Vaison-La-Romaine fluister geskiedenis om elke ou hoek - Geskiedenis Podcasts - 2022
Vaison-La-Romaine fluister geskiedenis om elke ou hoek
Die historiese Franse streek Provence is bekend vir sy skoonheid, kultuur en ontspanne leefstyl. Een van die mooiste en oudste dorpe is Vaison-la-Romaine, met beide Romeinse en Middeleeuse erfenis.
Die lang geskiedenis van Vaison-la-Romaine
Opgrawings het getoon dat daar sedert ten minste die Bronstydperk 'n nedersetting op die terrein was. In die 2 nd en 1 st eeu vC was die stad 'n Keltiese versterkte nedersetting en was dit een van die hoofstede van die Vocontii -stam. Alhoewel hulle uiteindelik deur die Romeine onderwerp is, het hulle 'n groot mate van outonomie behou.
Van die 1 st Eeu vC het Gallië 'n lang era van vrede en voorspoed geniet. Toe Vaison geromaniseer word, het die plaaslike elite die kulturele praktyk van hul heersers aangeneem, saam met baie lede van die Vocontii -elite -villa's en huise in Romeinse styl. Twee akwadukte het water voorsien. Die stad was een van die belangrikste in die provinsie Gallia Narbonese, die voormalige Romeinse provinsie, wat nou Languedoc en Provence is, in die suide van Frankryk.
Romeinse ruïnes in die stad Vaison-la-Romaine, Provence, Frankryk ( lic0001 / Adobe Stock)
Gedurende die Derde Eeuse Krisis, die tydperk waarin die Romeinse ryk naby aan ineenstorting gekom het, is die stad wat tot 'n oppervlakte van 75 hektaar gegroei het, deur Germaanse indringers afgedank. Dit het nooit heeltemal herstel nie.
Na die val van die Romeinse Ryk het die stad 'n belangrike kerklike sentrum geword. Vaison is beheer deur die Bourgondiërs, 'n vroeë Germaanse stam, wat later baie van die sitplekke in die amfiteater as grafstene gebruik het.
Die Ostrogote onder Theodorik die Grote het die stad in 527 nC ingeneem. Later is dit bygevoeg tot die Frankiese koninkryk en het dit uiteindelik onder die beheer van die grawe van die Provence gekom. Die Middeleeuse era was gewelddadig, aangesien Katalane, Bourgondiërs en ander probeer het om die ryk land te beheer. Baie van die inwoners van Vaison het na hoër gebied verhuis op soek na 'n verdedigbare posisie, wat die begin van die middeleeuse stad was.
Belisama: Wie was hierdie pragtige, kragtige en gewilde Galliese godin?
Hoe Gallië 'Barbarians' die antieke Romeinse godsdiens beïnvloed het
Moeilike tye vereis moeilike maatreëls - die middeleeuse dorpshiërargie
Die Romeinse brug van Vaison la Romaine met die middeleeuse stad aan die regterkant ( Laurent / Adobe Stock)
In die 13 ste eeu is die stad verdeel tussen die grawe van Provence en die plaaslike biskop. Die gevolglike geweld het gelei tot die agteruitgang van Vaison. Provence het 200 jaar later, en in die 18, deel geword van die Koninkryk Frankryk ste eeu trek die inwoners af na die laaglande en bou huise waar die Romeinse stad eens gestaan ​​het.
In 1992 is dele van die moderne stad verwoes deur 'n blitsvloed en ongelukkig was daar 'n groot lewensverlies.
Ruïnes uit die Romeinse era in Vaison-la-Romaine.
Die Romeinse brug wat dateer uit die 1 st eeu nC staan ​​trots in die middel van die stad.
Die Romeinse ruïnes is in twee afsonderlike gebiede van Vaison-la-Romaine geleë. La Villasse bevat die forum wat gedien het as die belangrikste openbare ruimte in die stad. Verskeie ander Romeinse geboue, soos die Office of Professional Guilds, is ontdek, asook winkels, baddens en fonteine. Die bekendste Romeinse ruïnes in Vaison-la-Romaine is die House of the Dolphin, wat eens 'n weelderige villa was met sierlike kamers en tuine.
Die antieke teater van Vaison La Romaine ( Olivier-Tuffé / Adobe Stock)
Die tweede Romeinse terrein, bekend as Puymin, vind die oorblyfsels van groot koshuise wat eens aan die plaaslike elite behoort het. 'N Aantal behuisingskomplekse is geïdentifiseer, waaronder die House of the Laurelled Apollo, die House of the Arbor en die House of the Peacock. Die Romeinse teater met sitplek vir 7000 mense is in 1912 ontdek.
Baie van die marmerbeelde wat by Vaison opgegrawe is, is nou in museums in Noord -Amerika en elders in Europa.
Middeleeuse stad se kasteel, katedrale en meer
Die meerderheid van die middeleeuse ou stad is geleë op die hoogtes wat uitkyk op die voormalige Romeinse stad en die uitsigte is inspirerend.
Die mees indrukwekkende struktuur is moontlik die 11 ste eeuse kasteel wat aan die graaf van Toulouse behoort het, hoewel die meerderheid daarvan in die 13 bygevoeg is ste eeu. In werklikheid is dit 'n versterkte gebou eerder as 'n ware kasteel en bestaan ​​dit uit 'n kasteel en 'n binnehof.
Smal straat in die ou stad Vaison-la-Romaine in Frankryk ( dudlajzov / Adobe Stock)
'N Ander groot middeleeuse gebou in Vaison is die kerk van St Quentin met 'n apsis wat tot op die 700's na Christus gedink het. Die meeste van die huidige kerk dateer uit die 15 ste eeu en dit bevat baie goeie voorbeelde van godsdienstige kuns. Die kerk word nie meer gebruik om godsdiensdienste te vier nie, maar daaronder staan ​​'n Romaanse kerk wat ook uit die Middeleeue dateer, en dit is steeds 'n plek van aanbidding.
Die dorp het baie oulike en kronkelende middeleeuse strate, omring met kenmerkende geboue wat uit plaaslike klippe gebou is. Daar is ook 'n paar pragtige, gewelfde gange in die ou stad. Die ou markplein dateer uit die 15 ste eeu en bevat 'n baie indrukwekkende fontein.
Besoek Vaison-la-Romaine in Frankryk
Die stad is 'n gewilde toeriste-sentrum met 'n beroemde opelugmark, en die kos is natuurlik fantasties. Daar is openbare vervoer na die stad en baie akkommodasie. 'N Fooi word gehef om die Romeinse ruïnes te besoek, en daar is baie om te sien.
Die natuurskoon rondom Vaison is skouspelagtig en die kasteel bied 'n wonderlike uitsig op die Provençaalse landskap.
Sigiriya of Sinhagiri (Lion Rock Sinhala: සීගිරිය, Tamil: சிகிரியா/சிங்ககிரி, uitgespreek see-gi-ri-yə) is 'n ou rotsvesting in die noordelike Matale-distrik naby die stad Dambulla in die sentrale provinsie, Sri Lanka. Die naam verwys na 'n plek met 'n historiese en argeologiese betekenis wat oorheers word deur 'n massiewe rotsruil van byna 200 meter hoog. [ aanhaling nodig ]
Volgens die ou Sri Lankaanse kroniek van die Culavamsa, is hierdie webwerf deur koning Kashyapa (477 - 495 nC) gekies vir sy nuwe hoofstad. Hy het sy paleis bo -op hierdie rots gebou en sy kante versier met kleurvolle fresco's. Op 'n klein plato, halfpad langs die rots, bou hy 'n poort in die vorm van 'n enorme leeu. Die naam van hierdie plek is afgelei van hierdie struktuur - Sīnhāgiri, die Lion Rock ('n etimologie soortgelyk aan Sinhapura, die Sanskrit -naam van Singapoer, die Lion City).
Die hoofstad en die koninklike paleis is verlate na die dood van die koning. Dit is tot die 14de eeu as 'n Boeddhistiese klooster gebruik.  Sigiriya is vandag 'n UNESCO -werelderfgoed. Dit is een van die beste bewaarde voorbeelde van antieke stadsbeplanning. 
Die oorsprong van die Norwich -ondergrondse toer
Dit is nou moontlik om een ​​van die onderdakke onder begeleide toer te verken. Hierdie toer, ook bekend as die 'verborge straat' -toer, word bestuur deur die Missing Kind Charity, geleë in KindaKafe op Castle Meadow.
KindaKafe is geleë in Norwich's Castle Meadow straat.
Hierdie sosiale onderneming het ten doel om uitsluiting en eensaamheid in die plaaslike gemeenskap aan te pak. Hulle het 'n kafee wat 'n 'pay it forward' -skema bedryf, waar u 'n ete of 'n drankie aan iemand in nood kan skenk.
Die lokaal is die eiendom van die Missing Kind Charity en dit vergader ontmoetings vir plaaslike groepe. Sommige van hierdie gemeenskappe is so gewild dat daar waglyste is, dus maak seker dat u vroegtydig ingaan as u belangstel in 'n groep of geleentheid!
KindaKafe is 'n sosiale onderneming wat plaaslike ontmoetings fasiliteer.
Soos voorheen genoem, was die gebou waar die Missing Kind en KindaKafe die tuiste van hierdie sosiale onderneming was, die tuiste van die skoenwinkel Ponds. Toe hulle die gebou aanvat, kom die onderdak onder die straat ook daarmee saam.
KindaKafe het middel 2018 sy onderdak oopgemaak vir die publiek. Die ondergrondse Norwich -toer het egter soveel belangstelling gewek dat hulle nou gereeld toere doen om aan die vraag te voldoen.
Wat moet ek verwag van 'n ondergrondse Norwich -toer?
Nadat u u groep in KindaKafe ontmoet het, neem die plaaslike historikus Sarah Walker u af om die versteekte straat van die winkel te besoek. Daar word vermoed dat 'n deel van die onderdak 'n gesinshuis en werkswinkel was. Dit was eens op straatvlak voordat die slote rondom Norwich Castle ingevul is.
Die toer is vol interessante feite oor Norwich sowel as die Middeleeuse lewe. Sarah verduidelik alles oor die teregstellings wat vroeër in die omgewing plaasgevind het en hoe hierdie spesifieke onderdak tydens die oorlog gebruik is.
Sarah is 'n uiters kundige toergids!
Sarah is nie net 'n historikus nie, maar sy is ook 'n professionele storieverteller, dus moenie beïndruk word deur haar verhale oor vermiste musikante in die tonnels nie! As u belangstel in Sarah se storievertelling, kyk na haar Facebook -blad.
Behalwe dat sy baie interessante geskiedenis oor die omgewing bevat, pak Sarah ook die gerugte aan. Daar word al lank gefluister dat sommige van die ondergrondse tonnels in Norwich geheime paaie is wat na die kasteel lei, maar u moet op die toer kom om uit te vind of dit waar is!
Die onderdak het baie doeleindes bereik sedert dit die eerste keer gebou is!
Selfs as 'n plaaslike persoon het ek soveel geleer oor Norwich tydens die ondergrondse toer en sal dit aanbeveel vir almal wat iets eienaardigs wil doen of meer wil weet oor die geskiedenis van die stad.
Hidden History Norwich brei uit!
Die sukses van die 'Hidden Street' -toer wat die Kindacafe bied, het 'n belangstelling in die plaaslike geskiedenis in die omgewing gewek. Sedert die bekendstelling van hul eerste toer, het KindaKafe ook 'n ander Hidden History Norwich -ervaring bekendgestel, wat besoekers na Tombland bring.
As u van u Underground Norwich -toer hou, kan u die nuutste Hidden History -toer begin!
Die gildes van Tyria het gegroei en uitgebrei, ondanks die vernietiging van die Slag -eilande. Balthazar het gehelp om 'n nuwe tempel in Lion's Arch op te rig, op die vuursteen van die konstruksie te trap en 'n hek daar na die Mists oop te maak, sodat helde van elke wêreld aan 'n wedstryd kon deelneem. Maar hierdie gildes is nie rasgebonde soos in die verlede nie - hulle is nie meer net beperk tot mense nie, hulle aanvaar helde van alle samelewings in hul sale.
Die Asura pas maklik in die gilde -stelsel en gebruik gildes soos enige ander krewe wat vir 'n taak ontwerp is. Vir die Charr is die gildes soos oorlogsbande. Hulle vervang nie die lojaliteit wat die Charr aan hul legioen het nie, maar bied hulle unieke geleenthede om die sterkte van hul ras te toon en hul eie persoonlike reputasie as kwaai vegters te verhoog. Norn is altyd gretig vir 'n geveg, en hul lojaliteit aan vriende maak hulle 'n seën vir enige gevegsmag. Sylvari bring unieke en onvoorspelbare sterkpunte aan 'n gilde, en is gretig om 'n gevaar in te gaan bloot vir die ervaring daarvan.
Gildes is 'n prominente krag in Tyria, wat uitdagings die hoof bied waarvoor individuele avonturiers te staan ​​kom, en selfs die gevaarlikste teenstanders trotseer. Daar word gesê dat as daar hoop is vir die wedrenne van Tyria om vrede te vind, dit uit die gildes en hul atmosfeer van samewerking en eenheid sal kom.
Vaucluse: Die kloppende hart van die Provence
Die Vaucluse wemel van mooi dorpies, soos Aurel, met 'n uitsig oor die pragtige rotsagtige uitkykpunte en laventelvelde. Fotokrediet © Shutterstock
Die blywende sjarme van die suidelike departement van Vaucluse laat u keer op keer terugkom, skryf Jennifer Ladonne oor hierdie gunsteling hoek van die Provence
Die Vaucluse omvat alles wat reisigers van hierdie betowerende land geniet het. Op die oomblik dat die treindeure in Avignon oopgaan na die briesende, lomp, helder Provençaalse lug, weet u dat u in 'n sagter wêreld beland het. Reisigers kan vanaf Avignon, slegs drie uur op die TGV vanaf Parys, 'n motor by een van die halfdosyn verhuringsondernemings aan die voorkant van die stasie neem en kies uit 'n verleentheid van rykdom minder as 90 minute weg: Arles, 45 minute suid van Aix -en-Provence, 'n uur suidoos van Marseille, 30 minute suid van Aix en die lui pastel vissersdorpies langs die Middellandse See-kuslyn oos van Marseille.
Die wêreldbekende Pont d'Avignon. Fotokrediet © Shutterstock
Avignon is ook die poort na die Vaucluse, 'n land met lewendige kontraste en, na my mening, die hart van die Provence. Strek uit die Rhône -vallei in die weste en die Luberon massief in die ooste, tot in die noorde tot by die hewige Hautes-Alpes-'n natuurlike grens tussen die Vaucluse en die wilder Drôme Provençal-is hierdie pragtige, oorvloedige land 'n lappie van vrugteboorde, olyfboorde en golwende wingerde afgewissel met ongerepte berge en onmoontlik skilderagtige dorpe op heuwels.
In die lente - 'n heerlike tyd om hier te wees - fladder amandel-, kersie- en appelkoosbloeisels soos sneeu in die Mistral -rukwinde, en in die vroeë somer brand die velde met elektriese blou laventel, skitterende sonneblomme en skarlakenrooi papawers. In die herfs, terwyl die wingerde 'n sagte goud word, bly die son warm genoeg om tot in November op kafeterrasse op dorpspleine te sit.
Dorpspring is eenvoudig, aangesien die afstande kort is en die dorpe klein genoeg is om binne 'n uur of twee te stap. In groepe geneem, kan u maklik 'n dosyn in 'n langnaweek sien, of miskien die markdae volg, wat tussen dorpe versprei is.
Wynliefhebbers sal een van die mees opkomende wynstreke in Frankryk ontdek. Tussen die bekende suidelike Côtes du Rhône cru appellasies van Gigondas, Beaumes-de-Venise, Vacqueyras en Châteauneuf-du-Pape maak kleiner wingerde in die Côtes du Luberon en Ventoux opwindende wyne-baie natuurlike-wat ryp is om te ontdek . Al hoe meer wingerde verwelkom besoekers en die wynroetes is goed gemerk.
Vars aarbeie op die mark. Fotokrediet © Shutterstock
Vir eetlustiges dui die Vaucluse Route des Saveurs aan waar die lekkernye van die streek gevind kan word, van geurige Carpentras -aarbeie, Venasque -kersies en Caromb -swartvye, tot nougat, heuning, kase en saffraan. Markte in die groter dorpe en dorpe-Apt en Carpentras op Saterdagoggende en Vaison-La-Romaine op Dinsdagoggende-bied 'n groot verskeidenheid, maar u vind kleiner produsente in die kleinste dorpe.
'N Web van voetpaadjies loop stappers deur woude, rondom wingerde en landbougrond, op beboste berge en met kruie besaai garrigue alles eindig met 'n welverdiende repas. Lekker eet is oral. Soek die Bib Gourmand -benaming (met prix-fixe spyskaarte € 32 en jonger, per stad op die Michelin-webwerf gelys) of volg die Michelin-sterre vir 'n uitblaasmaaltyd.
Diegene wat die hele luukse wyn-, kos- en verblyfervaring in een luukse pakket wil hê, kan die motor by 'n wynlandgoed -hotel parkeer en die res aan hulle oorlaat. Alhoewel die pryse skerp kan wees, is dit 'n fraksie van wat u in Parys sou betaal en met alles binne u vingers: stap- en fietspaadjies, wynproe- en kooklesse, fynproewers, spa -behandelings en pragtige kamers en uitsigte.
Ménerbes is 'n Plus Beau Village de France. Fotokrediet © Shutterstock
Dit vat 'n dorp
Die hoogtepunt van 1,125 m, die Luberon MassiefSe dramatiese landskappe met groot rotswande en canyons, woude, met blommetjies besaai veld en struikgewas garrigue is geliefd onder stappers, klimmers en voëlkykers (sy kranse beskut ten minste ses bedreigde voëlspesies, waaronder verskeie roofvoëls en die klein Ortolan bunting, 'n kulinêre lekkerny wat deur epiese diere tot byna uitgewis is). Die robuuste massief bevat ook twee stringe onmoontlik skilderagtige heuweldorpe aan die noord- en suidekant, alles binne 'n paar kilometer van mekaar.
Aan die noordekant van die reeks, begin met die klein, eens verlate dorpie Oppède-le-Vieux op 'n heuwel, waarvan die tuine, kerk- en kasteelruïnes uit die 12de eeu na die Tweede Wêreldoorlog herstel is. 'N Myl ver, Plus Beau Village Ménerbes, waar fotograaf Dora Maar die laaste dekades van haar lewe deurgebring het na haar rampspoedige liefdesverhouding met Picasso, straal elegansie uit. In die somer kan besoekers die uitsigte van haar stadshuis geniet. Bo -op die dorp, in die Maison de la Truffe et du Vin du Luberon, kan u die plaaslike lekkernye en oesjare proe en koop terwyl u 'n panoramiese uitsig vanaf die bergtuin geniet.
bewonder die middeleeuse skoonheid van Ménerbes. Fotokrediet © Shutterstock
Lacoste, wat steeds oorheers word deur die ruïnes van die familie -kasteel van die Marquis de Sade, bied 'n gewilde somerteaterfees aan wat deur die ontwerper Pierre Cardin gestig is. Die pragtige Bonnieux se goed bewaarde walle, torings uit die 12de eeu en kerk op 'n heuwel bied 'n vyf minute se ry weg van die pragtige uitsigte. Maar kyk na die Forêt des Cèdres, 'n paar minute se ry bo die dorp, vir 'n voëlvlug oor feitlik die hele Luberon en verder.
Die park se 750 hektaar 150 jaar oue Atlas-seders bied kilometers voetpaadjies en skaduwee vir 'n verfrissende wandeling of piekniek. Vir gastronomiese eetplekke bied die gelyknamige restaurant van die twee Michelin-ster Édouard Loubet, 'n belangrike stop op die voedselkring, 'n droom omgewing met 'n uitsig oor die Luberon massief.
Met minder as 100 inwoners is die pragtige Buoux veral bekend vir die poëtiese oorblyfsels van sy fort uit die 13de eeu, terwyl Saignon se twee goed bewaarde middeleeuse kerke, kasteelruïnes en mooi skaduryke pleine dit die perfekte stop maak vir 'n vinnige middagete of koffiepouse, terwyl u die uitsig oor Apt.
Maak seker dat u ten minste 'n paar dae in Avignon, die setel van die pouse in die 14de eeu, toelaat. Fotokrediet © Shutterstock
Die lewendige Apt, wat beskou word as die moderne hoofstad van die Luberon, is eintlik een van die oudste dorpe in die Vaucluse, wat in 45 vC deur die Romeine gestig is. Apt se lewendige Saterdagoggendmark is een van die beste in Provence. Gaan vroeg vir 'n parkeerplek rondom die middeleeuse mure van die stad en volg die kronkelende strate met stalletjies met plaaslike spesialiteite, soos Apt -versuikerde vrugte, 'n lekkerny wat eers vir die Avignon -pouse gereserveer is, wat gemaak word uit die oorvloedige steenvrugte uit die streek.
Apt is ook bekend vir sy distilleerderye vir laventel en ander essensiële olies van kruie en blomme. Die stad is ook bekend vir sy gemarmerde faïence, 'n pragtige keramiekware gemaak van die ryk gekleurde plaaslike klei, wat sedert die 18de eeu hier vervaardig is.
As 'n meer intieme boeremark na u smaak is, versamel Saint-Saturnin-lès-Apt se saak op Dinsdagoggend 'n aantal plaaslike boere, en die skilderagtige stad het baie om te sien, waaronder twee windpompe uit die 17de eeu en panoramiese uitsigte vanaf die antieke kasteel ruïnes.
Loop rond op die intieme plaaslike mark in die mooi Saint-Saturnin-lès-Apt, Ménerbes. Fotokrediet © Shutterstock
Eet, bly, liefde
'N Skilderagtige 20 minute se stap van die skilderagtige Saint-Saturnin af, die hotel en wynlandgoed Domaine des Andéols se langdurige verspreiding van versorgde grasperke, wingerde en olyfboorde wat deur elegante sipresse geheers het, kan nie meer 'n kontras wees nie. As dit so is, kan gaste hul motorsleutels in 'n sjiek gooi armoire Tydens hul verblyf in 'n kunsgevulde vakansiehuis of 'n elegante moderne suite, kan u alles vind-swem, stap, fietsry, eetplekke en veral privaatheid. Die organiese produkte vir die bistro binne en buite-onder leiding van Maurice Alexis, sjef vir twee onlangse Franse presidente-is afkomstig van die uitgebreide tuine en wingerde van die domein. Intussen word die gesofistikeerde gastronomiese eetkamer gelei deur die opkomende ster Julien Bontus.
La Bastide de Marie, 'n ander selfversorgende plattelandse idille, het 'n baie lojale klante verdien vir sy skilderagtige omgewing tussen 57 hektaar werkende wingerde, sy elegante Provençaalse plaashuis-dekor (oorspronklike Picassos ingesluit) en 'n tafel so uitsonderlik dat die plaaslike gastronomieë daarvan afhang. . As u uself kan afskeur, is dit 'n uitstekende basis om die dorpe in die omgewing te verken, en dit is stapafstand of fietsafstand van Ménerbes af.
Die Luberon -vallei. Fotokrediet © Shutterstock
Die Domaine de Fontenille, naby Lauris, is ook 'n ideale basis vir die verkenning van die dorpsketting langs die suidekant van die Luberon: Lauris, Lourmarin, Cadenet, Ansouis en Cucuron. Fontenille merk al die bokse van die tipiese Provençaalse landgoed: antieke seders en plataanbome wat oor groot buitenterrasse tuimel, 'n grasperk, roostuine, 'n gorrelende fontein en 'n skilderagtige grot, alles tussen hektare wingerde. Die stylvolle dekor is die werk van twee Paryse kunshandelaars met 'n liefde vir kontemporêre fotografie. Bekroonde wyne en eethoek met 'n Michelin-ster 'n gesofistikeerde allesomvattende ervaring met 'n lieflike swembad op die grasperk en spabehandelinge op aanvraag. Wynliefhebbers kan die wynmakery besoek en die oesjare in 'n vaartbelynde proelokaal proe.
By Auberge La Fenière, naby Lourmarin, heers 'n meer beskeie plattelandse atmosfeer-behalwe in die eetkamer, waar die sjef Nadia Sammut met 'n Michelin-ster die gastronomie van suiwelprodukte en nie-suiwelprodukte tot kuns bring. U sou dit nie ken uit haar uitstekende geregte nie, maar diegene vir wie dit belangrik is, kan sonder sorg ter wêreld eet. Alhoewel Sammut wêreldwyd baie gesog is om te leer oor volhoubare landbou en nie-gluten- en nie-suiwelgeregte, eet u nooit 'n maaltyd by La Fenière wat nie deur die sjef self gekook is nie.
Antiek is nog steeds die voorste en sentrale in L'Isle-sur-la-Sorgue, maar behalwe sy 350 antiekwinkels bied 'the Venice of Provence' voortdurend uitstekende kunsuitstallings in die Campredon Arts Centre en die Fondation Villa Datris.
Sedert 1808 help die Sorgue-rivier Brun de Vian-Tiran om van die beste wol in Frankryk te vervaardig. By die sjiek nuwe Filaventure (avonture in draad) word besoekers deur die fassinerende proses geneem om die onderneming te maak luukse produkte in kasjmier, alpakka, sybokhaar en meer, terwyl die boetiek sy pragtige beddegoed, gooi en serpe bevat. Gaan dan na Pâtisserie Jouvaud vir 'n verskeidenheid lekker gebak, sjokolade en spesiale lekkers, insluitend bewaarde plaaslike appelkose en aarbeie. As 'n glas plaaslike wyn meer na u smaak is, is 17 Place aux Vins heerlik binne en buite.
Ruïnes by die kasteel van Buoux. Fotokrediet © Shutterstock
Vanuit die L'Isle-sur-la-Sorgue, moenie die groep klein dorpies, wat andersins geleë is, binne 'n radius van vyf myl uitkyk nie. Charming Venasque het 'n uitstekende kerk en doopkapel uit die Romeinse tyd Saint-Didier het 'n lewendige mark op Maandagoggend en 'n kunsmatige nougat, 'n plaaslike spesialiteit en Pernes-Les-Fontaines, met nie minder nie as 40 fonteine. As u op soek is na 'n luukse hotel in die omgewing, is die atmosfeer en gasvryheid in die boetiek-château la Roque met vyf kamers in La Roque-sur-Perne moeilik om te verslaan.
Antieke besoeke in die Vaucluse strek tot in die paleolitiese tyd. Onder hulle is L'Abri du Pont de la Combette in Bonnieux, waar spore van die Neanderdal -besetting gevind is wat 60 000 jaar terug dateer, en Baume des Peyrards in Buoux, wat begin het as 'n jagstop voordat dit 'n permanente habitat geword het in die Middelpaleolitiese tydperk. .
Die Romeinse amfiteater in Orange. Fotokrediet © Shutterstock
Maar die gebied is veral bekend vir sy buitengewone Romeinse ruïnes. Die Théâtre Antique d'Orange, wat deur UNESCO op die lys is, is een van die wêreld se bes bewaarde Romeinse teaters in die antieke Romeinse stad Orange, 'n moet. Afhangende van wanneer u vertrek, is dit moontlik dat u 'n herontmoeting kan kry. Die uitgestrekte stad Vaison-la-Romaine strek oor 2 000 jaar geskiedenis, met oorblyfsels van sy Gallo-Romeinse stadsmure, baddens, elegante huise en teater, en die pragtige Romeinse brug wat na die ou stad lei.
Om u reis in Avignon te begin of te beëindig, is 'n moet of u nou 'n langnaweek wil bly - wat ons aanbeveel - of net 'n dag, hier is baie om te verken. In die pragtig bewaarde walle van Avignon, is die ou stad 'n plesier om rond te loop en te ontdek. Behalwe die Palais des Papes, die tuiste van die Franse pouse vir die grootste deel van die 14de eeu, is Avignon 'n kunstehoofstad by uitstek, met 'n dosyn uitstekende museums en kunssentrums om te verken, waaronder die versameling Lambert van wêreldgehalte (en sy fantastiese terrasrestaurant) ) en die Musée Calvet, gehuisves in die pragtige Hôtel de Villeneuve-Martignan.
Avignon. Fotokrediet © Shutterstock
Avignon is ook 'n sentrum vir uitstekende kos, wyn en verblyf, met twee van die beste hotelle in Vaucluse, elegante La Mirande, 'n herenhuis twee tree van die Palais des Papes af, en die pragtige La Divine Comédie met vier kamers, op 'n hektaar groot. van welige tuine, Avignon se grootste privaat tuin.
In Julie trek die Festival d'Avignon en die Festival Off teaterliefhebbers van regoor die wêreld vir hul uiteenlopende programme van 1 000 optredes per dag. Oenophiles kan wynklasse geniet by l'École des Vins d'Inter-Rhône, wat spesiaal vir u aangepas kan word, saam met onderwysers van L'Université du Vin in Suze-la-Rousse. En by die Marché des Halles, wat elke dag behalwe Maandag oop is, vind u die hele oorvloed van Provence in 'n enkele mark wat opvallend is.
Slimfone is wonderlik, maar moenie die plaaslike toerismekantoor afstaan ​​nie, waar u in die kleinste dorpe behulpsaam, Engelssprekend personeel en brosjures in Engels kan vind. As u in Avignon is, maak gebruik van die uitstekende toeriste-sentrum, net drie minute se stap van die Collection Lambert af. Wynliefhebbers kry die nuutste inligting oor besoekende wingerde, proeë en geleenthede by Inter Rhône, gehuisves in 'n 18de-eeuse herehuis in een van die mooiste dele van die ou stad. Dit is nou die moeite werd om 'n glas te lig.
Uit die tydskrif France Today
Notre-Dame d'Aubune in Beaumes-de-Venise. Fotokrediet © Shutterstock
Quiet Corner Whisers: Gesamentlike pogings kan ons woude red
Voor Kersdag het elke nie -winsgewende organisasie wat my naam in sy lêers het, 'n spesiale versoek vir my gestuur om die waardevolle werk van die organisasie in die stil hoekie voort te sit.
Ek sal aanhou om by te dra wat ek kan, maar ek wonder of die legendariese Britse outlaw Robin Hood van die 13de eeu van wie daar gesê word 'van die rykes gesteel het om vir die armes te gee' meer oortuigend sou wees om die nodige fondse in te samel.
Volgens 'n artikel van Associated Press 'n dekade gelede, het die akademikus Julian Luxford pas die ontdekking van 'n nota in die kantlyn van 'n antieke geskiedenisboek in Latyn geskryf deur 'n Middeleeuse monnik wat omstreeks 1460 dateer. Robin Hood met sy medepligtiges het die Sherwood Forest -gebied van Engeland met "voortdurende rooftogte" besmet.
Volgens Luxford ondersteun die nota die verhaal dat Robin Hood ''n bondgenoot van goeie ridders en jongmense, sout-van-die-wêreld-mense' was, maar sy verhouding met die geestelikes was nie so positief nie, en Robin Hood was 'n aanhoudende dief .
Luxford het die nota gevind terwyl hy deur die biblioteek aan die gesogte Eton College in Engeland gesoek het. ਎ton is in 1440 gestig deur koning Henry VI.
Soos woude in die Quiet Corner, het Robin's Sherwood Forest 'n geskiedenis van probleme. Sherwood Forest het eens ongeveer 100,000 hektaar beslaan, maar deesdae is die kern ongeveer 450 hektaar met bosse regdeur die res van die Nottinghamshire County. Deur die eeue is die woud uitgekap vir plase, myne, dorpe en houtkap, en dit was Sherwood -hout wat gebruik is om middeleeuse skepe en selfs 'n deel van die beroemde St. Paul's Cathedral in Londen te bou. Daar word gesê dat die versameling ou eike nog steeds een van die grootste in Europa is.
Die Major Oak, 'n gunsteling van Robin Hood en vriende, lok besoekers na die bos. Die boom het 'n omtrek van 33 voet en 'n verspreiding van 92 voet. Dit is die grootste boom in Sherwood Forest en word vermoedelik 800-1 000 jaar oud, maar die verwoesting van ouderdom plus klimaatsverandering eis sy tol. Robin herken die plek nie.
The Giants - Neumann en Nash
Alhoewel baie bydraers 'n plek in die geskiedenis van spelteorie beklee, word dit algemeen aanvaar dat moderne analise begin met John von Neumann en dat John Nash die metodologiese raamwerk daarvan voorsien het.
Die spelteorie het waarskynlik nie by die naam bestaan ​​nie, totdat John von Neumann die koerant die eerste keer gepubliseer het Op die Teorie van speletjies van Strategie (1928). Alhoewel dit nie sy opus magnum was nie, het hierdie artikel die veld aansienlik gestoot - die betekenis daarvan word die beste verstaan ​​deur die voorgestelde te hersien fundamentele stelling van spelteorie vervat in:
Die fundamentele stelling van spelteorie sê dat dit in 'n breë kategorie van tweepersoonsspeletjies is altyd moontlik om 'n ewewig te vind waaruit geen van die spelers eensydig moet afwyk nie. Sulke ewewig bestaan ​​in enige tweepersoonsspel wat aan die volgende kriteria voldoen:
Die spel is eindig
Die spel is een van volledige inligting
Dit is 'n nulsom spel
Vandag bekend as die Minimax -stelling, is dit steeds uiters relevant en is dit 'n belangrike deel van enige spelteorie 101 -kursus. Die volgende publikasie van Neumann was egter & amp; is steeds die heilige graal van die spelteorie.
Spelteorie en ekonomiese gedrag, wat in 1944 deur John von Neumann en ekonoom Oskar Morgenstern gepubliseer is, word beskou as die baanbrekerswerk wat spelteorie amptelik as 'n interdissiplinêre navorsingsveld gevestig het. In die bekendstelling van sy 60ste bestaansjaar beskryf Princeton University Press dit eintlik as "die klassieke werk waarop die moderne spelteorie gebaseer is."
Die tweede verlore bydraer is niemand minder nie as John Nash van A Beautiful Mind. John Nash, 'n Nobelprys-ontvanger, se aanspraak op roem oor spelteorie was die uitbreiding van Neumann se voorheen gedefinieerde tweepersoonspel ewewig. Nash, wat bekend staan ​​as Nash -ewewig en amp wat van toepassing is op 'n veel groter verskeidenheid speletjies, het dit bewys elke eindige n-speler in 'n nie-nul-som (nie net 2-speler nul-som) het 'n duidelik omskrewe optimale strategie.
Stigting en uitbreiding Redigeer
In 1186 nC het Jayavarman VII 'n massiewe program van konstruksie en openbare werke begin. Rajavihara ('klooster van die koning'), vandag bekend as Ta Prohm ('voorvader Brahma'), was een van die eerste tempels wat op grond van die program gestig is. Die stele ter herdenking van die stigting gee 'n datum van 1186 AD 
Jayavarman VII het Rajavihara ter ere van sy gesin gebou. Die hoofbeeld van die tempel, wat Prajnaparamita, die verpersoonliking van wysheid, verteenwoordig, is geskoei op die koning se moeder. Die noordelike en suidelike satelliet tempels in die derde omhulsel is opgedra aan onderskeidelik die goeroe van die koning, Jayamangalartha, : 174 en sy ouer broer. As sodanig vorm Ta Prohm 'n komplementêre paar met die tempelklooster van Preah Khan, toegewy in 1191 nC, waarvan die hoofbeeld die Bodhisattva van deernis Lokesvara verteenwoordig en was geskoei op die koning se vader. 
Volgens die tempel van die tempel is meer as 12 500 mense (waaronder 18 hoëpriesters en 615 dansers) die tuiste van die terrein, en 80 000 inwoners in die omliggende dorpe werk om dienste en voorrade te lewer. Die stele merk ook op dat die tempel aansienlike rykdom bymekaargemaak het, insluitend goud, pêrels en sy.  Uitbreidings en toevoegings tot Ta Prohm het aan die einde van die 15de eeu tot laat in die heerskappy van Srindravarman voortgegaan.
Verlating en herstel Redigeer
Na die val van die Khmer -ryk in die 15de eeu, is die tempel van Ta Prohm eeue lank verlate en verwaarloos. Toe die poging om die tempels van Angkor te bewaar en te herstel in die vroeë 21ste eeu begin, het die École française d'Extrême-Orient besluit dat Ta Prohm grotendeels gelaat sou word soos dit gevind is, as 'n "toegewing vir die algemene smaak vir die skilderagtig. " Volgens die baanbrekende Angkor -geleerde Maurice Glaize, is Ta Prohm uitgesonder omdat dit 'een van die mees imposante [tempels] was en die een wat die beste met die oerwoud saamgesmelt het, maar nog nie tot die punt was om deel daarvan te word nie'.  Nietemin is baie werk gedoen om die ruïnes te stabiliseer, toegang toe te laat en om "hierdie toestand van skynbare verwaarlosing" te handhaaf. 
Vanaf 2013 het die argeologiese opname van Indië die meeste dele van die tempelkompleks herstel, waarvan sommige van nuuts af gebou is.  Houtpaadjies, platforms en relings is rondom die terrein aangebring om die monument te beskerm teen verdere skade as gevolg van die groot toeriste -invloei.
Die ontwerp van Ta Prohm is die ontwerp van 'n tipiese 'plat' Khmer-tempel (in teenstelling met 'n tempelpiramide of tempelberg, waarvan die binneste vlakke hoër is as die buitenste). Vyf reghoekige ommuurde mure omring 'n sentrale heiligdom. Soos die meeste Khmer-tempels, is Ta Prohm na die ooste gerig, sodat die regte tempel na 'n verlengde oos-wes-as na die weste teruggesit word. Die buitemuur van 1000 by 650 meter bevat 'n oppervlakte van 650 000 vierkante meter wat op 'n tyd die plek van 'n aansienlike stad sou gewees het, maar dit is nou grootliks beboste. Daar is ingangsgopuras by elk van die kardinale punte, hoewel toegang vandag slegs uit die ooste en weste moontlik is. In die 13de eeu is gesigstorings soortgelyk aan dié wat by die Bayon gevind is, by die gopuras gevoeg. Sommige van die gesigstorings het ineengestort. Op 'n tydstip kon gronde binne en buite die vierde omhulsel gevind word. Die teenwoordigheid van twee grawe het sommige historici laat bespiegel dat die 12de/13de oorblyfsel van Ta Prohm 'n uitbreiding is van 'n meer antieke Boeddhistiese heiligdom op dieselfde plek. 
Die drie binnekaste van die tempel is in galerye, terwyl die hoektorings van die eerste omhulsel 'n quincunx vorm met die toring van die sentrale heiligdom. Hierdie basiese plan word vir die besoeker ingewikkeld deur die omringende toegang wat deur die gedeeltelik ineengestorte toestand van die tempel vereis word, sowel as deur die groot aantal ander geboue wat op die terrein lê, waarvan sommige latere toevoegings verteenwoordig. Die belangrikste van hierdie ander geboue is die biblioteke in die suidoostelike hoeke van die eerste en derde omhulsels van die satelliet tempels aan die noord- en suidekant van die derde omhulsel die Hall of Dancers tussen die derde en vierde oostelike gopuras en 'n House of Fire oos van die vierde oostelike gopura.
Die Amani was een van die trolstamme wat ontstaan ​​het om die Zandalari uit te daag vir grondgebied en mag. Α ]
Toe 'n groep trolle Kith'ix wakker maak, het die C'Thrax die trolnasies met minagting beskou en sodoende probeer om hulle met die aqir te vernietig. By die aanvang van die Aqir- en Trolloorlog het talle kleiner stamme voor die aqir geval. Die Amani was een van die vele trolstamme wat by die Ryk van Zoel aangesluit het, waarin die Zandalari die rol van bevelvoerder oor die trolleërs aangeneem het. Die Ryk van Zoel het die aqir gedwing om terug te trek en Kith'ix sou ernstig gewond word deur die trolle en hul loa -bondgenote. Α ]
In 'n poging om die aqir-bedreiging permanent te beëindig, het die Zandalari geweet dat geen hoek van die vasteland onbewaak gelaat kan word nie, en daarom het die Zandalari die mees magshonger van die trolfraksies oortuig om nuwe en permanente vestings in Kalimdor te vestig. Aan die voorpunt van hierdie groepe was die stamme Gurubashi, Amani en Drakkari. Nadat hulle die aqir in hul nuwe streke heeltemal oorwin het, kon hulle onbetwiste aanspraak maak op die onaangeraakte vrugbare lande waarin hulle nou gewoon het. Die ambisieuse stamme luister na die Zandalari en stem geredelik in.
Die Amani -stam het na die noordooste gegaan, met die doel om die aqirleier, Kith'ix, te jag en te vernietig. Hulle het die C'Thrax -spoor diep in die noordoostelike woud van die kontinent opgespoor en toenemende weerstand ondervind namate hulle nader kom. Nadat hy deur legioene aqir gesny het, het die Amani uiteindelik die insekdodende generaal self bereik. In 'n woeste en legendariese stryd het feitlik die hele stam hom na Kith'ix en sy oorblywende magte in 'n selfmoordaanval gewerp. Die C'Thrax, hoewel gewond weens die vorige konflikte van die oorlog, het persoonlik talle trolle doodgemaak. Slegs 'n minuut fraksie van die stam het die vreeslike verlowing oorleef, maar Kith'ix het uiteindelik aan sy onvermoeide jagters toegegee. Alhoewel dit die stam duur te staan ​​gekom het, het die reputasie van die Amani legendaries geword onder al die trolstamme vir hul heroïese daad. Bo -op die plek waar hulle die C'Thrax vermoor het, het die Amani 'n nuwe nedersetting gevestig. Mettertyd sou dit ontwikkel tot die indrukwekkende tempelstad Zul'Aman Β ] en daarmee word die Amani -ryk gebore.
Aankoms van die hoë elwe
Toe die hoë elwe onder leiding van Dath'Remar Sunstrider die eerste keer verban en in Lordaeron beland het, het hulle gewelddadige botsings met die bostrolle ondervind, wat hulle beskou het as 'n besmetting van hul vaderland. Ten tye van die stigting van Quel'Thalas, was die Amani -ryk die magtigste ryk in die oostelike koninkryke, wat hulle nog baie van die noordelike Lordaeron in hul territoriale greep gehad het.
Terwyl die magte van Zul'Aman geveg het om hierdie ongewenste vreemdelinge uit hul land te hou, het die hoë elwe 'n diepe afkeer van die bose trolle ontwikkel en hulle op die gesig gedood wanneer hulle teëgekom word. Mettertyd stig die hoë elwe die koninkryk van Quel'Thalas en beloof om 'n magtige ryk te skep wat die van hul neefs van Kaldorei sou verdwerg. Ongelukkig het hulle gou agtergekom dat Quel'Thalas gegrond was op 'n ou trolstad wat volgens die trolle nog steeds heilig was. Byna onmiddellik het die trolle die elf nedersettings massaal begin aanval.
