Swart, Unieke agtergrond, Unieke kleure, Unieke hoofstrook, Spesifieke kieslys, Donker, Redakteur styl, Buigsame hoofstrook, Grys, Vakansie, Linker Kantkolom, Lig, Microformats, Een kolom, Foto Blogging, Pienk, Artikel formate, Pers, Responsive uitleg, Regter Kantkolom, Seisoenaal, Silver, Drywende artikel, Tema se opsies, Gereed vir vertaal, Twee kolomme, Wit
Vertaal Blog Start PressReader - Die Burger: 2018-06-15 - ‘Ek wil nie te­rug­kyk nie’
‘Ek wil nie te­rug­kyk nie’
Die Burger - 2018-06-15 - 19 - On­der Vier Oë Wil­le­mien Br­üm­mer
E­bra­him Rasool, die ver­kie­sings­hoof van die ANC in die WesKaap, ge­sels oor sy plan­ne vir dié pro­vin­sie en daar­die las­ti­ge bruin­koe­vert-skan­daal.
‘Been the­re, do­ne that,” ant­woord E­bra­him Rasool blits­vin­nig op die vraag of hy weer pre­mier van die Wes-Kaap wil word.
“Ek wil nie wees soos Lot se vrou nie. Sy het te­rug­ge­kyk. Dis nie iets waar­voor ek am­bi­sie het nie. Ek wil nie te­rug­kyk na die Wes-Kaap­se re­ge­ring nie.”
Hier waar hy in sy huur­huis in Cla­re­mont sit met sy toe­ge­knoop­te blou hemp en blink swart skoe­ne, is hy die ANC se Groot Hoop om dié par­ty in die Wes-Kaap uit die “waak­saal” te red. Hy is ’n be­lig­ga­ming van die ANC se glo­rie­ja­re tus­sen 2004 en 2008 voor­dat die DA dié ge­sog­te pro­vin­sie ’n jaar la­ter weg­ge­raap het.
Se­dert­dien was hy on­der meer am­bas­sa­deur in die VSA waar hy nooit, soos Zu­ma se a­ko­lie­te, hoef te ge­vra het: “W­hat, will my hands ne­ver be cle­an?” nie. Of am­per nooit. Die las­ti­ge bruin­koe­vert-skan­daal, toe hy daar­van be­skul­dig is dat hy joer­na­lis­te van die Ca­pe Ar­gus be­taal het om hom blink te poets, wil steeds net nie wyk nie . . .
As die ANC se ver­kie­sings­hoof in die Wes-Kaap hoop hy nou om die Ra­ma­fo­rie oor die voor­ma­li­ge ko­lo­nie te laat re­ën en die DA se ver­knor­sing mak­si­maal uit te buit. Die re­de hoe­kom hy te­rug is in die Kaap, na­dat hy iet­wat on­se­re­mo­ni­eel as pre­mier ge­pos is, is eg­ter ’n lang sto­rie. . .
Die groot o­li­fant in die ver­trek
Hy praat sui­wer A­fri­kaans, ’n ge­oe­fen­de re­de­naar wat e­ni­ge go­ël­bal kan trot­seer. Bui­te word sy tuin ver­swelg deur on­kruid. ’n Ver­weer­de kin­der­swaai en ’n klim­raam dreig om uit­me­kaar te val. Bin­ne is sy meu­bels uit In­dië ryk­lik ver­sier as­of dit in ’n pre­miers­wo­ning hoort.
Op ’n ta­fel­tjie pryk fo­to’s van hom en sy ge­sin saam met oud­pres. Ba­rack O­ba­ma, met wie hy reeds se­dert 2006 ’n noue ver­bin­te­nis het.
“Nee kyk, vir my was daar baie ver­soe­kings om in die VSA te bly. Toe my ter­myn in 2015 as am­bas­sa­deur ver­stryk het, is ek te­rug­ge­nooi na die Ge­or­ge­town-U­ni­ver­si­teit in Washing­ton om ’n gas­lek­tor te word, wat baie baie lek­ker was. Ge­or­ge­town wou hê ek moes ver­der aan­bly en daar was an­der be­trek­kin­ge wat ge­wink het.”
De­s­nie­teen­staan­de het hy ein­de 2016 te­rug­ge­keer om­dat sy pa, Is­mail, se long­kan­ker ’n der­de keer op­ge­vlam het. “Ek was bly dat ek hier kon wees en dat dit toe in my huis was waar hy oor­le­de is. Dit was ’n baie ge­luk­ki­ge tyd en ek was ook nie so be­sig nie, so ek kon hom hos­pi­taal toe neem en in ’n ma­te vir die af­we­sig­heid op­maak.”
Kort voor sy dood het dié voor­ma­li­ge Pep­si- en Co­ca-Co­la-ver­koops­man sy seun aan­ge­moe­dig om die ANC se kon­fe­ren­sie in Nas­rec by te woon.
“Toe my pa hoor ek is ge­nooi, het hy ge­sê ek moet gaan, al ge­beur wat ook al met hom. Daar­om is ek om­trent vyf dae ná sy dood op 15 De­sem­ber na Nas­rec. Hy was baie be­wus van die po­li­tiek en het ge­weet van die ska­de wat Ja­cob Zu­ma die land en die ANC aan­ge­doen het.”
Al was hy ge­du­ren­de Suid-A­fri­ka se tien don­ker­ste ja­re in die VSA, is die A­me­ri­ka­ners geen en­gel­tjies nie, sê Rasool. “Ras­sis­me bly die groot o­li­fant in die ka­mer.”
Hy ver­tel hoe sy vrou, Ro­sie­da, en sy seun, Tan­wir, in Washing­ton gaan stap het toe ’n mo­tor langs hul­le stop. ’n Man het die ven­ster af­ge­draai en ge­skree: “Go back to Iran!”
Hy glim­lag wrang. “My vrou dra ’n hi­jab, ’n doek, en sy het by­voor­beeld in Washing­ton DC uit ’n bi­bli­o­teek ge­kom met haar han­de vol boe­ke en skie­lik was ie­mand be­sig om fo­to’s te neem. Sy het uit die pad pro­beer kom, want sy het ge­dink die per­soon wil fo­to’s van die ge­bou neem, maar die vrou volg haar toe.
My vrou sê toe: ‘Ex­cu­se me, why are you doing t­his?’ Die vrou sê toe: ‘Be­cau­se you are sus­pi­ci­ous.’ Hul­le werk op die leu­se: ‘See so­mething, say so­mething.’ Elk­een dink hy is be­sig om die vol­gen­de ter­reur­aan­val af te weer.”
Ons praat oor hoe­kom hy des­tyds ge­vra is om as pre­mier te be­dank en sy tien jaar uit die ak­tie­we po­li­tiek.
“In ’n ma­te het my uit­tre­de uit die re­ge­ring in die Wes-Kaap meer te doen ge­had met die Zu­ma-men­se se on­te­vre­den­heid dat ek as ’n lei­er in die WesKaap ’n meer­der­heid stem­me vir T­ha­bo M­be­ki Po­lo­kwa­ne toe ge­neem het.
“Trou­ens, Zu­ma het baie min stem­me uit die Wes-Kaap ge­kry en ek was baie o­pen­lik oor waar­om ons nie vir Zu­ma stem nie.”
Hy vou sy han­de teen me­kaar. “Ek dink teen 2009 het die backlash van die feit dat ek ge­vra is om te be­dank en die Wes-Kaap daar­na (on­der Lyn­ne Brown) vir die ANC ver­lo­re ge­gaan het, hul­le tot ’n ma­te ge­dwing om iets vir my te vind om te doen.
“As ge­volg van my ver­bin­te­nis met O­ba­ma was die VSA toe die ge­ko­se p­lek waar­heen ek ver­ban is. Dit het my uit die ve­ny­ni­ge po­li­tiek ge­hou. Ek kon baie mak­lik sê ek het baie min met die Zu­ma-ja­re te doen ge­had.”
Tog is die re­des hoe­kom Rasool uit sy amp ont­slaan is iet­wat meer in­ge­wik­keld. Ek pols hom oor die bruin­koe­vert-skan­daal.
Dit was die dek­man­tel vir sy ont­slag, sê hy. “Dit was din­ge wat al in 2006 deur die ANC en die Ca­pe Ar­gus on­der­soek was en daar was niks wat hul­le kon vind nie. Ek was al­tyd baie con­fi­dent dat niks ge­vind sou word nie, want ek het nog al­tyd vir men­se ge­sê: ‘As jul­le e­nig­iets kan be­wys, gaan na die po­li­sie­kan­toor toe.’ ”
En die be­ë­dig­de ver­kla­ring wat Ash­ley S­mith by die na­si­o­na­le ver­vol­gings­ge­sag in­ge­dien het waar­in hy be­we­rings er­ken dat hy ’n beeld­poet­ser was vir Rasool ter­wyl hy ’n po­li­tie­ke joer­na­lis by die Ca­pe Ar­gus was?
Hy skud sy kop. “Ek het Ash­ley am­per ’n de­ka­de laas ge­sien, maar ek het ’n groot jam­mer­te vir hom en tot ’n ma­te ’n waar­de­ring.”
Hy tel sy woor­de. “Hy het vir my ’n brief ge­stuur waar­in hy sê hoe­kom hy ge­doen het wat hy ge­doen het, maar dit is nie iets wat ek nou be­reid is om o­pen­baar te maak nie, want ek voel steeds jam­mer vir hom.”
‘Is jy mal?’
Sy te­rug­keer tot die po­li­tiek was nie son­der duw­wel­tjies nie. Toe Fi­ki­le M­ba­lu­la, die ANC se ver­kie­sings­hoof, hom vra of hy dié par­ty se veld­tog in die Wes-Kaap sou lei, moes hy eers die “Rasool-vrou­e­li­ga” trot­seer.
Laas­ge­noem­de was sy ma, sy vrou en sy sus­ter, met sy dog­ter op die te­le­foon wat ge­vra het: “Is jy mal?”
