Die geskiedenis van York - Geskiedenis Podcasts - 2022
York, geleë aan die Ouse -rivier, het ontstaan ​​uit Eboracum, 'n Romeinse stad en militêre basis wat aan die einde van die 1ste eeu nC gestig is. York het later 'n Saksiese nedersetting geword voordat dit in 837, toe dit Jorvik genoem is, vir Viking -indringers uit Denemarke geval het.
Na die Normandiese verowering in 1066 bou Willem die Veroweraar twee kastele langs die Ouse -rivier in York. Die een op die oostelike oewer is tydens 'n oproer in 1190 vernietig, maar die klipvervanger, Clifford's Tower, staan ​​steeds in York.
York Minister is in die 13de eeu begin en is die grootste katedraal in Brittanje en bevat 'n aansienlike hoeveelheid middeleeuse gebrandskilderde glas.
By die eerste sensus in 1801 was die bevolking van York 16 000. Dit was 'n belangrike mark- en handelsentrum, met kaaie aan die Ouse -rivier wat dit met Hull verbind het. Die ekonomiese groei in die stad het vinnig toegeneem na die aankoms van die spoorweë.
Die North Midland Railway verbind York met Leeds en Derby in 1839. Die jaar daarna vestig die York & North Midland Railway 'n lyn van Londen na York. Teen 1845 het die lyn noordwaarts Edinburgh bereik. York is nou gevestig as die belangrikste aansluiting op die ooskusroete na Skotland. In 1842 is lokomotiewe en werkswinkels in die stad gebou. Uiteindelik word dit die belangrikste lokomotief vir die North Eastern Railway (in 1905 na Darlington verhuis).
George Hudson, die burgemeester van York, het bekend gestaan ​​as die Spoorwegkoning. Teen 1844 het Hudson se maatskappye 1016 myl spoorweg beheer. In 1847 word Hudson beskuldig van finansiële ongerymdhede en word hy as voorsitter van die Midland Railway Company verwyder. Nadat Hudson in die gevangenis van York in die gevangenis was weens die wanbetaling van skuld, het Hudsonstraat in York die naam geword van Railway Street (in 1971 na Hudson Street teruggekeer).
Met treine wat uit alle rigtings in York aankom, is daar in 1873 besluit om 'n nuwe stasie in die stad te bou. Die 13 -platform York Station, wat in 1877 klaar was, was die grootste ter wêreld en word beskou as een van die groot geboue van Victoriaanse Engeland.
York is 'n aangename en pragtige stad. Die katedraal is 'n gotiese gebou. Die enigste tekortkoming wat ek by die Yorkse minister vind, is die laagheid van die groot toring of die gebrek aan 'n fyn spits, wat ongetwyfeld deur die bouers ontwerp is.
Geen stad in Engeland is beter ingerig met voorraad van elke soort nie, en ook nie so goedkoop nie, aangesien die rivier so bevaarbaar is en so naby die see, handelaars hier direk handel na watter deel van die wêreld hulle wil. Hulle voer wyne in uit Frankryk en Portugal, en hout uit Noorweë. Hulle bring ook steenkool uit Newcastle en Sunderland.
Die Stonewall -onluste, ook die Stonewall -opstand genoem, het in die vroeë oggendure van 28 Junie 1969 begin toe die polisie in New York toegeslaan het op die Stonewall Inn, 'n gay -klub in Greenwich Village in New York. Die klopjag het 'n oproer veroorsaak onder kroegmense en inwoners in die buurt, terwyl die polisie werknemers en klante uit die kroeg gehaal het, wat gelei het tot ses dae van protesoptogte en gewelddadige botsings met wetstoepassers buite die kroeg in Christopherstraat, in naburige strate en in die nabygeleë Christopher Park. . Die Stonewall -onluste was 'n katalisator vir die beweging van gay -regte in die Verenigde State en oor die hele wêreld.
Ontdek hier die geskiedenis van die LGBTQ -beweging in Amerika.
Die geskiedenis van New York, deur sy asblik vertel
'N Paar jaar nadat ek in 2016 na New York verhuis het, het 'n vriend my genooi na 'n galery in Chelsea met die oorspronklike 16 mm. films van die ontslape kunstenaar Gordon Matta-Clark. Die onvergeetlikste stuk van die nag was 'n film genaamd "Fresh Kill", wat die dood van 'n ou vragmotor vertel. In die openingskoot ruk die voertuig oor 'n moerasagtige pad wat omring is deur riete. Dan verskyn 'n meer industriële landskap: die berugte stortingsterrein van New York, Fresh Kills. Ons sien eindelose velde wat deur vullis gestrooi word, omring deur reuse masjiene, kolonies seemeeue wat onder 'n verhewe snelweg wagstaan ​​en 'n fabriek langs 'n groot baai rus.