Die hardnekkige elwe, wat nie hul nuwe land wou prysgee nie, het die towerkuns wat hulle uit die put van die ewigheid opgetel het, benut en die woeste trolle weggehou. Onder leiding van Dath'Remar kon hulle die Amani -krygsbande verslaan wat hulle tien tot een in die getal was. Sommige elwe, wat versigtig was vir die Kaldorei se ou waarskuwings, was van mening dat die gebruik van magie moontlik die aandag van die verbanende Brandende Legioen sou vestig. Daarom het hulle besluit om hul lande binne 'n beskermende versperring te verberg, wat hulle nog steeds in staat sou stel om hul betowerings te verrig. Hulle het 'n reeks monolitiese runstene op verskillende punte rondom Quel'Thalas gebou wat die grense van die magiese versperring gemerk het. Die Runestones het nie net die magie van die elwe van ekstra-dimensionele dreigemente verdoesel nie, maar het ook gehelp om die bygelowige trollbande af te skrik.
Soos die tyd aanstap, floreer Quel'Thalas in 'n skitterende hoeveelheid pogings en magiese dapperheid van die hoë elwe, en byna vier duisend jaar lank leef die hoë elwe vreedsaam binne die afgesonderde veiligheid van hul koninkryk. Tog is die wraakgierige trolle van Zul'Aman nie so maklik verslaan nie. Hulle het in die dieptes van die woude 'n skets gemaak en gewag en gewag dat die getalle van hul krygsbande sou toeneem. Uiteindelik het 'n magtige trolleleër uit die skaduryke woude gekom en weer 'n beleg van die skitterende torings van Quel'Thalas gelê. Γ ]
Die Troll Wars
Terwyl die hoë elwe onder leiding van die hoë koning Anasterian Sunstrider om hul lewens geveg het teen die hewige aanslag van die trolle, het die verspreide, nomadiese mense van Lordaeron geveg om hul eie stamlande te konsolideer. Die stamme van die vroeë mensdom het op mekaar se nedersettings toegeslaan sonder om ag te slaan op rasse -eenwording of eer. Tog het een stam, bekend as die Arathi, gesien dat die trolle 'n te groot bedreiging word om te ignoreer. Die Arathi wou al die stamme onder sy heerskappy bring, sodat hulle 'n verenigde front kon bied teen die troll -oorlogsbande.
Selfs terwyl die Arathi outmaneuver, wedywerende stamme uitgedaag het en vrede en gelykheid gebied het aan diegene wat hulle oorwin het, het hulle die lojaliteit van diegene wat hulle geslaan het, gewen, maar die Forest Trolls van Zul'Aman was baie suksesvol teen die hoë elwe van Quel'Thalas . In wanhoop het moeë ambassadeurs van Quel'Thalas na Strom, die hoofstad van die Arathi -nasie Arathor, gereis om met koning Thoradin te praat.
Die elwe het Thoradin meegedeel dat die trolleërs groot was en dat sodra die trolle Quel'Thalas vernietig het, hulle die suidelike gebied sou aanval. Die desperate elwe wat dringend militêre hulp nodig gehad het, het haastig ingestem om sekere uitgesoekte mense te leer magie gebruik in ruil vir hul hulp teen die krygsbande. Thoradin, wantrouig oor enige magie, het ingestem om die elwe uit nood te help. Byna onmiddellik het elf towenaars in Arathor aangekom en 'n groep mense begin onderrig in towery.
Die elwe het gevind dat alhoewel mense van nature lomp was in die hantering van towerkuns, hulle 'n verrassende natuurlike affiniteit daarvoor gehad het. Honderd mans het die basiese beginsels van die magiese geheime van die elwe geleer: nie meer as absoluut noodsaaklik om die trolle te bekamp nie. Die elwe was oortuig dat hul mensestudente gereed was om in die stryd te help, en het saam met die magtige leërs van koning Thoradin noordwaarts gereis.
Die verenigde elf en menslike leërs het teen die oorweldigende troloorlogbande aan die voet van die Alterac -gebergte gebots. Die geveg het baie dae geduur, maar die ontploffende leërs van Arathor het nooit moeg geword of 'n sentimeter grond gegee voor die aanval van die trol nie. Die elfherre was van mening dat die tyd aangebreek het om die magte van hul magie aan die vyand vry te laat. Die honderd menslike towerkuns en 'n menigte elf towenaars roep die woede van die hemel neer en laat die trolleërs aan die brand steek. Die elementêre brande het die trolle verhinder om hul wonde te herstel en hul gemartelde vorms van binne na buite verbrand.
Onder die trolle versprei die fluistering van 'n betowerde lem, bekend as [ Felo'melorn ], wat deur magiese magie bekragtig word, nie net om die mees formidabele en listigste van sy vyande dood te maak nie, maar ook om 'n groter aantal te sny en slagvelde met hul bloed te besproei. Troll -toordokters het hekses en vloeke gegooi teen die berugte wapen, maar die geskiedenis wys dat selfs die donkerste voodoo min daartoe bygedra het om die doeltreffendheid van Felo'melorn tydens die troloorloë te ontken. Δ ] Daar is gesê dat duisend Amani -trolle voor Felo'melorn se woede geval het, en#917 ] genoeg Amani -bloed gestort het om die mure van Zul'Aman te rand. Ζ ] As sodanig het dit bekend geword as 'n legendariese trollemoordenaar en 'n vloot van trolle. Δ ]
Terwyl die trolleërs breek en probeer vlug, het Thoradin se leërs hulle afgehardloop en elke laaste soldaat doodgemaak. Die trolle sou nooit heeltemal herstel van hul nederlaag nie, en die geskiedenis sou nooit weer die trolle as een nasie laat opstaan ​​nie. Die elwe het verseker dat Quel'Thalas van vernietiging gered is, en belowe lojaliteit en vriendskap aan die nasie Arathor en die bloedlyn van sy koning, Thoradin. Mense en elwe sal vreedsame verhoudings koester vir die komende eeue. Η ]
- Koning van Brittanje
Graaf van Kent - later vermom as Caius - Lear se dwaas
Edgar-Gloucester se eersgebore seun-Gloucester se buite-egtelike seun-Lear se oudste dogter-Lear se tweede dogter-Lear se jongste dogter
Hertog van Albany - Goneril se man
Hertog van Cornwall - Regan se man
Meneer - woon Cordelia by
Oswald - Goneril se lojale rentmeester
Koning van Frankryk - vryer en later eggenoot van Cordelia
Hertog van Bourgondië - vryer van Cordelia
Ou man - huurder van Gloucester
Curan - hofdienaar
Wet I Edit
Koning Lear van Brittanje, bejaardes en wat wil uittree uit die pligte van die monargie, besluit om sy koninkryk onder sy drie dogters te verdeel en verklaar dat hy die grootste deel sal bied aan die een wat hom die liefste het. Die oudste, Goneril, praat eerste en verklaar haar liefde vir haar pa in volle terme. Ontwaak deur haar vleitaal, gaan Lear haar deel aan Goneril toe sodra sy haar verklaring voltooi het, voordat Regan en Cordelia kans kry om te praat. Hy ken haar deel toe aan Regan toe sy praat. As dit uiteindelik sy jongste en gunsteling dogter, Cordelia, se beurt is, weier sy eers om iets te sê ("niks, Here") en verklaar dan dat daar niks is om haar liefde mee te vergelyk nie, geen woorde om dit behoorlik uit te druk nie, sê sy eerlik maar reguit dat sy hom liefhet volgens haar band, nie meer en nie minder nie, en die helfte van haar liefde vir haar toekomstige man sal behou. Woedend maak Lear die onterflikheid vir Cordelia en deel haar deel tussen haar ouer susters.
Die graaf van Gloucester en die graaf van Kent merk op dat Lear, deur sy koninkryk tussen Goneril en Regan te verdeel, sy koninkryk in gelyke dele toegeken het aan die eweknieë van die hertog van Albany (Goneril se man) en die hertog van Cornwall (man van Regan) . Kent maak beswaar teen Lear se onregverdige behandeling van Cordelia. Woedend oor die protes van Kent, verban Lear hom uit die land. Lear ontbied dan die hertog van Bourgondië en die koning van Frankryk, wat albei 'n huwelik met Cordelia voorgestel het. Toe die hertog van Bourgondië hoor dat Cordelia onterf is, trek hy sy pak terug, maar die koning van Frankryk is beïndruk deur haar eerlikheid en trou met haar. Die koning van Frankryk is geskok oor Lear se besluit, want tot op hierdie tydstip het Lear net vir Cordelia geprys en begunstig (". Sy wie selfs maar nou jou beste voorwerp was, / Die argument van jou lof, balsem van jou ouderdom,.").  Intussen het Gloucester sy buite -egtelike seun Edmund aan Kent voorgestel.
Lear kondig aan dat hy afwisselend saam met Goneril en Regan en hul mans sal woon. Hy behou homself 'n gevolg van 100 ridders, om deur sy dogters ondersteun te word. Goneril en Regan praat privaat en onthul dat hul liefdesverklarings vals was en dat hulle Lear as 'n dwase ou man beskou.
Gloucester se bastaard, Edmund, is kwaad vir sy buite -egtelike status en beplan om van sy wettige ouer stiefbroer, Edgar, ontslae te raak. Hy bedrieg sy pa met 'n vervalste brief en laat hom dink dat Edgar van plan is om die landgoed te verower. Die graaf van Kent keer vermom uit ballingskap terug (noem hom Caius), en Lear huur hom as 'n dienskneg aan. By Albany en Goneril se huis stry Lear en Kent met Oswald, die bestuurder van Goneril. Lear ontdek dat sy hom nie meer respekteer noudat Goneril mag het nie. Sy beveel hom om die aantal van sy wanordelike gevolg te verminder. Woedend vertrek Lear na Regan se huis. The Fool verwyt Lear met sy dwaasheid om alles aan Regan en Goneril te gee en voorspel dat Regan hom nie beter sal behandel nie.
Wet II Redigeer
Edmund verneem by Curan, 'n hofdienaar, dat daar waarskynlik oorlog tussen Albany en Cornwall sal wees en dat Regan en Cornwall die aand by Gloucester se huis sal aankom. As hy voordeel trek uit die koms van die hertog en Regan, val Edmund 'n aanval deur Edgar, en Gloucester word heeltemal ingeneem. Hy onterf Edgar en verklaar hom 'n outlaw.
Deur die boodskap van Lear aan Regan te bring, ontmoet Kent Oswald weer by Gloucester se huis, stry hy weer met hom en word deur Regan en haar man Cornwall in die voorraad gesit. As Lear aankom, maak hy beswaar teen die mishandeling van sy boodskapper, maar Regan is net so afwysend van haar vader as wat Goneril was. Lear is woedend, maar magteloos. Goneril kom en ondersteun Regan se argument teen hom. Lear gee heeltemal toe vir sy woede. Hy storm uit in 'n storm om te bedrieg teen sy ondankbare dogters, vergesel van die spot met die dwaas. Kent volg later om hom te beskerm. Gloucester protesteer teen Lear se mishandeling. Met Lear se gevolg van honderd ridders opgelos, is die enigste metgeselle wat hy oor het, sy Fool en Kent. Edgar, wat dwaal op die heide na die storm, ontmoet Lear in die gedaante van 'n gek met die naam Tom o 'Bedlam. Edgar babbel mal terwyl Lear sy dogters aan die kaak stel. Kent lei hulle almal skuiling toe.
Wet III Redigeer
Edmund verraai Gloucester aan Cornwall, Regan en Goneril. Hy onthul bewyse dat sy pa weet van 'n dreigende Franse inval wat bedoel was om Lear weer op die troon te plaas, en in werklikheid het 'n Franse leër in Brittanje geland. Sodra Edmund saam met Goneril vertrek om Albany te waarsku oor die inval, word Gloucester gearresteer, en Regan en Cornwall steek Gloucester se oë uit. Terwyl hulle dit doen, word 'n bediende van woede oorweldig deur wat hy aanskou en val hy Cornwall aan, wat hom dodelik verwond. Regan maak die dienskneg dood en vertel Gloucester dat Edmund hom verraai het, dan wys sy hom ook om deur die heide te dwaal.
Wet IV Redigeer
Edgar ontmoet sy verblinde pa op die heide in sy gekke vermomming. Gloucester, sonder sig en sonder om Edgar se stem te herken, smeek hom om hom na 'n krans by Dover te lei, sodat hy na sy dood kan spring. Goneril ontdek dat sy Edmund aantrekliker vind as haar eerlike man Albany, wat sy as lafhartig beskou. Albany het 'n gewete ontwikkel - hy is walglik oor die behandeling van die susters van Lear en Gloucester - en veroordeel sy vrou. Goneril stuur Edmund terug na Regan. Nadat sy die nuus ontvang het oor die dood van Cornwall, vrees sy dat haar nuut -weduwee -suster Edmund kan steel en 'n brief deur Oswald aan hom stuur. Kent alleen saam met Lear, lei hom na die Franse leër, onder bevel van Cordelia. Maar Lear is halfgek en vreeslik skaam oor sy vroeëre dwase. Op aanmoediging van Regan sluit Albany saam met sy hare teen die Franse. Goneril se vermoedens oor Regan se motiewe word bevestig en teruggestuur, aangesien Regan tereg die betekenis van haar brief raai en aan Oswald verklaar dat sy 'n meer geskikte wedstryd vir Edmund is. Edgar maak asof hy Gloucester na 'n krans lei, verander dan sy stem en vertel Gloucester dat hy wonderbaarlik 'n groot val oorleef het. Lear verskyn, nou heeltemal kwaad. Hy sê dat die hele wêreld korrup is en weghardloop.
Oswald verskyn, steeds op soek na Edmund. Op bevel van Regan probeer hy Gloucester doodmaak, maar word deur Edgar vermoor. In Oswald se sak vind Edgar Goneril se brief, waarin sy Edmund aanmoedig om haar man dood te maak en haar as sy vrou te neem. Kent en Cordelia neem die leiding oor Lear, wie se waansin vinnig verbygaan. Regan, Goneril, Albany en Edmund ontmoet hul magte. Albany dring daarop aan dat hulle die Franse indringers beveg, maar Lear of Cordelia nie benadeel nie. Die twee susters is lus vir Edmund, wat beloftes aan albei gemaak het. Hy oorweeg die dilemma en beplan die dood van Albany, Lear en Cordelia. Edgar gee Goneril se brief aan Albany. Die leërs ontmoet mekaar in die geveg, die Britte verslaan die Franse, en Lear en Cordelia word gevange geneem. Edmund stuur Lear en Cordelia af met geheime gesamentlike bevele van hom (wat Regan en haar magte verteenwoordig) en Goneril (wat die magte van haar vervreemde man, Albany, verteenwoordig) vir die teregstelling van Cordelia.
