hom toekom?Pres. Cyril Ramaphosa (Foto: PresidencyZA/Twitter) Te midde van die ANC-regering se hopelose mislukking om voldoende voorrade Covid-19-entstof effektief en vinnig te verkry, kom daar nou uit hul geledere sprake van ’n belastingverhoging om hierdie entstowwe te finansier. Hierdie onbeholpenheid en gebrek aan visie het talle mense met reg die joos in gemaak en bied regverdiging vir ernstige vrae oor die regering se twyfelagtige hantering van geldsake en sy hardnekkige weiering om privaatsektorbetrokkenheid by die verkryging en verspreiding van Covid-19-entstof toe te laat. Die regering se Solidarity Fund (ironiese naam) het sedert dit in 2020 met trompetgeskal van stapel gestuur is, meer as R3 miljard ingesamel, maar dit blyk nou dat hierdie fondse nêrens te vinde is nie terwyl dit dringend nodig is om die verkryging van entstof te befonds. Om dié slegte situasie te vererger, blyk dit dat die regering hardnekkig voortbeur om ’n staatsmonopolie vir die aankoop en verspreiding van alle entstof te vestig, en wanneer daar op antwoorde aangedring word, klap hy eenvoudig die deur toe in die gesig van die burgerlike samelewing en die privaat sektor. Om die privaat sektor toe te laat om ook entstof te koop en te versprei, sou ’n wyse stap gewees het om die finansiële las en druk op die regering betreffende entstowwe te verlig. Die regering se weiering om helderheid te bring oor AfriForum en Solidariteit se vrae in dié verband, bewys dat die regering die sentralisasie en konsolidasie van sy mag hoër ag as om finansieel oordeelkundig op te tree en lewens te red. Vir die Suid-Afrikaanse kommentariaat is dit standaardpraktyk om die korrupsie, wanadministrasie en verstommende verspilling van staatsfondse onder oudpresident Jacob Zuma te betreur. Dit word egter vir hulle ’n al hoe groter verleentheid om die Ramaphosa-administrasie steeds as ’n nuwe dagbreek voor te hou, terwyl die dag al lankal aangebreek het om kritiek uit te spreek waar kritiek verdien word. Wat ons op president Ramaphosa se wagbeurt sien, is net nog meer van dieselfde, teen ’n agtergrond van die afwesigheid van ernstige gevolge vir diegene wat hulle aan staatskaping en skaamtelose korrupsie skuldig gemaak het. Dit word toenemend duidelik dat die Zuma-jare nie ’n skandvlek op die ANC se siel was nie, maar eerder ’n ware weerspieëling daarvan. ’n Regering wat skaamteloos fondse plunder wat bestem was vir diegene wat kwesbaar, sukkelend en siek is gedurende ’n pandemie, het klaarblyklik die voorreg verbeur om die voordeel van die twyfel te kry. Die verskonings van die Nuwe Dagbrekers word al hoe desperater, soos die leë beloftes van berugte doemprofete. Hoe langer hulle wag om hul oordeelsfout te erken, hoe groter gaan die verleentheid wees. Kom ons gee dus vir Cyril wat hom toekom en vir ons gemeenskappe wat hulle toekom. In die geval van president Ramaphosa is alles wat hom toekom, reeds gegee en die meeste daarvan is sedertdien verkwis of geplunder. Wat ons gemeenskappe betref, is daar nog so baie om te gee, en die burgerlike samelewing is gewillig en in staat om dit te doen – ’n feit wat selfs een van Cyril se vernaamste lofsangers onlangs ruiterlik toegegee het. Sal die kwynende aantal regeringslofsangers ophou om ons te probeer oorreed om nog meer op die altaar van regeringsafhanklikheid op te offer? Ons sal sien, maar intussen is diegene wat bereid is om hul moue op te rol en aan die werk te spring met tasbare, staatsbestande, gemeenskapsgebaseerde oplossings, reeds besig om die vrug op hul vasberadenheid te pluk, en ons het nog maar pas daarmee begin.