Hoe die eerste aarde -dag uit die teen -kultuur van die 1960's gebore is - GESKIEDENIS - Inligting
Gedurende die sestigerjare het honderdduisende jong Amerikaners die stabiele, gemaklike middelklaslewe wat hul ouers in die jare na die Tweede Wêreldoorlog gebou het, verwerp, eerder as gevolg van 'n gees van rebellie wat 'n blywende impak op die land sou hê.
Maar lang hare en baard vir mans, 'n stywe klokvormige blou jeans en blommekrone vir vroue, en die wydverspreide gebruik van dwelmveranderende middels was slegs die sigbaarste en maklik afgemaakte tekens van hierdie 'hippie' teenkultuur uit die 60's.
Die radikale sosiale en politieke bewegings wat baie van sy aanhangers aangeneem het, was baie transformerender, waaronder die burgerregtebeweging, die beweging om die Viëtnam -oorlog teë te staan ​​en - aan die einde van die 1960's en die begin van die 1970's - die omgewingsbeweging.
KYK: Hoe die aarde op GESKIEDENISKluis gemaak is.
Rachel Carson se topverkoperboek Stil Lente, wat in 1962 gepubliseer is, het baie Amerikaners kennis gemaak met die verwoestende gevolge van die grootskaalse gebruik van plaagdoders, veral DDT. Namate die 1960's voortduur, het meer en meer mense bewus geword van ander bedreigings vir die omgewing, soos motorvrystellings, oliestortings en industriële afval.
Teen 1967 het die federale regering die eerste Wet op Skoonlug, die eerste federale uitstootstandaarde en die eerste lys van bedreigde spesies (insluitend die blesarend, Amerika se nasionale simbool) goedgekeur. Hierdie wette was 'n begin, maar dit het nie ver genoeg gegaan om die ernstige omgewingsprobleme wat die land in die gesig staar, aan te spreek nie.
In Januarie 1969 stort die Union Oil -put in Santa Barbara, Kalifornië, meer as 200 000 liter olie oor die Stille Oseaan oor 11 dae. In Junie het olie en chemikalieë wat op die oppervlak van die Cuyahoga -rivier in Ohio dryf, in vlamme uitgebars. Beelde van sulke rampe, regoor die land uitgesaai, het gehelp om 'n groeiende verontwaardiging oor die toestand van die omgewing aan te wakker, veral onder jong radikale.
Inspirasie uit die anti-oorlogsbeweging
Ondanks hierdie groeiende bewussyn het omgewingsaktiviste teen die einde van die sestigerjare nog nie as 'n ware beweging saamgekom nie, soos burgerregte en anti-oorlogsaktiviste. Hierdie gebrek aan momentum het Gaylord Nelson, 'n Demokratiese senator en voormalige goewerneur van Wisconsin (1959-63), lankal gefrustreer, wat een van die passievolste omgewingsbewustes van die Kongres was. Tydens sy jare in die senaat het Nelson ook steun gegee aan burgerregwetgewing en gestem teen die toewysing van fondse vir die oorlog in Viëtnam.
In Augustus 1969 reis Nelson na Kalifornië, waar hy op 'n waterkonferensie praat en die toneel van die oliestorting in Santa Barbara besoek het. Op die reis is hy getref deur 'n artikel waarin hy gelees het Walle tydskrif oor die anti-oorlogse "leer-ins" wat in die middel-sestigerjare op universiteitskampusse gehou is. Alhoewel instruksies as 'n teenoorlogstaktiek laat vaar is, het Nelson nou hul potensiaal gesien om mense-veral jongmense-aan te spoor deur hulle op te voed oor die noodsaaklikheid om die omgewing te beskerm.
Op 20 September 1969, tydens die jaarlikse simposium van die Washington Environmental Council in Seattle, het Nelson aangekondig dat hy 'n landwye onderrig oor die omgewing vir die volgende lente beplan. 'Ek is daarvan oortuig dat dieselfde kommer wat die jeug van hierdie land gehad het om die prioriteite van hierdie land oor die oorlog in Viëtnam en oor burgerregte te verander, getoon kan word vir die omgewingsprobleem,' het hy gesê.
Grassroots Action en Bipartisan Backing
Om sy plan in werking te stel, bereik Nelson die gang in die kongres en werf die Republikeinse kongreslid Pete McCloskey van Kalifornië om as sy medevoorsitter in die stuurkomitee agter die geleentheid te dien. Ondanks sy andersins konserwatiewe standpunte, was McCloskey 'n toegewyde omgewingsbewaarder wat ook die Viëtnam -oorlog gekant was.
In Desember 1969 huur Nelson Denis Hayes, die 25-jarige voormalige president van die studentekorps aan die Stanford-universiteit, as nasionale koördineerder van die Environmental Teach-In, soos Earth Day oorspronklik bekend was. Met 'n beperkte begroting het Hayes 'n klein personeel vrywilligers gewerf, baie van hulle studente, om na Washington, DC te kom en Earth Day -geleenthede in verskillende streke van die land te koördineer.
Grootliks te danke aan hierdie toegewyde jong voetsoolvlak -aktiviste, het die eerste Aardedag plaasgevind op 22 April 1970. In New York het 250 000 mense Fifth Avenue oorstroom, nadat burgemeester John Lindsay ingestem het om die verkeer vir twee uur tussen 14de en 59ste straat te stuit, tot by Central Park. In Miami het ondersteuners van Eugene McCarthy, die teenoorlogse presidentskandidaat in 1968, 'n parodie op die Orange Bowl-parade, die 'Dead Orange Parade', opgevoer. Soos Adam Rome in sy boek vertel het Die genie van die aarde dag, een van die parade se vlotte het die Statue of Liberty met 'n gasmasker op 'n voetstuk uit vullis gedra.
Die blywende impak van Aardedag
Alhoewel hierdie stedelike gebeurtenisse die grootste opblaas in die pers gemaak het, sou die ware impak van Aardedag kom op die meer as 12 000 geleenthede wat oor die hele land versprei is, wat na raming 20 miljoen Amerikaners bygewoon het. Baie is by hoërskole en kolleges gehou, en hulle het meer as 35 000 sprekers gehad, van wetenskaplikes tot volksangers tot lede van die kongres, wat vir die dag verdaag het.
Die sukses van Earth Day het gehelp om lang vertraagde optrede in Washington namens die omgewing aan te spoor. Slegs agt maande later het die kongres die oprigting van die Environmental Protection Agency (EPA) goedgekeur, en in die 1970's sou 'n rits omgewingsrekeninge verloop, insluitend die Wet op skoon lug van 1970, die Wet op skoon water van 1972 en die Wet op bedreigde spesies van 1973.
Terselfdertyd het kolleges regoor die land programme vir omgewingsstudies ingestel met die doel om die golf van jeugdige energie vir die toekoms te benut. Omgewingsbewaring het moontlik begin as 'n teenkulturele krag, maar Earth Day het 'n beweging gemaak.
Onderrig van die artikel Oefening 3
Die moderne omgewingsbeweging trek die aandag van die land in 1970 toe miljoene Amerikaners aan die eerste Aardedag deelgeneem het. Die kongres het vir die dag ingeburger, die tydskrif Time het die omgewing aangewys as die nommer van die jaar, en#8221 en geleenthede by skole, kolleges, buurtparke en staatshoofde het nuwe aandag gevestig op die lot van die aarde.
Die kragte wat die omgewing in die kollig van die Amerikaanse openbare lewe gedryf het, het sedert die vyftigerjare opgebou. Die ekonomiese oplewing van die Tweede Wêreldoorlog ná die land se poste en#8217's het baie mense meer tyd gegee om te fokus op lewensgehalte. Sedert die publikasie van Rachel Carson se boek Silent Spring uit 1962, wat die moontlike menslike en ekologiese bedreigings van plaagdoders uitlig, het Amerikaners 'n toenemende toename in na -oorlogse tegnologieë soos chemikalieë en plastiek gekry. Die wetenskap van ekologie wek sowel wetenskaplike as gewilde kommer oor 'n onderling verbonde en brose omgewing. 'N Rits omgewingsrampe het nasionale opskrifte in die laat 1960's gehaal: die besoedelde Cuyahoga-rivier in Ohio het in 1969 aan die brand geslaan, 'n olieboor langs die kus van Santa Barbara het dieselfde jaar 'n uitbarsting opgedoen en erge lugbesoedeling het baie metropolitaanse gebiede geteister. , insluitend Los Angeles en New York. En die omgewingsbeweging put uit die energie van ander politieke bewegings wat die Amerikaanse politiek aan die einde van die sestigerjare belas het.
Dit is moeilik om Aardedag voor te stel sonder die burgerregtebeweging, die vrouebeweging of die oorlog teen die oorlog. Die ontluikende omgewingsbeweging het geleen en bygedra tot die omvang van sosiale protesbewegings wat die Amerikaanse politiek in die 1960's en 1970's hervorm het. Aardedag is bedink deur senator Gaylord Nelson, 'n liberale demokraat uit Wisconsin en 'n sterk voorstander van 'n uitgebreide rol vir die regering in die beskerming van die omgewing. Maar Earth Day -aktiwiteite is gekoördineer deur 'n groep studente, gelei deur Denis Hayes, 'n Harvard Law School -student, wat dikwels meer krities en gefrustreerd was as politici met die rol van die regering in die agteruitgang van die omgewing. Die historikus Adam Rome het drie belangrike kiesafdelings geïdentifiseer wat saamgevoeg het om Earth Day 'n belangrike gebeurtenis te maak en om die moderne omgewingsbeweging sy politieke trekkrag te gee: liberale leiers van die Demokratiese Party, toenemend proaktiewe middelklasvroue en studente wat in ooreenstemming is met oorlog teen aktivisme en dié wat na die teenkultuur getrek word. 'N Wye verskeidenheid protesaktiwiteite, insluitend demonstrasies, optogte, toesprake en waaksaamheidsaktiwiteite, en#8212 het Aardedag gevorm, en die geleentheid het baie Amerikaners byeengebring. Hierdie sameloop van gebeure, mense en bewegings verteenwoordig die onseker verband tussen omgewing, ekonomie, regering en geregtigheid wat belangrik is vir die opkomende moderne omgewingsbeweging.
Die eerste Aardedag word dikwels uitgesonder as 'n belangrike oomblik in die geskiedenis van Amerikaanse omgewingsbewustes. Geskiedkundiges het beklemtoon dat dit 'n nuwe populistiese besorgdheid oor die omgewing toon. Dit dui op 'n verskuiwing van fokus op vroeëre bewaringskwessies, soos park- en wildernisbeskerming en bestuur van natuurlike hulpbronne, na 'n nuwe generasie omgewingskwessies, soos lug- en waterbesoedeling, giftige chemikalieë en ander bedreigings vir die menslike gesondheid. Aardedag was ook die springplank waaruit die kongres en die Nixon -administrasie 'n wye reeks wetgewende inisiatiewe geloods het wat die federale regering se verantwoordelikhede vir die beskerming van die omgewing dramaties uitgebrei het. In die vroeë sewentigerjare het die Kongres inderdaad groot wetgewende inisiatiewe goedgekeur, waaronder die National Environmental Policy Act (1970) en die Endangered Species Act (1973), en vroeër wetgewing oor skoon lug en water gewysig.
Aardedag en hierdie vlaag van wetgewende inisiatiewe beklemtoon 'n raaisel wat sentraal was in die opkomende omgewingsbeweging in die sestigerjare: Hoe en waarom het die uiteenlopende protesaktiwiteite wat Earth Day onderskei het, aktiwiteite wat die regering so gereeld uitgedaag as ondersteun het, tot so 'n effektiewe wetgewende veldtog wat daarop gemik is om die rol van die regering in die beskerming van die omgewing te hervorm en uit te brei? Probeer om die raaisel vir u te ontsyfer terwyl u die uittreksels uit die toesprake van Aardedag hieronder lees, na die beelde van Aardedag -aktiwiteite kyk en die verwante omgewingswetgewing wat in die vroeë sewentigerjare aangeneem is, oorweeg.
Suur reise, swart krag en rekenaars: hoe die hippie -ontploffing van San Francisco die moderne wêreld gevorm het
You Say You Want a Revolution, die nuwe uitstalling van die V & ampA, ondersoek die geboorte van die teen-kultuur van die laat-1960's wat Silicon Valley gehelp het. Alex Needham neem 'n toer van waar dit alles begin het, gelei deur voormalige hippies en ondermynende visioenarisse
Laaste gewysig op Di 18 Mei 2021 12.04 BST
Op 12 Julie 1967 het die Florida-koerant, die St Petersburg Times, 'n opvallende opskrif op die voorblad: "Dame Margot, Nureyev het tydens 'n hippie-aanval beslag gelê." Die polisie het 'n partytjie in Haight-Ashbury, San Francisco, gehou en twee wêreldbekende hekbrekers onverwags vasgevang: Margot Fonteyn en Rudolf Nureyev, wat al vier uur in die stad was. 'Dagga -sigarette is op die toneel gevind', het die koerant opgemerk, hoewel die twee balletdansers vrygelaat moes word, aangesien daar geen bewyse was dat hulle dit gerook het nie. 'N Hoogmoedige Nureyev het egter 'n jeté agter in 'n polisiewa uitgevoer.
Fonteyn en Nureyev was twee van 'n geskatte 100 000 mense wat na San Francisco afgekom het om die aksie op te spoor tydens die bedwelmde somer van liefde. Dit het geblyk dat alles het gebeur. Daar was protesoptogte teen Viëtnam op die kampus by die Berkeley Oakland se Afro-Amerikaanse revolusionêre beweging, die Black Panthers, wat op die hoofstad van die staat optrek terwyl hulle openlik gewapen was en groepe soos die Grateful Dead, Jefferson Airplane en Big Brother en die Holding Company, onder leiding van Janis Joplin, wat op die verhoog opgetree het op plekke soos die Avalon en die Fillmore, hul suur natgemaakte psychedelia wat die besorgdheid van teenkultuur van surrealisme tot seks uitdruk.
Voeg performancekunstenaars en gemeenskapsaktiviste soos die Diggers-wat, deur die naweekgangers geskok, die dood van die hippie in Oktober 1967 aangekondig en 'n skynbare begrafnis opgevoer het-by die netvliesverwelende, uitgetrapte estetika van die tyd op rekordmoue , plakkate en in die mode, en u het 'n ongekende massa -eksperiment gehad. Die onderwerp was die verwerping van die konvensionele samelewing met sy rassisme, oorlogvoering en onderdrukking en die konstruksie van alternatiewe realiteite. Dit alles is behoorlik oorgedra deur 'n verstomde massamedia na woonkamers regoor die wêreld, terwyl plate soos die album van die Beatles, Sgt Pepper, se Lonely Hearts Club Band uit 1967 'n oproep tot die teenkultuur aan weerskante van die Atlantiese Oseaan gelewer het. Twee weke na die vrystelling daarvan op 1 Junie, is dit oor die sprekers gespeel by Monterey Pop, waarskynlik die eerste musiekfees.
The Beatles illustrated lyrics - Revolution 1968 deur Alan Aldridge Foto: Victoria & amp Albert Museum
Dan was daar die hippies wat op pad was na die platteland om gemeenskaplik saam te leef met 'n afskrif van die hele aarde -katalogus, wat 'n magdom inligting bevat het van die beste kerosine -lampe, waarna u 'n boek oor bokhouery kan koop. Ondertussen aan die Stanford -universiteit het wetenskaplikes gewerk aan ontwikkelings in persoonlike rekenaarkunde wat die grondslag vir Silicon Valley sou lê en die toekoms kon skep - ons hede.
'White Rabbit', Joe McHugh, 1960's. Foto: Victoria en Albert Museum, Londen/Oos Totem Wes -VSA
Dit is 'n verhaal op 'n kaleidoskopiese skaal, en hierdie najaar sal die Victoria & amp Albert Museum in Londen probeer om dit deur middel van 'n uitstalling te vertel. U sê dat u 'n rewolusie wil hê? Records and Rebels 1966-1970, die vertoning is van voorneme om te beskryf hoe die wêreld verander het in die paar seismiese jare, met die swaai van Londen, die onluste van studente in Parys en die maanlandings, waarvan laasgenoemde was, sê medekurator Geoffrey Marsh , "Die vrymoedigste menslike gebare".
Marsh en mede-kurator Victoria Broackes het die V & ampA se blockbuster David Bowie-uitstalling in 2013 geskep. Net soos dié vertoning, belowe hierdie een om musiek, voorwerpe en beelde te gebruik, nie net om pop en sosiale geskiedenis te herleef nie, maar ook om iets van die towerkuns en manie op te wek van daardie onstuimige tydperk. Dit is ook 'n heilsame herinnering aan die vrede, liefde en begrip wat die hippie -ideale onderlê het - eienskappe wat in 2016 skaars blyk te wees.
Om die uitstalling te skep, het die V & ampA voorwerpe versamel wat wissel van die vliegtuigsanger Grace Slick se kaftan tot die eerste rekenaarmuis en met 'n magdom oorlewende lede van die teenkultuur gepraat.
Burgerregte-aktivis Stokely Carmichael (1941-1998). Foto: Bentley Archive/Popperfoto/Getty Images
In die loop van 'n paar dae in San Francisco, gelei deur Broackes, ontmoet ek ook 'n paar van hierdie voormalige hippies wat die paradigma verander, en besoek ek die plekke van die grootste omwenteling.
Ons gaan na die trap van die Universiteit van Kalifornië in Berkeley se Sproul Hall, waar Mario Savio, woordvoerder van die vrye spraakbeweging, sy ongelooflik passievolle toespraak sy medestudente laat inspireer het om 'n sit-in te hou en 'die werking van die masjien' te stop. . Die betogings oor vrye spraak was 'n direkte skakel tussen die burgerregtebeweging, waaraan Savio deelgeneem het, aan die protesoptogte teen die oorlog wat Berkeley aan die einde van die 60's net soos die Beatniks van die vorige dekade, soos Allen Ginsberg en Neal Cassady, het die hippies diep beïnvloed.
Ons ontmoet Rick Moss, kurator by die African American Museum in Oakland, wat 12 was toe die Black Panthers sy gemeenskap in San Francisco begin galvaniseer het. 'Dit was baie bemagtigend, want op geen stadium in u opvoeding is u ooit voorbeelde gegee van waar swart mense vir hulself opstaan ​​nie,' sê hy. 'As u dus sien hoe ouens na die staatshoof swaai en hulle wapens het, is dit soos The Lone Ranger. Ons was soos: 'Dit is wonderlik! Dit is wat jy doen, jy staan ​​op teen onreg. '"
Dan is daar die kunstenaars wat die estetika van psychedelia gedefinieer het. Die een, Joe McHugh, het 'n Jefferson Airplane-geïnspireerde plakkaat genaamd White Rabbit gemaak, waarop 'n konyn op 'n skaakbord uitgebeeld word, met die woorde 'hou jou kop' dematerialiseer op die agtergrond. Die ander, Stanley Miller, bekend as Muis, het die skedel en rose kunswerke gemaak vir die Grateful Dead, hoewel hy baie verkies het om met Janis Joplin te kuier. 'Sy was wild,' onthou hy, met 'n glinster in sy oog. 'Die eerste keer dat sy na my ateljee kom, jaag sy my rond - ek was nogal bang vir haar.'
Musiek het hom van Detroit na Kalifornië getrek: "Dit was die Byrds en die Mama en die Papas - daardie luidende geluid, soos 'n sirene wat my bel," sê hy, nog steeds dromerig by die herinnering. Soos die meeste van die destydse kulturele produksies, was sy plakkate deur dwelms veroorsaak, maar hy het nooit die bolvormige letters en oogskadu kleure gebruik wat destyds gewild was nie. 'Baie mense, hoe hulle foto's van die sielkundige ervaring geteken het, was baie kleure en mandalas, maar vir my was [op suur] alles baie duidelik. "
Miller verhuis later na Londen, waar hy 'n jaar lank by die tydskrif Nova werk en by die Apple -hoofkwartier van die Beatles in Savile Row (nou 'n tak van Abercrombie en Fitch) kuier. Hy het hul laaste konsert op die dak van die gebou sien plaasvind, sonder om te besef dat hy die geskiedenis aanskou. Hy het ook opgehou om die jaar suur in te neem. 'Dit het uit die mode geraak. Dit is in die 70's vervang deur baie kokaïen, en ek wou dit nie doen nie.
Dylan deur Milton Glaser, 1967 'n konsertplakkaat vir die Avalon Ballroom, ontwerp deur Stanley 'Mouse' Miller en Alton Kelley. Saamgestel: Milton Glaser /DACS /Victoria and Albert Museum
Die volgende dag ontmoet ons Stewart Brand met sy vriend en medewerker Lloyd Kahn in sy kafee en biblioteek in die Long Now Foundation, wat toegewy is aan sy droom om 'n horlosie te bou wat 10 000 jaar lank sal werk. Met die hulp van sommige genetiese ingenieurs probeer Brand ook om 12 uitgestorwe spesies terug te bring en sê dat hy werklik vordering maak met die wollerige mammoet: "Ons gebruik die Asiatiese olifant as 'n steier om die geonoom te monteer."
