Skildery van Osman I - Inligting
Skildery van Osman I
The Occult Art of Austin Osman Spare: Child Prodigy, Anti-Nazi, en " moontlik die grootste Engelse towenaar van die twintigste eeu "
'Want ek is ek: die waarheid van my eie sfinks, konflik, chaos, draaikolk en#8211 asimmetries vir alle ritmes, skuins op alle paaie. Ek is die prisma tussen swart en wit: my eie eenheid in tweeledigheid. "
Austin Osman Spare is moontlik 'een van die mees misgekykte figure in die Britse kunsgeskiedenis', sê die legendariese grafiese romanskrywer Alan Moore. Maar hy het dikwels 'n weg van byna onduidelikheid gekies, aangesien die kreatiewe visie wat sy kuns geïnspireer het hom ook 'moontlik die grootste Engelse towenaar van die twintigste eeu' gemaak het. Towenaars wen selde blywende roem, afgesien van berugte figure soos Aleister Crowley, met wie Spare 'n vroeë verbintenis gehad het. Die meeste toegewyde okkultiste het minder Faustiaanse bekommernisse. Vir Spare was towerkuns 'n manier om begeertes te verwesenlik wat hy geglo het dat hy slegs kon leer deur te kommunikeer met 'n ontwykende, atavistiese onderbewuste Self.
Spare was 'n wonderlike tekenaar van jongs af en was die jongste wat by die Royal Academy in Londen uitgestal het. In 1904, op sewentienjarige ouderdom, wen hy 'n beurs aan die Royal College of Art. John Singer Sargent noem hom 'n 'genie'. Engelse kunstenaar G.F. Watts verklaar dat hy "reeds genoeg gedoen het om sy roem te regverdig." Spare put inspirasie uit Watts, Charles Ricketts, Edmund Sullivan, Aubrey Beardsley, die pragtige groteske van Art Nouveau en literêre aspirasies van die Pre-Raphaeliete. Aangesien hy vroeg bekend geword het, publiseer hy ook sy eerste grimoire, Aarde Inferno, geïnspireer deur Dante en die geskrifte van Madame Blavatsky.
Namate Spare se kuns meer uitdrukking gee aan sy okkultisme, is sommige kritici minder entoesiasties daaroor. Van sy eerste groot solo -uitstalling in 1907, Die Waarnemer het opgemerk: "Mnr. Spare se kuns is abnormaal, ongesond, fantasties en onverstaanbaar. " Tog het hy ryk beskermhere, gereelde kommissies en word hy voortdurend erken vir sy buitengewone talent. Hy het ook 'n toegewyde bewonderaar in Crowley gevind. Spare het by die voormalige Golden Dawn okkultis se nuwe magiese orde, die A∴A∴, aangesluit en bygedra tot die Thelemite -joernaal, Die Equinox.
Die verhouding het nie gehou nie. Spare het geen belang gehad in die hiërargieë en perverse onduidelikhede van Crowley se orde nie. Alhoewel hy tot 1912 in die A∴A stayed gebly het, het hy nooit 'n volwaardige lid geword nie en sou hy later Crowley en ander "seremoniële towenaars" beskuldig dat hulle charlatane was wat eers in 1917 belangstel in hul eie vergrootglas Die boek van plesier:
Moet ek myself as koning kroon, moet ek koning wees? Moet ek eerder 'n voorwerp van afsku of jammerte wees. Hierdie towenaars, wie se veiligheid onopreg is, is maar die werklose huise van die bordele ... Selfveroordelend in hul walglike vetheid, hul leegheid in mag, sonder selfs die magie van persoonlike sjarme of skoonheid, is hulle aanstootlik in hul slegte smaak en soek hulle advertensies.
