Met ’n wysheid wat deur tyd en insig verfyn is, antwoord sy haar japsnoet: “Nou ja, dan bou ons vir jou die mooiste trollie, met ’n klokkie. Ons kry al die geure van die reënboog en kyk hoe ons kan help om jou die beste roomystannie in die dorp te maak.”
“My vriendinne het vooraf gesê: ‘Lindie, ouer word bring ’n verligting, ’n bevryding. Jy sal sien.’”
Hulle was reg. Ek het ’n lang pad gestap van ambisie en gedrewenheid, en niks daarvan het regtig vervulling gebring nie.
Ware vervulling lê elders, het ek intussen agtergekom. In eenvoudiger dinge. In eerlik en opreg wees oor wie jy is, wat jy kan doen en hoe jy jou lewe leef.
Mense kan baie meer uit my foute leer. As gesin het ons ook ons goeie en slegte dae, deurbrake, flops en soms ’n suksessie waaroor ons net dankbaar kan sê: “Dankie vir dié een.”
Vroeër in my lewe was ek geweldig selfsugtig en nogal ’n alleenloper. Daar was baie plannetjies en doelwitte, maar ek het meestal na binne toe geleef. Selfs vandag nog is ek ’n introvert, glad nie ’n massamens nie; dit word net goed weggesteek.
Daarmee sê ek nie dat ouerword ’n mens pateties of ruggraatloos maak nie. Jy gee nie boedel oor of word lui nie. Allesbehalwe. Ek woeker steeds met wat ek het, maar my ervaring is dat ek nou op ’n mooi manier rustiger in myself raak, meer gefokus en spesifiek ten opsigte van die dinge waarin ek my talente en energie belê. Ek probeer nie meer om alles vir almal te wees nie en raak nie meer op hol oor die dinge wat ek nié is nie. Dis bevrydend en plesierig.
Ambisie en dryfkrag is nie noodwendig ’n slegte ding nie. Dalk moet jy jou juis uitwoed, sodat jy later kan sê: “Been there, done that… en ja, eintlik was dit maar leeg gewees.”
As ek hierdie dinge net vroeër geweet het, sou dit die lewe oneindig makliker gemaak het, met baie minder wroeging.
Dink maar net aan daardie groot kwelling waarmee die meeste vroue sukkel: vorm en grootte. Toe ek nog in die TV-sepiewêreld (Egoli) betrokke was, was dit ’n belangrike ding vir my, veral in ’n bedryf waar hoe jy lyk en wat jy weeg, baie tel.
Hoe lekker dat ’n mens die stadium bereik waar jy uiteindelik net onvoorwaardelik lief kan wees vir jouself– spatare, moesies en al. Daar is ’n nuwe waardering vir my lyf. Ek sien nie meer my bene as groot, wit stompe nie, eerder as sterk ledemate wat my dra waar ek moet wees.
Ek ervaar hierdie radikale ommeswaai in perspektief ook wat my loopbaan betref. Op skool het ek my uitgewoed met allerhande prestasietjies wat ek nagejaag het.
My wens is om ’n lewe van totale oorgawe te leef. Dag tot dag, oomblik vir oomblik, wawyd wakker vir wat op my hart gedruk word om te doen.
Dit maak ook nie meer saak of die taak wat my opgelê word, klein of groot, indrukwekkend of gewoon is nie. Ek wil slegs in die slipstream inklim en deel word van dit waarmee Hy besig is. Dan maak ek ’n verskil waar dit regtig nodig is.
Dis nogal ’n belangrike besef: dat jy nie alles wat jy kán doen, veronderstel is om te doen nie. My soeke is nie meer na ’n gebalanseerde lewe nie. Ek streef eerder na ’n gefokusde lewe, waarvan balans ’n uitvloeisel is.
Dink maar aan al die e-posse wat instroom en baie gou ’n mens se dagboek volmaak as jy nie keer nie. Versoeke vir hulp, optredes of om te kom dien op ’n komitee.