“Ek moes vir hul­le ver­dui­de­lik dat ek nie kon nee sê nie. Die po­li­tiek bly in jou bloed en twee­dens, jy meen dat jy die werk kan doen, en der­dens is daar ’n kans dat die ANC uit die ICU kan kom en ten min­ste in die re­ha­bi­li­ta­sie­saal kan gaan.
“Jy kan nie te­vre­de wees met 26% van die stem­me nie, want in die WesKaap het dit die im­pli­ka­sie dat die ANC sy nie­ras­sig­heid ver­loor het.”
Hy aar­sel. “Maar ons is nog nie daar waar ons kan sê dat die ANC gaan wen nie. E­nig­een wat die Wes-Kaap­se po­li­tiek ken, weet jy lieg.”
En ja, na­tuur­lik wil hy die bruin stem te­rug­wen in die pro­vin­sie na­dat die ANC in die Wes-Kaap, ver­swak deur fak­sie­ge­veg­te, gro­ten­deels ’n “swart” or­ga­ni­sa­sie ge­word het.
“Ek dink die ANC moet net wys ons gee om, ons is be­reid om die har­de werk te doen, dat ons daar is om ver­troue te wen en nie nood­wen­dig stem­me nie. Toe ons ge­gaan het na Wood­lands Park met die Si­qa­lo-sto­rie, wou al wat bruin men­se daar was hoor dat ons vir nie­mand die be­hui­sings­ry gaan laat jump nie.
“Hul­le wil net reg­ver­dig­heid hê. Sel­le met die Bo-Kaap. Hul­le wou net hê die president moes sê dis ’n er­fe­nis­ge­bied en nou kan ons werk aan wat dit be­te­ken om ’n er­fe­nis­ge­bied te wees.”
Van­self­spre­kend wil hy ook baie se­ker maak dat die DA nie van sy hui­di­ge pro­ble­me her­stel nie.
“Dit was die mak­lik­ste ding om te sê ons is ’n skoon re­ge­ring ter­wyl jy die Groot Zu­ma het.
“Die DA moet nou leer jy kan nie weg­kom deur drie slag­spreu­ke – N­kand­la, Gup­tas en sta­te cap­tu­re – te skree nie. Jy moet nou op jou eie me­rie­te staan en reeds vyf maan­de in die Ra­map­ho­sa-era in is die DA ont­bloot vir wat hul­le eint­lik is.”
’n ‘Kan­ker in die DA’
En wat van die ANC in die Wes-Kaap se eie ge­mors?
“Ek dink ons is taam­lik op dreef om die her­nu­wing en die skoon­maak van die ANC in die Wes-Kaap aan die gang te kry. Ek dink ons sit die (Marius) Frans­man-ja­re (voor­ma­li­ge voor­sit­ter van die ANC in die Wes-Kaap wat van sek­su­e­le teis­te­ring aan­ge­kla is) ag­ter ons, en ons is be­sig om meer doel­be­wus die stryd vir die voor­sit­ter­skap en die streek­kon­fe­ren­sies te be­stuur.”
En sal die ANC vir Pa­tri­cia de Lil­le, be­le­ër­de bur­ge­mees­ter van Kaap­stad, na­der in die ko­men­de ver­kie­sing­stryd?
Hy lyk of hy dié pe­na­rie van die DA in­tens ge­niet. “Nee, ek dink De Lil­le doen or­raait waar sy is. As sy aan die ein­de van haar tyd kom met die DA, dan is dit ’n an­der sto­rie.
“Maar as ek moet sê as hoof van die ver­kie­sing, ver­kies ek op die oom­blik vir Pa­tri­cia as ’n kan­ker in die DA, eer­der as wat ek haar as ’n ba­te vir die ANC be­skou.”
Ons ge­sels oor sy plan­ne vo­ren­toe. “Daar is niks angs­tig­heid of am­bi­sie wat my dryf in my hui­di­ge po­si­sie nie. “Ek is nou uit my eie pad uit.”
Maar hy sal nie nee sê vir ’n ka­bi­nets­pos nie.
“Ek dink ek het glo­ba­le er­va­ring, maar ek ver­staan uit­ein­de­lik moet die president t­wee din­ge ná die ver­kie­sing doen. Hy moet die ka­bi­net ver­klein en hy moet die bes­te men­se aan­stel. Daar is baie men­se wat glo hul­le be­hoort daar te wees. Ek doen wat ek doen op grond van pu­re ge­na­de.”
My oog val op die in­skrip­sie, in Ara­bies, net bo die bank waar hy sit. Dit be­te­ken: Al­les wat jy het, is net deur die ge­na­de.
Dis tóé dat ek won­der of die po­li­tiek Rasool dié keer ge­na­dig sal wees.
Fo­to: A­DRI­AN DE KOCK
E­bra­him Rasool, voor­ma­li­ge pre­mier van die Wes-Kaap en ge­we­se am­bas­sa­deur in A­me­ri­ka, in sy huur­huis in Cla­re­mont met sy meu­bels uit In­dië. Hy en sy ge­sin het be­sluit om dié huis te huur om­dat daar ’n kot­huis is waar­in sy ou­ers kon bly.