In sy boeke, wat uitloop op die Nietzschean -outomatiese skryfeksperiment Die Anathema van Zos, Het Spare sy magiese metode uitgebrei, wat gebaseer was op Boeddhisme en Taoïsme en behels dat die begeertes direk vanuit die onderbewussyn verskyn met behulp van seëls en simbole. 'Dit noem hy' atavistiese herlewing ',' skryf sy invloedryke vriend Kenneth Grant by Pastelegram, 'n middel 'van wensvervulling wat die interaksie van wil, begeerte en geloof behels.'
Dit is die doel van byna alle vorme van towerkuns, maar 'n verskil lê hier in die eenvoud van die metode wat vereis word, aangesien dit geen seremoniële toerusting of deelname van 'n groep vaardighede vereis nie. Die spesifieke begeerte waarvoor 'n bepaalde magiese operasie ontwerp is, moet onbewustelik gevisualiseer word, terwyl die bewuste verstand onbewus word van die proses.
Die praktisyn van Spare se metode kommunikeer nie net met hom of haar nie, maar met 'n ketting van innerlike kinders wat deur die prehistoriese diereryk strek, 'n versoening van magie en evolusie. Vir Spare het towerkuns en kuns byna onafskeidbaar geword, alhoewel hy ook 'n paar van die fynste weergawe van die vroeë 20ste eeu gedurende sy lewe gemaak het. Tog het "sy weiering om op kunsmatige wyse kompromieë te maak, hom kwesbaar gelaat vir die veranderende kulturele tydsgees", aangesien die simboliek en okkultisme wat hy beywer het, plek maak vir modernisme en formalisme.
Spare het ná die vroeë twintigerjare in byna moedswillige armoede geleef en het ná 'n vertoning uit 1930 nie 17 jaar lank uitgestal nie. Sy werk lyk soos die hermetiese skeppings van William Blake, wat hy beweer het om te kanaliseer en wat ook sy lewe in armoede in Londen deurgebring het, wat die neigings van sy tyd weerstaan. Toe Surrealisme in 1936 in Londen aankom, word Spare egter weer herken, bekend as 'n visioenêre en surrealistiese stamvader vir sy baanbrekende gebruik van outomatiese skryf en teken. (Een verhaal dra die opskrif: "Vader van Surrealisme en#8212 He's a Cockney!")
Volgens Spare, wat geneig was om sy biografie te versier, het hy ook in 1936 'n opdrag ontvang vir 'n portret van Adolph Hitler. Die Führer was blykbaar beïndruk met Spare's Selfportret as Hitler. Die Britse joernalis Hannen Swaffer vertel dat Spare, 'n vurige anti-Nazi wat in 1939 op 53-jarige ouderdom probeer inskryf het, 'n kopie van die skildery gemaak het en dit met 'n brief gestuur het as antwoord "aan die man wat Europa wou onder die knie kry en oorheers die mensdom ": Slegs as gevolg van negasies kan ek u heelwat verwek. Want ek weet nie dat daar genoeg moed is om u begeertes en ultimate te ontwrig nie. As u 'n superman is, laat ek altyd 'n dier wees.
Spare se ateljee is in 1941 gebombardeer en het hom dakloos gelaat, waarna hy vir die res van die oorlog in 'n beknopte kelder gewoon het. (Hy noem die gebeurtenis "Hitler se wraak.") Vanaf die laat veertigerjare tot middel van die vyftigerjare het Spare voortgegaan om te werk en te ontwikkel, en die naam "die eerste Britse popkunstenaar" verdien vir sy portrette van filmsterre en die skryf van nuwe, hoewel ongepubliseerde okkultiese manuskripte. . Hy het sy laaste dae in armoede in Brixton geleef, 'waar hy 'n groep verdwaalde katte gebore het', sê Jade Angeles Fitton by Vice, 'en het oorleef van voedselskenkings van die publiek tot sy dood in 1956.' Sien nog vele meer van Spare 's se werke by Artnet en vind boeke van en oor hom by Fulgur press.
REIS NA DIE WES - 70 jaar Turkse skilderkuns (1860 - 1930)
Deur die werke van kunstenaars wat in die 19de eeu gebore is, van Osman Hamdi Bey tot İbrahim Çallı, van Feyhaman Duran tot Namık İsmail, word die ryk geskiedenis van die Turkse skildery ondersoek.
