Anti-klerikalisme in die eerste 19de eeu - Inligting
Anti-klerikalisme in die vroeë XIXe eeu
Titel: Spotprent van 'n geestelike wat 'n kruis vashou
Datum getoon: 1820
Afmetings: Hoogte 14,6 - Breedte 8,3
Tegniek en ander aanduidings: (Priester staan ​​'n driekwart regs met 'n kruisbeeld) Waterverf, pen, swart ink, wit papier
Prentverwysing: 97CE17129 / RF 10258
Spotprent van 'n geestelike wat 'n kruis vashou
Na die rewolusie, wat wreed met die kerk verbreek het deur die vereniging, stigter van die Ancien Régime, tussen politieke orde en goddelike orde te verwerp, het die herstel verskyn as 'n geestelike regime, begunstig deur 'Voorsienigheid'. Die "alliansie van die troon en die altaar" het gelei tot die wette oor die verbod op egskeiding (1816) en oor die heiligmaking van Sondae en heiligmaking (1825).
Die oormaat van die regime, tesame met die voortslepende invloed van die Verligtingsfilosofie en herinneringe aan die Revolusie, is verantwoordelik vir die sterkte van antiklerikalisme. Die Voltairese burgery tree op teen die Kerk; in die 1820's het die koninklike kolleges 'n omgewing gebied waarin ateïsme floreer. Die rewolusie van 1830 is baie antikleries.
Dit is in hierdie konteks dat Delacroix (1798-1863) syne gemaak het Spotprent van 'n geestelike wat 'n kruis vashou, waterverf versterk met pen- en swart inkstrepe. Die priester, 'n groot rooikopman, skree en skud sy arms. Dit lyk asof die kruis wat hy in die lug opsteek, meer vrees as liefde vir die naaste is. Die geestelike, sy gesig verdraai van woede, word met dieselfde gevoel van skerp bespotting geskets as die politieke personeel van die Julie-monargie wat deur Daumier gebeeldhou is.
Des te interessanter is die karikatuur, want Delacroix is, met Chassériau, een van die grootste godsdienstige skilders van sy tyd: sy Kruisiging, beïnvloed deur Rubens, getuig hiervan. Dit is omdat Delacroix nie die Christelike godsdiens aanval nie, maar eerder die kerklike instelling. Daar is in hom ''n permanensie van die figuur van die ballingskap, die verdoemdes, die vervloektes' (S. Guégan in Delacroix. Hel en die werkswinkel, Flammarion, 1998, p. 153) wat goed aansluit by die visie van Christus sonder kerk.
Onder die monargie in Julie sien ons die ontwikkeling van sosiale katolisisme, in teenstelling met tradisionele perspektiewe en om hierdie rede veroordeel deur die pousdom; maar, "in 1830 het die godsdienstige ontwaking nog nie die weerspieëling van die terugvloeiing binne die elite, die onkunde binne die volk en die opkoms van antiklerikalisme" teengewig nie (G. Cholvy in Delacroix. Hel en die werkswinkel, Flammarion, 1998, p. 29). Die karikatuur van Delacroix, kenmerkend van hierdie tydperk, pas goed in die geskiedenis van die groot XIXe eeu.
In die 1840's het Quinet en Michelet 'n gewelddadige aanval geloods teen die invloed van die Jesuïete in die onderwys. Die publikasie van die Lewe van jesus de Renan, in 1863, die verergering van die stryd tussen die Kerk van die Sillabus en die Republiek in die jare 1860-1880 aangekondig. En Gambetta het in 1872 verklaar: 'Kerklikheid, hier is die vyand. "
Stéphane GUÉGAN, Delacroix: Hel en die werkswinkel, Parys, Flammarion, 1998.
Jacqueline LALOUETTE, Geskiedenis van vrye denke in Frankryk, 1848-1940, Parys, A. Michel, 1996.
Jacques LEGOFF, René REMOND, Geskiedenis van godsdienstige Frankryk. Van die baie Christelike koning tot die Republikeinse sekularisme, 18de-19de eeu, t. 3, Parys, Seuil, 1991.
René REMOND, Antiklerikalisme in Frankryk vanaf 1815 tot vandag, Parys, 1976.
KOLLEKTIEF, Delacroix. Die geboorte van 'n nuwe romantiek, katalogus van die uitstalling in die Musée des Beaux-Arts de Rouen, Parys, RMN, 1998.