Terwyl miljoene bely dat hulle in God glo, is die ware God egter vir die meeste mense nie ’n werklikheid nie! Hoe werklik is God vir u? Is die God wat u aanbid dieselfde God wat in die bladsye van die Bybel verklaar word – of is u idee van God een wat deur menslike redenasie opgetower is? Het die twyfel en skeptisisme wat ons samelewing deurspek, u idee oor God beïnvloed? Vandag het baie mense regtig probleme om deeglike, gegronde antwoorde rakende God te bekom.
Dit mag dalk vir u ’n skok wees om uit te vind dat ons moderne, gesofistikeerde, goed opgeleide wêreld mislei is aangaande die grootste vrae oor die lewe! Die waarheid oor die ware God is verdraai en onder­druk – nie net deur ateïstiese filosowe en wêreldlike wetenskaplikes nie – maar deur misleide teoloë! Dit klink dalk verregaande, maar die Bybel onthul dat dit sou gebeur, en dit word ook deur geskiedkundige feite gestaaf, soos ons in hierdie boekie sal uitwys.
Die God van die Bybel daag ons uit om te bewys dat Hy werklik bestaan – en Hy wys ons op spesifieke maniere hoe om dit te kan doen. Die ware God voorspel die toekoms en daag enigeen uit om dieselfde te doen met soortgelyke akkuraatheid. Die God wat die Bybel geïnspireer het, stel dit onomwonde dat ’n lewe in stryd met Sy instruksies rampspoed tot gevolg sal hê. Die ware God gaan Jesus Christus terugstuur aarde toe om ’n einde te maak aan die mens se wanregering, én om Sy koninkryk – hier op aarde te vestig, nie in die hemel nie – as ’n wêreld­heersende regering met die hulp van Sy heiliges. Is dít die God wat u aanbid? Is dit die God waarvan u hoor wanneer u kerk toe gaan of inskakel op ’n godsdienstige radio- of televisie­uitsending? Waarskynlik nie!
Ander Europese idees het ook die leringe aangaande die ware God ondermyn en verander. Die Verligting van die 18de eeu en wetenskaplike ontdekkings wat klaarblyklik die Bybel weerspreek het, het sommige mense tot die gevolgtrekking gelei dat die Bybel en die God van die Bybel slegs fabels was (verwys God’s Funeral, Wilson, 1999). Darwin se beskouings oor evolusie het gelyk asof dit wegdoen met die behoefte aan die God van die Skepping. Julian Huxley, ’n voorstander van Darwin se idees, het vertroulik gesê: “Daar is in die evolusionêre denkwyse nie meer ’n behoefte of plek vir bonatuurlike wesens wat die loop van gebeure kan beïnvloed nie. Die aarde is nie geskep nie, dit het ontwikkel. Dieselfde geld vir die diere en plante wat daarop bestaan, insluitend die mense self, hul verstand en siel, brein en liggaam”. Huxley het ook onomwonde verklaar dat “God in die praktyk nie met ’n heerser vergelykbaar is nie, maar met die laaste glimlag van ’n nar”. Op grond van díe klaarblyklik oorweldigende ontdekkings deur die wetenskap, het teoloë die aftog geblaas en in hul leringe oor God teruggestaan.
Gedurende die afgelope twee eeue het baie intellektuele in die Weste, as sogenaamde kinders van die Verligting, geloof in God aangeval. Die Duitse filosoof Nietzsche, het aangevoer: “God is ’n gedagte”. Freud het geloof in God ’n vorm van geestesafwyking genoem wat die mensdom met verloop van tyd sou ontgroei. Karl Marx het godsdienstige geloof “die opium van die mensdom” genoem. HL Mencken, ’n ateïs, het aangevoer: “God is die onvergeetlike ontvlugting vir die onbevoegdes, die hulpeloses, die miserabeles”. Die dramaturg Tennessee Williams het God beskryf as ’n “seniele misdadiger”. In die 1960’s het vooraanstaande teoloë Nietzsché se vroeëre idees herhaal en inderdaad gevra: “Is God dood?” Richard Dawkins, ’n dierkundige van Oxford, het in ’n toespraak getiteld ’n Wetenskaplike se saak teen God, genoem dat daar geen bewyse is om godsdiens te steun nie en dat die beter opgevoede mense dit erken (Science, 15 Aug. 1997, bl. 892). Hy het beweer dat elkeen wat in God die Skepper glo “wetenskaplik ongeletterd” is.