Die werke van 15 van ons groot kunstenaars, insluitend skilders van militêre oorsprong as Aheker Ahmet Paşa en Halil Paşa, wat nuwe benaderings tot kuns bygedra het met analitiese oplossings en ekspressionistiese interpretasies, word verteenwoordig deur 150 kunswerke gekies uit die versamelings van die Presidensiële Atatürk Museumpaviljoen, die Ankara Museum vir Skildery en Beeldhoukuns, die TBMM National Palaces Dolmabahçe Palace Museum, MSGSÜ Istanbul Museum van skilderkuns en beeldhouwerk, die SSM -versamelings en private versamelings. Die grootste verrassing van hierdie uitstalling is die tweede weergawe van Osman Hamdi Bey se bekende werk "The Tortoise Trainer", uit 'n privaat versameling, wat vir die eerste keer in hierdie uitstalling uitgestal word.
Saamgestel deur Ferit Edgü, hierdie uitstalling waarin die Turkse skilderkuns in die Westerse sin opnuut geïnterpreteer word, bevat ook werke van skilders soos Jean-Léon Gérôme en Gustave Boulanger, wat die onderwysers van die eerste generasie Turkse skilders in Parys was. Dus is die werke van skilders uit die tydperk van die tweede helfte van die 19de eeu tot die dertigerjare, verteenwoordig deur Osman Hamdi Bey en sy tydgenote word vir die eerste keer uitgestal in die geselskap van werke deur die onderwysers wat hulle beïnvloed het.
Volgens SSM -direkteur Dr. Nazan Ölçer, "Ons bied kunsliefhebbers 'n retrospektiewe uitstalling aan van die 70-jarige ontwikkeling van die kuns van Turkse skilderkuns. Die skilderye in hierdie uitstalling bied 'n sterk basis vir die begrip van die konsep van kuns en standpunte wat in Ottomaanse en Turkse manifesteer skildery, met hul verskillende voorkoms en gebruike. Gedurende die duur van die uitstalling, soos altyd, sal ons opvoedkundige programme en ateljeewerkwinkels vir skoolkinders en jeugdiges voortgaan. Besoekers sal ook dokumentêre films kan sien as "Skilderye uit die Ottomaanse paleisversameling", "Osman Hamdi Bey" en "Herinneringe aan die Onafhanklikheidsoorlog."
Die ondersteuner van die uitstalling, Yüksel İnşaat A.Ş., se koördineerder vir menslike hulpbronne en korporatiewe kommunikasie Deniz Sazak verklaar: "As die bestuur van Yüksel İnşaat, is ons trots om die ondersteuners te wees van so 'n waardevolle artistieke strewe. In 'n veranderende wêreld is Yüksel İnşaat 'n firma wat 'n diepgaande bewustheid van sosiale verantwoordelikheid het en baie projekte op die terrein ondersteun het van onderwys, kuns, argeologie en sport. Ons bedank opreg diegene wat dit moontlik gemaak het om hierdie ensemble van die werke van die pioniers van moderne Turkse kuns te sien: gewaardeerde kunstenaar en letter Ferit Edgü, SSM Direkteur Nazan Ölçer, en, vir haar visie, Sabancı Holding President van die Raad van Direkteure Güler Sabancı. ".
5. Verf dit swart
Verder het Osman ook die bynaam "Kara" (swart beteken), wat in die Turkse tradisie 'n dapper, heldhaftige persoon beteken. In die hedendaagse Turkye word "Kara ", verrassend genoeg, geprys as vrygewig, regverdig, aantreklik en begaafd vir ruitery, swaardvoering en militêre strategie.
