Bill Clinton -toespraak 5 September 2012 - Inligting
Ons is hier om 'n president aan te wys, en ek het een in gedagte. Ek wil 'n man benoem wie se eie lewe sy deel van teëspoed en onsekerheid ken. 'N Man wat vir president verkies het om die gang van 'n reeds swak ekonomie te verander, en dan net ses weke voor die verkiesing, het die grootste ineenstorting sedert die Groot Depressie beleef. 'N Man wat die gly in depressie stopgesit het en ons op die lang pad van herstel gebring het, terwyl hy die hele tyd geweet het, ongeag hoeveel werksgeleenthede geskep en gered word, daar wag nog miljoene, probeer om hul kinders te voed en hul hoop lewendig te hou .
Ek wil 'n man aan die buitekant benoem, maar aan die binnekant brand vir Amerika. 'N Man wat glo dat ons 'n nuwe Amerikaanse droom -ekonomie kan bou wat gedryf word deur innovasie en kreatiwiteit, opvoeding en samewerking. 'N Man wat die verstand gehad het om met Michelle Obama te trou.
Ek wil hê Barack Obama moet die volgende president van die Verenigde State wees en ek benoem hom met trots as die standaarddraer van die Demokratiese Party.
In Tampa het ons baie praatjies gehoor oor hoe die president en die demokrate nie glo in vrye onderneming en individuele inisiatief nie, hoe ons wil hê dat almal afhanklik moet wees van die regering, hoe sleg ons met die ekonomie is.
Die Republikeinse verhaal is dat ons almal wat iets bedra, heeltemal selfgemaak is. Een van ons grootste Demokratiese voorsitters, Bob Strauss, het altyd gesê dat elke politikus wil hê dat u moet glo dat hy gebore is in 'n houthuis wat hy self gebou het, maar dit is nie so nie.
Ons Demokrate meen dat die land beter werk met 'n sterk middelklas, werklike geleenthede vir arm mense om daarin te werk en 'n meedoënlose fokus op die toekoms, met sake en die regering wat saamwerk om groei te bevorder en welsyn wat algemeen gedeel word. Ons dink "ons is almal hierin saam" is 'n beter filosofie as "u is alleen."
Wie het reg? Sedert 1961 het die Republikeine die Withuis 28 jaar gehou, die Demokrate 24. In die 52 jaar het ons ekonomie 66 miljoen werksgeleenthede in die private sektor opgelewer. Wat is die werksyfer? Republikeine 24 miljoen, Demokrate 42 miljoen!
Dit blyk dat die bevordering van gelyke geleenthede en ekonomiese bemagtiging moreel reg en goeie ekonomie is, want diskriminasie, armoede en onkunde beperk groei, terwyl beleggings in onderwys, infrastruktuur en wetenskaplike en tegnologiese navorsing dit verhoog, wat meer goeie werksgeleenthede en nuwe rykdom vir almal skep van ons.
Alhoewel ek dikwels nie met Republikeine saamstem nie, het ek nooit geleer om hulle te haat soos die uiterste regses wat nou hul party beheer, president Obama en die Demokrate haat nie. President Eisenhower het immers federale troepe na my vaderland gestuur om Little Rock Central High te integreer en die snelwegstelsel te bou. En as goewerneur werk ek saam met president Reagan aan hervorming van welsyn en met president George H. W. Bush aan nasionale onderwysdoelwitte. Ek is dankbaar teenoor president George W. Bush vir PEPFAR, wat miljoene mense in arm lande se lewens red en vir beide presidente Bush vir die werk wat ons saam gedoen het na die tsunami in Suid -Asië, orkaan Katrina en die Haïtiaanse aardbewing.
Deur my stigting, in Amerika en regoor die wêreld, werk ek saam met Demokrate, Republikeine en Onafhanklikes wat daarop ingestel is om probleme op te los en geleenthede aan te gryp, en nie teen mekaar te veg nie.
In moeilike tye kan konstante konflik goeie politiek wees, maar in die regte wêreld werk samewerking beter. Niemand is immers heeltyd reg nie, en 'n gebreekte klok is twee keer per dag reg. Almal van ons is bestem om ons lewens tussen die twee uiterstes te leef. Ongelukkig sien die faksie wat nou die Republikeinse Party oorheers, dit nie so nie. Hulle dink die regering is die vyand, en kompromie is swakheid.
Een van die belangrikste redes waarom Amerika president Obama moet herkies, is dat hy steeds verbind is tot samewerking. Hy het die Republikeinse sekretarisse van verdediging, die weermag en vervoer aangestel. Hy het 'n vise -president aangestel wat in 2008 teen hom opgedaag het, en het hom vertrou om toesig te hou oor die suksesvolle einde van die oorlog in Irak en die implementering van die herstelwet. En Joe Biden het puik werk met albei gedoen. Hy het kabinetslede aangestel wat Hillary ondersteun het in die voorverkiesings. Heck, hy het selfs Hillary aangestel! Ek is so trots op haar en dankbaar vir ons hele nasionale veiligheidspan vir alles wat hulle gedoen het om ons veiliger en sterker te maak en om 'n wêreld te bou met meer vennote en minder vyande. Ek is ook dankbaar vir die jong manne en vroue wat ons land in die weermag dien, en vir Michelle Obama en Jill Biden vir die ondersteuning van militêre gesinne as hul geliefdes in die buiteland is en dat hulle ons veterane gehelp het as hulle huis toe kom met die wonde van die oorlog , of hulp nodig het met onderwys, behuising en werk.
President Obama se rekord oor nasionale veiligheid is 'n huldeblyk aan sy sterkte, oordeel en sy voorkeur vir insluiting en vennootskap bo partydigheid.
Hy het ook probeer om saam met die Republikeine van die Kongres te werk oor gesondheidsorg, skuldvermindering en werk, maar dit het nie so goed uitgewerk nie. Waarskynlik omdat, soos die Republikeinse leier van die Senaat, in 'n merkwaardige oomblik van openhartigheid, twee jaar voor die verkiesing gesê het, hul prioriteit nommer een was om Amerika nie weer aan die werk te sit nie, maar om president Obama sonder werk te sit.
Senator, ek haat dit om dit nie aan u te deel nie, maar ons hou president Obama aan die gang!
In Tampa was die Republikeinse argument teen die herverkiesing van die president redelik eenvoudig: ons het vir hom 'n totale gemors gelaat, hy het dit nie vinnig genoeg skoongemaak nie, so ontslaan hom en sit ons terug.
Om 'n aanvaarbare alternatief vir president Obama te wees, kon hulle nie veel sê oor die idees wat hulle die afgelope twee jaar aangebied het nie. U sien dat hulle wil teruggaan na dieselfde ou beleid wat ons in die eerste plek in die moeilikheid laat beland het: om belasting vir Amerikaners met 'n hoë inkomste nog meer te verlaag as wat president Bush gedoen het; om ontslae te raak van die lastige finansiële regulasies wat daarop gemik is om 'n ander ongeluk te voorkom en toekomstige reddingswerk te verbied; om die besteding aan verdediging twee biljoen dollar meer te verhoog as wat die Pentagon versoek het sonder om te sê waaraan hulle die geld sal bestee; om enorme besnoeiings in die res van die begroting te maak, veral programme wat die middelklas en arm kinders help. Soos 'n ander president een keer gesê het - daar gaan hulle weer.
Ek hou baie beter van die argument vir die herverkiesing van president Obama. Hy het 'n diep beskadigde ekonomie geërf, 'n vloer onder die ongeluk gesit, die lang pad na herstel begin en die grondslag gelê vir 'n moderne, meer gebalanseerde ekonomie wat miljoene goeie nuwe werkgeleenthede, lewendige nuwe ondernemings en baie sal oplewer nuwe rykdom vir die innoveerders.
Is ons waar ons wil wees? Nee. Is die president tevrede? Nee. Is ons beter daaraan toe as toe hy sy pos beklee het, met 'n ekonomie in vrye val, wat 750 000 poste per maand verloor. Die antwoord is JA.
Ek verstaan ​​die uitdaging wat ons in die gesig staar. Ek weet dat baie Amerikaners steeds kwaad en gefrustreerd is oor die ekonomie. Alhoewel werk groei, begin banke leen en selfs huispryse styg 'n bietjie, te veel mense voel dit nie.
Ek het dieselfde ervaar in 1994 en vroeg in 1995. Ons beleid werk en die ekonomie groei, maar die meeste mense het dit nog nie gevoel nie. Teen 1996 het die ekonomie gebrul, halfpad deur die langste vredestyduitbreiding in die Amerikaanse geskiedenis.
President Obama het begin met 'n baie swakker ekonomie as ek. Geen president nie - nie ek of enige van my voorgangers kon al die skade in net vier jaar herstel het nie. Maar die omstandighede verbeter en as u die president se kontrak hernu, sal u dit voel.
Ek glo dit met my hele hart.
President Obama se benadering beliggaam die waardes, die idees en die rigting wat Amerika moet neem om 'n 21ste -eeuse weergawe van die Amerikaanse droom te bou in 'n nasie van gedeelde geleenthede, gedeelde welvaart en gedeelde verantwoordelikhede.
So terug na die storie. In 2010, toe die president se herstelprogram begin, het die werksverliese opgehou en dinge begin omdraai.
Die Herstelwet het miljoene werkgeleenthede gered en geskep en belasting vir 95% van die Amerikaanse mense verminder. In die afgelope 29 maande het die ekonomie ongeveer 4,5 miljoen werksgeleenthede in die privaatsektor opgelewer. Maar verlede jaar het die Republikeine die president se werkplan geblokkeer, wat die ekonomie meer as 'n miljoen nuwe werkgeleenthede kos. Hier is 'n ander puntetelling: president Obama plus 4,5 miljoen, die Republikeine van die Kongres nul.
In dieselfde tydperk is meer as meer as 500 000 vervaardigingsgeleenthede onder president Obama geskep - die eerste keer dat vervaardigingsgeleenthede sedert die negentigerjare toegeneem het.
Die herstrukturering van die motorbedryf het gewerk. Dit het meer as 'n miljoen werk gered, nie net by GM, Chrysler en hul handelaars nie, maar in die vervaardiging van motoronderdele regoor die land. Daarom het selfs motorvervaardigers wat nie deel van die ooreenkoms was nie, dit ondersteun. Hulle moes ook die verskaffers red. Soos ek gesê het, ons is almal saam hierin.
Nou werk daar 250 000 meer mense in die motorbedryf as die dag toe die maatskappye herstruktureer is. Goewerneur Romney was gekant teen die plan om GM en Chrysler te red. Hier is 'n ander telling: Obama twee honderd en vyftig duisend, Romney, nul.
Die ooreenkoms wat die administrasie met die bestuur, arbeids- en omgewingsgroepe aangegaan het om die kilometers in die komende jare te verdubbel, is nog 'n goeie deal: dit sal u gasrekening in die helfte verminder, ons meer energie -onafhanklik maak, kweekhuisgasvrystellings verminder en nog 500,000 byvoeg goeie werk.
President Obama se "al die bogenoemde" energieplan help ook - die oplewing in die produksie van olie en gas, tesame met 'n groter energie -doeltreffendheid, het die invoer van olie tot 'n byna 20 jaar laagtepunt en die produksie van aardgas tot 'n all -time hoogtepunt gedryf. Hernubare energieproduksie het ook verdubbel.
Ons het wel meer nuwe werksgeleenthede nodig, baie daarvan, maar daar is vandag reeds meer as drie miljoen werksgeleenthede wat oop en onvoltooid is in Amerika, meestal omdat die aansoekers nie oor die vereiste vaardighede beskik nie. Ons moet meer Amerikaners voorberei op die nuwe werkgeleenthede wat geskep word in 'n wêreld wat deur nuwe tegnologie aangevuur word. Daarom is beleggings in ons mense belangriker as ooit. Die president het gemeenskapskolleges en werkgewers ondersteun om saam te werk om mense op te lei vir oop werk in hul gemeenskappe. En na 'n dekade waarin ontploffende universiteitskoste die uitsakkoers so verhoog het dat ons in die persentasie van ons jong volwassenes met 'n universiteitsgraad tot die 16de geval het, verlaag sy studieleningshervorming die koste van federale studente lenings en nog meer belangrik, gee studente die reg om die lenings tot 20 jaar lank as 'n vaste persentasie van hul inkomste terug te betaal. Dit beteken dat niemand die universiteit moet staak nie, uit vrees dat hy nie sy skuld kan terugbetaal nie, en dat niemand 'n werk as onderwyser, 'n polisiebeampte of 'n klein stadsdokter hoef te weier nie betaal genoeg om die skuld te betaal. Dit sal die toekoms vir jong Amerikaners verander.
Ek weet ons is beter daaraan toe, want president Obama het hierdie besluite geneem.
Dit bring my by die gesondheidsorg.
Die Republikeine noem dit Obamacare en sê dat dit 'n regering se oorname van gesondheidsorg is wat hulle sal herroep. Is hulle reg? Kom ons kyk wat tot dusver gebeur het. Individue en besighede het meer as 'n miljard dollar terugbetaal uit hul versekeringspremies omdat die nuwe wet vereis dat 80% tot 85% van u premies aan gesondheidsorg bestee word, nie wins of promosie nie. Ander versekeringsmaatskappye het hul tariewe verlaag om aan die vereiste te voldoen. Meer as 3 miljoen jongmense tussen 19 en 25 is vir die eerste keer verseker omdat hul ouers hulle nou op 'n gesinspolis kan dra. Miljoene bejaardes ontvang voorkomende sorg, insluitend borskankerondersoeke en toetse vir hartprobleme. Binnekort sal die versekeringsmaatskappye, nie die regering nie, miljoene nuwe kliënte hê, baie mense van die middelklas met bestaande toestande. En die afgelope twee jaar het die uitgawes vir gesondheidsorg vir die eerste keer in 50 jaar onder 4%gegroei.
Is dit beter vir ons almal omdat president Obama daarvoor geveg het en dit geslaag het? Jy wed ons is.
Daar was twee ander aanvalle op die president in Tampa wat 'n antwoord verdien. Beide goewerneur Romney en kongreslid Ryan val die president aan omdat hy Medicare na bewering van 716 miljard dollar beroof het. Hier is wat werklik gebeur het. Daar was geen besnoeiings aan voordele nie. Geen. Wat die president gedoen het, was om geld te bespaar deur ongegronde subsidies aan verskaffers en versekeringsmaatskappye te verminder wat mense nie gesonder maak nie. Hy het die besparing gebruik om die gat in die Medicare -medisyneprogram toe te maak en om agt jaar by die Medicare Trustfonds se lewensduur te voeg. Dit is nou solvent tot 2024. President Obama en die Demokrate het dus nie Medicare verswak nie, hulle het dit versterk.
Toe die kongreslid Ryan in die TV -kamera kyk en president Obama se 'grootste koudste kragmeting' aanval op Medicare, het ek nie geweet of ek moet lag of huil nie. U sien, dat 716 miljard dollar presies dieselfde hoeveelheid Medicare -besparings is wat kongreslid Ryan in sy eie begroting gehad het.
Goewerneur Romney was ten minste hieroor konsekwent. Hy wil die spaargeld herroep en die geld aan die versekeringsmaatskappye teruggee, die donutgat weer oopmaak en bejaardes dwing om meer vir dwelms te betaal, en die lewensduur van die Medicare Trustfonds met agt jaar te verminder. As hy dus verkies word en doen wat hy belowe het, sal Medicare teen 2016 stukkend raak. As dit gebeur, hoef u nie te wag totdat hul geskenkprogram in 2023 begin om die einde te sien van Medicare soos ons dit ken nie.
Maar dit word erger. Hulle wil ook die toekenning van Medicaid blokkeer en dit in die komende dekade met 'n derde verminder. Dit sal natuurlik arm kinders seermaak, maar dit is nie al nie. Byna twee derdes van Medicaid word bestee aan ouetehuise vir bejaardes en mense met gestremdhede, insluitend kinders uit gesinne uit die middelklas, met spesiale behoeftes, soos Downs-sindroom of outisme. Ek weet nie hoe hierdie gesinne dit gaan hanteer nie. Ons kan dit nie laat gebeur nie
Kom ons kyk nou na die Republikeinse beskuldiging dat president Obama die werkvereistes in die wetsontwerp op welsynhervorming wat ek onderteken het, wil verswak, wat miljoene mense van welsyn na werk laat beweeg het.
