Wat is 'n tamatieplant en waarvoor hou dit? - Versamelings
Wat is 'n tamatieplant en waarvoor hou dit?
'N Karmosynse skat van vitamiene. Deel 2
Lees die eerste gedeelte: Nuttige eienskappe van tamaties. Geskiedenis van tamaties. Tamatiesoorte en basters
Wat is 'n tamatieplant?
Die tamatiestam is kruidagtig, sappig en gee maklik wortels in 'n vogtige omgewing. op die stingel, in die oksels van die blare, verskyn baie lote - stiefkinders waarop weer stiefkinders gevorm word.
Vertakking (onbepaalde variëteite) kan honderde daarvan bevat. Die hoogte van die plant kan van 15-20 cm tot 5 m wees. Die blare van tamaties is pinnetjies, gesny in skywe met 'n min of meer gerimpelde oppervlak. Standaardvariëteite het dikker, kort-petioliseerde sinkblare. In noordelike variëteite is die blare kleiner en ligter as in die suide.
Die blomme word in bloeiwyses versamel - 'n krul, wat in die praktyk 'n kwas genoem word. Die borsels in sommige variëteite het 'n eenvoudiger struktuur, in ander is dit verskeie vertakte krulle. Geen verband met die oes is egter vasgestel nie, aangesien die plant nie al die eierstokke wat op die borsels gevorm word, kan voed nie, en dit afval.
Tamaties is tipies selfbestuiwend. Die helmknoppies bars wanneer dit ryp is, en vorm splete in die lengte, en stuifmeel stort uit die helmknoppe in die kegelvormige buis en val op die stigma van die stamper. In baie vogtige lug en by lae temperature (onder 12 ° C) kom bestuiwing van blomme egter amper nie voor nie. Selfbestuiwing is ook moeilik by hoë temperature (meer as 35 ° C), met droë grond, gebrek aan lig en onbehoorlike plantvoeding. Insekte besoek selde tamaties, hulle word afgeskrik deur die skerp reuk van geel vloeistof wat deur die klierhare op die stingels, blare, stingels en kelkblare afgeskei word.
Tamatievrugte kom in verskillende vorms voor - van plat, rond, tot langwerpig ovaal. Grootte en vorm hang nie net af van variëteite nie, maar ook van groeitoestande. Die vrugte (bessie) is sappig, vlesig, met 'n aangename soet-suur of soet smaak. In die meeste variëteite is die kleur van die vrugte rooi, minder gereeld pienk, en slegs 'n paar variëteite is geel, geelwit of pers van kleur.
Tamaties het 'n uitsonderlike vermoë om vrugte te vorm: tot 500 vrugte word op sommige plante van sommige variëteite gevorm.
Tamatiesaad is geelgrys, puberteer. Een gram bevat tot 200-300 daarvan. Afhangend van die mate van volwassenheid van saad en bewaringstoestande, duur hulle ontkiemingskapasiteit 6-8 jaar. Die ontkieming van saad moet egter altyd nagegaan word voordat dit gesaai word.
Die wortelstelsel van tamaties is baie afhanklik van die verbouingsmetode en variëteit: sonder om dit uit te plant, word dit dieper tot 1-2 meter en versprei dit tot 1,5-2,5 meter in deursnee, met die saailingmetode vir die groei van sterk vertakte wortels van tamaties. hoofsaaklik in die boonste grondlaag van 20-30 sentimeter.
Waarvan hou 'n tamatie?
Tamaties, soos enige ander plant, kan 'n hoë opbrengs lewer as dit betyds voorsien word met al die nodige toestande vir normale groei en ontwikkeling.
Temperatuurtoestande. Tamatie, as 'n tropiese plant, groei die beste in warm toestande. In die praktyk word geglo dat standaardvariëteite tamaties nie blom by temperature onder 15 ° C nie, ophou groei by 10 ° C en selfs met effense ryp sterf. Eksperimente het vasgestel dat die groei van tamaties by temperature bo 30 ° C vertraag, en by temperature bo 35 ° C stop dit heeltemal. Die beste temperatuur vir die groei en ontwikkeling van tamaties is 20-25 ° C.
