Om jouself te vind is jou ware bestemming - Diverse
Om jouself te vind is jou ware bestemming
Ekaterina verwerp haar Kommunistiese kinderjare, vol druk om aan te pas, en skep die lewe wat sy nog altyd wou gehad het. Maar eers moes sy die huis verlaat om dit te vind.
Wat kan 'n meer wees ongelooflike reis as die lewe self? Dink aan hierdie vraag. Dit is belangrik.
Elkeen van ons word op hierdie planeet vir 'n sekere doel gebore. Ons het almal 'n sekere missie om in die lewe te verwesenlik.
Die belangrikste is om te weet: dit is wat u veronderstel is om te doen.
Dit kan alles wees: om 'n gesin te skep, 'n bankier te word of 'n mens se hele lewe op die weg te bring. Die belangrikste is om te weet: dit is wat u veronderstel is om te doen.
Baie van ons het ongelukkig nie hierdie gevoel nie - die gevoel van heelheid, die gevoel van behoort, die gevoel van geluk. In plaas daarvan tree ons op, stel ons uit of probeer ons voldoen aan sekere reëls wat die samelewing aan ons stel, sonder om 'n oomblik te stop en onsself af te vra: is ek tevrede? Doen ek wat ek regtig wil doen?
Die ware lewensreis is om ons volle potensiaal te verwesenlik en ons ware self te vind.
Nie lank gelede nie, toe ek weer van lande verander het, het 'n vriend van my 'n baie belangrike ding vir my gesê:
'Ekaterina,' het hy gesê, 'ek weet hoekom jy verhuis, maar moet nooit vergeet dat wat jy ook al is, jy altyd jouself saamneem nie. Dit is jou regte bestemming om jouself te vind. "
My lewe was langer as tien jaar van 'n reisiger. Alhoewel ek die afgelope tien jaar 'n woonstel en 'n bestendige werk gehad het, was ek steeds op reis. Ek het in my gedagtes gereis, ek het lande verander en ek was altyd op soek na 'n beter plek, 'n beter wêreld.
Toe ek in die Sowjetunie gebore is, het ek in my eerste lewensjare 'n eenvoudige beeld gehad van wat die lewe moet wees: eers word jy 'n pionier (die eerste graad op die skaal van kommunisme), en daarna 'n'coméolcom ' (die tweede graad op die skaal van kommunisme) en uiteindelik, as jy die beste is, word jy 'n kommunis.
My gradering stop op die eerste skaal, tesame met die eenvoudige visie van die werklikheid sodra die politieke regime verander het.
Wat egter nie verander het nie, was die oortuiging dat 'n mens moet presteer om in die samelewing te slaag. Die doel was nie meer 'n finale kommunistiese graad nie; dit het iets anders geword, maar dit kom neer op dieselfde graderingstelsel wat die meerderheid van ons geleer word om te bereik - amper vanaf die dag dat ons gebore is.
U moet dit doen, dit moet u word, u moet beter wees en harder werk as ander, en u moet soos almal wees. As gevolg van hierdie reëls, is ons geneig om stadig maar seker 'n pad teenoor die ware bestemming te neem.
Op 'n sekere punt in my lewe het ek my â € œËËcommunist'-graad behaal. Ek het 'n lewe gelei wat baie mense ideaal sou vind.
Met 'n titel van finansiële ontleder en portefeuljebestuurder, wat in die sentrum van Amsterdam woon, vier tale praat en in die besit van 'n lidmaatskap van die mees gesogte sportklub van die stad was, het ek alles gehad waarna u kan wens. Maar in werklikheid het ek niks gehad nie.
Ek het myself verloor, ek het bloot presteer en gedink dat die lewe gaan oor 'n gesogte werk, 'n koel woonstel en 'n lekker salaris. En net my vreeslike maagpyne en die gehuil gedurende die nag was duidelike aanduiders dat die 'ideale' lewe wat ek gelei het, eintlik baie ellendig was.
Ek het myself verloor, ek het bloot presteer en gedink dat die lewe gaan oor 'n gesogte werk, 'n koel woonstel en 'n lekker salaris.
Op 'n dag het ek besluit om my eie graderingstelsel te skep, of die afwesigheid van 'n graderingstelsel, of om meer presies te wees. Ek het opgehou optree.
Eerstens het ek my lidmaatskap by die sportklub gekanselleer. Tweedens het ek van werk verander, met die instemming tot 'n laer salaris en 'n minder gesogte titel om myself toe te laat om my eie reis te vind. Derdens het ek begin skryf.
Om my hele lewe lank lief te hê vir boeke, wou ek altyd stories deel, en ongeag of ek 'n ongepubliseerde of gepubliseerde skrywer is, is om vir myself te skryf iets wat my die beste bevrediging gee.
Uiteindelik het ek begin om die tekens te volg - die tekens van die lewe, om te probeer sien wie ek is, wat ek in hierdie lewe doen en waarom?
Ek het myself afgevra: wat hou ek regtig van doen?
Die ontdekking van tekens het my tot 'n belangrike besef gelei: Die lewe is 'n reis van verwondering.
As ek in my gradasie-nis gebly het, sou ek biodans waarskynlik nooit ontdek het as 'n perfekte alternatief vir die gimnasium nie, sagte asemhalingstegnieke om my kalm te maak en Tarot-lees as 'n perfekte aktiwiteit om tyd deur te bring as ek alleen is.
Dit alles het daartoe gelei dat ek my land van verblyf weereens verander het. Ek het van Amsterdam na Brussel verhuis, die stad waar ek universiteit toe gegaan het en waar ek nie op my tydstip vanweë my Russiese burgerskap kon bly nie.
Ek het terug gekom na hierdie stad sonder 'n graad, met 'n Nederlandse paspoort en as 'n nuwe persoon. Ek het een van die belangrikste lesse in die lewe besef: wat ook al u nasionaliteit, beroep, salaris of die netto bedrag wat u huis kos, die enigste werklike ding in u lewe is u.
Alle verhale het dieselfde lyn. 'N Held verlaat sy dorp vir die ontdekking van die wêreld.
Sy eerste hindernis kom as hy op pad is: hy moet sy bestemming kies. Sy tweede hindernis is tydens die reis. Hy moet teen die vyande veg. En uiteindelik het hy die belangrikste keuse: gaan hy voort met die reis of gaan hy terug na die dorp?
Ons is almal helde op pad. En die belangrikste reis vir ons almal is om ons ware self te ontmoet. Afgesien van eksterne vyande, lê die grootste skurk dikwels binne, en is hierdie skurk in die meeste gevalle ons eie ego. Om ons siel te vind en ons ware potensiaal te verwesenlik, is waar ons dorpie lê.
Soos Paolo Coelho eens gesê het: 'Moet nooit opgee om u drome op te volg nie - volg die tekens.'
Ekaterina Petrovna's Die huidige doel in die lewe is om 'n ystervark te word. In die dieregeeswêreld verteenwoordig hierdie dier herontdekking van verwondering en vertroue in die Groot gees. Sy het 'n graad in tolking en praat 4 tale. Ekaterina skryf, lees in haar vrye tyd Tarot-kaarte, dans soos mal, lag en probeer hierdie wêreld 'n beter plek maak om te woon.
Kyk die video: Brio - Ye Sungu deel 1
Wel ja! Don't tell fairy tales!
Skryf glad, goed gedoen, maar ek kan dit steeds nie doen nie, die teks kom op een of ander manier lomp uit die pen :) Ek dink dit sal mettertyd reggestel word.