Hier is wat gebeur het. Toe sommige Republikeinse goewerneurs vra om nuwe maniere te probeer om mense in die welsyn weer aan die werk te sit, het die Obama -administrasie gesê dat hulle dit net sou doen as hulle 'n geloofwaardige plan het om werk met 20%te verhoog. Hoor jy dit? Meer werk. Die bewering dat president Obama die behoefte aan welsynshervorming verswak het, is dus nie waar nie. Maar hulle hou steeds advertensies daarop bekend. Soos hul veldtogpeilers gesê het "ons gaan nie toelaat dat ons veldtog deur feitekontroles bepaal word nie." Dit is nou waar. Ek kon dit self nie beter gesê het nie - ek hoop net dat u dit onthou elke keer as u die advertensie sien.
Kom ons praat oor die skuld. Ons moet dit hanteer, of dit sal met ons te doen kry. President Obama het oor 'n dekade 'n plan met 4 biljoen dollar se skuldvermindering aangebied, met twee en 'n half dollar se bestedingsvermindering vir elke dollar se inkomsteverhogings en streng kontrole oor toekomstige besteding. Dit is die soort gebalanseerde benadering wat die tweeledige Simpson-Bowles-kommissie voorstel.
Ek dink die president se plan is beter as die Romney -plan, want die Romney -plan misluk die eerste toets van fiskale verantwoordelikheid: die getalle tel nie op nie.
Dit is veronderstel om 'n skuldverminderingsplan te wees, maar dit begin met 'n belastingverlaging van vyf biljoen dollar oor 'n tydperk van tien jaar. Dit maak die skuldgat groter voordat hulle eers begin uitgrawe. Hulle sê dat hulle dit sal regkry deur skuiwergate in die belastingkode uit te skakel. As u vra "watter skuiwergate en hoeveel?", Sê hulle "Sien my daarna na die verkiesing."
Mense vra my heeltyd hoe ons vier surplus -begrotings gelewer het. Watter nuwe idees het ons gebring? Ek gee altyd 'n enkele woord antwoord: rekenkunde. As hulle 'n belastingverlaging van 5 biljoen dollar in 'n skuldverminderingsplan behou, vertel die rekenkundige dat een van drie dinge sal gebeur: middelklasgesinne sal hul belastingrekening twee duisend dollar per jaar laat styg, terwyl mense wat meer as 3 miljoen dollar per jaar verdien, steeds 'n belastingverlaging van 250 000 dollar sal kry; of 2) hulle sal soveel uitgawes moet besnoei dat hulle die begroting vir ons nasionale parke uitwis om skoon lug, skoon water, veilige kos, veilige lugreise te verseker; of hulle verminder Pell Grants, universiteitslenings, vroeë kinderonderrig en ander programme wat middelklasgesinne en arm kinders help, om nie te praat van beleggings in paaie, brûe, wetenskap, tegnologie en mediese navorsing nie; of 3) hulle sal doen wat hulle al meer as dertig jaar doen: belasting verlaag meer as besteding, ontplof die skuld en verswak die ekonomie. Onthou, die Republikeinse ekonomiese beleid het die skuld verviervoudig voordat ek die amp aangeneem het en dit verdubbel nadat ek vertrek het. Ons kan eenvoudig nie bekostig om te verdubbel as ons druppel nie.
President Obama se plan verminder die skuld, eer ons waardes en verlig die toekoms vir ons kinders, ons gesinne en ons land.
My mede -Amerikaners, jy moet besluit in watter soort land jy wil woon. As jy alleen is, neem die wenner die hele samelewing, moet jy die Republikeinse kaartjie ondersteun. As u 'n land met gedeelde geleenthede en gedeelde verantwoordelikhede wil hê - 'n 'ons is almal saam', moet u stem vir Barack Obama en Joe Biden. As u wil hê dat elke Amerikaner moet stem en u dink dit is verkeerd om stemprosedures te verander net om die opkoms van jonger, armer, minderheids- en gestremde kiesers te verminder, moet u Barack Obama ondersteun. As u dink dat die president reg was om die deure van Amerikaanse geleenthede oop te maak vir jong immigrante wat hierheen gebring is as kinders wat op universiteit wil gaan of in die weermag wil dien, moet u vir Barack Obama stem. As u 'n toekoms van gedeelde voorspoed wil hê, waar die middelklas groei en armoede afneem, waar die Amerikaanse droom lewendig is, en waar die Verenigde State die leidende krag vir vrede en voorspoed in 'n hoogs mededingende wêreld bly, moet u stem vir Barack Obama.
Ek is mal oor ons land - en ek weet ons kom terug. Vir meer as 200 jaar, deur elke krisis, het ons altyd sterker uitgekom as wat ons ingegaan het. En ons sal dit weer doen, solank ons ​​dit saam doen. Ons beywer ons vir die saak waarvoor ons stigters hul lewens belowe het, hul lot, hul heilige eer - om 'n meer volmaakte vereniging te vorm.
As dit is wat u glo, as dit is wat u wil hê, moet ons president Barack Obama herkies.
God seën jou - God seën Amerika.
The Medal of Honor: 6 verrassende feite
1. Aanvanklik is die idee van 'n Medal of Honor as te #europese afgemaak. "
Tydens die Amerikaanse rewolusie het George Washington die eerste gevegsversiering in die Amerikaanse geskiedenis gevestig, bekend as die Badge of Military Merit. Na die konflik het dit in onbruik geraak, net soos sy opvolger, die sertifikaat van verdienste, wat tydens die Mexiko-Amerikaanse oorlog verleen is. Toe die burgeroorlog in 1861 uitbreek, het voorstanders van 'n nuwe toekenning hul saak aan Winfield Scott, hoof-generaal van die Unie-leër, gestel. Scott, 'n gerespekteerde bevelvoerder, ondanks die feit dat hy te swak en korpulent was om 'n perd in die kwynende jare van sy loopbaan te bestyg, het die voorstel bespot en gesê dat dit 'n Europese tradisie is. Dit was eers na sy uittrede dat Medal of Honor -ondersteuners in die kongres wetsontwerpe kon indien wat voorsiening maak vir die versiering.
2. Slegs een vrou het die Erepenning ontvang, en haar toekenning is tydelik herroep.
Mary Edwards Walker, 'n mediese dokter wat feministiese en afskaffingsdoeleindes ondersteun het, het by die uitbreek van die Burgeroorlog as vrywilliger by die Unie -leër aangesluit. Ondanks haar opleiding moes sy eers as verpleegster werk voordat sy die eerste vroulike chirurg van die weermag geword het. Sy is bekend daarvoor dat sy vyandelike grense oorsteek om burgerlikes te behandel, maar sy het moontlik as spioen gedien toe die konfederale troepe haar in die somer van 1864 gevange geneem het. Walker is later vrygelaat as deel van 'n gevangeniswisseling en is weer aan diens. Op 11 November 1865 het president Andrew Johnson haar die Medal of Honor oorhandig, wat haar die enigste vrou tot nog toe gemaak het wat die versiering ontvang het. In 1917 het die weermag sy geskiktheidskriteria vir die eer verander en die toekennings van 911 nie-vegters, waaronder Walker, ingetrek. Tog het sy haar medalje aangehou tot haar dood twee jaar later. 'N Weermagraad het Walker se medalje van eer in 1977 herstel, met lof vir haar uitgesproke dapperheid, selfopoffering, patriotisme, toewyding en onwrikbare lojaliteit aan haar land, ondanks die skynbare diskriminasie as gevolg van haar geslag. "
Tien maniere waarop Amerikaners hul vryheid verloor het
Deur Richard (R.J.) Eskow
Gepubliseer 31 Augustus 2012 13:32 (EDT)
Hierdie artikel het oorspronklik op AlterNet verskyn.
Ons mees fundamentele regte, op lewe, vryheid en die strewe na geluk, word aangeval. Maar die teëstander is Big Wealth, nie Big Government nie, soos konserwatiewes beweer. Oorweeg:
Lewe? Die verskille in lewensverwagting tussen welgestelde en laerinkomste Amerikaners neem toe, nie afneem nie.
Vryheid? Digitale korporasies skend ons privaatheid, terwyl banke ons in die skuld vashou wat nalatige diensbaarheid nader. Die gekrimpte geledere van werkende Amerikaners word beroof van hul noodsaaklike vryhede - insluitend die reg om die badkamer te gebruik.
Die strewe na geluk? Sosiale mobiliteit in die Verenigde State is dood. Loopbaankeuses word toenemend beperk. Oorweeg om hard te werk en meer te verdien: tussen 1969 en 2008 het die gemiddelde Amerikaanse inkomste met $ 11 684 gestyg. Hoeveel daarvan het na die top 10 gegaan? Dit alles. Die inkomste vir die oorblywende 90 persent het eintlik afgeneem.
Hierdie veranderinge het nie net gebeur nie. Ryk individue en korporasies het dit laat gebeur - en hulle doen dit nog steeds. Intussen word die groothandeldiefstal van u individuele vryhede in Corporate America hermerk as 'n stryd om ... die individuele vryheid van die onderneming.
Corey Robin merk in die Nasie op dat hierdie konserwatiewe beroep op 'ekonomiese vryheid' deur Demokrate aangeneem is wat hulself as 'nuwe Victoriaanse' voorstel, en staan ​​vir 'verantwoordelikhede oor regte, veiligheid bo vryheid, beperking eerder as teenkultuur'.
Dit is nie net polities en emosioneel onaantreklik nie, dit is bewysbaar verkeerd. Die definisie van 'n 'reg' in die Merriam-Webster-woordeboek is 'iets waarop 'n mens 'n regverdige aanspraak het: die mag of voorreg waarop 'n mens geregtig is.' Definisies van 'vryheid' sluit in 'die mag om te doen soos 'n mens wil', 'vryheid van willekeurige of despotiese beheer', 'die positiewe genieting van verskillende sosiale, politieke of ekonomiese regte en voorregte' en 'die mag van keuse'.
Is daardie hoe voel jy as jy met jou bank te doen het?
Terwyl Regs die volksverkose regering as 'n gesiglose onderdrukker voorstel, vertrap groot korporasies en ultra-ryk individue-wat ons 'Big Wealth' noem-elke dag ons individuele regte en vryhede. Ons moet veg vir 'ekonomiese vryheid', soos Corey Robin sê, en verduidelik hoe Big Wealth ook ander fundamentele vryhede verpletter.
Hier is 10 kritiese voorbeelde, gemaak uit die nuus en ons daaglikse lewens.
1. Ons Amerikaanse vryhede eindig by die deur van die werkplek.
As u werk het, stop die Freedom Train by die deur van die werkplek. Meer werknemers word deeltyds of tydelik aangestel om hulle regte en voordele te ontken. Baie van u privaatheidsregte is weg. U werkgewer kan u onderneming se rekenaar gebruik om u korrespondensie te lees, en u selfoon (indien u een het) om u bewegings op te spoor.
Vrye spraak? U kan ontslaan word omdat u politieke standpunte aanlyn uitgespreek het, selfs as u nie by die werk is nie. Soos die arbeidsadvokaat Mark Trapp aan Bloomberg Business Week gesê het, bestaan ​​die 'vryheid om uit te spreek nie regtig in werkruimtes nie'. Of, in sommige gevalle, daarbuite.
Die jarelange reg van werkers om 'n vakbond te organiseer en te stig, word ook aangeval. 'N Korporatiewe befondsde groep genaamd ALEC, die American Legislative Exchange Council, koördineer die verlies aan vakbondregte vir openbare werknemers. Goewerneurs en wetgewers gebruik begrotingstekorte wat veroorsaak word deur korporatiewe wangedrag en belastingverlagings vir die rykes om aan te voer dat regerings dit nie meer kan bekostig om vakbondkontrakte na te kom nie.
U regte begin nie eers waar u badkameronderbrekings begin nie. Soos Mary Williams Walsh in die New York Times berig het, "kan werknemers op die laer trappe van die ekonomiese leer met stophorlosies in die badkamer geplaas word as hulle vra om dissiplinêre punte te kry vir gereelde urinering, selfs deur toesighouers met walkie-talkies gejag as hulle bly in die stalletjies. "
2. Ons verloor ons 'reg op lewe' op baie verskillende maniere - van geboorte tot ouderdom.
Dit is altyd opvallend as sommige van diegene wat die 'reg op lewe' van 'n ongebore kind verdedig, die feit ignoreer dat die Verenigde State volgens die jongste statistieke die 49ste plek in kindersterftes behaal. Of in die feit dat Afro -Amerikaanse kindersterftes 2,5 is as dié van Kaukasiërs. Of dat gesinne met 'n laer inkomste van alle etniese groepe 'n baie groter kindersterftes in hierdie land ly as hul ryker eweknieë.
Die volgende keer as u 'n ander verhaal oor verarmde Noord -Koreane en hul skynbaar gekke toewyding aan hul misleide leier en verouderde ekonomiese stelsel sien, moet u dit oorweeg: Die gemiddelde lewensverwagting vir 'n Afro -Amerikaner in New Orleans is ongeveer dieselfde as dié van 'n Noord -Koreaan. Dit is korter as dié van mense in Colombia, Venezuela, en Viëtnam. In die hoofstad van ons land is die lewensverwagtingskloof tussen Afro -Amerikaanse en wit mans meer as 13 jaar.
Vir arm blankes is die storie nie veel beter nie. 'N Studie uit 2005 het getoon dat lewensverwagting vir arm wit mans in Appalachia en die Mississippi -vallei ongeveer dieselfde is as dié van mans in Mexiko en Panama. Hulle kan verwag dat hulle landwyd byna vier en 'n half jaar minder as die gemiddelde wit man sal leef. Geleenthede vir bekostigbare onderwys verdwyn - en onderwys korreleer nou met lang lewe.
Dan is daar Medicare. Studies het getoon dat sterftes onder Amerikaners van 65 jaar en ouer met 13 persent afgeneem het nadat Medicare geskep is, en dat hulle 13 persent minder dae in die hospitaal deurgebring het. Die korporatiewe befondsde reg borg vir 'n plan om Medicare te vervang met 'n bewysbewysstelsel wat elke jaar wat verbygaan, minder dekking bied vir ouer Amerikaners se gesondheidsorg. Hulle wil ook sy geskiktheidsouderdom verhoog. Die studies toon dat hierdie voorstelle lei tot 'n groter lewensverlies en meer hospitaaldae vir ouer Amerikaners.
3. Ons het outonomie oor ons eie liggame verloor.
Terwyl Tea Partiers en Sarah Palin oor 'doodspanele' praat, gaan baie beseerde of sieklike Amerikaners in 'n Kafka-doolhof van versekeringsbestuurders, saakbestuurders, faktuurdienste en kliëntediensgetalle met eindelose tye. Sommige van hierdie prosesse is geskep as 'n wettige reaksie op die oormatige behandeling van dokters, self aangemoedig deur ons geprivatiseerde onderwys- en gesondheidsfinansieringstelsels. Maar hulle het oorgegaan in massiewe operasies om pogings van pasiënte en dokters om toestemming te kry om die nodige dienste te lewer, te vertraag, frustrerend en te stuit.
Miljoene Amerikaners moet pleit vir die nodige behandeling, en dan argumenteer oor 'n komplekse en foutgevoelige stelsel van afbetalings, aftrekbaarhede en mediese rekeninge wat vir betaling geweier word met onverstaanbare verduidelikings. As hulle nie ure kan spandeer in die stryd met hul versekeraar nie, of as hulle probeer om dit te misluk, kan hulle hulself skuldig bevind aan mediese skuldinvorderaars wie se eie optrede regsondersoek en openbare kritiek ondergaan het.
Langdurige aannames wat in ons mediese stelsel ingebou is, ontken feitlik alle Amerikaners die reg op bekostigbare tandheelkundige sorg, wat in die meeste ander ontwikkelde lande beskikbaar is, terwyl 'n verouderde en puriteinse houding teenoor geestesongesteldheid ontgin is om hulle voldoende sorg vir hierdie toestande te weier.
Die regs val Medicare aan, een van ons gewildste regeringsprogramme, en verdedig een van die land se minste gewilde instellings, HMO's. In die stryd om Medicare Advantage se HMO -subsidies en verset teen groter toegang tot openbare gesondheidsversekering, gebruik hulle die taal van vryheid om Amerikaners die vryheid te beroof om hul eie mediese besluite te neem.
Daar is behandelings wat 'n onbewese waarde het, onaangename newe-effekte het, of wat uit studies blyk te veel gebruik te word om mediese verskaffers finansiële voordeel te bied. Mense het die reg om dit te weet en om beskerm te word teen hierdie soort mishandeling. Maar die ontkenning van gedekte dienste is 'n epidemie in Amerikaanse gesondheidsorg - en 'n massiewe aanslag op Amerikaanse vryheid.
4. Ons verloor die vermoë om uit armoede op te staan, 'n ordentlike bestaan ​​te verdien of in die loopbaan van ons keuse te werk.