Die beste temperatuur vir groei en ontwikkeling van plante is bedags 20-25 ° C en snags 16-18 ° C. Grondtemperatuur moet 20-22 ° C wees. Die optimale temperatuur vir besproeiingswater is 20-25 ° C. Die verskil tussen dag- en nagtemperature moet tussen 5-7 ° C wees, anders word voeding, vrugset en die kwaliteit daarvan verminder. Vroeë rypwordvariëteite het 'n meer aktiewe ensiematiese stelsel, dus verdra dit beter 'n korttermyn kouekou tot +6 ... + 8 ° C, as die temperatuur gedurende die dag tussen 17 en 22 ° C is.
Skyn. Tamaties is baie sensitief vir lig en sonlig. Die aantal sonure, die intensiteit van die straling van stralingsenergie, is van kardinale belang om blomme en vrugte te versnel. Optimale verligting, afhangend van die graad, is 12,5-17,5 duisend lux. Met 'n beligting van 5 duisend lux, is die ontwikkeling van die bloeiwyse buitengewoon stadig, en met 2,7 duisend lux stop dit heeltemal. Gesaai gedurende die laagste ligperiode (19 Desember), sal die tamatie op die 85ste dag blom vanaf ontkieming; toe dit op 5 Februarie gesaai is, het die blom onderskeidelik op die 55ste dag en op 1 Junie op die 40ste dag plaasgevind. Tamaties groei goed en dra vrugte met kort en lang dae.
Humiditeit. Tamaties eis grondvog. Wanneer die bossies groei en hul blaaroppervlak vergroot, verdamp die plante baie water. Die grootste behoefte aan water in tamaties tydens saadontkieming en tydens vrugte is 80-85% van die totale veldvog.
Wanneer saailinge gekweek word vanaf plant tot vrug, moet die natmaak van die grond beperk word. Sterk natmaak gedurende hierdie periodes is die grootste fout, waardeur die saailinge uitgerek word, die plante "vet" word, die vrugte versleg. Tamaties hou daarvan om hul "kop" droog te hê, en hul "bene" klam.
Dit moet onthou word en te veel lugvogtigheid in kweekhuise en skuilings hanteer word, aangesien plante deur apikale verrotting van die vrugte beïnvloed kan word.
Die basiese reël is om selde nat te maak, maar die grond deeglik te week en verhoogde ventilasie te skep.
Met 'n gebrek aan vog val blomme, borsels en eierstokke af. Met 'n skerp verandering in gronddroogte met oormatige grondvog, word vrugtekraak waargeneem.
Grondvoedingstoestande. Tamaties kan in 'n wye verskeidenheid gronde groei, maar hulle floreer op ligter, meer gestruktureerde, goed verhitte gronde. Op watter grond ook al gekweek word, is dit nodig om die grond vrugbaar te maak om hoë opbrengste te verkry. Dit is onmoontlik om mis en onryp organiese bemestingstowwe onder tamaties toe te dien, want dit veroorsaak oormatige groei van die plant, verdikking van die stam, 'n toename in blaargrootte, oorvloedige blom, baie stiefkinders verskyn, en dit alles is skadelik vir die vrug en die opbrengs daarvan.
Om hoë opbrengste tamaties te verkry, moet minerale kunsmis gebruik word. Van die belangrikste voedingstowwe verbruik tamaties die meeste kalium, kalsium, stikstof en fosfor. Om hierdie plant te behaag, moet u die rol van elke element ken en in watter groeitydperke dit 'n tamatie benodig.
Fosfor is buitengewoon belangrik in die vrugvorming van tamaties. Byna al die assimileerbare fosfor (94%) word vir vrugte-ontwikkeling gebruik. Fosfor moet in voldoende hoeveelhede toegedien word, veral in die eerste maand van die tamatiekweek, aangesien dit wortelgroei, die vorming van generatiewe organe en vroeëre blom, bevordering van vrugte, vinniger opbrengs en verhoogde suikerinhoud bevorder.
Met 'n gebrek aan fosfor hou tamaties op met groei, dit wil sê hulle word dun en dwergagtig. Ovariumvorming en rypwording van vrugte word vertraag. Die blare word eers blougroen, dan grys, en die stam en blaarsteeltjies is lila-bruin van kleur. Met 'n gebrek aan fosfor, neem plante nie stikstof op nie.
