Kwakers tereggestel vir godsdienstige oortuigings - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Kwakers tereggestel weens godsdienstige oortuigings
William Robinson en Marmaduke Stevenson, twee kwakers wat in 1656 uit Engeland gekom het om godsdiensvervolging te ontsnap, word tereggestel in die Massachusettsbaaikolonie weens hul godsdienstige oortuigings. Die twee het 'n wet oortree wat die Massachusetts -hof verlede jaar aangeneem het, wat die kwakers uit die kolonie verbied het onder die doodstraf.
Die Religious Society of Friends, wie se lede algemeen bekend staan ​​as Quakers, was 'n Christelike beweging wat in die vroeë 1650's deur George Fox in Engeland gestig is. Kwakers was gekant teen die sentrale kerklike gesag, en verkies om geestelike insig en konsensus te soek deur egalitêre Quaker -vergaderings. Hulle bepleit seksuele gelykheid en word een van die mees uitgesproke teenstanders van slawerny in die vroeë Amerika. Robinson en Stevenson, wat aan 'n elmboom aan die Boston Common in Boston gehang is, was die eerste Quakers wat in Amerika tereggestel is. Kwakers het troos gevind in Rhode Island en ander kolonies, en Massachusetts se wette teen Quaker is later herroep.
In die middel van die 18de eeu het John Woolman, 'n afskaffingskwaker, deur die Amerikaanse kolonies gereis en die anti-slawerny-saak gepreek en bevorder. Hy het boikotte van produkte wat deur slawe -arbeid vervaardig is, georganiseer en was daarvoor verantwoordelik om baie Quaker -gemeenskappe te oortuig om slawerny in die openbaar aan die kaak te stel. Nog een van baie belangrike afskaffingskwakers was Lucretia Mott, wat in die 19de eeu aan die ondergrondse spoorweg gewerk het en gehelp het om vlugtende slawe na vryheid in die Noordelike state en Kanada te lei. Later jare was Mott 'n leier in die beweging vir vroueregte.
LEES MEER: Geskiedenis van die kwakers
Die oortuiging dat elke mens 'n innerlike lig kan ervaar wat deur God gegee is, het gelei tot die stigting van die Religious Society of Friends of Quakers.
George Fox (1624-1691), het in die middel van die 1600's 'n reis van vier jaar deur Engeland begin en antwoorde op sy geestelike vrae gesoek. Teleurgesteld oor die antwoorde wat hy van godsdiensleiers gekry het, het hy 'n innerlike oproep gevoel om 'n rondreisende prediker te word. Fox se vergaderings was radikaal anders as die ortodokse Christendom: stille meditasie, sonder musiek, rituele of belydenisskrifte.
Fox se beweging was in stryd met die Puriteinse regering van Oliver Cromwell, sowel as dié van Charles II toe die monargie herstel is. Fox se volgelinge, genaamd Friends, het geweier om tiendes aan die staatskerk te betaal, wou nie 'n eed aflê in die hof nie, wou nie hul hoede afstuur aan die bewindhebbers nie en weier om tydens oorlog te veg. Voorts het Fox en sy volgelinge geveg vir die einde van slawerny en 'n meer menslike behandeling van misdadigers, albei ongewilde standplase.
Op 'n keer, toe hy voor 'n regter gehaal word, het Fox die regsgeleerde aangespoor om 'voor die woord van die Here te bewe'. Die regter het Fox bespot en hom 'n 'quaker' genoem, en die bynaam het vasgesteek. Kwakers is in Engeland vervolg, en honderde is in die tronk dood.
So lank mcdonalds kos dit baie van groot grootte mig. Dit beteken "so lank McDonalds. Dit kos te veel om my te groot te maak. " McDonald's is nie van die eiland af gestem nie, maar dit kan eenvoudig nie bekostig om daar te bly nie. Dit lyk asof Mickey D's materiaal van die vasteland van Europa moet invoer om sy twee franchises in Ysland te lewer. As gevolg van veranderende wisselkoerse, beteken dit dat hulle die prys van die Big Mac moet verhoog tot die dollar -ekwivalent van $ 6,36 om wins te maak. Dit gaan beslis goed met die Hamburglar in Ysland, want dit is 'n misdaad. En blykbaar stem die pooh-bahs by McDonald's saam. Hulle neem die goue boë af en verlaat die eiland. Ambrose Evans-Pritchard meen Yslanders sal redelik goed oorleef sonder Ronald en die bende. Maar hoe weet hy dit? Ek bedoel, Ysland sluit nou aan by Albanië, Armenië, Bosnië en Herzegovinië en Vatikaanstad as die enigste lande in Europa wat nie McDonalds het nie en ek dink nie een van die plekke is presies ekonomiese kragte nie, hoewel Vatikaanstad 'n inkomste van tussen $ 300 miljoen het en $ 400 miljoen.
'N EERSTE DAG OP HIERDIE DATUM IN DIE GESKIEDENIS.
Mary Dyer maak haar beurt by die galg
Soveel vir godsdiensvryheid:
Op hierdie datum in 1659, twee mans het in die Boston Commons as die eerste beroemd geword Kwakers tereggestel in die Nuwe Wêreld weens hul godsdienstige oortuigings. Mary Dyer en William Leddra het spoedig gevolg. Daarna het diegene wat ter dood veroordeel is, hul vonnisse verander in die feit dat hulle bloot uit die kolonie geslaan is. Marmaduke Stevenson en William Robinson het Engeland verlaat om godsdiensvryheid te soek. Hul eerste fout was om hulle in die Massachusetts Kolonie waar die Religious Society of Friends, die formele naam van Quakers, verbied is met die straf om hul geloof te beoefen as die dood deur op te hang. Dit lyk asof die Quakers teen 'n sentrale kerklike gesag gekant was en verkies het om geestelike berading te soek deur middel van plaaslike Quaker -vergaderings. Hulle het gestaan ​​vir 'n egalitêre samelewing waarin daar gelykheid tussen mans en vroue was en hulle was gekant teen die idee van slawerny. O ja, sulke dom mense die Kwakers. Robinson en Stevenson het 'n erfenis agtergelaat om uit Massachusetts te bly, terwyl ander wat daarna gevolg het, hul toevlug gevind het in Rhode Island en ander kolonies. Maar die nalatenskap van Massachusetts leef voort. Terwyl ons op skool geleer word dat Massachusetts die bakermat van vryheid was, moet ons die lot van die Quakers onthou, diegene wat in die vroeë 1970's, die belastingstelsel in die Statebond en die Al die mense teen aardverwarming wat windpompe teen die kus van Cape Cod gekant het omdat die toestelle met skoon energie hul mening bederf het. Ja inderdaad. Nogal 'n geskiedenis van vryheid in die Statebond van Massachusetts.
Doringdraad wat die oop reeks gesluit het
Soveel vir die vryloop: Aan hierdie datum in 1873, Joseph Glidden aansoek gedoen vir 'n patent op sy weergawe van doringdraad. Hy het die doringdraad van Henry Rose op die DeKalb County Illinois State Fair gesien, maar hy was nie beïndruk nie. Hy het 'n nuwe ontwerp gekry wat twee drade gebruik het om die hakies stewig vas te hou. Dit was blykbaar die eerste wat in massa vervaardig is en sy goedkoop draadheining het in 1880 tot 80 miljoen pond vervaardig. Deur dit massaal aan boere beskikbaar te stel op die vlaktes, het dit die groot veedryf effektief beëindig omdat boere om hul beeste mark toe te jaag, is daar skielik hul roetes afgesny deur doringdraadheining regoor die vlaktes.
As u naby genoeg is, kan u die skerm sien
Soveel vir kommersiële gratis TV
Dit het alles begin op hierdie datum in 1946. Geografies spreek sy debuut as 'n reisprogram op TV. Dit het reisfilms gewys. Dit was destyds net so opwindend vir kykers as vandag, aangesien dit net tot 1 Desember 1946 geduur het. Egte clunker. Maar dit was die eerste TV-program met 'n borg, Bristol-Meyers. En sedertdien het ons advertensies op TV gehad.
Aangesien almal 'n afstandsbediening het, moes adverteerders meer kreatief raak sodat ons nie van kanaal verander tydens advertensies nie. Dit word zapping genoem. Ons sien 'n advertensie en "zap " ons verander kanale. Daarom word soveel geld bestee aan advertensies vir TV in produksie. Ons moet vermaak sowel as ingelig word. Dit werk nie met my as daar verskillende sportsoorte is nie.
