USS Bagley (DD-185), Guantanamo Bay, 1920 - Inligting
Hier sien ons die Wickes -klasvernietiger USS Bagley (DD-185) in Guantanamo Bay gedurende 1920. Let op dat haar afdakke opgerig is om die dek koel te hou
USS Bagley (DD -185), Guantanamo Bay, 1920 - Geskiedenis
USS Bridge, 'n stoorskip van 5207 ton (verplasing) wat deur die Boston Navy Yard gebou is, is vroeg in Junie 1917 in gebruik geneem. het vier reise na en van die Europese oorlogsgebied onderneem, asook voorraad na hawens en vlooteenhede in die Westelike Halfrond gebring. Na die einde van die konflik gaan sy voort met diens by die Atlantiese Vloot, en later die Amerikaanse vloot se basismag, en word in Julie 1920 aangewys as AF-1. Brug word in 1922 en 1923 na die oostelike Middellandse See-gebied ontplooi. 'N Anderhalf dekade later het sy is tydelik aan die Asiatiese Vloot toegewys. Terwyl die Verenigde State in 1940 en 1942 sy vlootsterkte in die sentrale Stille Oseaan opgebou het, het die skip besig gehou om voorraad na Hawaii, Midway, Wake en Guam te neem.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog is Bridge aktief aangestel om Amerikaanse en geallieerde magte in die Stille Oseaan te ondersteun, tot in die suide van Nieu -Seeland en in die noordelike waters van Alaska. Na die einde van die geveg het sy deelgeneem aan besettingspogings in Japan en Korea. Op 1 November 1945, terwyl dit van Korea af was, is die skip erg beskadig deur 'n myn. Na herstelwerk het sy haar beroep voortgesit totdat sy einde Junie 1946 in Sasebo, Japan, ontmantel is. USS Bridge is in Desember 1947 in Manila, Filippyne, verkoop. Na 'n paar jaar as die kommersiële stoomboot Don Jose is sy in 1953 geskrap.
Hierdie bladsy bevat al die menings wat ons het rakende USS Bridge (Supply Ship # 1, later AF-1).
Omtrent 1918 in Queenstown, Ierland, terwyl hy kamouflage gedra het.
Moontlik geneem uit USS Melville (Destroyer Tender # 2).
Die oorspronklike foto is gedruk op poskaartvoorraad.
Skenking van dr. Mark Kulikowski, 2007.
Aanlynbeeld: 57KB 740 x 460 pixels
USS Bridge (toevoerskip # 1)
In die hawe, ongeveer 1918, terwyl dit in patroon -kamoeflering geverf is.
Versameling van Arthur J. Rozette.
Aanlynbeeld: 56KB 740 x 480 pixels
Veranker in die Hudsonrivier by New York, 27 Desember 1918.
Vir anker in Guantanamo Bay, Kuba, in Januarie 1920.
Aanlynbeeld: 63KB 740 x 545 pixels
Veranker in Guantanamo Bay, Kuba, Januarie 1920.
Aanlynbeeld: 57KB 740 x 545 pixels
Laai bepalings by die Naval Operating Base, Hampton Roads, Virginia, in Oktober 1922, voordat sy verwoesters na Turkse waters vergesel het.
Let op haar hoë topmaste, met langafstand-radio-antennes tussen hulle.
Aanlynbeeld: 59KB 740 x 565 pixels
Omstreeks die laat 1920's of vroeë 1930's gefotografeer.
Skenking van kaptein Stephen S. Roberts, USNR (afgetree), 2008.
Aanlynbeeld: 77KB 740 x 620 pixels
Nota: Dieselfde foto is moontlik ook beskikbaar via die National Archives fotografiese reproduksiestelsel as Foto # 80-G-456560 en/of 80-G-1025893.
In die volgende aansigte word USS Bridge (AF-1) op 'n afstand gesien, of op die agtergrond van 'n beeld van 'n ander onderwerp:
Panoramafoto deur The Pictorial News Service, 225 W. 36th St., New York City, met die geveg van die Atlantiese Vloot en ander vaartuie wat in die Hudsonrivier geanker is.
Die huidige skepe, soos aangedui op die oorspronklike druk, word gelys op foto # NH 76558 (volledige onderskrif).
Versameling van kolonel J. Willcox, USMC (afgetree).
Aanlynbeeld: 133KB 2000 x 390 pixels
& quotGekombineerde Atlantiese en Stille Oseaan -vloot in Panamabaai, 21 Januarie 1921 & quot
Regs gedeelte (van drie) van 'n panoramiese foto geneem deur M.C. Mayberry, van Mayberry en Smith, Shreveport, Louisiana. Ander sienings in die reeks is Foto #: NH 86082-A en NH 86082-B.
Onder die skepe wat in hierdie afbeelding voorkom, is (van links na regs): USS Sicard (DD-346), USS Hatfield (DD-231), USS North Dakota (BB-29), USS Delaware (BB-28), USS Brazos (AO-4), USS Prometheus (AR-3), USS Utah (BB-31), USS Oklahoma (BB-37), USS Bridge (AF-1), USS Nevada (BB-36), USS Schenck (DD -159), USS Arizona (BB-39), USS Black Hawk (AD-9), USS Dickerson (DD-157), USS Dahlgren (DD-187), USS Herbert (DD-160), USS Columbia (CA- 16), USS Cleveland (PG-33), USS Tacoma (PG-32), USS Semmes (DD-189) en nog een vernietiger.
Met vergunning van die Naval Historical Foundation, DH Criswell -versameling.
Aanlynbeeld: 43KB 740 x 340 pixels
Sleep die drywende dok ARD-1 in Colon Harbour, Panama Canal Zone, op 28 Oktober 1934.
Aanlynbeeld: 66KB 740 x 605 pixels
Luitenant (junior graad) John D. Bulkeley, USN, (sit, middel) saam met die manne van die skeeps & quotE & quot -afdeling, te Shanghai, China, 15 Februarie 1938.
Gefotografeer deur Skvirsky, Sjanghai.
Aan die regterkant van LtJG Bulkeley is die hoofmasjinismaat Herman W. Koch, USN.