Dawid het meer as 3,000 jaar gelede in die Psalms geskryf: “Die dwaas sê in sy hart: Daar is geen God nie” (Ps. 14:1). Salomo het gesê: “Die mond van die dwase laat sotheid uitborrel” (Spr. 15:2). ’n Terugblik oor die laaste paar eeue wys uitdruklik dat baie van die “verligte” intellektuele wat ons moderne wêreld gevorm het, doodeenvoudig verkeerd was! Hulle het dwase aannames en dwase stellings gemaak en baie mense het dit geglo! Hierdie misleide individue was in wese blindes wat ander blindes gelei het!
Bewys 1 – Die skepping vereis ’n Skepper Die evolusieteorie voer aan dat die aarde en heelal oor ’n onmeetlike tydperk stadig tot stand gekom het, of dat die heelal nog altyd bestaan het. Die ateïstiese sterrekundige, Carl Sagan, het eenmaal gesê: “Die kosmos is al wat is of was of wat ooit sal wees”. Dit is egter glad nie waar nie! Kosmologiese studies het in onlangse jare bewys dat daar ’n tyd was toe die heelal nie bestaan het nie, dat dit ’n begin gehad het op ’n spesifieke tydstip. Dit is presies wat die Bybel sê in Genesis 1:1: “In die begin het God die hemel en die aarde geskape”. Die Bybel sowel as wetenskaplike ontdekkings wys duidelik dat die aarde en die heelal nie altyd bestaan het nie.
Maar watter oorsaaklike bewerker het die heelal tot stand gebring? Die wetenskap werk volgens die beginsel dat daar ’n oorsaak vir elke effek moet wees. Wat het die “oerknal” veroorsaak? Was dit bloot blindelingse, natuurlike kragte, of het ’n intelligente wese, ’n Skeppergod, dit uitvoerig of vooraf beplan? Aangesien dit ’n eenmalige gebeurtenis was wat nie waargeneem is of herhaal kan word nie, is wetenskaplike metodes nutteloos om ’n antwoord te bekom. Die onderwerp rakende oorsprong lê buite die sfeer van wetenskaplike ondersoek. Die Bybel beskryf egter die oorsprong van die heelal en die aarde in terme wat ooreenstem met die feite wat ontdek is deur wetenskaplikes. Die ontdekking dat die heelal ’n definitiewe begin gehad het, stem ooreen met duidelike stellings in die Bybel.
Die apostel Paulus het geskryf dat wanneer ’n persoon verkies om sy rug te keer op ’n selfgesen­treerde lewenswyse en kies om te begin leef volgens die leringe van Jesus Christus, daardie persoon ’n “nuwe skepping” of “nuwe skepsel” (2 Kor. 5:17; Gal. 6:15) word. Soos ons sal sien, het God ’n ongelooflike doel vir diegene wat gewillig is om dié uitdagende geestelike reis aan te pak. Die Bybel dui aan dat daar meer aspekte tot die lewe is as wat die natuurwetenskap kan ontdek. Hierdie aspekte word onthul deur die Skepper – deur die ware God van die heelal. Dit is nie moontlik om dit in ’n laboratorium deur middel van wetenskaplike metodes te ontdek nie! Die skepping, in al sy aspekte, vereis ’n Skepper.