Brand het 'n intense, maar beperkte tydperk van dwelmproefneming op 80. Kahn gebruik steeds dagga, hoewel hy dit eerder verdamp as om dit te rook. Die eerste keer dat Kahn suur inneem, sê hy: 'Ek het 'n blom sien asemhaal en dit was nie 'n hallusinasie nie. Blomme haal asem, maar jy sien dit nie regtig nie. "
As biologiestudent in Stanford het Brand eers meskalien geneem toe hy in die weermag was, en het daarna deelgeneem aan een van die beroemde wetenskaplike studies wat deur die regering geborg is oor die uitwerking van LSD op Menlo Park, wat die 60-jarige medisyne-kultuur aan die brand gesteek het. 'Die hippie -verskynsel was om te ontdek hoe die wêreld werk, sodat al die kinders uitgegaan het met rugsakke wat dieselfde doen. En ons het baie geleer. "
Binnekort reis hy na inheemse Amerikaanse reservate, waar hy die hele nag peyote-rituele beoefen, saam met die skrywer Ken Kesey en die Merry Pranksters om die suurtoetse op te voer-partytjies aangevuur deur LSD met ligprogramme, filmprojeksies en bands soos die Warlocks ( wat later hulself sou hernoem tot die Grateful Dead). 'Weird shit sou probeer word', merk Brand op. Die slagspreuk was: "Kan u die suurtoets slaag?" - bedoelende, sê hy, "Kan u deur die nag kom sonder om doodgemaak of doodgemaak te word?"
Skulls and Roses plakkaat deur Stanley 'Mouse' Miller en Alton Kelley. Foto: Alton Kelly Stanley Mouse/Victoria and Albert Museum, Londen
Brand, nou 77, sien dat die ondersoekende en hedonistiese gees van die partye voortduur tydens die Nevada -fees Burning Man, nou swaar bevolk deur werkers van Silicon Valley, "met die enorme verskil dat ons geen geld gehad het nie en dat hierdie ouens oorvloedig geld het. Hulle sal die hele jaar daaraan spandeer om 'n kunsmotor te bou wat u hart sal stuit, net om te sien hoe hy ruk. Dan lei dit tot kreatiwiteit binne die tegnologiese ondernemings. "
Brand is 'n voorbeeld van die kruising van die hippie -beweging en die tegnologiese eksperimentering wat Silicon Valley gebou het - die onderwerp van die laaste kamer in die V & ampA se uitstalling. Terwyl hy in 1966 'vol suur' was, het die lewenslange natuurbewaarder (vandaar die mammoete) besin oor hoe om meer mense om die aarde te gee. Die argitek Buckminster Fuller - wie se geodetiese koepel in die Amerikaanse paviljoen tydens die Wêreld -ekspo in Montreal in 1967 vertoon is - het gesê dat mense dink dat dit 'n plat aarde is, wat hulle laat dink dat die hulpbronne daarvan oneindig is, en as hulle dit net verstaan is 'n sfeer en daarom eindig, sou hulle alles anders behandel. "
Brand het kentekens laat druk waarop gevra word: "Waarom het ons nog nie 'n foto van die hele aarde gesien nie?" en die volgende jaar is 'n satellietbeeld deur Nasa vrygestel. Dit het die omslagbeeld en titel gegee aan die volgende projek van Brand, die Whole Earth Catalogue, wat in die herfs van 1968 gepubliseer word, tweejaarliks ​​tot 1972, daarna sporadies daarna.
Net soos baie van die beginers van die teenkultuur van San Francisco, was Brand al keelvol vir die enorme toeloop van rubbernekers na Haight-Ashbury en het in 1968 na New Mexico en Colorado gegaan om deel te neem aan die beweging om op gemeenskappe in die uitgestrekte platteland van Amerika te woon. . Kort voor lank het hy besef dat die kommuniste gereedskap, boeke en idees benodig, wat hy besluit het om in 'n posbestelkatalogus saam te voeg. 'Gloei is die beste bron,' sê hy. 'Met die katalogus kan u 'n gril hê en dan daarop reageer, en dit is omtrent my lewe.
Brand oorhandig my sy kopie van die eerste Whole Earth Catalogue, met 'n oorhaar en met die afmetings van 'n groot tydskrif ('n eksemplaar sal in die vertoning verskyn).
Psychedelic rock concert in the Fillmore Auditorium in San Francisco, 1967. Foto: Getty Images/Michael Ochs Archives
Suiwer op mediavlak het die Whole Earth Catalogue 'n groot invloed gehad toe die New York Times sy Sondagblad in Februarie verlede jaar weer bekendgestel het, en dit het ook 'n aardbol op die voorblad. Die bladsye in die katalogus is wonderlik ontwerp, vol inligting, maar nooit morsig of verwarrend nie. Dit was egter nie dit wat die katalogus werklik baanbrekend gemaak het nie. Eerstens is daar 'n groot skare verkry - 40 jaar voordat die term algemeen geword het. Brand het 'n beroep op lesers gedoen om voorstelle in te dien vir items wat in die gemeentes nuttig sou wees ('die kliënte weet die beste', het hy gesê), betaal $ 10 per gebruikte item en druk die nuttigste af, wat ongeveer 'n kwart van die totale inhoud uitmaak . Dit het die feit onderstreep dat die katalogus nie net 'n boek was nie, net soos 'n netwerk waar mense met dieselfde gesindheid die inligting kon vind en deel wat hulle nodig gehad het om alternatiewe wêrelde te betree en te verbeter. Dit simboliseer dit-saam met stewels en tipies-die eerste uitgawe bevat die tafelrekenaar van Hewlett-Packard, die 9100A-sakrekenaar, en verkoop toe teen $ 4,900.
Brand het oor die wêrelde van die gemeentes en rekenaars gelê en het in laasgenoemde belanggestel terwyl hy in Stanford gestudeer het, waar hy die eerste openbare demonstrasie van 'n rekenaarmuis in 1968 verfilm het. ' , want ek het dit al gesien - die muis en aanlyn tik, om iets op die skerm met mekaar te kan masseer, wat selfs nou nogal moeilik is ... [dit was] 'n apparaat om die menslike verstand te versterk. "
Hierdie herkonseptualisering van die wêreld as 'n inligtingsnetwerk het die katalogus baie inspirerend gemaak vir 'n groot aantal plaaslike rekenaarwetenskaplikes. Vir die mees vooruitdenkende en idealistiese, dui die moontlikhede van tegnologie op 'n nuwe wêreld waarin inligting gedeel kan word onder eendersdenkende mense, wat oor hindernisse van geografie, ras of klas spring.
Een van hulle was Steve Jobs, wat in Palo Alto grootgeword het en wat in 2005 in 'n beroemde toespraak aan 'n groep afgestudeerde studente in Stanford gesê het: 'The Whole Earth Catalog ... was one of the bybels of my generation ... it was 'n soortgelyk aan Google in sagtebandvorm, 35 jaar voor Google kom. Dit was idealisties en oorvol met netjiese gereedskap en goeie idees. "
Jobs het sy toespraak afgesluit met: "Bly honger, bly dwaas"-Brand se leuse uit 'n kwessie van middel 70's, bedoel as die laaste, wat Jobs as sy etos beweer het en wat nou alomtegenwoordig geword het as 'n slagspreuk en meme van 'n T-hemp. Wat het die frase vir Jobs beteken? "Teen die tyd dat hy dit voorgehou het, was hy redelik ryk en magtig, en ek dink ek is bewus van die innoverer se dilemma waar u uself kan ontwrig deur nie u eie werk te ondermyn nie," sê Brand. 'En' bly honger, bly dwaas 'was moontlik 'n formule vir hom om voort te gaan met die volgende ding. Selfs toe die laaste ding suksesvol was, het hy gedink hy gaan daardeur vernietig word. "
Die dokumentêr wat Alex Gibney oor Steve Jobs gemaak het, stel dat hoewel Jobs sterk beïnvloed is deur die teenkultuur, hy dit uiteindelik gebruik het om masjiene te skep waarmee die mensdom nou nie kan lewe nie, eerder as om die samelewing of homself te verlig. Brand, wat Jobs leer ken het ná die Stanford -toespraak, stem nie saam nie.
'Ek dink Steve was teen die einde redelik verlig. Soos almal, het almal gesê toe hy getroud is, het die wreedheid uit hom gegaan en die kinders het hom geweldig vermenslik, sodat die woede minder opreg geword het. Maar wat hy gedoen het en hoe hy dit gedoen het, sou ek hom nie skuldig maak nie. Dat hy dit so goed kon doen - en om die Jeff Bezoses [uitvoerende hoof van Amazon] en die Elon Musks [uitvoerende hoof van Tesla] en karakters te help inspireer en tot vandag toe steeds innoverende drome oplos in hierdie harde werklikheid, en maak dinge wat fokken goed werk - is miskien 'n deel van wat hy uit die hele aarde -katalogus gekry het.
The Acid Test poster deur Wes Wilson War Is Not Healthy deur Lorraine Schneider, 1966. Saamgestel: Victoria en Albert Museum - met vergunning van Steward Brand/Another Mother for Peace
Ons laaste stop is by die Computer History Museum in Mountain View, die hartjie van Silicon Valley, waar die tegnologiese vooruitgang van 'n eeu se geestesuitbreiding ter sprake kom. Ons gids, kurator Chris Garcia, is skepties oor of Jobs as 'n teenkulturele figuur beskou kan word. 'Hy wou die wêreld verander, maar hy wou terselfdertyd baie geld verdien,' sê hy. 'U ken die frase:' As dit vreemd gaan, word die vreemde beurt '? Hy was beslis van vroeg af 'n pro. "
Na-oorlogse geopolitiek Redigeer
Die Koue Oorlog tussen kommunistiese en kapitalistiese state het spioenasie en voorbereiding vir oorlog tussen magtige nasies behels,  , tesame met politieke en militêre inmenging deur magtige state in die binnelandse sake van minder magtige nasies. Swak uitkomste van sommige van hierdie aktiwiteite het die weg gebaan vir ontnugtering met en wantroue teenoor die naoorlogse regerings.  Voorbeelde sluit in harde reaksies van die Sowjetunie (USSR) op gewilde anti-kommunistiese opstande, soos die Hongaarse Revolusie in 1956 en die Tsjeggiese Slowakye se Praagse lente in 1968 en die verongelukte Amerikaanse baai van varke-inval in Kuba in 1961.
In die VSA het president Dwight D. Eisenhower se aanvanklike misleiding  oor die aard van die U-2-voorval in 1960 daartoe gelei dat die regering op die hoogste vlakke in 'n blatante leuen beland het, en dit het bygedra tot 'n agtergrond van groeiende wantroue teenoor gesag onder die baie wat gedurende die tydperk volwasse geword het.    Die gedeeltelike toetsverbodverdrag verdeel die vestiging in die VSA volgens politieke en militêre lyne.    Interne politieke meningsverskille oor verdragsverpligtinge in Suidoos -Asië (SEATO), veral in Viëtnam, en debat oor hoe ander kommunistiese opstande uitgedaag moet word, het ook 'n skeuring van onenigheid in die establishment veroorsaak.    In die Verenigde Koninkryk het die Profumo -saak ook daartoe gelei dat establishment -leiers in misleiding vasgevang was, wat tot ontnugtering gelei het en as 'n katalisator vir liberale aktivisme dien. 
Die Kubaanse missielkrisis, wat die wêreld in Oktober 1962 op die rand van 'n kernoorlog gebring het, is grootliks aangevuur deur dubbele toespraak en optrede van die Sowjetunie.   Die sluipmoord op die Amerikaanse president John F. Kennedy in November 1963, en die gepaardgaande teorieë rakende die gebeurtenis, het gelei tot 'n verminderde vertroue in die regering, onder meer onder jonger mense.   
Sosiale kwessies en oproepe tot aksie Redigeer
Baie sosiale aangeleenthede het die groei van die groter teenkultuurbeweging aangevuur. Die een was 'n gewelddadige beweging in die Verenigde State wat probeer om grondwetlike onregmatighede van burgerregte op te los, veral met betrekking tot algemene rasseskeiding, langdurige diskriminasie van swartes in die Suide deur staatsregering deur die wit oorheersing, en voortgesette rassediskriminasie in werk, behuising en toegang tot die publiek plekke in die noorde en die suide.
Op kollege- en universiteitskampusse het studente -aktiviste geveg vir die reg om hul basiese grondwetlike regte uit te oefen, veral vryheid van spraak en vryheid van vergadering.  Baie teenkultuuraktiviste het bewus geword van die nood van die armes, en gemeenskapsorganiseerders het baklei vir die befondsing van programme teen armoede, veral in die suide en in die middestadgebiede van die Verenigde State.  
Omgewingsbewustheid het gegroei uit 'n groter begrip van die voortdurende skade wat veroorsaak word deur industrialisering, gevolglike besoedeling en die verkeerde gebruik van chemikalieë soos plaagdoders in doelbewuste pogings om die lewensgehalte van die vinnig groeiende bevolking te verbeter.  Skrywers soos Rachel Carson het 'n belangrike rol gespeel in die ontwikkeling van 'n nuwe bewustheid onder die wêreldbevolking van die broosheid van ons planeet, ondanks weerstand van elemente van die onderneming in baie lande. 
Die behoefte om minderheidsregte van vroue, gay mense, gestremdes en vele ander verwaarloosde kiesdistrikte binne die groter bevolking aan te spreek, kom toe 'n toenemende aantal primêr jonger mense loskom van die beperkings van die ortodoksie van die 1950's en sukkel om 'n meer inklusiewe en verdraagsame sosiale landskap.  
Die beskikbaarheid van nuwe en meer effektiewe vorme van geboortebeperking was 'n belangrike onderbou van die seksuele revolusie. Die idee van 'ontspanningseks' sonder die bedreiging van ongewenste swangerskap het die sosiale dinamika ingrypend verander en het beide vroue en mans veel groter vryheid gebied in die keuse van seksuele lewenstyle buite die grense van die tradisionele huwelik.  Met hierdie gesindheidsverandering het die verhouding tussen kinders wat buite die eg gebore is teen die 1990's gestyg van 5% tot 25% vir blankes en van 25% tot 66% vir Afro-Amerikaners. 
Ontluikende media Redigeer
Vir diegene wat na die Tweede Wêreldoorlog gebore is, was die opkoms van televisie as 'n bron van vermaak en inligting-sowel as die gepaardgaande massiewe uitbreiding van verbruikerswese wat die naoorlogse welvaart bied en aangemoedig word deur TV-advertensies-'n belangrike komponent in die ontnugtering van jongmense. mense en in die formulering van nuwe sosiale gedrag, selfs as advertensie -agentskappe die "hip" jeugmark swaar beoordeel het.   In die VSA het byna intydse TV-nuusdekking oor die burgerregtebeweging se Birmingham-veldtog in 1963, die "Bloody Sunday" -gebeurtenis van die Selma na Montgomery-optogte in 1965, en grafiese nuusmateriaal uit Viëtnam verskriklik gebring, bewegende beelde van die bloedige werklikheid van gewapende konflik vir die eerste keer in woonkamers. 
Nuwe bioskoop Edit
Die uiteensetting van die handhawing van die Amerikaanse Hays-kode  rakende sensuur in rolprentproduksie, die gebruik van nuwe vorme van artistieke uitdrukking in Europese en Asiatiese rolprente en die koms van moderne produksiewaardes lui 'n nuwe era van kunshuis, pornografie in , en hoofstroom filmproduksie, verspreiding en uitstalling. Die einde van sensuur het gelei tot 'n volledige hervorming van die westerse filmbedryf. Met nuutgevonde artistieke vryheid, het 'n generasie buitengewoon talentvolle New Wave-filmmakers wat in alle genres werk, vir die eerste keer realistiese uitbeeldings van voorheen verbode onderwerpe na die teaterskerms in die buurt gebring, selfs al word Hollywood-filmstudio's nog steeds as deel van die onderneming beskou. deur sommige elemente van die teenkultuur. Suksesvolle nuwe films van die New Hollywood uit die 60's was Bonnie en Clyde, Die gegradueerde, Die Wilde Bos, en Peter Fonda's Easy Rider.
Nuwe radio Edit
Teen die laat sestigerjare het FM-radio wat voorheen ondergeskik was, AM-radio vervang as die fokuspunt vir die voortdurende ontploffing van rock and roll-musiek, en het dit die skakel geword tussen nuus en advertensies wat op die jeug gerig is vir die teenkultuurgenerasie.  
Verandering van lewenstyle Wysig
Gemeentes, kollektiewe en doelbewuste gemeenskappe het gedurende hierdie era weer gewild geword.  ​​Vroeë gemeenskappe soos die Hog Farm, Quarry Hill en Drop City in die VSA is gestig as eenvoudige agrariese pogings om na die land terug te keer en sonder inmenging van invloede van buite te leef. Namate die era gevorder het, het baie mense nuwe gemeenskappe gestig en bevolk in reaksie op nie net ontnugtering met standaard gemeenskapsvorme nie, maar ook ontevredenheid oor sekere elemente van die teenkultuur self. Sommige van hierdie selfonderhoudende gemeenskappe word erken deur die geboorte en verspreiding van die internasionale Groenbeweging.
Die opkoms van 'n belangstelling in uitgebreide geestelike bewussyn, joga, okkultiese praktyke en verhoogde menslike potensiaal het gehelp om die siening oor georganiseerde godsdiens gedurende die era te verskuif. In 1957 het 69% van die Amerikaanse inwoners wat deur Gallup ondervra is, gesê godsdiens neem toe. Teen die laat 1960's het peilings aangedui dat minder as 20% nog steeds van mening was. 
Die 'Generation Gap', of die onvermydelike verdeling in wêreldbeskouing tussen oud en jonk, was miskien nooit groter as tydens die teenkultuur nie.  'n Groot mate van die generasie -kloof van die 1960's en vroeë 1970's is gebore uit vinnig ontwikkelende mode- en haarstyltendense wat maklik deur die jongmense aangeneem is, maar wat dikwels verkeerd verstaan ​​en bespot word deur die oue. Dit sluit in die dra van baie lang hare deur mans,  die dra van natuurlike of 'Afro'-haarstyle deur swart mense, die aantrek van onthullende klere deur vroue in die openbaar, en die mainstreaming van die psigedeliese klere en tradisies van die kort- geleef hippie kultuur. Uiteindelik het praktiese en gemaklike gemaklike klere, naamlik bygewerkte vorms van T-hemde (dikwels gebind of met politieke of advertensieverklarings), en blou denim jeans met 'n handelsmerk van Levi Strauss  geword, soos daaglikse dra van pakke, sowel as tradisionele Westerse kleredragkodes, word nie meer gebruik nie. Die mode-oorheersing van die teenkultuur het effektief geëindig met die opkoms van die Disco- en Punk Rock-eras in die later sewentigerjare, selfs al het die wêreldwye gewildheid van T-hemde, denim jeans en toevallige klere in die algemeen steeds gegroei.
Ontluikende middelklas-dwelmkultuur Redigeer
In die Westerse wêreld was die voortdurende kriminele regstatus van die dwelmbedryf 'n belangrike rol in die vorming van 'n anti-establishment sosiale dinamika deur sommige wat volwassenheid gedurende die teenkultuur-era ontwikkel het. Die ontploffing van die gebruik van dagga gedurende die era, grootliks deur studente op vinnig uitbreidende universiteitskampusse,  het 'n toenemende behoefte veroorsaak aan toenemende aantal mense om hul persoonlike aangeleenthede in die geheim te hanteer tydens die aankoop en gebruik van verbode middels. Die klassifikasie van dagga as 'n narkotika, en die aanheging van ernstige kriminele strawwe vir die gebruik daarvan, het daartoe gelei dat dagga rook en eksperimenteer met stowwe in die algemeen, diep onder die grond. Baie het grotendeels klandestiene lewens begin leef vanweë hul keuse om sulke middels en middels te gebruik, uit vrees vir vergelding van hul regerings.  
Die konfrontasies tussen studente (en ander aktiviste) en wetstoepassers het een van die kenmerke van die era geword. Baie jonger mense het diep wantroue in die polisie begin toon, en terme soos 'fuzz' en 'pig' as neerhalende byskrifte vir die polisie het weer verskyn, en het sleutelwoorde geword in die teenkultuur -leksikon. Die wantroue van die polisie was nie net gebaseer op die vrees vir polisiewreedheid tydens politieke protesoptogte nie, maar ook op algemene polisiekorrupsie - veral die polisie wat valse bewyse vervaardig en reguit vasgevang het in dwelmsake. In die VSA het die sosiale spanning tussen elemente van die teenkultuur en wetstoepassing die breekpunt bereik in baie noemenswaardige gevalle, waaronder: die protesoptredes van die Columbia Universiteit van 1968 in New York,    die 1968 Democratic National Konvensie betogings in Chicago,    die arrestasie en gevangenisstraf van John Sinclair in Ann Arbor, Michigan,  en die skietery in Kent State by Kent State University in Kent, Ohio, waar National Guardsman as surrogate opgetree het. vir die polisie.  Wangedrag van die polisie was ook 'n voortdurende probleem in die Verenigde Koninkryk gedurende die era. 
Die Viëtnam -oorlog en die uitgerekte nasionale kloof tussen ondersteuners en teenstanders van die oorlog was waarskynlik die belangrikste faktore wat bygedra het tot die opkoms van die groter teenkultuurbeweging.
Die algemeen aanvaarde bewering dat teenoorlogse mening slegs onder jongmense gehou is, is 'n mite,  , maar enorme oorlogsbetogings wat bestaan ​​uit duisende meestal jonger mense in elke groot Amerikaanse stad en elders in die Westerse wêreld, effektief miljoene verenig teen die oorlog en teen die oorlogsbeleid wat onder vyf Amerikaanse kongresse en tydens twee presidensiële administrasies geheers het.
Wes -Europa Redigeer
Die teenkultuurbeweging het in Wes -Europa posgevat, met Londen, Amsterdam, Parys, Rome en Milaan, Kopenhagen en Wes -Berlyn wat teen San Francisco en New York as teenkultuursentrums wedywer.