Die periodieke ekonomiese skokke wat deur ons bankstelsel veroorsaak is, het werkgewers in staat gestel om loonvergunnings te eis terwyl hulle steeds groter salarisse en bonusse aan hul senior bestuurders betaal. Die mag van vakbonde is stelselmatig verweer. Die strewe om steeds groter belastingverlagings vir die rykste Amerikaners te bied, het daartoe gelei dat die regering se poste afgeneem het, wat werksgeleenthede in baie werksgeleenthede verminder het.
Die sleutel tot sosiale mobiliteit is onderwys, en die deur na geleenthede word geleidelik toegemaak. 'N Studie van die National Center for Public Policy and Higher Education het getoon dat, soos die Miller Center van die University of Virginia dit stel: "Sedert die middel van die 1980's het die koste van hoër onderwys in Amerika geleidelik van die belastingbetaler na die student en die gesin verskuif. "
Die studie toon dat gedurende 'n tydperk waarin die mediaan -gesinsinkomste met 147%gestyg het, die onderrig en fooie van die kollege met 439%gestyg het. Dit is 'n verdriedubbeling van die onderwyskoste, in reële dollarwaarde. Die impak was die grootste op gesinne met 'n laer inkomste. Soos die New York Times sê: "Onder die armste gesinne-diegene met die laagste 20 persent-was die netto koste van 'n jaar aan 'n openbare universiteit 55 persent van die mediaaninkomste, teenoor 39 persent in 1999-2000. By gemeenskapskolleges, wat lank as 'n veiligheidsnet beskou is, was die koste verlede jaar 49 persent van die armste gesinne se mediaaninkomste, teenoor 40 persent in 1999-2000.
Sommige loopbaanopsies is nie eens meer beskikbaar nie. Wil u 'n skrywer of verslaggewer word? Byna 4000 werkgeleenthede in hierdie gebied sal in hierdie dekade verdwyn, volgens die Bureau of Labor Statistics. N onderwyser? Hulle sny die poste terug om belastingverlagings vir die rykes te betaal. Poskantoor werknemer? Ditto. Die dood van Amerikaanse vervaardiging beteken dat jongmense met 'n laer inkomste nie in die middelklas kan beweeg nie. Werkersklas kinders kan nie eers hul ouers se blouboordjie-voetspore volg nie. Hulle raak agter hul ouers aan.
Diegene wat werk het, vind dit toenemend onmoontlik om 'n ordentlike lewe te lei. Die VSA het 'n baie hoër persentasie werkers met 'n lae inkomste as die meeste ander ontwikkelde lande. Die New America Foundation het opgemerk dat die aandeel van middelinkomste-werksgeleenthede in hierdie land sedert 1980 van 52 persent tot 42 persent gedaal het, terwyl die deel van lae-inkomste-poste van 30 persent tot 41 persent gestyg het. Die fundamentele regte wat ons as Amerikaners vertel het - om ons loopbaan te kies, werk te vind en 'n ordentlike lewe te lei as ons hard werk - verdwyn vinnig.
5. Ons het nie meer die reg op persoonlike tyd nie.
Die meeste ontwikkelde lande erken dat die reg op 'strewe na geluk' die vermoë bevat om vrye tyd te geniet - in die aande, naweke en op vakansie, maar elkeen van hierdie regte gaan verlore weens die stelselmatige omkering van winste wat Amerikaners eers begin maak in die 19de eeu.
Die VSA is een van die min ontwikkelde lande wat nie van werkgewers vereis om hul werknemers betaalde vakansietyd aan te bied nie. Werknemers kan nie meer die vakansietyd neem wat hulle beloof is nie. 'N Opname wat verlede Mei gepubliseer is, het getoon dat baie werknemers dit moeilik vind om vakansie te neem. Sommige het gesê dat daar niemand is om hulle te dek nie weens die besnoeiing van die personeel. Ander het gesê dat hulle dit nie kon bekostig nie, die gevolg van dieselfde loonstagnasie wat hul base verryk het. Nog meer het gesê dat hulle druk van die baas voel om nie tyd te neem nie.
'N Langtermynstudie van 12 000 mans met hartsiektes het getoon dat diegene wat vakansie gehou het, langer geleef het. In 'n samelewing waar al hoe minder mense tyd kan neem, beteken dit dat meer mense letterlik 'doodgaan'.
En dit is ook nie net vakansies nie. Soos Michael Janati opgemerk het in die Washington Tye, "Amerikaners werk nou ongeveer 11 uur meer per week as in die sewentigerjare, maar die gemiddelde inkomste vir middelinkomste gesinne het met 13% gedaal (as hulle aangepas is vir inflasie)." Werkgewers gebruik gereeld e -pos en telefoonoproepe om werkers se afseture in te val.
Wil u weet hoe 'n ingeboude serwituut daar uitsien? Kyk rond.
6. Ons kan nie as gratis mense met banke of korporasies onderhandel nie.
Die koper/verkoper verhouding is nie meer 'n transaksie tussen gratis gelykes nie. Korporasies ontneem ons gereeld belangrike inligting wanneer ons 'n sakeverhouding met hulle aangaan, aangehelp deur swak regulasies en slap handhawing. Banke verberg gereeld ballonbetalings en ander belangrike leningsvoorwaardes in komplekse en onleesbare dokumente, byvoorbeeld, terwyl bankiers die terme van die lening verkeerd voorstel.
Baie soorte korporasies word toegelaat om as monopolieë of naby-monopolieë te werk, insluitend kabeltelevisie-operateurs en gesondheidsversekeraars. (Blou Kruis van Alabama bied byvoorbeeld 90 persent van die gesondheidsversekeringsdekking in die stad Birmingham.)
Die kombinasie van bedrieglike bemarking en byna monopoliese situasies vernietig die 'vrye mark', volgens enige tegniese definisie van die term. Dit ontken ons ons vryheid van keuse en ontneem ons van ons vermoë om ons eie kontrakte te beding. En tog is daar 'n oorverdowende stilte van die libertariese beweging, wat deur die Cato -instituut en ander instellings gekommandeer is wat deur groot korporatiewe belange gefinansier en beheer is.
Ons vryheidsverlies is nêrens duideliker as in die bankbedryf nie, waar MERS - die Mortgage Electronic Registration Systems - Amerikaners en die howe die vermoë ontneem om te weet wie hul verbandlenings het of die bepalings van die kontrak. Die totale huishoudelike skuld beloop byna 12 triljoen dollar. Amerikaners skuld nou meer studielenings as op hul kredietkaarte, en nuwe bewyse toon dat banke dieselfde onwettige taktiek gebruik het om kredietkaartskuld in te vorder as wat hulle op verbande gebruik het.
Wil jy terugveg? Jy het dit reg verloor. Banke beheer FICO en ander kredietgraderingsagentskappe. Korporasies gaan voortdurend weg van slegte leningsooreenkomste met hul banke, of dreig om te loop, bloot omdat die lening nie meer in hul finansiële belang is nie. Maar selfs as bankkliënte deur hul banke mislei is, het hulle min hulp. As hulle nie die onregverdige lening terugbetaal nie, sal hul kredietpunte daal en verloor hulle hul vermoë om geld te leen, 'n woonstel te huur, selfs om werk te kry.
En dit is nie net banke nie. Korporasies het mediamanipulasie en korrupte arbitrasieklousules gebruik om Amerikaners die reg om te dagvaar, te beroof, selfs al is hulle of hul geliefdes beroof, vermink of vermoor deur korporatiewe hebsug en verwaarlosing. In plaas daarvan is Amerikaners gedwing om 'arbitrasieklousules' van monopolistiese magte te aanvaar wat baie gewig het ten gunste van die korporasie. As hulle dit nie doen nie, sal hulle waarskynlik van kritieke dienste soos bankdienste, krag en kommunikasie ontneem word.
7. Ons verloor ons reg om te woon of te reis waar ons wil.
Daar is 16 miljoen onderwaterhuise in die Verenigde State, met ongeveer 40 miljoen mense. Hierdie huiseienaars skuld 'n geraamde $ 1,2 triljoen aan 'onderwater' -eiendomswaarde wat verdwyn het toe die huisborrel gebars het.
Die bankiers aan wie hulle skuld as geld, het die borrel geskep, en hulle was bo alles ryk toe hulle bars. Hierdie huiseienaars het die sak - en die skuld - agtergelê aan die mense wat hulle mislei het om verbande op te neem. Die misleiding bevat dikwels vervalsings, leuens oor die terme van die lening en die indiening van valse inligting.
Terwyl hulle hierdie onregverdige skuld betaal- of uitsluit en die gevolge van die optrede in die gesig staar, het hierdie huiseienaars die reg verloor om na 'n ander stad of stad te verhuis, selfs al wil hulle verhuis op soek na werk wat baie van hulle na die bank verloor het- finansiële krisis veroorsaak het. Hulle skuld maak dit onmoontlik. Net soos burgers in die Sowjet -staat, moet hulle eers toestemming vra van 'n koue en kragtige burokrasie - behalwe dat dit in hul geval hul bank is, nie die staat nie.
Ons word vertel dat die vroeë Bolsjewiste die gevangenes se families aangekla het vir die koeëls wat hulle tereggestel het. Amerikaners betaal om die banke wat hulle onderdruk, te ondersteun - deur hul belasting en hul opgeblase skuld.Intussen het baie van hierdie ryk bankiers in omheinde enklawe agter heinings en wagte. Wil u 'n blik op hul weelderige huise kry? Jy kan nie.
8. Ons het ons reg op privaatheid verloor.
Die uitvoerende hoofde van Facebook en Google het albei in wese dieselfde gesê: die ouderdom van privaatheid is verby. Kom daaroor.
Privaatheid is veronderstel om 'n noodsaaklike reg te wees. Tog, Amerikaners wat beweer dat hulle dit tot die dood sou verdedig, offer dit elke dag vrolik op om Mafia Wars te speel. Of om 'n bekende persoon te soek. Of om kontak te maak met klasmaats van die hoërskool waarvan hulle in elk geval nooit regtig gehou het nie.
Internetondernemings verkoop ons persoonlike data vir wins, dikwels deur koekies op ons rekenaars te gebruik om ons aktiwiteite op te spoor. Facebook het gebruikers se videohuurrekords verkoop. Google het Amerikaners se persoonlike inligting via WiFi getrek toe dit Street View geskep het. Apple iPhones het hul eienaars se bewegings dopgehou en geberg.
Die regering gebruik reeds korporatiewe data, soms sonder dagvaardings. Korporasies het die regering vrywillig toegelaat om hul tegnologie te gebruik om na burgers te spioeneer, insluitend 'n aangemelde geval waar die regering 'n spioenasiebediener op 'n ATT -plek geplaas het om die aktiwiteite van sy intekenare op te spoor. Daar is nog baie meer wat ons nie weet nie.
Ons is geleer dat 'n persoon se huis sy of haar kasteel is. Maar ons elektroniese toestelle het die kasteelmure oortree en spioene in ons sitkamers, holte ... en slaapkamers geplaas. Amerikaners, veral konserwatiewes, moet eis dat korporasies ons privaatheidsregte teruggee.
9. Ons verloor ons reg om as ingeligte burgers aan ons samelewing deel te neem.
Soos Bill Moyers opgemerk het: "In 1984 was die aantal ondernemings wat 'n beherende belang in die Amerikaanse media het, 50 - vandag is dit ses." Grootliks as gevolg van die Telekommunikasiewet van 1996 - 'n Republikeinse wetsontwerp wat deur die Demokratiese President Bill Clinton onderteken is - het dit baie onenige stemme uit die gewone media uitgeskakel en 'n skokkende eenvormige politieke konsensus in ons media gelaat.
Peiling toon dat aanlynmedia koerante toenemend as bron van inligting verbygesteek het. Maar hulle toon ook aan dat die oorgrote meerderheid Amerikaners steeds die nuus deur middel van televisie volg, wat - in kombinasie met koerante en radio - beteken dat korporatiewe media steeds ons persepsie van huidige gebeure vorm. En hul konsensus kan positief Orwelliaans word.
Tienduisende betogers het die strate ingevaar vir die inhuldiging van George W. Bush in 2001, net om 'n byna volledige onderbreking van die nuusmedia te ondergaan. Na raming het 'n miljoen betogers op 15 Februarie 2003 die strate van stede in die Verenigde State en wêreldwyd vasgekeer om die inval in Irak te protesteer. Maar hul teenwoordigheid is óf deur die hoofstroommedia geïgnoreer óf onderhewig aan 'n kunsmatige illusie van 'balans' deur die uitgebreide afsny-skote na vooroorlogse ondersteuners as wat dikwels nie meer as die tientalle was nie.
Nog meer Orwellian is die gesig van verslaggewers by nuusblaaie soos die Washington Post -wat 'n groot deel van sy finansiële verslagdoening uitgekontrakteer het aan 'n organisasie wat deur die regse miljardêr Pete Peterson bestuur word-om etikette soos 'ekstrem' en 'rand' te gebruik om politici en organisasies te beskryf wat gepleit word vir beleid wat in sommige gevalle deur 75 of 80 persent van alle Amerikaners. Dit skep 'n valse werklikheid wat ons finale verlies aan vryheid ondersteun:
10. Ons verloor die reg op verteenwoordigende demokrasie.
Oor kwessie na kwessie word die wense van die meeste Amerikaners geïgnoreer of gemarginaliseer deur die politieke en media -elite van die land. Standpunte wat deur die meeste Republikeine - en in sommige gevalle selfs deur die meeste lede van die Tea Party - gehou word, word binne die Beltway as 'uiterst' beskou. Terwyl 75 persent van die meeste Amerikaners en 76 persent van die Tea Party -ondersteuners gekant was teen die besnoeiing van die sosiale sekerheid om die begroting te balanseer, het leiers in beide politieke partye vergader om oor die besnoeiings te onderhandel. (Hulle is geknou deur 'n uitval tussen president Obama en John Boehner, speaker van die huis, en soortgelyke besnoeiings is onderhandel tussen speaker Newt Gingrich en president Bill Clinton toe die Monica Lewinsky -skandaal uitgebreek het.)
Die meeste Amerikaners wil strengere beheer oor Amerikaanse banke hê, en dit word polities onmoontlik beskou. Hulle wil baie hoër belasting vir miljoenêrs hê, wat ook ontslaan word. Volgens die peiling van Gallup: groot korporasies, HMO's en Wall Street -banke, gaan die land voort om beleid te volg wat die mees ongewilde instellings in die land bevoordeel. Die enigste ding op Gallup se lys wat meer gewild is as hierdie drie instellings? Kongres.
Die oorsaak van vryheid
Ons moet die taal van vryheid terugneem. Vryheid se stryd is die stryd teen Big Wealth. Dit is die regte argument, en dit is 'n wen -argument. Soos John Adams baie jare gelede gesê het:
'Die menslike natuur self is altyd 'n voorstander van vryheid. Daar is in die menslike natuur 'n wrok oor besering en verontwaardiging teen die verkeerde. As die mense in staat is om die verskille tussen waar en vals, reg en verkeerd, deug en ondeug te verstaan, te sien en te voel, op watter beter beginsel kan die vriende van die mensdom geld? "
In die woorde van Corey Robin, 'Dit is lankal verby dat ons begin praat en stry. die beginsel van vryheid. "
Waarom 'n toespraak van 1995 vir Clinton vormend geblyk het
NEW YORK — Vlieg oor die Stille Oseaan op 'n lugmagvliegtuig wat na Beijing op pad was, het presidentsvrou Hillary Clinton saam met 'n paar hulpverleners en adviseurs diep in die nag gekuier en haar toespraak geslyp vir die VN se vierde wêreldkonferensie oor vroue.
Dit was 1995, en dit was 'n kneusplek die eerste paar jaar in die Withuis: Troopergate, Travelgate, Whitewater. Om nie eers te praat van die mislukking van haar eie hoë profiel-pogings nie, ongekend dat 'n presidentsvrou die gesondheidsorgstelsel van die land kan hervorm.
Selfs haar reis na China het opspraak gewek. Daar was in sommige opsigte besware teen 'n presidentsvrou wat in moeilike diplomatieke waters waai en kwessies soos skending van menseregte aanspreek. Sommige in die kongres het die konferensie "anti-family " bel en was van mening dat die Verenigde State glad nie sou moes bywoon nie. Sommige was bang dat hulle die Chinese beledig met kritiek, ander was bang dat die leërskare die Amerikaanse deelname en die presidentsvrou as propaganda sou gebruik.