Opstanding: Ertugrul, Tekden Film
Die grootste skildery in die hele mensegeskiedenis is Titian's Assumption of the Virgin
Ek het die afgelope tyd gelees oor die Napoleontiese oorloë en het 'n aantal skilderye teëgekom wat die Slag van Waterloo uitbeeld. Dit is waarskynlik twee van die bekendste:
Hougoumont deur Robert Gibb:
Hierdie beeld, geskilder deur die Victoriaanse kunstenaar Robert Gibb, toon 'n belangrike oomblik tydens die Slag van Waterloo. Dit was 'n Franse aanval wat dreig om die geallieerde sterkpunt van Hougoumont te verower. 'N Groep Britse soldate jaag om die hek van die gebou en die stryd van die Franse te sluit. Die kasteel en buitegeboue van Hougoumont was 500 meter van die lyn van Wellington af geleë en sou die geallieerdes enige Franse opmars ontwrig. Net so sou hul verlies vir die Franse 'n geweldige bedreiging vir die regterflank van Wellington veroorsaak het.
Hougoumont is verdedig deur 2600 geallieerde troepe, waaronder Coldstream, Grenadier en Scots Guards plus Nassauers en Brunswickers. Die noordelike hek van Hougoumont is doelbewus oopgelaat om vriendelike troepe deur te laat gaan, maar moes vinnig gesluit word toe die Franse omstreeks 11:30 begin aanval het. Hierdie aanval was die eerste aksie van die Slag van Waterloo. Die hekke is egter nie behoorlik gesluit nie en Franse soldate het begin deurdruk. Wanhopige hand-tot-hand-gevegte het gevolg, maar op een of ander manier kon die verdedigers die hekke sluit. Die 30 Fransmanne wat ingekom het, is vinnig hanteer, almal genadeloos vermoor, behalwe 'n jong en ongewapende tromspeler.
Hierdie optrede het beteken dat die Franse gedurende die res van die dag nooit op enige tydstip Hougoumont kon inneem nie, hoewel 12 700 van die troepe van Napoleon vasgebind was in die poging.
28ste Regiment by Quatre Bras deur Lady Elizabeth Butler:
Die skildery beeld die 28ste (North Gloucestershire) Regiment of Foot, van die Britse leër, op 16 Junie 1815, uit tydens die Slag van Quatre Bras. Die geveg, wat deel uitmaak van die Waterloo -veldtog van die honderd dae, was net twee dae voor die Slag van Waterloo. Die regiment het aanvalle van die Franse kavallerie by Quatre Bras afgeweer. Thompson toon die regiment wat op 'n plein in 'n veld van rog gevorm is, omstreeks 17:00 weerstaan ​​deur aanvalle deur lansers en kuiers wat onder leiding van maarskalk Ney gelei is.
Thompson het baie moeite gedoen om modelle vir haar werk te skep. In Julie 1874 het sy gereël dat 300 soldate van die Royal Engineers by 'n rekonstruksie van die vierkantige formasie sou optree en hul gewere afvuur om die rokerige toneel te herskep. Verskeie van die soldate het ook 'n model in Thompson se ateljee gemaak. Thompson het perde by Sanger's Circus en die Horse Guards -ryskool waargeneem as modelle vir die Franse kavalerie. Sy sorg ook dat 'n groep kinders 'n rogveld in Henley-on-Thames vertrap om die omgewing te herskep.
dit is 'n lang tyd sedert my laaste aktiewe afspraak. totdat ek baie senuweeagtig voel om enige kuns op te laai, en ja, my hande klap nou terwyl ek hierdie beskrywing tik. Voordat ek my handtekening/watermerk op hierdie kunswerk plaas, is daar 'n skuldgevoel in my hart, of hierdie kuns heeltemal gedoen is of ek iets moet regmaak, die angs tref my hard. XD
Alhoewel dit amper einde Julie is, is ek bly dat ek hierdie eerste amptelike kuns vir die Ottomaanse Ryk -reeks kon voltooi, wat ek in Julie sou begin.