Op die agtergrond links is USS Bridge (AF-1).
Let op die reddingsring, twee kapteins en Sacramento se voorste 4 & quot/50 geweer.
Met vergunning van mnr R.W. Koch, 1976.
Aanlynbeeld: 58KB 740 x 470 pixels
Benewens die afbeeldings hierbo, blyk dit dat die National Archives ander standpunte oor USS Bridge (AF-1) het. Die volgende lys bevat 'n paar van hierdie beelde:
Reproduksies van hierdie beelde moet beskikbaar wees via die National Archives fotografiese reproduksiestelsel vir foto's wat nie deur die Naval History and Heritage Command gehou word nie.
Foto (s) gedateer 1 Jan 1920
Tydlynafdeling stigter: Thomas Houlihan
Bydraers: Alan Chanter, C. Peter Chen, Thomas Houlihan, Hugh Martyr, David Stubblebine
Spesiale dank: Rory Curtis
»27 606 foto's
"Ek het teruggekeer. Deur die genade van die almagtige God staan ​​ons kragte weer op Filippynse grond. "
Generaal Douglas MacArthur te Leyte, 17 Oktober 1944
"Laat ons nooit vergeet nie" Navy's First Army-Navy Game Running Back, USNA 1893, Killed in Action, Ensign Worth Bagley, USN
Elke jaar kyk baie na die Army-Navy-spel vanweë sy wedywering en tradisies. Maar min besef dat speletjies in 1891 die begin van die Bill the Goat as gelukbringer was, en die spel in 1893 het die eerste keer dat 'n gevulde leerhelm gebruik is. Naval Cadet Bagley was die leier van die Navy -span en later was vaandrig Bagley die eerste vlootbeampte wat tydens die Spaanse Amerikaanse oorlog in aksie gedood is.
Worth Bagley is op 6 April 1874 in Raleigh, Noord -Carolina, gebore aan William Henry Bagley en Adelaide (Worth) Bagley. Hy het aanvanklik die Vlootakademie op 5 September 1889 betree, maar bedank op 17 Junie 1891 weens akademici. Hy betree die Naval Academy 'n tweede keer op 7 September 1891. Sy jonger broer studeer ook aan die Naval Academy, Admiral David Worth Bagley (USNA 1901). Terwyl hy by die Akademie was, het Naval Cadet (rang later verander na Midshipman), het Bagley die leier van die Akademie se voetbalspan geword en in 1891 in West Point in die eerste Army-Navy-wedstryd gespeel. Dit was tydens hierdie wedstryd dat die vloot sy boklamokot verwerf het, 'n simbool wat nog steeds die veld by elke Navy -sokkerspan inneem. Terwyl die Naval Cadets op pad was na die sokkerwedstryd, het hulle besef dat ander skole 'n gelukbringer het en 'n boer oortuig om sy bok op te gee.
Hierdie groep vlootkadette wat in 1891 baanbrekersveld was by die Naval Academy, het gespeel volgens die reëls van die dag, wat 'n kombinasie van sokker, rugby en Amerikaanse voetbal was. Hulle sport was streng 'n studente -aktiwiteit en word in elk geval nie deur die Naval Academy ondersteun nie, ten minste volgens amptelike rigting. Uitgawes is betaal deur die spelers en 'n paar van hul studentevriende.
Later het Naval Cadet Bagley die Navy -span tot oorwinning oor die Army -span op die vloot se tuisveld wat in 1893 op Worden Field gespeel is, gelei. verklaar dat: "Beide spanne was goed afgerig gedurende die seisoen van 1893 en het mekaar onder gelyke omstandighede op Annapolis gekonfronteer. West Point was 'n klein dingetjie, maar uitstekende generaalskap op kritieke punte het die wedstryd met 6 tot 4. Annapolis gegee. Annapolis was beter in die skopwedstryd, wat pas bekendgestel is, en dit het haar gehelp om die soldate te verslaan.
Ongelukkig het die wedstryd van 1893 gelei tot 'n na-wedstryd-geveg en 'n moontlike dreigement van 'n tweestryd tussen 'n admiraal en generaal by die Army-Navy Club in New York, wat president Cleveland veroorsaak het om toekomstige Army-Navy-wedstryde te kanselleer. President McKinley sou intree en die spel in 1899 weer instel.
Die wedstryd van 1893 debuteer ook met die eerste voetbalhelm. Die oorsprong van die moderne voetbalhelm word toegeskryf aan Naval Cadet Joseph M. Reeves, later admiraal Reeves (USNA 1894). 'N Skoenmaker van Annapolis het die leerhelm geskep vir Naval Cadet Reeves, wat deur 'n vlootdokter in kennis gestel is dat hy die dood of' onmiddellike waansin 'sou waag as hy nog 'n skop teen die kop kry. Hierdie helm sou ook as basis dien vir die eerste vlieënierkappe, aangesien Naval Aviation sy stigting by Greenbury Point oorkant die Severnrivier van Annapolis gehad het.
Die heerlikheid om die leier van die sokkerspan te wees, het sy koste gekos. Naval Cadet Bagley het 'n hartprobleem opgedoen weens die gewelddadige oefening en konstante gestamp in die dae voor padding en veiligheid 'n groot probleem vir voetbalspanne was. Die toppunt van sy hart is twee sentimeter na links verskuif!
Naval Cadet Bagley het op 7 Junie 1895 29 van 41 Naval Cadets gegradueer.
Naval Cadet Bagley is die eerste keer aangestel by die slagskip USS Indiana (BB-1), maar is gou oorgeplaas na die pantserkruiser USS Maine (ACR-1), in 1896. Die noodlot het ingegryp vir Bagley en hy is in Julie van die vaartuig oorgeplaas 1897. Maine sou in Februarie 1898 in die hawe van Havana ontplof en die Spaanse Amerikaanse oorlog afskakel.
Naval Cadet Bagley se oordrag is veroorsaak deurdat hy aangesê is om by die Columbia Iron Works aan te meld dat 'n torpedoboot, die Winslow, gebou word. Hierdie keer sou die noodlot minder vriendelik wees.