Onthou jy toe kabel -TV die eerste keer uitgekom het? Dit is aanvanklik bevorder omdat die publiek vir TV betaal, sodat ons nie meer advertensies sou sien nie. Wel, dit het vinnig verdamp. Baie van die oorspronklike kabel -TV -afsetpunte was 'n superstasie. Ons het gedink dit was so gaaf om 'n New York -stasie en 'n Chicago -stasie te kry, en natuurlik Ted Turner se WTBS. Maar ons het vinnig besef dat ons betaal om programme met ander advertensies in ander gebiede te sien. Nou betaal ons vir kabelnetwerke sodat ons meer advertensies kan sien. As u niks beter het om te doen nie, kyk dan na die Weerkanaal en tel hoeveel minute in 'n uur aan weer en hoeveel aan advertensies bestee word. Jy sal verbaas wees. Dan word u mal as u besef dat u betaal vir die voorreg om na al die advertensies te kyk. Ten minste is ESPN -advertensies snaaks.
So, nou het ek al hierdie "premium " kanale wat geen advertensies en alle films wys nie. Dit kos my natuurlik nog $ 15 per kanaal bo die premium kabelheffing, so ek hoef nie advertensies te kyk nie.
Dit het alles op hierdie datum in 1946 begin op 'n skelm vertoning. Maar sonder adverteerders sou ek sonder werk wees, dus besoek al ons adverteerders gereeld en kyk na hul boodskappe. Eintlik beveel ek aan dat, as u op 'n ander kanaal ingeskakel is en 'n advertensie vertoon, na kanaal 32 gaan. Die kans is dat die advertensie net so goed is as die een wat u gekyk het en u weet wat die nuus is sal baie beter wees, veral die weer!
Soveel vir die vloek van die Bambino:
Op hierdie datum in 2004, het die Boston Red Sox die franchise se eerste Wêreldreeks sedert 1918 gewen. Hulle het gely onder die sogenaamde "vloek van die Bambino." vir die Red Sox gespeel. Sy naam was George Herman Ruth, bekend as Babe Ruth. Hy was 'n redelike goeie kruik. Hy deel nog steeds die American League-rekord vir die meeste uitsluitings deur 'n linkerhander in 'n seisoen met Ron Guidry met 9 witwas. Maar sy slae het duidelik geword toe hy tuislopies geslaan het toe niemand destyds dit gedoen het nie. Teen sy vierde volledige seisoen het Ruth slegs in 17 wedstryde gespeel, maar hy het 29 tuislopies behaal om destyds die nuwe rekord in die liga te lei. Die Sox het vier wêreldkampioenskappe gewen tussen 1903 en 1918. Ruth het na die Yankees gegaan in 1920. Die storie was nog altyd dat die eienaar, Harry Frazee, hom verkoop het om 'n toneelstuk te finansier. Ek dink dit is hoe al die
films het dit uitgebeeld. Ander bronne beweer egter dat Ruth 'n dubbele eis van $ 20,000 geëis het en dat die eienaar geweier het. Toe hy probeer om hom te ruil, wou die ligapresident vermoedelik die onderneming van Frazee deurmekaar maak en hom dwing om te verkoop, sodat hy die meeste eienaars uit die weg ruim met hom. Die White Sox het vermoedelik Shoeless Joe Jackson en $ 60,000 aangebied, maar die Yankees, wat destyds vreeslik was, het $ 100,000 aangebied. Stel jou voor wat sou gebeur het as Frazee die White Sox -ooreenkoms aangegaan het? Soos dit was, het Frazee die grootste hoeveelheid kontant geneem en die Red Sox het eers in 2004 nog 'n Wêreldreeks gewen. Die span is dus vervloek. Maar dit is nie so goed soos die vloek van die Cubs nie.
Billy Goat bel tot by die kroeg
Ek dink dit was in 1945, toe die eienaar van 'n taverne sy gelukkige bok in Wrigley Field probeer bring het
Wêreldreeks. Hy is ontken en hy plaas 'n vloek op die welpies, wat sedert 1908 nog nie 'n Wêreldreeks gewen het nie. U kan die Billy Goat Tavern in Lower Michigan Avenue besoek, reg langs die Wendella Boat Tours in Chicago. Kry 'n kaasburger en vra vir 'n coke en kyk wat gebeur. Sneeuwitjie het daarheen gegaan en vir patat gevra. Probeer dit ook. BTW, ek hoop dat die vloek nooit verbreek word nie en gaan na Astros.
Weer se uiteinde: oké, ek het een op die ken geneem. Ek het geweet dat ons reën sou kry, maar ek het die vooruitsig gehou wat ons tot laat in die dag of in die aand sou sien. Het eers die middag gekom en toe kom die reën. Dit was somber. Die stelsel sal uit die gebied beweeg en ons sal 'n goeie Woensdag en Donderdag hê. Donderdagaand kom 'n stelsel nader en die kans op reën styg. Dit moet nog gesien word as ons donderstorms of moontlik sterk storms kry. Die konvergensiegebied is in die onderste Mississippi -vallei en sal waarskynlik groot dinge op ons pad afsny, en die vooruitsiggebied van die DBV loop so met die gebied met ernstige risiko's vir Donderdagaand tot Vrydag, vanaf Memphis na die suide. Die naweek lyk goed, maar met hoogtepunte in die middel tot bo 50 op Saterdag en naby 60 op Sondag.
Today in History 10/27/1659 – Twee Quakers tereggestel in die Massachusetts Bay Colony weens hul godsdienstige oortuigings
William Robinson en Marmaduke Stevenson, twee kwakers wat in 1656 uit Engeland gekom het om godsdiensvervolging te ontsnap, word tereggestel in die Massachusettsbaaikolonie weens hul godsdienstige oortuigings. Die twee het 'n wet oortree wat die Massachusetts -hof die jaar tevore aangeneem het, wat die kwakers verban het uit die kolonie onder die doodstraf.
Die Religious Society of Friends, wie se lede algemeen bekend staan ​​as Quakers, was 'n Christelike beweging wat in die vroeë 1650's deur George Fox in Engeland gestig is. Kwakers was gekant teen die sentrale kerklike gesag, en verkies om geestelike insig en konsensus te soek deur egalitêre Quaker -vergaderings. Hulle bepleit seksuele gelykheid en word een van die mees uitgesproke teenstanders van slawerny in die vroeë Amerika. Robinson en Stevenson, wat aan 'n elmboom aan die Boston Common in Boston gehang is, was die eerste Quakers wat in Amerika tereggestel is. Kwakers het troos gevind in Rhode Island en ander kolonies, en Massachusetts ' anti-Quaker wette is later herroep. Lees meer
Kwakers tereggestel vir godsdienstige oortuigings - GESKIEDENIS
Is kwakers Amish?
Hierdie week se Quaker -video: "Jy is 'n kwaker? U bedoel, soos Amish? Dit is iets wat alle Quakers gehoor het. Max Carter, professor in godsdiensstudies in Quaker, vertel ons oor die verskille tussen Quakers en die Amish.
Volgens die aanlyn kweker -inligtingsentrum vorm kwakers in Noord -Amerika ongeveer 32% van die kwakers wêreldwyd. Daar is ongeveer 108 500 individuele kwakers en ongeveer 44 vriendebyeenkomste in Noord -Amerika.
Kwakers is lede van die Religious Society of Friends, 'n beweging wat in die 17de eeu in Engeland begin het. Sommige Quakers het in die vroeë dae na Noord -Amerika gekom omdat hulle hul oortuigings aan die Britse koloniste daar wou versprei, terwyl ander die vervolging wat hulle in Europa beleef het, ontsnap het. Die eerste bekende Quakers in Noord -Amerika was sendelinge wat in 1656 daar aangekom het. Binnekort kom daar ander Quaker -predikers aan, baie koloniste bekeer hulle tot Quakerism en Quakers uit Europa trek daarheen. Die kolonie Rhode Island, met sy beleid van godsdiensvryheid, was 'n gereelde bestemming, aangesien die Vriende tot 1681 deur die wet vervolg is. Die Britse kolonie Pennsylvania is in 1681 deur William Penn gevorm as 'n toevlugsoord vir vervolgde Kwakers. Kwakers het ook na Mexiko en Sentraal -Amerika versprei. Ook bekend as Mexikaanse kwakers.
Die koms van die Quakers
Mary Fisher en Ann Austin is die eerste bekende Quakers wat hul voete in die New World gesit het. Hulle reis in 1656 van Engeland na Barbados en gaan dan na die Massachusetts Bay Colony. Hulle doel was om die oortuigings van die vriende onder die koloniste te versprei.
In Massachusetts wat deur Puriteins bestuur word, is die vroue vervolg. Hulle is gevange geneem en hul boeke is verbrand. Slegs een man, Nicholas Upsall, was vriendelik met hulle tydens hul gevangenisstraf. Nicholas het self 'n vriend geword en vriende se oortuigings in Massachusetts begin versprei. As gevolg van die onverdraagsaamheid van die Puriteine, verlaat die Quakers uiteindelik die kolonies van die baai van Massachusetts en migreer hulle na die meer verdraagsame kolonies in Rhode Island.
Die eerste maandelikse vergadering
Nicholas Upsall is uit Boston verban en het toevlug geneem in die stad Sandwich, Massachusetts. Daar het hy gehelp om die eerste maandelikse ontmoeting van vriende in die Verenigde State te stig. Dit begin in 1657 by die huis van William en Priscilla Allen. Behalwe die Allens en Upsall was Richard Kerbey en Elizabeth Newland.
