Richard Faragher, Universiteit van Brighton
Mense mag langer en langer lewe, maar uiteindelik word ons almal oud en sterf. Dit lei tot 'n eenvoudige vraag: is daar 'n intrinsieke maksimum perk vir menslike lewensduur of nie? Daar is twee ewe eenvoudige antwoorde. Óf daar is 'n beperking of daar is nie. Sonder data kan jy net so goed dink en jou kans om reg te wees, is alles, 50: 50.
Om jou kans te verbeter om die regte antwoord te kry, kan jy drie basiese aanvalle gebruik. Jy kan jouself afvra waarom daar veroudering bestaan, jy kan probeer om te ontdek hoe dit werk of jy kan ondersoek hoe lank mense regtig leef, ongeag hoe hulle dit doen. Elkeen bied insigte en het beperkinge.
Nou 'n nuwe studie, gepubliseer in die natuur, dui daarop dat daar 'n beperking op menslike lewensduur blyk te wees. Die resultate, gebaseer op demografiese data, is egter ver van afdoende en moet noukeurig geïnterpreteer word. Hulle bring ook enkele dorre etiese vrae.
Alles oor voortplanting
Evolusionêre argumente kan 'n paar biologiese konteks verskaf. Veroudering is bloot 'n eksponensiële toename in jou kans op dood en siekte met verloop van tyd. In die natuur is chronologies ou wesens skaars, hulle word gewoonlik geëet of gesuig vir ongelukke.
Enige mutasie wat die organisme beter teweeg bring om nageslag te produseer, sal bevoordeel word, selfs as dieselfde mutasie veroorsaak dat slegte dinge later in die lewe plaasvind. Veroudering is dus niks meer as die prys betaal vir vroeë lewe vrugbaarheid. Dit is ook moontlik om genetiese variasies te dra wat geen voordeel bring nie, maar veroorsaak dat slegte effekte slegs plaasvind nadat 'n organisme gereproduseer het. Dit is moeilik vir natuurlike seleksie om te verwyder en kan dus ook bydra tot veroudering.
In teenstelling hiermee bied evolusionêre biologie min ondersteuning vir die idee dat daar "veroudering van gene" is wat eenvoudig veroorsaak dat hul draer oud word en sterf. Genes kan dit doen, maar slegs as 'n newe-effek van iets anders. Byvoorbeeld, die verskil in lewensverwagting tussen mans en vroue is byna seker die gevolg van die verskillende seleksie druk wat op hul genome geplaas word deur seksuele seleksie (tipies in die natuur, manlike organismes moet meeding vir maats terwyl vroue dit versigtig moet selekteer). Dit is nie 'n "sy en haar" nie keuse van genetiese klok.
Hydra - klein, varswater diere - blyk te wees "nie veroudering" (met vaste eerder as toenemende kanse op dood oor tyd). Ekstrapolasie uit laboratoriumdata toon dat selfs ná 1,400-jare vyf persent van 'n hydra-bevolking wat in hierdie toestande gehou word, steeds lewendig sal wees. Hulle bly egter steeds boonste grense vir oorlewing. Die bestaan ​​van 'n boonste perk op die lewensduur van 'n spesie beteken nie dat elke lid van die spesie dieselfde kans het om dit te bereik nie. Eenvoudige vrae oor maksimum langlewendheid is geneig om oor hierdie punt te glans.
Argumente wat gebaseer is op die meganika van die menslike liggaam, ondersteun ook die idee dat daar intrinsieke boonste grense tot lewensduur is. Sleutel menslike orgaanstelsels (soos die niere en tymus) toon duidelik en dikwels seksafhanklik vermindering in doeltreffendheid met ouderdom. So progressiewe afname voorspel moontlike mislukking. Veronderstel natuurlik dat jy nie probeer voorkom dat dit daal nie.
Daar is baie vordering gemaak met die ontdekking van die fundamentele sel en molekulêre meganismes van veroudering; verwydering van senescent selle - disfunksionele selle wat opbou as ons ouer word en skade aan weefsel veroorsaak - verbeter die gesondheid en verleng die lewensduur van muise byvoorbeeld. Dit beteken dat dit aangevoer kan word dat die bestaan ​​van die vermoë om in te gryp die boonste perk na die lewensduur verwyder. 'N Potensiële aangename antwoord, nie net op die vraag waarmee jy begin het nie.
Neigings in lewensduur
Maar is dit moontlik dat pogings om die vroeë dood te voorkom, ook die maksimum menslike lewensduur verhoog het en kan dit voortgaan? Die bestudering van tendense in die maksimum menslike lewensduur oor tyd kan 'n antwoord gee. Maar hierdie soort aktuariële berekening is altyd kompleks en dikwels verkeerd. Byvoorbeeld in 1921 is dit "gedemonstreer" ouderdomme bo 105 was "onmoontlik". Die skatting van die grense tot lewensduur is sedertdien gekritiseer omdat elke maksimum limiet tot lewensduur tot dusver voorgestel is is oortref. Vir sommige mense kan dit aandui dat daar werklik geen boonste perk vir menslike lewensduur is nie.
Indiese superkerkenaar Kallu Yadav, bejaarde 110. Utkarshsingh.1992 / Wikimedia, CC BY-SA
Die skrywers agter die nuwe studie het globale demografiese data ontleed en die gerapporteerde ouderdom by die dood van "supercentenarians" (individue ouer as 110) ondersoek. Hulle het getoon dat alhoewel daar bewyse is dat 45-55 dae per jaar vanaf 1970-1995 tot 'n maksimum ouderdom by die dood lei, daar geen bewyse is van enige toename buite hierdie datum nie. Trouens, die ouderdom met die grootste verbetering in oorlewing het rondom 1980 geplaas.
Die datastel bevat minder as 600 individue, maar die neiging lyk betekenisvol. Hul model voorspel dat die waarskynlikheid van 'n persoon wat die ouderdom van 125 in 'n gegewe jaar oorskry, minder as een in 10,000 is. Die skrywers beweer dat ons in wese 'n muur kan tref en dat 'n geteikende poging om die maksimum lewensduur te verleng, vereis word om dit deur te breek.
In sy onbesnede vorm blyk dit 'n moeilike etiese posisie om te onderhou. Die aantal eeufees is klein in vergelyking met dié oor 65. Die uitbreiding van die gesonde en produktiewe jare van die baie, nie die lewensduur van die paar nie, is 'n meer billike benadering en daar is elke teken dat dit haalbaar is in die laboratorium.
Miskien is die regte les hier dat eenvoudige geslote vrae, in enige wetenskaplike dissipline, ietwat is om te vra: "Wie is die interessantste persoon?" - Dikwels diep en feitlik nutteloos.
by Richard Faragher, Universiteit van Brighton
As u nie rook nie, is u grootste risikofaktor om te sterf waarskynlik u ouderdom. Dit is omdat ons ...