Geskryf deur Andrew Calcutt
In die Verenigde Koninkryk oorheers Brexit die nuus. Shutter
As daar oorlog onder die politieke klas uitbreek, soos oor Brexit, sal joernaliste opgewonde raak. Dit werk ook andersom: opgewondenheid onder journos plaas die wind van die politici. Gevolglik het hul woedende interaksie die afgelope weke 'n perfekte storm deurgebring College Green, is die voorkeur van die media buite die paleis van Westminster.
Vir joernaliste wat berig het naby-dood van professionele nuusmedia, soos ons dit ken, bied twis tussen die politici 'n nog opwindender vooruitsig. Onthou die redakteur se gesegde dat “as dit bloei, lei dit', Hulle hoop miskien dat hierdie politieke bloedvergieting tot die publieke graderings van die joernalistiek sal lei.
Volgens die Harris-rubriekskrywer John Harris is daar geen geluk nie. Tydens sy mees onlangse perambulasie, Enigeplek, maar Westminster, was die mense uit Noord-Engeland met wie hy 'n onderhoud gevoer het, grootliks ongeïnteresseerd in verslae van Westminster-shenanigans, wat Harris gevra het om te waarsku oordie media spook van opgewondenheid, terwyl miljoene mense andersom kyk".
Dit stem ooreen met bevindings van die Reuters Instituut vir die Studie van Joernalistiek, wat berig dat ongeveer 32% mense gereeld die nuus vermy, 'n styging van 11% sedert 2017, "hoofsaaklik as gevolg van die ondeurgrondelike en polariserende aard van Brexit". Dit is verstaanbaar, vermyding van nuus het 'n warm onderwerp geword.
Werklikheid? Nee dankie
Die term “vermyding van nuus” dui daarop dat hierdie mense die werklikheid vermy. Die onderliggende beginsel van openbare joernalistiek is dat lesers ook burgers is wie se optrede in die regte wêreld gebaseer is op die werklikheid wat hulle uit die nuus leer ken het. Terwyl ons erken dat hierdie 'werklikheid' is saam te stel deur joernaliste, in ooreenstemming met die Frankfurtskool se konsep van die “kultuurbedryf', Aanvaar baie akademici dat' om nie te weet nie 'is om van die werklikheid af te tree.
Tog dink hierdie manier van dink oor joernalistiek en die rol daarvan in die samelewing nie die onlangse ervaring van Harris se ondervraers en miljoene meer nie. Vir hulle het journos en politicos gekombineer om die 'onwerklike', verre wêreld van die 'Westminster Village' te produseer, 'n wêreld waaraan baie gewone mense nie van die wêreld ontkoppel voel nie, die “Post-waarheid” wêreld. Vanuit hierdie perspektief gesien, kan die vermyding van die nuus 'n poging wees om te ontsnap uit die onwerklikheid wat uitsluitlik deur inwoners van daardie omheinde gemeenskap saamgevoeg word.
Dit sal verder verklaar hoe dit lyk asof 'n onstabiele konsensus weg van die Westminster Village ontstaan ​​het. Ongeag waarvoor hulle in die 2016-referendum gestem het, meer as drie jaar wil baie Leavers and Remainers net Brexit gesorteer het. Soos Harris berig, dit wil voorkom asof ''n besonder aaklige werkweek op een of ander manier nie geslaag het nie, en die meeste van ons wil bloot die ligte afskakel en huis toe gaan, waar ook al.
Dit is ook nie die eerste keer dat kiesers gevra het om na die regte wêreld terug te keer nie. Baie van die verlofstemme is altyd gemotiveer deur die begeerte om te ontsnap uit die land unaccountably baffling en skynbaar “Kafkaesque” wêreld van die EU, terwyl die oorblyfsels net so gretig was om van die land af te kom fantasie-eiland geïdentifiseer met eng-minderdheid. Inderdaad, weg van Westminster, beide groepe kiesers het oënskynlik 'n werklikheidstoets gevra. Dit beteken om na die onwerklikheid te kyk wat 20 jaar lank deur die journo-politico-klas aan hulle toegewens is.
Lewe op die dun lug
In 1999 het die joernalis en beleidwenner Charles Leadbeater in sy boek met dieselfde naam aangekondig dat ons dit is Lewe op die dun lug. Leadbeater verklaar die ou orde vir 'n nuwe ekonomie waarin “kennis, idees en kreatiwiteit die belangrikste faktore is”. en Westminster Villagers het hul bestelpapiere goedgekeur.