Bewys 2 – Lewe vereis ’n Lewegewer Die oorsprong van lewe bied nog ’n uitdaging aan diegene wat die idee van ’n bonatuurlike God wil verwerp. Evolusioniste dink dat lewe spontaan ontstaan het in ’n poel chemikalieë terwyl die aarde biljoene jare gelede afgekoel het. Ons word vertel dat koolstof, stikstof, waterstof en ammonia, met die hulp van sonenergie en kosmiese strale, lukraak verbind het om aminosure en DNA-molekules te vorm. Oor baie miljoene jare het selle glo uit hierdie toevallige kombinasies ontwikkel. Alhoewel dit gangbaar klink, weet die biochemici egter van beter. Wetenskaplikes wat probeer het om volgens hierdie metode lewe te skep het geleer dat dit baie moeiliker is as wat hulle teorieë voorgegee het. ’n DNA-molekule bevat soveel inligting as ’n reeks ensiklopedieë. Om hierdie evolusieteorie dan voor te stel as die oorsprong van lewe is so verregaande as om voor te stel dat ’n ontploffing in ’n skrootwerf ’n volledig vervaardigde voertuig sal kan produseer – en dat dié voertuig dan sal begin om homself te herproduseer.
Mense kan maar spekuleer dat lewe spontaan uit nie-lewende materie voortkom, maar die feite stem nie ooreen met sodanige gissings nie. Die mens kon nog nie daarin slaag om lewe te skep nie, ten spyte van omvangryke pogings deur hoogs intelligente individue. Die Skrif beeld God uit as Skepper van lewe, as Lewegewer. In Genesis 2:7 lees ons: “En die Here God het die mens geformeer uit die stof van die aarde en in sy neus die asem van die lewe ge­blaas. So het dan die mens ’n lewende siel ge­word”. Dit is iets wat al die gesofistikeerde labora­toriums in die wêreld nie eers kan begin namaak nie. Lewe vereis ’n lewegewer. Daar is klaarblyklik geen ander uitweg nie.
Bewys 3 – Wette vereis ’n Wetgewer Die wetenskap bestaan omdat wetenskaplikes verstaan dat die heelal op ’n geordende wyse bedryf word, volgens wette, die wette van fisika (gravitasie en beweging), die wette van chemie en wette van biologie. Soos een skrywer gesê het: “Sedert Isaac Newton het die wetenskap ’n duidelike boodskap uitbasuin; die wêreld volg reëls; reëls wat funda­menteel wiskundig is, reëls wat die mens kan uit­werk” (Newsweek, 20 Julie 1998, bl. 49). Selfs die evolusioniste begin hul gissings met die veronder­stelling dat die reëls of natuurwette op dieselfde wyse gewerk het in die begintyd as vandag. As die heelal nie volgens dié reëls of wette werk nie, sou dit ophou funksioneer en in chaos uitmekaarspat. Kom ons ondersoek nou hoe ’n paar van hierdie wette werk.
Vir baie jare, het biologiehandboeke verwys na ’n ander wet bekend as die onveranderlikheid van die spesies, naamlik dat daar ’n genetiese beperking is in die getal variasies wat binne ’n spesie kan voorkom. Plante- en dieretelers is bewus van hierdie beperkinge. Charles Darwin was bewus van die verskeidenheid wat bewys is deur die teling van huisdiere (soos honde, duiwe) asook koeie en perde. Tydens sy seereis op die Beagle het hy ook ’n treffende variasie opgemerk tussen vinke en skilpaaie op die eilande in die Stille Oseaan. In die formulering van sy evolusieteorie het hy gespekuleer dat indien genoeg tyd verloop, sulke klein variasies uiteindelik ’n nuwe spesie sou voortbring, dus dat die natuurlike kragte alleen nuwe lewensvorme kan voortbring sonder dat ’n skepper nodig is. Dié idees het ’n geweldige invloed op die Westerse wêreld gehad veral op godsdiens, en het geloof in God erg ondermyn.