Nadat hy twee jaar op see as vlootkadet Bagley voltooi het, is hy op 1 Julie 1897 in diens van die vaandel.
In Desember 1897 is USS Winslow (Torpedo Boat No. 5) in kommissie geplaas, met Ensign Worth Bagley as tweede in bevel onder luitenant John Baptiste Beradou (USNA 1880).
Aan die begin van die vyandelikhede tussen die Verenigde State en Spanje laat in Apri1 1898, bedien vaandrig Bagley 'n skip in Winslow wat spoedig op 'n blokstasie aan die noordelike kus van Kuba was.
Op 11 Mei 1898 verlaat Winslow haar posisie vir Cardenas om haar steenkoolbunkers aan te vul van een van die groter oorlogskepe wat daar geleë is. Toe sy Cardenas, die teenwoordige senior offisier, bereik, beveel die bevelvoerder van Wilmington haar om Cardenasbaai te herken vir myne in die geselskap van die inkomstesnyer Hudson. Die negatiewe verslag oor die myne by die voltooiing van hul missie het die bevelvoerder van Wilmington laat besluit om sy skip die baai in te neem om te soek na drie Spaanse geweerbote wat na bewering daar skuil. Bagley se skip en Hudson het as begeleiers gedien. Ongeveer 3 000 meter van Cardenas af het 'n uitkykpunt 'n klein, grys stoompot langs die kaai vasgemeer. Winslow het ingetrek vir 'n nadere kyk. Omstreeks 1335 daardie middag bereik die torpedoboot van Bagley 'n punt ongeveer 1500 meter van die kaai af toe 'n rookwolk die begin van 'n artillerie -tweegeveg wat 'n uur en 20 minute geduur het, aankondig. Winslow se 1 ponder reageer, en toe gaan die Spaanse kusbatterye op haar oop. Die klein torpedobootjie het die grootste deel van die Spaanse woede gedra en vinnig 'n aantal treffers opgedoen.
Die eerste dop wat Winslow getref het, het beide haar stoom en sy handstuur buite werking gestel. Terwyl lede van haar bemanning probeer het om 'n soort hulpstuur te monteer, het vaandrig Bagley bevele na die luik van die enjinkamer gestuur om die oorlogskip met haar skroewe te laat beweeg. Op 'n stadium swaai die skip egter van die kant af na die vyand se batterye, en 'n dop slaan haar hoofmotor uit. Wilmington en Hudson het tot hul redding gekom met hul groter gewere, en Winslow het Hudson versoek om haar uit aksie te sleep. Terwyl die twee skepe probeer het om 'n sleeplyn vinnig te maak, het 'n dop naby die luik van die enjinkamer gebars. Op daardie oomblik tref 'n dop die gepantserde dek en stuur 'n wolk van skrapnel. Vaandrig Bagley en vier ander bemanningslede het op die dek neergeval en ly aan wonde. Vaandrig Bagley se bolyf was verpletter en sy gesig weggedra. Luitenant Bernadou, wat ook tydens die aksie gewond is, se lyke is met torpedobuisdeksels bedek. Binnekort kon die Hudson die geteisterde vaartuig na veiligheid sleep. Die aksie, wat een van die min oorwinnings was wat die Spaanse vlootmagte tydens die oorlog behaal het, was gou verby. Hy was die enigste vlootoffisier wat tydens die Spaanse Amerikaanse oorlog in aksie doodgemaak is.
Vaandrig Bagley se lyk en die lyke van die ander dooie matrose is na Key West vervoer. Vandaar is die oorskot van die vaandel van die vaandel van die vaandel, na Jacksonville geneem, waar die lyk aan een van sy broers, mnr. W. H. Bagley, voorgelê is. Op 16 Mei 1898 het die lyk in Raleigh, Noord -Carolina, aangekom, die tuiste van die vaandel van die vaandel, vaandel van die vlag van die land, in South Street 125.
Die begrafnis vir vaandrig Bagley was 'n groot aangeleentheid. Die begrafnisstraat het drie duisend mense ingesluit, waaronder vyftienhonderd soldate, twaalfhonderd skoolkinders, tweehonderd kollege -kadette, sowel as staats- en stadsamptenare. Aangesien geen kerk groot genoeg was vir die cortege en toeskouers nie, is die dienste op die Capitol -plein gehou. Op die dag van die begrafnis is die kis deur die goewerneurswag na die Capitol -rotonde begelei en toegelaat om in staat te lê. Skole en besighede is ter ere van die geleentheid gesluit en vlae halfmas geplaas.
Die jong man wat deur die noodlot aan die dood aan die Maine ontsnap het, het sy lot in die waters van die Cardenas -hawe ontmoet. Vaandrig Bagley is ter ruste gelê op die Oakwood -begraafplaas. Die jong man het minstens twee susters, twee broers en 'n weduwee -ma agtergelaat.
Verskeie ironieë omring Ensign Bagley. Eerstens is die man wat die leërspan in die eerste Army-Navy-wedstryd in 1891 gelei het, Bagley se teenoorgestelde nommer, dood in die aanval op San Juan Hill. Sy naam was luitenant Dennis Michie (USMA 1892). Army se voetbalstadion is vernoem na Michie. Vaandel Bagley se suster trou met Josephus Daniels, die toekomstige sekretaris van die vloot. Die broer van die vaandel, luitenant-bevelvoerder David Bagley, was bevelvoerder oor die eerste vaartuig van die Verenigde State wat in die Eerste Wêreldoorlog gesink het, die vernietiger USS Jacobs James (DD-61).
Vandag word die vlag van Bagley in Raleigh, Noord -Carolina, onthou deur 'n bronsbeeld wat sy gelykenis bevat. Die standbeeld, naby die staatskaping, is in 1907 onthul.
President William H. Taft het die seremonie bygewoon toe Jupiter 'Die kiel is op 18 Oktober 1911 by die Mare Island Naval Shipyard in Vallejo, Kalifornië, neergelê. Sy is op 14 Augustus 1912 gelanseer, geborg deur mev. Thomas F. Ruhm en op 7 April 1913 in opdrag van bevelvoerder Joseph M. Reeves.  Haar susterskepe was Cyclops, wat in die Eerste Wêreldoorlog spoorloos verdwyn het, Proteus, en Nereus, wat op dieselfde roete verdwyn het as Cyclops in die Tweede Wêreldoorlog.