Daar was nog nooit 'n wrywinglose 'nuwe ekonomie' nie, aangesien die 1990's, die afstand tussen finansiële wins en die sosiale produksie van nuwe waarde al hoe groter geword het. Die stad Londen vestig hom as die wêreldhoofstad van “fiktiewe kapitaal”(Geïdentifiseer deur Karl Marx as die 'geldonderneming' waarin die grootste deel van hierdie 'geldkapitaal' suiwer illusie is); en die res van die Britse ekonomie het gekom om daaraan te lyk.
Joernalistiek, soos ek verduidelik het elders, is ook grootliks 'gefinansier'. Baie joernaliste, eerder as om nuwe verhale te rapporteer, is “rip”Hul inhoud uit wat reeds elders gepubliseer is - net soos die finansiële ekonomie op die gebied van sirkulasie werk eerder as om in nuwe produksie te belê.
Dit is goed as u daarin geslaag het om u nis te vind in hierdie rare atmosfeer. Maar, as kommentator David Goodhart het daarop gewys dat Brittanje nou verdeel is tussen die minderheid - opgeleide, gegoede en mobiele “anywheres” - wat uitgenooi is na hierdie intensiewe, geglobaliseerde bestaan, en die miljoene ander - minder goed opgeleide en meer gewortelde “eenhede” - vir wie dit bly onwerklik.
Tony Blair het afstand tussen die mense en die politiek geplaas. Shutter
Diegene wat nie aan die werklikheid kan ontsnap nie, moet hulself berokken oor die virtuele wêreld wat deur min mense bewoon word - en die EU het die teiken van hul wrok geword. Vir hulle is dit die politieke eweknie van finansiering: laasgenoemde is ver van produksie, terwyl die EU as ewe veel verwyder word van die mense wat sy lidlande vorm. Dus, in 2017, 'n demonstrasies opname “Het bevind dat meer as die helfte van die respondente in Brittanje, Frankryk, Duitsland en Spanje lae vlakke van vertroue in die Europese Kommissie het”.
Maar behalwe Brussel, het 'n politiek ver van die mense al 'n huis in Westminster. Maneuvers om die uitslag van die 2016-referendum te stuit, die Boris Brexit te blokkeer en 'n algemene verkiesing te vertraag, is verdere aflewerings in die ontvolkte politiek wat deur New Labour tot so ver terug as die 1990's geloods is. Tony Blair se New Labour het die politiek in 'n merk wat nie net vir tradisionele Arbeiders-kiesers onherkenbaar is nie, maar ook toenemend onwerklik is vir 'n volk ontkoppel vanuit die openbare sfeer.
Ek sou wou dink dat 'n nuwe akteur - moontlik in die gedaante van die Brexit-party - op die toneel sal opdaag en die pantomime wat vandag vir die politiek deurgaan, verkort. As my posisie met “populisme” geïdentifiseer word, so moet dit wees. Ek kan wel byvoeg dat sulke drastiese optrede na my mening nie neerkom op die geboorte van 'n nuwe politiek nie, maar bloot een van die voorvereistes is vir wedergeboorte.
Maar miskien kan dit selfs nog nie gebeur nie. Dit kan wees dat voordat ons weer werklik politiek word, ons nuwe maniere moet vind om te beskryf wat ons gemeen het. Drama het dit vir die Antieke Grieke gedoen in die aanloop tot hul grootste uitvindsel - demokrasie; Shakespeareaanse teater vertolk 'n soortgelyke rol vir die protopolitiek van die vroeë 17de eeu. As dit nog te vroeg is vir 'n ander soort politikus, is dit miskien aan die orde van die dag dat kunstenaars, denkers en joernaliste die sosiale werklikheid aanspreek op maniere waarop die gemeenskaplike grond vir verandering voorberei word.
'N Nuwe joernalistiek sal homself moet bewys aan mense wat nie inwoner of verbonde is aan die Westminster Village nie. Dit kan begin deur die ekstra-parlementêre konsensus teen onwerklikheid te benut. Dan sou joernalistiek weer die regte ding word.
Andrew Calcutt, Hoofdosent in Joernalistiek, Geesteswetenskappe en Kreatiewe Bedrywe, Universiteit van Oos-Londen
Om mense regtig te betrek, moet ons oor ...
Jongmense slaan van die skool af Klimaatverandering ...
Hoe die skrik vir klimaatsverandering jonk transformeer ...