Wet V Redigeer
Die oorwinnende Britse leiers vergader, en die onlangs weduwee Regan verklaar nou dat sy met Edmund gaan trou. Maar Albany onthul die intriges van Edmund en Goneril en verklaar Edmund as 'n verraaier. Regan word siek nadat sy deur Goneril vergiftig is, en word van die verhoog af begelei, waar sy sterf. Edmund trotseer Albany, wat vra vir 'n verhoor deur 'n geveg. Edgar verskyn gemaskerd en in wapenrusting en daag Edmund uit om 'n tweestryd. Niemand weet wie hy is nie. Edgar verwond Edmund noodlottig, hoewel Edmund nie onmiddellik sterf nie. Albany konfronteer Goneril met die brief wat bedoel was om sy doodsvonnis te wees; sy vlug in skaamte en woede. Edgar onthul homself en berig dat Gloucester op die verhoog gesterf het as gevolg van die skok en vreugde om te verneem dat Edgar leef, nadat Edgar homself aan sy pa geopenbaar het.
Buiten die verhoog, pleeg Goneril, haar planne in die wiele gery, selfmoord. Die sterwende Edmund besluit, alhoewel hy erken dat dit teen sy eie karakter is, om Lear en Cordelia te probeer red, maar sy bekentenis kom te laat. Kort daarna stuur Albany mans om Edmund se bevele te weerstaan. Lear betree die lyk van Cordelia in sy arms nadat hy die beul doodgemaak het. Kent verskyn en Lear herken hom nou. Albany spoor Lear aan om sy troon te hervat, maar soos met Gloucester het die beproewings wat Lear deurgemaak het hom uiteindelik oorweldig en sterf hy. Albany vra dan vir Kent en Edgar om die troon te neem. Kent weier en verduidelik dat sy meester hom op reis roep en hy moet volg. Laastens impliseer Albany (in die quarto -weergawe) of Edgar (in die folio -weergawe) dat hy nou koning sal word.
Shakespeare se toneelstuk is gebaseer op verskillende weergawes van die semi-legendariese Brythonic-figuur Leir van Brittanje, wie se naam deur sommige geleerdes verbind is [ who? ] aan die Brythoniese god Lir/Llŷr, hoewel die name in werklikheid nie etimologies verwant is nie.    Shakespeare se belangrikste bron is waarskynlik die tweede uitgawe van The Chronicles of England, Scotlande en Irelande deur Raphael Holinshed, gepubliseer in 1587. Holinshed self het die verhaal in die vroeër gevind Historia Regum Britanniae deur Geoffrey van Monmouth, wat in die 12de eeu geskryf is. Edmund Spenser Die Faerie Queene, gepubliseer 1590, bevat ook 'n karakter met die naam Cordelia, wat ook sterf as gevolg van hang Koning Lear. 
Ander moontlike bronne is die anonieme toneelstuk Koning Leir (gepubliseer in 1605) Die spieël vir landdroste (1574), deur John Higgins Die waninhoud (1604), deur John Marston The London Prodigal (1605) Montaigne's Opstelle, wat in 1603 deur John Florio in Engels vertaal is 'N Historiese beskrywing van Iland of Britaine (1577), deur William Harrison Bly oor Britaine (1606), deur William Camden Albion se Engeland (1589), deur William Warner en 'N Verklaring van ontsaglike Popish Impostures (1603), deur Samuel Harsnett, wat 'n deel van die taal wat deur Edgar gebruik is, verskaf het terwyl hy mal was.  Koning Lear is ook 'n literêre variant van 'n algemene volksverhaal, Love Like Salt, Aarne – Thompson tipe 923, waarin 'n pa sy jongste dogter verwerp vir 'n verklaring van haar liefde wat hom nie behaag nie.  
Die bron van die subplot waarby Gloucester, Edgar en Edmund betrokke is, is 'n verhaal in Philip Sidney's Gravin van Pembroke's Arcadia (1580–90), met 'n blinde Paphlagoniese koning en sy twee seuns, Leonatus en Plexitrus. 
Veranderinge van bronmateriaal Wysig
Benewens die subplot waarin die graaf van Gloucester en sy seuns betrokke was, was die belangrikste vernuwing wat Shakespeare in hierdie verhaal gemaak het, die dood van Cordelia en Lear aan die einde in die verslag deur Geoffrey van Monmouth, maar Cordelia herstel Lear op die troon en volg hom op as heerser na sy dood. Gedurende die 17de eeu is die tragiese einde van Shakespeare baie gekritiseer en is alternatiewe weergawes geskryf deur Nahum Tate, waarin die hoofkarakters oorleef het en Edgar en Cordelia getroud was (ondanks die feit dat Cordelia voorheen aan die koning van Frankryk verloof was). Soos Harold Bloom sê: "Tate se weergawe het die toneel amper 150 jaar lank gehou, totdat Edmund Kean die drama se tragiese einde in 1823 herstel het." 
Daar is geen direkte bewyse om aan te dui wanneer nie Koning Lear is geskryf of die eerste keer uitgevoer. Daar word vermoed dat dit iewers tussen 1603 en 1606 saamgestel is. In 'n Stationers 'Register -inskrywing word 'n opvoering voor James I op 26 Desember 1606 aangeteken. Verklaring van geweldige popiese invloede (1603).  'n Belangrike kwessie in die datering van die toneelstuk is die verhouding van Koning Lear na die toneelstuk getiteld Die ware kroniekgeskiedenis van die lewe en dood van koning Leir en sy drie dogters, wat vir die eerste keer gepubliseer is nadat dit in die Stationers 'Register van 8 Mei 1605 gepubliseer is. van 1605–06.  Omgekeerd, Frank Kermode, in die Riverside Shakespeare, oorweeg die publikasie van Leir was 'n reaksie op opvoerings van Shakespeare se reeds geskrewe toneelstuk met 'n sonnet van William Strachey wat mondelinge ooreenkomste kan hê met Lear, Kom Kermode tot die gevolgtrekking dat "1604–05 die beste kompromie lyk". 
'N Reël in die toneelstuk met betrekking tot "Hierdie laat verduisterings in die son en maan"  verwys blykbaar na 'n verskynsel van twee verduisterings wat binne enkele dae na mekaar oor Londen plaasgevind het - die maansverduistering van 27 September 1605 en die sonsverduistering van 12 Oktober 1605. Hierdie merkwaardige paar gebeurtenisse het baie besprekings onder astroloë veroorsaak. Edmund se reël "'n Voorspelling wat ek anderdag gelees het ..."  verwys blykbaar na die gepubliseerde voorspellings van die astroloë, wat gevolg het na die verduisterings. Dit dui daarop dat die reëls in Wet I soms na die verduistering en die gepubliseerde kommentaar geskryf is. 
Die moderne teks van Koning Lear kom uit drie bronne: twee quartos, een gepubliseer in 1608 (Q1) en die ander in 1619 (Q2), [a] en die weergawe in die eerste folio van 1623 (F1). Q1 het 'baie foute en warboel'.  Q2 was gebaseer op Q1. Dit het regstellings en nuwe foute ingebring.  V2 het ook die Folio -teks ingelig.  Quarto- en Folio -tekste verskil aansienlik. V1 bevat 285 reëls nie in F nie1 F1 bevat ongeveer 100 reëls wat nie in Q is nie1. Daar word ook ten minste duisend individuele woorde tussen die twee tekste verander, elke teks het verskillende leestyle, en ongeveer die helfte van die versreëls in die F1 word óf as prosa gedruk óf anders in die Q verdeel1. Vroeë redakteurs, wat begin met Alexander Pope, het die twee tekste saamgevoeg en die moderne weergawe geskep wat sedertdien gereeld gebruik is. Die gekombineerde weergawe het sy oorsprong in die aannames dat die verskille in die weergawes nie dui op 'n herskepping deur die skrywer dat Shakespeare slegs een oorspronklike manuskrip geskryf het nie, wat nou verlore is en dat die Quarto- en Folio-weergawes verskillende vervormings van die verlore oorspronklike bevat. Ander redakteurs, soos Nuttall en Bloom, het voorgestel dat Shakespeare self betrokke was by die herbewerking van gedeeltes in die toneelstuk om optredes en ander tekstuele vereistes van die toneel aan te pas. 
Reeds in 1931 stel Madeleine Doran voor dat die twee tekste onafhanklike geskiedenis het, en dat hierdie verskille tussen hulle krities interessant was. Hierdie argument is egter eers wyd bespreek aan die einde van die sewentigerjare, toe dit herleef is, hoofsaaklik deur Michael Warren en Gary Taylor, wat 'n verskeidenheid teorieë bespreek, waaronder Doran se idee dat die Quarto moontlik uit Shakespeare se vuil papiere gedruk is, en dat die Folio is moontlik gedruk uit 'n vraelys wat vir 'n produksie voorberei is. 
Die New Cambridge Shakespeare het aparte uitgawes van Q en F gepubliseer. Die mees onlangse Pelican Shakespeare -uitgawe bevat sowel die Quarto as die 1608- en die 1623 Folio -teks, sowel as 'n saamgestelde weergawe van die New Arden -uitgawe onder redaksie van R.A. Foakes bied 'n saamgevoegde teks wat die gedeeltes aandui wat slegs in Q of F. voorkom. Beide Anthony Nuttall van Oxford University en Harold Bloom van Yale University het die siening van Shakespeare onderskryf wat die tragedie ten minste een keer gedurende sy leeftyd hersien het.  Soos Bloom aandui: "Aan die einde van die hersiene Shakespeare Koning Lear, word 'n onwillige Edgar koning van Brittanje en aanvaar sy lot, maar in wanhoop. Nuttall bespiegel dat Edgar, net soos Shakespeare self, die krag gebruik om die gehoor te manipuleer deur die arme Gloucester te mislei. "
Ontleding en kritiek op Koning Lear deur die eeue heen uitgebrei was.
Historistiese interpretasies Redigeer
John F. Danby, in sy Shakespeare's Nature Doctrine - 'n Studie van King Lear (1949), voer aan dat Lear dramatiseer onder meer die huidige betekenis van "natuur". Die woorde "natuur", "natuurlik" en "onnatuurlik" kom meer as veertig keer voor in die toneelstuk, wat 'n debat in Shakespeare se tyd weerspieël oor hoe die natuur werklik was soos hierdie debat, deurdring die toneelstuk en vind simboliese uitdrukking in Lear se veranderende houding teenoor Thunder. Daar is twee sterk kontrasterende beskouings van die menslike natuur in die stuk: dié van die Lear -party (Lear, Gloucester, Albany, Kent), wat die filosofie van Bacon en Hooker, en dié van die Edmund -party (Edmund, Cornwall, Goneril, Regan) illustreer. ), soortgelyk aan die standpunte wat later deur Hobbes geformuleer is, hoewel laasgenoemde toe nog nie sy filosofiese loopbaan begin het nie Lear is die eerste keer uitgevoer. Saam met die twee natuurbeskouings bevat die toneelstuk twee standpunte oor die rede, wat in Gloucester en Edmund se toesprake oor astrologie na vore gebring is (1.2). Die rasionaliteit van die Edmund -party is een waarmee 'n moderne gehoor makliker identifiseer. Maar die Edmund-party dra gewaagde rasionalisme tot so uiterstes dat dit waansin word: 'n waansinnige rede, die ironiese eweknie van Lear se "rede in waansin" (IV.6.190) en die dwaasheid van die dwaas. Hierdie verraad van rede lê agter die drama se latere klem op gevoel.
Die twee natuur en die twee redes impliseer twee samelewings. Edmund is die Nuwe Man, lid van 'n era van mededinging, agterdog, heerlikheid, in teenstelling met die ouer samelewing wat uit die Middeleeue gekom het, met sy geloof in samewerking, redelike ordentlikheid en respek vir die geheel as groter as die deel. Koning Lear is dus 'n allegorie. Die ouer samelewing, die van die Middeleeuse visie, met sy dapper koning, val in die fout, en word bedreig deur die nuwe Machiavellianisme, dit word herstel en gered deur 'n visie van 'n nuwe orde, beliggaam in die koning se verwerpte dogter. Cordelia, in die allegoriese skema, is drievoudig: 'n persoon 'n etiese beginsel (liefde) en 'n gemeenskap. Nietemin is Shakespeare se begrip van die New Man so uitgebreid dat dit amper simpatie is. Edmund is die laaste groot uitdrukking in Shakespeare van die kant van die Renaissance -individualisme - die energie, die emansipasie, die moed - wat 'n positiewe bydrae gelewer het tot die erfenis van die Weste. "Hy verpersoonlik iets noodsaakliks wat 'n finale sintese moet herbevestig. Maar hy maak 'n absolute bewering wat Shakespeare nie sal ondersteun nie. Dit is reg dat die mens, soos Edmund, voel dat die samelewing bestaan ​​vir die mens, nie die mens vir die samelewing. Dit is nie die reg om die soort mens aan te dui wat Edmund vir hierdie oppergesag sou oprig. " 
Die toneelstuk bied 'n alternatief vir die feodaal-Machiavelliese polariteit, 'n alternatief wat in Frankryk se toespraak (I.1.245–256), in Lear en Gloucester se gebede (III.4. 28–36 IV.1.61–66), en in die figuur, voorspel word van Cordelia. Totdat die ordentlike samelewing bereik is, is ons bedoel om 'n rolmodel te wees (alhoewel dit deur Shakespeare-ironieë gekwalifiseer word), "die machiavel van goedheid",  uithouvermoë, moed en "rypheid". 
Die toneelstuk bevat ook verwysings na geskille tussen koning James I en die parlement. In die 1604 -verkiesing tot die Laerhuis is Sir John Fortescue, die kanselier van die skatkis, verslaan deur 'n lid van die Buckinghamshire -heerser, sir Francis Goodwin.  Ontevrede oor die uitslag verklaar James die uitslag van die Buckinghhamshire -verkiesing ongeldig en sweer Fortescue as die parlementslid van Buckinghamshire terwyl die volksraad aandring op vloek in Goodwin, wat lei tot 'n botsing tussen King en die parlement oor wie die die reg om te besluit wie in die Laerhuis sit.  Die parlementslid Thomas Wentworth, die seun van 'n ander parlementslid Peter Wentworth - wat dikwels onder Elizabeth in die gevangenis was omdat hy die vraag oor die opvolging in die Commons sou opper - was die sterkste in die protes teen James se pogings om die magte van die Laerhuis te verminder, en gesê King kon nie net die uitslae van 'n verkiesing ongeldig verklaar as hy nie hou van wie die setel gewen het nie, aangesien hy daarop aangedring het dat hy dit kon doen.  Die karakter van Kent lyk soos Peter Wentworth op die manier wat taktloos en stomp is om Lear te adviseer, maar sy punt is geldig dat Lear versigtiger moet wees met sy vriende en adviseurs. 
