Rodin-katedraal - Nuut
© Rodin museum - foto Chistian Baraja
Die katedraal as die kern van kuns
Dit was in 'n konteks belaai met simbole wat Rodin in 1908 'n standbeeld geskep het Katedraal. Vir 'n eeu hou kunstenaars (Friedrich, Turner, Monet ...) en skrywers (Goethe, Chateaubriand, Hugo, Huysmans ...) nie op om hierdie gebou toe te pas wat die verbeelding van 'n Europa uitkyk wat die Gotiese styl herontdek nie. . Reeds in die 1790's het daar 'n nuwe belangstelling in Middeleeuse kuns ontstaan; aandag word veral toegespits op die godsdienstige argitektuur van die 12dee-XVe eeue. In 1831, met die publikasie van sy roman Notre Dame de Paris, Het Victor Hugo die openbare mening sensitief gemaak vir die verval van die beroemde gebou. Bewusmaking kom na vore: hierdie oorblyfsels van die verlede is dié van 'n erfenis waarom die nasionale verhaal gebou sal word.
Meer as enige ander gebou konsentreer die katedraal die patriotiese aansprake, want dit word vanaf die begin van die eeu die middelpunt van 'n Frans-Duitse rusie oor die oorsprong van die Gotiese styl, wat aan beide kante as nasionale styl beweer word. Om verbaas te wees oor die dimensie wat hierdie debat inneem, is om die politieke belang van simbole te vergeet.
In Frankryk het die konings teruggekeer met die restourasie wat hierdie gebou toegeëien het, simbool van 'n geïdealiseerde koninklike verlede: op 29 Mei 1825 het Karel X die tradisie van die kroning in die katedraal van Reims herleef. kortstondige neogotiese dekor.
In Duitsland het die waarde wat aan die Gotiek gegee is, ontstaan ​​in reaksie op die Napoleoniese besetting, wat verband hou met die Verligting en 'n voorsmakie vir die Oudheid. 'N Projek het die aspirasies van hierdie gefragmenteerde nasie gegalvaniseer op soek na politieke eenheid: in 1814 word die idee voorgestel om die konstruksie van die Keulense katedraal, wat sedert die einde van die XVI onderbreek is, te voltooi.e eeu; dit het tot 1842 begin, toe die werk hervat is, en in 1880 geëindig het.
As die debat oor die oorsprong van die Gotiek in 1843 ten gunste van Frankryk afgehandel is, het die politieke herstel van die katedraal nie daarvoor geëindig nie. 'N Figuur soos dié van die argitek Eugène Viollet-le-Duc, wat in die dekades 1830-1870 verskeie Franse katedrale gerestoureer het, onthul die gewig wat aan hierdie gebou gegee word, wat beskou word as die kern van die Franse kuns. Hierdie herstel het sy hoogtepunt bereik tydens die eerste gevegte van die Groot Oorlog, waartydens verskeie katedrale aansienlike skade gely het. Op 19 September 1914 het Duitse bomaanvalle die brand in die Reims-katedraal veroorsaak, die plek van die kroning van die konings van Frankryk en dus tekenend van die nasionale verlede. Propaganda gryp die tragiese gebeurtenis aan en omskep die katedraal in 'n identiteitsgebou, waarvan die "martelaarskap" en "verminking" volgens die destydse woordeskat die Duitse barbarisme weerspieël.
Hande soos geribde kluise
Soos dikwels die geval is met Rodin se werke, Katedraal eers later sy titel ontvang, waarskynlik in verband met Die katedrale van Frankryk, wat Rodin in 1914 gepubliseer het. Die beeldhouer het self die analogie gemaak tussen geribde kluise en 'hande wat saamkom om te bid'. Een detail onthul egter dat dit nie oor biddende hande gaan nie. Inderdaad, die identiese rangskikking van die duime wys dat dit ongeveer twee regterhandse oorkant is. Rodin gebruik 'n tegniek wat vir hom dierbaar is en wat hy sedert die begin van die 1880's beoefen: die samestelling van twee onafhanklike elemente oorspronklik (in hierdie geval 'n kopie van twee hande wat aan aparte beeldhouwerke behoort), maar wat deur hul vereniging 'n nuwe werk skep. Deur die fyn beweging van die borselende vingers, spruit die beeldhouwwerk uit 'n stille genade wat nadink. Die eteriese vertikaliteit dryf 'n opwaartse momentum aan, wat die ontlok van die eindelose boë wat die skip van 'n Gotiese katedraal prikkel. Die hande, soos 'n oop hok, speel vol en leeg, binne en buite, skaduwee en lig. Lig was eintlik fundamenteel in Rodin se werk.
Net soos Monet sy persepsie oor die gevolge van die atmosfeer op die fasade van die Rouen-katedraal wou skilder, het Rodin probeer om die oppervlak van sy werke lewendig te maak deur die veelvuldige variasies van omgewingslig vas te vang. Volgens hom "was die Gotieke sulke groot beeldhouers dat hulle die illusie van beweging aan klip oorgedra het. Dit is om hierdie gevolge te bewerkstellig dat hulle hul figure in diep stoepe plaas: "Hulle het die skaduwee gebeeldhouw, soos die Grieke die lig gebeeldhou het."
Rodin en die katedrale
Al is die titel metafories, is daar wel 'n verband tussen Katedraal en die geskiedenis van hierdie gebou tot die begin van die XXe eeu. Rodin het vroeër deur Frankryk gereis om sy monumente te ontdek, alleen of selfs vergesel deur sy familielede of medewerkers. 'N Tekenaar van opleiding het tydens hierdie besoeke duisende argitektoniese sketse vervaardig, wat in ongeveer honderd sketsboeke bewaar is. Alles trek sy aandag, van die beroemdste gebou tot die mees onskadelike argitektoniese detail. Hierdie belangstelling in erfenis is in die lente van 1876 gebore terwyl hy na Italië gereis het; 'n brief wat aan sy metgesel Rose Beuret gestuur is, getuig van die verbasing wat hom aangegryp het by die aanblik van die katedraal van Reims. Die katedrale beklee dus 'n bevoorregte plek in sy bewondering vir Middeleeuse kuns.
Rodin wou sy passie deel en het verskeie tekste gepubliseer, waarvan die werk die bekendste is Die katedrale van Frankryk, gepubliseer in Maart 1914. Die beeldhouer doen nie die werk van 'n kunshistorikus nie, maar ontwikkel refleksies wat geldig is vir sy artistieke blik. Bowenal ontdek ons ​​'n Rodin wat deel was van die nasionalistiese diskoers van sy tyd oor katedrale, 'soos 'n inheemse flora uit die grond van die land gekom'. Want volgens hom: "ons hele Frankryk is in die katedrale, soos Griekeland in die Parthenon. "