BEAULIEU-SUR-MER | SkalkSkryf
Volmaan 3 Feb 2015 – Wysheid »
Februarie 6, 2015 deur Cobie Frankryk – Desember 2014
Na ´n baie lang dag van opwinding, slaap ons oor in die dorpie Beaulieu-sur-Mer in Frankryk. Ons is vir ´n week op reis, weet nie presies waarheen nie, maar hoop om Spanje te haal. Dis nog ´n bitter ver pad, en die dorpies langs die pad klink so interessant, twyfel of ons dit gaan maak. Stilhou en klippies op die strand optel, is ook ´n moet.
Oorkant die pad staan ´n ry spierwit tente opgeslaan. Mens kan jou seker verbeel jy is iewers in ´n woestyn, perfek en netjies. Dit is net voor 8 in die aand en ´n paar tente is nog oop. Daar gaan ons beslis more ´n draai maak. Ons vra die dametjie agter die toonbank of daar iets is waarna ons hierdie tyd van die aand by kan gaan inloer. Sy kyk ons aan asof sy wil se: Mense, dis winter, waar kom julle vandaan? Dis amper 10 uur in die aand en julle wil op straat wees? Sy beduie ons tog wel om in die hoofstraat op te stap. Geen siel in sig nie. Ons gaan staan, waar dit sê, middel van die dorp, in die middel van die straat. Nog steeds is ons stoksiel alleen. Nie eens ´n polisievoertuig om ons uit die pad te jaag nie. Johan sê ons moet gaan slaap, more is ´n lang pad.
Na ontbyt dra ons haastig ons bagasie kar toe, die tente roep. By ons kom ´n dame verby, soos uit ´n modetydskrif. Pik swart hare, rooi jassie, ook uit ´n mode boek. In Engels sê ek vir haar sy lyk pragtige. Die glimlag op haar gesig sê sy het wel verstaan. Johan sê ons het ´n halfuur, hy wil in die pad val. Nog nie al die tente se flappe is oop nie. Sommer by die eerste tent steek ek vas, hierdie is nie ons prysklas nie. Antieke boeke, en skilderye, hou verby. Die volgende een lewer dieselfde op. Alles lyk soos antiek, ruik soos antiek en het die prys van antiek.
Stalletjies met silver eetgery, silver bakke, eetstelle uit die 18de eeu, meubels, glasware, you name it, dit is daar. Die Chinese artikels trek my nie, been there, done that. By een stalletjie steek ek vas. Daar staan een van my harsbegeerte groot uitgestal. Ek weet nie wat noem jy die spel nie, maar Cecile het ook so een, net van hout gemaak, een uit Afrika. Maar hierdie een het nie houtballe nie, maar balle van halfedelgesteentes, en so groot soos golfballe. Al my gunsteling stene op een bord! Amatis, rooskwarts, tieroog, jade, jasper in alle kleure, acquimarine, te veel om op te noem. 37 van hulle, elkeen ´n ander steen. Die prys, meer as ´n maand se kruideniersware!
Ek kyk terug en sien een van die flappe wat nog toe was, is oop. Ek stap die tent binne, en daar staan ek midde in ´n feeverhaal. Die elegante dame met die rooijas staan agter die rakke wat belaai is met juweliersware soos ek nog nooit beleef het nie! Dit is nie gewone alledaagse juwele nie. Dis unieke skeppings. Ek weet nie waar om te kyk nie, wil alles net inneem. Robyne, grasgroen smaragde, opaal, tanzanite, achat, amethyst, peridot, kyanit, nie klein nie, maar bonkige juwele. Die pryse is ook deel van die feeverhaal, net mense in paleise en in storieboeke kan hierdie juwele bekostig. Om dit te beskryf, onmoontlik. Dit was nou vir my ´n hoogte punt om hierdie grasie en styl te aanskou. Ek groet, en die dame gee my net ´n waardige knik van die kop. Prinses uit die boeke! As ek by die huis kom, trek ek my rooi jas ook aan.
Johan jaag ons aan. Die halfuur het nog net 10 minute oor, en daar is nog baie stalletjies. Ek staan asof in `n droom. Kristalware is die hele tent vol. Blou, groen, rooi, ouma Siekie se gerookte pink/pers, en wit deurskynend. Die kleure dans, elkeen op sy eie ritme. Elegante wynglase op fyn steeltjies, bakke, blompotte, elke moontlike artikel wat jy aan kan dink. My gedagtes voel soos wannner jy ´n bak met albasters laat val. Dit spring van een artikel na die volgende, maar ek kan dit nie vasvang nie. Ek staan hier in die middel van die vertrek, wil elke artikel in my geheue vasvang om later elkeen stil-stil uit te haal en weer te bewonder. Dit is asemrowend, ongelooflik. Dit laat my dink aan kaggelvure, rustige aande, rustige musiek en ´n warm wollige kombers.