Nadat sy haar proewe suksesvol geslaag het as die eerste turbo-elektries aangedrewe skip van die Amerikaanse vloot, Jupiter het 'n Amerikaanse marinekorps -afdeling in San Francisco, Kalifornië, begin en op 27 April 1914 by die Stille Oseaan -vloot by Mazatlán Mexico aangemeld, wat die Amerikaanse vlootsterkte aan die Mexikaanse Stille Oseaan -kus versterk het gedurende die spanningsvolle dae van die Veracruz -krisis. Sy het aan die Stille Oseaan -kus gebly totdat sy op 10 Oktober na Philadelphia vertrek het. Op pad, stoom die kolwer deur die Panamakanaal op Columbus Day, die eerste vaartuig wat dit van wes na oos vervoer het. 
Voor Amerika se toetrede tot die Eerste Wêreldoorlog, vaar sy oor die Atlantiese Oseaan en die Golf van Mexiko, verbonde aan die Atlantiese Vloot -hulpafdeling. Die skip het op 6 April 1917 in Norfolk, Virginia, aangekom en onderbreek haar diens by die vaart na twee seevaarte na Frankryk in Junie 1917 en November 1918. Die eerste reis het 'n skeepsvaart van 7 offisiere vervoer. en 122 man na Engeland.  Dit was die eerste Amerikaanse lugvaartafdeling wat in Europa aangekom het en was onder bevel van luitenant Kenneth Whiting, wat Langley 'se eerste uitvoerende beampte vyf jaar later.  Jupiter was op 23 Januarie 1919 terug in Norfolk, waar sy op 8 Maart na Brest, Frankryk, gevaar het om pligte in Europese waters af te steek om die terugkeer van seëvierende veterane na die Verenigde State te bespoedig. By die bereiking van Norfolk op 17 Augustus, is die skip na die Weskus oorgeplaas. Haar omskakeling na 'n vliegdekskip is op 11 Julie 1919 goedgekeur, en sy vaar op 12 Desember na Hampton Roads, Virginia, waar sy op 24 Maart 1920 buite werking gestel word. 
Jupiter is omskep in die eerste Amerikaanse vliegdekskip by die Navy Yard, Norfolk, Virginia, met die doel om eksperimente uit te voer in die nuwe idee van lugvaart op see. Op 11 April 1920 is sy herdoop Langley ter ere van Samuel Pierpont Langley, 'n Amerikaanse sterrekundige, fisikus, lugvaartpionier en vliegtuigingenieur, en sy het die rompnommer gekry CV-1. Sy het op 20 Maart 1922 weer in gebruik geneem met kommandant Kenneth Whiting in bevel. 
As die eerste Amerikaanse vliegdekskip, Langley was die toneel van verskeie belangrike gebeurtenisse in die Amerikaanse seevlugvaart. Op 17 Oktober 1922 het luitenant Virgil C. Griffin die eerste vliegtuig geloods-'n Vought VE-7-wat vanaf haar dekke gelanseer is.  Alhoewel dit nie die eerste keer was dat 'n vliegtuig van 'n skip gestyg het nie, en wel Langley was nie die eerste skip met 'n geïnstalleerde vliegdek nie, maar hierdie lanseer was van groot belang vir die moderne Amerikaanse vloot.  Die era van die vliegdekskip is gebore en het in die vloot ingebring wat in die toekoms die voorhoede van sy magte sou word. Met Langley nege dae later aan die gang, het luitenant -bevelvoerder Godfrey de Courcelles Chevalier die eerste landing in 'n Aeromarine 39B gemaak.  Op 18 November was bevelvoerder Whiting die eerste vlieënier wat van 'n vragmotor se dek af gehaal is.   
'N ongewone kenmerk van Langley was voorsiening vir 'n posduifhuis op die agterstewe tussen die 5 in (130 mm)/51 cal gewere.  Duiwe is sedert die Eerste Wêreldoorlog aan boord van seevliegtuie gedra vir boodskapvervoer, en moes op vliegtuie vervoer word Langley.  Die duiwe is opgelei by die Norfolk Naval Shipyard terwyl Langley het bekering ondergaan.  Solank die duiwe 'n paar op 'n slag losgelaat is vir oefening, keer hulle terug na die skip, maar toe die hele kudde vrygelaat word Langley was veranker van die eiland Tanger, het die duiwe na die suide gevlieg en in die kraanvoëls van die werf in Norfolk gestaan.  Die duiwe het nooit weer see toe gegaan nie en die voormalige duiwehuis het die hoofkantoor geword , maar die vroeë planne vir die omskakeling van Lexington en Saratoga 'n kompartement vir duiwe ingesluit. 
Teen 15 Januarie 1923, Langley het met vlugbedrywighede en toetse in die Karibiese See begin vir vervoer na lande. In Junie het sy na Washington, DC, gestroom om 'n demonstrasie by 'n vlieënde uitstalling voor burgerlike en militêre hooggeplaastes te hou. Sy het op 13 Junie by Norfolk aangekom en begin oefen langs die Atlantiese kus en die Karibiese Eilande wat haar aan die einde van die jaar gedra het. In 1924, Langley het aan meer maneuvers en uitstallings deelgeneem, en die somer by Norfolk deurgebring vir herstelwerk en veranderings, het sy laat in die jaar na die weskus vertrek en op 29 November in San Diego, Kalifornië aangekom om by die Pacific Battle Fleet aan te sluit. 
In 1927 het die USS Langley was by die vlootbasis Guantanamo Bay.  Vir die volgende 12 jaar werk sy aan die kus van Kalifornië, en Hawaii was betrokke by die opleiding van vlooteenhede, eksperimente, vlieëniersopleiding en taktiese vlootprobleme.  Die Langley verskyn in die stille film van 1929 oor vlootvaart Die vlieënde vloot. 
