Die gehoorstuk van die telefoon teen haar oor voel grillerig nat. Hard gooi sy dit neer. Haar geel kanarie fladder links-regs in sy kou van skrik. Markus moet sorg dat hy sy verantwoordelikhede as dosent en skrywer nakom. As dit nie vir haar was nie, het hy in elk geval nooit die pos by die universiteit gehad nie.
Bewend loop sy af met die gang van haar huis, met die portrette teen die mure: van haar ouers en sy self as gegradueerde, later toe sy die Hertzogprys ontvang het, en later as dosent.
In die badkamer grawe sy in die medisynekassie vir haar kalmeerpille. Net tien pilletjies in die boksie, soos haar psigiater dit voorgeskryf het. Hierdie pille is glo hoogs verslawend. Maar vandag se geval is ŉ krisis. Sy neem die klein houertjie met pilletjies en gooi bewerig twee op haar handpalm uit. Die laaste keer wat sy so gevoel het, was toe die direkteur van die jaarlikse fees op die dorp haar gebel het om te sê dat ŉ onderhoud met haar gekanselleer is. ‘As gevolg van te min belangstelling’ – wil jy nou meer. Hierdie fees word toenemend so ŉ kommersiële stuk prul dat elke vertoning wat minder as 50 mense trek, summier gekanselleer word.
Vandag gaan sy die brief aan Markus waarmee sy die vorige nag begin het, klaar skryf, besluit sy vasberade. Hy moet die dringendheid van sy fout besef. Soveel méér is op die spel as net haar loopbaan. Sy moet die universele begrip “skoonheid” wat Markus so ondubbelsinnig in sy resensie aanval, verdedig. Sy maak koffie en gaan sit weer by haar skryftafel.
Lizette hou die tydskrif sommer by die voordeur oop by ŉ groot glansfoto van ŉ paartjie op ŉ hoë gebou met die Johannesburgse kimlyn – met die Hillbrow-toring, die Ponté-gebou, die Cartlon-hotel – in die agtergrond. “Kimlyn” is vir Ella ŉ mooi woord. Die handjievol kere wat sy wél in Johannesburg was, het sy egter nog nooit gedink dat die kimlyn van daardie stad as mooi getipeer kon word nie.
‘Ek weet jy lees nie Sarie nie, Alet, moenie nou offended wees nie ... maar ... is dit nie daardie skrywer van wie jy altyd so baie praat nie? Is sy naam nie Markus nie?’
‘Volgens die feature trek hy amper Johannesburg toe – het jy dit geweet, Ella?’ hou Lizette aan met kekkel. Sy wag nie op ŉ antwoord van Ella nie. ‘Of nee, ek sê verkeerd, hy trek “Jozi” toe – soos hy dit noem – apparently het selfs die woord “Joburg” deesdae ŉ colonial whiff.’ Sy giggel. ‘En nou het hy wraggies ŉ swart girlfriend, kan jy glo? Apparently is sy ŉ fashion designer, bold en glamorous. Baie sixties black urban vibe, dink jy nie, Ella? “Sophiatown-chic,” sê die artikel. En die artikel sê ook Markus skryf lirieke vir ‘n band! Het jy sy songs al gehoor? Hy skryf glo vir daai groep die Ba ...’
Ella het al geleer om Lizette se woorde te ignoreer. Sy neem die tydskrif en kyk stip na die foto. Dit moet ŉ fout wees. ‘Ek wil die tydskrif by jou leen,’ sê-vra sy ingedagte, sonder om na Lizette te kyk, en maak die voordeur agter haar toe.
Ella gooi die tydskrif in die vullisdrom buite haar agterdeur. So iets wil sy nie eers in die huis hê nie. Dat Markus Johannesburg toe gaan trek, is iets wat sy eers sal glo wanneer dit uit sy eie mond kom.
Hulle het mekaar die afgelope twee jaar byna elke Woensdagaand gesien. As hy hulle afspraak nie kon nakom nie, het hy altyd eers gebel. Waarskynlik sal hy steeds opdaag Woensdagaand, met ŉ bossie geel rose – haar gunsteling – en al haar digbundels in sy skouertas. Sy sal vir hulle wyn skink en hulle sal dit in haar sitkamer drink en hy sal jammer sê oor die swak resensie. Hy sal erken hoe haar brief hom tot insig geruk het. Hy sal ŉ nuwe resensie skryf, hierdie keer vir ŉ publikasie wat in elk geval meer op poësieliefhebbers gefokus is.
Teen sewe-uur het niemand nog haar klokkie gelui nie. Elke keer as haar kanarie sy belletjie rinkel, dink sy dit is die voordeurklokkie.
Sy kyk by die venster uit na die berg. Dit is besig om donker te word. Hoeveel keer het sy in haar lewe as digter nie stip gekyk na daardie berge wat die dorp soos ŉ enklawe beskut en van harte gehoop dat die skoonheid daarvan ook woorde sou kon word nie. Soms het sy dit reggekry, ander kere het die vae weerkaatsing van die son deur die wolke op die berg vinniger verander as wat haar vingers woorde op papier kon skryf. Dit was daardie brokke berg wat sy daagliks met haar woorde probeer uitkerf het, stuk vir stuk.
Wat van die gedig waaraan sy nou die aand begin werk het? Ella gaan sit by haar skryftafel en kyk na die flardes woorde wat sy in die kantlyne van die betrokke bladsy in die koerant geskryf het. Sy bewaar die stem van Maria Callas wat met haar donker-dramatiese sopraanstem Tosca vertolk in haar hart en skryf op die ingewing van die oomblik die gedig klaar. ‘Grazie. Grazie. Grazie,’ skryf Ella op Die Burger se sportblad.
Weldra kyk die studente op en sien hoe die vlamme wat uit die huis aan die oorkant kom, die lug omlyn.