Tyd het egter ernstige probleme met Darwin se idees uitgewys. Niemand het nog ooit ’n nuwe spesie op hierdie manier in die natuur sien ontstaan nie. Ten spyte van vele pogings kon niemand nog daarin slaag om ’n nuwe spesie te skep deur selektiewe teling nie. Honde mag verskillende groottes, kleure en talle ander kenmerke hê, maar hulle bly honde. Perde is steeds perde. Vrugtevlieë is steeds vrugtevlieë. Die Bybel stel dit duidelik dat God elke soort plant en dier “volgens sy soort” (Gen. 1:11-12, 21-25) gemaak het. Daar is geen bewys in die biologiese wêreld dat een spesie in ’n ander kan verander nie. Die Bybel dui ook aan dat God menslike wesens geskape het in die “gelykenis van God” wat, soos ons sal sien, geweldige implikasies het vir die doel van die menslike lewe.
Selfs die fossielrekords ondersteun hierdie basiese Bybelse beginsel. Darwin het gereken dat die intermediêre lewensvorme moes bestaan het soos wat die spesies deur die jare ontwikkel het, maar tog het hy geweet dat dit nie werklik die geval was nie. Hy het in Origin of the Species geskryf: “Waarom dan is elke geologiese formasie en elke stratum nie vol sulke intermediêre skakels nie? Geologie wys beslis nie enige sodanige fyn gegradeerde organiese ketting nie, en dit is moontlik die duidelikste en ernstigste beswaar wat teen my teorie gelig kan word” (verwys Geisler en Brooks, bl. 228). Darwin het aangeneem dat hierdie inter­mediêre skakels gevind sou word, maar ’n honderd jaar na sy boek gepubliseer is, is hulle steeds nie gevind nie! Hierdie afwesigheid van oorgangsvorme word die “handelsgeheim” van paleontologie genoem. Wanneer die spesies in die geologiese rekord verskyn, is hulle ten volle gevorm. Dit maak sin as hulle geskep is. Die bewyse uit fossielrekords ondersteun dus die Bybelse konsep van die onveranderlikheid van die spesies en ’n ware God wat werk volgens wette en reëls.
Die fundamentele vraag is: Hoe het hierdie wette dan ontstaan? Waar kom hulle vandaan? Wie het hulle in werking gestel? Hoe word hulle onderhou? Evolusioniste weet dit nie. Natuurwetenskaplikes het geen idee nie. Fisikus Stephen Hawking, ’n weten­skap­like wat probeer het om vrae oor die heelal te antwoord sonder die hulp van die Skrif, het erken dat “die wette (van fisika) moontlik oorspronklik deur God vasgestel is” (Ross, bl. 91). Dit is ’n interessante stelling, omdat die Bybel telkens na die ware God verwys onder andere as die “Wetgewer” (Jak. 4:12). As Skepper het God die wette en kragte ontwerp en in werking gestel wat die heelal saambind (Job 28:24-27). Ons word ook in die Skrif vertel dat God “alle dinge dra deur die woord van sy krag” (Heb. 1:3), dat Hy die wette onderhou wat Hy ontwerp en in werking gestel het.
Aangaande wette wys die Bybel na ’n dimensie wat veel groter is as die fisiese. Terwyl God beskryf word as ’n wetgewer in die fisiese sin, bevat die Skrif geestelike wette wat God ontwerp het om menslike gedrag te beheer. Die Tien Gebooie vorm die basis van die geestelike wet van God. Ons word in eenvoudige terme vertel dat indien ons daardie wette gehoorsaam, ons geseën sal wees, en as ons hulle verontagsaam, ons die negatiewe gevolge sal moet dra (Lev. 23; Deut. 28). Salomo het in Spreuke geskryf dat die lewe moeilik sal wees vir iemand wat die wette van God oortree (Spr. 13:15). Waarom dan, tensy daar ’n werklike God is wat daardie wette ontwerp het en onderhou? Die evolusieteorie het nie ’n antwoord hierop nie. Een van die redes waarom mense wil wegdoen met die konsep van God, is dat daar sonder God geen wette vir hul gedrag sou wees nie en dat enige tipe optrede dan toelaatbaar sou wees. Ons lewe vandag met die gevolge van daardie filosofie – en dit vernietig ons samelewing! Die bestaan van wette vereis ’n wetgewer. Vir daardie wette om voort te bestaan, is ’n stuurman, ’n “onderhouer” nodig. Dit is hoe die ware God werk.