The UK Underground was 'n beweging wat verband hou met die groeiende subkultuur in die VSA en wat verband hou met die hippie -verskynsel, wat sy eie tydskrifte en koerante, mode, musiekgroepe en klubs genereer. Die ondergrondse figuur, Barry Miles, het gesê: 'Die ondergrondse was 'n opvallende geskenk vir 'n gemeenskap van eendersdenkende anti-establishment, anti-oorlog, pro-rock'n'roll individue, waarvan die meeste 'n gemeenskaplike belangstelling in ontspanningsmedisyne gehad het. Hulle het vrede, die verkenning van 'n groter gebied van bewussyn, liefde en seksuele eksperimentering as hul aandag meer waardig as om die ratras binne te gaan. daardie tyd het die middelklasse steeds gevoel dat hulle die reg het om hul waardes op almal af te dwing, wat tot konflik gelei het. " 
In Nederland was Provo 'n teenkultuurbeweging wat fokus op "uitlokkende direkte aksie ('pranks' en 'happenings') om die samelewing van politieke en sosiale onverskilligheid te wek."  
In Frankryk het die algemene staking wat in Mei 1968 in Parys gesentreer is, Franse studente verenig en die regering bykans omver gewerp. 
Kommune 1 of K1 was 'n gemeente in Wes -Duitsland wat bekend was vir sy bisarre gebeure wat wissel tussen satire en provokasie. Hierdie gebeure dien as inspirasie vir die "Sponti" -beweging en ander linkse groepe. In die laat somer van 1968 verhuis die gemeente na 'n verlate fabriek aan die Stephanstraße om te heroriënteer. Hierdie tweede fase van Kommune 1 is gekenmerk deur seks, musiek en dwelms. Binnekort het die gemeente besoekers van regoor die wêreld ontvang, waaronder Jimi Hendrix.  
In Oos -Europa Redigeer
Mánička is 'n Tsjeggiese term wat in die 1960's en 1970's gebruik word vir jongmense met lang hare, gewoonlik mans, in Tsjeggo -Slowakye. Lang hare vir mans gedurende hierdie tyd word beskou as 'n uitdrukking van politieke en sosiale houdings in die kommunistiese Tsjeggo -Slowakye. Vanaf die middel van die 1960's was die langharige en "onnet" persone (sg máničky of vlasatci (in Engels: Mops) is in verskeie Tsjeggiese stede en dorpe verbied om kroeë, teatersale, teaters en openbare vervoer te gebruik.  In 1964 het die regulasies vir openbare vervoer in Most en Litvínov langhaar uitgesluit máničky as ontevrede persone. Twee jaar later is die munisipale raad in Poděbrady verbied máničky om kulturele instellings in die stad binne te gaan.  In Augustus 1966 het Rudé právo ingelig dat máničky in Praag is verbied om restaurante van die I. en II te besoek. pryskategorie. 
In 1966, tydens 'n groot veldtog wat deur die Kommunistiese Party van Tsjeggo -Slowakye gekoördineer is, is ongeveer 4000 jong mans gedwing om hul hare te sny, dikwels in die selle met die hulp van die staatspolisie.  Op 19 Augustus 1966, tydens 'n "veiligheidsintervensie" wat deur die staatspolisie gereël is, is 140 langharige mense gearresteer. As 'n reaksie het die 'gemeenskap van langhare' 'n protes in Praag gereël. Meer as 100 mense juig slagspreuke soos "Gee ons ons hare terug!" of "Weg met haarkappers!". Die staatspolisie het die organiseerders en verskeie deelnemers van die vergadering gearresteer. Van hulle is tronkstraf opgelê.  Volgens die koerant Mladá fronta Dnes, het die Tsjeggoslowaakse ministerie van binnelandse sake in 1966 selfs 'n gedetailleerde kaart opgestel van die voorkoms van langharige mans in Tsjeggo-Slowakye.  In Augustus 1969, tydens die eerste herdenking van die Sowjet-besetting van Tsjeggo-Slowakye, was die langharige jeug een van die aktiefste stemme in die staat wat teen die besetting protesteer.  Die betogers van die jeug is deur die amptelike genormaliseerde pers bestempel as 'rondlopers' en 'slapers'. 
In Australië Edit
Oz Die tydskrif is die eerste keer gepubliseer as 'n satiriese tydskrif tussen 1963 en 1969 in Sydney, Australië, en het in sy tweede en meer bekende inkarnasie 'n 'psychedelic hippy' tydskrif geword van 1967 tot 1973 in Londen. Sterk geïdentifiseer as deel van die ondergrondse pers, was dit die onderwerp van twee gevierde obsceniteitsverhore, een in Australië in 1964 en die ander in die Verenigde Koninkryk in 1971.  
Die delwer is maandeliks tussen 1972 en 1975 gepubliseer en dien as 'n nasionale uitlaatklep vir baie bewegings binne die teenkultuur van Australië met noemenswaardige bydraers-waaronder feministe van die tweede golf Anne Summers en Helen Garner, die waarneming van die Californiese tekenprenttekenaar Ron Cobb tydens 'n jaar lange verblyf in die land, Aboriginal aktivis Cheryl Buchanan, radikale wetenskaplike Alan Roberts oor aardverwarming - en deurlopende dekking van kulturele baanbrekers soos die Australian Performing Group (oftewel Pram Factory), en opkomende Australiese filmmakers. Die delwer is vervaardig deur 'n ontwikkelende kollektief, waarvan baie voorheen teenkultuurkoerante vervaardig het Revolusie en High Times, en al drie hierdie tydskrifte is mede-gestig deur uitgewer/redakteur Phillip Frazer wat die legendariese popmusiekblad van Australië bekendgestel het Go-Set in 1966, toe hy self 'n tiener was.
Latyns -Amerika Redigeer
In Mexiko was rockmusiek gekoppel aan die jeugopstand van die 1960's. Mexiko -stad, sowel as noordelike stede soos Monterrey, Nuevo Laredo, Ciudad Juárez en Tijuana, is blootgestel aan Amerikaanse musiek. Baie Mexikaanse rocksterre het by die teenkultuur betrokke geraak. Die driedaagse Festival Rock y Ruedas de Avándaro, wat in 1971 gehou is, is georganiseer in die vallei van Avándaro naby die stad Toluca, 'n stad in die omgewing van Mexikostad, en het bekend gestaan ​​as 'The Mexican Woodstock'. Naaktheid, dwelmgebruik en die teenwoordigheid van die Amerikaanse vlag het die konserwatiewe Mexikaanse samelewing in so 'n mate geskandeer dat die regering die rock and roll -optredes vir die res van die dekade ingepalm het. Daar word nooit verwag dat die fees, wat as 'n bewys van die modernisering van Mexiko bemark word, die massas sou lok nie, en die regering moes aan die einde massaal gestrande deelnemers ontruim. Dit gebeur tydens die era van president Luis Echeverría, 'n uiters onderdrukkende era in die Mexikaanse geskiedenis. Alles wat met die teenkultuur of studentebetogings verbind kan word, word verbied om op openbare luggolwe uitgesaai te word, met die regering wat bang is vir herhaling van die studentebetogings van 1968. Min groepe het die verbod oorleef, alhoewel diegene wat dit wel gedoen het, soos Three Souls in My Mind (nou El Tri), het deurgaans gewild gebly weens die aanvaarding van Spaans vir hul lirieke, maar meestal as gevolg van 'n toegewyde ondergrondse opvolging. Terwyl Mexikaanse rockgroepe teen die middel van die tagtigerjare uiteindelik in die openbaar kon optree, het die verbod om toere deur buitelandse optrede na Mexiko te verbied tot 1989. 
Die Cordobazo was 'n burgerlike opstand in die stad Córdoba, Argentinië, einde Mei 1969, tydens die militêre diktatuur van generaal Juan Carlos Onganía, wat enkele dae na die Rosariazo, en 'n jaar na die Franse Mei '68. In teenstelling met vorige protesaksies stem die Cordobazo nie ooreen met vorige stryd onder leiding van Marxistiese werkersleiers nie, maar het studente en werkers in dieselfde stryd teen die militêre regering geassosieer. 
Etniese bewegings Redigeer
Die burgerregtebeweging, 'n sleutelelement van die groter teenkultuurbeweging, behels die gebruik van toegepaste geweldloosheid om te verseker dat gelyke regte wat onder die Amerikaanse grondwet gewaarborg is, op alle burgers van toepassing is. Baie state het baie van hierdie regte onwettig aan Afro-Amerikaners ontken, en dit is gedeeltelik suksesvol aangespreek in die vroeë en middel-sestigerjare in verskeie groot nie-gewelddadige bewegings.  
Die Chicano-beweging van die 1960's, ook die Chicano-burgerregtebeweging genoem, was 'n burgerregtebeweging wat die Mexikaanse-Amerikaanse burgerregtebeweging van die 1960's uitgebrei het met die doel om Mexikaanse Amerikaanse bemagtiging te bereik.
Die American Indian Movement (of AIM) is 'n inheemse Amerikaanse voetsoolbeweging wat in Julie 1968 in Minneapolis, Minnesota, gestig is.  A.I.M. is aanvanklik in stedelike gebiede gestig om sistemiese kwessies van armoede en polisiewreedheid teenoor inheemse Amerikaners aan te spreek.  A.I.M. het sy fokus gouer uit stedelike aangeleenthede uitgebrei tot baie inheemse stamkwessies wat inheemse Amerikaanse groepe ondervind het as gevolg van koloniale kolonialisme in Amerika, soos verdragsregte, hoë werkloosheid, opvoeding, kulturele kontinuïteit en die behoud van inheemse kulture.  
Die Asiatiese Amerikaanse beweging was 'n sosiopolitiese beweging waarin die wydverspreide voetsoolvlak van Asiatiese Amerikaners die rasse-, sosiale en politieke verandering in die VSA beïnvloed het en sy hoogtepunt bereik het in die laat 1960's tot middel 1970's. Gedurende hierdie tydperk het Asiatiese Amerikaners anti-oorlog en anti-imperialistiese aktivisme bevorder, wat regstreeks gekant was teen wat as 'n onregverdige Viëtnam-oorlog beskou is. Die Amerikaanse Asiatiese Beweging (AAM) verskil van vorige Asiaties-Amerikaanse aktivisme as gevolg van sy klem op Pan-Asiatisme en sy solidariteit met Amerikaanse en internasionale Derdewêreldbewegings.
"Sy grondbeginsel van koalisiepolitiek beklemtoon solidariteit tussen Asiërs van alle etniese groepe, veelrassige solidariteit tussen Asiatiese Amerikaners sowel as met Afrika-, Latino- en inheemse Amerikaners in die Verenigde State, en transnasionale solidariteit met mense regoor die wêreld wat deur Amerikaanse militarisme geraak word." 
Die Nuyorican Movement is 'n kulturele en intellektuele beweging wat digters, skrywers, musikante en kunstenaars insluit wat Puerto Ricaanse of Puerto Ricaanse afkoms is, wat in of naby New York woon, en wat hulself noem of bekend staan ​​as Nuyoricans.  Dit het sy oorsprong in die laat 1960's en vroeë 1970's in woonbuurte soos Loisaida, East Harlem, Williamsburg en die South Bronx as 'n manier om Puerto Ricaanse ervaring in die Verenigde State te bekragtig, veral vir arm mense en arbeiders wat gely het van marginalisering, verstrooiing en diskriminasie.
Jong Kubaanse ballinge in die Verenigde State sou belangstellings in Kubaanse identiteit en politiek ontwikkel.  Hierdie jonger geslag het die Verenigde State beleef tydens die stygende anti-oorlogsbeweging, burgerregtebeweging en feministiese beweging van die 1960's, wat veroorsaak het dat hulle beïnvloed is deur radikale wat politieke introspeksie en sosiale geregtigheid aangemoedig het. Syfers soos Fidel Castro en Che Guevara is destyds ook sterk geprys onder Amerikaanse studente -radikale. Hierdie faktore het sommige jong Kubane gehelp om te pleit vir verskillende grade van toenadering tot Kuba. [ aanhaling nodig ] Diegene wat waarskynlik meer radikaal sou word, was Kubane wat meer kultureel geïsoleer was om buite die Kubaanse enklave van Miami te wees. 
Baie van die teenkultuur van die 1960's het op universiteitskampusse ontstaan. Die 1964 gratis spraakbeweging aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley, wat sy wortels in die burgerregtebeweging van die suide van die Verenigde State gehad het, was 'n vroeë voorbeeld. By Berkeley het 'n groep studente hulself begin identifiseer as belange as 'n klas wat in stryd was met die belange en praktyke van die Universiteit en sy korporatiewe borge. Ander opstandige jongmense, wat nie studente was nie, het ook tot die Vrye Spraakbeweging bygedra. 
Nuwe links wysig
Die Nuwe links is 'n term wat in verskillende lande gebruik word om linksbewegings wat in die 1960's en 1970's in die Westerse wêreld plaasgevind het, te beskryf. Hulle het verskil van vroeëre linkse bewegings wat meer gerig was op arbeidsaktivisme, en het eerder sosiale aktivisme aangeneem. Die Amerikaanse "New Left" hou verband met massaprotes op universiteitskampusse en radikale linkse bewegings. Die Britse "New Left" was 'n intellektueel gedrewe beweging wat probeer het om die waargenome foute van "Old Left" -partye in die periode na die Tweede Wêreldoorlog reg te stel. Die bewegings het in die sewentigerjare begin afneem, toe aktiviste hulself tot partyprojekte verbind het, organisasies vir sosiale geregtigheid ontwikkel het, na identiteitspolitiek of alternatiewe lewenswyses oorgegaan het of polities onaktief geword het.   
Die opkoms van die New Left in die 1950's en 1960's het gelei tot 'n herlewing van die belangstelling in die liberale sosialisme.  Die kritiek van die New Left op die outoritarisme van die ou linkses word geassosieer met 'n sterk belangstelling in persoonlike vryheid, outonomie (sien die denke van Cornelius Castoriadis) en het gelei tot die herontdekking van ouer sosialistiese tradisies, soos linkskommunisme, raadskommunisme en die industriële werkers van die wêreld. Die New Left het ook gelei tot 'n herlewing van anargisme. Tydskrifte soos Radikale Amerika en Swart masker in Amerika, Solidariteit, Groot vlam en Demokrasie en die natuur, opgevolg deur Die International Journal of Inclusive Democracy,  in die Verenigde Koninkryk, het 'n reeks links -liberale idees aan 'n nuwe generasie bekendgestel. Sosiale ekologie, outonomisme en, meer onlangs, deelnemende ekonomie (parecon) en inklusiewe demokrasie het hieruit voortgekom.
'N Toename van algemene belangstelling in anargisme het gedurende die 1960's en 1970's in westerse lande voorgekom.  Anargisme was invloedryk in die teenkultuur van die 1960's    en anargiste het aktief deelgeneem aan die laat 60's studente- en werkersopstand.  Tydens die IX -kongres van die Italian Anarchist Federation in Carrara in 1965, het 'n groep besluit om van hierdie organisasie af te skei en het die Gruppi di Iniziativa Anarchica. In die 70's was dit meestal saamgestel uit "veteraan individualistiese anargiste met 'n pasifisme -oriëntasie, naturisme, ens.".  In 1968, in Carrara, Italië, is die International of Anarchist Federations gestig tydens 'n internasionale anargistiese konferensie wat daar in 1968 gehou is deur die drie bestaande Europese federasies van Frankryk, die Italiaanse en die Iberiese Anargistiese Federasie, sowel as die Bulgaarse federasie in Frans ballingskap.   Tydens die gebeure van Mei 68 was die anargistiese groepe wat aktief was in Frankryk Fédération anarchiste, Mouvement communiste libertaire, Union fédérale des anarchistes, Alliance ouvrière anarchiste, Union des groupes anarchistes communistes, Noir et Rouge, Confédération nationale du travail, Union anarcho-syndicaliste, Organization révolutionnaire anarchiste, Cahiers socialistes libertaires, Re kontra-courant, La Révolution prolétarienne, en die publikasies naby Émile Armand.
Die New Left in die Verenigde State het ook anargistiese, teenkulturele en hippieverwante radikale groepe ingesluit, soos die Yippies wat gelei is deur Abbie Hoffman, The Diggers  en Up Against the Wall Motherfuckers. Teen 1966 het die Diggers gratis winkels oopgemaak wat bloot hul voorraad weggegee het, gratis kos verskaf, gratis dwelms versprei, geld weggegee het, gratis musiekkonserte georganiseer en politieke kunswerke opgevoer het.  The Diggers het hul naam gekry van die oorspronklike Engelse Diggers onder leiding van Gerrard Winstanley  en wou 'n mini-samelewing sonder geld en kapitalisme skep.  Aan die ander kant gebruik die Yippies teatergebare, soos om 'n vark te bevorder ("Pigasus die Onsterflike") as kandidaat vir president in 1968, om die sosiale status quo te bespot.  Hulle is beskryf as 'n hoogs teatrale, anti-outoritêre en anargistiese jeugbeweging van 'simboliese politiek'.  Aangesien hulle bekend was vir straatteater en grappe met 'n politiese tema, het baie van die "ou skool" politieke linkses hulle óf geïgnoreer óf veroordeel. Volgens ABC News, "Die groep was bekend vir straatteater -grappe en was een keer die 'Groucho Marxists' genoem." 
Op Trafalgar Square, Londen in 1958, , in 'n daad van burgerlike ongehoorsaamheid, het 60 000–100 000 betogers wat uit studente en pasifiste bestaan, byeengekom in die demonstrasies wat 'die bom verbied' sou word. 
Teen 1964 het die opposisie teen die Viëtnam -oorlog op Amerikaanse kampusse begin. Studente -aktivisme het 'n oorheersende tema onder die baba -boomers geword, en het gegroei tot baie ander demografiese groepe. Vrystellings en uitstel vir die middel- en hoër klasse het gelei tot die induksie van 'n oneweredige aantal armes, werkersklasse en minderheidsregistrante. Teenkulturele boeke soos MacBird deur Barbara Garson en 'n groot deel van die teenkultuurmusiek moedig 'n gees van nie-konformisme en anti-establishmentarisme aan. Teen 1968, die jaar na 'n groot optog na die Verenigde Nasies in New York en 'n groot protesoptog by die Pentagon, het 'n meerderheid mense in die land die oorlog gekant. 
Die toepassing van kerntegnologie, beide as 'n bron van energie en as 'n oorlogsinstrument, was omstrede.     
Wetenskaplikes en diplomate het oor die kernwapenbeleid gedebatteer sedert die atoombom op Hiroshima in 1945.  Die publiek was bekommerd oor die toets van kernwapens vanaf ongeveer 1954, na uitgebreide kerntoetse in die Stille Oseaan. In 1961 en 1962, op die hoogtepunt van die Koue Oorlog, het ongeveer 50 000 vroue wat deur Women Strike for Peace byeengebring is, in 60 stede in die Verenigde State opgeruk om teen kernwapens te demonstreer.   In 1963 bekragtig baie lande die gedeeltelike toetsverbodverdrag wat atmosferiese kerntoetse verbied het. 
'N Plaaslike teenkanting teen kernkrag het in die vroeë 1960's ontstaan ​​, en in die laat 1960's het sommige lede van die wetenskaplike gemeenskap hul kommer begin uitspreek.  In die vroeë sewentigerjare was daar groot protesoptogte oor 'n voorgestelde kernkragaanleg in Wyhl, Duitsland. Die projek is in 1975 gekanselleer en die sukses teen anti-kernwese by Wyhl het die opposisie teen kernkrag in ander dele van Europa en Noord-Amerika geïnspireer.  Kernkrag het in die sewentigerjare 'n kwessie geword van groot openbare protes. 
Die rol van vroue as voltydse tuisteskeppers in die industriële samelewing is in 1963 uitgedaag, toe die Amerikaanse feminis Betty Friedan Die vroulike mistiekgee momentum aan die vrouebeweging en beïnvloed wat baie genoem word Tweede-golf feminisme. Ander aktiviste, soos Gloria Steinem en Angela Davis, het baie van 'n jonger geslag vroue óf georganiseer, beïnvloed óf opgevoed om feministiese denke te onderskryf en uit te brei.Feminisme het nog meer geldeenheid verkry binne die protesbewegings van die laat 1960's, aangesien vroue in bewegings soos Students for a Democratic Society in opstand gekom het teen die 'ondersteunings' rol wat hulle geglo het dat hulle binne die manlik gedomineerde New Left, sowel as teen waargenome manifestasies en verklarings van seksisme binne sommige radikale groepe. Die pamflet uit 1970 Vroue en hul liggaam, spoedig uitgebrei tot die boek van 1971 Ons liggame, ons self, was veral invloedryk in die totstandkoming van die nuwe feministiese bewussyn. 
Vrye skoolbeweging Wysig
Die teenkultuur van die 1960's het 'n terug-na-die-land-etiek aangeneem, en gemeentes van die era het dikwels van stede na die land verhuis. Die invloedryke boeke van die sestigerjare sluit in die van Rachel Carson Stil Lente en die van Paul Ehrlich Die bevolkingsbom. Teenkultuur-omgewingsbewustes was vinnig besig om die implikasies van Ehrlich se geskrifte oor oorbevolking, die Hubbert "piekolie" -voorspelling en meer algemene kommer oor besoedeling, rommel, die omgewingseffekte van die Viëtnam-oorlog, motorafhanklike lewenstyle en kernenergie te begryp. In die breër het hulle gesien dat die dilemmas van energie en toewysing van hulpbronne implikasies sou hê vir geo-politiek, leefstyl, omgewing en ander dimensies van die moderne lewe. Die tema "terug na die natuur" was teen die tyd van die Woodstock -fees in 1969 reeds teenwoordig in die teenkultuur, terwyl die eerste Aardedag in 1970 'n belangrike rol gespeel het om die kommer van die jeugkultuur op die voorgrond te plaas. Aan die begin van die sewentigerjare verskyn teenkultuurgerigte publikasies soos die Hele aarde katalogus en Die Moeder Aarde Nuus was gewild, waaruit 'n terugkeer na die landbeweging ontstaan ​​het. Die teenkultuur van die 1960's en vroeë 1970's was vroeë aanvaarders van praktyke soos herwinning en organiese boerdery lank voordat dit hoofstroom geword het. Die teenkultuurbelangstelling in ekologie het tot in die sewentigerjare gevorder: veral eko-anargis van die New Left, Murray Bookchin, was Jerry Mander se kritiek op die uitwerking van televisie op die samelewing, die roman van Ernest Callenbach Ekotoopie, Edward Abbey se fiksie- en nie-fiksie-geskrifte en die boek E.F. Schumacher se ekonomie Klein is mooi.
