Arno is steeds Pa Henk en Ma Karin se eie, beste woelwater. Hy is altyd besig, en sy verbeelding werk dikwels oortyd. Sy beste maatjie is sy hond Pula. Maar dan is daar nog Emmerkop, wat hy self gemaak het. Hy en Emmerkop was al in die ruimte, maak nie saak dat niemand hom wil glo nie.
So speel hy tot ma Karin roep vir melk en koekies. Vandag kry Arno ook ‘n lemoen. Ma Karin wys hom hoe om die lemoen rond te rol totdat dit sag is. Sy maak vir hom ‘n gaatjie in die lemoen sodat hy later as hy weer dors is, die sap kan uitsuig. Arno sit die lemoen in ‘n mik van die groot boom by die hoek van die moterhuis. Arno is moeg van al die hardloop. Hy gaan sit op die grond onder die boom langs die swaai wat pa Jan van die ou buiteband gemaak het. Sy pa is mos die slimste en die beste pappa in die hele wêreld. Hy voel sommer lekker na die koekies en melk, hy sal netnou die lemoen uitsuig.
Arno sit nog so, toe hoor hy ‘n gesteun. Hy buk vorentoe en sien iets onder sy been roer. Hy kyk, lig sy been op om beter te sien, en daar spring ‘n klein groen mannetjie kwaai onder sy been uit. “Jou aaklige vet lummel! Kan jy nie kyk voor jy gaan sit nie! Kyk nou hoe lyk my hoed. Ek gaan dit nooit weer regkry nie! Die punt gaan nooit weer regop staan nie.”
Arno voel baie snaaks. Dit lyk of die takke van die boom bokant hom skielik verder en verder weg van hom af gaan. Hy kyk of hy die groen mannetjie kan sien en dan sien hy die mannetjie staan langs hom – Arno is nou nog kleiner as die mannetjie en moet opkyk na hom toe.
Die groen mannetjie gryp vir Arno aan die hand en hardloop met hom reguit op die boom af. Net toe Arno dink hulle gaan in die boom vas hardloop, sien hy onder die boom se wortel wat bo die grond uitstaan, ‘n deurtjie. Die groen mannetjie trek ‘n toutjie en iewers agter die deur lui ‘n klokkie. Na ‘n rukkie vra ‘n growwe stem van binne af “Wie is daar? Sê jou naam en die wagwoord!” Die groen mannetjie antwoord vinnig. “Dis Kaalvoet Kromtoon. Maak oop die deur, dan sê ek die wagwoord in jou oor. Ek het vir Arno by my en kan nie die wagwoord voor hom sê nie.” “Wat! Arno wat in die groot huis bly? Die mensekind?”
Die deur gaan oop en ‘n baie ou groen mannetjie met ‘n lang blou baard en groot gepunte ore staan voor hulle. “En hoe durf jy ‘n mensekind hierheen bring?” Die ou mannetjie lyk so kwaai dat Arno sommer begin rem en trek om sy hand los te kry, maar Kaalvoet klou vir al wat hy werd is. “Oupa het mos gehoor wat Prinses Goud van hom vertel het. Hy is ‘n slim seuntjie en dalk kan hy ons help.” “Ag my kind,” sug die ou mannetjie, “as hy maar net kon. Maar jy sien hoe die mense deesdae maklik bome afkap. En jy het gehoor wat Arno se pa Henk gese het, dat die buurman hierdie boom waarin ons bly, wil weg hê.” “Wat sê omie daar?” vra Arno onsteld. Hy speel self so lekker onder die boom, hy sal niks daarvan hou dat die boom afgekap word nie. “Ja Arno, dis wat die buurman sê. Die boom moet af, want in die winter val sy blare af en beland in die swembad.”
Arno kan sien hierdie is ‘n groot probleem, een waarvoor hy nie raad het nie. Miskien sal dit beter wees as hy so gou hy kan vir Ma Karin en pa Henk van die probleem kan vertel. Hy weet sommer hulle sal aan ‘n plan kan dink om die buurman te laat afsien van sy plan. “My ma en pa is baie slim. Ek is seker hulle sal kan help, maar dan moet julle my so gou moontlik laat teruggaan. En o ja, hulle sal niks daarvan hou dat ek nou weer so klein is nie. So maak my asseblief weer net Arno, die mensekind van die groot huis.”
“Arno, omdat jy jou maniere nie vergeet het nie, selfs toe ons jou vasgehou het nie, en jy boonop graag wil help, kan jy dadelik gaan sodra dokter Spinaat jou ingespuit het.” Arno wil nog teestribbel, toe voel hy meteens ‘n hele klomp naalde in sy arm. Hy maak sy oë oop en sien dat hy bo-op sy arm aan die slaap geraak het. Het hy gedroom?
Heel eerste vra hy vir ma Karin van sy arm. Sy vertel mooi dat hy die bloed se vloei in sy arm gestop het, toe hy daarop gelê het, en toe dit weer begin vloei het dit vreemd gevoel, soos naaldeprikkies. En sy belowe hulle sal alles doen om die boom te red.
Arno kan maar nie vergeet van die boom waar hy elke dag speel nie. Sê nou maar die buurman hou aan klae totdat sy pa maar verplig is om die boom af te kap! Wat sal van die klein groen mensies word en waar sal hy en Pula weer so ‘n lekker groot boom kry, wat op die warmste dag vir koelte sorg.
Dan is dit die beste om liewer in die huis te kom. Onder ‘n boom kan dit dan gevaarlik wees. Weerlig kies graag pad na die aarde deur die hoogste bome of torings, en as mens dan onder die boom is, kan jy baie seerkry. Behalwe vir die weerlig, is daar ook nog die gevaar dat droë takke in sterk wind kan afbreek en op jou val. Arno besluit om van nou af die wolke dop te hou. Sê nou hy hardloop nie betyds huis toe nie en Pula kry seer! Of Emmerkop reën nat en roes weer. Hy wonder wat van de Groenies sal word as ‘n weerligstraal die boom tref. Hy besluit om liewer nie aan die aaklige moontlikheid te dink nie.
Arno swaai heen en weer op sy skoppelmaai (die een wat Pa Henk van die ou buiteband gemaak het) en elke keer as hy opswaai kyk hy sommer wat die wolke maak. Skielik begin die wolke al hoe vinniger deur die lug sweef. Dit lyk kompleet asof hulle met ‘n resies besig is. Die wolke is spierwit en lyk asof hulle bo-op mekaar klim. Die wolke bondels word al hoe groter. Arno is skoon gehipnotiseer, so aandagtig hou hy die wolke resies dop.
Arno skrik hom amper gedaan toe hy ‘n yskoue druppel op sy wang voel. Dan weet hy hy moet so gou moontlik by Ma Karin in die huis kom. Hy nael huis toe, maar sien dan die buurman sukkel om sy hek oop te kry. Toe Arno boonop die eerste haelkorrel voor hom in die stof sien plof, dink hy vinnig. Hy hardloop na sy eie hek toe, maak dit wyd oop en wys vir die buurman om in te ry.
Ma Karin het alles gesien. Sy nooi hulle in, gee die buurman ‘n handdoek en droog Arno af. Sy swel van trots. Haar klein seuntjie was baie dapper. Sy maak vir die buurman koffie en gee vir Arno melk.