Ek het nie verwag dat my universiteitslewe baie gejaagd was nie; ek het hierdie kuns vir byna 2 maande in WIP gelos! Terwyl hierdie soort kuns binne 1 of 2 weke voltooi kan word. Maar dankie aan ons sultan van Pahang dat hy ons vakansie gehou het vir sy aflewering as die nuwe Agong (koning) van Maleisië. gevolglik kan ek dit vandag voltooi.
Wat hierdie kuns betref, is dit Sultan Osman I (1299-1324), die stigter van die Ottomaanse Ryk, seun van Ertugrul Gazi.
U vind miskien dat die uitrusting nogal onbekend is, soos u nog altyd op Wikipedia en ander plekke gesien het. Ek verwys eintlik na die uitrustingsontwerp van die Britannica -webwerf. As u vra waarom ek nie die ontwerp uit 'n algemene prentjie gekies het nie, dan is dit eerstens as gevolg van die datum waarop die verwysing geskep is, hoe ouer die datum, hoe meer oortuig dit my. XD Tweedens het ek 'n groot aantal kunswerke gevind rakende Osman I met 'n soortgelyke ontwerp. Ten derde, het ek opgemerk, het miniatuurkuns meer besonderhede oor patrone, sodat ek dit maklik sal kan teken, en laastens is dit omdat my gunsteling kleur blou is. lol jk.
Goed, ek dink dit is alles vir vandag, dit is regtig lekker om terug te wees in DeviantArt en op hoogte te bly vir meer kuns. Uh. Ek het eintlik geen idee wanneer ek my volgende kuns sal oplaai of ek hier aktief moet wees nie, so ek is regtig jammer as ek jou laat wag het en as ek nie jou notas, opmerkings of so ooit beantwoord het nie . Ayy, college dinge bo alles.
Sien julle volgende keer, lekker dag!
Orhan se seun Murad I was die eerste Ottomaanse keiser wat Gallipoli gebruik het vir permanente verowerings in Europa. Konstantinopel self is omseil, ondanks die swakheid en disorganisering van sy verdedigers, omdat sy dik mure en goed geplaasde verdediging te sterk gebly het vir die nomadiese Ottomaanse weermag, wat steeds 'n gebrek aan belegstoerusting gehad het. Murad se aanvanklike verowerings het noordwaarts tot in Thracië uitgebrei, wat uitgeloop het op die inname in 1361 van Adrianopel, die tweede stad van die Bisantynse Ryk. Die stad is herdoop tot Edirne en het die nuwe Ottomaanse hoofstad geword, wat die Ottomane 'n sentrum gebied het vir die administratiewe en militêre beheer van Thracië. As die belangrikste vesting tussen Konstantinopel en die Donau -rivier, beheer dit die belangrikste invalspad deur die Balkanberge, verseker die Ottomaanse behoud van hul Europese verowerings en vergemaklik verdere uitbreiding na die noorde.
Murad beweeg daarna deur die vallei van die Maritsarivier en verower Philippopolis (Philibé of Filibe modern Plovdiv) in 1363. Beheer oor die belangrikste bronne van Konstantinopel se graan- en belastinginkomste het hom in staat gestel om die Bisantynse keiser te dwing om Ottomaanse heerskappy te aanvaar. Die dood van die Serviese keiser Stefan Dušan in 1355 het sy opvolgers te verdeeld en swak laat bly om die Ottomane te verslaan, ondanks 'n alliansie met Louis I van Hongarye en tsaar Shishman van Bulgarye in die eerste Europese kruistog teen die Ottomane. Die Bisantynse keiser John V Palaeologus het probeer om Europese hulp te mobiliseer deur die kerke van Konstantinopel en Rome te verenig, maar hierdie poging het Bisantium net verder verdeel sonder om konkrete hulp van die Weste te verseker. Murad kon dus in 1371 die bondgenote by Chernomen (Çirmen), op die Maritsa, ontwrig, sy eie vertroue verhoog en sy kleiner vyande demoraliseer, wat sy heerskappy sonder verdere weerstand vinnig aanvaar het.