Uiteindelik het Clinton besluit om die reis te onderneem, in die hoop om namens vroue en meisies die koevert so ver as moontlik te druk. "
Alle oë was nou op Beijing, en ek het geweet dat alle oë ook op my gerig sou wees, skryf sy in haar memoires, " Lewende geskiedenis. "
Maar toe sy op die podium kom, en selfs nadat sy tot donderende toejuiging gekom het, het Clinton geen idee gehad watter impak die oomblik sou hê nie, sê sy. Meer as twee dekades later bly die toespraak van 21 minute met sy verklaring dat menseregte vroueregte is en vroueregte menseregte een van haar kenmerkende oomblikke in die openbare lewe. .
Dit val ook op as 'n oomblik dat Clinton werklik 'n identiteit begin maak het as 'n openbare figuur op die wêreldverhoog, afgesien van haar man.
Dit het haar 'n onmiddellike herkenbare platform gegee wat sy op 'n baie effektiewe manier kon gebruik om 'n verskil te maak, sê Melanne Verveer, destydse stafhoof van Clinton.
En hoewel Clinton nie 'n vreemdeling was vir die onderwerp wat sy aangespreek het nie, was sy al lank 'n advokaat vir vroue en kinders, maar die toespraak in Beijing sou 'n koers bepaal vir die kwessies waarmee sy die res van haar loopbaan betrokke sou wees, veral as minister van buitelandse sake, sê Verveer, wat later dien as die eerste Amerikaanse ambassadeur in die algemeen vir wêreldwye vroue-aangeleenthede.
Dit het 'n groot rol gespeel in wie sy sou word. Dit was regtig een van die evolusionêre, transformerende oomblikke. "
En dit het amper nie gebeur nie. 'N Paar maande tevore is die Chinees-Amerikaanse dissident Harry Wu by die binnekoms van China gearresteer en van spioenasie aangekla. Hy is uiteindelik minder as 'n maand voor die konferensie vrygelaat Clinton skryf dat daar nooit 'n quid pro quo was nie. "
Sy en haar assistente vlieg uit Hawaii, waar president Bill Clinton op die herdenking van VJ Day in Pearl Harbor gepraat het. Terwyl die groep aan die konsep gewerk het terwyl ander geslaap het, was die groep deeglik bewus daarvan dat 'n verkeerde woord in hierdie toespraak tot 'n diplomatieke brouhaha kan lei, 'skryf Clinton.
Ure later neem sy die mikrofoon in die groot saal. Sy het aan die afgevaardigdes gesê dat vroue ook gesond is as vroue gesond, opgevoed en vry van geweld is en dat hulle kans kry om te werk en te leer. Ongeveer halfpad deur verklaar sy: "Dit is tyd om die stilte te verbreek. Dit is tyd dat ons hier, vir die wêreld om te hoor, sê dat dit nie meer aanvaarbaar is om die regte van vroue apart van menseregte te bespreek nie.
Met die klem op die woord "human ", tel sy elke keer misbruik teenoor vroue op en noem dit menseregteskendings (sy noem China nie by die naam nie). Toe kom haar bekendste reël: As daar een boodskap is wat uit hierdie konferensie voortvloei, laat dit dan wees dat menseregte vroueregte is en dat vroueregte eens en vir altyd menseregte is. "
Toe die woorde eers vertaal is vir almal om te verteer, was die reaksie donderend. Mense het trane wat oor hul wange loop, hulle stamp hul voete, " Verveer onthou. In haar memoires skryf Clinton dat sy ondanks die reaksie steeds geen idee gehad het dat my toespraak van 21 minute 'n manifes sou word vir vroue oor die hele wêreld nie. "
Dit is moeilik om in 2016 te verstaan ​​hoe die nuwe boodskap van Clinton gevoel het, sê Kathy Spillar, uitvoerende direkteur van die Feminist Majority Foundation.
Ons kyk 21 jaar later terug, en ons gaan, 'duh ' –, maar dit was destyds baanbrekend, " sê sy. Dit was groot, die presidentsvrou van die Verenigde State het dit eenvoudig gesê. Baie vroue kom uit lande waar diskriminasie teen vroue, vermom as kulturele praktyk, wyd voorkom. Selfs die VN as 'n geheel het hierdie agenda nie aanvaar nie. … Dit was net 'n buitengewone oomblik in die eeue lange stryd om vroue se volle menseregte regoor die wêreld. "
Maar resoneer die oomblik vir jonger geslagte? Clinton se presidensiële veldtog het veral tydens die primêre seisoen gesukkel teen die senator Bernie Sanders van Vermont om die entoesiasme van jong kiesers te vang.
Vir duisendjariges en die groep van 18 tot 30 jaar lyk dit soos 'n antieke geskiedenis, 'sê Debbie Walsh van die Center for American Women and Politics aan die Rutgers Universiteit. Maar ek dink dat wanneer daardie toespraak gespeel word en die woorde gehoor word, dit nog steeds betekenisvol is. Die wêreldwye kwessies word nie opgelos nie, en ek dink dat dit aanklank vind by jong vroue. Dit is dus 'n belangrike boodskap vir die Clinton -veldtog om veral jong vroue te leer oor Beijing – en wat 'n afwyking van die meeste eerste dames was om so iets te doen.
Die skrywer Andi Zeisler was destyds in haar vroeë twintigerjare, en sy onthou die nuus van die toespraak in Beijing wat in sterk kontras kom met die meer negatiewe dekking van Hillary Clinton, veral toe haar man as president verkies word.
Hillary het op soveel maniere 'n fokuspunt geword, byna almal negatief, en die feit dat sy nie haar loopbaan opgegee het nie, en die hele verskynsel van Hillary Clinton as presidentsvrou wat as te groot beskou word haar tewe of hoogmoedig of onvergeeflik ambisieus, " sê Zeisler.
En so was die toespraak in Beijing daartoe in staat om haar 'n plek te vind waar haar stem verwelkom is en waar sy pas, 'sê Zeisler (43), skrywer van "We Were Feminists Once " en medestigter en redaksie direkteur van die nie -winsgewende Bitch Media. Ek dink altyd aan die toespraak in Beijing in die konteks van die woord 'bemagtiging ', want dit was een van die eerste plekke op wêreldvlak waar bemagtiging as 'n agenda was en as iets waarna ons moet streef & #8211 is grootgemaak.
Dit was so duidelik: vroue se regte is menseregte. Dit het vanselfsprekend gelyk. Maar dit was 'n ware bom vir baie mense, ", sê sy.
Herveer aan die oomblik het gereeld ontstaan ​​tydens Clinton se wêreldwye reise, sê Verveer.
Selfs vandag as iemand na haar toe kom wat onthou, stel hulle hulself voor, en sy sê. Hulle sal sê, ek was in Beijing. ' Dis die onmiddellike erkenning dat hulle iets gedeel het. "
Die bekendste feministiese toespraak van Hillary Clinton het amper nooit gebeur nie
'Dit is tyd dat ons hier in Beijing en vir die wêreld moet hoor dat dit nie meer aanvaarbaar is om vroueregte apart van menseregte te bespreek nie,' het Clinton 20 jaar gelede gesê. In hierdie beroemde toespraak, gelewer tydens die Verenigde Nasies se vierde wêreldkonferensie oor vroue op 5 September 1995, veroordeel Clinton die wêreldwye ongeregtighede wat vroue en meisies ondermyn het. Maar Clinton het nie net na China gereis om vingers te wys nie.
'As 'n Amerikaner,' het sy gesê, 'wil ek praat vir vroue in my eie land en vroue wat kinders met die minimum loon grootmaak, vroue wat nie gesondheidsorg of kindersorg kan bekostig nie, vroue wie se lewens bedreig word deur geweld, insluitend geweld in hul eie huise. " Destyds het Clinton gesien dat vroue wêreldwyd in 'n krisis verkeer. Sy wou hulle verteenwoordig.
'Dit is 'n skending van menseregte as babas voedsel ontneem word, verdrink word, of versmoor word of hul ruggraat gebreek word, bloot omdat dit gebore meisies is,' het sy gesê, of 'wanneer vroue en meisies in slawerny of prostitusie vir mense verkoop word Dit is 'n skending van menseregte wanneer vroue met petrol oorstroom word, aan die brand gesteek en doodgebrand word omdat hul huweliksbruidskat te klein geag word, 'het sy gesê, of' as duisende vroue in hul eie gemeenskappe verkrag word en wanneer duisende vroue aan verkragting blootgestel word as 'n taktiek of oorlogsprys. "
Haar woorde het 'n dramatiese indruk gemaak. Clinton, die New York Times het destyds gesê dat hy 'meer kragtig oor menseregte gepraat het as wat enige Amerikaanse hooggeplaastes op Chinese bodem het', insluitend haar man. Terugskouend noem Tina Brown dit 'die toespraak wat 'n beweging geloods het'. Soos Cecile Richards, president van Planned Parenthood, in 'n e -pos aan Elle.com geskryf het: "Hillary Clinton het gehelp om die idee te versterk dat menseregte vroueregte is en dat vroueregte menseregte is." Die aktrise en humanitêre Salma Hayek is nog steeds gefokus op die onsterflike woorde. 'Dit is asof ons [tot dan] as minder as mense beskou is,' sê sy. As gevolg van Clinton, voeg sy by, "het die wêreld se oë oopgegaan vir hierdie onreg." Madeline Albright, wat ook die konferensie bygewoon het, onthou dat "sonder twyfel die toespraak van Hillary Clinton die hoogtepunt van die konferensie was. Dit is pragtig geskryf en kragtig gelewer. Dit het sterk steun vir gesinswaardes uitgespreek, China berispe omdat dit nie vryheid van uitdrukking en beklemtoon die sin wat die kenmerk van 'n wêreldwye beweging sou word. "
Maar dit het amper nooit gebeur nie.
'Dit was vaag,' erken Melanne Verveer, wat toe as stafhoof by Hillary Clinton in die Withuis gedien het. 'Baie mense het nie gedink sy moet gaan nie.' Daardie somer is die Chinees-Amerikaanse dissident Harry Wu in hegtenis geneem en die betrekkinge tussen die Chinese en Amerikaanse regerings het versuur.
'Dit het mense senuweeagtig gemaak', dink Ginger Lew, wat die Obama -administrasie aangeraai het oor ekonomie en die konferensie in Beijing bygewoon het. 'Daar was baie druk op haar om nie te gaan nie. Maar ek dink nie daar was 'n vraag in haar gedagtes nie. Sy was baie duidelik. Clinton, sê Verveer, "het geweet dat dit 'n verskil kan maak. Sy wou die koevert namens vroue en meisies regoor die wêreld stoot, en deur dit op en af ​​fokus sy net op die toespraak."
Gegewe die fraks, was Verveer dit '' 'n baie noue opmerking ''.
'Dit was nie 'n toespraak deur die komitee nie en kan dit so stel,' sê die voormalige Clinton -toespraakskrywer Lissa Muscatine. Saam met slegs 'n paar personeellede, waaronder Verveer en Muscatine, en haar man, het Clinton moeite gedoen oor die toespraak. Die president, beweer Verveer, "was heeltemal agter die rug." Terwyl president Clinton ondersteun het, sê Verveer dat dit Hillary was wat op die besonderhede van die platform aangedring het. Sy wou nie 'afwater nie', voeg Muscatine by.
Alhoewel dit 'n baanbrekende ontwikkeling en baanbrekerswerk was vanweë sy krag, het Clinton reeds begin fokus op geslagskwessies. Vroeër daardie jaar het Clinton na Kopenhagen gereis vir die Wêreldberaad vir Sosiale Ontwikkeling in Kopenhagen, en sy het vernuwende projekte en programme vir vroue in Suid -Asië besoek. "Teen die tyd dat sy na Beijing gekom het," het Verveer gesê, "het sy baie onder haar gordel gehad, en sekerlik as presidentsvrou, werkend in die Verenigde State en toenemend op die wêreldverhoog."
Sedert sy in Beijing aangekom het, was Clinton opgewonde oor die vooruitsig op die toespraak wat voor haar lê. 'Ons het die hele dag gewerk,' sê Lew. "Ek onthou dat die sekretaris [van Donna], gesondheidsorg en menslike dienste, in die middel van 'n sessie aan die slaap geraak het, en ek onthou net dat Hillary haar hand uitgestrek het om haar 'n hupstoot te gee. sy het moeg geword. Sy het ons almal oortref. "
"Toe ons by die konferensiesaal instap, was dit letterlik op die balke gepak."
'Sy was baie ontspanne en baie geselsig,' gaan Lew voort. "Jy kan sien dat sy regtig hoog was, regtig opgewonde oor die geweldige verwelkoming wat sy gekry het. Toe ons by die kongreslokaal instap, was dit letterlik op die balke gepak en vol spanning. U kon net die gons voel. Ons sit almal af, en ons wag. "
Terwyl Muscatine onthou dat sy en Verveer 'versteen' was, het Clinton nie senuweeagtig gelyk nie. Uitgerus in 'n pienk pak en pêrels, was sy die beeld van diplomatieke takt. Maar toe sy die gehoor toespreek, was sy donderend.
'Toe sy die beroemde woorde uiter, het die plek net uitgebars,' sê Lew."In hierdie paar woorde het sy en die hel op die hoogste regeringsvlak regoor die wêreld gelegitimeer dat dit 'n kwessie is wat hanteer moet word. Die Verenigde State gaan 'n leier wees om hierdie agenda te bevorder, en sy is persoonlik in hierdie kwessie gevestig . "
Clinton wou hê dat die toespraak 'die aandag vestig op die ervarings van honderde en honderde miljoene vroue regoor die wêreld wat stemloos was', sê Muscatine. 'En op 'n baie aanskoulike en oortuigende manier mense oral laat verstaan ​​dat die wêreld nie vordering gaan maak as vroue gemarginaliseer word nie,' onthou sy. "Die einde van die toespraak was regtig 'n oproep tot aksie."
Toe dit verby was, stroom afgevaardigdes na Lew om die toespraak te prys: "Soveel van hulle vryf oor my skouer of my arm, amper asof die magie van die oomblik daardeur vasgevang kan word." Verveer onthou dat "mense op hul voete was, na haar uitgekom en geskree het toe sy die saal verlaat. Selfs afvaardigings wat moontlik verdeeld was oor hul standpunte oor sommige van die kwessies, het gesê dat dit 'n merkwaardige toespraak was."
"Mense is op hul voete, reik na haar en skreeu toe sy die gang verlaat."
In die jare sedert Clinton haar strydkreet uitgereik het, klink die toespraak nog steeds op. "Tot vandag toe kan jy deur die wêreld reis en vroue ontmoet wat daar was en dit so goed onthou," sê Verveer. 'Vroue stel hulself aan haar voor en sê:' Ek was in Beijing '. Dit was een van die oomblikke wat dit laat lyk het asof ons almal saam was. " Bonnie Campbell, wat president Clinton onlangs aangestel het om aan die hoof te staan ​​van die Amerikaanse departement van justisie se nuutgeskepte kantoor vir geweld teen vroue en wat Hillary genooi het om die konferensie in Beijing by te woon, voeg by dat wanneer sy 'selfs vandag' na die buiteland reis, 'vroue' die woorde ken. Dit is ongelooflik om te waardeer hoeveel dit in retrospek gedoen het. " Sekretaris Albright weerspieël die sentiment: "In die jare daarna het ek baie vroue ontmoet van baie plekke wat my vertel het dat hulle in Beijing was, of vriende gehad het, of wat deur die konferensie geïnspireer is om inisiatiewe te begin."
'Vir vier dekades werk sy aan hierdie kwessies', sê Muscatine, wat haar gunsteling erken. "Haar presidensiële veldtog is slegs 'n uitbreiding van haar algemene filosofiese oortuiging dat dit die rol van die regering is" en mdashto erken wie 'op die kantlyn sukkel' en '' 'n samelewing te skep waarin mense werklik hard kan werk en vooruit kan gaan '. Vroue was nog altyd 'in die middel daarvan'.
Vir al die vordering wat gemaak is in die jare sedert die toespraak gelewer is, is daar egter nog baie werk om te doen. Die VN het vanjaar berig dat slegs een uit elke vyf parlementslede 'n vrou is. Meer vroue as ooit word betaal vir hul werk, maar lone is steeds ongelyk tussen mans en vroue. Ondanks die wydverspreide veroordeling is een uit elke drie vroue wêreldwyd die slagoffer van geweld. "Alhoewel daar baie vordering gemaak is met die bereiking van sy doelwitte, het geen land, insluitend die Verenigde State, sy agenda nagekom nie," sê sekretaris Albright. 'My hoop is dat hierdie herdenking 'n byeenkoms sal wees vir 'n nuwe generasie leiers om weer te begin vorder tot gelykheid en bemagtiging van vroue.'
