BO: Hierdie samegestelde foto stel ’n visser en ’n vrugtesmous op straat voor wat altwee belang sou kon stel in wat die ander te ruil het. Ruilhandel word vandag nog plek-plek bedrywe, ondanks ons gesofisti­keerde ekonomieë wat volledig deel is van die elektroniese eeu. Hierdie artikel bevat ’n aantal mylpale in die geskiedenis van geld.
ENSE het aanvanklik nie goedere van mekaar gekoop deur die verkopers ’n aantal munte of note in die hand te stop nie. Trouens, geld het in die mens se vroeë geskiedenis nog glad nie bestaan nie. Wat die mense gedoen het, was om ruilhandel te drywe.
Ruilhandel beteken doodeenvoudig om goedere uit te ruil. Ek gee vir jou ’n skaap en jy gee vir my twaalf hoenderhenne, en ons is albei tevrede. Jy sal miskien die skaap skeer vir sy wol en ek gebruik straks die hoenderhenne om vir my eiers te lê. Heel gerieflik.
Mense maak vandag nog gebruik van ruilhandel—en nie slegs in afgeleë gemeenskappe waar geld baie skaars is of feitlik glad nie bestaan nie. Op skool ruil ek miskien my een potlood vir ’n handvol lekkers, want ek het baie potlode en my ruilmaat het sy paar rand sakgeld op snoepgoed verkwis. Hy het eers agterna besef hy het vergeet om ook ’n potlood daarmee te koop!
Van omstreeks 9000 tot 4000 voor Christus (let op, ’n mens tel agteruit wanneer dit by v.C. kom) is ruiltransaksies dikwels met vee aangegaan. Later, met die ontwikkeling van die landbou, het mense ook die opbrengste van hul gesaaides of die vrugte uit hul boorde onder mekaar geruil. Of die visser of jagter het sy vangs vir landbouprodukte geruil. Jy gee byvoorbeeld vir my jou grootste vis en ek gee jou ’n mandjie van my dadels.
BO: Met die ruilhandel tussen blanke setlaars en Indiane in die ou dae van Amerika (krale vir ottervelle) is ’n baie ou gebruik voortgesit. Aan die Kaap het Jan van Riebeeck weer met byvoorbeeld koperdraad en tabak die Khoi-Khoi oorreed om van hul vee prys te gee, soos in ’n ander Mieliestronk-artikel vertel word.
Uit voorwerpe soos dié het die ronde munte ontwikkel wat ons vandag ken. Die Chinese muntstukke is gewoonlik van onedele metale gemaak (dus nog nie van goud of silwer nie) en daar was gate daarin sodat ’n mens die munte saam in ’n snoer kon inryg.