Murad het daarna baie Europese vasale by die vinnig groeiende ryk ingelyf. Hy behou plaaslike inheemse heersers, wat in ruil daarvoor sy heerskappy aanvaar het, jaarliks ​​hulde bring en kontingente vir sy weermag verskaf het indien nodig. Hierdie beleid het die Ottomane in die algemeen in staat gestel om plaaslike weerstand te vermy deur heersers en onderdane te verseker dat hul lewens, eiendomme, tradisies en standpunte behoue ​​sou bly as hulle die Ottomaanse bewind vreedsaam aanvaar. Dit het die Ottomane ook in staat gestel om die nuut verowerde gebiede te regeer sonder om 'n uitgebreide administratiewe stelsel op te bou of om aansienlike besetting garnisoene te onderhou.
Murad, wat vinnig beweeg het om sy ryk suid van die Donau te konsolideer, verower Masedonië (1371), Sentraal -Bulgarye (insluitend Monastir , Sofia  en Niš ) en Serwië, wat alles uitloop op die klimaatsnederlaag van die Bondgenote op die Balkan by die Slag van Kosovo in 1389. Suid van die Donau het slegs Walachië, Bosnië, Albanië, Griekeland en die Serviese fort van Belgrado buite die Ottomaanse bewind gebly, en in die noorde van Hongarye was dit slegs in staat om verdere vooruitgang van die Moslem te weerstaan.
Ottomaanse Turkse sultan Osman Bey -portret by Military Museum, Istanbul, Turkye
Die museum in Istanbul spog met 'n ongeëwenaarde versameling Ottomaanse paleisskilderye
'N Nuut geopende skildermuseum aan die oewer van Istanboel en die asemrowende Bosporus is die tuiste van 'n versameling Ottomaanse paleiskilderye wat ondanks die pandemie steeds besoekers lok.
Die National Palaces Painting Museum in Istanbul en die riviere van Besiktas wemel in Januarie, is heropen deur president Recep Tayyip Erdogan in Januarie ná 'n meerjarige herstelprojek.
Die museum het die eerste keer in 2014 geopen in die Dolmabahce -paleis en die rsquos Veliahd -woning, die woonkwartier van die troonopvolger in die Dolmabahce -paleis, en die beroemde huis van die Ottomaanse Ryk en die laaste ses sultans van rsquos, en die plek waar Mustafa Kemal Ataturk, die stigter van Turkye, sy laaste deurgebring het dae.
In Turkye is die week van 18 tot 24 Mei die Internasionale Museumweek, wat ontstaan ​​het uit die Internasionale Museumdag, wat sedert 1977 deur die International Council of Museums (ICOM) gereël is om bewus te maak van hoe museums 'n belangrike manier is vir kulturele uitruil, verryking van kulture en ontwikkeling van wedersydse begrip, samewerking en vrede onder mense, & rdquo volgens die groep & rsquos -webwerf.
Hierdie jaar se tema en tema met 'n oënskynlike knik na pogings om die openbare ruimte terug te eis na 'n jaar wat verlore is vir die pandemie & ndash is & ldquoThe Future of Museums: Recover and Reimagine. & Rdquo
In 2014 is slegs 'n deel van die Veliahd -koshuis vir besoekers oopgemaak, het die museumdirekteur Gulsen Sevinc Kaya aan Anadolu Agency gesê.
Die herstel van die ander deel is aan die einde van 2018 voltooi, en sy het bygevoeg. Intussen het ons werk verrig wat beide die nuut geopende en bestaande gedeeltes wat vir besoekers oopgemaak is, kan voorsien. & rdquo
& ldquo Nuwe afdelings is oopgemaak, tematiese afdelings is oopgemaak. Ons het vroeër 11 tematiese afdelings gehad, maar nou het hierdie getal tot 34 gestyg, en sy het gesê.
Sy het bygevoeg dat die museum ook die aantal uitstallings wat uitgestal is, verdriedubbel het van 200 tot 600 na die herstelwerk na die toevoeging van skilderye van die Topkapi -paleis tot die versameling.