Uiteindelik klap die vragmotor kop eerste in die lem van 'n enorme stootskraper. Die stootskraper draai die verwoeste motor om en druk dit in die grond. Petrol drup, dan storm dit uit die tenk. Soos 'n beer met salm, sleep die stootskraper die vragmotor, wat met ander asblik op 'n sleepwa gelaai is, verder in die stortingsterrein, en begrawe. Die laaste skote is van poele water omring deur vullis en plante, en warm hope afval wat swart rook afgee.
Fresh Kills is geopen in 1948. Toe Matta-Clark die film maak, in 1972, het dit ongeveer die helfte van die vaste afval in die stad ontvang, en was lank reeds die grootste stortingsterrein ter wêreld, wat uiteindelik tot ongeveer tweehonderd hektaar groot geword het asblik. "Fresh Kills is 'n dramatiese voorbeeld van verbruik wat heeltemal verby is", skryf die omgewingshistorikus Martin V. Melosi in sy onlangse boek "Fresh Kills: A History of Consuming and Discarding in New York City." Melosi, 'n emeritus -professor in geskiedenis aan die Universiteit van Houston, is die skrywer van 'Garbage in the Cities' en 'The Sanitary City', wat u hom 'n geleerde van afval kan noem. Sy boek, wat byna twintig jaar na die sluiting van Fresh Kills verskyn, kan as 'n metgesel van Matta-Clark se film gelees word. Die vraag is vir beide nie net waar ons asblik gaan nie, maar hoe dit die wêreld vorm en weerspieël.
"New York het selde 'n dag in sy geskiedenis gehad sonder 'n afvalprobleem," skryf Melosi. Aan die einde van die sestien-vyftigerjare het 'n wet burgers verbied om 'bad met reuk en nare' in die strate te gooi, maar het nagelaat om te noem wat hulle presies met hul asblik moes doen. Georganiseerde straatskoonmaak verskyn eers ongeveer vier dekades later: in 1702 het die owerhede inwoners opdrag gegee om elke Vrydag hope vuil voor hul huise te maak, wat teen Saterdagaand verwyder moet word. In die negentiende eeu het New Yorkers "hul asblik op straat gegooi in afwagting op die versameling daarvan deur die aasdiere", skryf die historikus Catherine McNeur in "Taming Manhattan". "Vrot kos soos mieliekoppe, waatlemoenskil, oesterskappe en viskoppe," sê McNeur, "saam met dooie katte, honde, rotte en varke, asook enorme hope mis, om 'n stank te veroorsaak wat veral aanstootlik is in die hitte van die somer. " Die bevolking van New York het ontplof, net soos die items wat beskikbaar was vir verbruik.
New York se belangrikste maniere om weg te doen, in die agtien-negentigerjare, was die vervaardiging van plante, varkvoeding, vulbedrywighede en storting van die see. Vulbedrywighede het die voordeel gehad - ten minste vir ontwikkelaars - om nuwe vaste eiendom te skep in 'n stad wat deur water begrens word. "Teen die negentiende eeu", skryf Melosi, "het waterpartye en moerasvulling 137 hektaar grond bygevoeg tot laer Manhattan." Strate wat eens langs die water geloop het - soos Waterstraat, langs die East River, of Greenwichstraat, langs die Hudson - staan ​​nou meer as vyfhonderd voet van die oewer as gevolg van vulsel. Maar die bou van die oewers was ook problematies, want die nuwe kuslyn het in skeepsbane begin loop. Die storting by die see, terwyl dit maklik en goedkoop was, het te make met verwante probleme. Dit het nie net die waterweë belemmer, strande verontreinig en die oestersbeddings in New York wat destyds volop was, vernietig nie, maar ook die diepte van die diepwaterhawe verminder en die waarde van New York as 'n hawe bedreig.
In die twintigste eeu het verbranding die groot hoop vir die toekoms van afvalverwydering geword. In 1919 het burgemeester John Hylan voorgestel dat 'n vloot verbrandingsovne in die stadsdele geplaas word. Toe 'n regter in 1931 beslis dat New York die storting van die see moet beëindig - New Jersey het die stad suksesvol gedagvaar oor die asblik wat die strande bedek - word verbranding nog aantrekliker. Verbruikerswese neem toe, en 'n vloed van massa-vervaardigde goedere het 'n prioriteit van beskikking gemaak.Melosi merk op dat die hoeveelheid vaste afval wat die stad produseer in die tien jaar na die Eerste Wêreldoorlog met sewentig persent gestyg het. Maar verbrandingsovens was duur om te herstel en te onderhou, en die besoedeling wat hulle veroorsaak het, was veral ongewild. Die getye het effens teruggeskuif ten gunste van stortingsterreine.
