Kleurvolle tye. Shutterstock / Antipina Daria
Benewens die aanval van immuunstelsels, het COVID-19 alle aspekte van die samelewing erg ontwrig. Dit het die manier waarop ons werk, speel, leer, oefen, winkel, aanbid en sosialiseer verander. Die amptelike reaksie in baie lande was 'n dringende boodskap dat ons maatskaplike goed moet aanpas hoe ons leef.
Hoe hanteer mense hierdie lewenstylveranderings? Die mens is immers in die algemeen nie goed weggedoen nie tot radikale afwykings van hul roetines. Daar is sekerlik 'n beperking op hoe lank mense ongekende gedragsbeperkings tot voordeel van die samelewing sal aanvaar voor hul persoonlike behoeftes. Sielkunde kan 'n paar insigte bied oor wat waarskynlik aangaan.
Natuurlik het nie tot dusver almal aan die instruksies van die regering voldoen nie. sunbathers, drinkers, braai kook en sokkerspelers het almal die aandag van die polisie en media getrek.
Maar hierdie gevalle mag geen verrassing wees nie. Soos die spreekwoord lui: "voëls van 'n veer trek saam" - mense het 'n sterk drang om tyd in fisieke nabyheid met mekaar te spandeer.
Hulle huiwer natuurlik ook om sosiale bande te verbreek omdat hulle 'n fundamentele menslike motivering, en navorsing vertel dat mense desperaat is hou vas aan hierdie verbande en die groep lidmaatskap dit ondersteun dit omdat dit ons sielkundige gesondheid bevoordeel.
Om die versoeking te weerstaan ​​om sosiale kontak persoonlik aan te gaan, is nie so maklik soos sommige dink nie. Bande met ons sosiale groepe kan ons eensaam laat voel, wat weer die waarskynlikheid kan verhoog Depressie, hoë bloeddruk en dood van hartsiektes.
As gevolg hiervan ervaar baie mense wat toesluit, waarna sielkundiges verwys as "kognitiewe dissonansie", wat voorkom in situasies waar mense ervaar geestelike ongemak vir teenoorgestelde gedagtes en gevoelens.
Op die oomblik wil niemand regtig toegesluit wees nie, want dit kan geïsoleer voel. Die sielkundige dissonansie tussen wat ons kan dink (dat die nakoming van 'n goeie idee 'n goeie idee is) en gevoel (eensaamheid) is 'n duidelike werklikheid. Ons weet dat mense van nature sal probeer verminder dissonansie om hul geestelike welstand te handhaaf.
Ons het byvoorbeeld gesien hoe mense op verskillende maniere probeer om sielkundige dissonansie die hoof te bied. Daar was massa protes in die VSA, en elders ontkennings van die pandemie en lande wat beweer dat hulle dit is virusvry.
Maar meestal het mense dit reggekry om aan te pas by nuwe lewenswyses - baie daarvan gehelp deur moderne tegnologie. Ons het 'n groot verskeidenheid gesien virtuele sosiale geleenthede insluitend kroegvasvrae, dansklasse en ondersteuningsgroepe vir borsvoeding, gedeel oefen oefeninge en selfs die gebruik van robots om die kwesbare te help kontak met ander.
Samehorigheid en samehorigheid
Die geskiedenis vertel dat die samelewing sosiaal samehangend kan wees in tye van krisis, en coronavirus bied die samelewing 'n formidabele gemeenskaplike vyand wat nie tussen die rooi en die blou onderskei nie. en navorsing dui daarop dat wanneer 'n gemeenskaplike bedreiging gekonfronteer word, 'n gedeelde gevoel van samehorigheid mense kan laat kyk om verby hul verskille te kyk en gesamentlik op die uitdagings te reageer.
Die retoriek van sommige politieke leiers het probeer om hierdie mag van samesyn te benut deur ons aan te moedig om minder oor ons eie belange te dink en meer oor die belange van ander. Die Britse kanselier Rishi Sunak het kommentaar gelewer: "Ons wil terugkyk op hierdie tyd en onthou hoe ons, in die lig van 'n generasie-bepalende oomblik, 'n kollektiewe nasionale poging aangepak het en saamgestaan ​​het."
Net so, het die koningin gepraat van haar hoop dat "in die komende jare trots sal kan wees op hoe hulle op hierdie uitdaging gereageer het".
Ons weet dat leiers wat 'n gevoel van gedeelde visie en samehorigheid aanlok, beter mense kan verenig vir 'n kollektiewe doel, veral in die gesig van teenspoed. Martin Luther King jr "Ek het 'n droom" toespraak is 'n bekende voorbeeld.
My huidige navorsing ondersoek waarom mense gesamentlik gemotiveerd is om op ondersteunende maniere saam te werk. Op die oomblik was die sosiale motivering om te help, te deel, te skenk en vrywilligerswerk nog nooit so belangrik nie.
In oomblikke van krisis dui studies daarop dat 'n gedeelde gevoel van "Ons-gevoel", of 'n wedersydse emosionele band met ander, is uiters belangrik om massa pro-sosiale optrede te motiveer. Gevoelens van nabyheid kan lei tot 'n gedeelde affiniteit en besorgdheid oor die welstand van ander. Mense wat 'n deel van 'n samehangende gemeenskap voel, kan dus 'n magtige vorm gedeelde identiteit met mekaar deur diegene in nood te bedien.
Ondanks die gesukkel het baie van ons maniere gevind om ons menslike behoefte aan sosiale en emosionele verbinding (deels) te vervul. Ons het innoverende maniere gevind om op afstand met ander mense te kommunikeer, en was 'n bemoedigende gemeenskapsgevoel en 'n nuwe klem op die kollektiewe behoefte. In ons pogings om 'n nuwe manier van leef te hanteer, verander ons miskien onbewustelik die bloudruk vir hoe ons ons lewe in die toekoms leef.
Andy Levy, leser in sielkunde, Edge Hill Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Hoe krisistye ons emosionele verbinding met vreemdelinge openbaar