Vir Clinton het die geheue duidelik nie verdwyn nie. Ter herdenking op die roete in New Hampshire die naweek, het Clinton haar eie woorde aangehaal.
'Menseregte is vroueregte', het sy aan ondersteuners gesê. "En vroueregte is menseregte en vir almal."
Die meeste presidentskandidate praat op graad 6-8-vlak
'N Leesbaarheidsanalise van presidensiële kandidaat toesprake deur navorsers van die Carnegie Mellon Universiteit se Language Technologies Institute (LTI) vind dat die meeste kandidate woorde en grammatika gebruik wat tipies is vir studente in graad 6-8, hoewel Donald Trump geneig is om agter die ander te bly.
'N Historiese oorsig van hul woord- en grammatika -gebruik dui aan dat al die vyf kandidate in die ontleding — Republikeine Trump, Ted Cruz en Marco Rubio (wat sedertdien sy veldtog opgeskort het), en die Demokrate Hillary Clinton en Bernie Sanders — eenvoudiger taal te gebruik namate die veldtogte gevorder het. Trump is weereens 'n uitblinker, met sy grammatika -gebruik in sy toegewingsrede in Iowa Caucus, en sy woord en grammatika gebruik weer skerp tydens sy oorwinningstoespraak in die Nevada Caucus.
"Win" is immers meer geneig om in derde graadtekste te verskyn as "helaas."
'N Vergelyking van die kandidate met vorige presidente toon aan dat president Lincoln hulle almal oortref en spog met grammatika op graad 11, terwyl president George W. Bush se grammatika van vyfde graad selfs onder Trump s'n was.
"Die beoordeling van die leesbaarheid van veldtogtoesprake is 'n bietjie lastig, want die meeste maatreëls is gerig op die geskrewe woord, maar die teks verskil baie van die gesproke woord," sê Maxine Eskenazi, hoofstelselwetenskaplike van LTI wat die ontleding gedoen het met Elliot Schumacher, 'n gegradueerde student in taaltegnologie. "As ons praat, gebruik ons ​​gewoonlik minder gestruktureerde taal met korter sinne."
In 'n vroeëre ontleding van die Boston Globe is gebruik gemaak van die Flesch-Kincaid-leesbaarheidstoets, wat gebaseer is op die gemiddelde sinlengte en die gemiddelde aantal lettergrepe per woord, en het gevind dat Trump op 'n 4de klas praat, twee grade onder sy eweknieë. Eskenazi en Schumacher het 'n leesbaarheidsmodel genaamd REAP gebruik, wat kyk na hoe gereeld woorde en grammatikale konstruksies op elke graadvlak gebruik word en dus beter ooreenstem met die analise van gesproke taal.
Op grond van woordeskat was toesprake van veldtogte deur vorige en huidige presidente, Lincoln, Reagan, Bill Clinton, George W. Bush en Barack Obama — ten minste op die 8ste graad, terwyl die huidige kandidate wissel van Trump se 7 graad tot Sanders se graad 10. Trump en Hillary Clinton se toesprake het die grootste variasie getoon, wat daarop dui dat hulle harder kan werk as die ander om toesprake vir spesifieke gehore aan te pas, het Schumacher gesê.
Wat grammatika betref, kon nie een van die presidente en presidentskandidate 'n weliswaar hoë standaard met Lincoln se Gettysburg -adres vergelyk nie, met grammatika ver bo die graad 10. Die huidige kandidate het oor die algemeen tellings tussen 6de en 7de grade behaal, met Trump net onder die 6de graadvlak. President Bush het 'n 5de graad behaal.
Dit is moeilik om veldtogtoesprake te ontleed, omdat dit dikwels moeilik is om transkripsies van toesprake te bekom, het Schumacher gesê. Dit is moontlik om betroubare transkripsies van video te genereer met behulp van outomatiese spraakherkenningstelsels (ASR), soos dié wat by LTI ontwikkel is toe die toespraak in 'n stil omgewing plaasgevind het, maar hy en Eskenazi het besluit om nie vandag se outomatiese metodes te gebruik nie, omdat dit waarskynlik maak foute in die raserige omgewing van veldtogbyeenkomste.
Emanuel se grootvader was 'n Moldawiese Jood wat uit Bessarabië geëmigreer het.  Die van Emanuel (Hebreeus: עמנואל), wat beteken "God is met ons", is deur hul familie aangeneem ter ere van sy vader se broer Emanuel Auerbach, wat in 1933 in 'n onderonsie met Arabiere in Jerusalem vermoor is.  
Emanuel se pa, Benjamin M. Emanuel, was 'n in Jerusalem gebore  kinderarts in die Michael Reese-hospitaal  wat eens lid was van die Irgun, 'n Joodse paramilitêre organisasie wat in die Britse Mandaat Palestina bedrywig was.  Sy ma, Marsha (née Smulevitz), is die dogter van 'n vakbondorganiseerder in West Side in Chicago wat in die burgerregtebeweging gewerk het. Sy was kortliks die eienaar van 'n plaaslike rock and roll -klub,   en het later 'n aanhanger van Benjamin Spock se geskrifte geword. Emanuel se ouers het mekaar in die 1950's in Chicago ontmoet. 
Emanuel is op 29 November 1959 in Chicago, Illinois, gebore. Sy voornaam, Rahm (רם) beteken hoog of verhewe in Hebreeus.  Hy het die Laerskool Bernard Zell Anshe Emet Day School in Lakeview bygewoon. Hy is deur sy ouer broer Ezekiel, 'n onkoloog en bio -etikus aan die Universiteit van Pennsylvania, as 'stil en oplettend' beskryf as 'n kind.  Ari, sy jonger broer, is die uitvoerende hoof van Endeavour, 'n vermaaklikheidsagentskap met sy hoofkwartier in Beverly Hills, Kalifornië.  Rahm Emanuel het ook 'n jonger aangenome suster, Shoshana. 
Terwyl hy in Chicago gewoon het, het Emanuel die Bernard Zell Anshe Emet Day School bygewoon. Nadat sy gesin na Wilmette, noord van die stad, verhuis het, het Emanuel openbare skole bygewoon: Romona School, Locust Junior High School en New Trier High School.   Hy en sy broers het 'n somerkamp in Israel bygewoon, insluitend die somer na die Sesdaagse Oorlog in Junie 1967.   Esegiël het geskryf dat hul pa "nie daarin geglo het om sy seuns se selfbeeld valslik op te bou deur ons doelbewus te laat wen of slordige spel te verdra nie". Oor Rahm het hy ook geskryf:
Alhoewel baie intelligent. hy was natuurlik nie geneig om by 'n lessenaar te sit en ekstra moeite gedoen om 'n B in 'n A. te verander nie. vir die minimum. " 
Rahm is deur sy ma aangemoedig om balletlesse te neem, en is 'n gegradueerde van die Evanston School of Ballet,  sowel as 'n student van The Joel Hall Dance Center, waar sy kinders later lesse geneem het.  Hy verwerf 'n beurs aan die Joffrey Ballet, , maar weier dit om Sarah Lawrence College, 'n liberale kunsskool met 'n sterk dansprogram, by te woon.  Hierdie agtergrond, sowel as die kort statuur van die burgemeester, het daartoe gelei dat kritici van die burgemeester hom 'klein danser' noem. Terwyl hy 'n voorgraadse student was, is Emanuel verkies tot die Sarah Lawrence Student Senaat. Hy studeer aan Sarah Lawrence in 1981 met 'n Bachelor of Arts in Liberal Arts en ontvang in 1985 'n Master of Arts in Speech and Communication aan die Northwestern University. 
Emanuel het deelgeneem aan 'n twee weke lange vrywilligersvakansie, bekend as die Sar-El, waar hy as burgerlike vrywilliger die Israeliese weermag tydens die Golfoorlog van 1991 bygestaan ​​het om vragmotorremme in een van die noordelike basisse van Israel te herstel.  
Terwyl 'n hoërskoolleerling deeltyds by 'n Arby's-restaurant werk, sny Emanuel sy regter middelvinger ernstig op 'n vleissnyer, wat later besmet is deur te swem in Lake Michigan. Sy vinger is gedeeltelik geamputeer weens die erns van die infeksie.  
Emanuel begin sy politieke loopbaan by die openbare belang en verbruikersregte -organisasie Illinois Public Action.  Hy dien daarna in 'n aantal hoedanighede in die plaaslike en nasionale politiek, en spesialiseer aanvanklik in fondsinsameling vir veldtogte in Illinois, en daarna nasionaal. 
Emanuel het vir die demokraat Paul Simon se verkiesing in 1984 in die Amerikaanse senaat gewerk.  Hy werk ook in 1988 as die nasionale veldtogdirekteur vir die veldtogkomitee van die Demokratiese Kongres, en was in 1989 senior adviseur en hoofinsameling vir Richard M. Daley se suksesvolle aanvanklike veldtog vir burgemeester van Chicago. 
Aan die begin van die destydse president van die Amerikaanse president, Bill Clinton, se presidensiële hoofveldtog, is Emanuel aangestel om die finansiële komitee van die veldtog te lei.  Emanuel het daarop aangedring dat Clinton tyd vir fondsinsameling skeduleer en die veldtog in New Hampshire uitstel.  Clinton het 'n aggressiewe nasionale insamelingsveldtog begin wat die veldtog in staat gestel het om televisietyd aan te koop, aangesien aanvalle op Clinton se karakter dreig om die veldtog tydens die voorverkiesing in New Hampshire te onderdruk. Clinton se primêre mededinger, Paul Tsongas (die New Hampshire Demokratiese primêre wenner), het hom later onttrek, met verwysing na 'n gebrek aan veldtogfondse.  Richard Mintz, 'n openbare skakelkonsultant in Washington wat saam met Emanuel aan die veldtog gewerk het, het gepraat oor die goeie idee van die idee: 'Dit was daardie [ekstra] miljoen dollar wat die veldtog werklik in staat gestel het om die storm wat ons moes afweer, te weerstaan in New Hampshire [oor Clinton se verhouding met Gennifer Flowers en die twis oor sy konsepstatus tydens die Viëtnam -oorlog]. " Emanuel se kennis van die beste skenkers in die land en sy verhouding met 'swaar Joodse' skenkers het Clinton gehelp om 'n ongeëwenaarde bedrag van $ 72 miljoen bymekaar te maak.  Terwyl hy aan die Clinton -veldtog gewerk het, was Emanuel 'n betaalde houer van die beleggingsbank Goldman Sachs. 
Na die veldtog was Emanuel van 1993 tot 1998 'n senior adviseur van Clinton in die Withuis.  In die Withuis was Emanuel aanvanklik assistent van die president vir politieke aangeleenthede  en daarna senior adviseur van die president vir Beleid en strategie.  Hy was 'n toonaangewende strateeg in die pogings van die Withuis om NAFTA in te stel,   onder andere Clinton -inisiatiewe. 
Emanuel is bekend vir sy 'take-no-prisoners-styl' wat hom die bynaam 'Rahmbo' besorg het.  Emanuel het 'n dooie vis in 'n boks gestuur na 'n meningspeurder wat laat stemuitslae gelewer het.  Die aand na die verkiesing in 1992, kwaad vir die Demokrate en Republikeine wat hulle in die verkiesing van 1992 "verraai" het, het Emanuel opgestaan ​​tydens 'n feestelike ete saam met kollegas uit die veldtog en 'n steakmes in die tafel gesteek en begin rammel. name af terwyl jy skree "Dood! Dood! Dood!".  Voordat Tony Blair tydens die beskuldigingskrisis 'n pro-Clinton-toespraak gelewer het, het Emanuel na bewering vir Blair geskree: "Moenie ophou nie!" terwyl Clinton teenwoordig was.  Blair en Clinton bars albei uit van die lag.  Teen 2007 het vriende van Emanuel egter gesê dat hy 'versag' het.  Verhale van sy persoonlike styl het die populêre kultuur binnegekom, met inspirerende artikels en webwerwe wat hierdie en ander aanhalings en voorvalle beskryf.     Die karakter Josh Lyman in Die West Wing word gesê dat dit op Emanuel gebaseer is, hoewel uitvoerende vervaardiger Lawrence O'Donnell dit ontken het. 
In 2000 is Emanuel deur president Clinton in die raad van direkteure van Freddie Mac aangewys. Hy verdien ten minste $ 320,000 gedurende sy tyd daar, insluitend later voorraadverkope.   Gedurende Emanuel se tyd in die raad het Freddie Mac te kampe gehad met skandale wat veldtogbydraes en rekeningkundige onreëlmatighede behels.   Die Bush -administrasie verwerp 'n versoek ingevolge die Wet op die Vryheid van Inligting om die notule van die direksie van Freddie Mac en korrespondensie tydens Emanuel se tyd as direkteur te hersien.  Die Office of Federal Housing Enterprise Oversight het die direksie later daarvan beskuldig dat hy "sy plig versuim het om sake wat onder sy aandag gebring is, op te volg". Emanuel bedank uit die raad in 2001 voor sy eerste bod vir die kongres. 
In 2002 volg Emanuel die setel van die Amerikaanse huis in die 5de distrik van Illinois, voorheen beklee deur Rod Blagojevich, wat suksesvol as goewerneur van Illinois uitgedraf het. Sy sterkste teenstander in die stampvol primêr van agt was die voormalige verteenwoordiger van die staat, Illinois, Nancy Kaszak. Tydens die voorverkiesing het Edward Moskal, president van die Pools Amerikaanse Kongres, 'n politieke aksiekomitee wat Kaszak onderskryf, Emanuel 'n 'miljoenêr mattebagger' genoem.  Emanuel het die primêre en verslane Republikeinse kandidaat Mark Augusti in die algemene verkiesing gewen. Emanuel se eerste verkiesing in die huis was die naaste wat hy ooit gehad het, aangesien hy meer as 70% van die stemme in al sy herverkiesingsboodskappe gewen het.
Emanuel is verkies na die gesamentlike resolusie van Oktober 2002 waarin die oorlog in Irak gemagtig is, en stem dus nie daaroor nie. In die aanloop tot die resolusie het Emanuel hom egter ter ondersteuning van die oorlog uitgespreek. [ aanhaling nodig ]
In Januarie 2003 word Emanuel aangewys as die Huis van Finansiële Dienste en sit hy in die subkomitee wat toesig gehou het oor Freddie Mac. 'N Paar maande later is Leland Brendsel, uitvoerende hoof van Freddie Mac, uit die stryd gedwing en die komitee en subkomitee het meer as 'n jaar se verhore na Freddie Mac begin. Emanuel het elke verhoor vermoedelik oorgeslaan om redes vir die voorkoms van begunstiging, onbehoorlikheid of botsing van belange. 
Die voorsitter van die veldtogkomitee van die Demokratiese Kongres, Edit
Emanuel beklee die pos van voorsitter van die Demokratiese Kongresveldtogkomitee (DCCC) na die dood van die vorige voorsitter, Bob Matsui. Emanuel het gelei tot die poging van die Demokratiese Party om die meerderheid in die Huis van Verteenwoordigers tydens die 2006 -verkiesing te vang. Die dokumentêr HouseQuake, met Emanuel, beskryf die verkiesings.  Emanuel het meningsverskille gehad oor die demokratiese verkiesingsstrategie met die voorsitter van die Demokratiese Nasionale Komitee, Howard Dean. Dean was 'n voorstander van 'n "vyftig-staat-strategie", wat steun opbou vir die Demokratiese Party op lang termyn, terwyl Emanuel 'n meer taktiese benadering bepleit wat die aandag op belangrike distrikte vestig. 
Die Demokratiese Party het 30 setels in die Huis gekry tydens die verkiesings in 2006, en Emanuel het aansienlike lof gekry vir sy bestuur van die DCCC, selfs van die Republikeinse rep. Ray LaHood, Illinois, wat gesê het: "Hy kan met reg die goue seun van die Demokrate genoem word Party vandag. Hy het die regte kandidate gewerf, die geld gevind en dit befonds en probleme vir hulle verskaf. Rahm het gedoen wat niemand anders in sewe siklusse kon doen nie. " 
Emanuel het egter ook kritiek ondervind omdat hy nie 'n paar progressiewe kandidate ondersteun het nie, soos Howard Dean bepleit het.  Emanuel het 'regs-leunende kandidate aggressief gewerf, dikwels militêre veterane, waaronder voormalige Republikeine'. Baie van die verteenwoordigers wat Rahm gewerf het, soos Heath Shuler, beland "teen die belangrike prioriteite van die Obama -administrasie, soos ekonomiese stimulus, bankhervorming en gesondheidsorg". Howie Klein het voorgestel dat die strategie van die kongresveldtog van Emanuel kortsigtig was, aangesien dit 'bygedra het tot die groot GOP-meerderhede wat ons nou het, die grootste sedert die negentien-twintigerjare' toe die Demokrate tydens die middeltermynverkiesings in 2010 beheer oor die Huis verloor het. . 