Enter Fresh Kills, wat bestaan ​​uit 'n getyinham en soutmoerasse aan die westelike kus van Staten Island. Vir baie stadsbeplanners in die middel van die eeu, veral dié in New York, was enige moerasgebied 'n vermorsde ruimte. Toe 'n stortingsterrein voorgestel word, het 'n ondersteunende Robert Moses aangevoer dat dit nie net vaste eiendom sou skep nie, maar 'n 'onhigiëniese moerasmossel' sou uitskakel en 'Laonette en New Springville' sou toevoeg. . . Parke. " Volgens Moses was die storting by Fresh Kills 'n menslike ingryping.
Maar Moses het Fresh Kills nie as 'n langtermynoplossing beskou nie. 'Die plek van Fresh Kills in die wegdoeningsplanne van die stad', skryf Melosi, was oorspronklik nie 'hoofsaaklik gedefinieer as 'n stortingsterrein nie, maar grotendeels in terme van sy rol as 'n herwinningsprojek en 'n aanvulling op verbranding.' Die stad het nog steeds sy hoop gevestig op die belofte van nuwe, skoner verbrandingstegnologie, en Fresh Kills is as 'n stopmaatreël na Staten Island bemark. Niemand het geraai dat dit meer as 'n halwe eeu oop sou bly nie.
Vreemd genoeg was dit die opkoms van die omgewingsbeweging in die negentien-sestigerjare wat gehelp het om hierdie lewensduur te verseker. Die gebruik van plastiek, papier en aluminium het toegeneem, en die beste manier om daarvan ontslae te raak, was begrawe in plaas van om te brand. Terwyl Fresh Kills ook 'n omgewingsramp was - dit het metaangas geproduseer, miljoene liter perkole in die grondwater gelek, waterpaaie met gesplete afval belemmer en 'n mengsel van onaangename reuke uitgestraal - die verset teen verbranding het die belangrike rol van die stortingsterrein in die stad se asblik stelsel.
Vullisterrein is goedkoop, en toe 'n fiskale krisis in die negentien-sewentigerjare in New York toesak, het die stad net meer vertroue op Fresh Kills gemaak. Inwoners wou nooit die stortingsterrein in hul agterplase hê nie, maar gedurende die dekades voor die opening van die Verrazano-Narrows-brug, in 1964, was die bevolking klein genoeg vir politici om te ignoreer. In die negentien-tagtigerjare het die bevolking gegroei, en woede oor passie het begin broei op Staten Island. Plaaslike inwoners het die reuk gehaat, en moontlike aansteeklike mediese afval is gevind op skuitjies wat na die vullisterrein gaan. Inwoners het gevoel dat hul gesondheid op die spel is en was gedurende die tagtigerjare opgewonde om die terrein te sluit. Hervormings is voorgestel, toestemmingsbevele is uitgereik, maar min verander. Fresh Kills bly oop.
In 1993, na jare van gebroke beloftes, het die stad (ongeveer vyf-en-sestig persent ten gunste) gestem om van New York af te skei. Een groot probleem was Fresh Kills. Die staat het die afstigting geblokkeer, maar dit was moeilik om die groeiende invloed van Staten Island en die groeiende bevolking te ignoreer. In die negentigerjare het 'n Republikeinse triumviraat 'n golf van wrok die kantoor ingehaal, met baie hulp van Staten Island. Binnekort was George Pataki goewerneur, Rudy Giuliani was burgemeester en Guy Molinari was die stadspresident van Staten Island. Hulle het 'n ooreenkoms aangegaan om Fresh Kills aan die einde van 2001 te sluit. Die besluit het nie betrekking gehad op die omgewing nie, en die departement van sanitasie is eers kort voor die aankondiging in kennis gestel. 'Die sluiting', skryf Melosi, 'was uiteindelik polities.'
Die oplossing van Giuliani was om die privatisering en uitvoer van vullis te verhoog, 'n duur taktiek wat die stad se geldkiste aangeval het en groot besnoeiings in herwinningsinisiatiewe en sosiale programme verg. Teen 1995 was die staat New York die grootste uitvoerder van afval in die land, wat dit hoofsaaklik na Pennsylvania sowel as elf ander state gestuur het. Dit is vandag nog steeds die basiese reëling, hoewel Melosi toon dat dit slegs 'n tydelike oplossing is, veral omdat die stad nie daarin slaag om sy afval betekenisvol te verminder nie. (In elke jaar van 2013 tot 2017 het New York meer as twee en dertig honderd ton afval geproduseer.) Hy vertel van die toestand in die negentien-tagtigerjare van die Mobro 4000, 'n vaartuig vol asblik van Long Island en New York Stad wat in hawens oor die hele planeet verwerp is. Uitvoer, voer Melosi aan, loop dieselfde probleem as die meeste wegdoeningsmetodes: niemand wil asblik in hul agterplaas hê nie. As sodanig, vind Melosi, is die afvalhope en wegstasies in New York geneig om te bou in arm en gemarginaliseerde gemeenskappe wat nie die politieke mag het om hul plasing te beveg nie.
