Petit Pan | Miestaflet
Patroon: Annabel uit Zelfgemaakte Kleertjes 2
Stof: Coquelicot vert, Petit Pan
This entry was posted in Kleine meisjes kleerkast and tagged Dochters, Petit Pan, Rok, Zelfgemaakte Kleertjes on September 27, 2014 by miestaflet. Joyce en ek maak 'n baie steil rotsagtige roete naby die top van 'n berg hoog bo die Rieti-vallei in Sentraal-Italië. Ons het ons vriend Evelyn afgetrek aan die einde van die pad by die klooster van Poggio Bustone. Die ry op die kronkelende bergpad met blink kranse afloop was genoeg genoeg avontuur vir haar. Dit is net 900 of so meer voete van verheffing aan die top van die berg, waar lê 'n meer primitiewe klooster. Reg! Slegs 900 voete! Prakties regop die berg ...
Sowat 800 jaar gelede het Saint Francis ook hierdie berg geklim. Net hy het dit kaalvoet en sonder 'n roete! Dit was 'n tyd in sy lewe toe hy besef het hy kan nie voortgaan sonder om God se volle vergifnis te voel nie. Jy sien, sy vroeë lewe was gevul met oproerige lewe, drink, partytjie, orgies en, nog erger, veg in gevegte teen naburige dorpe. Alhoewel daar geen direkte verwysings is nie, is ek daarvan oortuig dat hy geweld moet ervaar, selfs ander mans doodmaak of verwond.
In sy vroeë twintigs, het hy begin om sy lewe aan God te draai, maar hy moes weet hy vergewe vir die onbewustelike optrede van sy voormalige jaar. So klim hy op hierdie berg, het 'n grot naby die top, en eensaam homself weg van die wêreld om volledige vergifnis te soek. Hy was vasbeslote dat grot te verlaat totdat hy geweet vir seker dat hy vergewe. Ons weet nie presies hoe lank hy nagedink en gebid op daardie berg, maar ons weet dat hy uiteindelik 'n duidelike boodskap van God ontvang het: hy was heeltemal vergewe. So begin 'n nuwe fase in Francis se lewe. Hy het nie meer om die swaar las van sy verlede oortredinge dra.
Wees gewillig om die Trek te maak ... tot vergifnis
Soos die meeste dinge en plekke van Saint Francis, is die oorspronklike grot omskep in 'n klein kapel. Dit is net te hoog en steil om in 'n "behoorlike" katedraal gemaak te word. Tog behou dit steeds 'n sekere rustieke eenvoud en heilige gevoel as 'n pelgrimstog vir die paar geharde siele wat bereid is om die trek te maak.
En soos 'n paar jaar gelede, soos Saint Francis, het Joyce en ek ook die berg klim om vergifnis te soek. Ons het dikwels gepraat oor die onbewuste optrede van ons jonger jare. Ek het altyd Joyce se misdade as "liggewig" beskou. Soos een keer het sy 'n stukkie vrugte van 'n buurman se boom gesteel en haar ouers het haar op die straat gemarkeer om verskoning te vra.
Ons het albei van mening dat baie van my tieners uitwerk om 'n bietjie meer groot te wees, en sommige kon deur die gevangenisstraf strafbaar gewees het. Ek het dinge gesteel, ongelukkig baie dinge. Ek was gemeen. Ek het 'n paar "pranks" ontplooi wat uiteindelik mense doodgemaak het. Ek kan aangaan, maar miskien kry jy die prentjie.
Die gevoel van onvoorwaardelike vergifnis
Moeg van die klim, het ons by die eenvoudige klip benewens die oorspronklike grot. Ons het die rowwe-uitgekap houtdeur en het die koel binneland. Ons was alleen. Dit sou heeltemal donker, behalwe vir 'n skag van lig wat uit 'n klein venster op hoog op 'n muur gewees het. Ons het gevind dat 'n plek om te sit in die voorkant van 'n ru-altaar, en begin om te vra vir vergifnis.
Bottom line, beide Joyce en ek het my verwag om lankal in die primitiewe kapel te sit. Miskien sal Joyce vergifnis kry, en dan kan sy 'n paar bezienswaardigheden of sonbatwerk doen terwyl sy vir my gewag het om my groot beproewing te voltooi.
Maar dis nie wat gebeur het nie! In plaas daarvan het ek my oë toegemaak om my oortredings te lys. Binne enkele minute het ek volkome vergifnis vir al my dade gevoel! My eerste gedagte was: "Wag. Dit was te maklik! Ek het nie hard gewerk en gesweet om volle vergifnis te verdien nie. Ek het nie eers die hele lys deurgegaan nie. "Maar ek het nog steeds 'n byna oorweldigende gevoel van God se onvoorwaardelike vergifnis gevoel. Ek het lig gevoel as 'n veer met die goddelike versekering dat niks wat ek ooit gedoen het, my van my waardigheid vir goddelike liefde kan hou nie.
Jy verdien nie Goddelike Liefde en Vergifnis nie ... Dit word vrylik gegee!
Daar is 'n bekende lyn van die Kursus in Wonderwerke: "God vergewe nie omdat Hy nooit veroordeel het nie." Ek was die enigste wat myself veroordeel. Die Goddelike Teenwoordigheid is vergifnis. Vergifnis kan nooit verdien word nie. Dit word te alle tye vrylik gegee.
So baie van ons, as kinders, is mislei om te dink ons ​​moes ons ouers se liefde en vergifnis verdien. As ek net beter gedra het, of dinge reg gedoen het, of meer verskoning gevra het, dan sou ek my waardigheid bewys aan ma en pa. Ons maak God dan in 'n hoër weergawe van ons ouers. Maar dit is nutteloos. Die Groot Gees is lief vir ons, ongeag wat ons gedoen het. God sien al ons aksies, in die groot eksperiment van vrye wil, as 'n heilige leer en groeiende proses.
Joyce was natuurlik verbaas om te sien ek staan ​​op en verlaat die kapel na net 'n paar minute. Haar eerste gedagte was: "O, liewe. Die taak is net te hard vir Barry. Hy moes opgee. "Buite, toe sy my ervaring van spontane vergifnis hoor, het sy my geglimlag en omhels in een van haar wonderlike drukkies.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vergifnis en Aanvaarding > Poggio Bustone: weet ons vergewe