Na die verkiesing van Emanuel as voorsitter van die Demokratiese Kaukasus (sien hieronder), word Chris Van Hollen komiteevoorsitter vir die 110ste kongres.
Demokratiese koukusvoorsitter Edit
Na sy rol om die Demokrate te help om die verkiesings in 2006 te wen, word geglo dat Emanuel 'n toonaangewende kandidaat is vir die pos van Majority Whip.Nancy Pelosi, wat die volgende speaker van die Huis van Verteenwoordigers geword het, het hom oorreed om nie Jim Clyburn uit te daag nie, maar eerder om Clyburn op te volg in die rol van die voorsitter van die Demokratiese Kaukasus. In ruil daarvoor het Pelosi ingestem om meer verantwoordelikhede aan die voorsitter van die koukus te gee, insluitend 'aspekte van strategie en boodskappe, behoud van posisies, beleidsontwikkeling en kommunikasie met 'n vinnige reaksie'. John Larson, ondervoorsitter van die Kaukasus, bly in sy rol in plaas van om vir die pos as voorsitter te dien. 
Nadat visepresident Dick Cheney beweer het dat hy nie binne die grense van bevele wat aan die uitvoerende gesag gestel is, val nie, het Emanuel gevra om die $ 4,8 miljoen wat die uitvoerende tak vir die kantoor van die vise -president voorsien, af te sny. 
Standpunte oor politieke aangeleenthede Redigeer
Emanuel is oor die algemeen liberaal oor sosiale kwessies. Hy het 'n 100-persentasie verkiesingsrekord behou, ondersteun LGBT-regte, insluitend huwelik van dieselfde geslag, en is 'n sterk voorstander van geweerbeheer, deur die NRA in Desember 2003 as 'F' beoordeel.  Hy het ook sterk gesteun die verbod op talle gewere gebaseer op kriteria vir "sportdoeleindes". 
Tydens sy oorspronklike veldtog in 2002 het Emanuel gepraat ter ondersteuning van die doelwit "om te help om gesondheidsorg bekostigbaar en beskikbaar vir alle Amerikaners te maak". 
In sy boek uit 2006, saam met Bruce Reed, Die plan: groot idees vir Amerika,  Emanuel bepleit 'n drie maande verpligte universele diensprogram vir Amerikaners tussen die ouderdomme van 18 en 25. 'n Soortgelyke, uitgebreide weergawe van die inisiatief is later voorgestel deur Barack Obama tydens sy presidensiële veldtog in 2008.
Tydens sy oorspronklike veldtog in 2002 het Emanuel "sy steun vir president Bush se standpunt oor Irak aangedui, maar gesê dat hy van mening was dat die president sy posisie beter aan die Amerikaanse volk moes verwoord". 
In die voorverkiesings van die kongres in 2006 het Emanuel, destyds hoof van die veldtogkomitee van die Demokratiese kongres, gehelp om 'n opvoering deur Tammy Duckworth, 'n oorlogsveteraan in Irak sonder politieke ervaring, te organiseer teen die grondkandidaat Christine Cegelis in die 6de distrik van Illinois. Versnelde onttrekking uit Irak was 'n sentrale punt van Cegelis se veldtog en Duckworth was gekant teen 'n onttrekkingsrooster. 
In Junie 2007 veroordeel Emanuel 'n uitbraak van Palestynse geweld in die Gazastrook en kritiseer hy Arabiese lande omdat hulle nie dieselfde druk op die Palestyne as op Israel uitoefen nie. Tydens 'n pro-Israel byeenkoms in Chicago in 2003, het Emanuel aan die optoggangers gesê dat Israel 'gereed is vir vrede', maar dat hulle nie daar sal kom voordat Palestyne 'van die terreurpad afdraai' nie. 
Emanuel het in April 2006 verklaar dat hy Hillary Clinton sou ondersteun as sy die presidentskap sou volg in 2008. Emanuel bly naby Clinton sedert hy die Withuis verlaat, en praat minstens een keer per maand met haar as voorsitter van die DCCC.  Die lojaliteit van Emanuel het egter in konflik gekom toe sy senator, tuisstaat, Barack Obama, belangstelling in die wedloop uitgespreek het. Gevra in Januarie 2007 oor sy standpunt oor die Demokratiese presidensiële benoeming, het hy gesê: "Ek skuil onder die lessenaar. Ek is baie ver onder die lessenaar, en ek bring my papier en my telefoon."  Emanuel bly neutraal in die wedloop tot 4 Junie 2008, die dag na die laaste primêre wedstryde, toe hy Obama onderskryf. 
Op 6 November 2008 aanvaar Emanuel die pos van stafhoof van die Withuis vir die Amerikaanse president, Barack Obama.   Hy bedank sy kongresstoel met ingang van 2 Januarie 2009.  'n Spesiale voorverkiesing om sy ontruimde kongresstoel te vul, is gehou op 3 Maart 2009 en die spesiale algemene verkiesing op 7 April.  John Fritchey, 'n kandidaat vir die stoel, het op 'n forum gesê dat Emanuel aan hom gesê het dat hy in die toekoms moontlik weer sal wil sit. 
Sommige Republikeinse leiers het Emanuel se aanstelling gekritiseer omdat hulle geglo het dat dit in stryd was met Obama se veldtogbeloftes van minder verdeelde politiek, gegewe Emanuel se reputasie as 'n partydige demokraat.  Die Republikeinse senator Lindsey Graham stem nie saam nie en sê: "Dit is 'n wyse keuse deur president Obama. Hy is taai, maar regverdig, eerlik, direk en openhartig."  Ira Forman, uitvoerende direkteur van die National Jewish Democratic Council, het gesê dat die keuse aandui dat Obama nie na die 'verkeerde mense' sal luister met betrekking tot die verhouding tussen Amerika en Israel nie.  Sommige kommentators was van mening dat Emanuel goed sou wees vir die Israelies -Palestynse vredesproses, want as Israeliese leiers verskonings maak om nie nedersettings af te breek nie, sou Emanuel hard wees en die Israeliete onder druk plaas om daaraan te voldoen.   Sommige Palestyne het ontsteltenis uitgespreek oor die aanstelling van Emanuel.  
Weke nadat hy die aanstelling aanvaar het, het Emanuel deelgeneem aan 'n paneel korporatiewe uitvoerende beamptes wat deur die Wall Street Journal, en gesê: 'U wil nooit dat 'n ernstige krisis tot niet gaan nie.'  Emanuel verduidelik later: ". Wat ek gesê het, moet nooit toelaat dat 'n goeie krisis tot niet gaan as dit 'n geleentheid is om dinge te doen wat u nooit oorweeg het nie, of wat u nie gedink het moontlik was nie." 
In 'n 2009 -artikel in Die New York Times, Word Emanuel gekenmerk as 'miskien die invloedrykste stafhoof van 'n generasie'. 
Hy het 'n reputasie vir sy ononderbroke onderhandelingstyl wat 'sy deel van skree en vloek' behels. Ezekiel Emanuel het geskryf: "Die ongeduldige, opdringerige Emanuel-styl is so bekend dat ek tydens 'n onlangse werksonderhoud onomwonde gevra is of ek die temperament het wat die posisie vereis ... [A] is duidelik soos ons gebreke is vir ander, dit is moeilik om dit in onsself te herken. "  Op 'n geslote vergadering in Januarie 2010 in die Withuis met liberale aktiviste, noem Emanuel hulle 'fiks vertraag' omdat hulle beplan het om TV-advertensies aan te bied wat konserwatiewe Demokrate aanval wat nie Obama se gesondheidsorgherstel ondersteun nie. Nadat die opmerkings in 'n voorbladverhaal van die Wall Street Journal,  en nadat hy deur Sarah Palin gekritiseer is, het Emanuel organisasies om verskoning gevra vir verstandelik gestremdes omdat hulle die woord "vertraagd" gebruik het.  
Volgens die boek van Jonathan Alter, Die belofte, Het Emanuel gekant teen Barack Obama se plan vir 'n breë hervorming van die gesondheidsorg, maar Obama het hom teëgestaan. Emanuel bepleit 'n kleiner plan omdat dit tweepartige ondersteuning kan kry. Emanuel wou die dekking vir kinders uitbrei en die aantal alleenstaande moeders wat vir Medicaid in aanmerking kom, verhoog. Om hierdie rede is dit 'die Titanic -plan' genoem, 'n verwysing na die prioriteit wat gegee word aan die redding van vroue en kinders tydens die sinking van die Titanic.  Na verneem word, moes huisspeaker Pelosi Obama oortuig van die inisiatief vir gesondheidsorg nadat Emanuel dit dramaties teruggeskaal het. Emanuel het sedertdien om verskoning gevra vir sy rol en gesê: 'Dank die Here vir die land, hy het nie na my geluister nie', nadat die Hooggeregshof 'ObamaCare' in 2012 bekragtig het. 
As stafhoof sou Emanuel sy personeel laat lag. Tydens 'n personeelvergadering, toe die tegnologiehoof, Aneesh Chopra, eenvormig positiewe verslae lewer, het Emanuel na hom gekyk en gesê: 'Wat u ook al neem, ek wil hê dat dit 'n bietjie is.'  Emanuel het 'n hand gehad in oorlogstrategie, politieke maneuvering, kommunikasie en ekonomiese beleid. Bob Woodward geskryf Obama se oorloë dat Emanuel 'n gewoonte gemaak het om die direkteur van die CIA, Leon Panetta, te bel en te vra oor die dodelike hommeltuigaanvalle wat op Al Qaeda gemik was, met die vraag: "Wie het ons vandag gekry?". 
In 2010 het Emanuel konflik met ander senior lede van die president se span gehad en ideologiese botsings oor beleid. Hy was ook die fokuspunt van kritiek van linksgesinde demokrate oor die administrasie se vermeende skuif na die sentrum. Teen September 2010, terwyl die Demokrate groot verliese verwag het tydens middeltermynverkiesings, word gesê dat dit Emanuel se vertrek as stafhoof sou laat neerkom. 
Op 30 September 2010 is aangekondig dat Emanuel sy pos as stafhoof van die Withuis sou verlaat om vir die burgemeester van Chicago te wees.  Hy is op 2 Oktober 2010 deur Pete Rouse vervang.
Emanuel het deelgeneem aan die wedloop met hoë naam erkenning, nie net met 'n aansienlike plaaslike profiel nie, maar ook 'n aansienlike nasionale profiel. 
Emanuel se geskiktheid vir die amp is uitgedaag op grond van sy gebrek aan verblyf in Chicago vir een jaar voor die verkiesing. Dit was die tydperk toe Emanuel in Washington was as stafhoof van die Withuis. Die verkiesingsraad en die Cook County Circuit Court bevestig dat hy geskik is. 'N Verdeelde appèlhof het die rondgaande hof omgedraai en op 24 Januarie 2011 besluit dat verblyf vir 'n kandidaat anders is as om 'n kieser te wees.  'n Verdere appèl na die hooggeregshof in Illinois het gelei tot 'n eenparige besluit om die appèlhof te herroep en Emanuel se geskiktheid te bevestig.  
In die wedloop het Emanuel 'n finansiële voordeel bo die ander kandidate gehad.  Hy was verreweg die beste gefinansierde kandidaat, met meer as drie keer die veldtogfondse as die tweede beste gefinansierde kandidaat (Gery Chico), en meer as twintig keer die derde beste gefinansierde kandidaat (Carol Moseley Braun) .  Emanuel het sy finansiële voordeel gehad vanaf die begin van sy kandidatuur, aangesien hy sy veldtog begin het met ongeveer $ 1,2 miljoen uit sy kongresveldtogfonds.  Teen 31 Desember 2010 het hy meer as $ 10,5 miljoen ekstra geld ingesamel.  Op 1 Januarie 2011 het die Illinois Campaign Disclosure Act in werking getree, wat individuele persoonlike bydraes tot kandidate tot $ 5,000 beperk het.  Nietemin het hy steeds aansienlike fondse ingesamel, en uiteindelik 'n totaal van $ 15 miljoen in die loop van sy veldtog verkry (insluitend die geld wat oorgedra is van sy kongresveldtogkomitee.  Emanuel kon soveel insamel omdat hy ervaring gehad het geldinsameling, het 'n Washington-verbinding en 'n nasionale profiel opgebou, en sy broer Ari het Hollywood-verbindings.  Hy het 75 bydraers meer as $ 50 000 gegee, waarvan vyf-en-twintig uit die staat was.  Onder hierdie hoë- bydraers tot die dollar was Steven Spielberg, Donald Trump en Steve Jobs.  Ten spyte van 'n nasionale geldinsamelingsoperasie, het driekwart van sy skenkings plaaslik gekom.  Meer as $ 800,000 van sy bydraes was van finansiële beurse en handelaars, met sy grootste enkele skenking is 'n skenking van $ 200,000 van bestuurders van die Chicago Mercantile Exchange. 
Emanuel stel voor om die stad se verkoopsbelasting te verlaag en die diensbelasting te verhoog.  Emanuel ondersteun onderhandelinge met die Chicago Teachers Union vir langer skooldae en skooljare.  Emanuel was daarteen gekant om 'n verkose skoolraad in te stel.  Dit het kritiek van ander kandidate gekry. 
Ander kandidate het sy ampstermyn by Freddie Mac aangeval. 
As voorloper het Emanuel meer persdekking gekry as ander burgemeesterskandidate. Dit word verder bevorder deur die feit dat die uitdaging vir sy verblyf 'n dominante opskrif geword het. 
Emanuel het deelgeneem aan die wedloop met goeie steun van die Demokratiese Wykskomitees van die Noordelike en Noordwes -kant. 
Emanuel se advertensies toon dat hy uitgebeeld word as 'n sterk wortel in die stad, en beklemtoon in sy biografie sy opvoeding aan die noordkus.  Daarteenoor het Emanuel se teenstanders probeer om hom as 'n tapytbagger te beskryf, nie afkomstig van die stad self nie, maar eerder van die North Shore en Washington DC  Emanuel se advertensies wou ook sy ampstermyne in die Withuis en sy werk beklemtoon. ampstermyn as kongreslid.  Emanuel beklemtoon sy betrekkinge met presidente Clinton en Obama.  Hy wou ook die feit beklemtoon dat hy tydens sy kongresperiode in Washington verbintenisse gesmee het en ook sterk sakebande gehad het. 
Emanuel het oorweldigende steun van Joodse en LGBT -kiesers gehad.  Emanuel het 'n leiding geneem met onafhanklike progressiewe, insluitend sterk steun van die liberale aan die meer wat 'n blok blanke welgestelde progressiewe stemmers uit die noordelike meer van die stad stem.  As die enigste blanke kandidaat in die wedloop, is Emanuel beskou as waarskynlik eenvormige steun van 'n meerderheid van die blanke kiesers.  Aangesien die Spaanse stem grootliks tussen twee Spaanse kandidate (Gery Chico en Miguel del Valle) verdeel is, het Emanuel sodra hy die steun van die meerderheid van die swart stemme kon verkry, hom die oorwinning verseker. 
By die aantrekking van Afro -Amerikaanse kiesers tot sy kandidatuur, is Emanuel gehelp deur sy assosiasies met presidente Clinton en Obama, wat albei baie gewild was onder die Afro -Amerikaanse gemeenskap.  Nadat die steun van Moseley Braun begin krater het ná 'n karakteraanval op medekandidaat Patricia Van Pelt Watkins wat teruggekeer het, was Emanuel die begunstigde, aangesien die, meestal Afro -Amerikaanse kiesers, wat hul steun aan die kandidaat van Moseley Braun laat vaar het, hoofsaaklik gemigreer het om sy kandidatuur te ondersteun .  Sodra dit gebeur het, het Emanuel allesbehalwe vir hom 'n eerste plek verseker, en die oorblywende kandidate is oorgelaat om die tweede plek te draf in die hoop dat daar 'n afloop sou wees. 
Emanuel het die goedkeuring van beide die belangrikste dagblaaie van die stad, die Chicago Tribune en die Chicago Sun-Times. 
Emanuel se burgemeestersveldtog was die inspirasie vir 'n satiriese Twitter -rekening genaamd MayorEmanuel, wat meer as 43,000 volgelinge ontvang het, meer gewild as Emanuel se werklike Twitter -rekening. Emanuel het op 28 Februarie aangekondig dat as die skrywer homself sou onthul, hy $ 5 000 sou skenk aan die liefdadigheidsorganisasie van die skrywer.  Toe die joernalis van Chicago, Dan Sinker, homself openbaar, het Emanuel die geld geskenk aan Young Chicago Authors, 'n gemeenskapsorganisasie wat jongmense help met skryf- en uitgewersvaardighede. 