Fresh Kills het op 22 Maart 2001, voor skedule, gesluit. Maar die geskiedenis het ingegryp en die stortingsterrein is op 12 September van daardie jaar heropen om die wrak van die World Trade Center te ontvang. Menslike oorskot was verstrooi tussen verpulverde beton en gedraaide stukke staal. Die moeras was nou ook 'n stortingsterrein, 'n misdaadtoneel en 'n begraafplaas. Tog maak Melosi die gruwelike toneel met 'n sekere teerheid, en beskryf die pogings van die sanitasiewerkers wat daarop aangedring het om die terrein as heilig te beskou, en die gesinne wat geveg het om die oorskot van hul geliefdes op te eis. Dit is die soort sentiment wat die boek van Melosi belangrik maak. Dit is nie 'n maklike breë kant oor die gevare van verbruik nie, ook nie 'n eenvoudige morele verhaal nie; dit is 'n waaghalsige ondersoek na die manier waarop die samelewing beweeg en deur sy asblik beweeg word.
Byna aan die begin van "The Great Gatsby" sien F. Scott Fitzgerald 'n "asvallei" wat by die venster van 'n trein van Long Island na die stad gesien word. Toe ek hierdie gedeelte die eerste keer lees, het ek aangeneem dat dit 'n hallusinerende metafoor is om 'n benadeelde omgewing te beskryf. Wat ek nie geweet het nie, was dat as in Fitzgerald se tyd 'n groot deel van New York se munisipale afval uitmaak. Die skrywer beskryf eenvoudig die Corona Ash Dumps, in Queens, 'n uitgestrekte, voortdurend smeulende hopie asblik.
Asblik sorg vir 'n goeie metafoor. Vir Fitzgerald verteenwoordig die stortingsterrein 'n onderdanige woesteny waar niks groei nie. Vir Melosi onthul afval die steeds onopgeloste dilemmas van onbelemmerde verbruik. Maar stortingsterreine is nie net 'n verslag van wat die samelewing weggegooi het nie, maar 'n verslag van wat 'n samelewing as asblik beskou het. Wat ons afval uitmaak, verander, en daarmee saam ons begrip van die wêreld.
Vandag is Fresh Kills nie meer 'n stortingsterrein nie. 'N Meer' abstrakte en teoretiese 'park, in die woorde van Melosi, word beplan om die perseel oor te neem, wat as die minder vyandige' Freshkills 'aangewys word. As dit voltooi is - dit is sedert 2008 aan die werk - sal dit groter wees as Central Park. Die grootste deel van die gebied is vir die publiek gesluit, maar 'n mens kan dit sien langs die New York State Route 440, waar enorme en kaal heuwels, met metaan-uitlaatpype, oor die snelweg hang. Die bruin, grasagtige heuwels, omring deur klein hondekruie en tawny hangende phragmites, is nie besonder mooi nie. As u egter nadink oor wat in hierdie heuwelagtige heuwels is, kan u nie meer verwonderd wees nie. Dit is grafheuwels, perverse ingenieurswese, en, soos Melosi skryf, "argiewe van materiaal en herinneringe." Ons ervaar gewoonlik asblik slegs op die plek van beskikking. Hier, naby nog ver, is die laaste rusplek.
Lees ons Land Erkenning, wat die unieke en blywende verhouding tussen inheemse mense en hul tradisionele gebied erken.
Deur geskiedenis te bestudeer, kan studente die vraag ondersoek: "hoe het dinge geword soos dit vandag is?" Geskiedeniskursusse pas die vraag toe op 'n wye verskeidenheid onderwerpe, van sosiale ongelykheid en bewegings vir sosiale verandering, tot politieke ontwikkelinge en militêre konflik, tot kommer oor die omgewing oor tyd. Almal leer die belangrikheid van konteks om die oorsake en gevolge van gebeure en ontwikkelings in die verlede te ondersoek. Op hierdie manier sal 'n graad in geskiedenis die manier waarop u vir die res van u lewe dink, bepaal.