Kwakers in New Jersey en Pennsylvania
Die eerste vriende wat langs die Delaware -rivier gevestig het, was John Fenwick, Edward Wade, John Wade en Richard Noble. Hulle vorm 'n nedersetting in Salem, New Jersey in 1675.
In 1681 verleen koning Charles II aan William Penn, 'n Quaker, 'n handves vir die gebied wat Pennsylvania sou word. Penn het die setlaars van sy kolonie godsdiensvryheid gewaarborg. Hy het die beleid in Europa geadverteer sodat kwakers en ander godsdienstige dissidente sal weet dat hulle veilig daar kan woon. Op 10 November 1681 het Robert Wade die eerste maandelikse vergadering in die kolonie by sy huis gestig. Dit het uiteindelik die maandelikse vergadering van Chester geword.
Takke van kwakerisme in Noord -Amerika
Kwakers in die Verenigde State is uiteenlopend in hul oortuigings en praktyke. Vriende daar het in verskillende groepe verdeel as gevolg van meningsverskille deur die jare.
Liberale vriende beklemtoon die innerlike lig as 'n bron van inspirasie en leiding. Hulle beoefen ongeprogrammeerde aanbidding (dws spontaan, deur die Gees gelei). Hulle het geen geordende geestelikes nie. Onder hulle is beide Christene en universaliste. Baie liberale vriendegroepe is deel van die Friends General Conference. Sommige van hulle maak deel uit van beide die Friends General Conference en die Friends United Meeting. Ander is onafhanklik of nie verbonde aan 'n groter groep nie. Hulle is baie betrokke by diensprojekte, maar nie by evangelisasie nie. Hulle is wydverspreid in Kanada en die Verenigde State, maar is gekonsentreer in Pennsylvania, New York en New Jersey.
Pastorale Vriende beklemtoon die Bybel as 'n bron van inspirasie en leiding. Hulle beoefen geprogrammeerde (dws beplande) aanbidding onder leiding van geordende geestelikes. Die meeste pastorale vriendegroepe is deel van die Friends United Meeting. Hulle voer diensprojekte en evangelisasie uit. Hulle kom hoofsaaklik in Indiana, Noord -Carolina, Iowa en Ohio voor.
Konserwatiewe vriende is 'n klein groepie wat beide die innerlike lig en die Bybel as bron van inspirasie en leiding beklemtoon. Hulle beoefen ongeprogrammeerde aanbidding. Baie van hulle voldoen aan die tradisionele standaarde van "plainness " in spraak en kleredrag (sien Getuienis van eenvoud). Hulle vergaderings vorm geen deel van enige groter groep nie. Hulle kom hoofsaaklik in Iowa, Ohio en Noord -Carolina voor.
Evangeliese vriende beklemtoon die Bybel sterk as 'n bron van inspirasie en leiding, met inagneming van die uiteindelike gesag vir geloof en praktyk. Hulle beoefen beplande aanbidding onder leiding van geordende geestelikes. Hulle gemeentes word dikwels kerke genoem in plaas van vergaderings, en hulle is gewoonlik deel van Evangelical Friends International. Hulle is baie aktief in evangelisasie en sendinguitreik sowel as diensprojekte. Hulle word in die Verenigde State en Latyns -Amerika aangetref, maar is gekonsentreer in Guatemala, Panama, Ohio, Kalifornië, Oregon en Kansas.
Jaarlikse vergaderings in Noord -Amerika – Vir 'n volledige lys, sien Jaarlikse vergadering.
Die Religious Society of Friends is georganiseer in verskillende nasionale en streeksgroepe genaamd Jaarlikse vergaderings. Jaarlikse ontmoetings van vriende bestaan ​​in Kanada, Costa Rica, Kuba, El Salvador, Guatemala, Honduras, Jamaika, Mexiko en die Verenigde State.
Probleme vir kwakers in koloniale Amerika – vervolging en martelaarskap
Kwakers, in hul lus vir proselyting, het heelwat vervolging en selfs martelaarskap beleef. Uiteindelik het die idee van martelaarskap iets geword waarna 'n Quaker sou soek. Die kwakers was in 'n meedoënlose soeke na martelaarskap ... In die koloniale Rhode Island, waar die heersers geweier het om hulle te vervolg, was Quakers nie bereid om te bly nie. " Alhoewel baie kwakers in New England en Rhode Island gebly het, het baie van hulle na stede of gebiede getrek waar hulle deur 'n " vuurtoets. " Boorstin verduidelik dat "dit lyk asof hulle een na die ander swaarkry begeer het, duisende woestynmyle gestorm het, Indiërs en wilde diere in gevaar gestel het om 'n martelaarskroon te vind." Die Kwakers wou preek om nie hul geloof te versprei nie, maar om martelare te word en dus meer persoonlik te word "Suiwer. "
Christopher Holder is die perfekte voorbeeld van 'n Quaker -martelaar. Op soek na hierdie verhoor deur vuur, het Holder na Boston, MA, gegaan om sy geloof te verkondig. Puriteine ​​het destyds, wat 'n groot gemeenskap in Boston gehad het, moeg geraak vir die kwakers wat hulle inmeng. Boorstin verduidelik weer dat "Puriteine ​​nie sadiste was nie, maar hulle wou alleen wees om hul ortodoksie na te streef en Sion volgens hul model te bou. Watter reg het die Quakers gehad om in te meng? Die Puriteine ​​het nie die Kwakers gesoek om hulle te straf nie, maar die Quakers het op soek na straf gekom. " Wat die Puriteine ​​ongelukkig nie verstaan ​​het nie, was dat toe hulle die wettige boetes teen die Quakers verhoog het, dit hulle kolonie soveel meer aanloklik gemaak het en nog meer Quakers gelok het. Christopher Holder was deel van die groep " getrek " na Boston.
Nadat hulle verskeie kere uit hul gemeenskap geskors is, het die gemeenskap in Boston besef dat Holder hom nie sou weghou nie. Hulle het besluit om hom en sy reisgenoot te vang en te straf. Hy was vir 3 dae in 'n kaal sel sonder beddegoed, kos en water. Hy was 9 weke gevange gehou tydens 'n winter in New England sonder vuur. Hy is twee keer per week geslaan met 'n drie-koord geknoopte sweep. Toe hulle hom uiteindelik laat gaan, het hy na Barbados gereis, maar omdat hy daar nie genoeg vervolging gekry het nie, keer hy terug na Boston, waar die Puriteine ​​sy oor in 'n laaste keer afgesny het "lesson. "
'N Ander epiese voorbeeld van Quaker -martelare was dié van Mary Dyer. Sy het haar man in Newport verlaat om na Boston te reis in 1659. Sy en haar metgeselle (wat 'n 11 -jarige meisie ingesluit het) is in Boston verban weens die dood. Nie ontsteld nie, keer sy terug en die goewerneur kondig hul doodsvonnis aan. Op die dag van haar teregstelling het hulle haar na die galg geloop waar sy gestaan ​​het en kyk hoe twee van haar metgeselle hul lot ontmoet. Net toe sy op haar eie galg leun, herroep die goewerneur haar vonnis. Die goewerneur wou haar nie regtig doodmaak nie. Hy wou net hê sy moes dink dat sy op die punt staan ​​om gevonnis te word, sodat sy bang sou wees om terug te kom. Tog was sy nie ontsteld nie. Sy het versoek dat die wet met Quakers verander word, of dat sy haar vonnis ontvang. Die goewerneur moes haar te perd na haar huis toe stuur. Sy was nog steeds ontevrede en uiteindelik het sy weer teruggekom en versoek dat geregtigheid geskied. Sy moes óf haar vonnis kry óf hulle moes die wet verander. Sy is opgehang.
Om godsdiens self te vind, moet jy binne en in jouself kyk. En daar, as u selfs die kleinste greintjie ware liefde vind, is u moontlik op die regte geur. Miljoene mense het dit en weet nie wat dit is nie. God is hul gas, maar hulle het nie die vaagste idee dat hy/sy in die huis is nie. U hoef dus nie net te kyk waar God bely en erken word nie. U moet oral soek om die ware godsdiens te vind. Om saam met God te lewe is nie 'n verskyning nie, maar 'n woordlose en eindelose sekerheid. Soos die stilte van twee vriende saam. Bernard Canter, (1962).
