Ds Chris le Roux vertel van die klein kapelletjie in Etiopië in die dorpie Aksum waar die ark van die verbond glo bewaar word. Is dit waar? Niemand weet nie, want niemand mag daar ingaan nie, behalwe ’n monnik wat die bewaarder van die ark is. As hy die eerste keer ingegaan het, mag hy nooit weer die kapel verlaat nie. Van sy aanstelling tot met sy dood bly hy daar in die kapel. Dan word ’n volgende jong bewaarder aangestel. Hoekom so geheimsinnig? Omdat hulle glo dat mense nie die ark mag sien of
Hebreërs 10 interpreteer dit so: ...ons het dus nou deur die bloed van Jesus vrye toegang tot die heiligdom,en dit op ’n weg wat nuut is en na die lewe lei. Hierdie weg het Hy vir ons gebaan deur die voorhangsel heen...
Daar is vrye toegang tot die heiligdom, maar op ’n nuwe weg, die weg van geloof in God enaan dit wat Hy vir ons in Christus gedoen het. ’n Weg wat Christus vir ons deur die voorhangsel heen voorberei het.
Ons loop deur die lang, droë gras. Daar’s mos iets omtrent ‘n Vrystaatwinter – iets wat net óns raaksien, maar vandag is hier nog iets. Die Presence. Die vrou kekkel vrolik voort en wuif heen en weer soos sy die oopte verduidelik. Die man beaam steeds. Ek hoor min en die hoendervleise hardloop op en af oor my lyf. Tóg hoor ek toe sy noem dat die plaas “uit die hand van God” kom. A ha, dit geweet, nou’s dit amptelik! Ek tuur oor die horison en maak dit weer hier binne-in my aan die kant: As ek hier my hand uitsteek raak ek sowaar aan God. Ek’s jaloers. Hoe sireen kan dit nou wees daar by my huis op die dorp? Ek wens ek hoef nie huistoe te gaan nie – ek drink alles om my in. Dit moenie ophou nie.
Die afsien by die kar was net so hartlik soos die die aankomsgroet. Ek kyk verbaas na my vrou toe sy die mense omhels en druk – mens sou sê sy ken die twee al jare lank. Maar toe dit my beurt vir groet raak, gebeur dieselfde. Ek sit doodstil oppad terug en wonder wat op aarde sopas met my gebeur het. Ek kan dit nie uitfigure nie, het nie naam daarvoor nie en is nie seker of dit ooit gaan ophou nie. Ek is op ‘n high.
Terug by die huis is ek stil en vroulief loer skelm na my – sy ken my, sy bly stil. Ek dwaal rond op die werf en doen dinge soos ‘n masjien. Ek kon nie ‘n oog toemaak nie. Die Presence. Die vrou se woorde maal deur my kop: “ As ‘n mens meer as die basiese noodsaaklikhede het, fokus jy op die verkeerde dinge.” Ek sit in die sitkamer en staar na ons “basiese noodsaaklikhede” – ek hou daarvan en is dankbaar, rêrig. Ek’s weer doenig hier binne-in: Is dit werklik nodig en hoe basies is dit?
Die eerste ding wat ek onthou toe ek wakker word is die man se oë. Daar’s ‘n vriendelikheid en deurdringende sagtheid wat ek nooit ooit sal vergeet nie. Dis al of ek die Presence raaksien, eintlik is ek oortuig, dit is Hy. Verder hoor ek die lekker, interessante gesels van die vrou. Ek hoor nog duidelik haar woorde en sinne en kon selfs haar leestekens hoor, só ge-olie is die skryfster se praat. Danksy die slaap, kan ek vanoggend opsom: Dis besondere mense, Geesvervuld, gelukkig en tevrede. Hulle leef na-aan die aarde, styf teenaan God en werk rustig voort. Vir God kan jy dáár gaan aanraak, hieroor twyfel ek nie. Daar kan jy gesond word. Die vrede is tasbaar. Ek beny hulle.
‘’Veronica het die drie kinders die rotspoele laat ontdek; sy het vir Boetatjie geleer hoe om deur die branders te duik. ‘Nóú, nóú!’ het sy geskree, dat jy haar bo die gedreun van die see kon hoor. Dan duik sy saam met Boetatjie deur die groot brander. En as hulle anderkant uitkom, hys sy hom so uit die water op en dan lag daardie kind dat jy hóm tot op die strand kan hoor. Hulle het elke dag hulle draairoomys gaan koop, dit het hulle ritueel geword. Nooit die hele familie nie, net hulle vier, so tjie-tjie, asof hulle wegglip om stout te wees. En partykeer het hulle soos sardiens in ‘n blik in Boetatjie se strandtentjie lê en slaap, al vier van hulle, so op die groot strandhanddoeke, Boetatjie altyd soos ‘n maer komma agter teen haar rug, die ander twee met Veronica se arm oor hulle lyfies. ‘Ons het soos slange geslaap,’ het Tessatjie nog die een dag gesê. ‘Mamma was die groot slang en ons die klein slangetjies in ons tentjie.‘ Hulle het kwaliteit-tyd saam gehad voordat Veronica dood is...’’