Vikings van York
Ragnar Lothbrok, Erik Bloodaxe en Harald Hardrada is 'n drietal legendariese Viking -krygers. Aan die einde van hul loopbane vaar elke man sy langskepe stroomop na Jorvik, of York. Nie een van hulle het oorleef om die reis huis toe te maak nie.
Die eerste wat gesterf het, was Ragnar Lothbrok (of Shaggy Breeches). Die uitspraak is nog nie duidelik of daar werklik 'n historiese Ragnar was nie, maar die onstuimige verslag van sy dood was genoeg om York op die kaart te plaas wat die Viking Sagas betref.
Ragnar se tyd was verby toe hy skipbreuk aan die kus van Yorkshire was en in die hande van koning Aella van Northumbria val. Aella was 'n volbloed historiese figuur waarvan die heerskappy van Noord-Engeland getuig is deur die Angelsaksiese Kronieke. Maar hy regeer 'n koninkryk wat polities onstabiel was: dit het etlike geslagte lank onder Viking -aanvalle gely, begin in 793 toe die langskepe op Holy Island (Lindisfarne), die geestelike kragstasie van Northumbria, neerslaan.
Die koning was dus nie in 'n gemoed om gasvry te wees aan enige gestrande Vikings nie en toe Ragnar weier om sy naam te gee, gooi Aella hom in die mees onwaarskynlike omgewing van Yorkshire en 'n put vol slange. As ons die sages kan glo, was dit ook nie Ragnar se eerste ontmoeting met 'n slang nie. Verhale vertel dat hy as 'n jong man teen 'n draak veg, en hy oorleef net omdat hy vooraf sy klere in die pik gekook het. Hoe gelukkig was dit dan dat hy nog dieselfde beskermende klere aangehad het en koning Aelle se slange magteloos teen hom was! Maar die magie is weg sodra Ragnar sy klere ontneem is en die slange saamgedrom het vir die moord. Toe die gif sy bloedstroom binnedring, het die sterwende man 'n skrikwekkende profesie gemaak - dat sy seuns op York sou afdaal om hul vader se dood te wreek.
19de -eeuse kunstenaar se indruk van die teregstelling van Ragnar Lodbrok
As die sage -weergawe van Ragnar se dood fiksie is, dan is die Viking -vaslegging van York 'n onbetwiste feit. Engelse bronne identifiseer 'n Ingwar as 'n leier van die 'Great Heathen Army', maar dit is die sages wat ons die opwindende stap terug na Ragnar self neem deur hierdie Ingwar te identifiseer as een van die seuns van Hairy Breeches self en#8211 Ivar the Boneless.
York het in 866 aan die Vikings geval en koning Aella self is ses maande later dood in 'n onsuksesvolle poging om die stad terug te neem. Die Saga -tradisie smeek egter om te verskil, en die koning van Northumbrian het die lewe geneem vir die seun van Ragnar om hom met 'n duisend snye tot die Viking -weergawe van die dood te martel. Volgens die historikus Roberta Frank is die berugte "bloedarend" egter eintlik 'n sensasionele mislees van Viking -gedigte wat die roofvoëls oor die oorwinning van Aella se lyk pluk.
Uiteindelik is dit nie belangrik hoe koning Aella gesterf het nie. Toe die inheemse koningslyn weg is, het die familie van Ingwar/Ivar die beenlose vir die volgende halfeeu regeer totdat hulle ook verdring is deur 'n nuwe koning wat uit Skandinawië aangekom het.
Muntstuk van Erik Bloodaxe
Dit was Erik Bloodaxe, wat sy naam verdien het deur die genadelose uitskakeling van die vier broers wat tussen hom en die troon van Noorweë gestaan ​​het. Die politieke onrus in Noorweë het Erik uiteindelik gedwing om 'n nuwe koninkryk oorsee te vind. Nie alle historici is oortuig dat Erik eintlik in York uitgespoel het nie, en dit is so min as moontlik dat die koning met die naam muntstukke in die 940's iemand anders was as Bloodaxe. Die Sagas was egter nie in twyfel nie en het hom verewig as hy in sy koninklike saal in 'n reëndeurdrenkte Jorvik sit met sy vrou, die ewe genadelose koningin Gunnhild, aan sy sy.
Erik het nie 'n rustige tyd in York gehad nie. Die ontheemde Ivarrsons was nooit ver nie en albei Skandinawiese mededingers was nou bedreig deur 'n derde uitdager wat uit die suide kom.
Koning Eadred, kleinseun van Alfred die Grote, was naby genoeg om 'n lang skaduwee oor Northumbria self te werp. Erik was 'n struikelblok vir die eenwording van Engeland en toe hy die slagoffer word van die slanggat van die Northumbriese politiek, val#1 'n lokval en vermoor deur plaaslike mededingers in die Pennines in 954 toe koning Eadred die koninkryk York in die nuwe koninkryk sluit Engeland.
