Geskryf deur Teresa Kramarz
Die Sweedse klimaataktivis Greta Thunberg, sentrum, neem Vrydag, Sept. 27, 2019 aan 'n optog in klimaatsstaking in Montreal deel. Graham Hughes / DIE Kanadese pers
Sy sit klein op die groot verhoog, haar gesig is omgekrap en probeer om emosie te bevat terwyl sy werk om haar woorde uit te stoot; op die rand van huil. Sy vertel diegene wat luister:
'Dit is alles verkeerd, ek sou nie hier moes wees nie. Ek moet weer aan die ander kant van die see teruggaan op skool. ”
En dit is wat ons sien en hoor terwyl ons kyk hoe Greta Thunberg, die 16-jarige meisie wat net 'n jaar gelede 'n wêreldwye klimaatbeweging begin het, met die wêreldleiers in New York vergader vir die Verenigde Nasies se klimaatberaad.
Die volwassenes op die verhoog hou haar dop, die gehoor kyk, die jongmense buite die VN hou bordjies dop, en daardie oomblik op die verhoog waarin sy soveel van ons aan die rand van ons sitplek hou, word telkens in 'n eindelose ketting gespeel. tweets en hou van sosiale media. Ons kyk almal met 'n mengsel van fassinasie, ontsag, inspirasie en nuuskierigheid.
Greta Thunberg se toespraak tydens die VN se klimaatberaad op 7 September 23, 3019.
Tog is daar 'n lyn verby wat Thunberg se aktivisme 'n skouspel kan word. Die jong persoon, wat in haar eie woorde die verlies van haar kinderjare ervaar het as gevolg van leë beloftes van leiers van die staat wat veronderstel was om 'n gesonde planeet vir haar generasie te wees, word 'n menslike opoffering wat niemand van ons moet aanvaar nie.
Haar lyding - tot ons kollektiewe voordeel - word deel van wat ons voorheen as 'n onaanvaarbare offer beskou het, en in hierdie tyd van desperate politiek laat volwassenes toe om voort te gaan. Dit is tyd dat Thunberg, wat miljoene mense tot aksie aanleiding gegee het, rus gekry het. Dit is tyd dat die regte verhoudings tussen burgers en hul politieke verteenwoordigers, verbruikers en produsente, organisasies uit die burgerlike samelewing en hul lede, kinders en volwassenes herhaal word.
Hierdie artikel is gerig op die volwassenes wat in die kamer agterbly.
Immers, wanneer ons state samel belasting of tekorte voer, oorlog in die buiteland voer of tuis infrastruktuur bou, vries lone of om opleidingsprogramme te skep, wetgewing skoon water of ontspan besoedeling van nywerheidsafval, ons vertrou nie dat ons kinders hard genoeg skree vir ons regerings om die verandering te skep wat ons nodig het nie.
Ons het aanspreeklikheidsmeganismes in plek. Ons kom ooreen oor gedeelde doeleindes, bepaal wie verantwoordelik gehou gaan word, aan wie en vir wat. Dan reguleer ons prosesse, standaarde en sanksies.
In ons gereelde lewe lees ons om beter ingelig te word en politieke kandidate tydens die verkiesingsveldtogte harde vrae te stel. Ons sluit aan by organisasies, bespreek die kwessies met ons bure op ons straat en skep of onderteken petisies. Nadat hierdie politieke eise verwoord is, hou ons openbare leiers en private ondernemings by hul beloftes deur naamgewing, skande of hulle verlaat.
Ons stem met ons stembriewe en met ons beursies as verbruikers om maatskaplike optrede te oriënteer. Ons probeer om goedere wat geproduseer word, te koop en diegene wat vermoedelik sosiaal of omgewingsbeskadig is, te vermy. Ons neem regstappe indien nodig. Ons moedig mekaar aan om die ooreengekome doelwitte in ons werkplek en ons woonbuurte te verdedig.
Ons beste sosiale prestasies is die produkte van doelbewuste onderhandelingsdoelwitte en dit dan af te dwing tot ons vrede bewerkstellig, 'n leefbare loon or 'n kluis plek om te woon en te floreer. Alhoewel baie van hierdie harde gevegte voorafgegaan is deur ongekende menslike lyding en omgewingsrampe.
Net soos ons meganismes het om reëls te skep en verantwoordelikheid vir openbare, private en vrywillige optrede in ons verskillende samelewings toe te ken, het ons ook gevestigde maniere om reëlbrekers goed te keur wat ons kollektiewe openbare goedere afsonderlik en tot privaat voordeel ondermyn. Hierdie aanspreeklikheidsmeganismes van ons alledaagse lewe moet hulself op die mees omvattende manier moontlik stel, aangesien ons 'n eksistensiële bedreiging vir ons planeet in die gesig staar.
Mense met die Clay and Paper Theatre dans tydens die Climate Strike in Toronto op Vrydag, Sept. 27, 2019. DIE CANADIAN PERS / Christopher Katsarov
Hierdie week het gegaan oor 'n kollektiewe wil om ons lewensgehalte te prioritiseer bo “eindelose ekonomiese groei”, volgens Thunberg se eie woorde, en in sommige gevalle spesifieke verantwoordingsmetings op te stel.
Stad burgemeesters, insluitend die John Tory van Toronto, het klimaatsnoodgevalle verklaar en by 800 ander stede regoor die wêreld aangesluit wat dit tot dusver gedoen het. Maatskappye ondersteun die klimaatstakings deur winkels te sluit, hul bedrywighede tydelik te staak en hul eie digitale stakings van stapel te stuur waarin hul webwerwe donker word.
Reuse soos Amazon is belofte om hul koolstofvrystellings drasties te verminder voor hul eie teikens. Pensioenfondse en versekeraars verbind hulself tot koolstofneutrale portefeuljes teen 2050. Sommige akademiese instellings, soos die Universiteit van Kalifornië, is ook besig om miljarde dollars in pensioenfondse en uitkeerposte van fossielbrandstofbedrywe te onttrek.
sommige media is besig om die taalgebruik wat hulle gebruik tydens klimaatverslae te verander, in hul stylgidse bekend te stel as 'klimaatskrisis' in plaas van 'klimaatsverandering.'
Sommige professore is hul gereelde klasse te kanselleer en onderrig te hou, oop en deelnemende fora vir die lesing en debat oor groot sosiale kwessies wat herinner aan dit het gehelp om studenteprotes teen die oorlog in Vietnam te galvaniseer.
Kinders, wat die kern van hierdie stryd is, het hulself tot plaaslike howe en klagtemeganismes toegepas in internasionale konvensies. Hulle het onlangs het 'n klag by die VN se komitee vir die regte van die kind ingedien teen die vyf grootste lande wat die konvensie onderteken, wat die konvensie onderteken. Hulle beskuldig lande dat hulle hul regte geskend het deur hulle aan die vernietigende gevolge van klimaatsverandering te onderwerp.
Om die regte verhoudings van aanspreeklikheid weer te gee, moet die volgende stappe insluit: die nakoming en die uitvoering van sanksies, waar die versuim om resultate te lewer, te verseker. Ons kan immers nie standaarde stel as ons as burgers, verbruikers en lede van die burgerlike samelewing nie ewe toegewyd is om af te dwing nie
Teresa Kramarz, medeprofessor Munk-skool vir wêreldwye aangeleenthede en mede-direkteur Laboratorium vir omgewingsbestuur, Universiteit van Toronto
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Politieke > Behoorlike verhoudings van verantwoordbaarheid in die ouderdom van Greta weer te gee