Die beweging is in Engeland gestig deur George Fox (1624-1691), 'n nie-konformistiese godsdienstige hervormer. Op 19 -jarige ouderdom het hy die huis verlaat op 'n soektog van vier jaar, op soek na antwoorde op vrae wat hom sedert sy kinderjare gepla het. Hy het leiding by 'n verskeidenheid geestelike leiers in die land gesoek. Hy het geleidelik ontnugter geraak met die leiers en met die bestaande Christelike denominasies. Op die ouderdom van 23 het hy 'n stem hoor sê "daar is een, selfs Christus Jesus, wat met u toestand kan praat ". Hy het 'n direkte oproep van God gevoel om 'n rondreisende prediker te word en die konsep van die Inwaartse lig, of Innerlike stem. Hy het geglo dat 'n element van God se gees in elke mens se siel ingeplant is. Hy het dit genoem "die saad van Christus ", of "die saad van Lig ". Almal het dus 'n aangebore innerlike vermoë om die Woord van God te begryp en menings oor geestelike aangeleenthede uit te spreek. Die term kom uit Johannes 1: 9 in die Christelike Geskrifte: "Die ware Lig, wat elke mens verlig wat in die wêreld kom. " Logiese gevolge van hierdie oortuiging was:
dat elke man en vrou direkte toegang tot God het, geen priesterlike klas of "toringshuise" (kerke) word benodig
dat elke persoon - man of vrou, slaaf of vry, van gelyke waarde is
dat daar in die godsdienstige lewe van 'n mens geen behoefte is aan uitgebreide seremonies, rituele, toga's, belydenisskrifte, dogma of anderleë vorms."
Die navolging van die innerlike lig sou lei tot geestelike ontwikkeling en tot individuele volmaaktheid.
Fox het sy volgelinge in stilte geleer om te aanbid. By hulle vergaderings sou mense net praat as hulle voel dat hulle deur die Heilige Gees geraak word. Hy bevorder eenvoudige lewe en die verbod op alkohol. Hy het gepraat teen vakansiedae, sport, teater, pruike, juweliersware, ens. Hulle het hulself as vriende van Jesus beskou en na hulleself verwys as "Vriende van Waarheid " (vanaf Johannes 15:15). Later het hulle eenvoudig bekend geword as "Vriende ".
Die beweging het in botsing gekom met die Puriteinse regering van Cromwell en later met die herstelde monargie van Charles II oor 'n aantal punte: hulle het geweier om tiendes aan die staatskerk te betaal om in die hof 'n eed af te lê om te oefen.hoed eer" (sit hul hoede vir die koning of ander persone in magsposisies) of om tydens 'n oorlogstyd 'n gevegsrol te speel. Hulle het 'n intense kommer vir die minderbevoorregtes ontwikkel, insluitend slawe, gevangenes en asielgevangenes. Hulle het opgewonde geraak vir die beëindiging van slawerny en vir verbeterings in lewensomstandighede in boetes en behandelings in geestesinstellings.
Fox is gedurende sy leeftyd baie vervolg en baie keer in die tronk gestop. Toe hy eenkeer in die hof is, stel hy voor dat die regter " bewe vir die woord van die Here ". Die regter het sarkasties na Fox verwys as 'n Kwaker die term het vasgesteek en het die gewilde naam geword vir die Religious Society of Friends. Gedurende die tweede helfte van die 17de eeu het meer as 3000 kwakers tyd in Engelse tronke deurgebring weens hul godsdienstige oortuigings, en daar sterf baie honderde. Ongeveer 1660 is 'n groep gemeentes gestig wat geroep is voorbereidende vergaderings. Een keer per maand het hierdie groepe bymekaargekom en 'n maandelikse vergadering. Vier keer per jaar sou laasgenoemde groepe 'n kwartaallikse vergadering. Uiteindelik sou al die kwartale jaarliks ​​bymekaar kom vir 'n jaarlikse vergadering.
Noord -Amerikaanse geskiedenis:
Die eerste kwakers wat in Amerika aangekom het, word in baie van die kolonies as gevaarlike ketters beskou. Hulle is as hekse gedeporteer, opgesluit of gehang. Hulle vind 'n heiligdom in die kolonie Rhode Island, wat op die beginsel van godsdienstige verdraagsaamheid gegrond was. William Penn (1644-1718) en ander Quakers het 'n groot rol gespeel in die skepping van die kolonies West Jersey (1675) en Pennsylvania (1682). Hierdie kolonies was bekend vir hul verdraagsaamheid teenoor godsdienstige groepe, soos die Jode, Mennoniete, Moslems en Kwakers. In 1688 het 'n groep van Vriende in Germantown het PA 'n openbare standpunt ingeneem teen slawerny, en dit word beskou as die eerste roering in 'n godsdienstige organisasie van die afskaffingsbeweging in Amerika. Die aanvanklike opposisie teenoor Quakers het uiteindelik afgeneem, veral na die Wet op verdraagsaamheid van 1689. Kwakers het aanvaar geword as 'n denominasie en baie kolonies ' grondwette het hulle vrygestel van eed in die hof. Kwakers distansieer hulself van die samelewing deur hul eenvoudige kleredrag en eenvoudige taal (bv. Die gebruik van "thee " en "thou " in die plek van "you "). As 'n groep het hulle gerespekteer geword vir hul vlytigheid en hoë morele karakter.
In die jare voor die Revolusionêre Oorlog het die spanning tussen Brittanje en die kolonies toegeneem. Die Quakers het probeer om neutraal te bly. Tydens die oorlog het die meeste geweier om militêre belasting te betaal of om te veg. Hulle het 'n ernstige afkeer gekry vanweë hul standpunt, sommige is verban.
Na die oorlog is 'n aantal Quaker -organisasies gestig om sosiale verandering op die gebied van slawerny, gevangenisomstandighede, armoede, inheemse Amerikaanse aangeleenthede, ens te bevorder. Quakers het 'n groot rol gespeel in die organisering en bestuur van die " Ondergrondse spoorweg " - 'n stelsel wat ontsnapte slawe gehelp het om vry te kom in die noordelike state en Kanada.
Vroeg in die 19de eeu het spanning binne die beweging toegeneem oor leerstellige aangeleenthede. Elias Hicks van Long Island het begin om die voorrang van die "Christus binne " en die relatiewe onbelangrikheid van die maagdelike geboorte, die kruisiging, opstanding en ander fundamentele Bybelse oortuigings. Mettertyd verdeel die beweging tussen die Hicksite en Ortodoks faksies. 'N Tweede skeuring het in die 1840's onder die Ortodokse groep voorgekom. Die Philadelphia -jaarlikse vergadering bly Ortodoks, maar die oorblywende Ortodokse Vergaderings het tussen die meer evangelies verdeel Gurneyiete, en konserwatief Wilburites. Teen die vroeë 20ste eeu is die Quaker -beweging in vier groepe verdeel:
"Hicksites: 'n liberale vleuel wat in die ooste van die VSA konsentreer, wat die sosiale hervorming beklemtoon het.
"Gurneyiete ": die meer progressiewe en evangeliese Quakers wat Joseph John Gurney gevolg het, pastore behou het en Bybelgesentreerd was.
"Wilburites ": die tradisionaliste wat meer toegewyd was aan individuele geestelike inspirasie, wat John Wilbur gevolg het. Hulle was meestal uit landelike gebiede en het die tradisionele Quaker -toespraak en -klere behou.
"Ortodoks ": die Philadelphia jaarlikse vergadering, 'n Christosentriese groep.
Die eerste en tweede wêreldoorloë het 'n krisis vir die beweging veroorsaak. Tot op daardie tydstip was die Genootskap 'n pasifistiese organisasie. Enige kwaker wat 'n soldaat geword het, is uit die gemeenskap geslinger. Gedurende die twee oorloë is sommige mans egter deur die nasionalistiese ywer opgetrek en die gewapende magte binnegegaan. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het baie Amerikaanse kwakers aangesluit by die Vriende Ambulans Eenheid, 'n nie -amptelike liggaam wat deur Britse kwakers ondersteun word. Dit het Quakers in staat gestel om as mediese personeel en ambulanspersoneel vrywillig te werk op die slagvelde van die Midde -Ooste, Indië, China en Noordwes -Europa. 1,2 Dit was 'n besonder hoërisiko -opdrag. Al vier die takke van die geloof het ten tye van die Eerste Wêreldoorlog saamgevoeg om die American Friends Service Committee. Hierdie agentskap het baie kwaker -gewetensbeswaardes toegelaat om lyding te verlig terwyl diensplig vermy word.
Daar is ongeveer 300 000 lede wêreldwyd, waaronder 'n groot groep in Kenia. Trouens, die grootste konsentrasie Quakers woon in Kenia, waar hulle 'n evangeliese interpretasie van Quakerism volg. Daar is 125 000 in Noord -Amerika. In die Verenigde State is hulle gekonsentreer in die noordooste en die middeweste. Hoewel baie hulle gedurende die 19de eeu in die Suide gevestig het, het byna almal later uit protes oor slawerny vertrek.
Doop - Die meeste kwakers glo dat 'n sakrament 'n manier is waarop 'n persoon leef, en dat formele nakoming nie nodig is nie. Kwakers meen dat die doop 'n innerlike, nie 'n uiterlike, daad is nie.
Bybel - Kwakers se oortuigings beklemtoon individuele openbaring, maar die Bybel is die waarheid. Alle persoonlike lig moet by die Bybel gehou word vir bevestiging. Die Heilige Gees, wat die Bybel geïnspireer het, weerspreek Homself nie.