'N Eeu later word die prestasie bedreig. Dit was presies 200 jaar sedert die val van York vir die Vikings. Die jaar – natuurlik – was 1066.
Die stad spog nou met 15 000 siele, wat dit die tweede grootste in Engeland maak, maar dit sou die volgende Noorse koning wat na York sou kom, nooit weerhou nie: die reuse en onbetwisbare historiese Harald Sigurdsson. In sy jeug het hy die heerlikheid van Konstantinopel, die Nuwe Rome, gesien. Daar het Harald sy ambag as offisier in die elite -Varangiaanse garde geleer, met die verouderde keiserin Zoe as een van die vroulike bewonderaars van sy groot fisiese sjarme.
Terug in Noorweë neem hy die troon in 1046 toe en spandeer dan die volgende twee dekades om sy bynaam Hardrada, of Hard Ruler, van die Noorweërs te regverdig.
Toe die Engelse troon leeg raak met die dood van die kinderlose Edward die Belyder in Januarie 1066, was Hardrada onvermydelik een van die harde manne wat 'n bod vir die kroon gemaak het.
Harald –, die "donderbol van die Noorde" – arriveer in die Humber -riviermonding met 300 skepe in September 1066. Hy was van plan om voordeel te trek uit die onseker lojaliteit van die noordelike elite: 'n elite wat net twaalf maande tevore, dreig om weer van die Engelse koninkryk af te skei. Hulle beesvleis was by hul graaf, Tostig Godwinson, en die dreigement om hul lojaliteit aan die kroon terug te trek, was ernstig genoeg dat Tostig se magtigste bondgenoot sy steun kon terugtrek: sy eie broer Harold, graaf van Wessex.
'N Paar weke later kyk Tostig uit ballingskap toe sy broer as koning Harold II verkies word. Hy lek sy wonde terug en trek terug na Noorweë, maar nou was hy terug - saam met Hardrada by die inval in Engeland en die omverwerping van sy eie broer.
Soos altyd was beheer oor York die sleutel tot die beheer van die noorde. Die inval het goed begin, met die Noorweërs wat die plaaslike magte by Fulford op 20 September 1066 verslaan het. Die stad was gereed om hom te onderwerp, en gyselaars is van oorkant die kant af bymekaargemaak om vyf dae later by die tradisionele bymekaarkomplek van Stamford Bridge oorhandig te word. Maar in plaas van gyselaars, word die Noorweërs wat in die son ontspan, begroet met die stofwolk wat die aankoms van 'n tweede Engelse weermag aangekondig het, uit die suide opgetrek. Die dag eindig met die feit dat Harold Godwinson sy belofte nakom om sy Noorse naamgenoot ses voet Engelse grond te gee en nie meer nie.
Enige kans om die Viking -koninkryk York te laat herleef, het daardie dag by Hardrada gesterf. Hy was die laaste van die groot Vikings wat na York gekom het.
Toere deur die historiese York
Vir meer inligting oor toere na toere deur die historiese York, volg hierdie skakel.
Die New York Academy of History is 'n organisasie sonder winsoogmerk wat bestaan ​​uit mense wat hulself onderskei het in die praktyk van die geskiedenis van New York. Dit is daarop gemik om die studie daarvan aan te moedig, die sterkte daarvan te bepleit en die belange te verteenwoordig van diegene wat werklik in klaskamers, argiewe, historiese verenigings, biblioteke en ander plekke werk.
Lidmaatskap is slegs op uitnodiging beperk tot persone met 'n bewese rekord van prestasie in die geskiedenis van New York as skrywers, argivarisse, openbare historici, onderwysers, bibliotekarisse, administrateurs en soortgelyke prestasies. Ons het 'n uitstekende groep van ongeveer 200 mense wat deur die genote gekies is. Verblyf in die staat is nie nodig nie. Hierdie nie-winsgewende groep (5013c), wat in 2007 gestig is, is in 2008 in die staat New York opgeneem.
Die NYAH hoop om die historiese gemeenskap te verenig en die belange van die geskiedenis van die staat New York te verdedig. Die NYAH erken die prestasies van sy lede deur die toekenning van die Herbert H. Lehman -prys vir onderskeiding in geleerdheid en vir onderskeiding in diens. Dit publiseer 'n informele e-nuusbrief, hou formele en informele vergaderings en hou mede-konferensies.
