Koffie met Sina – Vryheidsontdekker
Posted byvryheidsontdekker April 22, 2020 April 23, 2020 Posted inUncategorized
My hart klop so vinnig toe ek voor haar huisie stop. Wasgoed hang op die draad, mielies staan hoog in haar groentetuin. Sy is besig om die rooi emmer vol water te tap by die buitekraan. Ek sien die klomp klein gesiggies in die straat groot-oog vir my kyk soos wat ek die geroesde hekkie oopstoot en die hoenders die hele werf vol spat. Sy stap stadig nader. Net ek glimlag. Sy het nogsteeds dieselfde letsel op haar gesig as van toe ons klein was. Ek kan nou net nie meer onthou hoekom sy dit het nie.
‘Shall we go?’ Vra ek. Ons het nog nooit eers Engels met mekaar gepraat nie, maar sy praat nie meer Afrikaans nie en ek kon nog nooit Xhosa praat nie. ‘Yes.’ Antwoord sy kort. En ek weet niks in haar wil regtig saamgaan nie.
Hierdie storie begin met myself ouderdom 5 en Sina 6. Sina was my ma se huishulp se dogtertjie. Naweke en vakansies het ons saam in die berg gespeel en huisies gebou en musiek gemaak met ou metale. Ons vriendskap was spesiaal. Sy was die beste maatjie.
Maar hierdie koffie is ‘n moeilike een, want vir die eerste keer het ek moed bymekaar geskraap. Sina verdien ‘n groot omverskoning, want ware vriendskap het sy nie by my gekry nie. Ure om het sy geluister hoe ek vertel van my lewe by die grootskool. Of vetrel van my drome en sonder dat iemand dit gesê het, het ons altwee geweet daai wêreld is nie vir haar beskore nie. Ek het haar vertel van my maats. Sy het almal se name geken. Ek wou so graag hê sy moet hulle ontmoet.
So eendag, nadat ons, ons nuwe huis in die berg gebou het, het ons besluit – wel eintlik gedroom – hoe ons ‘n party daar gaan hou. Sy sê toe wat van ek nooi my maatjies. Sy wou hulle so graag ontmoet. Ons het mekaar so opgewonde gemaak, dat ons net daar besluit ons hou Saterdag die party.
Hierdie deel is so moeilik om te skryf, want g’n van daai maats kon die Saterdag kom nie. En ek mag ook nie daardie dag gespeel het nie, maar ek gaan toe na hul huis toe en ek kry haar daar in haar kerkklere. Dit was die mooiste wat sy al ooit gelyk het. Haar hare was mooi gemaak, haar bene Vaseline gesmeer. Ek het dit geweet, want gewoonlik was daar sulke wit krapmerke op haar bene; ek en sy het partykeer prentjies op haar bene geteken, op myne ook – maar dit het nie so lekker op my witvel gewerk nie. En nou moes ek vir haar sê ons gaan nie meer party hou nie.
En dit het al hoe meer gebeur. Al my voorregte het my weggehou en voor ons, ons oë kon uitvee het ons stelselmatig uit mekaar se lewens verdwyn. Toe sy op 16 klaar maak met skool en ‘n babatjie kry, was ek amper oppad universiteit toe, nog verder weg.
Maar hier het ons nou voor mekaar gesit in ‘n koffiewinkel. Ek het klein gevoel teenoor die helse muur tussen ons; gebou uit taal, geskiedenis-modules, verlatenheid, seer, vrees, ou ideologieë en reëls… Al wat ek gehoop het, was dat ons mekaar weer so mooi sal kan verstaan. Ook dat almal kan ophou staar hier waar ons sit en vir ons koffie wag – my swart americano, haar wit cappuccino. Ek kon nie baie praat nie. Eindelik kon ek dit uitkry: “Sina, I haven’t been a good friend to you… I hope this can change.”
En dit was die begin van vryheid na jare se skuldgevoelens en hardheid. Dis nog ‘n langpad. Gelukkig het dit al 20 jaar gelede begin.
Cheers op dit, Sina. Cheers ook Sina, want daai wêreld, was toe al die tyd vir jou beskore. Is ons die enigste mense wat met koffie cheers?
One thought on “Koffie met Sina”
Ek dink baie van ons het iewers in ons grootwordjare ñ Sina gehad wat so stelselmatig verdwyn het, ons skuld. Dis goed om die pad te stap, Vryheidsontdekker. Dis reg so.