Kraaie - Tweespoor
Sureta2017-12-12T13:55:05+00:00Desember 12th, 2017|Eggo|10 Comments
Sy lag nog soms kliphard as haar oudste boetie soos Micky Mouse praat. Soms kan sy in die swembad speel en inspring en spat asof 12 nie verbete aan die uitgelate rafels van kindwees probeer klou nie. Daar is dae dat sy haarself toelaat om sjokolade te eet en dan kan sy haar vingerpunte aflek en haar wimpers 'n behaaglike skaduwee oor haar wangetjie maak soos wat haar oë eintlik toegaan van lekkerkry. Sy beplan soms met behaaglike genoegdoening hoe sy en haar Kanadesie nefies weer eiers op die ou wat Oupa se tuinwoonstel huur se paadjie gaan gooi of vertel met vonkelende oë hoe hulle in Satara toktokkie gaan speel het, op pad terug van die fliek af en die ou geskree het hy gaan hulle looi, hy is nou moeg vir hierdie stront. Sy sê stront vinnig en sag en lag dan omdat sy weet sy mag dit nie sê nie, maar verlekker haar daarin dat hulle van die strontprater kon weghardloop.
Maar meesal sal sy deesdae by my kom sit en my vertel van 'n onreg wat sy op die speelgronde teëgekom het, terwyl sy ontsteld aan haar beker groentee of rooibos proe, of my probeer oortuig om nooit te emigreer nie of my vra of ek die nuutste Percy Jackson-boek vir haar sal koop, omdat sy haar verjaarsdaggeld spaar om eendag om die wêreld te reis. Sy sal haar boeties in winkels probeer dissiplineer en vir hulle 'n kopwas afsteek, beter as wat ek dit kan doen. Sy sal by my sit en hardop drome droom oor haar swart belt in karate en hoe sy nou al 'die houe moet kan vat'. Sy sal praat oor daardie leap in lyrical wat sy volgende jaar net móét baasraak en hoe sy harder gaan werk in Kumon, want sy wil hê wiskunde moet haar beste vak word.
Sy sal soms net haar vingertjie by Perjams se traliehokkie hou sonder om 'n woord te praat en dan sal die budgie sy koppie teen haar vinger vryf, asof hy haar taal verstaan.Sy duld nie pienk of pers nie, sy duld dit nie dat haar boeties haar vertel hulle speletjie is 'net vir seuntjies' nie, sy duld nie iemand wat haar waardes beledig nie en sy het 'n hart wat die wêreld kan verander.
Sy kom Sondag by die huis. Die dominee het vertel hoe Elia by die spruit Krit moes wegkruip vir Agab en Isèbel. Dit was droog. Daardie jaar langs daardie spruit. Die spruit het droër en droër geword. Ons kom pas uit die Kaap uit. Ons moes die toilet spoel met 'n beker badwater en drinkwater koop en in 'n katspoegie stort. Die kinders verstaan Elia se hart terwyl hy die watertjie in Krit sien krimp; sy bekommernis dat die vloei gaan ophou, die stroom net poele gaan word, die poele vol groen slik word, en dan die dag van opdroog. En die Here stuur kraaie.
Kraaie met vleis en brood in hul pote of bekke. Elke dag. Ek verbeel my selfs die kraaie het daardie vleis en brood uit ou Isèbel se paleiskombuis gaan gaps. Dat sy seker vir haar man gesê het, Agab, aan hierdie kraaie moet ons iets doen. Hierdie droogte beter end kry. Kok het gesê hulle het vanoggend al twee hoenderboudjies en drie heel kwarteltjies uit die kombuis weg, kon sy dalk gesê het.
Maar daar in die kerk het Kiana haar ook dinge oor hierdie kraaie sit en indink. Sy kom by die huis, gaan sit by die kombuistafel en skets hierdie potloodskets uit haarself uit, sodat ek verstom wonder of 'n kind van 12 al moet weet van kraaie wat jou kom voer in jou donker dae, sonder dat jy ooit weet daar is opdrag gegee vir die kraaie om jou te kom versorg; om jou vlerke wat doodmoeg gevlieg langs jou lê, te kom heelvoer met vleis en brood; dat geloof en 'n syferwaterjie genoeg kan wees..
Ek kyk vir haar. Sy bekyk haar handewerk tevrede en kyk dan vir my om die goedkeuring in my oë te vind. En ek hoop, ek hoop dat sy vir altyd sal weet: daar sal kraaie kom. As jy glo, sal hulle kom en jou versorg. En sy moet onthou, en weet dat stukkende vlerke weer groei en dan sterker is, en ja, my liefste kind, ja, dit sal weer in die Kaap reën. En dan kan die kraaie gaan nesmaak.
Sy het haar pyl en boog opgetel en suurlemoenboom toe gestap om na die teiken teen die stam te skiet.
Sureta Strydom von Holtzhausen
Eggo – skrywer:
Kiana von Holtzhausen
Soms moet jy net weet dat jy in 'n fase van jou lewe is wat jy die pyn in die oë moet kyk. Al lê die kraai half dood hier langs jou, al lyk dinge donker, al is jy seer, kyk vir die pyn, voel dit en weet dit sal verby gaan. Wees net in dit, sit langs dit en moet dit nie wegjaag nie. Dit is al hoe dit vanself sal weggaan.