Nagmaal - Geestelike gemeenskap met God, ervaar tydens stille meditasie, is een van die algemene Quakers -oortuigings.
Geloofsbelydenis - Kwakers het nie 'n geskrewe belydenis nie. In plaas daarvan hou hulle by persoonlike getuienisse wat vrede, integriteit, nederigheid en gemeenskap bely.
Gelykheid - Van die begin af het die Religious Society of Friends gelykheid van alle persone, insluitend vroue, geleer. Sommige konserwatiewe vergaderings is verdeeld oor homoseksualiteit.
Hemel hel - Kwakers glo dat God se koninkryk nou is, en beskou die hemel en hel kwessies vir individuele interpretasie. Liberale kwakers meen dat die kwessie van die hiernamaals spekulasie is.
Jesus Christus - Hoewel die Quakers se oortuigings sê dat God in Jesus Christus geopenbaar is, is die meeste vriende meer gemoeid met die navolging van Jesus se lewe en gehoorsaamheid aan sy opdragte as aan die teologie van verlossing.
Sonde - Anders as ander Christelike denominasies, glo Quakers dat mense inherent goed is. Sonde bestaan, maar selfs die gevalle is kinders van God, wat werk om die Lig in hulle aan te steek.
Drie -eenheid - Vriende glo in God die Vader, Jesus Christus die Seun en die Heilige Gees, alhoewel die geloof in die rolle wat elke persoon speel, baie wissel tussen Quakers.
Die ware geskiedenis van godsdiensverdraagsaamheid in Amerika
In die polemiek rondom 'n Islamitiese sentrum wat beplan is vir 'n perseel naby New York City 's Ground Zero -gedenkteken die afgelope Augustus, verklaar president Obama: "Dit is Amerika. En ons verbintenis tot godsdiensvryheid moet onwankelbaar wees. Die beginsel dat mense van alle gelowe welkom is in hierdie land en dat hulle nie anders behandel sal word deur hul regering nie, is noodsaaklik vir wie ons is. meer as twee eeue dat Amerika histories 'n plek van godsdienstige verdraagsaamheid was. Dit was 'n sentiment wat George Washington uitgespreek het kort nadat hy die eed afgelê het, net 'n paar blokke van Ground Zero af.
In die storieboekweergawe wat die meeste van ons op skool geleer het, kom die pelgrims aan boord na Amerika Mayflower op soek na godsdiensvryheid in 1620. Die Puriteine ​​het spoedig gevolg, om dieselfde rede. Sedert hierdie godsdienstige dissidente by hul glansende stad op 'n heuwel aangekom het, soos hul goewerneur John Winthrop dit genoem het, het miljoene van regoor die wêreld dieselfde gedoen en na 'n Amerika gekom waar hulle 'n welkome smeltkroes gevind het waarin elkeen was vry om sy eie geloof te beoefen.
Die probleem is dat hierdie netjiese vertelling 'n Amerikaanse mite is. Die werklike verhaal van godsdiens in die verlede van Amerika is 'n dikwels ongemaklike, dikwels 'n verleentheid en soms bloedige verhaal wat die meeste burgerboeke en hoërskooltekste óf oorskryf óf opsy skuif. En baie van die onlangse gesprekke oor Amerika se ideaal van godsdiensvryheid het hierdie vertroostende tafel baie diens gelewer.
Sedert die vroegste aankoms van die Europeërs aan die oewers van Amerika was godsdiens dikwels 'n knuppel, wat gebruik is om die vreemdelinge, die " ketter " en die " ongelowige " — te diskrimineer, te onderdruk en selfs dood te maak, insluitend die " heidene &# 8221 inboorlinge reeds hier. Alhoewel dit waar is dat die oorgrote meerderheid Amerikaners van die vroeë generasie Christene was, bied die gevegte tussen verskillende Protestantse sektes en, meer eksplosief, tussen Protestante en Katolieke, 'n onvermydelike weerspreking van die algemene opvatting dat Amerika 'n &# 8220Christelike nasie. "
Eerstens 'n bietjie misgekyk geskiedenis: die eerste ontmoeting tussen Europeërs in die toekomstige Verenigde State het gekom met die stigting van 'n Hugenote (Franse Protestantse) kolonie in 1564 in Fort Caroline (naby die moderne Jacksonville, Florida). Meer as 'n halwe eeu voor die Mayflower vaar, het Franse pelgrims na Amerika gekom op soek na godsdiensvryheid.
Die Spanjaarde het ander idees gehad. In 1565 stig hulle 'n voorwaartse bedryfsbasis in St. Augustine en gaan voort om die kolonie Fort Caroline uit te wis. Die Spaanse bevelvoerder, Pedro Men éndez de Avil és, het aan die Spaanse koning Philip II geskryf dat hy almal verander het wat ons in [Fort Caroline] gevind het. hulle het die afskuwelike Lutherse leerstelling in hierdie provinsies versprei. " Toe honderde oorlewendes van 'n skeepswrakse Franse vloot op die strande van Florida afspoel, is hulle in die swaard gesteek, langs 'n rivier wat die Spanjaarde Matanzas genoem het ("slaughters &# 8221). Met ander woorde, die eerste ontmoeting tussen Europese Christene in Amerika het geëindig in 'n bloedbad.
Die aanskoulike aankoms van die pelgrims en puriteine ​​in New England in die vroeë 1600's was inderdaad 'n reaksie op vervolging wat hierdie godsdienstige andersdenkendes in Engeland beleef het. Maar die Puriteinse vaders van die Massachusetts Bay Colony het die verdraagsaamheid van die opponerende godsdienstige beskouings nie geduld nie. Hulle stad op 'n heuwel was 'n teokrasie wat geen onenigheid wek nie, godsdienstig of polities.
Die bekendste teenstanders in die Puriteinse gemeenskap, Roger Williams en Anne Hutchinson, is verban na meningsverskille oor teologie en beleid. Vanaf die vroegste dae van die Puritaanse Boston was Katolieke ("Papists ") anema en is hulle uit die kolonies verban, saam met ander nie-Puriteine. Vier Quakers is tussen 1659 en 1661 in Boston gehang omdat hulle aanhoudend na die stad teruggekeer het om hul oortuigings op te staan.
Gedurende die koloniale era is die Anglo-Amerikaanse antipatie teenoor Katolieke, veral die Franse en Spaanse Katolieke, uitgespreek en dikwels weerspieël in die preke van beroemde geestelikes soos Cotton Mather en in statute wat teen Katolieke gediskrimineer het oor eiendoms- en stemreg. Anti-Katolieke gevoelens het selfs bygedra tot die revolusionêre stemming in Amerika nadat koning George III 'n olyftak na Franse Katolieke in Kanada uitgebrei het met die Quebec Act van 1774, wat hul godsdiens erken het.
Toe George Washington in 1775 Benedict Arnold op 'n missie stuur om Franse Kanadese se steun vir die Amerikaanse rewolusie te versoek, het hy Arnold gewaarsku om nie hulle godsdiens in die pad te steek nie. Regverdigheid, beleid en 'n ware Christelike Gees, " Washington het geadviseer, " sal ons met deernis laat kyk na hul foute, sonder om hulle te beledig. " (Nadat Arnold die Amerikaanse saak verraai het, het hy Amerika in die openbaar aangehaal 8217 se alliansie met Katolieke Frankryk as een van sy redes daarvoor.)
In die nuut onafhanklike Amerika was daar 'n mal quilt van staatswette rakende godsdiens. In Massachusetts mag slegs Christene 'n openbare amp beklee, en Katolieke mag dit slegs doen nadat hulle pouslike gesag prysgegee het.In 1777 verbied die grondwet van die staat New York Katolieke die openbare amp (en sou dit tot 1806 doen). In Maryland het Katolieke volle burgerregte, maar Jode nie. Delaware het 'n eed vereis wat geloof in die Drie -eenheid bevestig. Verskeie state, waaronder Massachusetts en Suid-Carolina, het amptelike, staatsondersteunde kerke gehad.
In 1779, as goewerneur van Virginia, het Thomas Jefferson 'n wetsontwerp opgestel wat wettige gelykheid verseker vir burgers van alle godsdienste, insluitend dié van geen godsdiens nie. Dit was toe dat Jefferson beroemd geskryf het, maar dit maak my geen kwaad om my buurman te sê dat daar twintig gode of geen God is nie. Dit pluk nie my sak nie en breek nie my been nie. Maar die plan van Jefferson het nie gevorder nie, totdat Patrick (" Give Me Liberty or Give Me Death ") Henry 'n wetsontwerp in 1784 ingedien het waarin staatstaatondersteuning gevra word vir & #8220 onderwysers van die Christelike godsdiens. "
Toekomstige president James Madison het die oortreding betree. In 'n noukeurig beredeneerde opstel getiteld "Memorial and Remonstrance Against Religious Assessments, het die spoedig toekomstige vader van die Grondwet welsprekend redes uiteengesit waarom die staat geen sake het wat Christelike onderrig ondersteun nie. Die argument van Madison, onderteken deur ongeveer 2 000 Virginiane, het 'n fundamentele stuk van die Amerikaanse politieke filosofie geword, 'n luidrugtige onderskrywing van die sekulêre staat wat vir studente uit die Amerikaanse geskiedenis net so bekend sou wees as die Onafhanklikheidsverklaring en die Grondwet, " soos Susan Jacoby geskryf het Vrydenkers, haar uitstekende geskiedenis van Amerikaanse sekularisme.
