Jesus leer die dissipels om nie deur tekens mislei te word nie. Die eintlike vraag is of die dissipels hulle steeds aan Jesus se leer en voorbeeld sal bly steur wanneer die tempel val en die voleinding van die wêreld nader kom. Naas die gevaar van misleiding, is daar ook die tekenmag van angs en vervreemding wat vyandskap, oorloë, aardbewings en hongersnode sal bring. Jesus herinner hulle eter daaraan dat die tekens van die tye daar is om hulle te anker in getrouheid, versigtigheid, waaksaamheid en gehoorsaamheid in die hede. Dwarsdeur al die tye moet die herhalende tekens ons aandag op Jesus fokus. Dit is egter nie sterwenspyne nie: dit is geboortepyne, die begin van die nuwe tyd.
In ons teksgedeelte waarsku Jesus die mense teen ‘n soortgelyke misbruik van mag. Die skrifgeleerdes se vrae getuig boonop van die godsdienstige owerhede se onmag om God se werk in Jesus, en Jesus se gesag as gestuurde van die Vader te herken en te erken. Daarteenoor – in skrille kontras – sien ‘n mens die “egte” gawe van die arm weduwee, teenoor die byna onuitstaanbare vertoon en skyn van vroomheid van die skrifgeleerdes en die welvarende mense rondom haar. Dit is nie haar armoede wat Jesus verheerlik nie. Dit is ook nie rykdom wat Hy afskiet nie. Dit is egte geloof en toewyding aan God wat vir Hom die verskil maak. Die waarde van die offer lê nie in die bedrag nie, maar in die koste vir die persoon wat dit gee.
Sluit met Familietyd aan by die tema in die Verootmoediging deel van die liturgie om by Job se worsteling aan te sluit. Deel Job se antwoord met die kinders aan die hand van Job 42 en eindig met sy besluit om sy lewe in God se hande te laat. Die preekriglyn begin met ‘n bespreking van die sterkte van die vier basiese natuurkragte wat die fyn balanse in die skepping illustreer: swaartekrag, “swak” en “sterk” kernkragte en elektromagnetiese kragte. Indien slegs een van hierdie kragte ‘n klein bietjie swakker of sterker was, sou die lewegewende wêreld, soos ons dit ken, onmoontlik wees. In ons teks gaan God juis met Job in gesprek oor die wonder van die werklikheid. Op ‘n vreemde manier help dit Job om vrede te vind.
Vir Familietyd kan jy fokus op die eerste Sondag op die doodgewone vertel van die verhaal van Job. Daar is ’n voorbeeld van só ’n vertelling ingesluit plus ’n inkleurprent. Dit preekriglyn sluit aan by twee verhale van verlies, dié van ’n regter, Joan Lefkow, wie se moeder en eggenoot in ‘n wraakaanval in Chicago doodgeskiet is, en dié van Chris Gouws, voormalige skoolhoof op Ugie wie se vrou, Helena, in 2012 in ‘n rooftog gedood is. ‘n Paar weke gelede is ook sy broer en moeder, Ruben en Hermien, in ‘n rooftog vermoor. Hoewel baie verliese nie so dramaties is nie, is alle verliese so werklik en ingrypend. Wat maak ons as Christene met hierdie soort situasies? Hoe bring ons ons geloof in God en intense lyding bymekaar uit? Ligte, maklike antwoorde werk nie. Die boek Job is ‘n uitnodiging – soos sal blyk ons die boek oor die volgende weke voor ons ontvou – om die diepte, misterie en lewende teenwoordigheid van God te ontdek. Juis deur sy verliese en pyn leer Job God op ‘n veel dieper manier ken. Wat hom dra, is die lewende verhouding met God waarop hy nie kan teruggaan, en dit verwerp nie. Mag die Here ons genade gee om regtig soos regter Joan Lefkow te bly sê: “As ‘n reisiger hier op aarde, voel ek nie ek kan aanspraak maak op baie nie. Ek glo regtig die Here gee en die Here neem. Dit is jou verantwoordelikheid om die teenspoed te aanvaar, net soveel soos jy graag die voorspoed aanvaar.” Agter hierdie berusting sit ‘n die geloof en innige blik op wie God is.