Op 25 Oktober 1936 het sy in Mare Island Navy Yard, Kalifornië, ingegaan vir opknapping en omskakeling na 'n watervliegtuig tender. Alhoewel haar loopbaan as draer geëindig het, was haar goed opgeleide vlieëniers van onskatbare waarde vir die volgende twee draers, Lexington en Saratoga  (in opdrag van onderskeidelik 14 Desember en 16 November 1927).
Langley omskakeling op 26 Februarie 1937 voltooi en die rompnommer is toegeken AV-3 op 11 April. Sy is by die Aircraft Scouting Force aangestel en het haar versorgingsbedrywighede begin uit Seattle, Washington, Sitka, Alaska, Pearl Harbor en San Diego, Kalifornië. Sy vertrek vir 'n kort tydjie by die Atlantiese Vloot van 1 Februarie tot 10 Julie 1939, en stoom daarna om diens te verrig by die Stille Oseaan-vloot op 24 September. 
By die toetrede van die VSA tot die Tweede Wêreldoorlog, Langley was veranker van Cavite, Filippyne.   Op 8 Desember, na die inval van die Filippyne deur Japan, vertrek sy Cavite na Balikpapan, in Nederlands -Oos -Indië. Namate die Japannese vordering voortduur, Langley vertrek na Australië en arriveer in Darwin op 1 Januarie 1942.  Sy word toe deel van die Amerikaanse-Brits-Nederlands-Australiese Kommando (ABDACOM) se vlootmagte. Tot 11 Januarie, Langley het die Royal Australian Air Force gehelp met die bestuur van anti-duikbootpatrollies uit Darwin.  
Langley is na Fremantle, Australië, om geallieerde vliegtuie te gaan haal en na Suidoos -Asië te vervoer. Met 32 ​​P-40-vegters wat deel uitmaak van die 13de Pursuit-eskader van die Verre Ooste-lugmag (voorlopig).  By Fremantle Langley en Seeheks, gelaai met kratte P-40's, het by 'n konvooi aangewys MS.5 aangesluit wat uit Melbourne aangekom het, saamgestel uit die Amerikaanse weermagvervoer Willard A. Holbrook en die Australiese vervoer Duntroon en Katoomba begelei deur USS Phoenix vertrek op 22 Februarie uit Fremantle.   Langley en Seeheks Hy het die konvooi vyf dae later verlaat om die vliegtuie by Tjilatjap (Cilacap), Java, te gaan aflewer.  
In die vroeë oggendure van 27 Februarie, Langley ontmoet met haar anti-duikboot skerm, die vernietigers USS Whipple en USS Edsall.   Om 11:40, ongeveer 75 myl (121 en#160km) suid van Tjilatjap, het nege Aichi D3A1 "Val" duikbomwerpers  van die Japannese 21ste en 23ste Naval Air Flotillas  haar aangeval. Die eerste en tweede Japannese aanval was onsuksesvol, maar in die derde Langley het vyf treffers gemaak en 16 bemanningslede is dood. Die bokant het in vlamme gebars, die stuur was verswak en die skip het 'n lys van 10 ° na die hawe ontwikkel.   Kon nie oor die nou monding van die Tjilatjap -hawe onderhandel nie, Langley gaan dood in die water, toe haar motorkamer oorstroom. Om 13:32 is die bevel om die skip te laat vaar, aanvaar.  Die begeleiers van die vernietigers het nege 4 in (100 mm) skulpe en twee torpedo's afgevuur Langley,  om te verseker dat sy nie in vyandelike hande val nie, en sy sak. (Haar benaderde koepelkoördinate is: S 8 ° 51 ′ 04.20 ″ × E 109 ° 02 ′ 02.56 ″ Ap)  Nadat dit na USS oorgeplaas isPecos, baie van haar bemanning het verlore gegaan toe Pecos is op pad na Australië gesink.  Een-en-dertig van die drie-en-dertig vlieëniers wat toegewys is aan die 13de Pursuit-eskader wat vervoer word deur Langley was verlore met Edsall toe sy op dieselfde dag gesink is terwyl sy reageer op die noodoproepe van Pecos. 
Figuur 1: USS Annapolis (PG-10) vasgemeer by die New York Navy Yard, omstreeks 1897. Die afgedankte USS Atlanta lê op die agtergrond (links). Amerikaanse vlootfoto. Klik op foto vir groter prentjie.
Figuur 2: USS Annapolis (PG-10) in grys verf in die oorlog, 1898. Foto uit die Bureau of Ships Collection in die Amerikaanse nasionale argief. Klik op foto vir groter prentjie.
Figuur 3: Mare Island Navy Yard, Kalifornië. 'N Vroeë duikboot van die Amerikaanse vloot (waarskynlik Grampus of Snoek) aan die gang van die werf, ongeveer vroeg in 1905. Kanonbote Petrel en Princeton is in die middel agtergrond. Links is die afgeweerde geweerbote Annapolis en Vicksburg. Met vergunning van Ted Stone, 1986. Amerikaanse vlootfoto. Klik op foto vir groter prentjie.
Figuur 4: Breë aansig van USS Annapolis (PG-10) by die steenkoolskure op Mare Island in 1905. Amerikaanse vlootfoto. Klik op foto vir groter prentjie.
Figuur 5: Breë aansig van USS Annapolis in die Mare Island -kanaal in 1912. Amerikaanse vlootfoto. Klik op foto vir groter prentjie.
Figuur 6: Breë aansig van USS Annapolis in 1912 uit San Francisco. Amerikaanse vlootfoto. Klik op foto vir groter prentjie.
Figuur 7: Breë aansig van USS Annapolis omstreeks 1912 in die Mare Island -kanaal. Amerikaanse vlootfoto. Klik op foto vir groter prentjie.
Figuur 8: Aansig van USS Annapolis omstreeks 1934. Amerikaanse vlootfoto. Klik op foto vir groter prentjie.
Vernoem na die hoofstad van Maryland, USS Annapolis (PG-10) was 'n geweerboot van 1 153 ton wat deur barkentyn opgerig is, wat in Elizabethport, New Jersey, gebou is en op 20 Julie 1897 in gebruik geneem is in New York. Die skip was ongeveer 203 voet lank en 36 voet breed, het 'n topsnelheid van 13,17 knope, en het 'n bemanning van 133 offisiere en mans. Annapolis was gewapen met ses 4-duim gewere en vier 6-pond.