Onder Madison se 15 punte was sy verklaring dat die godsdiens van elke mens aan die oortuiging en die gewete van elkeen oorgelaat moet word. die mens om dit uit te oefen soos dit mag bepaal. Hierdie reg is in sy aard 'n onvervreembare reg. "
Madison het ook 'n punt gemaak wat elke gelowige van enige godsdiens moet verstaan: dat die regering se sanksie van 'n godsdiens in wese 'n bedreiging vir godsdiens is. Wie sien nie, " het hy geskryf nie, dat dieselfde gesag wat die Christendom kan vestig, met uitsluiting van alle ander godsdienste, met dieselfde gemak 'n bepaalde sekte Christene, met uitsluiting van alle ander sektes, kan vestig? Madison skryf uit sy geheue hoe Baptiste -predikante in sy geboorteland, Virginia, gearresteer is.
As Christen het Madison ook opgemerk dat die Christendom versprei het te midde van vervolging deur wêreldse magte, nie met hul hulp nie. Die Christendom, het hy beweer, toon 'n afhanklikheid van die magte van hierdie wêreld. want dit is bekend dat hierdie godsdiens bestaan ​​en floreer, nie net sonder die ondersteuning van menslike wette nie, maar ten spyte van elke teenkanting van hulle. "
Met erkenning van die idee van Amerika as 'n toevlugsoord vir die betoger of rebel, het Madison ook aangevoer dat Henry se voorstel 'n afwyking was van die vrygewige beleid, wat 'n asiel bied aan die vervolgdes en onderdruktes van elke nasie en godsdiens, 'n glans beloof na ons land. "
Na 'n lang debat is die wetsontwerp van Patrick Henry verslaan, met die opposisie wat die getal ondersteuners 12 tot 1. In plaas daarvan het die Virginia -wetgewer Jefferson se plan vir die skeiding van kerk en staat aangeneem. In 1786 het die Virginia -wet vir die vestiging van godsdiensvryheid, 'n bietjie gewysig van die oorspronklike ontwerp van Jefferson, wet geword. Die daad is een van die drie prestasies wat Jefferson op sy grafsteen ingesluit het, saam met die skryf van die verklaring en die stigting van die Universiteit van Virginia. (Hy het sy presidentskap in die Verenigde State weggelaat.) Nadat die wetsontwerp goedgekeur is, het Jefferson met trots geskryf dat die wet die Jood, die heiden, die Christen en die Mahometan, die Hindoe, binne die mantel van die beskerming daarvan sou verstaan en Ontrou van elke denominasie. "
Madison wou hê dat Jefferson se siening die wet van die land sou word toe hy na die konstitusionele konvensie in Philadelphia in 1787 gaan. En soos dit in Philadelphia in daardie jaar omskryf is, het die Amerikaanse grondwet duidelik in artikel VI gesê dat federale elektiewe en aangestelde amptenare gebonde wees aan eed of bevestiging om hierdie grondwet te ondersteun, maar geen godsdienstige toets sal ooit vereis word as kwalifikasie vir enige kantoor of openbare trust onder die Verenigde State nie. "
Hierdie gedeelte, tesame met die feite dat die Grondwet nie God of 'n godheid noem nie (behalwe 'n pro forma jaar van ons Here datum) en dat die eerste wysiging daarvan die Kongres verbied om wette te maak wat die vrye inbreuk maak godsdiensuitoefening — doen 'n beroep op die stigters en besluit dat Amerika 'n sekulêre republiek is. Die manne wat die Revolusie beveg het, het miskien die Voorsienigheid bedank en gereeld kerk bygewoon, of nie. Maar hulle het ook 'n oorlog gevoer teen 'n land waarin die staatshoof die hoof van die kerk was. Omdat hulle die geskiedenis van godsdienstige oorlogvoering wat tot die vestiging van Amerika gelei het, goed ken, verstaan ​​hulle duidelik die gevare van die stelsel en die sektariese konflik.
Dit was die erkenning van die verdelende verlede deur die stigters, veral Washington, Jefferson, Adams en Madison, wat Amerika as 'n sekulêre republiek verseker het. As president het Washington in 1790 geskryf: "Almal besit dieselfde vryheid van gewete en immuniteit van burgerskap. . Want gelukkig is die regering van die Verenigde State, wat geen strafmaatreëls gee nie, tot vervolging en geen hulp vereis slegs dat diegene wat onder sy beskerming leef, hulself as goeie burgers moet verneder. "
Hy spreek die lede van die oudste sinagoge van Amerika toe, die Touro -sinagoge in Newport, Rhode Island (waar sy brief elke Augustus voorgelees word). Ter afsluiting skryf hy spesifiek aan die Jode 'n frase wat ook van toepassing is op Moslems: " Mag die kinders van die voorraad van Abraham, wat in hierdie land woon, voortgaan om die goeie wil van die ander inwoners te verdien en te geniet, terwyl elke 'n mens gaan sit veilig onder sy eie wingerdstok en sy vyeboom, en daar sal niemand wees wat hom bang maak nie. "
Wat Adams en Jefferson betref, sou hulle hewig verskil oor beleid, maar oor die kwessie van godsdiensvryheid was hulle verenig. In hul sewentigerjare, skryf Jacoby, " met 'n vriendskap wat ernstige politieke konflikte oorleef het, kon Adams en Jefferson tevrede terugkyk op wat hulle albei as hul grootste prestasie beskou het — hul rol in die totstandkoming van 'n sekulêre regering wie se wetgewers sou nooit vereis of toegelaat word om uitspraak te lewer oor die wettigheid van teologiese sienings nie. "
Laat in sy lewe het James Madison 'n brief geskryf waarin hy sy sienings saamgevat het: "En ek twyfel nie dat elke nuwe voorbeeld, soos elke vorige een, daarin sal slaag om daardie godsdiens & amp; sal albei in groter suiwerheid bestaan, hoe minder word hulle gemeng. "
Terwyl sommige van die vroeë leiers in Amerika modelle was van deugsame verdraagsaamheid, het die Amerikaanse houding stadig verander. Die anti-katolisisme van die Calvinistiese verlede van Amerika het in die 19de eeu nuwe stem gekry. Die oortuiging wat deur sommige van die mees prominente predikante in Amerika algemeen geglo en verkondig is, was dat Katolieke Amerika, indien dit sou toegelaat word, Amerika sou oorgee aan die pous. Anti-Katolieke gif was deel van die tipiese Amerikaanse skooldag, saam met Bybellees. In Massachusetts is 'n klooster toevallig naby die plek van die Bunker Hill-monument in 1834 tot op die grond afgebrand deur 'n anti-Katolieke skare wat aangehits is deur berigte dat jong vroue in die kloosterskool mishandel word. In Philadelphia het die City of Brotherly Love, anti-Katolieke sentiment, gekombineer met die land se anti-immigrante-gemoed, die Bybelse opstande van 1844 aangevuur waarin huise aan die brand gesteek is, twee Katolieke kerke vernietig is en ten minste 20 mense dood is. .
Op ongeveer dieselfde tyd het Joseph Smith 'n nuwe Amerikaanse godsdiens gestig en gou die woede van die hoofstroom Protestantse meerderheid ontmoet. In 1832 het 'n skare hom geteer en geveder, wat die begin was van 'n lang geveg tussen Christelike Amerika en Smith's Mormonisme. In Oktober 1838, na 'n reeks konflikte oor grond en godsdienstige spanning, het die goewerneur van Missouri, Lilburn Boggs, beveel dat alle Mormone uit sy staat verdryf moet word. Drie dae later het skelm milisies 17 kerklede, waaronder kinders, by die Mormoonse nedersetting Haun 's Mill vermoor. In 1844 vermoor 'n skare Joseph Smith en sy broer Hyrum terwyl hulle in Carthage, Illinois, tronk toe gestuur word. Niemand is ooit skuldig bevind aan die misdaad nie.
Selfs so laat as 1960 voel die Katolieke presidentskandidaat John F. Kennedy verplig om 'n groot toespraak te hou waarin hy verklaar dat sy lojaliteit aan Amerika was, nie die pous nie. (En so onlangs as die Republikeinse primêre veldtog in 2008, voel die Mormoonse kandidaat Mitt Romney verplig om die vermoedens aan te spreek wat nog steeds gerig is op die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae.) Natuurlik is Amerika se antisemitisme ook institusioneel toegepas as sosiaal vir dekades. Met die groot bedreiging van 'n goddelose kommunisme in die vyftigerjare, het die land se vrees vir ateïsme ook nuwe hoogtes bereik.