Emanuel is op 22 Februarie 2011 verkies, met 55% van die stemme  en is op 16 Mei 2011 by die Pritzker Pavilion as die 55ste burgemeester van Chicago ingesweer. By sy inhuldiging was uittredende burgemeester Richard M. Daley, vise -president Joe Biden, sekretaris van arbeid, Hilda Solis, minister van finansies, Timothy Geithner, voormalige burgemeester Jane Byrne, en William M. Daley, broer van die uittredende burgemeester en wat later as Withuis sou dien. Hoof van personeel.   Emanuel was die eerste Joodse burgemeester van Chicago. 
'N Augustus 2014, Chicago Tribune peiling berig Emanuel het 'n goedkeuring van 35% as burgemeester van Chicago.  
In 2015 het Emanuel 56 persent van die stemme gewen tydens die aanloopverkiesing teen Jesús "Chuy" García wat op 7 April 2015 gehou is.  Hy is seergemaak deur skerp buurtkritiek oor sy besluit om 50 openbare skole in swart en Latino -woonbuurte, en sy installering van rooi ligkameras, tesame met woede oor die hoë vlak van geweergeweld op straat. Aan die ander kant is hy ondersteun deur die sakegemeenskap en die meeste elemente van die Demokratiese party. 
Emanuel het in Oktober 2017 aangekondig dat hy in 2019 vir herverkiesing verkies word, ondanks die lae goedkeuringsgraderings en moontlike ernstige uitdagers.  In September 2018 kondig Emanuel toe aan dat hy nie sou verkies om weer te verkies nie, soos voorheen aangekondig. Die goeie vriend David Axelrod vertel USA Today dat Emanuel onseker geword het oor sy toewyding aan 'n derde termyn.  Emanuel was vooraanstaande in die peilings voor sy besluit om hom terug te trek.    In 'n onderhoud met die Chicago Tribune, Het Emanuel gesê dat hy maande lank met sy vrou en kinders beraadslaag het voordat hy die besluit aangekondig het en dat hy voel dat dit tyd is om 'die volgende hoofstuk te skryf'. 
Emanuel het 'n oorgangspan saamgestel uit verskillende agtergronde.   Op 16 November het die stadsraad eenparig besluit om die eerste begroting van die burgemeester aan te neem, wat die begroting met $ 34 miljoen verminder het en die besteding met $ 46.2 miljoen verhoog het, ondersteun deur toenemende fooie en boetes. Ondanks die feit dat die meeste wethouers gekant was teen die besnoeiing van biblioteekwerkers en die sluiting van klinieke vir geestesgesondheid, het hulle dit uiteindelik ondersteun en dit 'eerlik' genoem.   Op 'n nuuskonferensie in November 2012 noem Emanuel sy drie belangrikste prioriteite vir die staatswetgewer as hervorming van veiligheid en pensioen, en voeg 'n casino by Chicago en gelyke huweliksregte vir paartjies van dieselfde geslag.  Tydens 'n perskonferensie met die destydse goewerneur van Illinois, Pat Quinn, wat voorheen veto gemaak het teen wetgewing om 'n casino in Chicago te vestig, was die twee 'baie naby' om 'n ooreenkoms te bereik. 
In April 2018 ontvang Emanuel 'n eredoktor in die regte aan die NUI Galway, 'n universiteit in die susterstad Galway, Ierland, in Chicago, met die konferensies wat prestasies in onderwyshervorming aangehaal het terwyl burgemeester.  
Ouditkundige afsprake Redigeer
As burgemeester het Emanuel verskeie persone aangestel om vakatures in die Chicago City Council te vul. Dit sluit in die aanstelling van Natashia Holmes as 7de Wyk -wethouder in 2013,  Deb Mell as 33ste Wyk -wethouder in 2013,  Sophia King as 4de Wyk -wethouder in 2016 en Silvana Tabares as 23ste wyk -wethouder in 2018. 
Na die bedanking van Willie Cochran in Maart 2019, het Emanuel die geleentheid gekry om 'n laaste raad aan te stel en 'n tussentydse wethouer aan te stel om die setel te beklee totdat sy opvolger (wat verkies word in 'n afloop van 2 April) op 20 Mei sy amp sou aanvaar. [ 119] Emanuel het egter nie so 'n afspraak gemaak nie, en die sitplek is tot 20 Maart vakant gelaat.
Polisie en gemeenskapsverhoudinge Redigeer
In Augustus 2012 is 'n federale regsgeding aanhangig gemaak deur elf polisiebeamptes in Chicago wat beweer dat hulle uit die burgemeestersveiligheidsdetail verwyder is en vervang word deur beamptes wat aan die burgemeestersveldtog van Emanuel gewerk het, in stryd met die Shakman -besluit van 1983, wat stadsamptenare belet om politieke oorwegings te neem in die aanstellingsproses. 
Rahm Emanuel het baie kritiek ondervind vir sy hantering van die polisie -skietery op Laquan McDonald van 20 Oktober 2014. Die dash-cam-video van die skietery is aanvanklik weerhou en is eers vrygestel nadat 'n regter dit op 24 November 2015 beveel het.Na die video -vrylating is Emanuel veroordeel omdat hy die voorval bedek het en die polisie in Chicago toegelaat het om buitensporige geweld teen minderhede te gebruik.  Chicago Tribune rubriekskrywer John Kass het geskryf dat die Emanuel -administrasie die videokamera -video van die polisie van die skietery van die publiek weerhou het om die herverkiesing te verseker.  Emanuel reageer op kritiek op die skietery en hoe dit hanteer is deur die polisie -superintendent Garry McCarthy af te dank.  Begin Desember kondig die federale departement van justisie 'n ondersoek na die polisiedepartement van Chicago aan, 'n stap wat Emanuel aanvanklik 'mislei' noem.  La Shawn Ford, staatswetgewer van Illinois, het ook 'n wetsontwerp ingedien om die burgemeester terug te roep ('n poging wat volgens die meeste kenners meer simbolies as prakties was). 
Betogings het kort ná die vrystelling van die video uitgebreek en op Swart Vrydag het betogers 'n deel van die stad se Magnificent Mile gesluit.   Openbare oproepe tot bedanking het gedurende hierdie tydperk geleidelik toegeneem, insluitend 'n goed verspreide opskrif wat in Die New York Times.  Teen die begin van Desember het Emanuel se goedkeuring tot 18% gedaal, met 67% van die Chicagoans wat sy werkverrigting afkeur, en effens meer as die helfte van die ondervraagde vra dat hy bedank.  Gedurende die week van 10 Desember het betogers strate versper en voortgegaan om te vra dat Emanuel bedank.   Bykomende protesoptogte teen Emanuel en Chicago se polisiedepartement is op 24 Desember 2015 in die besige Michigan Avenue -winkelgebied gehou. 
Op 26 Desember 2015 het 'n polisiebeampte twee mense dood in 'n ander skietery, waaronder 'n vrou wat die beampte per ongeluk geskiet het. Op 28 Desember kondig Emanuel aan dat hy sy vakansie in Kuba kortknip om die krisis die hoof te bied.    Emanuel het op 30 Desember verskeie veranderinge aan die polisiedepartement in Chicago aangekondig, waaronder die verdubbeling van die aantal Tasers wat aan beamptes uitgereik is.  Oujaarsaand het die Emanuel-administrasie e-posse bekend gemaak waarin hulle onthul het dat hulle probeer het om met onafhanklike agentskappe soos die Independent Police Review Authority oor die openbare betrekkinge na die skietery te koördineer.    Dieselfde dag Die New Yorker het bygevoeg tot die golf van negatiewe media-aandag rondom die burgemeester deur die publikasie van "The Sudden But Well-Deserved Fall of Rahm Emanuel", 'n artikel wat Emanuel se nalatenskap as 'n politieke bedrywer sedert die vroeë 1990's krities herwaardeer. 
Openbare onderwys Redigeer
In 2012, tydens die kontrakonderhandelinge tussen die stad en die Chicago Teachers Union (CTU), kon daar nie 'n kompromie bereik word oor kwessies soos verhogings in gesondheidsversekering, evaluering van onderwysers en loonverhogings vir senioriteit nie.  Op 8 Augustus 2012 het die CTU 90% gestem om 'n staking te magtig.  Op 10 September begin die CTU met 'n staking  nadat president van die CTU verklaar het dat onderhandelinge met die stad nie slaag nie.  Op 14 September het die CTU 'n voorlopige ooreenkoms met die stad bereik, wat voorkeure bevat vir onderwysers wat ontslaan is as gevolg van die sluiting van 'n skool in 'n ander skool en studente -toetse wat minder 'n rol speel in die evaluering van onderwysers as die stad oorspronklik beplan het.  Hierdie voorlopige ooreenkoms het nie gegeld nie, en die staking het voortgegaan, waarna Emanuel sy voorneme aangekondig het om 'n wettige bevel te vra, wat onderwysers weer moes laat werk.  Op 17 September het Emanuel se pogings om die staking te beëindig, gestop toe die uitloop die tweede week ingaan.  Afgevaardigdes van die CTU het op 18 September 2012 gestem om die staking te beëindig,   en studente het die volgende dag met hul terugkeer na die skole begin. 
Op 17 September 2013 kondig Emanuel se aangestelde Chicago Board of Education die sluiting van 50 openbare skole in Chicago, 49 laerskole en 'n hoërskool aan - die grootste sluiting van die skool in die geskiedenis van Chicago. 
Die neigings in die uitval en graduering het die afgelope vyf jaar aansienlik verbeter, maar navorsers wys daarop dat alternatiewe skoolprestasies nie die algemene neiging volg nie.  
Openbare gesondheid Redigeer
Op 16 Augustus 2011 onthul Emanuel 'Gesonde Chicago', die eerste bloudruk van die stad met die kommissaris van die departement van openbare gesondheid, Bechara Choucair.  Emanuel het begin met die konsolidasie van stadsraadskomitees van 19 tot 16 in 'n kostebeheerpoging.  Op 30 Oktober 2012 het Emanuel sy steun uitgespreek vir die sloping van die verlate Prentice Women's Hospital -gebou, sodat die Noordwes -Universiteit, wat die eiendom besit, 'n nuwe fasiliteit kan bou. Bewaringsbewustes ondersteun historiese monumentstatus.  Dae later het die Commission on Chicago Landmarks gestem dat die gebou aan die kriteria vir die status van die landmerk voldoen, en dan hul besluit later in dieselfde vergadering omgekeer het. Op 15 November het 'n regter 'n tydelike uitstel van die besluit toegestaan ​​om 'n regsgeding wat deur behoudskoalisies teen die landmerk -kommissie ingedien is, te verhoor. 
Rahm Emanuel verleen egter nie gesondheid aan diegene wat in histories gesegregeerde buurte woon nie. 
Emanuel het versoeke ingevolge die Illinois Freedom of Information Act van die hand gewys Die Chicago Tribune vir verskillende kommunikasie- en inligtingslogboeke vir homself en sy personeel, wat dit as 'buitensporig swaar' noem. Na 'n tweede versoek deur die Tribune, is hulle meegedeel dat 90 persent van die e-posse deur Emanuel en sy voorste assistente uitgevee is.  As gevolg hiervan het Emanuel onder skoot gekom omdat hy sy belofte van die veldtog teenstaan ​​om 'die openste, verantwoordbaarste en deursigtigste regering te skep wat die stad Chicago nog ooit gesien het'. 
Belastingvrygestelde status van Lollapalooza Edit
Lollapalooza, 'n jaarlikse somermusiekfees in Grant Park, is van belasting vrygestel. Emanuel se broer Ari is die mede-uitvoerende hoof van William Morris Endeavour, wat mede-eienaar is van die geleentheid. In 2011 het Rahm Emanuel die stadsraad gevra om 'n onafhanklike onderhandelaar van derde partye aan te stel om te voorkom dat die onderhandeling bevooroordeeld is. Alhoewel die ooreenkoms bereik is voor Emanuel sy amp aangeneem het, moet daar jaarliks ​​oor belastingverminderings onderhandel word.  Dit is later onthul dat die fees sy belastingvrystelling vir 2011 in die laaste dae van die Daley -administrasie ontvang het.  In 2012 het Lollapalooza vir die eerste keer in sewe jaar belasting betaal en sy kontrak tot 2021 in Grant Park verleng. 
Rahm Emanuel het voorlopige planne aangekondig om Elon Musk 'n kontrak toe te ken om 'n Hyperloop tussen die sentrum van Chicago en die lughawe O'Hare in die stad te bou, hoewel dit geen openbare subsidies ingevolge hierdie plan sou ontvang nie. Sommige het egter gekritiseer dat Elon Musk in die verlede meer as $ 55 000 aan Rahm Emanuel se verskillende verkiesingsveldtogte geskenk het, wat dui op 'n moontlike botsing van belange tussen die twee. 
Chicago het in 2012 'n "de jure" heiligdom geword toe Rahm Emanuel en die stadsraad die Welcoming City Ordonnance aanvaar het.  
Keur dit af
Crain's Chicago Business / Ipsos September 2012 37% 36% 27% ± 4.7% Minder as 600 Chicago volwassenes Aanlyn 
Crain's Chicago Business / Ipsos Februarie 2013 19% 35% 45% [nota 1] ± 4.7% Minder as 600 Chicago volwassenes Aanlyn 
Chicago Tribune / WGN-TV 30 April - 6 April 2013 50% 40% – ± 3.2% 800 Chicago kiesers Telefoon 
APC Research / Chicago Tribune 6-12 Augustus 2014 35% – – ± 3.5% 800 Kiesers in Chicago geregistreer Telefoon 
Illinois waarnemer Desember 2015 18% 67% – – 739 Chicago waarskynlik kiesers – 
Research America Inc. / Chicago Tribune 20-28 Januarie 2016 27% 63% – ±3.2% 985 Kiesers in Chicago geregistreer Telefoon 
Kaiser Family Foundation / New York Times 21 April - 3 Mei 2016 25% 62% 12% ± 4% 1123 Chicago volwassenes Telefoon 
Einde van die ampstermyn Wysig
Emanuel was van plan om te sorg vir 'n gladde oorgang tussen sy burgemeestersbestuur en dié van sy verkose opvolger Lori Lightfoot. Volgens berigte was hy van plan om die oorgang tussen hul administrasies na die Amerikaanse presidensiële oorgang tussen die administrasies van George W. Bush en Barack Obama te modelleer. Emanuel was deel van die oorgang as aangewese stafhoof van Obama. 
Ure nadat Emanuel die kantoor verlaat het, die tydskrif Die Atlantiese Oseaan, waar hy in die voorafgaande maande 'n dosyn opstelle geskryf het, hom 'n bydraende redakteur  gemaak het, is hierdie eretitel egter teruggetrek nadat swart personeellede beswaar aangeteken het.  In Mei 2019 is hy aangewys as stigter van die National BAM Advisory Council van die Becoming A Man -jeugprogram.  In Junie 2019 het Emanuel as senior berader by Centerview Partners aangesluit.  Sedert Julie 2019 dien Emanuel ook as politieke ontleder vir ABC News.   
Biden -administrasie Redigeer
Progressiewe politici nasionaal, bv. Alexandria Ocasio-Cortez en Matt Martin, het gekant teen sy moontlike insluiting in die kabinet van Joe Biden, met verwysing na sy hantering van die moord op Laquan McDonald.   Emanuel is aanvanklik as sekretaris van vervoer in die Biden -administrasie oorweeg.  ​​
In Februarie 2021 is berig dat Emanuel deur die Biden -administrasie as 'n ambassadeur in China of Japan beskou word.  In April 2021 is berig dat Biden hom as ambassadeur in Japan gekies het.  In Mei 2021 het berigte aangedui dat Biden Emanuel binnekort sou benoem om as ambassadeur in Japan te dien. 