Na haar skud -vaart, Annapolis deelgeneem aan opleidingsoefeninge langs die ooskus van Amerika en in die Karibiese Eilande. In Maart 1898 het sy by die Noord -Atlantiese Vloot aangesluit en op 18 April het sy New York verlaat en op 25 April by Key West, Florida, aangekom. Op daardie dag het president William McKinley 'n gesamentlike resolusie van die kongres onderteken wat formeel oorlog teen Spanje verklaar het. Annapolis het 'n heen- en terugreis van Key West na Tampa en terug gegaan voordat hy op 2 Mei by die Amerikaanse vlootblokkade van Kuba aangesluit het. Nadat ek vir 19 dae aan die blokkade van Havana deelgeneem het, Annapolis het die geweerboot USS gehelp Mayflower in die vang van die Spaanse seilskip Santiago Apostol, wat 'n vrag vis na Havana vervoer het.
Annapolis het die Kubaanse waters op 21 Mei verlaat en agt dae in Key West en daarna twee weke in Tampa deurgebring voordat hy op 22 Junie na die Kubaanse blokkade by Daiquiri teruggekeer het. Op 29 Junie, terwyl dit aan die kus van Guantanamobaai stoom, Annapolis, saam met die USS Ericsson en USS Marblehead, was betrokke by 'n internasionale voorval toe hulle die Britse stoomboot gevang het Adula. Adula, destyds onder charter aan 'n Spaanse onderdaan, is beslag gelê op 'n poging om die blokkade wat in Guantanamobaai gevestig is, te bestuur en is daarna na die hawe van Savannah gestuur vir beregting. Adula, 'n vaartuig van 372 ton, is in 1889 by Belfast gebou vir haar eienaar, die Atlas Steamship Company, Limited, 'n Britse korporasie, en is geregistreer in die naam van sy besturende direkteur, sir William Bowers Forwood. Voor die Spaans-Amerikaanse oorlog was sy besig met algemene handel tussen Kingston en ander hawens aan die kus van Jamaika, en het sy van tyd tot tyd reise gemaak na Kubaanse hawens. Nadat die oorlog begin het, het verskillende persone die stoomboot gehuur vir reise na Kuba. Adula is uiteindelik uit Amerikaanse aanhouding vrygelaat nadat die oorlog geëindig het.
Op 13 Julie, Annapolis 'n vyandelike oewerbattery by Baracoa, aan die noordoostelike kuslyn van Kuba, geleë. Op 18 Julie, Annapolis is beveel om te help met die vang van Bahia de Nipe, ongeveer 90 kilometer van Baracoa af. Sy het by USS aangesluit Wesp, USS Leyden, en USS Topeka op 21 Julie en die skepe vaar suksesvol deur 'n bekende mynveld om in die Bahia de Nipe -baai te kom. Die vier Amerikaanse oorlogskepe het 'n kanonvuur van die wal af teëgekom terwyl hulle die hawe binnegekom het, maar hulle het dit vinnig met hul eie gewere stilgemaak. Hulle het ook die Spaanse geweerboot laat sink Jorge Juan, wat naby die kus voor anker gelê het. Die Amerikaanse skepe het Bahia de Nipe formeel ingeneem en gehelp om myne uit die baai self te verwyder. Annapolis verlaat Bahia de Nipe op 22 Julie en word beveel om na Puerto Rico te vaar, waar sy die Amerikaanse weermag bygestaan ​​het om die stad Ponce op 30 Julie te verower. Annapolis het vir die res van die oorlog op die stasie voor die kus van Puerto Rico gebly, met die uitsondering van 'n kort reis na St. Thomas in die Deense Wes -Indiese Eilande voordat die oorlog geëindig het.
Nadat ek etlike maande langs die kus van New England en die Wes -Indiese Eilande gereis het, Annapolis is op 5 September 1899 ontmantel. Die kanonboot is op 14 November 1900 weer in gebruik geneem en is via die Middellandse See, die Suezkanaal en die Indiese Oseaan na die Verre Ooste gestuur. Annapolis het op 24 April 1901 by Cavite in die Filippyne aangekom en die volgende drie jaar daar gebly. In 1903, Annapolis het by die Amerikaanse vloot se Verre Oosterse vloot aangesluit en hawens in China, Japan en Formosa besoek voordat hulle op 19 November na Cavite teruggekeer het. Nadat ek 'n paar maande in die Filippyne was en nog 'n kort besoek aan China gebring het, Annapolis vertrek op 2 Junie 1904 na die Verenigde State.
Annapolis later die somer by die Mare Island, Kalifornië, Navy Yard aangekom en is uit diens gestel. Sy het 'n groot opknapping ondergaan, maar is eers op 25 Maart 1907 weer in diens geneem. Die geweerboot het op 5 April uit San Francisco vertrek en na Amerikaans Samoa gevaar, en op 22 Mei daar aangekom. Sy word daar die stasieboot en bly tot 9 September 1911, toe sy beveel word om terug te keer na die Verenigde State. Annapolis het op 9 Oktober in San Francisco aangekom en dieselfde dag die Mare Island Navy Yard binnegegaan. Sy is weer op 16 Desember 1911 uit diens gestel.
Annapolis is op 1 Mei 1912 op Mare Island heraangestel en op 21 Mei beveel om langs die kus van Nicaragua te stoom, wat op daardie stadium te midde van ernstige politieke onrus was. Die geweerboot het etlike maande in Sentraal -Amerikaanse waters gebly en patrolleer aan die kus van Honduras, El Salvador en Guatemala. Maar die grootste deel van haar tyd is deurgebring in Corinto, Nicaragua, waar landingspartytjies aan wal gestuur is om die orde te herstel en Amerikaanse lewens en eiendom te beskerm. Annapolis verlaat Nicaragua op 9 Desember en keer terug na San Francisco en kom daar aan op 30 Desember 1912. Soos gewoonlik het sy die Mare Island Navy Yard betree vir herstelwerk.