Salomo het geskryf: “Die Here het deur wysheid die aarde gegrond, deur verstand die hemele vasgestel” (Spr. 3:19). Dawid het na die menslike liggaam verwys en gesê: “Ek loof U, omdat ek so vreeslik wonderbaar is; wonderbaar is u werke” (Ps. 139:14). Abraham Lincoln het eens gesê: “Ek kan verstaan hoe ’n mens na die aarde kan kyk en ’n ateïs kan wees; maar ek kan nie verstaan hoe hy na die hemele kan kyk en sê daar is geen God nie”. Selfs Albert Einstein het geskryf: “God speel nie ’n dobbelspel met die heelal nie”.
Ontdekkings oor die heelal is net so ver­stommend. Soos wat die mens se kennis uitbrei, so ook die bewyse dat die heelal nie toevallig kon ontstaan nie. Een skrywer het opgemerk: “Die einste wetenskap wat God ‘doodgemaak’ het, herstel geloof in die oë van gelowiges. Fisici het tekens gevind dat die kosmos nommer pas gemaak is vir lewe en bewustheid. Dit blyk dat indien die onveran­der­likes in die natuur, soos aantrekkingskrag, die lading van ’n elektron en die massa van ’n proton, net effens anders was, sou atome nie ’n geheel bly nie, sterre nie sou brand nie en lewe sou nooit kon ontwikkel nie” (Newsweek, 20 Julie 1998, bl. 48). John Polkinghorne, ’n fisikus wat ’n Anglikaanse priester geword het, het geskryf: “Wanneer ’n mens besef dat die wette van die natuur ongelooflik fyn ingestel moet wees om die heelal wat ons waarneem, te kan oplewer, plant dit die saadjie vir die idee dat die heelal nie slegs gebeur het nie, maar dat daar wel ’n doel daarvoor moet wees” (ibid.). Astrofisikus Hugh Ross bespreek 33 van daardie ingewikkelde toestande wat lewe op hierdie aarde moontlik maak in The Creator and the Cosmos, Ross, 1993, bll. 131-145.
’n Toenemende getal wetenskaplikes op die gebied van fisika, sterrekunde en kosmologie erken die sogenaamde “antropiese beginsel” (Grieks anthropos = mens). Hierdie beginsel is in die 1970’s deur die fisikus Brandon Carter voorgestel: vir lewe om op aarde te bestaan, moes alle toestande “vooraf beplan” gewees het, vanaf die begin van die kosmos. Dr. Patrick Glynn, met ’n doktorsgraad van Harvard, het gesê: “Die basiese verduideliking vir die heelal is dat dit ’n proses blyk te wees met die doelwit of einddoel om mense te skape” (God: The Evidence, Glynn, 1997, bll.7, 32). Glynn het gesê: “Vanuit ’n wetenskaplike oogpunt, mag die feit dat die heelal blykbaar ’n definitiewe beginpunt het, ontstellend genoeg wees. Maar wat die kosmoloë klaarblyklik tot raserny dryf, is die ‘antropiese beginsel’ – dat die aarde en die heelal geskape is vir die mensdom (ibid., bl. 42). Dit is ’n verstommende uitlating vir ’n geleerde in hierdie moderne tyd!