New York Academy of History | Herbert H. Lehman Sentrum vir Amerikaanse geskiedenis | Columbia Universiteit | 420 W. 118ste St. MV 3359 | New York NY 10027
The Immigrant History of the NYC Neighborhood Behind 'In the Heights '
Die omgewing van Lin-Manuel Miranda 's In die hoogtes is net so sentraal in die musiekspel as die karakters. Die tuiste van 'n lewendige Latino -gemeenskap, Washington Heights, in die volksmond bekend as " Little Dominican Republic, " word lewendig op die verhoog en op die skerm, wat elke toneel met 'n onmiskenbare, polsende teenwoordigheid deurdring. Geleë in die noordelikste deel van Manhattan, tussen 155th Street en 195th Street, is die storie in die buurt 'n verhaal van swaarkry, voorspoed en gemeenskaplike gees en temas wat gepas weerspieël word in die Tony Award –winnende musiekblyspel. Die filmverwerking van In die hoogtes debuteer hierdie week in teaters en op HBO Max.
Miranda, wat van kleins af betrokke was by toneelstukke, sê dat die gebrek aan Latino-verteenwoordiging in Broadway en Hollywood hom deels geïnspireer het om 'n werk te skep wat 'n positiewe lig op immigrante van Latino skyn, in teenstelling met die eendimensionele bendelede te sien in die klassieke 1957 -musiekspel westekant storie. As iemand wat grootgeword het in Inwood, die buurt hiernaas, was die begeerte om van gewelddadige stereotipes weg te breek persoonlik vir Miranda. In die skryffases het hy die toneelstuk in sy tweede jaar aan die Wesleyan -universiteit beroemd geskryf en uit sy eie lewenservarings geput om iets te skep wat eerlik was, en hy praat oor hoeveel van sy eie lewens die meeste is belangrike herinneringe het eintlik plaasgevind in Washington Heights, waar hy vandag nog woon.
Teen die tyd dat Miranda grootgeword het, is die woonbuurt al lank as 'n toevlugsoord vir immigrante beskou op soek na die Amerikaanse droom. Maar toe dit eers in die 1800's ontwikkel is, was dit die gebied wat welgestelde New Yorkers tuisgemaak het. Regale landgoedere, soos dié van die beroemde natuurkundige John James Audubon, het voordeel getrek uit die golwende heuwels en uitsigte oor die water. Benewens die fisieke skoonheid van die buurt, het dit belangstelling getrek vir die historiese betekenis daarvan, aangesien dit die tuiste was van Fort Washington, 'n strategiese verdedigingspunt in die Kontinentale weermag se pogings om New York te beskerm teen die Britte tydens die Revolusionêre Oorlog.
Teen die jaar 1900 het die gesig van Washington Heights begin verander. Namate welgestelde gesinne hul boedels na die suide verhuis het, ontwikkel hulle saam met Fifth Avenue van vandag en die Upper East Side en Washington Heights 'n enklave vir immigrante uit Europa. Die Iere, wat aan die Groot Aartappelhongersnood ontsnap het, vestig hulle in die buurt nadat die Lower East Side onherbergsaam was. 'N Paar dekades later het Duitse Jode, wat gevlug het van antisemitisme in die nasleep van die Nazi-bewind aan bewind gekom, in Washington Heights gekom in sulke getalle dat die buurt bekend gestaan ​​het as " Frankfurt-on-the-Hudson. &# 8221 Later vestig immigrante uit Griekeland, wie se bevolking in New York in die 1960's 'n hoogtepunt bereik het, hulle daar.
Maar namate hierdie groepe stadiger posisies in die stad gekry het, begin hulle handel dryf in Washington Heights vir aantrekliker vaste eiendom, wat die geleentheid skep vir 'n nuwe golf immigrante, hierdie keer uit Latyns -Amerika, om die gebied hul eie te noem. Soos gedokumenteer deur die Center for Puerto Rican Studies aan Hunter College, het ongeveer 4 000 Puerto Ricans jaarliks ​​tussen die jare 1946 en 1956 na die Verenigde State gemigreer. , verhuis, verander die woonbuurt in 'n grotendeels Latino barrio, 'n eienskap wat tot vandag toe gebly het.
Plaaslike inwoners noem Washington Heights 'Little Dominican Republic'. Hier is 'n toneel uit die filmverwerking van In die hoogtes. (Macall Polay)
Robert Snyder, 'n historikus aan die Rutgers Universiteit, sê dat Dominikaanse immigrante so 'n groot impak op die gebied gehad het omdat hulle vinnig tuisverenigings, politieke organisasies, sportklubs en restaurante gestig het. Wat volgens Snyder besonder uniek was aan die Dominikaanse gemeenskap, was dat hulle met die koms van lugreise ook huis toe kon reis, kinders vir die somer na hul grootouers kon stuur en kon inskakel op besighede wat nog steeds gevestig was in die DR, die Dominikaanse Republiek.