Die National Farmers Organization (NFO) is 'n produsentebeweging wat in 1955 gestig is. Dit het berug geraak omdat dit verband hou met eiendomsgeweld en dreigemente wat gepleeg is sonder die amptelike goedkeuring van die organisasie, van 'n voorval in 1964 toe twee lede onder die agterwiele van 'n bees vasgedruk is. vragmotor, vir die orkestrering van die weerhouding van goedere, en vir die opposisie teen hutte wat nie bereid is om terug te hou nie. Tydens die weerhou van protesoptogte sou boere doelbewus voedsel vernietig of hulle diere morsdood slag in 'n poging om pryse te verhoog en blootstelling aan die media te verkry. Die NFO kon die Amerikaanse regering nie oorreed om 'n kwotastelsel in te stel soos tans in die programme vir die bestuur van melk, kaas, eiers en pluimvee in Kanada toegepas word nie.
Gay bevryding Redigeer
Die Stonewall -onluste was 'n reeks spontane, gewelddadige betogings teen 'n polisie -aanval wat in die vroeë oggendure van 28 Junie 1969 plaasgevind het in die Stonewall Inn, 'n gay -kroeg in die Greenwich Village -woonbuurt in New York. Dit word gereeld genoem as die eerste keer in die Amerikaanse geskiedenis toe mense in die gay-gemeenskap teruggeveg het teen 'n regering-gesteunde stelsel wat Gay-minderhede vervolg het, en die bepalende gebeurtenis geword het wat die begin van die beweging van gay-regte in die Verenigde State en omstreke was die wereld.
Mod subkultuur Wysig
Mod is 'n subkultuur wat in Londen begin het en versprei het in Groot -Brittanje en elders, wat uiteindelik modes en neigings in ander lande beïnvloed  en vandag op kleiner skaal voortduur. Die subkultuur is gefokus op musiek en mode, en het sy oorsprong in 'n klein groepie stylvolle jong mans in die laat 1950's wat in Londen genoem is. moderniste omdat hulle na moderne jazz geluister het.  Elemente van die mod-subkultuur sluit in mode (dikwels pasgemaakte pakke) musiek (insluitend soul, ritme en blues, ska, jazz, en later versplintering in rock en freakbeat na die piek Mod-era) en bromponies (gewoonlik Lambretta of Vespa). Die oorspronklike modetoneel het verband gehou met amfetamien wat die hele nag by klubs gedans is. 
Gedurende die vroeë tot middel 1960's, namate mod groei en versprei oor die hele VK, het sekere elemente van die mod-toneel betrokke geraak by goed gepubliseerde botsings met lede van mededingende subkultuur, rockers. Die mods en rockers -konflik het daartoe gelei dat sosioloog Stanley Cohen die term 'morele paniek' gebruik het in sy studie oor die twee jeug -subkulture, , wat die mediadekking van die mod en rocker -onluste in die 1960's ondersoek het. 
Teen 1965 begin konflikte tussen mods en rockers bedaar en mods trek toenemend na popkuns en psychedelia. Londen het in hierdie jare sinoniem geword met mode, musiek en popkultuur, 'n tydperk wat dikwels 'Swinging London' genoem word. Gedurende hierdie tyd het modies na ander lande versprei en gewild geword in die Verenigde State en elders - met mod nou minder as 'n geïsoleerde subkultuur, maar 'n teken van die groter jeugkultuur van die era.
Na die Human Be-In in San Francisco van 14 Januarie 1967, georganiseer deur kunstenaar Michael Bowen, is die media se aandag op kultuur ten volle geaktiveer.  In 1967 het Scott McKenzie se weergawe van die liedjie "San Francisco (Be Sure to Wear Flowers in Your Hair)" tot 100 000 jongmense van regoor die wêreld gebring om San Francisco se "Summer of Love" te vier. Hoewel die lied oorspronklik deur John Phillips van The Mamas & amp the Papas geskryf is om die Monterey Pop Festival in Junie 1967 te bevorder, het dit wêreldwyd 'n treffer geword (nommer 4 in die Verenigde State, nommer 1 in Europa) en het dit vinnig die oorspronklike doel oortref. .
Die blommekinders van San Francisco, wat ook deur die plaaslike koerantrubriekskrywer Herb Caen 'hippies' genoem word, het nuwe kleredrag aangeneem, met psigedeliese middels geëksperimenteer, gemeenskaplik geleef en 'n lewendige musiektoneel ontwikkel. Toe mense terugkeer van "The Summer of Love", versprei hierdie style en gedrag vinnig van San Francisco en Berkeley na baie Amerikaanse en Kanadese stede en Europese hoofstede. Sommige hippies het gemeentes gevorm om so ver moontlik buite die gevestigde stelsel te woon. Hierdie aspek van die teenkultuur het die aktiewe politieke betrokkenheid by die hoofstroom verwerp en, volgens die voorskrif van Timothy Leary, "Turn on, tune in, drop out", gehoop om die samelewing te verander deur dit te laat vaar. Terugkykend op sy eie lewe (as professor in Harvard) voor 1960, interpreteer Leary dit as 'van 'n anonieme institusionele werknemer wat elke oggend in 'n lang ry pendelmotors werk toe ry en elke aand huis toe ry en martini's drink. . soos etlike miljoene middelklas, liberale, intellektuele robotte. "
Namate lede van die hippie-beweging ouer geword het en hul lewens en hul sienings gematig het, en veral nadat die Amerikaanse betrokkenheid by die Viëtnam-oorlog in die middel van die sewentigerjare geëindig het, is die teenkultuur grootliks deur die hoofstroom opgeneem, wat 'n blywende impak op filosofie, moraliteit, musiek, kuns, alternatiewe gesondheid en dieet, leefstyl en mode.
Benewens 'n nuwe kledingstyl, filosofie, kuns, musiek en verskillende sienings oor oorlogsbestryding en anti-establishment, het sommige hippies besluit om van die moderne samelewing af weg te kom en hulle weer op plase of gemeentes te vestig. Die heel eerste kommunes in die Verenigde State was 'n land van sewe hektaar in die suide van Colorado, met die naam Drop City. Volgens Timothy Miller,
Drop City het die meeste temas wat in ander onlangse gemeenskappe ontwikkel is, bymekaar gebring-anargie, pasifisme, seksuele vryheid, landelike isolasie, belangstelling in dwelms, kuns-en dit flambojant toegedraai in 'n gemeente wat nie heeltemal gelyk het aan  ]
Baie van die inwoners beoefen handelinge soos die hergebruik van asblik en herwinde materiaal om geodesiese koepels te bou vir skuiling en ander doeleindes met behulp van verskillende middels soos dagga en LSD, en die skep van verskillende stukke Drop Art. Na die aanvanklike sukses van Drop City, sou besoekers die idee van kommunes aanneem en dit versprei. 'N Ander gemeente genaamd "The Ranch" was baie soortgelyk aan die kultuur van Drop City, sowel as nuwe konsepte soos om kinders van die gemeente uitgebreide vryhede te gee, bekend as "kinderregte". 
Dagga, LSD en ander ontspanningsmedisyne Redigeer
Gedurende die sestigerjare het hierdie tweede groep toevallige gebruikers van lisergiensuur -diëtielamied (LSD) ontwikkel en uitgebrei tot 'n subkultuur wat die mistieke en godsdienstige simboliek wat deur die kragtige effek van die middel veroorsaak word, verheerlik en die gebruik daarvan as 'n metode om bewustheid te verhoog, voorstaan. Die persoonlikhede wat met die subkultuur verband hou, ghoeroes soos Timothy Leary en psigedeliese rockmusikante soos die Grateful Dead, Pink Floyd, Jimi Hendrix, The Byrds, Janis Joplin, The Doors en The Beatles, het spoedig baie publisiteit gelok, verdere belangstelling in LSD.
Die popularisering van LSD buite die mediese wêreld is bespoedig toe individue soos Ken Kesey aan dwelmproewe deelgeneem het en hou van wat hulle sien. Tom Wolfe het 'n wydverspreide verslag oor hierdie vroeë dae van LSD se toetrede tot die nie-akademiese wêreld in sy boek geskryf Die Electric Kool Aid Acid -toets, wat die reis deur Ken Kesey en die Merry Pranksters oor die land met suur aangevuur op die psychedeliese bus "Furthur" en die Pranksters se latere "Acid Test" LSD-partye gedokumenteer het. In 1965 stop Sandoz -laboratoriums met die steeds wettige aflewering van LSD na die Verenigde State vir navorsing en psigiatriese gebruik, na 'n versoek van die Amerikaanse regering wat hom bekommer oor die gebruik daarvan. Teen April 1966 het die gebruik van LSD so wydverspreid geword dat Tydskrif gewaarsku oor die gevare daarvan.  In Desember 1966, die uitbuiting film Hallusinasie generasie was vrygestel.  Dit is gevolg deur Die reis in 1967 en Psych-Out in 1968.
Psigedeliese navorsing en eksperimentering Redigeer
Aangesien die meeste navorsing oor psigedelika in die veertiger- en vyftigerjare begin het, het swaar eksperimentering gedurende die 1960's gedurende hierdie era van verandering en beweging sy uitwerking gevind. Navorsers het erkenning en gewildheid gekry met hul promosie van psychedelia. Dit het die verandering wat die teenkultuur -aanstigters en volgelinge begin het, werklik veranker. Die meeste navorsing is gedoen by top -kollegiale institute, soos die Harvard -universiteit.
Timothy Leary en sy Harvard -navorsingspan het hoop op moontlike veranderinge in die samelewing. Hulle navorsing het begin met psilocybin -sampioene en is die Harvard Psilocybin Project genoem. In 'n studie, bekend as die Concord Prison Experiment, het Leary die moontlikheid ondersoek dat psilosibien die herhaling van misdadigers wat uit die tronk vrygelaat word, kan verminder. Na die navorsingsessies het Leary 'n opvolg gedoen. Hy het bevind dat "75% van die gevangenes wat vrygelaat is, uit die tronk gebly het."  Hy het geglo dat hy die land se misdaadprobleem opgelos het. Maar met baie amptenare wat skepties was, is hierdie deurbraak nie bevorder nie.
Vanweë die persoonlike ervarings met hierdie middels het Leary en sy vele uitstaande kollegas, Aldous Huxley (Die deure van persepsie) en Alan Watts (Die vreugdevolle kosmologie) het geglo dat dit die meganismes is wat vrede kan bring, nie net vir die nasie nie, maar ook vir die wêreld. Namate hul navorsing voortgegaan het, het die media hulle gevolg en hul werk gepubliseer en hul gedrag gedokumenteer, het die neiging van hierdie teenkultuur -medisyne -eksperimente begin. 
Leary het pogings aangewend om meer georganiseerde bewustheid te bring vir mense wat belangstel in die studie van psigedelika. Hy het die Senaatskomitee in Washington gekonfronteer en aanbeveel dat kolleges toestemming gee vir die afhandeling van laboratoriumkursusse in psigedelika. Hy het opgemerk dat hierdie kursusse 'die onoordeelkundige gebruik van LSD sou beëindig en die gewildste en produktiefste kursusse ooit sou wees'.  Alhoewel hierdie manne op soek was na 'n uiteindelike verligting, het die werklikheid uiteindelik bewys dat die potensiaal wat hulle gedink het daar was, ten minste in hierdie tyd nie bereik kon word nie. Die verandering wat hulle vir die wêreld gesoek het, was nie toegelaat deur die politieke stelsels van al die nasies waarin hierdie mans hul navorsing gevolg het nie. Ram Dass sê: 'Tim en ek het eintlik 'n grafiek op die muur gehad oor hoe gou almal verlig sou word. Ons het agtergekom dat werklike verandering moeiliker is. Ons het die feit verminder dat die psigedeliese ervaring nie vir almal is nie. " 
Ken Kesey en sy Merry Pranksters het gehelp om die ontwikkelende karakter van die teenkultuur van die 1960's te vorm toe hulle in die somer van 1964 'n langpad reis in 'n psychedeliese skoolbus met die naam "Furthur". Vanaf 1959 het Kesey vrywillig as navorsingsonderwerp vir mediese toetse gefinansier deur die CIA's MK ULTRA projek. Hierdie toetse het die gevolge van LSD, psilocybin, mescaline en ander psigedeliese middels getoets. Na die mediese proewe het Kesey op sy eie voortgegaan om te eksperimenteer en het baie goeie vriende saam betrokke geraak. Die Pranksters het die voorstander van Harvard LSD, Timothy Leary, besoek tydens sy toevlug in Millbrook, New York, en eksperimentering met LSD en ander psigedeliese middels, hoofsaaklik as 'n middel vir interne refleksie en persoonlike groei, het 'n konstante geword tydens die Prankster -reis.
The Pranksters het 'n direkte skakel geskep tussen die Beat Generation van die 1950's en die psychedeliese toneel uit die 1960's waarna die bus bestuur is deur die Beat -ikoon Neal Cassady, die Beat -digter Allen Ginsberg was 'n rukkie aan boord, en hulle val in by Cassady se vriend, Beat -skrywer Jack Kerouac - hoewel Kerouac geweier het om aan die Prankster -toneel deel te neem. Nadat die Pranksters na Kalifornië teruggekeer het, het hulle die gebruik van LSD gewild gemaak by sogenaamde "Acid Tests", wat aanvanklik by Kesey se huis in La Honda, Kalifornië, en daarna op baie ander Weskus-plekke gehou is. Die landloop en Prankster -eksperimente is by Tom Wolfe's gedokumenteer Die Electric Kool Aid Acid -toets, 'n meesterstuk van New Journalism.
Ander psigedelika Redigeer
Eksperimentering met LSD, peyote, psilocybin -sampioene, MDA, dagga en ander psigedeliese middels het 'n belangrike komponent van die teenkultuur van die 1960's geword, wat filosofie, kuns, musiek en kleredrag beïnvloed het. Jim DeRogatis het geskryf dat peyote, 'n klein kaktus wat die psigedeliese alkaloïed meskalien bevat, wyd beskikbaar was in Austin, Texas, 'n teenkulturele spilpunt in die vroeë 1960's. 
Seksuele revolusie Redigeer
Die seksuele revolusie (ook bekend as 'n tyd van 'seksuele bevryding') was 'n sosiale beweging wat tradisionele gedragskodes wat verband hou met seksualiteit en interpersoonlike verhoudings in die Westerse wêreld van die 1960's tot die 1980's uitgedaag het. Kontrasepsie en die pil, openbare naaktheid, die normalisering van voorhuwelikse seks, homoseksualiteit en alternatiewe vorme van seksualiteit en die wettiging van aborsie het alles gevolg.  
Alternatiewe media Redigeer
Ondergrondse koerante het in die meeste stede en universiteitsdorpe ontstaan ​​om die verskynsels wat die teenkultuur omskryf het, te definieer en te kommunikeer: radikale politieke opposisie teen "The Establishment", kleurvolle eksperimentele (en dikwels eksplisiet dwelm-beïnvloed) benaderings tot kuns, musiek en bioskoop en onbelemmerde toegewing aan seks en dwelms as 'n simbool van vryheid. Die koerante bevat ook dikwels strokiesprente, waarvan die ondergrondse komiks 'n uitvloeisel was.
Alternatiewe skyfsporte (Frisbee) Wysig
Namate die aantal jongmense vervreem geraak het van sosiale norme, het hulle verset en alternatiewe gesoek. Die vorme van ontsnapping en weerstand manifesteer op baie maniere, waaronder sosiale aktivisme, alternatiewe leefstyle, kleredrag, musiek en alternatiewe ontspanningsaktiwiteite, insluitend die gooi van 'n frisbee. Van hippies wat die Frisbee by feeste en konserte gewerp het, was die gewilde skyfsporte van vandag.   Skyfsporte soos skyfvryslag, dubbele skyfbaan, skyfguts, Ultimate en skyfgholf het die eerste geleenthede van hierdie sport geword.  
Avant-garde kuns en anti-kuns Redigeer
Die Situationist International was 'n beperkte groep internasionale rewolusionêres wat in 1957 gestig is, en wat sy hoogtepunt bereik het in die invloed daarvan op die ongekende algemene stakings van Mei 1968 in Frankryk. Met hul idees in die marxisme en die Europese artistieke avant-gardes van die 20ste eeu, bepleit hulle dat lewenservarings alternatief is vir dié wat deur die kapitalistiese orde erken word, vir die vervulling van menslike primitiewe begeertes en die nastreef van 'n uitstaande passionele kwaliteit. Vir hierdie doel het hulle voorgestel en geëksperimenteer met die konstruksie van situasiesnaamlik die opstel van omgewings wat gunstig is vir die vervulling van sulke begeertes. Met behulp van kunsmetodes ontwikkel hulle 'n reeks eksperimentele studierigtings vir die konstruksie van sulke situasies, soos eenheidsverstedeliking en psigogeografie. Hulle het geveg teen die belangrikste struikelblok vir die vervulling van so 'n superieure passievolle lewe, wat hulle in gevorderde kapitalisme geïdentifiseer het. Hulle teoretiese werk het 'n hoogtepunt bereik met die uiters invloedryke boek Die Vereniging van die Skouspel deur Guy Debord. Debord het in 1967 aangevoer dat skouspelagtige kenmerke soos massamedia en advertensies 'n sentrale rol speel in 'n gevorderde kapitalistiese samelewing, naamlik om 'n valse werklikheid te toon om die werklike kapitalistiese agteruitgang van die menslike lewe te bedek. Raoul Vaneigem geskryf Die rewolusie van die alledaagse lewe wat die gebied van die "alledaagse lewe" as die grond beskou waarop kommunikasie en deelname kan plaasvind, of, soos meer algemeen die geval is, verdraai en in pseudo-vorme onttrek word.
Fluxus ('n naam uit 'n Latynse woord wat 'vloei' beteken) is 'n internasionale netwerk van kunstenaars, komponiste en ontwerpers wat bekend is vir die vermenging van verskillende artistieke media en dissiplines in die 1960's. Hulle was aktief in Neo-Dada-geraasmusiek, visuele kuns, letterkunde, stadsbeplanning, argitektuur en ontwerp. Fluxus word dikwels beskryf as intermedia, 'n term wat deur die Fluxus -kunstenaar Dick Higgins in 'n beroemde opstel uit 1966 geskep is. Fluxus het 'n 'doen-dit-self'-estetika aangemoedig, en waardeer eenvoud bo kompleksiteit. Net soos Dada voorheen, het Fluxus 'n sterk stroom van anti-kommersialisme en 'n anti-kunsgevoeligheid ingesluit, wat die konvensionele markgedrewe kunswêreld benadeel ten gunste van 'n kunstenaarsgesentreerde kreatiewe praktyk. Soos Fluxus-kunstenaar Robert Filliou geskryf het, verskil Fluxus egter van Dada in sy ryker stel aspirasies, en die positiewe sosiale en kommunitêre aspirasies van Fluxus weeg swaarder as die neiging tot kuns wat die groep ook kenmerk.
In die 1960's het die deur Dada beïnvloed kunstenaarsgroep Black Mask verklaar dat revolusionêre kuns ''n integrale deel van die lewe moet wees, soos in die primitiewe samelewing, en nie 'n aanhangsel tot rykdom nie'.  Black Mask het kulturele geleenthede in New York ontwrig deur opgemaakte flyers van kunsgeleenthede aan haweloses te gee met die lok van gratis drankies.  Daarna het die Motherfuckers ontstaan ​​uit 'n kombinasie van Black Mask en 'n ander groep genaamd Angry Arts. Up Against the Wall Motherfuckers (wat gereeld "die Motherfuckers" of UAW/MF genoem word) was 'n anargistiese affiniteitsgroep in New York.
Bob Dylan se vroeë loopbaan as protesanger is geïnspireer deur sy held Woody Guthrie, : 25 en sy ikoniese lirieke en protesliedere het gehelp om die volksherlewing van die 60's aan te dryf, wat waarskynlik die eerste groot deelbeweging van die teenkultuur was. . Alhoewel Dylan die eerste keer gewild was vir sy protesmusiek. die liedjie Mr Tambourine Man sien 'n stilistiese verskuiwing in Dylan se werk, van aktueel na abstrak en verbeeldingryk, en bevat 'n paar van die eerste gebruike van surrealistiese beeldmateriaal in populêre musiek en word beskou as 'n oproep tot dwelms soos LSD.
Die Beach Boys se 1966 -album Troeteldiere klink was 'n belangrike bron van inspirasie vir ander kontemporêre optredes, veral die Beatles se direkte inspirasie Sers. Pepper's Lonely Hearts Club Band. Die enkelsnit "Good Vibrations" het wêreldwyd die nommer een gestyg en die persepsie van wat 'n rekord kan wees, heeltemal verander.  Dit was gedurende hierdie tydperk dat die langverwagte album Glimlag vrygelaat sou word. Die projek het egter in duie gestort en The Beach Boys het 'n gestroopte en herverbeeldde weergawe bekendgestel Smiley Smile, wat nie 'n groot kommersiële impak kon maak nie, maar ook baie invloedryk was, veral op The Who's Pete Townshend.
Die Beatles het die belangrikste kommersiële eksponente van die 'psigedeliese revolusie' geword (bv. Revolver, Sers. Pepper's Lonely Hearts Club Band en Magiese raaiseltoer) in die laat 1960's. 
