Verandering van die gedrag, geskiedenis en tegnieke wat die meeste gebruik word - In detail - 2021
Gedragsmodifikasie gaan oor stel sielkundige metodes vir die behandeling van aanpassingsversteurings en vir die verandering van waarneembare gedragstipes.
Kort geskiedenis van die oorsprong van die gedragsmodifikasie
Die gedragswysiging, streng gesproke, begin in die vroeë twintigste eeu in die laboratorium van die Russiese fisioloog Iván P. Pávlov, wat 'n hond opgelei het om te speeksel toe hy 'n klokkie hoor of 'n sirkel teen die muur sien uitsteek en nie om dit te doen toe hy 'n ellips gesien het nie (in die eerste gevalle is dit na kos toegedien en in die geval van die ellips 'n elektriese skok). Deur die vorm van die ellips te verander en dit meer en meer in 'n sirkel te lyk, het die hond se reaksie verander: dit het geroer en dit was nie moontlik om die voorheen gekondisioneerde respons daarin te ontlok nie. Hierdie tipe steuring wat in die laboratorium ontstaan, word sedertdien 'eksperimentele neurose' genoem.
'N Tweede fundamentele mylpaal vir gedragsmodifikasie het plaasgevind toe Pavloviaanse kondisioneringsbeginsels veralgemeen geraak het by mense. In 1920 is die Amerikaanse gedragsielkundige John B. Watson en sy assistent Rosalie Rayner het 'n eksperimentele studie gepubliseer waarin 'n 11 maande oue baba wat vroeër met 'n wit laboratoriumrat gespeel het, haar bevrees het deur haar teenwoordigheid te koppel aan 'n harde en onaangename geluid, in die sogenaamde stimulasie-paring . Die sielkundige Mary Cover Jones het soortgelyke eksperimente uitgevoer, maar is ontwerp om die vrees wat reeds by kinders gevind is, te verminder, en ontdek twee effektiewe metodes: die eerste, die assosiasie van die gevreesde stimulus met 'n ander stimulus wat 'n positiewe reaksie kan uitlok, en die tweede die ligging van 'n kind wat vrees voel vir 'n spesifieke voorwerp by ander wat dit nie voel nie (begin van eksperimentering oor leer deur modelle na te boots of deur middel van kondisionering).
Engelse, Suid-Afrikaanse en Amerikaanse sielkundiges gebruik gedragsmodifikasietegnieke in die 1940's en 1950's vir kliniese doeleindes, wat op hierdie gebied die Suid-Afrikaanse geneesheer Joseph P. Wolpe benadruk het, wat die doeltreffendheid van tradisionele psigoterapie in die behandeling van volwassenes bevraagteken jong mense, veral diegene wat onbevredigende vreesreaksies gehad het (soos fobies). Om angsversteurings te behandel, het Wolpe terapeutiese prosedures ontwerp op die klassieke Pavloviaanse kondisioneringsmodel..
Terselfdertyd het 'n groep sielkundiges in Londen, onder leiding van Hans Jurgen Eysenck, het 'n nuwe navorsingsprogram geloods oor die ontwikkeling van behandelingstegnieke gebaseer op die leerteorie van die Amerikaanse behavioriste Clark L. Hull en Kenneth W. Spence.
Twee tipes ondersoeke is in die Verenigde State uitgevoer om die veld van gedragsverandering te bepaal: die veralgemening van die beginsels van klassieke kondisionering aan kliniese probleme soos naguurlike enurese of alkoholisme, en die toepassing van die beginsels van operante of instrumentele kondisionering ontwikkel deur B. F. Skinner gemik op die opvoeding en behandeling van gestremde kinders in skole en instellings en die behandeling van volwassenes in psigiatriese hospitale.
Aan die begin van die 1960's het gedragsmodifikasie 'n toegepaste spesialiteit van sielkunde geword in sy twee takke: gedragsterapie en toegepaste gedragsanalise.
Sekere tegnieke wat in gedragsterapie gebruik is, het genoeg geword om spesifieke name te verkry: sistematiese desensitisering, aversie-terapie, bio-terugvoering ('bio-feedback') en die ontleding van toegepaste gedrag.
Stelselmatige desensitisering, die mees gebruikte tegniek vir gedragsterapie, probeer pogings om afwykings met 'n bekende oorsprong te behandel, soos fobies vir diere, vliegtuie, sosiale fobies of klaustrofobie. Die metode bestaan ​​gewoonlik uit lei die pasiënt op om te ontspan in die teenwoordigheid van die onaangename stimulus, wat begin met die verre teenwoordigheid of die blote vermelding van die voorwerp en geleidelik naderkom. Die terapie aanvaar dat die angsreaksie geleidelik vervang word deur die nuwe ontspanningsrespons, 'n proses wat bekend staan ​​as wederkerige remming (tussen die gekondisioneerde fobiese respons in die pasiënt en die ontspanningsrespons wat tydens die behandeling veroorsaak word).
Afwykingsterapie word dikwels gebruik om skadelike gewoontes uit te skakel. Die onaangename stimulus, soos 'n elektriese skok (klein en gekontroleerd), vind plaas op dieselfde tyd as die 'negatiewe gewoonte'. Herhaalde reekse van onaangename stimulus en negatiewe gewoonte, maak asof die stimulus afstoot veroorsaak, nie positiewe aantrekkingskrag nie. Hierdie vorm van terapie was redelik kontroversieel, aangesien die doeltreffendheid daarvan bevraagteken word, waarskynlik omdat dit nie eers die paradigma van operante gedragisme wat deur Skinner wat, soos geïllustreer in sy nuwe utopia Walden II, die vermoë van negatiewe versterkings om 'n antwoord te blus, wantrou.
Die terugvoering of 'terugvoering'
'Biofeedback' word hoofsaaklik gebruik vir die behandeling van gedragsversteurings wat 'n fisiese basis het. Voorsien die pasiënt van inligting oor fisiologiese prosesse soos bloeddruk of hartklop. Met behulp van meganiese toestelle kan spesifieke variasies in die werking van die menslike liggaam waargeneem word. Die terapeut kan vergoed vir die veranderinge wat hy toepaslik ag, soos die verlaging van bloeddruk.
Die ontleding van toegepaste gedrag
Toegepaste gedragsanalise word gebruik om opvoedkundige en terapeutiese tegnieke van 'n konstante, maar aanpasbare formaat te ontwikkel. Vyf belangrike stadia kenmerk hierdie benadering:
besluit wat die pasiënt kan doen om die probleem te verbeter;
'n program op te stel om ongewenste gedrag te verswak en substitusiegedrag te versterk;
implementeer die terapeutiese program volgens gedragsbeginsels;
hou noukeurige gedetailleerde rekords, en
verander die program as dit beter resultate lewer.
Laastens moet daarop gelet word dat die as van die gedragsterapie Dit fokus nie op die ontleding van die onderliggende oorsake van gedragsveranderings nie, maar slegs op die veranderinge self, en dat daar vandag baie is wat dit op die gebied van die sielkunde verwerp.