Simon Johannes Carmiggelt (Den Haag, 7 Oktober 1913 – Amsterdam, 30 November 1987) was 'n Nederlandse joernalis, skrywer en digter. Onder die pseudoniem Kronkel publiseer hy byna veertig jaar feitlik daagliks 'n rubriekstuk in die dagblad Die Parool, waarvan hy 'n seleksie jaarliks bundel en vir die televisie voordra, welke hom baie populêr maak. Hy skryf kabaretstukke vir onder meer Wim Kan en Wim Sonneveld, waaronder Sonneveld se konferensies Croquetten en De jongens. In 1961 word die Constantijn Huygens-prys aan hom toegeken en in 1977 die P.C. Hooft-prys vir die jaar 1974.
Carmiggelt leer in sy geboortestad Den Haag oor die joernalistiek. Einde 1931 was hy aangestel by die Haagse uitgawe van Die Volk. Naas toneelresensies en verslae oor mindere regsake, het hy ook vanaf 1936 die rubriek Kleinigheden geskryf, te wete die voorloper van die Kronkels stukke. Hy lewer verslae oor die byeenkomste van die NSB, omdat sy koerant die ware aard daarvan wil toon. Op 6 September 1939 trou hy met Tiny de Goey. In 1940, net voor die uitbreek van die oorlog, verskyn sy eerste boek, Vijftig dwaasheden, 'n seleksie uit Kleinigheden. Vanaf Julie 1940 bepaal die besetter die koers van die koerant en Carmiggelt en sy broer Jan bedank. Nog dieselfde jaar geword hy pers-agent van die Residentie Tooneel. In Julie 1941 aanvaar hy sy ontslag as synde die enigste medewerker wat geweier het om die Ariërverklaring te teken. Hy skryf die speurroman Johan Justus Jacob om 'n uitgewery te help waar Jode werk, gesien die ontslag van Jode wat elders besig was om plaas te vind.
In 1942 word sy seun Frank gebore en begin die onwettig opgerigte koerant Die Parool te verskyn. Hoewel Carmiggelt 'n gesin het, werk hy egter hieraan mee. In 1943 kom sy broer, wat aktief was in die versetbeweging, om in kamp Vught, verraai deur die toedoen van sy vriend die ekonoom Friedrich Weinreb. Carmiggelt raak mettertyd nouer betokke by die koerant en hy neem die verantwoordelikheid van die tegniese aspekte van die drukkery oor. Toe Den Haag te gevaarlik vir hom word verhuis hy na die Amsterdamse Reguliersgracht, en later na die Egelantiersgracht, waar hy die Hongerwinter en die bevryding deurbring. By bevryding verhuis die Carmiggelts na 'n woonstel aan die Eerste Weteringplantsoen. Na die bevryding bly hy verbind aan die nou wettige koerant, en skryf hy vanaf 24 Oktober 1946 onder die naam Kronkel 'n daagliks rubriek wat gou gewild word en vir jare die identiteit van die koerant help vorm.
Carmiggelt was goed bevriend met Wim Kan, maar die bekendste persoon op sy Kronkels-gebaseerde konferensies was van Sonneveld. In 1956 was Carmiggelt vir die eers op die televisie te sien, waarop hy vanaf 1965 met reëlmaat verskyn. Sy verskyning sou weldra 'n minder vrolike en meer sombere aard verkry. Van 1971 tot 1975 tree hy in korrespondensie met Gerard Reve. In 1972 ondervind hy 'n geestelike en fisieke ineenstorting en word hy aangesê om sy drankverbruik te staak. In 1977 word die P.C. Hooft-prys vir 1974 aan hom toegeken en dieselfde jaar uitgereik.
Nadat hy in 1978 pensioen-geregtigde leeftyd behaal, het Carmiggelt aanvanklik nog ses keer per week in die koerant geskryf, maar in 1980 halveer hy die bydrae en ten tyde van sy heel latere rubrieke in 1983 verskyn dit maar een maal per week in die koerant. In dié periode bloei 'n liefdesverhouding op tussen Carmiggelt en die rubriekskrywer Renate Rubinstein van die Vrye Nederland. In die laaste jare van sy lewe skryf hy egter nie meer nie. In 1987 geword diabetes gediagnoseer. Hy sterf weens 'n tweede Hartaanval, enkele weke nadat 'n eerste hom reeds verswak het.
Carmiggelt word enkele kere bekroon: in 1953 ontvang hy 'n prys van die Haagse Jan Campert-stigting, in 1961 ken dieselfde stigting aan hom die Constantijn Huygens-prys toe vir sy volledige oeuvre, in 1967 ontvang hy die vyfjaarlikse Boekenverkopersprijs, en in 1974 die hoogste Nederlandse literêre onderskeiding: die P.C. Hooft-prys. Hy ontvang ook die volgende pryse: