Hoe om die manlike ego te verstaan - Nuttige wenke - 2021
Die term "manlike ego" self bespreek baie, aangesien dit nie 'n duidelike definisie het nie. Om te verstaan ​​hoe die manlike ego die gedrag en gedagtes van die sterker geslag beïnvloed, moet 'n mens let op die maniere waarop dit gevorm word. Met ander woorde, baie wat ons as die manlike ego beskou, berus op gevestigde aannames en stereotipes oor manlikheid, waarvan die meeste onbewustelik deur mans as 'n gegewe aanvaar word.
Drie walvisse koel mans
Mans se selfbeeld is gebaseer op drie norme: status ('Ek moet die oulikste van almal wees), fermheid (' Ek moet meer reg as almal hê ') en anti-vroulikheid (' Ek moet meer manlik wees as almal '). Almal is gekoppel aan die begeerte om die sterkte van hul geslag te bewys. As hierdie norme oortree word, voel die maat nie dapper genoeg nie. En hy dink dat hy verneder word.
Moenie waag om teen my beswaar te maak nie!
As 'n vrou haar onenigheid met haar man uitspreek (veral as sy ook reg is!), Voel hy 'nie 'n man' nie (en as 'nie 'n man nie', hoef dit nie te lewe nie) en wil hy sy status herstel. Daarom het die maat op die reis na 'n onbekende gebied, opgehou om in die ruimte te navigeer, heftig protes aangeteken teen die vrou se aanbod om aanwysings te vra (wel, opgemaak? Verstaan ​​enige verbyganger die roete beter as ek?) - Die norme van status en hardheid word oortree - vandaar die histerie. En as die man daarin slaag om op een of ander manier aan sy vrou te bewys dat sy verkeerd is, dan sal hy weer die gevoel van manlikheid herwin.
Ja my heer!
Is 'n vrou dan altyd stil? Aan die een kant is dit goed om nie die man se norme te oortree nie. Hy sal soos 'n koning voel, sy stert oopmaak en baie bly wees. Daarom wil baie mans voorleggings van vrouens hê. Maar watter vrou sal altyd swyg? Die uitweg is in die toeligting. Geagte dames, onthou mans se norme, vertel jou man dat as iemand (veral naby en dierbaar!) Foute aandui, dit geensins 'n poging is om te verneder nie. Inteendeel, u is nie onverskillig teenoor die maat nie en wil hom altyd reg sien. Wel, as u dit nie kan verduidelik nie, stem in om die manlike "spronge" te verstaan, dan is niemand van ons perfek nie!
Die ego is, saam met die Eid (Dit is) en Super Ego (Super self), een van die drie sielkundige entiteite wat deur Sigmund Freud voorgestel is om die dinamika van die menslike psige te beskryf. Die Ego verrig volgens Freud uitvoerende funksies, is 'n bemiddelaar tussen die eksterne en interne wêreld, sowel as tussen die Eid en die Super-Ego. Dit bied kontinuïteit, maar 'n opeenvolging van gedrag, met die besef van 'n persoonlike verwysingspunt, waardeur die gebeure van die verlede (wat in die geheue geberg is) gekorreleer word met die gebeure van die hede en die toekoms (voorgestel deur versiendheid en verbeelding). Die ego val nie saam met die psige of die liggaam nie, hoewel liggaamlike gewaarwordinge die kern vorm van 'n individu se vroeë ervaring. Nadat die ontwikkeling bereik is, kan die ego deur die hele lewe verander, veral onder die invloed van 'n bedreiging, siekte en lewensomstandighede.
Namate enige individu ontwikkel, vind die onderskeiding van die ego en die ontwikkeling van die super-eg plaas. Die super-ego bevat verbiedings en beheer van instinktiewe impulse deur die aanvaarding van ouerlike en sosiale standaarde. En daar is dus 'n morele konflik wat nodig is vir die groei en volwassenheid van die individu. Die ego speel die rol van 'n bemiddelaar tussen die Super-ego en die id deur onbewustelik beskermende meganismes te skep: ontkenning, vervanging, projeksie, rasionalisering, reaktiewe vorming, regressie, onderdrukking, sublimasie, ens. As een van die beskermingsmeganismes gerealiseer word, gee dit plek vir ander. Daar word geglo dat die krag van die ego verminder namate u dit gebruik.