Kieries, soos ons in Afrika ken, het my en Johan nog altyd gefassineer. In die tent is daar seker oor ´n duisend kieries. Ons monde hang oop. Nie die gewone kierie soos ons dit ken nie, maar meesterstukke. Sommiges in glaskaste. ´n Vriendelike bejaarde man heet ons eers in Duits en toe in Engels welkom. Kort en kragtig stel hy homself voor. Kom oorspronklik van Viëtnam, maar verwesters, ook jare gelede met ´n Duitse dame getroud. Ek is oortuig as jy sy nasate gaan vra waar Viëtnam nou eintlik geleë is, hulle ´n Geskiedenis onderwyser se hulp gaan inroep om dit op die aardbol aan te dui. Hy is die grootste versamelaar van kieries in Europa, maar iemand in die VSA het bietjie meer as hy.
Versigtig vis hy wat ons belangstellings is. Ek dog sy turf gaan sit, en ek se naaldwerk. Hy bring ´n kierie nader, haal versigtig die handvatsel af, en daar binne is naalde, spelde, maatband, gare in alle kleure, knope en selfs ´n hekelpen en breinaalde. Ongelooflik, absoluut ongelooflik. Michelle se koekbak, ons dog nou het ons hom. Nog ´n kierie, en weer kom die kop af. Alle toerusting wat jy nodig het om ´n koek mee te versier, is weg gesteek in hierdie kierie. Fyn maatlepels, elkeen afsonderlik, en ook tooltjies om blommetjies mee te maak. Fyn handwerk, en elke stukke gereedskap uit ivoor. Hier hang ons monde permanent oop. Die volgende is die apteker se kierie. Klein botteltjies, elkeen met sy oorspronklike etiket en medisyne nog in die botteltjie. Hy verduidelik: vir koors, vir hoes, vir tandpyn, oorpyn, maagpyn, raad vir elke skeet in sy kierie. Daar is met visstokke; een vir rokers, nog met tabak en flints vir aansteek, golfstok met al die merker, ens. Jy noem net ´n naam en hy haal die stok uit. Eetgery, een met ´n vlymskerp swaard, vir selfverdediging, sambrele en dan ook die net vir die mooi. Met fluite om musiek mee te maak, te veel om op te noem. Van dit kom uit die 12de eeu. Jy mag kyk, maar nie aan dit raak nie. Hy lag as Johan die waarde skat op ´n paar miljoen. Nee wat sê hy, dis net ´n paar wat hy hier verkoop, die ander is te kosbaar en veilig in ´n kluis by die huis. Elke keer, net wanneer ons wil loop, roep hy ons terug om nog ´n item te wys. Ons slurp letterlik die inligting op. Wat 10 minutes moes wees, het verander na ongeveer ´n hele uur. Wat ´n merkwaardige man met ´n karakter om nooit te vergeet nie. Vir die laaste keer oppad uit, gee hy ons sy visiette kaartjie en sê as ons ooit weer in Berlin is, moet ons kom koffie drink. Hy sal ons graag sy hele versameling wil wys. Nie eens in ´n museum gaan jy hierdie beleef nie.
As ek ooit weer wit tente sien, of dit nou in Frankryk, Italië of waar ook al mag wees, dit is iets om nooit nooit te mis nie. Ons kan niks bekostig nie, maar die kyk, o die kyk en bewonder, is genoeg vir die siel.
Ons het toe nie Spanje gehaal nie, maar dit het nie eens saak gemaak nie. Ons herinneringe was goud werd. Nie Milan, met sy stywe regop dames in swart geklee in hulle pelsjasse, Monte Carlo se dames in hoë hak skoene, wat fyntjies trap, Cannes, waar die dames met pakkies met ontwerpersname op loop, so asof hulle kruideniersware gekoop het, St. Tropez of Geneva kon naby hierdie wit tente kom nie. Voorwaar ´n hoogte punt van ons vakansie gewees.
Posted in Cobie | Tagged Beaulieu-sur-Mer, edelstene, Frankryk, kieries, wit tente | 2 Kommentaar	2 Responses
op Februarie 10, 2015 at 12:19 nm Louwie
Ag maar julle rits lekker rond. Dankie vir die een. Maak mens lus om weer die pad te vat. Al is dit net Kaap toe.
op Februarie 15, 2015 at 8:52 vm katrina
Klink regtig na ‘n besonderse ervaring! Ek sou graag daai klippies en kieretente wou sien!