Terwyl ’n heelal wat vooraf vir die mensdom beplan is, ’n skokkende oorweging vir ateïste en evolusioniste mag wees, is dit presies wat die Bybel uitdruklik sê. Die Skrif wys dat God mense vir ’n doel geskape het. Ons lees in Genesis 1:26-28 dat God mense na Sy eie beeld geskape het (nie na die beeld van ape nie) en aan mense die heerskappy op aarde gegee het – om dit te beheer en te bestuur. Die apostel Paulus het aan die Romeine gesê dat ons “kinders van God” en “erfgename van God en mede-erfgename van Christus” kan word (Rom. 8:14-17). Dit beteken dat ons, deur beërwing deel sal hê in dit wat Jesus Christus het, naamlik ewige lewe (1 Kor. 15:50-53) en heerskappy op hierdie aarde in die toekomstige Koninkryk van God (Op. 5:10). Die Bybel wys dat mense geskape is vir die uiteindelike doel om deel te word van die Familie van God (1 Joh. 3:1-4; Heb. 2:1-11) en dan uiteindelik oor hierdie aarde te regeer saam met Jesus Christus (Op. 5:10; Dan. 7:27). Dít is die doel vir menslike lewe, maar hierdie opwindende inligting is deur die eeue heen verdraai en onderdruk! Dit word vandag nie eens deur die meeste teoloë begryp nie.
Die Bybel stel dit duidelik dat die mensdom mislei is deur ’n baie slim bedrieër (Op.12:9). Evolusie­teorieë wat geloof in die ware God ondermyn en die misleide idees van teoloë het bygedra tot hierdie bedrogspul. So ook mense wat eenvoudig nie eens daaroor wil dink dat God bestaan nie weens die gedrags­beperkings wat dit vir hulle sou inhou. Die ware God, wat hierdie heelal ontwerp het, het egter ook ’n plan en ’n doel vir die mensdom. Wetenskaplikes ontdek steeds verstommende getuienis ter stawing van die intelligente ontwerp en ’n plan in die kosmos. Die Skrif toon God se verstommende, uiteindelike doel vir die mensdom. Intelligente en doelgerigte ontwerp, beide fisies en geestelik, vereis ’n bonatuurlike Ontwerper – ’n ware God!
Bewys 5 – Vervulde profetiese beloftes Party van die oortuigendste bewyse vir ’n almagtige, bonatuurlike God vind ons in die geskiedenis en in profesieë. Die verstommende akkuraatheid van Bybelprofesieë bly steeds ’n uitdaging aan skeptici. Tog is dit verbasend hoe baie mense, ook die wêreldlike geleerdes, eenvoudig daarvan onbewus is hoe Bybelprofesieë deur die geskiedenis bevestig word. Nog meer verbasend is die feit dat predikers so selde profesieë noem, al bewys vervulde profesie absoluut dat daar ’n werklike, almagtige God is. Isaac Newton, een van die briljantste breine in die Westerse samelewing, was gefassineer deur Bybelprofesieë (Science, 15 Aug. 1997, bl. 892).
Die geskiedenisrekords, asook wêreldgebeure van vandag, bevestig die ongelooflik akkurate profesieë wat in die Woord van God aangeteken is. Die Bybel is geïnspireer deur ’n almagtige, bonatuurlike God. Die profesieë daarin is nie bloot die produk van sterflike mense wat ’n filosofie of godsdiens wil formuleer nie. Die vervulde profetiese beloftes van die Skrif vereis ’n verduideliking – hulle kan nie eenvoudig geïgnoreer of weggeredeneer word nie. Die God wat daardie profesieë geïnspireer en hulle ook laat plaasvind het, moet werklik wees!
Bewys 6 – Verhoorde gebed Nog ’n dramatiese bewys van God is dat Hy Sy beloftes van verhoorde gebed nakom. Vir diegene wat nie in God glo nie en nooit gebid het nie, is dit bloot ’n kwessie van twyfel en skeptisisme. Vir diegene wat egter in God glo en wat wel bid, en dit sluit die meerderheid Suid-Afrikaners in, is verhoorde gebed een van die kragtigste persoonlike bewyse dat God bestaan. Diegene wat weet dat hul gebede verhoor is, steur hulle min aan die twyfel van skeptici.