Detroit se MC5 kom ook uit die ondergrondse rockmusiektoneel van die laat 1960's. Hulle het 'n meer aggressiewe evolusie van garage -rock bekendgestel, wat dikwels saamgevoeg is met sosiopolitieke en teenkulturele lirieke van die era, soos in die liedjie "Motor City Is Burning" ('n John Lee Hooker -omslag wat die verhaal van die Detroit Race Riot van 1943 aanpas by die oproer in Detroit van 1967). MC5 het bande gehad met radikale linkse organisasies soos "Up Against the Wall Motherfuckers" en John Sinclair se White Panther Party. : 117
'N Ander broeikas van die teenkultuur van die 1960's was Austin, Texas, met twee van die legendariese musiekplekke van die era-die Vulcan Gas Company en die Armadillo World Headquarters-en musikale talent soos Janis Joplin, die 13th Floor Elevators, Shiva's Headband, the Conqueroo, en, later, Stevie Ray Vaughan. Austin was ook die tuiste van 'n groot New Left -aktivistebeweging, een van die vroegste ondergrondse koerante, The Rag, en vooraanstaande grafiese kunstenaars soos die skepper van Fabulous Furry Freak Brothers, Gilbert Shelton, die ondergrondse pionier Jack Jackson (Jaxon) en die surrealistiese armadillo -kunstenaar Jim Franklin. 
Die 1960's was ook 'n era van rockfeeste, wat 'n belangrike rol gespeel het in die verspreiding van die teenkultuur oor die VSA.  Die Monterey Pop Festival, wat Hendrix se loopbaan in die VSA begin het, was een van die eerste van hierdie feeste.  Die Woodstock -fees in 1969 in die staat New York word 'n simbool van die beweging,  hoewel die Isle of Wight -fees van 1970 'n groter skare lok. : 58 Sommige meen dat die era skielik tot 'n einde gekom het met die berugte Altamont Free Concert wat die Rolling Stones gehou het, waarin swaarhandige sekuriteit van die Hells Angels tot 'n steek van 'n gehoor gelei het, blykbaar uit selfverdediging , terwyl die vertoning in chaos neergedaal het. 
In die 1960's het die proteslied 'n gevoel van politieke eiewaarde gekry, met Phil Ochs se "I Ain't Marching Anymore" en Country Joe and the Fish se "I-Feel-Like-I'm-Fixin'-to-Die- Jool "onder die vele antioorlogse liedere wat belangrik was vir die era. 
Gratis jazz is 'n benadering tot jazzmusiek wat die eerste keer in die 1950's en 1960's ontwikkel is. Alhoewel die musiek wat deur gratis jazzkomponiste vervaardig is, baie uiteenlopend was, was die algemene kenmerk 'n ontevredenheid oor die beperkings van bebop, hard bop en modale jazz, wat in die veertiger- en vyftigerjare ontwikkel het. Elkeen op sy eie manier het gratis jazzmusici probeer om die konvensies van jazz te verander, uit te brei of af te breek, dikwels deur tot dusver onveranderlike kenmerke van jazz, soos vaste akkoordveranderings of tempo's, weg te gooi. Terwyl dit gewoonlik as eksperimenteel en avant-garde beskou word, is gratis jazz ook teenoorgestelde beskou as 'n poging om jazz terug te keer na sy 'primitiewe', dikwels godsdienstige wortels, en die klem op kollektiewe improvisasie. Gratis jazz hou sterk verband met die innovasies van die 1950's van Ornette Coleman en Cecil Taylor en die latere werke van die saksofonis John Coltrane. Ander belangrike pioniers was Charles Mingus, Eric Dolphy, Albert Ayler, Archie Shepp, Joe Maneri en Sun Ra. Alhoewel 'gratis jazz' vandag die algemeen gebruikte term is, is baie ander terme gebruik om die los gedefinieerde beweging te beskryf, waaronder 'avant-garde', 'energiemusiek' en 'The New Thing'. Gedurende die bloeitydperk van die vroeë en middel 60's is baie gratis jazz vrygestel deur gevestigde etikette soos Prestige, Blue Note en Impulse, sowel as onafhanklikes soos ESP Disk en BYG Actuel. Gratis improvisasie of gratis musiek is geïmproviseerde musiek sonder enige reëls buite die logika of neiging van die betrokke musikant (s). Die term kan beide verwys na 'n tegniek (gebruik deur enige musikant in enige genre) en as 'n herkenbare genre in eie reg. Gratis improvisasie, as 'n musiekgenre, het in die middel tot laat 1960's in die VSA en Europa ontwikkel, grootliks as 'n uitvloeisel van gratis jazz en moderne klassieke musiek. Daar word gesê dat nie een van die belangrikste eksponente in die hoofstroom beroemd is nie, maar in eksperimentele kringe is 'n aantal gratis musikante bekend, waaronder die saksofoniste Evan Parker, Anthony Braxton, Peter Brötzmann en John Zorn, drummer Christian Lillinger, trombonis George Lewis, kitaarspelers Derek Bailey, Henry Kaiser en Fred Frith en die improvisasiegroepe The Art Ensemble of Chicago en AMM.
AllMusic Guide sê dat "tot omstreeks 1967 die wêrelde van jazz en rock feitlik heeltemal apart was".  Die term "jazz-rock" (of "jazz/rock") word dikwels gebruik as 'n sinoniem vir die term "jazz fusion". Sommige maak egter 'n onderskeid tussen die twee terme. Die Free Spirits word soms as die vroegste jazz-rockgroep genoem.  Gedurende die laat 1960's, op dieselfde tyd dat jazzmusici met rockritmes en elektriese instrumente eksperimenteer, het rockgroepe soos Cream and the Grateful Dead 'elemente van jazz in hul musiek begin inkorporeer' deur 'te eksperimenteer met uitgebreide vrye vorm improvisasie ". Ander "groepe soos Blood, Sweat & amp Tears het direk harmoniese, melodiese, ritmiese en instrumentele elemente uit die jazztradisie geleen".  Die rockgroepe wat jazz -idees gebruik het (soos Soft Machine, Colosseum, Caravan, Nucleus, Chicago, Spirit en Frank Zappa) het die kombinasie van die twee style met elektriese instrumente omskep.  Aangesien rock dikwels direktheid en eenvoud bo virtuositeit beklemtoon, het jazz-rock oor die algemeen ontstaan ​​uit die artistiekste ambisieuse rock-subgenres van die laat 1960's en vroeë 70's: psychedelia, progressiewe rock en die beweging van sanger-liedjieskrywer.  Miles Davis Tewe Brew sessies, wat in Augustus 1969 opgeneem is en die daaropvolgende jaar vrygestel is, het meestal die jazz se gewone swingtakt laat vaar ten gunste van 'n rock-terugslag wat deur elektriese basgroef veranker is. Die opname ". Gemengde gratis jazzblaas deur 'n groot ensemble met elektroniese klawers en kitaar, plus 'n digte mengsel van perkussie."  Davis het ook die invloed van die rots gebruik deur sy trompet deur elektroniese effekte en pedale te speel. Terwyl die album 'n goue plaat aan Davis gegee het, het die gebruik van elektriese instrumente en rockslae baie onrus onder sommige meer konserwatiewe jazzkritici veroorsaak.
(Sien ook: Lys van films wat verband hou met die hippie-subkultuur) Die teenkultuur is nie net deur die rolprent beïnvloed nie, maar het ook 'n belangrike rol gespeel in die verskaffing van inhoud en talent wat relevant is vir die filmbedryf. Bonnie en Clyde het die jeug getref deurdat "die vervreemding van die jongmense in die sestigerjare vergelykbaar was met die regisseur se beeld van die dertigerjare."  Films van hierdie tyd fokus ook op die veranderinge wat in die wêreld plaasvind. 'N Teken hiervan was die sigbaarheid wat die hippie -subkultuur in verskillende hoof- en ondergrondse media gekry het. Hippie -uitbuutfilms is uitbuitingsfilms uit die 1960's oor die hippie -teenkultuur  met stereotipiese situasies wat verband hou met die beweging, soos dagga en LSD -gebruik, seks en wilde psigedeliese partytjies. Voorbeelde sluit in Die liefde-ins, Psych-Out, Die reis, en Wilde in die strate. Die musiekspel Hare geskokte verhooggehore met naaktheid op die hele front. Dennis Hopper se "Road Trip" -avontuur Easy Rider (1969) word aanvaar as een van die belangrikste rolprente van die era.  Medium koel het die Demokratiese Konvensie van 1968 saam met die polisie -onluste in Chicago in 1968 uitgebeeld. 
Ingehuldig deur die vrystelling van Andy Warhol in 1969 Blou fliek, die verskynsel van volwasse erotiese films wat deur bekendes in die openbaar bespreek word (soos Johnny Carson en Bob Hope),  en ernstig opgeneem word deur kritici (soos Roger Ebert),   'n ontwikkeling waarna Ralph Blumenthal van Die New York Times, as 'porno chic', en later bekend as die Golden Age of Porn, vir die eerste keer in die moderne Amerikaanse kultuur begin het.    Volgens die bekroonde skrywer Toni Bentley, die rolprent van Radley Metzger uit 1976 Die opening van Misty Beethoven, gebaseer op die toneelstuk Pygmalion deur George Bernard Shaw (en die afgeleide daarvan, My Fair Lady), word beskou as die 'kroonjuweel' van hierdie 'Goue Eeu'.  
In Frankryk was die New Wave 'n algemene term wat deur kritici bedink is vir 'n groep Franse filmmakers van die laat 1950's en 1960's, beïnvloed deur Italiaanse Neorealisme en klassieke Hollywood -rolprente. Alhoewel dit nooit 'n formeel georganiseerde beweging was nie, is die New Wave-rolprentmakers verbind deur hul selfbewuste verwerping van klassieke filmvorm en hul gees van jeugdige ikonoklasma en is dit 'n voorbeeld van Europese kunsfilms. Baie was ook besig met hul werk met die sosiale en politieke omwentelinge van die era, wat hul radikale eksperimente met redigering, visuele styl en vertelling deel uitmaak van 'n algemene breuk met die konserwatiewe paradigma. Die linkeroewer, of Rive Gauche, groep is 'n kontingent van filmmakers verbonde aan die Franse New Wave, wat eers deur Richard Roud as sodanig geïdentifiseer is.  Die ooreenstemmende "regterbank" -groep bestaan ​​uit die meer bekende en finansieel suksesvolle New Wave -direkteure wat verband hou met Cahiers du cinéma (Claude Chabrol, François Truffaut en Jean-Luc Godard).  Direkteure van die linkerbank sluit in Chris Marker, Alain Resnais en Agnès Varda.  Roud beskryf 'n kenmerkende "voorliefde vir 'n soort Boheemse lewe en 'n ongeduld met die ooreenstemming van die Right Bank, 'n hoë mate van betrokkenheid by literatuur en die plastiese kunste, en 'n gevolglike belangstelling in eksperimentele filmmaak", sowel as 'n identifikasie met die politieke linkse.  Ander film "nuwe golwe" van regoor die wêreld wat verband hou met die 1960's is New German Cinema, Czechoslovak New Wave, Brazilian Cinema Novo en Japanese New Wave. Gedurende die sestigerjare het die term 'kunsfilm' in die Verenigde State baie meer wyd gebruik as in Europa. In die VSA word die term dikwels baie breed gedefinieer, insluitend vreemde taal (nie-Engelse) "outeur" films, onafhanklike films, eksperimentele films, dokumentêre en kortfilms. In die sestigerjare het 'kunsfilm' 'n eufemisme in die VSA geword vir rasse Italiaanse en Franse B-films. Teen die sewentigerjare is die term gebruik om seksueel eksplisiete Europese films met 'n artistieke struktuur soos die Sweedse film te beskryf Ek is nuuskierig (geel). Die 1960's was 'n belangrike tydperk in kunsfilm, die vrystelling van 'n aantal baanbrekende films wat aanleiding gegee het tot die Europese kunsfilm wat teenkulturele eienskappe gehad het by filmmakers soos Michelangelo Antonioni, Federico Fellini, Pier Paolo Pasolini, Luis Buñuel en Bernardo Bertolucci.
Kultuurhistorici - soos Theodore Roszak in sy opstel uit 1986 "From Satori to Silicon Valley" en John Markoff in sy boek Wat die slaapsaal gesê het,  het daarop gewys dat baie van die vroeë baanbrekers van persoonlike rekenaars uit die teenkultuur van die Weskus ontstaan ​​het. Baie vroeë rekenaar- en netwerkpioniers, nadat hulle LSD ontdek het en op die kampusse van UC Berkeley, Stanford en MIT in die laat 1960's en vroeë 1970's rondgedwaal het, sou uit hierdie kaste van sosiale 'mispassings' ontstaan ​​om die moderne wêreld van tegnologie te vorm, veral in Silikon vallei.
Godsdiens, spiritualiteit en die okkulte Redigeer
Baie hippies het die hoofstroom georganiseerde godsdiens verwerp ten gunste van 'n meer persoonlike geestelike ervaring, wat dikwels gebaseer is op inheemse en volksoortuigings. As hulle die algemene gelowe volg, sou hippies waarskynlik Boeddhisme, Daoïsme, Hindoeïsme, Unitaristiese Universalisme en die restorasionistiese Christendom van die Jesusbeweging omhels. Sommige hippies het neo-heidendom aangeneem, veral Wicca. Wicca is 'n heksery -godsdiens wat in 1951 meer prominent geword het, met die herroeping van die Hekserywet van 1735, waarna Gerald Gardner en ander, soos Charles Cardell en Cecil Williamson, hul eie weergawes van die vaartuig begin publiseer het. Gardner en ander het nooit die term "Wicca" as 'n godsdienstige identifiseerder gebruik nie, bloot met verwysing na die "heksekultus", "heksery" en die "Ou Godsdiens". Gardner het egter na hekse verwys as "die Wica".  Gedurende die 1960's het die naam van die godsdiens genormaliseer tot "Wicca".   Gardner se tradisie, later Gardnerianisme genoem, het gou die dominante vorm in Engeland geword en versprei na ander dele van die Britse Eilande. Na die dood van Gardner in 1964, het die Craft onverpoosd gegroei ondanks sensasie en negatiewe uitbeeldings in Britse blad, met nuwe tradisies wat deur figure soos Robert Cochrane, Sybil Leek en veral Alex Sanders, wie se Alexandrian Wicca, hoofsaaklik op Gardnerian gebaseer was, vermeerder het. Wicca, hoewel die klem op seremoniële magie geplaas is, het vinnig versprei en baie media -aandag gekry.
In sy boek uit 1991, Hippies en Amerikaanse waardes, Beskryf Timothy Miller die hippie -etos as in wese 'n 'godsdienstige beweging' wie se doel was om die beperkings van hoofstroom godsdienstige instellings te oorskry. 'Soos baie andersdenkende godsdienste, was die hippies geweldig vyandig teenoor die godsdienstige instellings van die dominante kultuur, en het hulle probeer om nuwe en voldoende maniere te vind om die take te verrig wat die dominante godsdienste nie kon uitvoer nie.'  ​​In sy belangrike, tydelike werk, Die Hippie Trip, skrywer Lewis Yablonsky merk op dat diegene wat die meeste gerespekteer is in hippie-omgewings die geestelike leiers was, die sogenaamde 'hoëpriesters' wat gedurende daardie era na vore gekom het. 
Een so 'n hippie "hoëpriester" was die instrukteur van die San Francisco State College, Stephen Gaskin. Vanaf 1966 het Gaskin se "Monday Night Class" uiteindelik die lesingsaal uitgegroei en het 1 500 hippie -volgelinge gelok in 'n oop bespreking van geestelike waardes, gebaseer op Christelike, Boeddhistiese en Hindoe -leerstellings. In 1970 stig Gaskin 'n Tennessee -gemeenskap genaamd The Farm, en hy noem steeds sy godsdiens as 'Hippie'.   
Timothy Leary was 'n Amerikaanse sielkundige en skrywer, bekend vir sy voorstander van psigedeliese middels. Op 19 September 1966 stig Leary die League for Spiritual Discovery, 'n godsdiens wat LSD as sy heilige sakrament verklaar, deels as 'n onsuksesvolle poging om die wettige status te handhaaf vir die gebruik van LSD en ander psigedelika vir die aanhangers van die godsdiens op grond van 'n 'vryheid' van godsdiens "argument. Die psigedeliese ervaring was die inspirasie vir John Lennon se liedjie "Tomorrow Never Knows" in The Beatles se album Revolver.  Hy publiseer in 1967 'n pamflet met die naam Begin u eie godsdiens om dit juis aan te moedig (sien hieronder onder "geskrifte") en is genooi om die Human Be-In byeenkoms van 30 000 hippies van 14 Januarie 1967 in Golden Gate Park in San Francisco by te woon. aan, skakel in, val uit ". 
Die Principia Discordia is die grondteks van Discordianism geskryf deur Greg Hill (Malaclypse the Younger) en Kerry Wendell Thornley (Lord Omar Khayyam Ravenhurst). Dit is oorspronklik gepubliseer onder die titel "Principia Discordia or How The West Was Lost" in 'n beperkte uitgawe van vyf eksemplare in 1965. Die titel, wat letterlik "Discordant Principles" beteken, is in ooreenstemming met die neiging van Latyn om hipotaktiese grammatikale rangskikkings te verkies . In Engels sou 'n mens verwag dat die titel "Principles of Discord" sou wees. 
Die blywende impak (insluitend onbedoelde gevolge), kreatiewe uitsette en algemene nalatenskap van die teenkultuur -era word steeds aktief bespreek, gedebatteer, geminag en gevier.
2014: professore en skrywers Alice Echols en David Farber van die 1960's-era teenkultuuruniversiteit bespreek die inhoud en nalatenskap van die teenkultuur op C-SPAN.
Selfs die opvattings oor wanneer die teenkultuur die Beat Generation onderdruk het, wanneer dit vir die opvolgende generasie meegegee het en wat daartussen gebeur het, is oop vir debat. Volgens die opvallende Britse ondergrondse en teenkultuurskrywer Barry Miles, "het dit vir my gelyk asof die sewentigerjare die meeste dinge was wat mense aan die sestigerjare toeskryf, werklik gebeur het: dit was die ouderdom van uiterstes, mense het meer dwelms geneem, langer hare gehad, vreemdere klere, meer seks, meer gewelddadige protesoptogte en meer teenstand ondervind deur die establishment. Dit was die era van seks en dwelms en rock'n'roll, soos Ian Dury gesê het. mense in die Verenigde Koninkryk en miskien tien keer soveel as in die VSA - hoofsaaklik as gevolg van teenkanting teen die Viëtnam -oorlog, terwyl die idees in die sewentigerjare oor die hele wêreld versprei het. 
'N Onderrig -eenheid van die Columbia -universiteit oor die teenkultuur -era sê: "Hoewel historici nie saamstem oor die invloed van die teenkultuur op die Amerikaanse politiek en samelewing nie, beskryf die meeste die teenkultuur in soortgelyke terme. Feitlik alle skrywers - byvoorbeeld aan die regterkant, Robert Bork in Slouching Gomorrah: Modern Liberalism and American Decline (New York: Regan Books, 1996) en, links, Todd Gitlin in The Sixties: Years of Hope, Days of Rage (New York: Bantam Books, 1987)-kenmerk die teenkultuur as selfgenoegsaam, kinderagtig, irrasioneel, narsisties en selfs gevaarlik. Tog vind baie liberale en linkse historici konstruktiewe elemente daarin, terwyl diegene aan die regterkant geneig is om dit nie te doen nie. "
Die skermlegende John Wayne het aspekte van sosiale programme in die 1960's gelykgestel aan die opkoms van die welsynstaat, ". Ek weet alles daarvan. Aan die einde van die twintigerjare, toe ek 'n tweede jaar by USC was, was ek self 'n sosialis - maar nie toe ek vertrek nie Die gemiddelde kollege wens idealisties dat almal roomys en koek vir elke maaltyd kan hê, maar namate hy ouer word en meer nadink oor die verantwoordelikhede van sy en sy medemens, kom hy agter dat dit nie so kan werk nie - dat sommige mense sal net nie hul vrag dra nie. Ek glo in welsyn-'n welsynswerkprogram. Ek dink nie 'n kerel moet op sy agterkant kan sit en welsyn ontvang nie. Ek wil graag weet hoekom goed opgeleide idiote steeds om verskoning vra vir lui en kla mense wat dink die wêreld is hulle 'n bestaan ​​te danke. Ek wil graag weet hoekom hulle verskonings maak vir lafaards wat in die polisie se gesigte spoeg en dan agter die geregtelike snikkende susters hardloop. Ek kan nie hierdie mense verstaan ​​nie wat plakkate dra om die lewe van een of ander misdadiger te red, maar tog niks het nie vir die onskuldige slagoffer. " 
Die voormalige liberaal -demokraat Ronald Reagan, wat later 'n konserwatiewe goewerneur van Kalifornië en die 40ste president van die VSA geword het, het opgemerk dat 'n groep betogers tekens dra: 'Die laaste klompie bordjies het tekens gedra met die woorde' Maak liefde, nie oorlog nie '. Die enigste probleem was dat hulle ook nie in staat was om dit te doen nie. "  
Die 'generasiegaping' tussen die welgestelde jongmense en hul ouers wat dikwels armoede het, was 'n kritieke komponent van die kultuur van die 1960's. In 'n onderhoud met die joernalis Gloria Steinem tydens die Amerikaanse presidensiële veldtog van 1968, het die eersgenoemde presidentsvrou, Pat Nixon, die generasie-kloof in die wêreldbeskouing tussen Steinem, 20 jaar jonger, en haarself blootgelê nadat Steinem mev Nixon ondersoek het oor haar jeug, rolmodelle en leefstyl. Pat Nixon, 'n hardnekkige kind van die Groot Depressie, het aan Steinem gesê: 'Ek het nooit tyd gehad om aan sulke dinge te dink, wie ek wou wees, of wie ek bewonder het, of om idees te hê nie. anders. Ek moes werk. Ek het nie net teruggesit en gedink aan myself of aan my idees of wat ek wou doen nie. Ek het aanhou werk. Ek het nie tyd om my te bekommer oor wie ek bewonder of wie ek identifiseer nie met. Ek het dit nooit maklik gehad nie. Ek is glad nie soos jy nie. al die mense wat dit maklik gehad het. " 
In ekonomiese terme word beweer dat die teenkultuur eintlik maar net neerkom op die skep van nuwe bemarkingsegmente vir die "hip" skare. 