Net soos die House of Commons vir James aangevoer het dat hulle lojaliteit aan die grondwet van Engeland was, nie aan die koning persoonlik nie, dring Kent daarop aan dat sy lojaliteit institusioneel is, nie persoonlik nie, aangesien hy lojaal is aan die koninkryk waarvan die koning die hoof is, nie aan Lear self nie, en hy sê vir Lear om beter op te tree ten behoewe van die ryk.  Daarteenoor voer Lear 'n argument soortgelyk aan James aan dat hy as koning absolute mag besit en die sienings van sy onderdane kan verontagsaam as hulle hom mishaag wanneer hy wil.  In die toneelstuk word die karakters soos die Dwaas, Kent en Cordelia, wie se lojaliteit institusioneel is, hul eerste lojaliteit aan die koninkryk gesien, gunstiger uitgebeeld as dié soos Regan en Goneril, wat daarop aandring dat hulle slegs lojaal aan die koning is sien hulle lojaliteit as persoonlik.  James was eweneens berug om sy oproerige, losbandige leefstyl en sy voorkeur vir sikofantiese hofdienaars wat vir ewig sy lof besing uit die hoop op vooruitgang, aspekte van sy hof wat baie ooreenstem met die hof van koning Lear, wat begin in die toneelstuk met 'n oproerige, losbandige hof van sikofantiese hofdienaars.  Kent kritiseer Oswald as 'n onwaardige man wat slegs bevorder is vanweë sy styfheid, en vertel Lear dat hy lojaal moet wees aan diegene wat bereid is om hom die waarheid te vertel, 'n verklaring wat baie in Engeland wou hê dat James sou ag gee. 
Verder het James VI van Skotland die troon van Engeland geërf by die dood van Elizabeth I in 1603, waardeur die koninkryke van die eiland Brittanje in een eenheid verenig is, en 'n belangrike kwessie van sy regering was die poging om 'n gemeenskaplike Britse identiteit te smee.  James het sy seuns Henry en Charles die titels van hertog van Cornwell en hertog van Albany gegee, dieselfde titels wat die manne getroud het met Regan en Goneril.  Die toneelstuk begin met Lear wat die hele Brittanje regeer en eindig daarmee dat hy sy koninkryk vernietig, het die kritikus Andrew Hadfield aangevoer dat die verdeling van Brittanje deur Lear 'n omkering was van die eenwording van Brittanje deur James, wat geglo het dat sy beleid sou lei tot 'n goed bestuurde en welvarende verenigde koninkryk word aan sy erfgenaam oorgedra.  Hadfield het aangevoer dat die toneelstuk bedoel was as 'n waarskuwing vir James, aangesien 'n monarg in die toneel alles verloor deur toe te gee aan sy sikofantiese hofdienaars wat slegs probeer om hom te gebruik terwyl hulle diegene wat hom werklik liefgehad het, verwaarloos.  Hadfield het ook aangevoer dat die wêreld van Lear se hof 'kinderagtig' is, en Lear stel homself voor as die vader van die nasie en vereis dat al sy onderdane, nie net sy kinders nie, hom in vaderlike terme moet toespreek, wat die meeste van die kinders mense om hom, wat verwys na James se verklaring in sy boek van 1598 Die Trew -wet van vrye monargieë dat die koning die 'vader van die nasie' is, vir wie al sy onderdane sy kinders is. 
Psigoanalitiese en psigososiale interpretasies Redigeer
Koning Lear bied 'n basis vir "die primêre uitwerking van psigiese ineenstorting in die Engelse literêre geskiedenis".  Die toneelstuk begin met Lear se "amper-sprokies-narsisme". 
Gegewe die afwesigheid van wettige moeders in Koning Lear, Coppélia Kahn  bied 'n psigoanalitiese interpretasie van die 'moederlike subteks' wat in die toneelstuk voorkom. Volgens Kahn dwing Lear se ouderdom hom om terug te keer in 'n kinderlike geaardheid, en soek hy nou 'n liefde wat tradisioneel deur 'n moeder bevredig word, maar in die afwesigheid van 'n regte moeder word sy dogters die moederfigure. Lear se stryd om liefde tussen Goneril, Regan en Cordelia dien as die bindende ooreenkoms dat sy dogters hul erfenis sal kry, mits hulle vir hom sorg, veral Cordelia, van wie se 'vriendelike kwekery' hy grootliks sal staatmaak.
Die weiering van Cordelia om hom aan hom toe te wy en hom lief te hê as meer as 'n vader, word deur sommige geïnterpreteer as 'n weerstand teen bloedskande, maar Kahn voeg ook die beeld van 'n verwerpende moeder in. Die situasie is nou 'n ommekeer van ouer-kind-rolle, waarin Lear se waansin 'n kinderlike woede is as gevolg van sy ontneming van kinderlike/moederlike sorg. Selfs as Lear en Cordelia saam gevange geneem word, bly sy waansin voortbestaan ​​terwyl Lear 'n kwekery in die tronk voorstel, waar Cordelia se enigste bestaan ​​vir hom is. Dit is eers met Cordelia se dood dat sy fantasie van 'n dogter-moeder uiteindelik verminder, soos Koning Lear word afgesluit met slegs lewende manlike karakters.
Sigmund Freud beweer dat Cordelia die dood simboliseer. As die toneelstuk dus begin met Lear wat sy dogter verwerp, kan dit geïnterpreteer word as dat hy die dood verwerp Lear nie bereid is om die eindigheid van sy wese die hoof te bied nie. Die aangrypende eindtoneel van die toneelstuk, waarin Lear die liggaam van sy geliefde Cordelia dra, was vir Freud van groot belang. In hierdie toneel dwing Cordelia tot die besef van sy eindigheid, of soos Freud dit stel, laat sy hom "vriende maak met die noodsaaklikheid om te sterf".  Shakespeare het besondere voornemens gehad met die dood van Cordelia, en was die enigste skrywer wat Cordelia laat vermoor het (in die weergawe deur die Nahum Tate, bly sy gelukkig lewe, en by Holinshed herstel sy haar pa en volg hy op).
Alternatiewelik dui 'n analise wat gebaseer is op die Adleriaanse teorie aan dat die Koning se stryd tussen sy dogters in Wet I meer te doen het met sy beheer oor die ongetroude Cordelia.  Hierdie teorie dui aan dat die koning se "onttroning"  hom moontlik kon laat soek na beheer wat hy verloor het nadat hy sy land verdeel het.
In sy studie van die karakteruitbeelding van Edmund, verwys Harold Bloom na hom as "die oorspronklikste karakter van Shakespeare". 
"Soos Hazlitt uitgewys het", skryf Bloom, "Edmund neem nie deel aan die skynheiligheid van Goneril en Regan nie: sy Machiavellianisme is absoluut suiwer en het nie 'n Oedipale motief nie. Freud se visie op familieromans geld eenvoudig nie vir Edmund nie. Iago is gratis om homself elke minuut te herontdek, maar tog het Iago sterk passies, hoe negatief ook al. Edmund het geen passies nie, en hy het nog nooit iemand liefgehad nie, en hy sal ook nooit. In dié opsig is hy die oorspronklikste karakter van Shakespeare. " 
Die tragedie van Lear se gebrek aan begrip van die gevolge van sy eise en dade word dikwels as dié van 'n bedorwe kind beskou, maar daar word ook opgemerk dat sy gedrag ewe waarskynlik gesien sal word by ouers wat nog nooit by hul kinders aangepas het nie. kinders wat groot geword het. 
Kritici is verdeeld oor die vraag of Koning Lear verteenwoordig 'n bevestiging van 'n bepaalde Christelike leerstelling.  Diegene wat dit dink, gee verskillende argumente aan, waaronder die belangrikheid van Lear se selfverkoop.  Vir sommige kritici weerspieël dit die Christelike konsepte van die val van die magtiges en die onvermydelike verlies van wêreldse besittings. Teen 1569 het preke wat by die hof gelewer is, soos dié in Windsor, verklaar hoe "ryk mense ryk stof is, wyse manne stof. Van hom wat purper dra en die kroon dra tot hom wat met die minste kleding beklee is, is daar niks anders as gordel, en ruffel, en hysing, en blywende toorn, en vrees vir die dood en die dood self, en honger, en menige sweep van God. "  Sommige sien dit in Cordelia en wat sy simboliseer - dat die materiële liggaam blare is wat uiteindelik weggegooi sou word sodat die vrugte bereik kon word. 
Onder diegene wat beweer dat Lear in die Christelike sin verlos word deur lyding, is A.C. Bradley  en John Reibetanz, wat geskryf het: "deur sy lyding het Lear 'n verligte siel gewen".  Ander kritici wat geen bewyse van verlossing vind nie en die gruwels van die laaste daad beklemtoon, sluit in John Holloway  [ bladsy benodig ] en Marvin Rosenberg.  [ bladsy benodig ] William R. Elton beklemtoon die voor-Christelike toonsetting van die toneelstuk en skryf dat, "Lear aan die kriteria vir heidens gedrag in die lewe voldoen, en op die oomblik van sy onverbeterlike verlies in totale godslastering val".  Dit hou verband met die manier waarop sommige bronne aanvoer dat aan die einde van die verhaal koning Lear teen die hemel gewoed het voordat hy uiteindelik in wanhoop met die dood van Cordelia gesterf het. 
Koning Lear word sedert die 17de eeu, toe mans al die rolle vertolk het, deur gewaardeerde akteurs opgevoer. Vanaf die 20ste eeu het 'n aantal vroue manlike rolle gespeel in die toneelstuk, meestal die dwaas, wat onder andere deur Judy Davis, Emma Thompson en Robyn Nevin vertolk is. Lear self is gespeel deur Marianne Hoppe in 1990,  deur Janet Wright in 1995,  deur Kathryn Hunter in 1996–97,  en deur Glenda Jackson in 2016 en 2019. 
17de eeu Edit
Shakespeare het die rol van Lear geskryf vir die hoof -tragedie van sy onderneming, Richard Burbage, vir wie Shakespeare toenemend ouer karakters skryf namate hul loopbane vorder.  Daar word bespiegel dat die rol van die dwaas geskryf is vir die nar van die geselskap, Robert Armin, of dat dit opgetree is deur een van die seuns van die geselskap, wat die rol van Cordelia verdubbel het.   Slegs een spesifieke uitvoering van die toneelstuk gedurende Shakespeare se leeftyd is bekend: voor die hof van King James I in Whitehall op 26 Desember 1606.   Die oorspronklike uitvoering daarvan sou op The Globe gewees het, waar daar was geen stelle in die moderne sin nie, en karakters sou hul rolle visueel met rekwisiete en kostuums aangedui het: Lear se kostuum sou byvoorbeeld in die loop van die toneel verander het namate sy status verminder het: begin in kroon en regalia dan as 'n jagter woed kaalkop in die stormtoneel en uiteindelik gekroon met blomme in parodie op sy oorspronklike status. 
Alle teaters is op 6 September 1642 deur die Puriteinse regering gesluit. By die herstel van die monargie in 1660 is twee patentondernemings (die King's Company en die Duke's Company) gestig, en die bestaande teaterrepertorium is tussen hulle verdeel.  En vanaf die herstel tot die middel van die 19de eeu het die prestasiegeskiedenis van Koning Lear is nie die verhaal van Shakespeare se weergawe nie, maar in plaas van Die geskiedenis van koning Lear, 'n gewilde verwerking deur Nahum Tate. Die belangrikste afwykings daarvan van Shakespeare was om die dwaas heeltemal weg te laat, 'n gelukkige einde in te bring waarin Lear en Cordelia oorleef en 'n liefdesverhaal te ontwikkel tussen Cordelia en Edgar (twee karakters wat nooit in Shakespeare interaksie het nie) wat eindig met hul huwelik.  Soos die meeste restourasie -adapters van Shakespeare, bewonder Tate Shakespeare se natuurlike genie, maar vind dit goed om sy werk aan te vul met hedendaagse kunsstandaarde (wat grootliks gelei is deur die neoklassieke eenhede van tyd, plek en aksie). Tate se stryd om 'n balans te vind tussen rou natuur en verfynde kuns blyk duidelik uit sy beskrywing van die tragedie: "'n hoop juwele, ongerep en ongepoets, maar nog nie so verblindend in hul wanorde dat ek gou sou besef dat ek het het 'n skat gegryp. "   Ander veranderinge sluit in die gee van Cordelia a vertroueling genaamd Arante, wat die toneelstuk nader aan hedendaagse opvattings van poëtiese geregtigheid bring en toevoegingsmateriaal soos amoureuze ontmoetings tussen Edmund en beide Regan en Goneril byvoeg, 'n toneel waarin Edgar Cordelia red van Edmund se poging tot ontvoering en verkragting,   en 'n toneel waarin Cordelia 'n mansbroek dra wat die enkels van die aktrise kan onthul.  Die toneelstuk eindig met 'n viering van "the King's blest Restauration", 'n duidelike verwysing na Charles II. [b]
18de eeu Edit
In die vroeë 18de eeu het sommige skrywers besware teen hierdie (en ander) herstelaanpassings van Shakespeare begin uitspreek. Byvoorbeeld, in Die toeskouer op 16 April 1711 skryf Joseph Addison "Koning Lear is 'n bewonderenswaardige tragedie. as Shakespeare het dit geskryf, maar soos dit hervorm word volgens die chmeriese idee van poëtiese geregtigheid in my beskeie mening, het dit die helfte van sy skoonheid verloor. "Tog het Tate se weergawe die oorhand gekry. [c]
David Garrick was die eerste akteur-bestuurder wat begin afsny het op die elemente van Tate se aanpassing ten gunste van die oorspronklike van Shakespeare: hy behou die belangrikste veranderinge van Tate, insluitend die gelukkige einde, maar verwyder baie van Tate se reëls, insluitend Edgar se slotrede.  Hy verminder ook die bekendheid van die Edgar-Cordelia-liefdesverhaal om meer te fokus op die verhouding tussen Lear en sy dogters.  Sy weergawe het 'n kragtige emosionele impak: Lear wat deur sy dogters tot waansin gedryf is, was (in die woorde van een toeskouer, Arthur Murphy) "die beste tragiese nood wat ooit op enige verhoog gesien is" en, in teenstelling, die toewyding wat getoon is Lear van Cordelia ('n mengsel van die bydraes van Shakespeare, Tate en Garrick tot die rol) het die gehoor tot trane getrek. [d]
Die eerste professionele optredes van Koning Lear in Noord -Amerika was dit waarskynlik die van die Hallam Company (later die American Company) wat in 1752 in Virginia aangekom het en wat die stuk tot hul repertoire gereken het teen die vertrek na Jamaika in 1774. 