Nadat sy haar herstelwerk voltooi het, Annapolis verlaat Mare Island op 20 Januarie 1913 en keer op 7 Februarie terug na Sentraal -Amerika. Sy was op 17 Februarie 'n tydjie in Amapala, Honduras, en keer op 10 Maart terug na Nicaragua. Na nog 'n kort besoek aan Amapala, Annapolis na Mexiko geseil. Op die oomblik was Mexiko te midde van 'n groot burgeroorlog en gedurende die volgende ses jaar was Annapolis het die Mexikaanse kuslyn gepatrolleer om Amerikaanse lewens en eiendom te beskerm en om Amerikaanse burgers te help wat uit die ontsteld land ontruim moes word. Gedurende hierdie tydperk van ses jaar, Annapolis af en toe na Kalifornië teruggekeer vir opknapping, voorraad en oefenoefeninge.
In Junie 1918, Annapolis het die Panamakanaal oorgesteek en na haar nuwe basis in New Orleans, Louisiana, gestoom. Sy patrolleer die Golf van Mexiko tot 25 April 1919 en keer in Mei terug na die weskus. Op 1 Julie 1919, Annapolis is op Mare Island ontmantel en is in 1920 na Philadelphia gesleep waar sy op 1 April aan die Pennsylvania State Nautical School gegee is. Die ou kanonboot het die volgende 20 jaar as skoolskip gedien. Uiteindelik, op 30 Junie 1940, het USS Annapolis is van die vlootlys geskrap en is na die Maritieme Kommissie oorgeplaas vir beskikking en uiteindelike skrapping. Dit was die einde van 'n indrukwekkende loopbaan vir 'n skip wat hierdie land vir 43 jaar lank gedien het.
(Slagskip nr. 20: dp. 16,000 (n.) 1. 456'4 & quot b. 76'10 & quot dr. 24'6 & quot (gemiddelde), a. 18 k., Kpl. 880, a. 4 12 & quot 8 8 & quot12 7 20 3 & quot, 12 3-pars., 4 1-pars, 4 .30-cal. Mg.,
2.30-motor. Colt mg. kl. Connecticut)
Die tweede Vermont (slagskip nr. 20) is op 21 Mei 1904 neergelê in Quincy, Mass., Deur die Fore River Shipbuilding Co., wat op 31 Augustus 1905 gelanseer is, geborg deur juffrou Jennie Bell, die dogter van goewerneur Charles J. Bell van Vermont, en op 4 Maart 1907 by die Boston Navy Yard uit diens geneem, het kapt William P. Potter in bevel.
Nadat sy van die oostelike kuslyn tussen Boston en Hampton Roads, Va., Afgeskakel het, het Vermont aan maneuvers deelgeneem met die 1ste afdeling van die Atlantiese Vloot en later met die 1ste en 2de eskader. Vermont het 'n laaste proefreis tussen Hampton Roads en Provincetown, Mass., Tussen 30 Augustus en 5 September, op 7 September by die Boston Navy Yard aangekom en tot laat in November 1907 herstelwerk ondergaan.
Sy vertrek uit Boston op 30 November en steek af by Bradford, R.I., ontvang myne -uitrustings en winkels in Newport, R.I., en kry ammunisie in Tompkinsville, Staten Island, NY en kom op 8 Desember by Hampton Roads aan.
Daar het sy die laaste voorbereidings getref vir die rondvaart van die Amerikaanse Atlantiese Vloot. Met die bynaam die 'Great White Fleet' vanweë die wit en sparre kleur van hul verfskemas, vaar die 16 voorgevreesde gevegskepe op 16 Desember vanaf Hampton Roads en staan ​​op die see onder die blik van president Theodore Roosevelt wat die skepe oor die hele wêreld gestuur het as 'n dramatiese gebaar na Japan, 'n groeiende mag op die wêreldtoneel.
Vermont seil as 'n eenheid van die 1ste afdeling, onder die algemene bevel van agter -admiraal Robley D. & quotFighting Bob & quot Evans, wat tegelyk die opperbevelhebber van die vloot was. In die daaropvolgende maande het die slagskip hawens in Chili, Peru, Mexiko, Kalifornië, Hawaii, Nieu-Seeland, Australië, die Filippyne, Japan, en in die Middellandse See besoek, voordat sy na Hampton Roads teruggekeer het, en weer in hersiening voor president Roosevelt- op Washington se verjaarsdag, 22 Februarie 1909. Tydens die reis is die bevelvoerder van Vermont, kapt. Potter, gevorder tot vlagrang en neem die bevel oor die afdeling, sy plek word ingeneem deur kapt. (later admiraal) Frank Friday Fletcher.
Na haar terugkeer na die Verenigde State, het Verinont van 9 Maart tot 23 Junie herstelwerk by die Boston Navy Yard ondergaan en daarna weer by die vloot by Provincetown aangesluit. Sy het daarna die 4de Julie in Boston deurgebring as deel van die 1ste afdeling van die vloot voordat sy byna 'n maand, van 7 Julie tot 4 Augustus, aan oefeninge saam met die Atlantiese vloot deurgebring het. Die slagskip het daarna op Hampton Roads afgekoel, en het doelgerigte oefeninge uit die Virginia -kaap in die operasionele gebied, bekend as die Southern Drill Grounds, uitgevoer.
Vir die res van 1909 het Vermont maneuvers en oefeninge voortgesit, onderbreek deur besoeke aan Stamford,
Conn., Vir Columbus Day-feeste en na New York vir die viering van die Hudson-Fulton-viering van 22 September tot 9 Oktober. Sy het die Kersvakansie deurgebring in New York, geanker in die Noordrivier.
Die slagskip beweeg toe suid vir die winter en bereik Guantanamobaai op 12 Januarie 1910. Gedurende die volgende twee maande oefen sy in die Karibiese tye en keer terug na Hampton Roads en die Virginia -kaap vir elementêre doeloefeninge die lente. Uiteindelik bereik Boston op 29 April, die slagskip het middel Julie tot op daardie werf herstel, voordat lede van die Naval Militia in Boston vir operasies tussen die hawe en Provincetown van 22 tot 31 Julie begin het.