Bewys 7 – ’n Lewenswyse wat werk Die finale bewys dat ’n ware God bestaan en dat Sy Woord waar is, is een wat ’n mens tot soberheid dwing. Hierdie bewys is dalk meer betekenisvol vir individue wat die lewe beleef en ’n paar foute gemaak het. Dit is egter ook ’n belangrike bewys vir enigeen, oud of jonk, wat “oë het om mee te sien en ore om mee te hoor”, wat kan leer deur waar te neem wat met ander gebeur. Hierdie bewys behels om die gevolge van twee uiteenlopende lewens­wyses te ontleed en te vergelyk.
Die boodskap wat ons moderne samelewing deurdrenk, is dit wat ook al werk reg is vir jou – dat iets soos absoluut reg en verkeerd nie bestaan nie. Die boodskap wat God in die Bybel aangeteken het, is baie anders. Die Skrif wys dat daar God se manier van leef is, en dat daar die wêreld s’n is waar ons net ons “eie ding doen”. En, soos die ou gesegde sê: “Ondervinding is die beste leermeester”.
Die Skrif gee ’n duidelike beskrywing van dié twee teenstellende lewensbenaderings. Moses het God se opdragte aan die Israeliete van ouds só verduidelik: “Kyk, ek het jou vandag voorgehou die lewe en die geluk, en die dood en die ongeluk … Kies dan die lewe, dat jy kan lewe, jy en jou nageslag” (Deut. 30:15-19). Vandag is dít steeds een van die groot uitdagings van die lewe.
As mense met ’n vrye keuse, het ons die vryheid om te kies om God te gehoorsaam en Sy seëninge te ervaar, of om Sy instruksies te ignoreer en in teenstelling daarmee te leef (volgens ons eie redenasie) en die gevolge daarvan te dra (Deut. 28; Lev. 26). Salomo het soortgelyke raad aangeteken: “Die weg van die ontroues is hard” en “As die Here behae het in die weë van ’n man, dan laat Hy selfs sy vyande met hom vrede hou” (Spr. 13:15; 16:7). Jesus het daardie selfde keuses beskryf, as die smal, uitdagende weg wat na die lewe lei, teenoor die breë, maklike weg wat die meeste mense kies en wat na die verderf lei (Matt. 7:13-14).
Kom ons ondersoek kortliks die lewenswyse wat God voorstel in die Skrif, sodat u Sy manier kan beproef. Toentertyd het God op die berg Sinai Sy wet aan die Israeliete gegee (Ex. 20), en hulle het ingestem om dit te volg (Ex. 19:5-8). God het beplan dat die Israeliete as voorbeeld sou dien vir die hele wêreld soos wat hulle sou leer om volgens Sy goddelike instruksies te lewe (Deut. 4:1-10). Hulle het egter versuim om hierdie ooreenkoms gestand te doen en is in ballingskap weggevoer omdat hulle God se opdragte die rug gekeer het (verwys Eseg. 20).
In die Nuwe Testament word ons vertel dat Jesus gekom het om die wet meer volledig aan Christene te verduidelik (Matt. 5:17). Hy het verduidelik hoe om volgens die gees van die wet te leef, nie net volgens die letter nie (Matt. 5:21-28). Weereens, dit was God se plan dat dié mense wat kies om Sy aanwysings te volg, ligte [voorbeelde] vir die wêreld sou wees dat God se lewenswyse wel werk.
Jesus het dit uitdruklik gestel: “Ek het gekom dat hulle lewe en oorvloed kan hê” (Joh. 10:10). Hy het definitief ’n beter lewens­wyse verkondig. Die teenstelling tussen Jesus se leringe en die wêreld se weë is vergelyk met die verskil tussen dag en nag (Joh. 3:16-21). Toe Sy dissipels mense begin aanmoedig om uit die wêreld te kom en volgens Jesus se leringe te leef (2 Kor. 6:11-18), is hulle beskuldig as “die mense wat die wêreld in opstand bring, hulle het hier ook gekom” (Hand. 17:5-6).