StikstofSoos fosfor, is dit 'n noodsaaklike voedingstof wat nodig is vir die vorming van alle vegetatiewe dele van 'n plant. Die korrekte voeding van tamaties met matige dosisse stikstof verhoog die vorming van vrugte en die vulsel van tamaties.
Sowel 'n tekort as 'n oormaat stikstof kan die opbrengs van hierdie gewas drasties verminder. Met 'n relatiewe oormaat stikstofvoeding, ontwikkel tamaties 'n kragtige blaarstamapparaat ("vet") tot nadeel van vrugvorming; rypwording van vrugte vertraag; verminderde weerstand teen siektes. In die toekoms begin die blare krul, donkergeel vlekke verskyn tussen hul are.
Aan die ander kant reageer tamaties skerp op 'n tekort aan stikstof: tydens stikstofhonger word die groei van stingels en blare skerp vertraag; die hele plant word liggeel; vergeling van blare begin vanaf die hoofaar tot by die rande; die onderste blare kry 'n grys-geel kleur en val af, die vorming van vrugte word skerp verminder.
Kalium nodig vir die vorming van stingels en eierstokke, vir die aktiewe assimilasie van koolstofdioksied, die vorming van koolhidrate (stysel, suikers). Met 'n gebrek aan kalium, stop die groei van die stingels. Plante begin droog word. Geelbruin kolletjies verskyn langs die rante van die blare wat na die middel versprei. Die blare krul om die kante en sterf af. Vlekke verskyn op die vrugte.
Kalsium noodsaaklik vir die normale groei van blare, stimuleer dit die groei van wortels, maak die stam sterk en veerkragtig die hele plant. Kalsium verbeter die opname van ander voedselelemente deur die plant. Terselfdertyd veroorsaak 'n oormaat kalsium, soos die gebrek daaraan, die abnormale ontwikkeling van tamaties. Dus, van 'n oormaat kalsium, ontwikkel die apikale knoppe swak, stop dit groei, die blare word geel en val vroegtydig af, die vrugte bly klein.
Met 'n gebrek aan kalsium, kry die plante tekens van verwelking, groei die knoppe en die toppe van die stingels af, 'n geelgrys vlek verskyn op die boonste blare, dan word hulle geel, kry 'n fles, droog uit en val af. Nuwe blare sterf ook gou af, en net die laagste blare bly aktief; die wortels vertak sterk, maar verleng nie, die opbrengs word skerp verlaag. Met 'n gebrek aan lig in kweekhuise, is 'n bietjie meer kalsium nodig.
Benewens bogenoemde elemente, wat in die meeste hoeveelhede deur tamaties verbruik word, benodig hulle ook yster, boor, mangaan, sink, magnesium, swael, koper, ens. Hierdie elemente word in klein hoeveelhede benodig, daarom word dit gewoonlik spore genoem elemente. Die gebrek aan spoorelemente in die grond lei tot verskillende afwykings in die ontwikkeling van plante en tot 'n afname in opbrengs.
So, yster is 'n deel van blaarchlorofil, en in die afwesigheid daarvan verhelder die blare of word hulle wit (chlorose) en kan dit dus nie lugkoolstofdioksied assimileer nie. Chlorotiese plante dra nie vrugte nie en sterf as hulle nie met ystervitrioel bevrug word nie.
Mangaan... Dit word, soos yster, in 'n onbeduidende hoeveelheid benodig (1 gram kunsmis word in 10 liter water opgelos, 1 liter oplossing word vir 20 plante verbruik). Mangaan bevorder vrugvorming. By gebrek aan mangaan ontwikkel jong lote en ogies swak, kry hulle 'n ligte geel kleur, en blomknoppe word bruin en val af, of bevrugting van blomme kom nie voor nie.
Bor. Boortekort stop die groei van plante; die vloei van koolhidrate na die vrugorgane word vertraag, die groeipunte en knoppe word bruin en sterf af, die eierstokke val af. Die blaarlem aan die onderkant word geel en sak dan inmekaar, en bly slegs aan die punt van die blaar. Stingels onder boorhonger word broos, blaarsteelblare kry 'n helderbruin kleur. Op die gepreserveerde vrugte verskyn donker kolle oor die hele oppervlak. Die punte van die wortels begin afsterf.