Amerika kan nog steeds wees, soos Madison die nasie in 1785 waargeneem het, 'n asiel vir die vervolgde en onderdruktes van elke nasie en godsdiens. nodige stap. As ons die donker verlede erken, sal die nasie miskien terugkeer na die beloofde. glans " waarvan Madison so gretig geskryf het.
Kenneth C. Davis is die skrywer van Weet nie veel oor die geskiedenis nie en 'N Nasie wat opstaan, onder andere boeke.
Kwakers veg vir godsdiensvryheid in Puriteinse Massachusetts, 1656-1661
Die Massachusetts Bay Colony of the New World was 'n Puriteinse teokratiese staat in die vroeë 1650's. Puriteinse leiers het nie veel verdraagsaamheid teenoor mense van ander godsdienste gehad nie, en gevolglik het die Puriteinse regering dikwels godsdienstige buitestaanders wat in hul Puriteinse dorpe probeer ingaan het, vervolg en verban. Daar was 'n vrees in die Puriteinse samelewing dat as hulle buitestaanders sou toelaat, hulle hul politieke en godsdienstige beheer oor die kolonie sou verloor.
Vanaf 1656 begin lede van die nuutgestigte Religious Society of Friends (Quakers) in die Massachusetts -kolonie aankom op skepe uit Engeland, waar Quakerisme onlangs ontstaan ​​het. Die kwakers wat in die hawe van Boston aangekom het, het geëis dat hulle toegelaat word om in Massachusetts te woon en hul eie godsdiens vrylik te beoefen. Hulle is begroet deur intense vyandigheid en is dikwels gedwing om aan boord van die volgende skip te gaan.
Die eerste bekende kwakers wat in Boston aangekom het om die puriteinse godsdienstige oorheersing uit te daag, was Mary Fisher en Ann Austin. Hierdie twee vroue het die hawe van Boston in die Swallow binnegekom, 'n skip van Barbados in Julie 1656. Die Puriteine ​​van Boston het Fisher en Austin gegroet asof hulle die pes dra en hulle ernstig wreedaardig gemaak het. Die twee is deur die polisie ondersoek, van heksery beskuldig, in die tronk gestop, van voedsel ontneem en moes noodgedwonge Boston op die Swallow verlaat toe dit agt weke later uit Boston vertrek. Byna onmiddellik na hul aankoms is Fisher en Austin se besittings in beslag geneem en die Puriteinse beul het hul kattebak vol Quaker -pamflette en ander geskrifte verbrand. Kort nadat hulle in Boston aangekom het, het nog agt kwakers op 'n skip uit Engeland aangekom. Hierdie groep van agt is gevange geneem en geslaan. Terwyl hulle in die gevangenis was, is 'n bevel in Boston aangeneem dat enige skeepskaptein wat Quakers na Boston vervoer het, 'n groot boete opgelê sal word. Die Puriteinse onderneming het die kaptein, wat die groep van agt Quakers na Boston gebring het, gedwing om hulle terug te neem na Engeland, onder 'n verband van £ 500.
Ondanks die intense vervolging van die nuwelinge van Quaker deur die Puriteine ​​van Massachusetts, het Quakers in toenemende getalle na Boston gekom en probeer om hul boodskap op elke moontlike manier te versprei. Hulle kom per skip uit Engeland en Barbados en te voet van Rhode Island, Pennsylvania en Virginia. Toe hulle in Massachusetts was, het hulle opgestaan ​​om te spreek ná die Puriteinse preke en tydens verhore en uit die vensters van die tronk geskreeu. Hulle het pamflette gepubliseer en onwettige vergaderings gehou. Hulle het geweier om boetes aan die Puriteinse regering te betaal en geweier om in die tronk te werk, met laasgenoemde dikwels daartoe gelei dat hul tronkbewaarders hulle van voedsel ontneem het.
Die Puriteinse regering van Massachusetts het spoedig ander wette aangeneem wat daarop gemik was om Quakers te keer om hul status quo binne te gaan en te ontwrig. Skeepskapteine, wat die boetes leer ken het, weier dikwels om deur te gaan na Kwakers wat van plan was om na Boston te vaar. Een Engelsman, Robert Fowler, van Yorkshire, voel egter geroep om 'n skip te bou om kwakers van Engeland na Massachusetts te vervoer. Hy bou die Woodhouse en vaar saam met elf Quakers uit Engeland. Een van die elf was Dorothy Waugh, 'n plaasbediende uit Westmorland wat gesê het dat sy deur die Here geroep is om na Amerika te kom en die Quaker -boodskap te deel.
In totaal, van 1656 tot 1661, het minstens veertig kwakers na New England gekom om die Puriteinse godsdienstige oorheersing en vervolging te protesteer. Gedurende die vyf jaar het die Puriteinse vervolging van Quakers voortgegaan, met slae, boetes, sweep, gevangenisstraf en verminking. Baie is uit die kolonie verdryf, net om weer terug te keer om te getuig van wat hulle geglo het. Een van hulle, die 60-jarige Elizabeth Hooten, het minstens vyf keer na Boston teruggekeer. Die Boston -tronke was vol Quakers, en vier bekende teregstellings van Quakers het gedurende die vyf jaar in Massachusetts plaasgevind.
Soos duidelik blyk, was die Quakers nie 'n stil groep in die Puriteinse Nieu -Engeland nie. Uit hul toesprake in die hof, die kerk en uit die vensters van die tronk het 'n aantal ondersteuners en bekeerlinge gelok. Inwoners gee dikwels geld aan tronkbewaarders om die andershonger gevangenes te voed, en die Quakers se onwrikbare verbintenis om hul waarheid te spreek, het baie geraak. Daar is bewyse dat die Puriteinse haat teenoor Quakers nie oral in die Puriteinse gemeenskap voorkom nie. Die wet wat die kwakers uit die kolonie verban het weens pyn van die dood, is byvoorbeeld slegs met 'n meerderheid van die stemme aangeneem. John Norton was die mees uitgesproke kritikus van die Quakers en word toegeskryf aan die verspreiding van baie van die anti-Quaker-vooroordeel.
Miskien is die mees opvallende Quaker wat deur die Massachusetts -regering brutaal en uiteindelik tereggestel is omdat hy 'n Quaker was, Mary Dyer. Dyer kom oorspronklik in 1633 na Massachusetts en vestig hom daar saam met haar man. In 1652 keer Dyer terug na Engeland, waar sy blootgestel is aan kwakerisme en Quaker -ideale aanvaar het. Vyf jaar later, op pad om weer by haar gesin aan te sluit wat sedertdien na Rhode Island verhuis het, land sy in Boston, saam met twee mede -kwakers, William Robinson en Marmaduke Stephenson. Die drie is dadelik tronk toe gestuur omdat hulle Quakers was en is uit die kolonie verban. Dyer het na haar gesin in Rhode Island vertrek, maar Robinson en Stephenson het gebly. Twee jaar later, in 1659, toe Robinson en Stephenson weer saam met verskeie ander Quakers in die tronk was, keer Dyer terug na Boston om hulle in die tronk te besoek. Sy is by die inhegtenisneming gearresteer en almal is twee maande sonder borgtog aangehou. By hul vrylating is hulle uit die kolonie verban onder die doodstraf, maar Robinson en Stephenson het geweier om te vertrek.
In Oktober daardie jaar keer Dyer weer terug na Boston om 'n ander gevange vriend te besoek. Hierdie keer is Dyer, Robinson en Stephenson almal tronk toe gestuur en ter dood veroordeel. Op 27 Oktober is die drie na die galg gelei, en Dyer kyk hoe haar twee vriende opgehang word. Toe dit aan haar beurt kom, het sy 'n uitstel op die laaste oomblik gekry, maar geweier om van die steier af te klim totdat die wet wat die Quakers verbied, verander word. Sy moes gedra word en is met geweld uit die kolonie verwyder.
Dyer het die winter in Rhode Island en Long Island deurgebring, maar dring daarop aan om die volgende lente na Boston terug te keer. Op 21 Mei 1660 kom sy Boston binne en word onmiddellik in die tronk gestop. Sy is vinnig verhoor, en op 1 Junie 1660 is sy aan Boston Commons gehang.
Dit was nie te ongewoon dat 'n ander kwaker openlik by die hof ingaan en die verrigtinge ontwrig wanneer 'n kwaker verhoor en vervolg word onder dreigement van die dood nie. Wenlock Christison het presies dit gedoen tydens die verhoor van William Leddra in 1661. Christison, wat self uit die kolonie verban was onder die pyn van die dood, het by die hof ingebars en uitgeroep dat vir elke 'dienaar van God' wat die Boston -regering opgehang het, nog vyf sou opstaan ​​om hul plek in te neem. Christison is gearresteer, maar hoef nooit die galg die hoof te bied nie.