Selfs voordat die teenkultuurbeweging sy toppunt van invloed bereik het, is die konsep van die aanneming van sosiaal-verantwoordelike beleid deur vestigingsondernemings bespreek deur die ekonoom en Nobelpryswenner Milton Friedman (1962): '' Min tendense kan die grondslag van ons vrye so grondig ondermyn. die aanvaarding deur korporatiewe amptenare van 'n ander sosiale verantwoordelikheid as om soveel geld as moontlik vir hul aandeelhouers te verdien. Dit is 'n fundamenteel ondermynende leerstelling. weet wat dit is? Kan selfgekose privaat individue besluit wat die sosiale belang is? " 
In 2003 word die skrywer en voormalige Free Speech -aktivis Greil Marcus aangehaal: "Wat vier dekades gelede gebeur het, is geskiedenis. 'n herinnering aan die doeltreffendheid en vreugde en bevrediging van soortgelyke protesoptredes wat in jare tevore plaasgevind het. 
Toe hy gevra is oor die vooruitsigte van die teenkultuurbeweging in die digitale era, het die voormalige Grateful Dead-skrywer en selfgestileerde 'cyberlibertarian' John Perry Barlow gesê: 'Ek het begin as 'n tiener-beatnik, daarna 'n hippie geword en daarna 'n cyberpunk geword. En nou is ek nog steeds 'n lid van die teenkultuur, maar ek weet nie wat ek dit moet noem nie. En ek was geneig om te dink dat dit 'n goeie ding was, want as die teenkultuur in Amerika eers 'n naam kry, media kan dit in ag neem, en die reklame -industrie kan dit in 'n bemarkingsfoelie verander. daar mag geen samehangende beweging wees nie. " 
Gedurende die era het konserwatiewe studente beswaar aangeteken teen die teenkultuur en maniere gevind om hul konserwatiewe ideale te vier deur boeke soos J. Edgar Hoover te lees 'N Studie van kommunisme, by studente -organisasies soos die Republikeine van die Kollege aangesluit en Griekse geleenthede gereël wat geslagsnorme versterk het. 
Advokaat vir vrye toespraak en sosiale antropoloog Jentri Anders het opgemerk dat 'n aantal vryhede onderskryf word in 'n teenkulturele gemeenskap waarin sy geleef en bestudeer het: 'vryheid om u potensiaal te ondersoek, vryheid om u self te skep, vryheid van persoonlike uitdrukking, vryheid van skedulering, vryheid van streng gedefinieerde rolle en hiërargiese statusse. "Boonop het Anders geglo dat sommige in die teenkultuur die opvoeding van kinders wou aanpas, sodat dit nie ontmoedig nie, maar eerder aangemoedig word," estetiese sin, liefde vir die natuur, passie vir musiek, begeerte om na te dink, of sterk onafhanklikheid. "  
In 2007 het Merry Prankster Carolyn "Mountain Girl" Garcia gesê: "Ek sien oorblyfsels van daardie beweging oral. is dat eksentrisiteit nie meer so vreemd is nie. Ons het diversiteit op baie maniere in hierdie land aangeneem. Ek dink wel dat dit ons 'n uitstekende diens gelewer het. " 
Die 1990-genomineerde dokumentêre film Berkeley in die sestigerjare    beklemtoon waaruit Owen Gleiberman kom Vermaak weekliks opgemerk:
"Die film sê nie dat baie van die bewegings van die sosiale protes in die 60's te ver gegaan het nie. Dit toon aan dat protes teen die einde van die dekade op sigself 'n narkotika geword het." 
Films soos Terugkeer van die Secaucus 7 en Die Groot Chill  het die lewe van die idealistiese Boomers van die teenkulturele 60's tot hul ouer self in die 80's aangepak langs die TV -reeks dertig iets.  Die nostalgie van die generasie vir die genoemde dekade is ook gekritiseer.  
Panos Cosmatos, regisseur van die film in 2010 Beyond the Black Rainbow, erken 'n afkeer van die geestelike ideale van Baby Boomers in New Age, 'n kwessie wat hy in sy film bespreek. Die gebruik van psigedeliese middels vir verstandsuitbreidingsdoeleindes word ook ondersoek,  alhoewel Cosmatos se opvatting dit "donker en verontrustend" is, 'n 'merk van psychedelia wat in direkte opposisie staan ​​teen die blommekind, 'n magiese sampioen-vredesreis' 'n resensent het een van die karakters wat toevallig 'n Boomer was, beskryf: 
Ek beskou Arboria as 'n soort naïef. Hy het die beste bedoelings gehad om die menslike bewussyn te wil uitbrei, maar ek dink dat sy ego dit in die weg gesteek het, en uiteindelik het dit 'n giftige, vernietigende ding geword. Omdat Arboria die bewussyn probeer beheer en die verstand beheer. Daar is 'n oomblik van waarheid in die film waar die hele ding begin ontbind omdat dit ophou om hul menswees en om 'n onbereikbare doelwit gaan. Dit is die "Black Rainbow": probeer om 'n soort onbereikbare toestand te bereik wat uiteindelik, waarskynlik vernietigend is. 
Die volgende mense is bekend vir hul betrokkenheid by die teenkultuur van die 1960's. Sommige is belangrike toevallige of kontekstuele figure, soos Beat Generation -figure wat ook direk deelgeneem het aan die latere teenkultuur -era. Die primêre gebied (e) van die merkwaardigheid van elke figuur word aangedui op die Wikipedia -bladsye van hierdie figure. Hierdie afdeling is nie bedoel om volledig te wees nie, maar eerder 'n verteenwoordigende deursnit van individue wat aktief is binne die groter beweging. Alhoewel baie van die mense wat op die lys is, bekend is vir burgerregte -aktivisme, word sommige figure wie se primêre aansienlikheid binne die gebied van die burgerregtebeweging was, elders gelys. Hierdie afdeling is nie bedoel om assosiasies te skep tussen enige van die gegewe gegewens bo wat elders gedokumenteer word nie. (sien ook: Lys van burgerregte -leiers Sleutelfigure van die New Left -tydlyn van die teenkultuur van die 1960's).
Die Gees van die Eerste Aardedag
In die kwynende maande van die 1960's vermeerder omgewingsprobleme soos 'n veelkoppige hidra, 'n monster wat niemand kon verstaan ​​nie, wat nog te sê mak of dood te maak. Onstuimige lugbesoedeling hou verband met siektes en sterftes in New York, Los Angeles, en elders omdat skadelike dampe, wat deur motors en fabrieke uitgespoel word, die stadslewe minder en minder draaglik maak. In die nasleep van Rachel Carson se topverkoper in 1962, Stil Lente, was daar wydverspreide kommer oor grootskaalse gebruik van plaagdoders, dikwels naby digbevolkte gemeenskappe.
Daarbenewens is daar groot viskoste op die Great Lakes aangemeld, en die media het die nuus gebring dat Lake Erie, een van Amerika se grootste vars waters, besig is om te sterf. Ohio het weer 'n ruk gekry toe Cleveland se Cuyahoga -rivier, 'n slagaar wat oorstroom is met olie en giftige chemikalieë, deur spontane verbranding in vlamme uitgebars het.
In 'n reaksie wat ooreenstem met die probleem, het na raming 20 miljoen Amerikaners op 22 April 1970 bymekaargekom om deel te neem aan 'n skouspelagtige goed gepubliseerde omgewingsdemonstrasie, bekend as "Aardedag". Die saamtrekke, inskrywings, toesprake en publisiteitsgedagtes het byna glad verloop, te midde van 'n hewige en triomfantelike atmosfeer wat verder versterk is deur die perfekte lenteweer. Maar die maande voor Aardedag was woes en die sukses van die geleentheid was tot op die laaste oomblik onvoorspelbaar.
Sulke onsekerheid is endemies wanneer vrywillige inspanning die dryfveer agter enige aktiwiteit is, laat staan ​​nog so ambisieus soos Aardedag 1970. Sommige van die voetsoolvlak -aktiviste wat die werk van duisende vrywilligers op Aardedag gekoördineer het, het redelik laat by die omgewing aangekom hulle tande sny oor ander politieke kwessies van die 1960's, soos burgerregte en die anti-oorlogsbeweging. Ander was egter al jare lank intens betrokke by omgewingsoorsake. Wat ook al hul agtergrond, hierdie aktiviste was die dryfveer nie net agter Aardedag nie, maar ook agter baie kleiner en minder gepubliseerde omgewingshervormings gedurende die laaste maande van die 1960's.
Die term "Breathers 'Lobby" is geskep deur die Wall Street Journal in die laat 1960's om een ​​van die mees prominente komponente van die grondvlakbeweging aan te dui: die samelewings van groepe teen lugbesoedeling wat die afgelope dekade in stedelike gebiede regoor die land ontstaan ​​het. GASP in Los Angeles en Pittsburgh, die Metropolitan Washington Coalition on Clean Air, die Delaware Clean Air Coalition en ander soortgelyke groepe begin met sweet equity, en kwalifiseer dan vir toelaes en tegniese hulp van die federale regering. Groepe wat fokus op kwessies oor waterkwaliteit het ook dramatiese opgang gemaak: veral die Lake Michigan Federation en Get Oil Out in Santa Barbara, Kalifornië.
Die houding teen besoedeling van hierdie groepe, na die verandering van die klimaat van politieke opinie op staats- en plaaslike vlak, het vinnig deurgegee in hoofartikels en redaksionele tekenprente in die voorste koerante van die land. Selfs Broadway het die omgewings-tema opgeneem toe die musiekblyspel 'n treffer was Hare besmette lugbesoedeling met 'n skreeusnaakse liedjie genaamd "The Air", wat eindig in 'n verstikkende hoes. Lesers het 'n reeks uitlokkende boeke oor die omgewing geneem: Die hele aarde katalogus, John Sax's Die Omgewingsbrief van Regte, Van Paul Ehrlich Die bevolkingsbom, en Charles Reich's Die vergroening van Amerika. Studente wat ingeskakel was in die teenkultuur, het omgewingsboodskappe opgetel uit rock -lirieke.
Mediadekking oor die massiewe jeugbyeenkomste van 1969 - sowel as die ghetto -onluste van 1965 tot 1968 - het bygedra tot 'n indruk op die Amerikaanse publiek dat die Verenigde State 'n stedelike land geword het met komplekse probleme wat deur 'n groot aantal mense vererger word. Vroeg in die 1960's het die meeste retoriek oor die toestand van Amerika se lug, water en ander hulpbronne rondom die woord "bewaring" gedraai, met groot klem op die bewaring van parke en ontspanningsgebiede.
Die woord "omgewing" het eers aan die einde van die dekade wyd gebruik geword. Teen daardie tyd het toegewyde aktiviste besef dat stedelike omgewings nog jare die slagveld sou wees, maar hulle wou hê dat die Amerikaanse publiek en Amerikaanse politieke leiers dit ook sou verstaan.
Een prominente politikus, Gaylord Nelson, destydse senator van Wisconsin, was gedurende die 1960's gefrustreerd deur die feit dat slegs 'n "handjievol" van sy kollegas in die kongres belangstelling in omgewingskwessies gehad het. Aan die ander kant, tydens sy reise deur die Verenigde State, was hy baie beïndruk deur die toewyding en die kundigheid van die talle studente en vrywilligers wat besoedeling in hul gemeenskappe probeer oplos.
Op so 'n reis, in Augustus 1969, het Nelson 'n strategie opgestel om die gaping tussen die voetsoolvlak -aktiviste van die kongres en die algemene publiek te oorbrug. Terwyl hy op pad was na 'n omgewingsrede in Berkeley, Kalifornië, blaai die senator deur 'n afskrif van Walle tydskrif, toe 'n artikel oor anti-oorlogse onderrig hom opval. Dit het by hom opgekom dat die leer-in-konsep ewe goed kan werk om die publiek se bewustheid van omgewingskwessies te verhoog.
In September, tydens 'n baanbrekende toespraak in Seattle, kondig senator Nelson die konsep van die onderrig aan en ontvang dekking daaroor Tyd en Nuusweek en op die voorblad van die New York Times. 'N Paar weke later, by sy kantoor op Capitol Hill, het hy 'n nie-winsgewende, nie-partydige organisasie genaamd Environmental Teach-In, Inc. opgerig. Kongreslid van Kalifornië en Sidney Howe, destyds die president van The Conservation Foundation.
Volgens hom was die hoofdoel van die nuwe organisasie om vroeg in 1970 die grondslag te lê vir 'n groot reeks onderrigreëls oor die omgewing. [van die omgewing] tot die politieke dialoog van die land. " Baie vinnig het Environmental Teach-In beloftes ontvang van die senator self ($ 15,000), van die United Auto Workers en die AFL-CIO ($ 2,000 elk), sowel as van The Conservation Foundation ($ 25,000) en ander organisasies.
Vroeg in Desember kies senator Nelson 'n 25-jarige met die naam Denis Hayes, die dinamiese voormalige president van die Stanford-studentekorps, as nasionale koördineerder. Hayes, wat die planne om die Harvard Law School te betree, uitstel, begin onmiddellik planne maak vir die eerste Aardedag.
Van die begin af bemoeilik deur 'n uiters beperkte begroting (ongeveer $ 190,000), huur hy 'n kantoor in Washington en versamel 'n entoesiastiese groep vrywilligers, meestal studente. Die mees belowende en toegewydste hiervan is koördineerders vir verskillende streke van die land genoem. In 'n atmosfeer werk die koördineerder van die Midde -Weste, Barbara Reid Alexander, as 'massale verwarring', en word daagliks oorstroom deur strome telefoonoproepe en oorvol posbusse.
Senator Nelson se senaatpersoneel het sy volle steun en leiding verleen aan die werk van Hayes en sy assistente, waarvan slegs 'n paar salarisse was en slegs op geringe vlakke. Nelson en Hayes het reeds ooreengekom dat die inskrywings, waar moontlik, nie op universiteitskampusse moet plaasvind nie, maar in openbare ruimtes binne die gemeenskap, en verder dat aktiewe deelname van vakbonde, die League of Women Voters, gevra moet word. en ander organisasies. Laasgenoemde doel is verwesenlik, maar nie eersgenoemde nie, ten minste nie in die mate wat oorspronklik bedoel was nie.
Een van die meesterslae was die aankoop van 'n volledige bladsy-advertensie wat in die New York Times vroeg in Februarie 1970. Die advertensie het aangekondig dat burgers op 22 April 1970, op plekke in die Verenigde State, sou betoog vir 'n skoner omgewing. Die bydrae het onmiddellik begin intree, en nog beter, die nuuskierigheid van reuse -netwerke het groot geword.
22 April 1970, 'n Woensdag, was 'n heerlike lentedag in die meeste dele van die land. Koerante soos die New York Times en die Washington Post het die vorige dag dekking op die voorblad aan die rooster van geskeduleerde geleenthede gegee, en die televisienetwerke het ook genoeg dekking verskaf om die naderende dag iets van die aura van 'n nasionale vakansiedag te gee.
Miskien was die indrukwekkendste viering in New York, wie se burgemeester, John V. Lindsay, die volle gewig van sy invloed agter Earth Day ingegooi het. Vir vyf uur lank was Fifth Avenue gesluit vir verkeer tussen 14th Street en 59th Street, wat die middestad van Manhattan feitlik tot stilstand gebring het.
Een innoverende groep betogers het aandag getrek deur 'n net vol dooie visse deur die deur te sleep en vir verbygangers te skree: 'Dit kan jy wees!' Later op die dag het 'n byeenkoms oorloop na Union Square, terwyl burgemeester Lindsay, bygestaan ​​deur bekendes Paul Newman en Ali McGraw, praat van 'n verhoogde platform wat uitkyk oor 'n see van glimlaggende gesigte. In New York, net soos elders, het self-polisiedemonstrante verrassende klein rommel agtergelaat.
In Washington was die fokus van die gebeure die Washington -monument en sy aangrensende Sylvan -teater, waar duisende Aardedag -betogers vergader het om toesprake sowel as liedjies deur Pete Seeger en ander kunstenaars te hoor. Een van die opmerklikste uitsprake deur Denis Hayes, het dit duidelik gemaak dat Aardedag 'n begin was, nie 'n doel op sigself nie: "As die omgewing 'n modegier is, sal dit ons laaste gier wees. Ons bou 'n beweging, 'n beweging met 'n breë basis, 'n beweging wat tradisionele politieke grense oorskry. Dit is 'n beweging wat mense meer waardeer as tegnologie, mense meer as politieke grense, mense meer as wins. "
Daar was geen nut om na Capitol Hill te marsjeer nie, want die kongres op bevel van Gaylord Nelson en ander het teruggekeer, sodat lede na hul kiesafdelings kon terugkeer en saamtrekke kon deelneem. Interessant genoeg moes baie van hierdie politici voorbereide tekste by Nelson en Environmental Teach-In, Inc.Philadelphia, Chicago, Los Angeles en die meeste ander groot Amerikaanse stede was in werklikheid ook tonele van Earth Day -byeenkomste, 80 persent van alle vieringe was stedelike aangeleenthede.
Vir talle deelnemers was Aardedag 'n keerpunt in hul lewens, wat hulle tot vandag toe met ontsag en eerbied onthou. "Dit was iets magies en katalities," het Denis Hayes opgemerk, "wat 'n groot deursnit van Amerikaners raak." Byron Kennard, destyds 'n voetsoolvlakkoördineerder by The Conservation Foundation, was ook beïndruk deur 'een van die grootste vreedsame betogings in die geskiedenis van die mens, ['n gebeurtenis] heilig in my geheue'. '' N Bekoorlike gebeurtenis '', ''n vreugdevolle geleentheid' '' ''n meesterstuk in openbare betrekkinge' ', 'n grondslag van 'n nasionale omgewingsbewussyn' was lofprysinge wat ander deelnemers opgetower het.
Aardedag was ook die grondslag van baie omgewingsloopbane. Denis Hayes en Ed Furia, wat aan die hoof staan ​​van die 20ste bestaansjaar van Aardedag, is tipies van baie individue wat omgewingsloopbane gebou het op die momentum wat daardie dag gegenereer is. Een voormalige deelnemer, Tom Jorling, is vandag kommissaris van die departement van omgewingsbewaring in New York, 'n ander, John Turner, is direkteur van die Amerikaanse vis- en wilddiens. Die lys gaan aan.
Openbare meningspeilings dui daarop dat 'n permanente verandering in nasionale prioriteite gevolg het op Aardedag 1970. Toe die peiling in Mei 1971 verklaar is, het 25 persent van die Amerikaanse publiek die beskerming van die omgewing as 'n belangrike doelwit verklaar, 'n toename van 2500 persent teenoor 1969. Die persentasie het steeds gegroei al is dit stadiger, so dit is regverdig om te sê dat die ideale wat op 22 April 1970 voorgehou is, hoe naïef en eenvoudig ook al op baie maniere, 'n blywende nalatenskap agtergelaat het.
Hulle is, in die woorde van Barry Commoner, "permanent ingebed in ons kultuur." Sam Love, wat die suidelike koördineerder van Environmental Teach-In was, stem heeltemal saam: "Wat my verbaas het, is die uithouvermoë van die omgewingsbeweging. Baie mense het gesê dat dit 'n blits in die pan is. Die geskiedenis het hulle verkeerd bewys . "
Met die stigting van EPA in Desember 1970 het die geskiedenis van die omgewingsbeweging 'n nuwe fase binnegegaan. Die agentskap is saamgesmelt van 44 organisasies versprei in nege departemente, en dit het 'n baie sterker profiel gegee aan die federale poging om omgewingsverval in die hele land te bekamp. Ook gedurende die sewentigerjare het bewaringsorganisasies, in ooreenstemming met die verskerpte tempo van omgewingshervorming, meer aktief standpunt ingeneem oor stedelike omgewingskwessies.
Hierdie privaat lobbygroepe het gou agtergekom dat hulle advokate, wetenskaplikes en ekonome nodig het om hul stem te laat hoor. Die hele omwenteling van omgewingsaktivisme het toenemend 'n aura van 'professionaliteit' aangeneem wat ver van die gewaagde soms simplistiese algemeenhede was wat op Aardedag 1970 bespreek is.
Tog, ten spyte van die opkoms van spesialiste en kundiges, word voetsoolvlak -emosies steeds gekook in die lig van plaaslike probleme, soos gebrekkige stortingsterreine of gevaarlike mediese afval, wat 'n gemeenskap van huiseienaars vinnig kan laat opvlam.
Die tekens belowe dat Earth Day 1990 geen gebrek aan vrywilligers of geld sal hê nie. Die begroting van $ 3 miljoen is 15 keer groter as die begroting van die 1970 -geleentheid, en die omvang daarvan sal wêreldwyd wees, eerder as streng beperk tot die Verenigde State en Kanada. Daar is eintlik alle rede om te verwag dat Earth Day 1990 'n gepaste nalatenskap sal wees van daardie April -dag 20 jaar gelede, selfs al was dit net vir 24 uur, dit lyk asof mense meer as wins en meer as tegnologie saak maak.
Ira Einhorn, teenkultuur -ghoeroe en moordenaar, sterf in die tronk op 79
Hy verkondig vrede, liefde en omgewingsbewustheid. Toe vermoor hy sy vriendin, steek haar lyk in 'n stoompomp en vlug na Europa.