Magnesium verhoog die groei van die wortelstelsel, bevorder die beweging van voedingstowwe en bowenal fosfor van ou blare en stamme na groeiende organe. Met 'n gebrek aan magnesium word die stamme uiters dun en swak, en die groeipunte is langwerpig en styf. Die blare styg opwaarts of kry 'n kelkvorm, die kleur tussen die are word geel-wit, die are self bly groen.
Die beste bekostigbare kunsmis wat spoorelemente bevat, is houtas, wat tot 30 nuttige voedingstowwe bevat. Daar moet onthou word dat dit onmoontlik is om as toe te voeg aan vloeibare bemesting met organiese kunsmis (mis, mis, mis), aangesien die ontledende stikstof in die vorm van ammoniak plantbrandwonde kan veroorsaak.
Lees die derde deel: Hoe om tamatiesaailinge te kweek →
Doktor in die Landbouwetenskappe,
All-Union Research Institute of Plant Industry vernoem na V.I. N. I. Vavilova
Waarna moet u kyk as u poinsettia vir die vakansie in die winkel koop?
As u nog nie die kans gehad het om 'n "Kersster" tuis te kweek nie, en u dit die eerste keer op die vooraand van Kersfees of Nuwejaar gaan koop, sodat dit gedurende die vakansie lekker sal wees en goed sal groei in die woonstel na hulle, is dit belangrik om aandag te skenk aan sommige van die nuanses wat reeds in die winkel is.
Eerstens, ondersoek die plant deeglik - dit moet sterk en gesond lyk, die blare moet nie hang, uitdroog of krul nie (waarskynlik dui dit op 'n oortreding van die temperatuur- of humiditeitstoestande). Moenie 'mislei' word deur die beloftes van die verkopers dat as u die plant net na die woonstel bring, dit magies tot lewe sal kom nie.
Tweedens moet poinsettia-blomme (jy weet reeds dat dit klein en geelgroen is, geleë in die "kern" van die ster vanaf die helder groot blare van die skutblare). As hulle heeltemal geblom het, beteken dit dat die plant al lank blom - en hoe lank is onbekend. Daar is 'n groot risiko dat dit, wanneer u huis toe gebring word, die blare in die nabye toekoms sal begin afwerp.
Derdens is dit belangrik om nie die blom te vries tydens die aflewering nie - van die koue, trekke en skielike spronge in temperatuur, gooi die poinsettia weer net sy blare af.
Vierdens, skat die grootte van die pot waarin u die poinsettia gekoop het. Vir die gemak van vervoer word plante gewoonlik voor die vakansie in baie klein houers gebring - vir 'n volwaardige bestaan ​​het dit dalk net nie genoeg plek nie. Daarom kan dit die moeite werd wees om die gekoopte blom noukeurig in 'n groter pot oor te plaas en vars vrugbare grondmengsel by te voeg.
Soos u kan sien, is daar niks moeilik om beide blom- en vegetatiewe poinsettia te versorg nie. Moet dit nie as 'n 'weggooibare blom' beskou nie en gooi dit weg na blom - help die plant om 'n kort rusperiode te oorleef, en die "Kersster" sal oor 'n paar maande weer lewe kry.
As u daarvan hou om vars potblomme vir die vakansie te gee en te ontvang, sal ons volgende materiaal ook handig te pas kom.
Binnenshuise aspersies kan vermeerder deur sade (soos hierbo breedvoerig beskryf), steggies en die verdeling van die bos. Nie elke spesie is geskik vir al drie die teelmetodes nie. Die aspersies van Sprenger en Meyer, sowel as pinnetjies, reproduseer goed met sade. Volwasse plante is geskik vir verdeling, wat die wortelstelsel pynloos kan herstel. As u 'n voortplantingsmetode deur steggies kies, is die risiko groot dat nie alle saailinge wortel skiet nie.
Die maklikste manier om aspersies te vermeerder, is deur verdeling. Dit word aanbeveel om dit tydens die oorplanting te doen. Die belangrikste ding is om die trosse van die plant noukeurig met die risoom te skei, die ou aarde skoon te maak en visueel te sorg dat die wortels gesond is. Die bos word in voorbereide klam grond geplant. Dit word aanbeveel om die blom die eerste keer koel te hou en dit gereeld nat te lei.