Hulle het een voet in die D.R. en een voet in NYC, " sê Snyder, van die besondere nabyheid wat Dominikaners gehelp het om 'n gemeenskap op te rig waarvan die klanke en reuke van die alomteenwoordigheid van Spaans, die teenwoordigheid van die Dominikaanse vlag, die botanika's wat geurige wierook verkoop het, en#8212 was dinge wat Dominikane was saam met hulle na New York gebring.
Net soos die Kubane, die Mexikane en die Puerto Ricaanse immigrante wat voor hulle gekom het, het die Dominikaanse gemeenskap van Washington Heights aangekom om hul merk te maak, en Ramona Hernandez, 'n sosioloog en die direkteur van die City College of New York se Dominikaanse Studies Instituut. Dit was hul vasbeslotenheid om, in kombinasie met hul energie, die begeerte, die bereidwilligheid om alles te doen wat nodig is om te vorder, te weerstaan, en sy sê dat sy 'n soort permanensie aan die gebied verleen het.
Klein woongeboue, wat meer as een gesin in 'n enkele woonstel kan huisves, was kenmerkend van die woonbuurt. Met vyf of ses verdiepings elk, het hierdie klein geboue die Dominikane herinner aan die casitas terug by die huis, sê Hernandez, wat verduidelik dat hierdie geboue ook daartoe gelei het dat soveel Dominikaners in werklikheid op dieselfde plek kon konsentreer. Bo -Manhattan, insluitend Washington Heights, beskik oor die grootste bevolking Dominikaners in die hele New York.
Maar toe Latino's intrek, het die gesprek rondom Washington Heights begin verander. Sodra Latino's daarheen begin trek, begin iets interessants gebeur, en#8221 verduidelik Hernandez. Alhoewel wit inwoners om allerhande redes die Heights begin verlaat het, het sy gesê dat u 'n woonbuurt het wat agteruitgaan. As mense vertrek, neem hulle hul besighede, wat hulle daar ingebring het, saam. Dit was die visie wat u in die vroeë jare gehad het. "
'N Foto van die Riviera uit 1910 in 156th Street en Riverside Drive (Publieke domein via Wikimedia Commons)
History of York - Geskiedenis
Voordat die Europeërs in New York aangekom het, was die land bewoon deur inheemse Amerikaners. Daar was twee groot groepe inheemse Amerikaners: die Iroquois en die Algonquian volke. Die Iroquois het 'n alliansie gevorm van stamme genaamd die Five Nations, wat die Mohawk, Oneida, Cayuga, Onondaga en die Seneca insluit. Later sou die Tuscarora aansluit en dit tot die Sesnasies maak. Hierdie alliansie het die eerste demokrasie in die Amerikas gevorm.
Die Empire State -gebou deur Unknown
In 1609 het die Engelse ontdekkingsreisiger Henry Hudson New Yorkbaai en die Hudsonrivier gevind terwyl hy vir die Nederlanders verken het. Die Nederlanders het aanspraak gemaak op die omliggende grond en begin om die gebied te vestig. Hulle het met die inboorlinge handel gedryf vir beverpelse wat destyds in Europa gewild was vir die maak van hoede.
Die eerste Nederlandse nedersetting was Fort Nassau wat in 1614 gestig is. Binnekort is meer nedersettings gebou, waaronder Fort Orange in 1624 (wat later Albany sou word) en Fort Amsterdam in 1625. Fort Amsterdam sou die stad word New Amsterdam wat later New York sou word . Over the next several years, the Dutch colony continued to grow. People from many countries moved into the area including many from England.
Prometheus at the west end of the sunken plaza, otherwise known as the ice-skating rink. Right next to this statute is where the Rockefeller Christmas Tree is placed every year, glorifying the aesthetic this artwork provides. In front of the statue was placed a fountain. Die Prometheus piece became the 4 th most famous piece of sculpture in America. Another sculptor that had a large impact in art was Lew Lawrie. Lawrie has 14 pieces across three blocks in Rockefeller Center. Some of his best known works are Mammoth Bronze Atlas, placed at the International building forecourt, and a 37 foot high statute symbolic at "wisdom" as a god-like figure. This figure holds a draftsman's compass.
"Fine Unity of Theme Discerned in Survey of Art of Many Types at Rockefeller Center." Die Washington Post (1923-1954), Washington, D.C., 1935.
Kyk die video: Wat is die geskiedenis van sensuur in SA? - PRONTUIT. Sensuur - Seg 1. 20 Mei 2019. kykNET (Januarie 2022).