& ldquoDie versameling National Palaces & rsquo -skilderye is die erfgenaam van die Ottomaanse paleisskilderyversameling, en sy het gesê. & ldquo Ons het die enigste erfgenaam in Turkye en die wêreld gekry, en daarom het ons probeer om die rykste dele van ons versameling bekend te stel. & rdquo
Die museum met twee verdiepings spog met gedeeltes oor klassieke Turkse skilders soos Osman Hamdi Bey en Seker Ahmed Pasa, sowel as Rusland en rsquos Ivan Konstantinovich Aivazovsky plus ander sale soos Imagining Istanbul, Landskapskilderye in die Ottomaanse paleis en Gallipoli, wat hulde bring aan die beroemde Eerste Wêreldoorlog stryd.
'N Ander belangrike kunswerk by die museum is Prince Halim en rsquos Gazelle Hunt by die Gatah -woestyn: Hound Share, in Turks bekend as Desert Hunt (Colde Av).
& ldquoDit & rsquos die grootste skildery van ons National Palaces skilderyversameling, & rdquo het sy gesê.
Die groot skildery van 1865 deur Frankryk en rsquos Felix Auguste Clement toon 13 mense wat afgeklim het na 'n jagtog. Die skildery is in Istanbul & rsquos Said Halim Pasha Mansion vertoon voordat dit in 2019 na die paleismuseum oorgeplaas is.
Kaya beklemtoon ook die skilderagtige ligging van die museum, die pragtige tuin en kafees. Volgens Kaya moet besoekers wat die meeste uit die museum wil trek, 'n volle dag opsy sit.
Ottomaanse Ryk History Plus
Hierdie aansoek gee u inligting oor die Ottomaanse Ryk. Verken sultans van die Ottomaanse Ryk. Leer alles oor die Ottomaanse Ryk.
Nou kan u koop en gebruik met 'n skoon koppelvlak sonder advertensies.
Die Ottomaanse Ryk is gestig deur Osman I. Namate sultan Mehmed II Konstantinopel (vandag Istanbul genoem) in 1453 verower het, het die staat uitgegroei tot 'n magtige ryk. Die Ryk bereik sy hoogtepunt onder Suleiman the Magnificent in die 16de eeu toe dit strek van die Persiese Golf in die ooste tot Hongarye in die noordweste en van Egipte in die suide tot die Kaukasus in die noorde. Na sy nederlaag in die Slag van Wene in 1683 begin die ryk egter stadig, wat uitloop op die nederlaag van die ryk deur die Geallieerdes in die Eerste Wêreldoorlog.
Lys van sultans van die Ottomaanse Ryk:
Sultans van die Ottomaanse Ryk, lede van die Ottomaanse Dinastie, het van 1299 tot 1922 oor daardie uitgestrekte transkontinentale ryk geheers. oos. Die hoofstad van die ryk, wat eers vanuit die stad Bursa in Anatolië bedien is, is in 1366 na Edirne verskuif en daarna in 1453 na Konstantinopel (tans bekend as Istanbul) nadat dit uit die Bisantynse Ryk gevange geneem is.
Die vroeë jare van die Ottomaanse Ryk was onderhewig aan uiteenlopende verhale weens die moeilikheid om die legende te onderskei, maar die meeste moderne geleerdes is dit eens dat die ryk ongeveer 1299 ontstaan ​​het en dat die eerste heerser Osman I Khan (leier) van die Kayı -stam van die Oghuz -Turke.
Die Ottomaanse dinastie wat hy gestig het, sou ses eeue lank bestaan ​​deur die bewind van 36 sultans. Die Ottomaanse Ryk het verdwyn as gevolg van die nederlaag van die Sentrale Magte met wie dit tydens die Eerste Wêreldoorlog verbonde was.
Die verdeling van die ryk deur die seëvierende bondgenote en die daaropvolgende Turkse onafhanklikheidsoorlog het gelei tot die geboorte van die moderne Republiek van Turkye.