Skofhoogte - Wikipedia
Die skof van 'n perd.
Die skofhoogte of skouerhoogte (ook die stokmaat genoem) is die afstand tussen die grond en die skof van 'n dier. Die hoogte word gemeet vanaf die begin van die voorpoot tot aan die bokant van die werwelkolom, die hoogte van die skouer. Hierdie maat word meestal gebruik om aan te dui hoe hoog 'n volgroeide diersoort of -groep word.
Die skofhoogte is meer betroubaar as die hoogte van die kop, aangesien die kop selfs in stilstand in verskeie posisies kan staan, terwyl die skof in stilstand altyd 'n vaste posisie het. Die skof is oor die algemeen die hoogste punt van 'n dier (in stilstand) naas die kop en die nek agter, en is die hoogste gedeelte van die rug. 'n Uitsondering is die Baktriese kameel en die Dromedaris, waar die boggel op die rug die hoogste punt is.
Die skofhoogte word veral gebruik by perde en honde as 'n standaardmaat vir bepaalde rasse. So het vir die reun van 'n Ierse wolfshond 'n minimum skofhoogte van 79 sentimeter, terwyl die Foksterriër 'n maksimum hoogte van 39 sentimeter het.
Maksimum skofhoogte van enkele mannetjiesdiere (in sentimeter)
Kameelperd 330 cm
Asiatiese olifant 300 cm
Baktriese kameel 200 cm
Amerikaanse bison 200 cm
Witrenoster 185 cm
Bruinbeer 150 cm
Przewalskiperd 145 cm
Seekoei 140 cm
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Skofhoogte&oldid=1517978"
Die bladsy is laas op 18 Desember 2016 om 09:52 bygewerk.