November | 2011 | Nicolette Writes
Afrikaners is TE SOENIG DOENIG!
Afrikaners is plesierig… en te ‘soenig’…
Ek praat natuurlik nou nie hier van ’n bloed ma, pa, boet en sus soen-groet nie – dis nog als in orde. Maar vir die res… ’n Mens se mond, en ’n soen, is tog iets baie intiems? Vanwaar die gesoenery? Toemaar, ek wil nie regtig weet nie – ek is seker daar is ’n baie pragtige en noble rede en geskiedenis daaragter. Ek gee nie om vir die ‘wang-wang’ soen nie, maar die feit dat ek iemand op die mond moet soen net omdat dit my skoonsuster se man of ’n tweede man van my tannie is, is net VERKEERD!
Toe ek klein was het ek maar die soengroet-ding gedoen, anders het ek raas gekry. Maar nou is ek groot genoeg om vir myself te besluit wat sin maak en wat nie, en alhoewel baie Afrikaanse tradisies pragtig en lieflik is, is hierdie ene een wat ek nie gaan help bou nie. Ek draai sommer by voorbaat my wang weg en gaan in vir ’n duidelike drukkie (ek het natuurlik ook ’n ding of twee te sê oor die hele drukkie kultuur, maar laat ek nie nou daarop ingaan nie).
My vriendinne, ek is baie lief vir julle en julle beteken vir my die wêreld, maar vir julle wil ek ook nie graag op die mond soen nie! ’n Smiley-face met rooi soentjie-lippe of sterretjies op jou selfoon is die enigste soen wat jy by my gaan kry! 😀
Wanneer mansvriende in beweeg vir ’n soen wil ek ook sommer sê, met ’n lekker Afro-American-sister aksent: ‘Hello! Excuse me, married girl here! This lady is taken!’ Nat lippe teen mekaar… nee kyk, as dit nie my man se lippe is nie – UH-UH! ‘What are you thinking?!’ Jy kom nie naby my lippe nie!
Ek sal ook nie eendag aan my kinders hierdie tradisie leer nie. ’n Drukkie of handskud is meer as genoeg. Is dit nie aardig daai oomblik wat jy familie ontmoet of iewers raakloop en daar volg so awkward oomblik waar jy nie regtig weet of die persoon gaan ingaan vir ’n soen of nie? Gewoonlik eindig dit op in so ongemaklike kant-van-die-wang slash lip soen en twee mense wat baie simpel voel (want iemand het gedog dis ’n drukkie en die ander ene het gedog dit gaan ’n soen wees…).
Wel, hier is geen onduidelikheid van my kant af nie – tensy jy my man, my suster, my pa, my ma of my skoonma is, kry jy nie ’n soen by MY nie!!
Tessa: ‘Kan ek darem ene kry?’ Uh-uh!!
Posted in Random and tagged Afrikaners, soengroet
Posted in Thesis and tagged 'swart' mense in Die Huisgenoot, 1960s, black women in white women's magazines, coconut post-apartheid, Die Huisgenoot in die 1960s, Doc Immelman and Johan van Niekerk, Huisgenotjies, representation of black people in Die Huisgenoot, Uys Barnard en die krokodille van Oshipala | Leave a comment