Die burgers en landdroste van Boston het moeg begin raak om die Quakers te straf en Leddra was die laaste Quaker wat deur die Puriteinse regering tereggestel is. 'N Boodskapper het na Engeland gegaan om 'n boodskap van die koning te vra. Koning Charles II, 'n Katolieke ondersteuner, wou 'n boodskap verskaf vir die Katolieke van die Nuwe Wêreld wat ook vervolg word. Toe 'n boodskapper van die Quaker kom en die koning vra om ook 'n heiligdom vir die Quakers te voorsien, stem hy in. Die "King's Missive" het wel die teregstellings gestaak, maar die straf van die Quakers deur die Boston -regering het steeds voortgegaan, hoewel dit minder streng was. Namate meer uiteenlopende groepe mense aan die oewer van die Nuwe Wêreld beland het, het die vervolging van die Quakers deur die Puriteine ​​geleidelik verdwyn. Teen 1675 het Quakers vryelik en openlik in Boston gewoon en aanbid.
'N Kort geskiedenis van die takke van vriende
Kwakers tel vandag ongeveer driehonderd agt en dertig duisend (syfers van 2002) in meer as sestig lande. Hulle verskil in taal, kultuur en nasionale trou, en in die klem wat hulle op verskillende aspekte van kwakerisme plaas. Soms moet dit 'n baie verwarrende prentjie bied. Byvoorbeeld, in die VSA in die staat Ohio alleen is daar kerke of vergaderings (gemeentes) van sewe afsonderlike jaarlikse vergaderings 1, * wat vier takke verteenwoordig. Die huidige kwakers strek van groepe wat die geloof in skriftuurlike onwankelbaarheid en die goddelikheid van Christus beklemtoon, tot diegene met mistieke en/of liberale neigings, wat die leer van die universele lig en die basiese harmonie van alle diepe godsdienstige ervarings beklemtoon. Hoe het sulke diversiteit ontstaan? Wat hierna volg, is slegs 'n kort uiteensetting van 'n komplekse verhaal.
Daar was goeie redes vir die oprigting van afsonderlike jaarlikse vergaderings terwyl Friends in die sewentiende eeu na die Engelse kolonies versprei het, en agt jaarlikse vergaderings is in 1821 in Noord -Amerika gehou, grootliks om geografiese redes. Teen die einde van die 1820's het skeidings tussen bestaande jaarlikse vergaderings egter begin ontwikkel.
Vriende was nie ondeurdringbaar vir die nuwe idees en denkrigtings wat aan die einde van die agtiende eeu volop was nie, en individue beskou wat hulle as tradisionele kwakerisme beskou deur die verskillende lense van die Verligting, opkomende liberalisme en evangeliese vernuwing. Die 'groot skeiding' van 1827-28 het in Philadelphia se jaarlikse vergadering begin.Ongeveer twee derdes van die lede het hulself ingedeel in die groep wat 'Hicksite' genoem word, en beklemtoon die rol van die innerlike lig in die leiding van individuele geloof en gewete, terwyl die oorblywende derde, uiteindelik bekend as 'Ortodoks', 'n meer Protestantse klem op Bybelse gesag en die versoening. Soortgelyke skeurings volg vinnig in New York, Baltimore en elders.
Beide kante het verdere skeurings ondervind. Die vernaamste groep Ortodokse Vriende het die leiding van die Engelse Vriend Joseph John Gurney gevolg in 'n toenemend evangeliese oortuiging met verloop van tyd; baie vergaderings het vorme van aanbidding aangeneem baie naby aan dié van tradisionele Protestantse kerke. Ortodokse vriende wat weerstaan ​​het wat hulle as die Gurneyitiese bedreiging vir tradisionele kwakerisme beskou het, het hulle óf teruggetrek óf hulle is uitgeskakel om 'Wilburite', 'konserwatiewe' of 'primitiewe' groep 2 (voor die burgeroorlog in die Verenigde State) of onafhanklike 'Beanite' te vorm. jaarlikse vergaderings (na 1865 in die westelike VSA). Die Hicksiete wat die dissipline van die jaarlikse vergaderings te nou gevind het vir hul oproep tot sosiale hervorming, het 'gemeentelike' of 'progressiewe' groepe gestig.
In die vroeë twintigste eeu was die mees onlangse rits skeidings die mense wat die diepste beïnvloed was deur die herlewing van die heiligheid en die fundamentalistiese beweging van Gurneyite se jaarlikse vergaderings om die 'Evangeliese' tak van die Amerikaanse kwakerisme te vorm.
Net soos laasgenoemde skeurings plaasvind, soek ander vriende versoening en hereniging. Die proses het 'n halfeeu geduur, maar New England Friends het die botoon gevoer deur in 1945 te herenig, en pogings in ander jaarlikse vergaderings het in 1955 tot stand gekom met die hereniging van nog drie: Baltimore, New York en Philadelphia. die opkoms van drie breë konfederasies van jaarlikse vergaderings-nou bekend as Friends United Meeting, Friends General Conference en Evangelical Friends Church International-wat ongeveer ooreenstem met Gurneyite-, Hicksite- en Evangeliese patrone. Hereniging het beteken dat baie jaarlikse vergaderings aan meer as een so 'n konfederasie behoort, terwyl ander onafhanklik bly. Die meerderheid van die jaarlikse vergaderings is verbonde aan Friends World Committee for Consultation, wat saamgestel is om almal 'n manier te bied om die rooi draad in die variëteite van Quakerism wêreldwyd te soek.
Miskien is 'n onvermydelike gevolg van die skeiding tussen Noord -Amerikaanse vriende die voorkoms van soortgelyke afdelings in jaarlikse vergaderings oor die hele wêreld. Baie van hierdie vergaderings het ontstaan ​​uit sendingwerk van die verskillende vleuels van Quakerisme, veral dié wat in die Gurneyitiese en Evangeliese erfenisse gewortel is.
Vandag is die wêreld se 'profiel' van Quakers veelvlakkig-en word dit steeds verander. Ons verskeidenheid het baie dimensies: godsdienstige geloof, vorm van aanbidding, gemeenskapslewe en besorgdheid oor die tradisionele Quaker -sosiale getuienisse (maniere om ons oortuigings in aksie uit te druk). Diegene wat probeer om Vriende in kategorieë van "liberale" versus "konserwatiewe" of "geprogrammeerde" versus "ongeprogrammeerde" te verdeel, word dikwels verras deur die werklikheid wat gemasker word deur 'n te simplistiese benadering.
Friends World Committee3 is die netwerk van vriende van alle takke wêreldwyd.
*Geskryf 1991 deur Val Ferguson, hoofsekretaris, Friends World Committee for Consultation. Hersiene 1997 deur FWCC en Mary Ellen Chijioke, Friends Historical Library, Swarthmore College, meer hersienings deur FWCC met die Quaker Information Center in 2005, aanpassing in 2006 deur QIC vir hierdie webwerf.
Vir verdere lees, sien Hugh Barbour en J. William Frost, Die Kwakers (Richmond, Indiana, VSA: Friends United Press, 1994). Die Geloof en praktyk/Boek van dissipline van elke jaarlikse vergadering bevat dikwels 'n blik op hierdie historiese verwikkelinge onder Vriende.
1. 'n Jaarlikse vergadering is 'n aantal individuele gemeentes wat om geografiese of teologiese redes bymekaargekom het. Soos die naam aandui, kom alle lede (of verteenwoordigers) van die plaaslike gemeentes een keer per jaar byeen om sake te aanbid en af ​​te handel, en ander verteenwoordigende byeenkomste kom tussendeur byeen om aan die gang te raak.
2. Sien 'N Kort geskiedenis van konserwatiewe vriende van die webblad van North Carolina Yearly Meeting.
3. Die eerste doel van die Friends World Committee for Consultation is om liefdevolle begrip van diversiteite onder Vriende te bevorder terwyl ons saam met God se hulp ons gemeenskaplike geestelike grond ontdek. Geen geringe taak nie! Dit is nagestreef deur publikasies, besoeke, en konferensies en byeenkomste groot en klein-wat dikwels verteenwoordiging behels van Quaker-groepe wat nie by FWCC verbonde is nie. Intieme "sending- en diens" -byeenkomste het 'n groter wêreldwye en teologiese begrip meegebring. Vyf Wêreldkonferensies het vriende nie net in staat gestel om in gesprek te tree en met mekaar te aanbid nie, maar het ook skerp fokus en uitdrukking gebring aan die wêreldwye Quaker -getuie.
Die tweede doel van FWCC is om die volle uitdrukking van ons Quaker -getuie in die wêreld aan te moedig. So tree FWCC byvoorbeeld op as die amptelike stem van vriende by die VN, waar dit internasionale uiting gee aan kommer oor vrede, ontwapening, afskaffing van marteling, vroueregte, rasse -gelykheid en die regte verdeling van die wêreld se hulpbronne.