'N Maand later word die' nuweling 'na 'n permanente plek oorgeplaas.
Sny word beskou as die moeilikste nie net as gevolg van die swak oorlewingsyfer van plante nie, maar ook as gevolg van die prosedure self.
Dit is belangrik om die regte tak te kies om te sny - dit moet sterk lote van verlede jaar wees. Maar 'n te kort stompie moet nie op die blom bly nie, anders groei dit nie.
Sny steggies van 15 sentimeter met 'n skerp alkoholisme, en laat 4-5 kladodes op elkeen. Dit word nie aanbeveel om met 'n skêr te sny nie, aangesien dit die stam verpletter.
Steggies word geplant in 'n mengsel van turf, perliet en sand, gegooi in 'n deursigtige glas. Die glas moet nie te groot wees nie - dit is 'n vermorsing van grond en dit sal ongemaklik wees om na die voorkoms van wortels te kyk.
Die bekers word op 'n warm, goed beligte plek geplaas en bedek met 'n plastiek- of glasdop.
Die saailinge word elke dag geventileer en effens bevogtig. Dit is raadsaam dat die kondensdruppels nie die groen raak nie.
Na 'n maand moet die wortels in die glas sigbaar wees. Laat die sny daarin nog 'n paar weke groei as die grootte van die beker dit toelaat.
Na 2 weke word die sny in 'n permanente pot oorgeplant.
Raadpleeg die volgende video vir wenke oor die uitplant van aspersies.
Die sedumpers is 'n meerjarige vetplant wat tot die genus Tolstyankovye behoort. Afhangend van die gebied en die groeitoestande, bereik dit 'n hoogte van 20 tot 65 cm. Die plant het 'n bosagtige vorm, bestaan ​​uit verskeie reguit en sterk stingels met vlesige groen blare. Die blare is groot, afgerond, na die basis toe. 'N Kenmerk van die blom is dat die stam teen die winter afsterf en in die lente weer ontkiem.
Van Julie tot September is klipkruid in die blomstadium. Verskeie klein blommetjies met gereelde vorm word in uitgebreide bloeiwyses versamel en 'n deursnee van tot 15 cm bereik. Die kelk van elke blom bestaan ​​uit vyf groen blomblare, die kroonblare bestaan ​​ook uit 5 blomblare, maar pers. Die sedum is 'n uitstekende herfsheuningplant, dus jy kan gereeld werkende bye op die bloeiwyses sien. Vanaf 1 hektaar aanplant by die uitgang word tot 35 kg hoëgraadse heuning verkry, wat 'n wonderlike goue tint en medisinale eienskappe het.
Van Augustus tot Oktober begin die vrugperiode. Die vrugte van die plant is meerblaar, met talle ovale sade, 1-1,5 mm groot.
Hoe lyk konynkool of pers sedum op die foto:
Nigella (Nigella) is 'n soort eenjarige kruidagtige plante wat tot die Buttercup-familie behoort. Die mense noem hierdie blom anders: "wilde venkel", "neutmuskaatblom", "meisie in groen", "Italiaanse koljander", "swart komyn", maar meer dikwels "nigella" vir die sade van kolswart kleur. Al hierdie name dui nie net op die fyn skoonheid van die blom nie, maar ook op die voordelige eienskappe van sade, wat al lank gebruik word in kook, parfuum en medisyne.
Nigella, of Nigella
Ongeveer 25 spesies nigella is bekend, versprei in Noord-Afrika, Wes-Asië en Europa. Hiervan word slegs 10-11 spesies in Oos-Europa aangetref. Bloemiste groei hoofsaaklik twee soorte:
Nigella Spaans (Nigella hispanica) Is 'n vinnig groeiende plant met geurige donkerblou blomme, wat produsente lok met 'n oorvloed helder meeldrade en 'n rooi eierstok, wat na blom in 'n groot vrug verander
Nigella Damaskus (Nigella damascena) - 'n plant van tot 35-45 cm hoog met ongewone wit, blou en hemelsblou blomme, omring deur dekoratiewe blare wat deurmekaar gesny is.