Charles Lamb het die houding van die Romantici tot Koning Lear in sy opstel uit 1811 "On the Tragedies of Shakespeare, oorweeg met verwysing na hul geskiktheid vir verhoogvoorstelling", waar hy sê dat die toneelstuk "in wese onmoontlik is om op die verhoog voorgestel te word", en dit verkieslik in die studie beleef. In die teater voer hy aan: "om Lear te sien optree, om 'n ou man te sien wip met 'n kierie om die verhoog, deur sy dogters op 'n reënerige nag by die deur uitgedraai het, het niks anders as wat pynlik en walglik is nie "tog" terwyl ons dit lees, sien ons nie Lear nie, maar ons is Lear;  
Koning Lear was polities omstrede gedurende die tydperk van George III se waansin, en is gevolglik glad nie in die twee professionele teaters van Londen van 1811 tot 1820 opgevoer nie: maar was dan die onderwerp van groot produksies in beide, binne drie maande na sy dood.  In die 19de eeu het Shakespeare se teks geleidelik weer ingevoer om Tate se weergawe te verplaas. Soos Garrick voor hom, het John Philip Kemble meer van Shakespeare se teks bekendgestel, terwyl hy steeds die drie hoofelemente van Tate se weergawe behou het: die liefdesverhaal, die weglating van die dwaas en die gelukkige einde. Edmund Kean gespeel Koning Lear met sy tragiese einde in 1823, maar het misluk en na slegs drie optredes teruggekeer na Tate se skare.   Uiteindelik in 1838 het William Macready in Covent Garden die weergawe van Shakespeare uitgevoer, bevry van Tate se aanpassings.  Die herstelde karakter van die Dwaas word gespeel deur 'n aktrise, Priscilla Horton, soos, in die woorde van een toeskouer, ''n brose, gejaagde, mooi gesig, half-idioot seuntjie'.  En Helen Faucit se laaste verskyning as Cordelia, dood in die arms van haar vader, het een van die mees ikoniese Victoriaanse beelde geword.  John Forster, skryf in die Eksaminator op 14 Februarie 1838 die hoop uitgespreek dat "mnr. Macready se sukses die skande [Tate se weergawe] vir ewig van die verhoog af verdryf het."  Maar selfs hierdie weergawe was nie naby Shakespeare's nie: die 19de-eeuse akteur-bestuurders sny Shakespeare se draaiboeke sterk af: beelde beëindig met groot "gordyneffekte" en die vermindering of uitskakeling van ondersteunende rolle om die ster groter bekendheid te gee.  Een van die innovasies van Macready-die gebruik van Stonehenge-agtige strukture op die verhoog om 'n ou omgewing aan te dui-het tot op die 20ste eeu op die verhoog gebly en is te sien in die 1983-televisieweergawe met Laurence Olivier. 
In 1843 het die Wet op die regulering van die teaters in werking getree, wat 'n einde gemaak het aan die monopolieë van die twee bestaande ondernemings en daardeur die aantal teaters in Londen verhoog.  Terselfdertyd was die mode in teater 'beeldend': die waardering van visuele skouspel bo plot of karakterisering en vereis dikwels lang (en tydrowende) toneelveranderings.  Byvoorbeeld, Henry Irving se 1892 Koning Lear bril aangebied soos Lear se dood onder 'n krans by Dover, sy gesig verlig deur die rooi gloed van 'n ondergaande son ten koste van 46% van die teks, insluitend die verblinding van Gloucester.  Maar Irving se produksie wek duidelik sterk emosies op: een toeskouer, Gordon Crosse, het geskryf oor die eerste ingang van Lear, "'n treffende figuur met massas wit hare. Hy leun op 'n groot swaard wat hy met 'n wilde kreet oplig in antwoord op die geskreeude groet van sy wagte. Sy gang, sy voorkoms, sy gebare, onthul alles die edele, imperiale verstand wat alreeds ontaard het in seniele geïrriteerdheid onder die komende skokke van smart en ouderdom. " 
Die belangrikheid van pikturalisme vir Irving en vir ander teaterpersoneel uit die Victoriaanse era, word bewys deur die feit dat Irving Ford Madox Brown se skildery gebruik het Die gedeelte van Cordelia as die inspirasie vir die voorkoms van sy produksie, en dat die kunstenaar self ingebring is om sketse te gee vir die toonsettings van ander tonele.  'n Reaksie teen die pikturalisme het plaasgevind met die opkoms van die rekonstruktiewe beweging, gelowiges in 'n eenvoudige opvoeringstyl wat meer soortgelyk was aan die wat sou gebeur het in teaters uit die renaissance, waarvan die akteur-bestuurder William Poel die belangrikste eksponent was. Poel is beïnvloed deur 'n vertoning van Koning Lear geregisseer deur Jocza Savits in die Hoftheater in München in 1890, op 'n voorskoot met 'n drie-vlak Globe-agtige rekonstruksieteater as agtergrond. Poel sou dieselfde opset gebruik vir sy eie Shakespeare -optredes in 1893. 
Teen die middel van die eeu het die tradisie van akteur-bestuurder agteruitgegaan en vervang deur 'n struktuur waarin die groot teatergeselskappe professionele regisseurs as outeurs aangestel het. Die laaste van die groot akteur-bestuurders, Donald Wolfit, speel Lear in 1944 op 'n Stonehenge-agtige stel en word deur James Agate geprys as "die grootste stuk Shakespeare-toneelspel sedert ek die voorreg gehad het om vir die Sunday Times". [e]  Wolfit het vermoedelik tydens elke optrede agt bottels Guinness gedrink. [f]
Die karakter van Lear in die 19de eeu was dikwels die karakter van 'n verswakte ou man uit die openingstoneel, maar Lears van die 20ste eeu het die toneelstuk dikwels begin as sterk manne wat koninklike gesag toon, waaronder John Gielgud, Donald Wolfit en Donald Sinden.  Cordelia ontwikkel ook in die 20ste eeu: vroeër word Cordelias dikwels geprys omdat dit soet, onskuldig en beskeie was, maar Cordelias uit die 20ste eeu word dikwels as oorlogsleiers uitgebeeld. Byvoorbeeld, Peggy Ashcroft, tydens die RST in 1950, het die rol gespeel in 'n borswapen en 'n swaard dra.  Net so het die dwaas deur die loop van die eeu ontwikkel, met uitbeeldings wat dikwels uit die musieksaal of sirkustradisie voortspruit. 
Op Stratford-upon-Avon in 1962 stel Peter Brook (wat later die toneelstuk saam met dieselfde akteur, Paul Scofield, in die rol van Lear sou verfilm) die aksie eenvoudig teen 'n groot, leë wit verhoog. Die effek van die toneel wanneer Lear en Gloucester mekaar ontmoet, twee klein figuurtjies in lappe te midde van hierdie leegte, word gesê (deur die geleerde Roger Warren) om "sowel die menslike patos as die universele skaal van die toneel te vang."  Sommige van die reëls uit die radio -uitsending is deur The Beatles gebruik om by die opgeneemde mengsel van die liedjie "I Am the Walrus" te voeg. John Lennon gebeur tydens die toneelstuk op die BBC Third Program terwyl hy met die radio besig was om aan die liedjie te werk. Die stemme van die akteurs Mark Dignam, Philip Guard en John Bryning uit die toneelstuk word almal in die liedjie gehoor.  
Soos ander Shakespeare -tragedies, Koning Lear het bewys dat dit in ander teatertradisies oorgeskakel kan word. In 1989 het David McRuvie en Iyyamkode Sreedharan die toneelstuk aangepas en dit dan na Malabaars vertaal vir uitvoering in Kerala in die Kathakali -tradisie - wat self omstreeks 1600 ontwikkel het, in ooreenstemming met Shakespeare se skryfwerk. Die vertoning het later op toer gegaan en in 2000 in Shakespeare's Globe gespeel en volgens Anthony Dawson ''n soort simboliese sirkel' voltooi.  Miskien nog meer radikaal was Ong Keng Sen se verwerking van 1997 van Koning Lear, met ses akteurs wat elk in 'n aparte Asiatiese toneelspeltradisie en in hul eie aparte tale optree. 'N Belangrike oomblik het plaasgevind toe die Jingju-kunstenaar wat Older Daughter speel ('n samesmelting van Goneril en Regan) die Noh-uitvoerende Lear gesteek het, wie se "vallende denne" doodloop, reguit gesig na vorentoe, die gehoor verstom het in wat Yong Li Lan beskryf as 'n "triomf deur die bewegende krag van nee prestasie op die oomblik van sy nederlaag van sy karakter. " 
In 1974 het Buzz Goodbody die regie behartig Lear, 'n doelbewus verkorte titel vir Shakespeare se teks, as die eerste produksie van die RSC se ateljee -teater The Other Place. Die uitvoering is beskou as 'n kamerstuk, die klein intieme ruimte en die nabyheid aan die gehoor het gedetailleerde sielkundige toneelspel moontlik gemaak, wat uitgevoer is met eenvoudige stelle en in moderne kleredrag.  Peter Holland het bespiegel dat hierdie besigheids-/direkteurbesluit - naamlik kies om Shakespeare om artistieke redes in 'n klein lokaal aan te bied wanneer 'n groter lokaal beskikbaar was - was moontlik destyds ongekend. 
Brook se vroeëre visie op die toneelstuk was van invloed, en regisseurs het verder gegaan om Lear voor te stel as (in die woorde van RA Foakes) "'n patetiese senior burger wat in 'n gewelddadige en vyandige omgewing vasgevang is". Toe John Wood die rol in 1990 beklee, speel hy die latere tonele in klere wat soos afvalligheid lyk, en bied doelbewuste parallelle met die onversorgde in die moderne Westerse samelewings.  Moderne produksies van Shakespeare se toneelstukke weerspieël inderdaad dikwels die wêreld waarin dit opgevoer word net soos die wêreld waarvoor dit geskryf is: en die teater in Moskou in 1994 het 'n voorbeeld gegee toe twee baie verskillende produksies van die toneelstuk ( dié van Sergei Zhonovach en Aleksej Borodin), wat baie verskil van mekaar in hul styl en siening, was albei refleksies oor die uitbreek van die Sowjetunie. 
In 2002 en 2010 het die Hudson Shakespeare Company van New Jersey afsonderlike produksies opgevoer as deel van hul onderskeie Shakespeare in die Parks -seisoene. Die 2002 -weergawe is deur Michael Collins geregisseer en het die aksie na 'n nautiese omgewing in 'n Wes -Indiese omgewing oorgeplaas. Akteurs verskyn in uitrustings wat dui op die voorkoms van verskillende eilande in die Karibiese Eilande. Die produksie van 2010 onder leiding van Jon Ciccarelli is gemaak volgens die atmosfeer van die film Die donker ridder met 'n palet van rooi en swart en stel die aksie in 'n stedelike omgewing. Lear (Tom Cox) het verskyn as 'n hoof van 'n multi-nasionale konglomeraat wat sy fortuin onder sy sosiale dogter Goneril (Brenda Scott), sy amptelike middelste dogter Regan (Noelle Fair) en universiteitsdogter Cordelia (Emily Best) verdeel het. 
In 2012 het die bekende Kanadese regisseur Peter Hinton 'n All-First Nations-produksie van Koning Lear by die National Arts Center in Ottawa, Ontario, met die omgewing in die 17de eeu verander na 'n Algonquin -nasie.  Die rolverdeling sluit in August Schellenberg as Lear, Billy Merasty as Gloucester, Tantoo Cardinal as Regan, Kevin Loring as Edmund, Jani Lauzon in 'n dubbele rol as Cordelia and the Fool, en Craig Lauzon as Kent.  Hierdie instelling sou later weergegee word as deel van die Manga Shakespeare grafiese romanreeks uitgegee deur Self-Made Hero, aangepas deur Richard Appignanesi en met die illustrasies van Ilya.
In 2015 het Toronto Theatre Passe Muraille 'n produksie opgevoer in Upper Canada teen die agtergrond van die Upper Canada Rebellion van 1837. Hierdie produksie speel David Fox as Lear. 
In die somer van 2015–2016 het The Sydney Theatre Company opgevoer Koning Lear, geregisseer deur Neil Armfield met Geoffrey Rush in die hoofrol en Robyn Nevin as die dwaas. Oor die waansin in die kern van die toneelstuk, het Rush gesê dat dit vir hom 'gaan oor die dramatiese impak in die oomblikke van sy manie'. Leer en dink hoe skokkend dit moet wees om so oud te wees en in 'n storm uit die gesin te verdryf word. Dit is 'n vlak van verarming wat jy nooit in 'n ander mens sou wou sien nie. " 
In 2016 vervaardig Talawa Theatre Company en Royal Exchange Manchester 'n produksie van Koning Lear met Don Warrington in die titelrol.  Die produksie, met 'n grootliks swart rolverdeling, is beskryf in Die voog as "so naby aan definitief as moontlik".  Die Daily Telegraph het geskryf dat "King War van Don Warrington 'n hartverskeurende toer is".  Koning Lear is opgevoer deur Royal Shakespeare Company, met Antony Sher in die hoofrol. Die opvoering is geregisseer deur Gregory Doran en word beskryf as 'sterk en diep'. 
In 2017 het die Guthrie -teater 'n produksie van Koning Lear met Stephen Yoakam in die titelrol. Armin Shimerman verskyn as die dwaas en beeld dit uit met ''n ongewone grimmigheid, maar dit werk',  in 'n produksie wat as ''n verwoestende teaterstuk en 'n produksie wat reg laat geskied'. 
Lear is op Broadway gespeel deur Christopher Plummer in 2004 en Glenda Jackson in 2019, met Jackson wat haar vertolking van 'n 2016 -produksie in The Old Vic in Londen weergee.
Film en video Redigeer
Die eerste film van Koning Lear was 'n Duitse weergawe van ongeveer vyf minute wat omstreeks 1905 gemaak is, wat nie oorleef het nie.  Die oudste bestaande weergawe is 'n tien minute lange ateljee-gebaseerde weergawe van 1909 deur Vitagraph, wat volgens Luke McKernan die 'ondeurdagte' besluit geneem het om soveel moontlik van die plot in te sit.  Twee stille weergawes, albei getiteld Re Lear, is in 1910 in Italië gemaak. Hiervan is die weergawe deur regisseur Gerolamo Lo Savio ter plaatse verfilm, en dit laat die Edgar-sub-plot val en gebruik gereeld intertitling om die plot makliker te volg as sy Vitagraph-voorganger. [g] 'n Eietydse omgewing is gebruik vir Louis Feuillade se Franse verwerking in 1911 Le Roi Lear Au Village, en in 1914 in Amerika het Ernest Warde die verhaal uitgebrei tot 'n uur, insluitend brille soos 'n laaste gevegstoneel. 