Uiteindelik, in hierdie seisoen van my lewe, het die besef gekom dat ’n mens nie veronderstel is om almal te help en vir alles ja te sê nie. Soms is dit juis iemand anders se beurt en steel jy hulle oomblik as jy daardie beurt voor hulle wegraap. Daarom sê ek makliker nee, want daardie nee beteken dalk ’n ja vir iemand anders.
Ek was altyd besig om iets te jaag, maar nou benader ek dit vanuit ’n ander hoek: deur te bou. In plaas van om al jou aandag te stort in ’n voedingskema wat eers oor tien jaar gaan werk, kyk eerder wie het vandag ’n broodjie nodig en gee aandag daaraan. Ek probeer meer fokus op die hier en nou.
Ek het agtergekom ’n beter manier is om eerder elke dag bietjie vir bietjie te bou aan die dinge waartoe ek myself verbind het – ’n lewe van gehoorsaamheid, ’n gelukkige gesin, diensbaarheid in my gemeenskap en ’n gesonde liggaam. Dan word die doelwitte mettertyd vanself waar.
My drawwery is so ’n voorbeeld. Ek het aanvanklik vir die lekker begin hardloop, tot ek agtergekom het ek is fiks genoeg om verder te gaan en meer te bereik. Toe word vyf kilometer ’n halfmarathon – sonder om myself te druk.
Ek het uiteindelik vrede gemaak met my beperkings; ek vier my bates en ek is bly saam met ander oor hulle gawes en talente. Die onsekerheid oor die bydrae wat ek moet maak, oor wie ek nou eintlik is, het verander in aanvaarding.
Soos my vriendin wat by my huis ingestap en gesê het:”Kom ons verf jou mure groen en sit ’n geel blompot op die etenstafel vir kleur.” Binnehuisversiering is haar sterk punt, nie myne nie, daarom is dit ’n vreugde om te kan antwoord: “Ja, kom ons doen dit. Ek is so ’n plain Jane, maar jy het ’n oog vir hierdie tipe goed.”
Vir my is dit ’n groot lekkerte van hierdie lewensfase. Jy kompeteer nie meer met ander nie, jy moedig hulle eerder aan om hulle volle potensiaal te bereik en uit te leef.
In dié proses kry ek meer aanvaarding oor myself ook, en kan ek meer vir ander beteken. Vir ons gesin is dit veral belangrik om die vreugdes waarmee ons geseën word, met ander te deel. Ons wil dit nie vir onsself hou nie.
In die gee en uitdeel het ek ook besef hoe belangrik dit is om dinge vir myself doen. Soms stuur ons die verkeerde boodskap uit wanneer die kinders dink dat Ma se lewe om hulle s’n draai. Dit skep die idee: “As ek flop, flop sy ook, want sy het dan alles vir my prysgegee.”
Ons drie kinders, Paul (13) en die tweeling, Hugo en Nina (10), weet al: Daar is ’n paar dinge wat hierdie mamma se skuur volhou. Sodra die huiswerk gedoen is en die kos in die oond is, trek ek my drafskoene aan en gaan hardloop om die blok. My tyd. En vroegoggende koester ek my stiltetyd. As jy ook so vroeg wakker word, gaan Ma jou nie geselskap hou nie. Die kinders verstaan dit. Hulle het hulle aktiwiteite en drome, en ek het myne.
Soos my dogtertjie wat daaroor gedroom het om roomys vir ’n lewe te verkoop. My werk is nie om haar droom belaglik te maak nie, maar eerder om saam te droom en die moontlikhede te ondersoek.
Dit is in hierdie aspek van my huidige seisoen waarin ek die grootste vervulling beleef: om ma te wees vir my kinders, en ’n vrou vir my man.
Wat ’n voorreg om met ’n dankbare hart te kan terugkyk na die lang kronkelpaadjie wat ek tot hier toe kon stap.