Burgemeestersverkiesing in Chicago, 2015: Afloop 
Nie-partydig Rahm Emanuel (posbekleër) 319,543 55.7
Nie-partydig Jesús "Chuy" García 253,981 44.3
Burgemeestersverkiesing in Chicago, 2015: Primêr 
Nie-partydig Rahm Emanuel (posbekleër) 218,217 45.63
Nie-partydig Jesús "Chuy" García 160,414 33.55
Nie-partydig Willie Wilson 50,960 10.66
Nie-partydig Robert Fioretti 35,363 7.39
Nie-partydig William "Dock" Wallis III 13,250 2.77
Verkiesing van die burgemeester van Chicago, 2011  (algemene verkiesing)
Nie-partydig Rahm Emanuel 323,546 55.25
Nie-partydig Gery Chico 140,362 23.97
Nie-partydig Miguel del Valle 54,342 9.28
Nie-partydig Carol Moseley Braun 52,483 8.96
Nie-partydig Patricia Van Pelt Watkins 9,604 1.64
Nie-partydig William "Dock" Walls III 5,291 0.90
U.S. House, 5de distrik van Illinois (Algemene verkiesing)
2002 Rahm Emanuel Demokraties 67% Mark Augusti Republikein 29% Frank Gonzalez Libertêr 4%
2004 Rahm Emanuel (insluitend) Demokraties 76% Bruce Best Republikein 24%
2006 Rahm Emanuel (insluitend) Demokraties 78% Kevin White Republikein 22%
2008 Rahm Emanuel (insluitend) Demokraties 74% Tom Hanson Republikein 22% Alan Augustson Groen 4%
Emanuel en sy vrou, Amy Merritt Rule, het 'n seun en twee dogters. Die gesin woon in die Ravenswood -woonbuurt aan die noordekant van Chicago.  Heerskappy het tot Judaïsme verander kort voor hul troue.  Emanuel is 'n goeie vriend van mede -Chicagoan David Axelrod, hoofstrateeg vir Obama se presidensiële veldtog in 2008 en 2012, en Axelrod het die ketuba, die Joodse huwelikskontrak, tydens Emanuel se troue onderteken.  Die Emanuels is lede van die Chicago -sinagoge Anshe Sholom B'nai Israel.  Rabbi Asher Lopatin van die gemeente beskryf Emanuel se familie as ''n baie betrokke Joodse gesin' en voeg by dat 'Amy twee jaar gelede een van die onderwysers was vir 'n klas vir kinders tydens die hoë vakansiedae'.  Emanuel het oor sy Judaïsme gesê: "Ek is trots op my erfenis en waardeer die waardes wat dit my geleer het."  Emanuel se kinders het die privaat Universiteit van Chicago Laboratory Schools in die Hyde Park -woonbuurt aan die suidekant van Chicago bygewoon. 
Elke jaar tydens die wintervakansie onderneem Emanuel 'n gesinsreis waarop sy kinders blootgestel kan word aan ander kulture en dele van die wêreld. Gesinsreise was al na Viëtnam, Indië, Kenia, Zambië en Suid -Amerika. Sy vakansie reis vir 2015 was op die eiland Kuba geskeduleer. 
Emanuel oefen vir en neem deel aan driekampe.  In 2011 behaal hy die 9de uit 80 deelnemers in sy ouderdomsgroep. Hy is 'n passievolle fietsryer en ry op 'n pasgemaakte, nuutste Parlee-padfiets. 
Clinton -skandale: 'n gids van Whitewater tot by die Clinton -stigting
Die voormalige werknemer van Arkansas, Paula Jones (middel, met lang hare), het Bill Clinton in 1994 vir burgerlike geldskade gedagvaar deur te beweer dat Clinton haar jare tevore in 'n Little Rock -hotelkamer voorgestel het. Die Washington Post/Washington Post/Getty Images steek onderskrif weg
Die voormalige werknemer van Arkansas, Paula Jones (middel, met lang hare), het Bill Clinton in 1994 vir burgerlike geldskade gedagvaar deur te beweer dat Clinton haar jare tevore in 'n Little Rock -hotelkamer voorgestel het.
Die Washington Post/Washington Post/Getty Images
Donald Trump het belowe om Woensdag te praat oor, in sy woorde, "die mislukte beleid en die slegte oordeel van die krom Hillary Clinton."
Hy het vroeër die toespraak, wat uitgestel is na die skietery in Orlando verlede week, gefaktureer as 'alles wat met die Clintons plaasgevind het'. Trump het spesifiek beloof om alles te dek, van wat hy die egpaar se "politiek van persoonlike verryking" noem, tot Hillary Clinton se gebruik van 'n privaat e -posbediener as minister van buitelandse sake, wat volgens hom bedoel is om haar korrupte transaksies buite die openbare rekord te hou. wat die veiligheid van die hele land in gevaar stel. " Trump het Clinton voorheen aangeval op die veldtog vir haar man se skandale met vroue, en het haar 'n 'instaatsteller' genoem. En net hierdie week verwys Trump na 'n nuwe boek deur 'n voormalige werknemer van die geheime diens wat gesê het dat hy na bewering beledigende gedrag gesien het toe die Clintons die Withuis beset het.
Die voortgesette FBI -ondersoek na Clinton se e -pospraktyke is dalk bekend. Maar oor dekades in die openbare lewe, wat dateer uit Bill Clinton se ampstermyn as 'n staatsamptenaar in Arkansas, het talle ander openbare twiste - van die dood van Vince Foster en Whitewater tot Benghazi - om die Clintons gewerp.
Hier is ons kortgids vir sommige van die skandale en die uitkoms daarvan.
Alexander Tin en Ashley Young het tot hierdie verslag bygedra.
'N Gids vir die Clintons -skandale
Bewering: Die oupa van alle Clinton -skandale het verskyn tydens Bill Clinton se bod om die presidentskap. Dit het gefokus op finansiële bydraes deur Bill en Hillary Clinton in 'n vaste eiendom wat as Whitewater Development Corporation bekend was tydens sy tyd as 'n staatsamptenaar in Arkansas. Uiteindelik het die departement van justisie en onafhanklike advokate ondersoek ingestel.
Uitkoms: Nóg Bill nóg Hillary Clinton het vervolging opgelê vir hul betrokkenheid by Whitewater. Maar hul openbare verklarings oor die aangeleentheid en die hantering van dokumente wat verdwyn het en later weer verskyn het, is onder die loep geneem. Hul vennote in die eiendomsbelegging was Jim McDougal en sy destydse vrou Susan. Jim McDougal is skuldig bevind aan bedrog vir die maak van slegte lenings en hy is in 'n gevangenis in Texas aan hartsiektes dood. Susan is skuldig bevind aan bedrog in verband met die verkryging van 'n federale gesteunde kleinsake-lening van $ 300 000. Sy het geweier om vrae oor die groot jurie in die Whitewater -aangeleentheid te beantwoord en is minagtend van die hof aangehou en het 18 maande tronkstraf deurgebring. Bill Clinton het haar begenadig voordat hy vroeg in 2001 die Withuis verlaat het.
Bewering: Nie lank nadat Bill Clinton in Mei 1993 die Withuis binnegegaan het nie, is sewe werkers in die reiskantoor afgedank. Die Withuis skryf die verdrywing toe aan etiek en probleme met finansiële rekordhouding in die kantoor. Kritici het gesê die Clintons het van staatswerkers ontslae geraak om plek te maak vir makkers. Die FBI is getik om ondersoek in te stel.
Uitkoms: Die departement van justisie, ten minste een kongrespaneel en spesiale aanklaers het almal die rede vir die afdankings ondersoek. Die onafhanklike advokaat Ken Starr het geen skuld gevind by Bill Clinton nie. 'N Ander onafhanklike advokaat het die betrokkenheid en verklarings van Hillary Clinton oor die afdankings ondersoek, maar sewe jaar na die gebeurtenis het hy geen grond gevind om aanklagte teen haar aanhangig te maak nie.
Gebore op 6 November in hierdie geskiedenis
Gebore: 6 November 1968, Taipei, Taiwan
Bekend vir: die mede-stigter en uitvoerende hoof van Yahoo wat hy en David Filo in 1994 geskep het terwyl hy aan die Stanford-universiteit studeer het, en die oorspronklike naam was "Jerry's Guide to the World Wide Web", later hernoem na Yahoo. Yahoo is steeds volgens die verkeersgetalle een van die drie beste besoekwebwerwe ter wêreld en is onderhewig aan oorname -aanbiedinge van Microsoft.
Gebore: 6 November 1948, Detroit, Michigan
Bekend vir: Een van die stigterslede van die Eagles wat in die sewentigerjare wêreldwye sukses en erkenning behaal het met enkelspeletjies, waaronder "One of These Nights", "Lyin 'Eyes", "Take It to the Limit", "Hotel California" en "Best of My Love". En 'n aantal wêreldwye topverkopersalbums, waaronder Desperado, One of These Nights, Hotel California en The Long Run. Die Eagles is in 1998 in die Rock and Roll Hall of Fame opgeneem
Uitvoerende bevele van 2012 onderteken deur Barack Obama
Uitvoerende bevel 13606
Die blokkering van die eiendom en die inskakeling van sekere persone in die Verenigde State met betrekking tot ernstige skending van menseregte deur die regerings van Iran en Sirië via inligtingstegnologie
Geteken: 22 April 2012
Federale registerbladsy en datum: 77 FR 24571, 24 April 2012
Sien: EO 12957, 15 Maart 1995 EO 13338, 11 Mei 2004
Uitvoerende bevel 13607
Vaststelling van uitnemendheidsbeginsels vir opvoedingsinstellings wat diens lewer aan lede, veterane, eggenote en ander familielede
Uitvoerende bevel 13608
Beperk sekere transaksies met en skorsing van toegang tot die Verenigde State van buitelandse sanksiesontduikers met betrekking tot Iran en Sirië
Geteken: 1 Mei 2012
Federale registerbladsy en datum: 77 FR 26409, 3 Mei 2012
Sien: EO 12938, 4 November 1994 EO 12957, 15 Maart 1995 EO 13224, 23 September 2001 EO 13338, 1 Mei 2004
Uitvoerende bevel 13609
Bevordering van internasionale regulerende samewerking
Federale registerbladsy en datum: 77 FR 26413, 4 Mei 2012
Sien: EO 12866, 30 September 1993 EO 13563, 18 Januarie 2011 EO 13636, 12 Februarie 2013
Uitvoerende bevel 13610
Identifisering en vermindering van regulatoriese laste
Geteken: 10 Mei 2012
Federale registerbladsy en datum: 77 FR 28469, 14 Mei 2012
Sien: EO 12866, 30 September, 1993 EO 13563, 18 Januarie 2011 EO 13636, 12 Februarie 2013 EO 13707, 15 September 2015
Uitvoerende bevel 13611
Blokkeer eiendom van persone wat die vrede, veiligheid of stabiliteit van Jemen bedreig
Uitvoerende bevel 13612
Die gee van 'n erfopvolgingsbevel binne die Departement van Landbou
Geteken: 21 Mei 2012
Federale registerbladsy en datum: 77 FR 31153, 24 Mei 2012
Herroep: EO 13542, 13 Mei 2010
Uitvoerende bevel 13613
Die gee van 'n erfopvolging binne die Departement van Handel
Federale registerbladsy en datum: 77 FR 31155, 24 Mei 2012
Herroep: EO 13242, 18 Desember 2001
Uitvoerende bevel 13614
Die gee van 'n erfopvolging binne die Environmental Protection Agency
Federale registerbladsy en datum: 77 FR 31157, 24 Mei 2012
Herroep: EO 13261, 19 Maart 2002 EO 13344, 7 Julie 2004
Uitvoerende bevel 13615
Die gee van 'n erfopvolging binne die kantoor van bestuur en begroting
Federale registerbladsy en datum: 77 FR 31159, 24 Mei 2012
Herroep: EO 13370, 13 Januarie 2005
Uitvoerende bevel 13616
Versnelde implementering van breëbandinfrastruktuur
Geteken: 14 Junie 2012
Federale registerbladsy en datum: 77 FR 36903, 20 Junie 2012
Sien: EO 13604, 2 Maart 2012
Uitvoerende bevel 13617
Blokkering van eiendom van die regering van die Russiese Federasie met betrekking tot die beskikking van hoogs verrykte uraan wat uit kernwapens onttrek word
Geteken: 25 Junie 2012
Federale registerbladsy en datum: 77 FR 38459, 27 Junie 2012
Sien: EO 12938, 14 November 1994 EO 13085, 26 Mei 1998 EO 13159, 21 Junie 2000
Ingetrek deur: EO 13695, 26 Mei 2015
Uitvoerende bevel 13618
Toewysing van nasionale funksies vir nasionale veiligheid en noodgevalle
Geteken: 6 Julie 2012
Federale registerbladsy en datum: 77 FR 40779, 11 Julie 2012
Herroep: EO 12472, 3 April 1984
Wysigings: EO 12382, 13 September 1982
Sien: EO 12333, 4 Desember 1981 EO 13526, 29 Desember 2009
Uitvoerende bevel 13619
Blokkeer eiendom van persone wat die vrede, veiligheid of stabiliteit van Birma bedreig
Geteken: 11 Julie 2012
Federale registerbladsy en datum: 77 FR 41243, 13 Julie 2012
Wysigings: EO 13448, 18 Oktober 2007 EO 13464, 30 April 2008
Sien: EO 13047, 20 Mei 1997 EO 13310, 28 Julie 2003 EO 13448, 18 Oktober 2007 EO 13464, 30 April 2008 EO 13651, 6 Augustus 2013
Ingetrek deur: EO 13742, 7 Oktober 2016
Uitvoerende bevel 13620
Bykomende stappe om die nasionale noodgeval met betrekking tot Somalië aan te spreek
Geteken: 20 Julie 2012
Federale registerbladsy en datum: 77 FR 43483, 24 Julie 2012
Sien: EO 13536, 12 April 2010
Uitvoerende bevel 13621
Wit Huis -inisiatief oor uitnemendheid in die onderwys vir Afro -Amerikaners
Geteken: 26 Julie 2012
Federale registerbladsy en datum: 77 FR 45471, 1 Augustus 2012
Vervolg deur: EO 13652, 30 September, 2013 EO 13708, 30 September 2015
Sien: EO 13532, 26 Februarie 2010
Uitvoerende bevel 13622
Magtiging van bykomende sanksies ten opsigte van Iran
Geteken: 30 Julie 2012
Federale registerbladsy en datum: 77 FR 45897, 2 Augustus 2012
Gewysig deur: EO 13628, 9 Oktober 2012 EO 13645, 3 Junie 2013
Sien: EO 12957, 15 Maart 1995 EO 13628, 9 Oktober 2012
Ingetrek deur: EO 13716, 16 Januarie 2016
Uitvoerende bevel 13623
Wêreldwyd voorkom en reageer op geweld teen vroue en meisies
Uitvoerende bevel 13624
Versnelde belegging in industriële energie -doeltreffendheid
Uitvoerende bevel 13625
Verbetering van toegang tot geestesgesondheidsdienste vir veterane, dienslede en militêre gesinne
Uitvoerende bevel 13626
Herstel van die ekosisteem van die Golfkus
Geteken: 10 September 2012
Federale registerbladsy en datum: 77 FR 56749, 13 September 2012
Sien: EO 12777, 18 Oktober 1991 EO 13554, 5 Oktober 2010
class = "pdfImage"> Uitvoerende bevel 13627
Versterking van die beskerming teen mensehandel in federale kontrakte
class = "pdfImage"> Uitvoerende bevel 13628
Magtiging vir die implementering van sekere sanksies wat in die wet op die vermindering van bedreiging van Iran en die menseregte van Sirië van 2012 vooruitgaan en bykomende sanksies ten opsigte van Iran
Geteken: 9 Oktober 2012
Federale registerbladsy en datum: 77 FR 62139, 12 Oktober 2012
Wysigings: EO 13622, 30 Julie 2012
Sien: EO 12957, 15 Maart 1995 EO 12959, 6 Mei 1995 EO 13059, 19 Augustus 1997 EO 13599, 5 Februarie 2012 EO 13622, 30 Julie 2012
Gewysig deur: EO 13716, 16 Januarie 2016
class = "pdfImage"> Uitvoerende bevel 13629
Die oprigting van die Withuis Homeland Security Partnership Council
class = "pdfImage"> Uitvoerende bevel 13630
Oprigting van 'n Tussenpersoneel Taakspan oor Kommersiële Voorspraak
Geteken: 6 Desember 2012
Federale registerbladsy en datum: 77 FR 73893, 11 Desember 2012
Sien: EO 13534, 11 Maart 2010
class = "pdfImage"> Uitvoerende bevel 13631
Hervestiging van adviesgroep
Geteken: 7 Desember 2012
Federale registerbladsy en datum: 77 FR 74101, 12 Desember 2012
Vervolg deur: EO 13652, 30 September 2013
Sien: EO 13544, 10 Junie 2010 EO 13591, 23 November 2011
class = "pdfImage"> Uitvoerende bevel 13632
Die oprigting van die taakmag van die orkaan Sandy Rebuilding
class = "pdfImage"> Uitvoerende bevel 13633
Sluiting van uitvoerende afdelings en agentskappe van die federale regering op Maandag 24 Desember 2012