Die Joseph Mankiewicz (1949) House of Strangers word dikwels beskou as a Lear aanpassing, maar die parallelle is meer opvallend in Gebreekte lans (1954) waarin 'n veebaron gespeel deur Spencer Tracy sy drie seuns tiranniseer, en slegs die jongste, Joe, gespeel deur Robert Wagner, bly getrou. 
Die TV -bloemlesingsreeks Omnibus (1952–1961) het 'n 73 minute weergawe van Koning Lear op 18 Oktober 1953. Dit is deur Peter Brook aangepas en speel Orson Welles in sy Amerikaanse debuut op televisie. 
Twee skermweergawes van Koning Lear dateer uit die vroeë 1970's: Grigori Kozintsev's Korol Lir, [h] en Peter Brook se film van Koning Lear, met Paul Scofield in die hoofrol.  Brook se film het die kritici skerp verdeel: Pauline Kael het gesê: "Ek hou nie net van hierdie produksie nie, ek het dit gehaat!" en stel die alternatiewe titel voor Nag van die lewende dooies. [i] Tog Robert Hatch in Die Nasie beskou dit as 'n uitstekende opname van die toneelstuk soos 'n mens kan verwag 'en Vincent Canby Die New York Times noem dit ''n verheffing Lear, vol wonderlike terreur ". [j] Die film is gebaseer op die idees van Jan Kott, veral sy waarneming dat Koning Lear was die voorloper van die absurdistiese teater, en dat dit parallelle met die van Beckett het Eindspel.  Kritici wat nie van die film hou nie, vestig veral die aandag op die somber aard van die opening: kla dat die wêreld van die toneelstuk nie agteruitgaan met Lear se lyding nie, maar begin donker, kleurloos en winter, en vertrek volgens Douglas Brode, "Lear , die land, en ons met nêrens om heen te gaan nie ".  Wreedheid deurdring die film, wat nie onderskei tussen die geweld van oënskynlik goeie en bose karakters nie, en beide wreed aanbied.  Paul Scofield, as Lear, vermy sentimentaliteit: hierdie veeleisende ou man met 'n groep onbedagsame ridders wek simpatie by die dogters in die vroeë tonele, en sy aanbieding verwerp die tradisie om Lear te speel as 'arme ou witkop' uitdruklik aartsvader ". 
Korol Lir is deur kritikus Alexander Anikst geprys vir die 'ernstige, diep deurdagte' selfs 'filosofiese benadering' van regisseur Grigori Kozintsev en skrywer Boris Pasternak. Anikst het 'n dun, bedekte kritiek op Brook in die proses geprys dat daar geen pogings tot sensasie was nie, geen pogings om Shakespeare te 'moderniseer' deur Freudiaanse temas, eksistensialistiese idees, erotiek of seksuele perversie in te voer nie. [Kozintsev]. het eenvoudig 'n film gemaak van Shakespeare se tragedie. " [k] Dmitri Sjostakowitsj bied 'n epiese partituur, sy motiewe, insluitend 'n (toenemend ironiese) trompet-fanfare vir Lear, en 'n 'Call to Death' van vyf balke wat die afsterwe van elke karakter aandui. Kozintzev beskryf sy visie op die film as 'n ensemble -stuk: met Lear, gespeel deur 'n dinamiese Jüri Järvet, as eerste onder gelykes in 'n rolverdeling van volledig ontwikkelde karakters.  Die film beklemtoon Lear se rol as koning deur sy mense in die film op te neem op 'n skaal wat geen verhoogproduksie kan navolg nie, en die afname van die sentrale karakter van hul god in hul hulpelose, gelykstaande aan sy laaste afkoms in waansin gekenmerk deur sy besef dat hy die "arme naakte ellendes" verwaarloos.   Namate die film vorder, verskyn meedoënlose karakters - Goneril, Regan, Edmund - toenemend geïsoleer in opnames, in teenstelling met die fokus van die regisseur gedurende die hele film op massas mense. 
Jonathan Miller het Michael Hordern twee keer geregisseer in die titelrol vir Engelse televisie, die eerste vir die BBC's Spel van die maand in 1975 en die tweede vir die BBC Television Shakespeare in 1982. Hordern het gemengde resensies ontvang en word beskou as 'n gewaagde keuse vanweë sy geskiedenis om baie ligter rolle te beklee.  Ook vir Engelse televisie het Laurence Olivier die rol aangeneem in 'n 1983 -produksie vir Granada Television in 1983. Dit was sy laaste skermverskyning in 'n Shakespeare -rol. 
In 1985 verskyn 'n groot skermverwerking van die toneelstuk: Gehardloop, geregisseer deur Akira Kurosawa. Destyds, die duurste Japannese film wat ooit gemaak is, vertel dit die verhaal van Hidetora, 'n fiktiewe 16de-eeuse Japannese krygsheer, wie se poging om sy koninkryk tussen sy drie seuns te verdeel, lei tot 'n vervreemding met die jongste, en uiteindelik die mees lojale, van hulle, en uiteindelik tot burgeroorlog.  In teenstelling met die koue vaalgrys van Brook en Kozintsev, is die film van Kurosawa vol lewendige kleur: eksterne tonele in geel, blues en setperke, interieurs in bruin en amber, en Emi Wada se Oscar-bekroonde kleurgekodeerde kostuums vir elke familielid se soldate.   Hidetora het 'n agterverhaal: 'n gewelddadige en genadelose magstoot, en die film beeld kontrasterende slagoffers uit: die deugsame karakters Sue en Tsurumaru wat kan vergewe, en die wraakgierige Kaede (Mieko Harada), Hidetora's skoondogter en die film se Lady Macbeth-agtige skurk.  
'N Toneel waarin 'n karakter bedreig word met verblinding op die manier van Gloucester, vorm die hoogtepunt van die parodie -gruwel van 1973 Bloedteater.  Komiese gebruik word gemaak van Sir se onvermoë om enige aktrise as Cordelia fisies teenoor sy Lear te dra in die 1983 -rolprent van die verhoogstuk. Die Dresser.  John Boorman se 1990 Waar die hart is 'n pa wat sy drie bedorwe kinders onterf.  Francis Ford Coppola het doelbewus elemente van opgeneem Lear in sy 1990 -opvolger Die peetvader Deel III, insluitend die poging van Michael Corleone om terug te keer van misdaad deur sy domein in anargie te gooi, en die dood van sy dogter in sy arms. Daar is ook parallelle getrek tussen Andy García se karakter Vincent en beide Edgar en Edmund, en tussen Talia Shire se karakter Connie en Kaede in Gehardloop. 
In 1997 het Jocelyn Moorhouse die regie behartig Duisend hektaar, gebaseer op die roman van Jane Smiley se Pulitzer-prys, wat in die 1990's in Iowa afspeel.  Die film word deur die geleerde Tony Howard beskryf as die eerste aanpassing wat die toneelstuk se ontstellende seksuele dimensies konfronteer.  Die verhaal word vertel vanuit die oogpunt van die oudste twee dogters, Ginny gespeel deur Jessica Lange en Rose gespeel deur Michelle Pfeiffer, wat as tiener seksueel deur hul pa mishandel is. Hul jonger suster Caroline, gespeel deur Jennifer Jason Leigh, het hierdie lot vrygespring en is uiteindelik die enigste een wat lojaal bly.  
Die toneelstuk is aangepas by die wêreld van gangsters in Don Boyd se 2001 My Koninkryk, 'n weergawe wat verskil van alle ander in die begin met die Lear -karakter, Sandeman, gespeel deur Richard Harris, in 'n liefdevolle verhouding met sy vrou. Maar haar gewelddadige dood is die begin van 'n toenemend somber en gewelddadige ketting van gebeure (beïnvloed deur mede-skrywer Nick Davies se dokumentêre boek Donker Hart) wat ondanks die ontkenning van die regisseur dat die film 'ernstige parallelle' met Shakespeare se toneelstuk het, eintlik aspekte van sy intrige weerspieël.   Anders as Shakespeare's Lear, maar soos Hidetora en Sandeman, is die sentrale karakter van Uli Edel se Amerikaanse TV -aanpassing uit 2002 Koning van Texas, John Lear gespeel deur Patrick Stewart, het 'n agterverhaal wat handel oor sy gewelddadige aanloop tot mag as die rykste grondeienaar (metafories 'n 'koning') in die onafhanklike Texas van generaal Sam Houston in die vroeë 1840's. Daniel Rosenthal sê dat die film, in opdrag van die kabelkanaal TNT, 'n donkerder en gewelddadiger einde kon insluit as wat op die nasionale netwerke moontlik sou wees.  Kanaal 4-opdrag van tweespan in 2003 Tweede generasie speel die verhaal in die wêreld van Asiatiese vervaardiging en musiek in Engeland. 
In 2008, 'n weergawe van Koning Lear vervaardig deur die Royal Shakespeare Company in première met Ian McKellen in die rol van King Lear. 
In die 2012 romantiese komedie As ek jy wasDaar word verwys na die toneelstuk wanneer die hoofkarakters in 'n vroulike weergawe van King Lear in die moderne tyd gegooi word, met Marcia Gay Harden in die Lear -rol en Lenore Watling as 'die dwaas'. Lear is 'n uitvoerende gesag in 'n korporatiewe ryk in plaas van letterlik en word uit haar posisie gefaseer. Die off-beat-toneelstuk (en sy rolverdeling) is 'n belangrike plotelement van die film. [ aanhaling nodig ] Die Amerikaanse televisiereeks vir musikale drama Empire is gedeeltelik geïnspireer deur King Lear.   
Carl Bessai het 'n moderne verwerking van en geskryf en geregisseer Koning Lear getiteld Die Lears. Die film, wat in 2017 vrygestel is, speel die hoofrol van Bruce Dern, Anthony Michael Hall en Sean Astin. 
Op 28 Mei 2018 het BBC Two uitgesaai Koning Lear met Anthony Hopkins in die hoofrol en Emma Thompson as Goneril. Die toneelstuk, geregisseer deur Richard Eyre, het 'n omgewing van die 21ste eeu. Hopkins, op 80 -jarige ouderdom, word deur die kritikus Sam Wollaston as ideaal beskou vir die rol en 'tuis met die vel van Lear'. 
Radio en klank wysig
Die eerste opname van die Argo Shakespeare vir Argo Records was Koning Lear in 1957, geregisseer en vervaardig deur George Rylands met William Devlin in die titelrol, Jill Balcon as Goneril en Prunella Scales as Cordelia. 
Die Shakespeare Recording Society het in 1965 'n volledige, onverkorte klankproduksie op LP opgeneem (SRS-M-232) onder leiding van Howard Sackler, met Paul Scofield as Lear, Cyril Cusack as Gloucester. Robert Stephens as Edmund, Rachel Roberts, Pamela Brown en John Stride.
Koning Lear is op 29 September 1967 regstreeks uitgesaai op die BBC Third Program, met John Gielgud, Barbara Jefford, Barbara Bolton en Virginia McKenna as Lear en sy dogters.  By Abbey Road Studios gebruik John Lennon 'n mikrofoon wat aan 'n radio gehou is om fragmente van die toneelstuk (Act IV, toneel 6) op die liedjie "I Am the Walrus", wat The Beatles die aand opgeneem het, te oordubbel. Die stemme wat opgeneem is, was dié van Mark Dignam (Gloucester), Philip Guard (Edgar) en John Bryning (Oswald).  
Op 10 April 1994 het Kenneth Branagh se Renaissance Theatre Company 'n radio -verwerking uitgevoer onder leiding van Glyn Dearman met Gielgud as Lear, met Keith Michell as Kent, Richard Briers as Gloucester, Dame Judi Dench as Goneril, Emma Thompson as Cordelia, Eileen Atkins as Regan, Kenneth Branagh as Edmund, John Shrapnel as Albany, Robert Stephens as Cornwall, Denis Quilley as Burgundy, Sir Derek Jacobi as Frankryk, Iain Glen as Edgar en Michael Williams as The Fool. 
Die Duitse komponis Aribert Reimann se opera Lear première op 9 Julie 1978. [ aanhaling nodig ]
Die opera van die Japannese komponis Toshio Hosokawa Visie van Lear het op 18 April 1998 sy première op die München Biënnale. [ aanhaling nodig ]
Finse komponis Aulis Sallinen se opera Kuningas Lear op 15 September 2000 in première [. aanhaling nodig ]
Jane Smiley se roman uit 1991 Duisend hektaar, wenner van die Pulitzer -prys vir fiksie, is gebaseer op Koning Lear, maar het in 1979 op 'n plaas in Iowa gestaan ​​en vertel vanuit die perspektief van die oudste dogter. 
Op 27 Maart 2018 publiseer Tessa Gratton 'n hoë fantasie -aanpassing van Koning Lear getiteld The Queens of Innis Lear met Tor Books. 
^ Die 1619-kwarto is deel van William Jaggard se sogenaamde False Folio.
^ Jean I. Marsden noem Tate's Lear reël 5.6.119. 
^ Aangehaal deur Jean I. Marsden. 
^ Jean I. Marsden noem Gray's Inn Journal 12 Januarie 1754. 
^ Aangehaal deur Stanley Wells. 
^ Volgens Ronald Harwood, aangehaal deur Stanley Wells. 
^ Hierdie weergawe verskyn op die video -samestelling van die British Film Institute Stille Shakespeare (1999). 
^ Die oorspronklike titel van hierdie film in Cyrilliese skrif is Король Лир en die bronne verengels dit met verskillende spellings. Daniel Rosenthal gee dit as Korol Lir,  terwyl Douglas Brode dit gee as Karol Lear. 
^Pauline Kael's Inwoner van New York resensie word deur Douglas Brode aangehaal. 
^ Beide aangehaal deur Douglas Brode. 
^ Aangehaal deur Douglas Brode. 
Alle verwysings na Koning Lear, tensy anders gespesifiseer, geneem uit die Folger Shakespeare -biblioteek Folger Digital Editions tekste onder redaksie van Barbara Mowat, Paul Werstine, Michael Poston en Rebecca Niles. Onder hul verwysingstelsel beteken 1.1.246–248 handeling 1, toneel 1, reëls 246 tot 248.