Die vordering van 'n onmiddellike reaksie op beheerde gedrag, van prelogies tot rasioneel denke, is stadig en vind plaas in die vorm van baie opeenvolgende fases gedurende die kinderjare. Selfs nadat hulle fisieke volwassenheid bereik het, verskil mense aansienlik in die vorms en effektiwiteit van die ego. Hierdie belangrike eienskap word deur Freud 'die mag van die ego' genoem. 'N Persoon met 'n' sterk ego 'het die volgende kenmerke: hy is objektief in sy beoordelings oor die wêreld en homself, sy aktiwiteite is langer georganiseer, sodat beplanning en roetines moontlik is, hy in staat is om die besluite te neem en sonder aarseling te kies uit die beskikbare alternatiewe , hy onderwerp hom nie blindelings aan sy ambisies nie en kan dit in 'n sosiaal bruikbare rigting lei; hy is in staat om direkte druk van die fisiese en sosiale omgewing te weerstaan, te dink en sy eie keuse te maak Twain natuurlik. Aan die ander kant lyk 'n individu met 'n 'swak ego' meer soos 'n kind: sy gedrag is impulsief en word bepaal deur die oomblik, sy persepsie van die werklikheid en homself word verdraai, hy is minder suksesvol in produktiewe werk, aangesien sy energie bestee word aan die verdediging van verwronge en onrealistiese idees oor homself, hy kan aan neurotiese simptome ly.
In die analitiese sielkunde van C. Jung word die ego verstaan ​​as 'n kompleks wat al die inhoud van die bewussyn insluit, wat ingesluit is in die struktuur van die psige saam met die onbewuste, wat bestaan ​​uit die persoonlike en kollektiewe onbewuste. 'Dit is 'n kompleks van data, hoofsaaklik gebou deur 'n algemene bewustheid van 'n mens se liggaam, die bestaan ​​en dan die geheue-data.' N Persoon het 'n sekere idee van sy wese, sekere stelle geheue. Hierdie twee komponente is die hoofbestanddele van EGO. Daarom is dit moontlik om EGO 'n kompleks van geestelike faktore te noem. Hierdie kompleks het 'n geweldige aantrekkingskrag, soos 'n magneet, trek dit inhoud uit die onbewuste, uit hierdie donker onbekende gebied, trek dit ook indrukke van buite af, en wanneer hulle 'n verbinding met die EGO aangaan, is hulle daarvan bewus. "
Na Sigmund Freud en Carl Jung het ander geleerdes ook die konsep van ego onthul. Die ego word beskou as "die bron van gedrag en die verbindende sentrum van die persoonlikheid in sy menslike omgewing" (Metzger, Psychologie, 1941). Die ego in die proses van menslike ontwikkeling staan ​​uit 'n enkele oerbewussyn, wat die 'eksterne wêreld' en 'n mens se eie persoonlikheid in 'n onlosmaaklike eenheid omhels. Dit gaan voortdurend gepaard met 'n bewussyn van 'met-homself-self-identiese wese', dus as iemand sy liggaamlike en geestelik-spirituele veranderinge duidelik begryp, dan weet hy dat hy, ten spyte daarvan, 'fundamenteel' is (dit wil sê, in die diepte van sy Ego) bly altyd dieselfde. Die visuele sfeer van die Ego omvat die liggaam en alles wat kan dien om hierdie sfeer uit te brei (wat die onderwerp van voortdurende strewe is): klere, juweliersware en ook goedere waarin die ego kan "groei". Dikwels word kreatiewe eenheid in die eg gesien, die werklikheid kry betekenis slegs as daarmee gekorreleer word; dit word die duidelikste in Fichte uitgedruk: "Die ego vereis dat dit die hele werklikheid omhels en oneindig moet bereik." Nietzsche, inteendeel, sê in verhouding tot die ego: "Die ego is 'n menigte persoonlike (personenarten) kragte, waarvan die een of die ander na vore kom."