Ira Einhorn was die liefling van die teenkultuur van Philadelphia in die 1960's en 70's. Hy was 'n charismatiese en flambojante persoonlikheid en verkondig vrede, liefde en omgewingsbewustheid en word 'n gesogte skakel om die stad se burgerlike instelling te help om die omwentelinge in die samelewing te begryp.
Toe verdwyn sy voormalige vriendin, Holly Maddux, wat hom verlaat het. Byna anderhalf jaar later het die polisie haar gemummifiseerde oorskot in 'n stoombak in sy woonstel aangetref.
Hy is in 1979 van haar moord aangekla. Maar voor sy verhoor voor die verhoor het hy na Europa gevlug en uiteindelik met 'n welgestelde Sweedse erfgenaam, Annika Flodin, getrou en hom in 'n omgeboude windpomp in Frankryk gaan vestig.
Meer as twee dekades later, na lang en ingewikkelde uitleweringsonderhandelinge, waarin hy 'n menseregte -saak in Frankryk geword het, is hy na Philadelphia teruggestuur om te verhoor. 'N Jurie het hom vinnig skuldig bevind en hy is lewenslank tronk toe gestuur sonder parool.
Mnr. Einhorn was byna 18 jaar in die tronk toe hy op 3 April in die State Correctional Institution Laurel Highlands in die suidweste van Pennsylvania oorlede is. Hy was 79.
Die lykskouer van Somerset County, Wally Miller, het in 'n telefoniese onderhoud gesê dat Einhorn aan langdurige hartprobleme gesterf het, wat nie verband hou met die koronaviruspandemie nie.
Sy dood het 'n einde gemaak aan 'n bisarre melodrama wat Philadelphiërs al dekades lank pla en wêreldwye aandag getrek het.
'Die hoofstuk is uiteindelik, regtig, afgesluit', het Elizabeth Hall, een van me. Maddux se susters, verlede week aan The Philadelphia Inquirer gesê.
'Ek dink baie mense in Philadelphia het gewag om te hoor' dat hy gesterf het, 'het sy gesê. 'Hy het op 'n lelike manier deel geword van die stad se bewussyn.'
In 1972 begin hy 'n vyfjarige verhouding met me. Maddux, afkomstig van Tyler, Texas, en studeer aan die nabygeleë Bryn Mawr College. Haar familie het nooit van hom gehou nie, aangesien hy hom as 'n boelie beskou het, en in 1977 het sy hom verlaat en na New York verhuis.
Hy was woedend en het geëis dat sy terugkeer na Philadelphia om haar besittings te gaan haal en gesê dat hy dit in die straat sou gooi as sy dit nie doen nie. Sy het teruggekom. En toe verdwyn sy. Sy was 30.
Mnr. Einhorn ontken enige betrokkenheid by haar verdwyning en sê dat sy na die plaaslike koöperasie gegaan het om tofu en spruite te koop en nooit teruggekeer het nie.
Dit was 'n mate van sy vermoë om belangrike verbintenisse te maak dat sy prokureur Arlen Specter, die voormalige distriksprokureur van die stad, wat destyds in 'n privaat praktyk was, 'n senator van die Verenigde State geword het nadat hy van moord aangekla is.
Mnr. Specter het daarin geslaag om die borgtog van mnr. Einhorn tot $ 40 000 te verminder. Om uit aanhouding vrygelaat te word, moes meneer Einhorn slegs 10 persent of $ 4 000 belê. Dit is betaal deur 'n Kanadese sosiale persoon, een van verskeie welgestelde mense wat hom finansieel ondersteun het en wat twyfel of hy by moord betrokke kon gewees het.
Ira Samuel Einhorn is op 15 Mei 1940 in Philadelphia gebore en studeer aan die Universiteit van Pennsylvania in 1961 met 'n hoofvak Engels.
Hy was 'n groot man met 'n vol baard en elektriese blou oë, 'n vroeë avatar van die teenkultuur vol bewustheid, ekologiese bewustheid en verbode psigedeliese middels. Hy het reeds in 1958 suur laat val en later 'n reddingsdiens begin vir mense wat deur slegte reise is. Hy het ook 'n reeks gratis kursusse aangebied, waaronder 'Analoë vir die LSD -ervaring'.
The Village Voice noem hom "ongetwyfeld Philadelphia se hoofhippie" en die stad se "nommer een freak". Hy het 'n wye verskeidenheid vriende aangetrek, van die Yippies Jerry Rubin en Abbie Hoffman tot korporatiewe bestuurders en burgerlike weldoeners.
"Ira was welsprekend oor wat in die wêreld gebeur," het Sam Katz, 'n voormalige burgemeesterskandidaat en Philadelphia -entrepreneur, in 'n telefoniese onderhoud gesê.
"Dit was die ouderdom van Waterman en die Viëtnam -oorlog en die generasiegaping, en hy was duidelik en dinamies en baie toeganklik," het Katz gesê. Mnr. Einhorn het 'n brug geword tussen die anti-establishment en die establishment, het hy gesê, en het dikwels tydens burgerlike geleenthede gepraat.
Maar sy donkerder kant en 'n monumentale ego het na vore gekom, veral tydens die eerste Aardedagviering in 1970, toe 20 miljoen mense regoor die land bymekaargekom het om aandag te vestig op omgewingsprobleme.
Soos twee omgewingsaktiviste later in 'n berig in The Inquirer geskryf het, het meneer Einhorn hom voor die Aardedag by organisatoriese vergaderings onwelkom gemaak, en toe, by die werklike gebeurtenis, 'gryp hy die mikrofoon en weier om die 30 minute lank op die podium, met die gedagte dat hy gratis televisie -publisiteit sou kry. "
Hy het later valslik beweer dat hy die stigter van Earth Day was, 'n titel wat algemeen toegeken word aan senator Gaylord Nelson, 'n demokraat in Wisconsin.
Mnr. Einhorn domineer met vroue en kan gewelddadig word as hy verwerp word. Die nuusmedia het berig dat hy op 'n stadium 'n vrou gewurg het totdat sy by 'n ander bewusteloos was, 'n vrou met 'n bottel oor die kop geslaan het.
Nadat me Maddux verdwyn het, het hy voortgegaan soos voorheen. Hy het aanhou toesprake hou en het in 1978 'n semester by die Institute of Politics aan die Harvard Kennedy School of Government deurgebring.
Die Maddux -gesin was gefrustreerd oor die gebrek aan vordering met die vind van hul dogter en het 'n privaat ondersoeker aangestel. Teen daardie tyd het die bure berig dat 'n stank uit die woonstel van meneer Einhorn kom en 'n donker vloeistof wat onder in die woonstel lek.
Toe die polisie die woonstel in 1979 deursoek, het hulle Maddux se ontbinde lyk in 'n kattebak in 'n kas aangetref. Haar skedel is op minstens ses plekke deur 'n stomp voorwerp gebreek.
'N Moordverhoor vir mnr. Einhorn was vir 1981 ingestel toe hy vlug. Die distriksprokureur in Philadelphia besluit om hom in 1993 in elk geval te verhoor, in afwesigheid, 'n seldsame proses, maar volgens die stad kan die saak afgehandel word. Die jurie het hom vinnig skuldig bevind, en die regter het hom tot lewenslank sonder parool gevonnis.
Die saak het die publiek se verbeelding aangegryp. Mnr. Einhorn het homself 'die eenhoorn' genoem, die vertaling van sy naam in Duits. Hy het die onderwerp geword van 'n boek van Steven Levy uit 1988 genaamd 'The Unicorn's Secret: A Murder in the Age of Aquarius'.
Die Geskiedenis van Aardedag
Elke jaar op 22 April is die Aardedag die herdenking van die geboorte van die moderne omgewingsbeweging in 1970.
Kom ons kyk na die laaste halfeeu van mobilisering vir aksie:
OORSPRONGE VAN AARDEDAG
Aardedag 1970 gee 'n stem aan 'n opkomende openbare bewussyn oor die toestand van ons planeet -
In die dekades voor die eerste Aardedag gebruik Amerikaners groot hoeveelhede loodgas deur massiewe en ondoeltreffende motors. Die nywerheid het rook en slyk uitgeblaas, met min vrees vir die gevolge van die wet of die slegte pers. Lugbesoedeling word algemeen aanvaar as die reuk van voorspoed. Tot op hierdie stadium was die hoofstroom van Amerika grootliks onbewus van die omgewingskwessies en hoe 'n besoedelde omgewing die menslike gesondheid bedreig.
Met die publikasie van Rachel Carson se New York Times -topverkoper sou die verhoog egter verander word Stil Lente in 1962. Die boek verteenwoordig 'n waterskeidingsoomblik, waarin meer as 500 000 eksemplare in 24 lande verkoop word, omdat dit die publiek se bewustheid en kommer oor lewende organismes, die omgewing en die onlosmaaklike verband tussen besoedeling en openbare gesondheid verhoog het.
Aardedag 1970 sou 'n stem gee aan hierdie opkomende omgewingsbewussyn en omgewingsake op die voorblad plaas.
AARDEDAG VIR 'N NUWE MILLENNIUM
Toe die millennium nader kom, het Hayes ingestem om 'n ander veldtog aan die hoof te lê, hierdie keer gefokus op aardverwarming en 'n strewe na skoon energie. Met 5.000 omgewingsgroepe in 'n rekord van 184 lande wat honderde miljoene mense bereik, het Earth Day 2000 wêreldwye en plaaslike gesprekke gebou, wat die krag van die internet benut om aktiviste regoor die wêreld te organiseer, terwyl dit ook 'n trommelketting bevat wat uit dorp tot dorp in Gaboen, Afrika. Honderde duisende mense het ook byeengekom in die National Mall in Washington, DC vir 'n eerste wysigingsbyeenkoms.
30 jaar later stuur Earth Day 2000 wêreldleiers 'n harde en duidelike boodskap: Burgers regoor die wêreld wou vinnig en beslissend optree oor aardverwarming en skoon energie.
Soos in 1970, kom Earth Day 2010 in 'n tyd van groot uitdagings vir die omgewingsgemeenskap om die sinisme van ontkeners van klimaatsverandering, goed gefinansierde olie-lobbyiste, terughoudende politici, 'n belangelose publiek en 'n verdeelde omgewingsgemeenskap met die gesamentlike mag van wêreldwye omgewingsaktivisme. In die lig van hierdie uitdagings het Aardedag geseëvier en EARTHDAY.ORG het Aardedag heringestel as 'n belangrike oomblik vir wêreldwye optrede vir die omgewing.
Oor die dekades het EARTHDAY.ORG honderde miljoene mense by die omgewingsbeweging ingebring, wat geleenthede geskep het vir burgerlike betrokkenheid en vrywilligerswerk in 193 lande. Aardedag betrek meer as 1 miljard mense elke jaar en het 'n belangrike opstap geword op die pad van betrokkenheid rondom die beskerming van die planeet.
Vandag word Aardedag algemeen erken as die grootste sekulêre viering ter wêreld, wat elke jaar deur meer as 'n miljard mense gekenmerk word as 'n dag van aksie om menslike gedrag te verander en globale, nasionale en plaaslike beleidsveranderinge teweeg te bring.
Die stryd om 'n skoon omgewing gaan voort met 'n toenemende dringendheid, namate die verwoesting van klimaatsverandering elke dag duideliker word.
Namate die bewustheid van ons klimaatskrisis toeneem, neem die mobilisering van die burgerlike samelewing toe, wat vandag wêreldwyd 'n koors bereik. Ontnugter deur die lae ambisie na die aanneming van die Parys -ooreenkoms in 2015 en gefrustreerd met internasionale traagheid in die omgewing, staan ​​die wêreldburgers op om veel groter optrede vir ons planeet en sy mense te eis.
Die sosiale en kulturele omgewings wat ons in 1970 gesien het, styg vandag weer op - 'n vars en gefrustreerde geslag jongmense weier om met genade te gaan, maar gaan miljoene op straat om 'n nuwe pad vorentoe te eis. Digitale en sosiale media bring hierdie gesprekke, protesoptredes, stakings en mobilisasies na 'n wêreldwye gehoor, verenig 'n besorgde burger soos nog nooit tevore nie en kataliseer geslagte om saam te gaan om die grootste uitdaging wat die mensdom teëgekom het, die hoof te bied.
Deur sommige van die leerlinge, uitkomste en erfenis van die eerste Aardedag te benut, bou EARTHDAY.ORG 'n samehangende, gekoördineerde, uiteenlopende beweging op, wat die kern van die kern van EARTHDAY.ORG en Aardedag is - bemagtig individue met die inligting, die gereedskap, die boodskappe en die gemeenskappe wat nodig is om 'n impak te maak en verandering te bewerkstellig.
Ons nooi u uit om deel te wees van Aardedag en te help om nog baie hoofstukke - stryd en oorwinnings - in die Aardedagboek in te skryf.
21 April 2020. Ten spyte van hierdie groeiende bewussyn, was omgewingsaktiviste teen die einde van die 1960's nog nie as 'n ware beweging bymekaar nie.
Nuwe verwante bladsye
Hippies 1960's | Hippiekommune van die 1960's | Hippie lewe, Hippie.
Hippies & lt3. Een van my gunsteling tydperke is die hippiemode van die laat 1960's. Hierdie neiging het die meeste gegaan oor die begeerte om vrede en liefde in die wêreld te hê. Baie van hierdie hippies.
Gebore Raisa in Swart - Born Womens Boots op Bornshoes.com
Koop die Born Raisa in Black. Koop ons wye verskeidenheid Born -skoene en -stewels. Gratis aflewering, koop veilig.
011: Born Fundamentalist, Born Again Katoliek - David Currie.
16 Sep 2015. 011: Gebore Fundamentalist, wedergebore Katoliek - David Currie. En David Currie is nie net die skrywer van 'n paar baie gewilde boeke nie (bv.
Born Fundamentalist, Born Again Katoliek - The Coming Home.
26 September 2011. Hy was 'n Katoliek, en ek was 'n Christelike Fundamentalis. . dat die Katolieke boeke in hul Bybel ingevoeg het om hierdie valse oortuigings te versterk.
Toegang tot die BORN Information System - BORN Ontario
Die opleidingswebwerf lyk net soos die BIS, maar dit bevat nie regte data nie. . teken aan by die BORN -inligtingstelsel en sien die hulppagina om die.
Gebore Fundamentalis, Wedergebore Katoliek: Currie, David.
Hierdie boek is geskryf as 'n verduideliking aan sy fundamentalistiese en evangeliese vriende en familie oor waarom hy 'n Rooms -Katoliek geword het. Currie bied 'n baie.
Ma en baba oefensessies | Goed gebore - GOED GEBORE.
MAMMIE EN MY GROEP FITNESS KLASSE. Ontmoet ander mammas en leer hoe u met u baba of kleuter kan oefen met hierdie virtuele groepsfiksheidsklas.
Teenkultuur | Vyf aanbevelings vir kundige boeke
Die beste boeke oor Heavy Metal, aanbeveel deur Keith Kahn Harris & middot Running with the Devil: Power, Gender and Madness in Heavy Metal Music & middot Queerness in.
Herleef die teenkultuur van die ླྀ's in ' Revolusionaries ' - The New York.
5 Mei 2019. Kry die boekresensie -nuusbrief: wees die eerste om resensies, nuus en funksies te sien. Niemand sou hom daarvan beskuldig dat hy 'n goeie pa of eggenoot is nie, maar dit is implisiet. Ground zero van die New York -teenkultuur is 'n taai chaotie.
Vyf hippie-achtige SF-romans geïnspireer deur die sestigerjare teenkultuur | Tor.com
1 Des 2020. Die beste "hippie-agtige" boeke wat ek ooit gelees het, was Tanith Lee's Bite the Sun and Drinking Sapphire Wine. Die Jang, heup, jong en geslagsvloeistof.
Teenkultuur - Neil Pearson Rare Books
Resultate 1 - 18 van 20. Teenkultuur. Lees meer. . 'N Baie mooi eksemplaar van 'n boek wat selde in so 'n goeie toestand gevind word. Veranderingsprys wysiger: £ 95,00.
Imagine Nation: The American Counterculture of the. - Amazon.com
Amazon.com: Imagine Nation: The American Counterculture of the 1960 's and 70 's (9780415930406): P. Braunstein, Michael William Doyle: Boeke. . The Age of Great Dreams: America in the 1960s (American Century Series).
Teenkultuur -ikoon: die beste Harrington -baadjie -handelsmerke vir mans.
27 Maart 2021. Die oorspronklike G9 -baadjie, oftewel The Harrington -baadjie, is eers deur 'n Manchester -onderneming vervaardig en onder die handelsmerk Baracuta verkoop (hierop.
Jimi Hendrix - Rock and Roll Counterculture in die 1960's
Jimi Hendrix was 'n baie invloedryke en prominente figuur wat na vore gekom het as 'n ikoon van die musiektoneel van die 1960's. Een van die kunstenaars by die Woodstock in 1969.
Earth Kalso -skoene is terug! - Life on Earth - Earth Shoes Blog
23 Jan 2019. ICONIC CAPSULE -VERSAMELING UIT DIE AARDE KALSO ONTMOET DIE. leer, terwyl die tegnologie binne opgedateer is met moderne,.
Nuwe boek van Wangari Maathai bevat die Earth Charter - Earth.
Wangari Maathai, Nobelprys vir Vredesprys en kommissaris van die aarde -handves van Kenia, het vanjaar die boek: Replenishing the Earth: Spiritual bekendgestel.
Eberlestock F1 hoofraam rugsakpak - droë aarde - droë aarde.
Oorsig. Eberlestock Mainframe - Veelsydige oop eksteraam -jagrugsak. Met meer as 100 moontlike kombinasies, kan u altyd seker maak dat u.
Die globale vervoerband | AARDE 103: Aarde in die toekoms
In 'n algemene sin kan die oppervlak- en diep seestrome egter as 'n geïntegreerde stelsel beskou word, bekend as die Global Transportband, 'n konsep.
Aardedag -argief | Unitarian Universalist Ministry for Earth
Geagte vriend, die UU Ministerie vir Aardraad en personeel stuur ons die beste wense. Hierdie refleksie is oorspronklik gelewer by die Wildflower UU Church in Austin,.
Die 5 beste alternatiewe vir Born To Be Chic - Born To Be Chic Review
Vind die mededingers van Born To Be Chic, vergelyk die kenmerke en pryse van Born To Be Chic teenoor ander klerehandelsmerke en -winkels vir vroue. Kry die laagtepunt.
Koop Bridal by Baltic Born | Balties gebore
Items 1 - 25 van 25. Victoria White Off Shoulder Maxi -rok. Lilly wrap maxi-rok in off-white. Gloria wit kant chiffon toga. Monroe wit kantrok.
Wat het mans in die 1960's gedra?
Mansklere het gedurende die 1960's baie ontwikkel om die veranderende sosiale en kultuur te weerspieël. Pakke was 'n tipiese werkdagdrag. Toevallige drag was gewoonlik 'n langbroek; skilpad Mensekleding het gedurende die 1960's baie ontwikkel om die veranderende sosiale en kultuur te weerspieël. Su.
Top One Hit Wonders van die 1960's
Die 1960's was onstuimige tye, en dit was net so waar vir musiek as vir politiek en sosiale orde. Die doo-wop-groepe van die 1950's het stadig uit die mode geraak, en liedjies sonder lirieke tref af en toe nommer een op die kaarte. Th.
Die 'New Environmentalism' van die 1960's
probleme en die menslike samelewing. ❖ Natuurskrywers het meer begin praat oor omgewingsprobleme, benewens die waardering van die natuur se skoonheid. Op pad na 'n nuwe.
Binne -in die aarde [Hierdie dinamiese aarde, USGS]
5 Mei 1999. Die kors, die buitenste laag, is styf en baie dun in vergelyking met die. die aarde se drie hooflae (kors, mantel en kern) in meer besonderhede (sien teks). . Saam vorm hulle 'n stywe laag rots wat die lit genoem word.
Aarde se lae: Waaruit is die aarde gemaak? | Ruimte
14 Nov 2017. Aarde se lae bestaan ​​uit die kors, mantel en kern. . grens tussen twee van die aarde se tektoniese plate, waar die Noord -Amerika -plaat die.
Jeep® Geskiedenis in die 1960's
In 1962 stel Jeep® Wagoneer bekend met die eerste outomatiese ratkas in 'n 4x4. In 1968 het die J-3000-vragmotor (126 duim) 'n stewige Dana 44-voorkant en Dana.
1960's in die mode - Wikipedia
. styl soos gewild gemaak deur die hippies in die laat 1960's. . Haar bruisende haarstyl, beskryf as 'n grootmens.
Kan u hierdie TV -gesinne uit die 1960's noem? | HowStuffWorks
Dit was 'n heerlike tyd om groot te word - met hierdie TV -gesinne uit die 1960's. Dink u dat u elke gesin by 'n beeld kan pas? Neem hierdie vasvra en vind dit self uit! VERMAAK Deur: Gavin Thagard 6 Min vasvra Van 'n gesin heuwels wat verhuis t.
Hierdie historiese oomblikke het die 1960's gedefinieer
Die 1960's in Amerika was 'n revolusionêre dekade. Dit was 'n tyd van gereelde sosiale en politieke onrus, wat uitloop op 'n beroep op burgerregte vir die Afro -Amerikaanse gemeenskap. Ikone soos Martin Luther King Jr., John F. Kennedy en Marily.
1960's - Europese Omgewingsagentskap
Die boek Silent Spring deur Rachel Carson maak 'n groot gehoor bewus van die omgewings- en menslike gevare van plaagdoders. Dit ontlok die omgewingsbeweging.
1/7 1960 WWA Wrestling Episode 1 - YouTube
12 Maart 2013. All Star -stoei uit die 70's wat deur die WWA aan u gebring is, met Bobby Heenan, Black Jack Lanza, Andre The Giant en amp The Crusher.