God se lewenswyse, soos uitgewys in die Bybel, is nie ’n vae, newelagtige, verwaterde benadering wat mense kan aanneem of laat staan en aanpas soos húlle wil nie. God se lewenswyse is gebaseer op Sy wette. Dit behels spesifieke gesindhede, gedrag en optrede wat alle mense egter nie bereid is om uit te leef of na te streef nie. Ons word vertel dat die waarheid van God eintlik vriende en families sal skei (Matt. 10:34-36), maar God se lewenswyse werk en dit sal gewis beloning bring (Op. 3:10-11).
Dit is eenvoudig nié dieselfde kerk wat Jesus Christus gevestig het en waarvan u in die Nuwe Testament lees nie! Dit werk eenvoudig nie om die Skrif af te water of om ’n kompromis daarmee te probeer bereik nie. Kerke sterf geestelik wanneer hulle dit probeer doen. Dit is ook ’n lewende bewys dat God se weg wel werk. Daardie weg wat vir die menslike verstand reg lyk, is dit egter nie (Spr. 14:12). Dit is wat die ware God baie duidelik stel in Sy woord.
Slotsom: ’n Toekomstige oordeel Die moderne belydende Christendom hou aan die wêreld ’n goedgelowige God voor wat gaaf, liefdevol, vergewensgesind en eindeloos geduldig is. Hy laat maar die mense toe om te doen wat hulle wil en is gelukkig as hulle af en toe bid en ’n paar maal per jaar kerk toe gaan. Hierdie vals idee van God – wat ’n produk is van die mens se verbeelding – is vandag egter nie toepaslik in die lewens van die meeste mense nie, soos ons in hierdie boekie gesien het.
Die ware God van die Bybel staan in skrille kontras met die mens se idees! Die God wat uit die Bybel na vore kom, is ’n sterk skepper, ’n intelligente ontwerper, ’n gewer van lewe en wette, wat ingryp in die gang van die geskiedenis, en nog steeds die gebede van individue verhoor. Hy onderskei duidelik tussen twee uiteenlopende lewenswyses in Sy Woord. Alhoewel Hy liefdevol en genadig is, is Hy ’n God van reg en oordeel wat ons beloon volgens ons werke. Hy gee ons die kans om lewenskeuses te maak en Hy laat ons maai wat ons saai. Dit is waarom die God van die Bybel Sy ware dienaars die opdrag gee: “verkondig aan my volk hulle oortreding en … hulle sondes” (Jes. 58:1), en om nie “vleitaal” te preek wat mense mislei nie (Jes. 30:9-10). God wil hê dat mense moet verstaan waaroor die lewe gaan, sodat hulle kan leer om die regte keuses te maak, keuses wat die blywende belonings bring waarna ’n mens strewe – daardie belonings kan net van God kom. Die ware God vergewe ons wanneer ons tot inkeer kom – wanneer ons ons foute besef (dat ons Sy wette oortree en sondig 1 Joh. 3:4). God is ver­heug wanneer ons ons lewens begin verander, en leef volgens Sy riglyne.
Met Sy wederkoms sal Jesus Christus letterlik die gang van die mens se geskiedenis op ’n baie dramatiese wyse verander. Hy sal hierdie aarde regverdig oor­deel – volgens Sy goddelike wet (Ps. 96:13; Op. 19:11). Hy gaan ’n einde maak aan menslike lyding en wanregering. Die apostel Johannes het geskryf oor hierdie tyd wanneer God met Sy groot mag gaan regeer, Sy dienaars gaan beloon, en diegene gaan vernietig wat die aarde vernietig [besoedel en bederf] (Op. 11:15-19). God sal ’n onderskeid tref tussen diegene wat kies om dinge op Sy manier te doen, en diegene wat daarop uit is om dinge op hul eie manier te doen (Matt. 25:31-46). Hy sal ’n onderskeid tref tussen diegene wat weet wat die Bybel uitdruklik leer, en diegene wat mislei is deur die vals idees van misleide leraars. Daardie tyd van oordeel blyk om die draai te wees.