Elsabie Strydom 24 Desember 2017 at 1:29 nm - Reply
Ek lees net een storie op n slag op my kind se blog….te bang dit gaan te vinnig opraak! Vanoggend, ou Kersdag, of soos d engelse sê; Christmas Eve…besluit ek dis nou tyd vir die volgende storie op haar blog; Kraaie!
Weet nou nie of die wete dat ou Kersdag my altyd half weemoedig stem oor die feit dat van my/ons geliefdes nie by ons kan wees nie, maar ná die lees van 'Kraaie' sit ek n 'swanesang' op, of in….of wat ookal! Die trane spat suutjues- suutjies in 4 windrigtings,in! Díé ma ken haar kind, soos alle ma's hulle kinders tot in hulle diepste wesens ken al dink hulle nooit so nie..
En Kiana se skets is 'awesome', soos die jonges deesdae praat!
My hoop versterk nou by d dag dat al daai pragtige leë, prentjiemooi joernale wat ek bykans elke jaar saamgesleep het SA toe om 'sussie aan die skryf te kry', nou vrugte begin afwerp! Doet zo voort liewe kind….jy maak my triots!
Sureta 25 Desember 2017 at 5:30 vm - Reply
Dankie, my liewe Ma. Nou weet Ma ek skryf die heel beste in ñ joernaal wat leeg bly.
Rita Wulfse 21 Desember 2017 at 9:46 nm - Reply
Ai Kiana met die mooi naam, hierdie tannie hoop dat as daar pyn in jou lewe kom, jy hierdie blog van jou Ma sal lees en verstaan. Só mooi Sureta om nie eers te praat van daardie skets. So talentvol julle
Sureta 23 Desember 2017 at 8:21 vm - Reply
Sy is so pas ligvoets hier weg omdat iemand van haar skets hou. Sal hulle ooit weet hoeveel keer ons hulle agterna kyk met trane in die oë en gebede in die hart – want soos tannie sê: die lewe se pyn gaan haar nie spaar nie. Dankie vir die mooi wens! Liefdegroete. Xxx
Elize Goss 15 Desember 2017 at 7:47 nm - Reply
Ai ek sien daai wipers wat op die wangetjies skade gooi. Van baba dae af vir my so mooi. So dankbaar vir hierdie saam lees. Liefdegroete
Sureta 15 Desember 2017 at 11:01 nm - Reply
Tannie is die eerste mens aan wie ek haar toevertrou het, anders as my ma. Sal altyd vir my spesiaal bly. En kyk hoe vinnig het sy grootgeword. Liefde daar. S.
Liezl 13 Desember 2017 at 10:56 nm - Reply
Dit is nou al aan die verkeerde kant van middernag. Ek gaan nie slaap tot ek nie elke een van jou stories gelees het nie. Ek het nie 'grênd' grade en goete nie. Ek lees maar net, en ek kan vir jou vertel, vandat ek jou die heel eerste keer raak gelees het, het ek geweet, en ek het gehoop jy weet, dat hierdie vrou kan skryf en moet skryf. Jy sal die Afrikaanse taal ontneem van iets so besonders as jy ophou skryf. Ek voel so sterk daaroor ek soek sommer self vir jou ń uitgewer.
'Hou so aan' klink so banaal.
'Moet nooit jou flippen pen neersit nie. Skryf tot jou hand kramp, skryf tot jou hart kramp, Skryf tot jou laptop overheat, Skryf tot jou brein overheat, Skryf tot alles pyn, Skryf tot niks meer pyn nie, en ek (ons) sal lees tot alles pyn en sal lees tot niks meer pyn nie.
Ek soek n emoji van ń outjie wat afbuig, met die caption 'Im not worthy' soos ons altyd met atlete gemaak het wat uitstekend op die atletiekveld gevaar het. Ek kry nie so een nie. Iemand gaan so een moet maak, sodat ek dit kan gebruik op elke een van jou stories.
Dankie dat jy aan my gedink het, en my laat weet het van jou blog. Ek voel geëerd.
admin 14 Desember 2017 at 4:34 vm - Reply
Jy roer my hart. Ek sê dit nie net nie. Ek hoop jy weet jou woorde het krag en jy geur ons taal met ñ nodige spesery. Ek hoop ons sal altyd mekaar se cheer leaders wees, want skryf moet jy skryf. Maar soms skiet my woorde te kort, soos nou. Ek kan sê: ek waardeer hierdie brief van jou verskriklik. Maar dit sê nie naastenby wat ek in my hart voel nie. Weet net: as ek my hart sou kon omdop, sal daar baie blink vir jóú in hom lê.
Lize Jones 13 Desember 2017 at 6:13 nm - Reply
Kiana, my susterskind, in n neutedop ! Ongelooflike mooi skrywe van wat net n Ma in haar kind raaksien,en d klein detail wat ons so toevallig in ons kinders opmerk!