'N Eeu van lees: die tien boeke wat die 1960's omskryf het.
23 Okt 2018. 'Mense beweer dat dit een van die dinge was wat die teenkultuur van die sestigerjare in die Amerikaanse boek van Heinlein en die bekendste daarvan gestig het.
1960's Hippie Fashion - Google Sites
1960's Hippie Fashion & middot 'n Gewilde neiging, veral & middot uit komponente gemaak (dikwels op 'n improviserende manier) & quotSy het 'n tent gemaak uit 'n laken en 'n paar stokke & quot.
Hoe 'n rekonstruksie uit die 1960's die meeste by die Franse wyk pas.
13 Sep 2018. Dit beslaan een van die besigste uithoeke van die oudste kern van New Orleans. by St. Peter St. 616, hoek van Chartres, oorkant die Cabildo. . In die vroeë 1900's het geboue op die aangrensende perseel op St. Peter Str.
Aarde - wat is die slaapigste dier op aarde? - BBC
29 Okt 2015. Die meeste van ons sou instinktief dink aan luiaards, of moontlik ons ​​troeteldierkatte. . Volgens 'n studie van koala -aktiwiteite in Victoria slaap hulle eintlik vir.
Aardedag, 50 jaar later: Q &A met Denis Hayes, koördineerder van die eerste Aardedag
In 1970, as 'n 25-jarige gegradueerde, het Denis Hayes die eerste Aardedag gereël. Die groot sukses van die gebeurtenis, wat 20 miljoen Amerikaners - destyds 10 persent van die Amerikaanse bevolking - na vore gebring het, het gehelp om die moderne omgewingsbeweging aan te wakker.
In die daaropvolgende dekade was sommige van die gewildste en kragtigste omgewingswetgewing in Amerika: opdaterings van die Wet op Skoon Lug en die oprigting van die Wet op Skoon Water, die Wet op Bedreigde Spesies en die oprigting van die Environmental Protection Agency.
Vyftig jaar later het ons verskillende omgewingsuitdagings, sommige baie groter, veral globale klimaatsverandering. Ondanks die eksistensiële bedreiging van klimaatsverandering, keer lande vandag omgewingsbeskerming terug, versuim om die Parys -ooreenkoms na te kom en sleep hulle voete oor klimaatsoptrede. Intussen het die omgewingsbeweging momentum gekry, veral danksy 'n infusie van energie en verontwaardiging van die jeugklimaatbeweging.
Voor die 50ste herdenking van Earth Day het ons gesels met Denis Hayes, nou president van die Bullitt Foundation en emeritus -voorsitter van Earth Day Network. Hy het besin oor die nalatenskap van die eerste Aardedag, die omgewingsuitdagings wat ons vandag in die gesig staar en die geleenthede wat ons nog het om 'n volhoubare toekoms te verseker.
Die volgende gesprek is geredigeer vir lengte en duidelikheid.
Earth Day Network: Soos Earth Day digitaal word in die lig van die pandemie, lewer ons dit af 24 uur se aksie aanlyn. Na wat ek gehoor het, het u op die eerste Aardedag 'n interessante stormwind van 24 uur gehad. Kan u ons lei deur hoe 22 April 1970 vir u gelyk het?
Denis Hayes: Wel, ek het begin in my ongelooflik deurdrenkte kelder-eenvertrek-woonstel buite Dupont Circle en na die Mall in Washington, DC, gestap om deel te neem aan 'n sonsopkomsgeleentheid met inheemse Amerikaners wat die son verwelkom om die dag te seën.
Ek vlieg toe na New York, waar ek 'n groot skare op Fifth Avenue toespreek. Burgemeester Lindsay het meer as 40 blokke van Vyfde Laan afgesper, en ons het dit met betogers volgemaak. Daar was ook skares op Union Square en 'n groot geleentheid in Central Park en Manhattan - ons het alles in die steek gelaat. Ek moet oplet dat dit tot dusver die opwindendste skare -ervaring van my lewe was: die see van mense strek letterlik oor die visuele horison.
Daarna is ek na Chicago, met demonstrasies wat meestal deur [progressiewe gemeenskapsaktivis] Saul Alinsky gereël is, so dit was baie vroliker as die gebeurtenis in New York. Ek het laat die middag teruggevlieg na Washington, DC. Ek het 'n paar opsommings van die dag op 'n paar nasionale televisieprogramme gedoen en laatmiddag die meeste van die personeel van Earth Day ontmoet vir drankies en bier. Ons het rustig geraak en voel goed oor die dag wat verloop het.
EDN: Die dekade wat gevolg het op die eerste Aardedag, het 'n kaskade van wetgewing vir omgewingsbeskerming beleef, waarvan sommige die afgelope tyd bedreigings en terugslae ondervind. Wat moet ons doen om die volgende beskermingsgolf vir ons omgewing aan te wakker?
DH: Ek is nie 'n meganiese determinis in die politiek nie, maar daar is iets wat so gereeld soos 'n slinger met die omgewing in Amerika was. Die 1970's was 'n baie dekade wat baie omgewingsvriendelik was, toe ons vir tien jaar amper onstuitbaar was. Dit het gelei tot die 1980's en mense wie se name sinoniem is met ywer teen anti-omgewing.
As daar 'n slingerverskynsel is, dink u miskien dat ons na die [huidige Withuis] -administrasie 'n soortgelyke terugslag sal hê [tot onlangse pogings om] 50 jaar se vordering met die omgewing ongedaan te maak. Ek dink dat dit 'n taamlik sterk kiesafdeling sal opbou, en as ons ons daad bymekaar sit, kan ons mobiliseer om enigiets om te keer en te stop met alles wat nog nie voltooi is nie.
Die werklike groot vraag is nie soseer hoe ons die oorwinnings van die verlede gaan beskerm nie, aangesien dit uiters gewild en baie koste -effektief is, en hoe ons in globale kwessies ingaan, wat ons berugte daarin geslaag het om uit te vind maniere om aan te spreek. As dit 'n nasionale aangeleentheid is, neem u net 'n wet en gee dit aan 'n agentskap om dit te reguleer - ons kan dit afdwing en mense hof toe neem. Oor 'n wêreldwye kwessie is niks hiervan waar nie.
EDN: Dit bring my by my volgende vraag. Ons het in 1970 te kampe gehad met verskillende gevegte, maar watter lesse kan ons leer uit die eerste Aardedag wat ons kan toepas op ons stryd vandag teen wêreldwye klimaatsverandering?
DH: Die eerste Aardedag was deels so belangrik omdat ons 'n groot mandjie verskillende kwessies bymekaar gebring het: stedelike lugbesoedeling, snelweë wat deur buurte sny, loodverf, DDT, die oliestorting in Santa Barbara, riviere wat aan die brand slaan. En aangesien mense die meeste moeite doen om iets wat direk vir hulle relevant is, te doen, was ons 'n baie groot grondvlak. Ons het mense wat ons waardes gedeel het, aangemoedig om binne 'n Aardedag -raamwerk uit te kom en te organiseer.
Net so, soos u na iets soos klimaatsverandering kyk, is daar verskillende benaderings tot iets soortgelyk aan 'n Green New Deal. Daar is verskillende bedreigings in verskillende dele van die land. Ons het bosbrande waar ek woon, maar ons het nog nooit 'n orkaan gehad nie. Die dinge wat op die een plek relevant sal wees, sal op 'n ander plek baie anders wees. Ons moet daardie breedtegraad hê.
Ons begin baie beter werk met die inkorporering van bruin mense, praat oor die ekonomiese ongelykhede in die Amerikaanse samelewing. En as ons dinge gaan herstruktureer, moet ons dit op 'n manier doen wat geen golwe tussen die belaglike rykes en behoeftiges sal veroorsaak nie. As daar 'n les is, is dit die volgende: Die eerste Aardedag was 'n baie groot tent met 'n wye stel waardes wat dit gegrond het. Die tent het in die daaropvolgende dekades smaller geword, en terwyl ons vas bly in ons waardes en doelwitte, moet ons meer verwelkomend wees.
EDN: Ek wou 'n bietjie praat oor die onlangse opkoms van die jeugklimaatbeweging en een van hul taktieke: staking by die skool. Pas die skool se taktiek by of teen die manier waarop u jongmense en studente in die sewentigerjare georganiseer en gemobiliseer het?
DH: Ons het 'n groot aantal deelnemers van K-12-skole gehad op die eerste Aardedag, en dit het doelwitte gehad, hoewel dit geneig was om nie polities gepolariseerde doelwitte te wees nie. Ons wou skoon lug hê, ons wou skoon water hê, ons wou die kos hê om te eet sonder om met plaagdoders besmet te wees. Ons het dus aansienlike steun gekry van die National Education Association en die National Science Teachers Association en in duisende of tienduisende skole regoor die land.
Die studente was besig om dinge te doen op Aardedag, maar hulle hoef nie te staak nie, want die skole het dit eintlik ondersteun. In daardie opsig was dit dus anders as wat ons vandag het.
EDN: Wat beskou u as die belangrikste erfenis van die eerste Aardedag?
DH: Die nalatenskap van die eerste Aardedag was 'n fundamentele herstrukturering van die Amerikaanse ekonomie. Die wetgewing van die sewentigerjare was moontlik die grootste verandering in die manier waarop die Amerikaanse industrie in die geskiedenis van die land werk. Mense wat hoegenaamd geen besorgdheid gehad het oor besoedeling, oor die verwydering van gifstowwe, vir die onttrekking van hulpbronne nie, moes skielik werk op 'n manier wat die volksgesondheid en die omgewing bevoordeel.
Die enigste ander ding van 'n soortgelyke skaal wat in die Amerikaanse geskiedenis plaasgevind het, was die New Deal, en dit was in die lug wat die grootste, blywende impak op die struktuur van die Amerikaanse industrie gehad het. Maar die New Deal is gelei deur 'n uiters gewilde president wat uit die Groot Depressie gekom het met sy party in beheer van beide huise van die Kongres, terwyl die omgewingsrevolusie heeltemal op grondvlak was. Ons het niks hiervan aan ons kant gehad nie, maar ons het nietemin daarin geslaag om taamlik groot doelwitte te bereik.
Ek voeg daarby 'n verandering in die manier waarop Amerikaners die wêreld om hulle sien. In die 1960's was die mees algemene persepsie van besoedeling die reuk van vooruitgang, die reuk van voorspoed. En ons kon 'n konteks skep waarin mense hul gedrag, hul waardes, watter motors hulle gekoop het, watter kos hulle geëet het, watter klere hulle gedra het, besluit het om slegs een of twee kinders te hê om omgewingsredes. Dit was opvallend in die manier waarop miljoene Amerikaners hul lewens gelei het.
EDN: Hoe lyk 'n suksesvolle Aardedag 2070? En watter nalatenskap hoop jy om te bou as hoofde van Aardedag in die volgende 50 jaar?
DH: 50 jaar gelede het ons nie rekenaars gehad nie. Ons het nie 'n internet gehad nie. Ons het nie slimfone gehad nie. Ons het nie litiumioonbatterye gehad nie. Ons het nie elektriese motors gehad nie. Ons het nie slim roosters gehad nie. As u fisies begin beskryf hoe die wêreld sal lyk, tensy u toevallig Jules Verne is, is dit baie waarskynlik dat u dit verkeerd sal verstaan.
Maar ek hoop dat wat ons in 2070 het, 'n wêreld is wat binne sy perke leef. Dit is in ekologiese terme: ek gaan nie ver bo sy huidige kapasiteit nie en ly aan oorskot as gevolg van ineenstorting. As dit goed gaan met die omgewing, is Earth Days geneig om ietwat feesvierend te wees, en as dinge verkeerd loop vir die omgewing, is dit geneig om protes te wees teen al die dinge wat verkeerd loop en wat mense benadeel. Ek hoop dat ons in 2070 in staat sal wees om dit te vier.
1960 se teenkultuur
Die 1960's het groot hoeveelhede politieke en sosiale hervormings in die Verenigde State meegebring. Hierdie teenkultuur het sy gesig op baie verskillende terreine vertoon. Sommige mense het na die anti-oorlogspoging gestroom, sommige na die feministiese beweging, en sommige na die omgewing. Nog nooit het die land soveel omgewingsoptrede in werking gestel nie. Al die dade en politieke organisasies wat in die sewentigerjare prominent geword het, was 'n byproduk van die agteruitgang van die omgewing van die sestigerjare. Literatuur speel 'n groot rol in hierdie beweging, en so ook die opvoeding van mense oor wat werklik in die omgewing gebeur. Genoeg verskriklike natuurrampe het plaasgevind, sodat die publiek nie meer kon ignoreer wat hulle aan die planeet doen nie. Die politieke en aktivistiese klimaat van die 1960's het gelei tot die skepping van verskillende omgewingsgroepe en -beleid, soos die Aardedag, Greenpeace, The Clean Air Act en die Clean Water Act.
Die Cuyahoga River Fire 1969
Die omgewingsbevryding van die sewentigerjare is veroorsaak deur die oliestorting in Santa Barbara, die publikasie van "Silent Spring" en verskeie ander mense wat "natuurrampe" veroorsaak het. Die industriële revolusie het heelwat tegnologiese vooruitgang na die Verenigde State gebring. Die grootste deel van die land werk nou op fossielbrandstowwe soos steenkool. Maar die land skei ook 'n groot hoeveelheid riool en giftige afloop af. Dikwels sou groot riviere aan die brand raak as gevolg van die groot hoeveelheid besoedelstowwe wat in die water voorkom. Die Cleveland Cuyahoga River -brand van 1969 is een van die onvergeetlikste rivierbrande van die 1960's. Die rivier was erg besoedel deur verskeie fabrieke wat hul afloopwater in die rivier gestort het. Voordat die brand ontstaan ​​het, is opgemerk dat niks in die rivier kan groei of leef nie. Op 22 Junie 1969 ry 'n trein by die water verby, en 'n vonk steek die hele rivier aan die brand. Die vlamme het net dertig minute gebrand, maar dit het die aandag van Amerikaners regoor die land getrek nadat dit in die tydskrif Times (Latson) gepubliseer is. Nog 'n tragedie wat bewus gemaak het van die impak van mense op die publiek, was die oliestorting in Santa Barbara in 1969. Die boor het ongeveer vyf liter per dag gelek voordat 'n skeur in die pyp geblaas het en drie miljoen liter olie gelek het. Is volledig bedek dertig myl van die westelike kus af, en het 'n groot invloed op die gewilde strandgebiede. Sommige historici beskou die oliestorting as "die geboorte van die hedendaagse omgewingsbeweging". (Corwin) Afgesien van die fisiese rampe wat die land teister, bring die skrywer Rachel Carson die eerste groot golf van aktivisme met haar boek "Silent Spring". Die roman fokus hoofsaaklik op plaagdoders en DDT en hoe dit die planeet negatief beïnvloed. Carson het gefokus op die uitwerking daarvan op mense, diere en toekomstige geslagte plante. Die fokus en doel van die boek was om lig te bring op die swak landboupraktyke wat elke dag uitgevoer word en duidelik 'n negatiewe uitwerking op die planeet gelaat het. Carson se boek het gewaarsku oor wat sou gebeur as ons aanhou om ons planeet in so 'n landgoed te verteer (Lear). Al hierdie gebeure van die 1960's het die omgewingsbeweging wat nog steeds in ons land plaasvind, veroorsaak.
Nuusberig van First Earth Day
Die rampe van die 1960's het baie organisasies en geleenthede begin, soos Greenpeace en Earth Day. Gedurende die 1960's was baie jonger studente op kollege -ouderdom gevul met die gees van protes. Die Amerikaanse senator Gaylord Nelson het dit gesien en gedink dat dit in die omgewingsbeweging gekanaliseer kan word. Hy was getuie van die oliestorting in Santa Barbara en wou standpunt inneem teen wat gebeur en bewustheid en bewussyn bring. Sy belangrikste doelwit met die geleentheid was om die publiek oor die omgewing op te voed. Hy het dit beskryf as '' '' nasionale leer oor die omgewing '' '(' The History of Earth Day '). Hy wou ook baie spesifiek studente by die kollege-ouderdom betrek, omdat hy uit hul werk met die oorlog in Viëtnam gesien het dat hulle werklik omgee oor waarheen die land op pad was. Met die doel om tussen die lentevakansie en die eindronde te wees, was die eerste landwye Aardedag op 22 April geskeduleer. Op die eerste dag dat die beweging gehou is, het 20 miljoen Amerikaners strate, parke en openbare gebiede oorstroom. Namate meer aktiviste hul verskillende oorsake begin bespreek het, soos die bestryding van die oliestorting, die beskerming van bedreigde spesies of die bestryding van rookmis, het hulle almal besef dat hulle 'n gemeenskaplike doelwit het en doeltreffender begin word in hul samewerking. Hieruit het selfs dade ontstaan, soos die Wet op die skoon lug en die Wet op die ontwikkeling van spesies, wat later bespreek sal word ("The History of Earth Day"). Greenpeace, 'n Kanadese omgewingsorganisasie, is ook aangevuur deur die spanning en reaksies van die 1960's. Hul eerste daad was om te protesteer op 'n eiland in Alaska, wat veg teen die toets van kernmissiele. Hierdie protes was gesaboteer en onsuksesvol, maar het die geboorte van een van die grootste omgewingsbeskermingsorganisasies ter wêreld ("geskiedenis") tot gevolg gehad.Hierdie organisasies kon almal gestig word as gevolg van die teenkultuur wat voorheen tot stand gekom het as gevolg van oorlogspanning, feministiese beweging en burgerregtebewegings. Hierdie motivering het aanhou sneeubal totdat dit politieke optrede tot gevolg gehad het.
Twee van die belangrikste omgewingsbesluite wat uit die rewolusie van 1960 gekom het, was waarskynlik die Wet op skoon lug en die wet op skoon water. Uit hierdie voorwaartse beweging is ander wetsontwerpe soos die Wet op bedreigde spesies in werking gestel. Die Wet op Skoon Lug is in 1970 ingestel, maar het twee hersienings in 1977 en 1990 gehad. Die hele wêreld het die gevolge van Smog, wat die gevolg was van industrialisasie, begin voel. In 1952 beleef Londen wat later bekend sou staan ​​as 'The Great Smog of London'. Die rookmis duur vyf dae nadat 'n koue front vasgekeer was in die rook wat deur steenkoolbrande uitgestraal word. Die kombinasie van die koue front en massa hoeveelhede swael in die lug lei tot die 'Big Smog.' (Klein) Stede in die Verenigde State begin ook die negatiewe gevolge van hul onbeheerbare uitstoot voel. Die Wet op Skoon Lug het 'n nasionale standaard vir omgewingsluggehalte geskep. Dit het ook ses verbindings geïdentifiseer wat tot die probleem bydra. Hierdie verbindings was osoon (O3), swaeldioksied (SO2), stikstofdioksied (NO2), koolstofmonoksied (CO) en lood (Pb). Die wetsontwerp lui dat individuele state verantwoordelik is vir hul eie emissies en vir enige uitstoot wat na ander state gedryf het (vereistes en geskiedenis van skoon lug). Hierdie wet het tot verskeie tegnologiese vooruitgang gelei, soos industriële skropers. Wat nou bekend staan ​​as die Wet op skoon water, is oorspronklik in 1948 geskep as die Federal Water Pollution Control Act van 1948. Na die ramp in die Cleveland Cuyahoga -rivier en die oliestorting in Santa Barbara was dit duidelik dat die wet hersien moes word. Die wysigings van die wet in 1972 het strenger regulasies geskep en die manier waarop die regering by omgewingsregulering betrokke was, verander. Die wysiging het die Omgewingsbeskermingsagentskap die bevoegdheid gegee om programme vir besoedelingsbeheer vir die standaarde van afvalwater te implementeer. Dit het voortgegaan om die oorspronklike vereistes af te dwing, maar dit het dit ook onwettig gemaak of 'n individu om besoedeling uit 'n puntbron in 'n seewater te laat vloei. En laastens het dit geld gegee vir die bou van rioolsuiweringsaanlegte. Die wet sou meer veranderings in 1981 en 1987 inhou, maar die 1972 het die verandering in prioriteite van die Amerikaanse volk getoon ("History of the Clean Water Act). Hulle kyk nou na die negatiewe gevolge van die industrie en reguleer sterk wat ondernemings mag en mag nie, en dwing die ondernemings om verantwoordelik te wees vir die negatiewe impak wat hulle op die omgewing het.
Die proteskultuur uit 1960 het gelei tot verskeie organisasies en dade wat vandag nog toegepas word. Die Viëtnam -oorlog, die ontwerp en die Tweede Wêreldoorlog het die deur oopgemaak vir Amerikaners om 'n aktiewe deelnemer aan hul regering te wees. Uit die betogings wat plaasgevind het, kon die publiek die stem sien wat hulle werklik gehad het. Aardedag het die vermoë gehad om jong studente op universiteit te motiveer en veranderinge aan te bring, soos die Wet op skoon lug en Wet op skoon water. Anti-kernoorlogsaktivisme het gelei tot die oprigting van Greenpeace, wat 'n internasionale omgewingsbeskermingsgroep was. Die Wet op bedreigde spesies is een van die mees beskermde en gerespekteerde omgewingswette en het verskeie spesies van uitsterwing, soos die gevlekte uil, gered. Die Wet op skoon lug en die wet op skoon water word voortdurend herskryf en versterk om natuurlike rampe te voorkom. Al hierdie dinge het die deur oopgemaak vir ander dade soos Superfund, wat steeds die gesondheid van die omgewing in ons land bevorder. Die voorwaartse beweging vir die omgewing sou nie moontlik gewees het sonder die verskillende ander bewegings wat in die 1906's teenwoordig was nie.
Kyk die video: De rivieren van de rode planeet
Copyright © salvadoryoscar.com | Hoe die eerste aarde -dag uit die teenkultuur van die 1960's gebore is...