Vermont het Newport daarna besoek en daarna op 22 Augustus na Hampton Roads gevaar, waarna sy tussen 25 en 27 September voorberei het vir teikenpraktyke, voordat sy New York met ander skepe van die Atlantiese Vloot besoek het.
Na geringe herstelwerk by die Philadelphia Navy Yard het die slagskip op 1 November na Europese waters gevaar. Bietjie meer as twee weke later by die Britse eilande kom, het Vermont saam met ander eenhede van die 3d-afdeling, Atlantic Fleet, van 16 November tot 7 Desember Gravesend, Engeland, besoek en daarna na Brest Frankryk gebel, waar sy gebly het totdat sy op pad was na die Weste Indië op 30 Desember.
Vermont was van 13 Januarie 1911 tot 13 Maart besig met wintermaneuvers en oefeninge uit Guantanamobaai, Kuba, voordat hy na Hampton Roads seil. In die daaropvolgende weke het die slagskip op die Southern Drill Grounds en buite Tanger -eiland in die Chesapeakebaai gewerk, waar sy teikenoefeninge uitgevoer het. Nadat sy op 8 April teikenmateriaal by Hampton Roads afgelaai het, vaar Vermont later die dag na Philadelphia waar sy op 10 April aankom en in drydock kom.
Later in die lente hervat Vermont haar bedrywighede met die ander voorgevreesde slagskepe van die 3d -afdeling. Sy het Pensacola, Fla., Geopereer en van 7 tot 12 Junie na Galveston, Texas, gebel voordat sy op 13 Junie na Pensacola teruggekeer het vir voorsiening.
Vermont, wat noordwaarts beweeg het na Bar Harbor, Maine, het die 4de Julie daar deurgebring voordat sy saam met die vloot in Cape Cod Bay en buite Provincetown geboor en geoefen het. Die slagskip het toe tot middel Augustus vanaf die kus van New England gery en haar tydperke op see gebreek met 'n hawe-besoek aan Salem en veranderings aan die Boston Navy Yard. Sy het daarna suidwaarts verskuif om eksperimentele vuurwapens en herfsdoeloefeninge in die streke van Tangier Sound tot by die Southern Drill Grounds uit te voer.
Na herstelwerk by die Norfolk Navy Yard van 12 September tot 9 Oktober het Vermont weer aangesluit by die vloot by Hampton Roads voordat hy tussen 24 Oktober en 2 November aan die vlootoorsig in die Noordrivier in New York deelgeneem het. Sy het daarna met die 1ste eskader van die vloot gemanoeuvreer en geoefen voordat sy na Hampton Roads teruggekeer het.
Vermont, wat op 7 en 8 Desember kortliks by Tompkinsville aangeraak het, het die New York Navy Yard op laasgenoemde dag bereik vir verlof vir die einde van die jaar en het daar gebly tot 2 Januarie 1912, toe sy na die Karibiese Eilande en die jaarlikse wintermaneuvers gevaar het. Sy het tot 9 Maart in Kubaanse waters, uit Guantanamo -baai en buite Cape Cruz, opereer, toe sy na die Norfolk Navy Yard gevaar het en 'n opknapping wat tot in die herfs geduur het.
Sy het op 8 Oktober uit Norfolk vertrek en op die 10de in New York gekom. Sy het van 10 tot 15 Oktober aan die vlootoorsig by die hawe deelgeneem voordat sy tussen 16 en 18 Oktober by Commpton, 2d Division, Atlantic Fleet, by Hampton Roads begin het.
Vermont het daarna in Desember uit Hampton Roads, in die Southern Drill Grounds -omgewing van Virginia capes, gewerk. Gedurende daardie tyd het sy teikenpraktyke uitgevoer en twee keer deelgeneem aan humanitêre dade wat op 2 November na die gestrande stoomskip SS Noruega gesoek het en die duikboot B-2 (duikboot nr. 11) tussen 13 en 15 Desember gehelp het.
Die slagskip het Kersfees 1912 in die Norfolk Navy Yard deurgebring voordat dit vir Kuba en wintermaneuvers gestoom het. Onderweg besoek sy Colon, Panama, 'n eindpunt van die byna voltooide Panamakanaal, en bereik Guantanamobaai op 19 Januarie 1913. Sy reis daarna uit Guantanamo en Guayancanabo tot sy op 12 Februarie na Mexikaanse waters vaar.
Vermont arriveer op die 17de by Vera Cruz en bly tot die lente in die hawe en beskerm die Amerikaanse belange tot 29 April, toe sy noordwaarts vaar om weer by die vloot in Hampton Roads aan te sluit. Die slagskip het die somer 'n opleidingsvaart van die middelskip uitgevoer die somer op 6 Junie by die middeskepe in Annapolis. Nadat hy weer by die vloot aangesluit het, vaar Vermont in Block Island Sound en besoek Newport.
Die slagskip het toe van Julie tot Oktober haar gereelde opknapping by Norfolk ontvang, voordat sy die doeloefeninge vanaf die Southern Drill Grounds uitgevoer het. Vermont maak toe haar tweede Europese vaart, wat op 25 Oktober vanaf Hampton Roads vertrek na die Franse waters, en op 8 November Marseille bereik. Uiteindelik vertrek die Middellandse hawe op 1 Desember-Vermont bereik die Norfolk Navy Yard vyf dae voor Kersfees, en maak hawe aan die einde van 'n sleeplyn weens stormskade aan 'n skroef.
Kort nadat sy haar herstelproewe voltooi het en met die voorbereidings vir die lenteikenoefening met die vloot in die Southern Drill Grounds begin het, het spanning in Mexiko die slagskip gewink. Vermont, wat op 15 April by Hampton Roads vertrek het, het Vera Cruz vroeg in die oggend van 22 April bereik saam met Arkaneas (Battleship No. 33), New Hampshire (Battleship No. 25), South Carolina (Battleship No. 26) en New Jersey (slagskip nr. 16). Haar landingsmag-'n "bataljon" van 12 offisiere en 308 mans-het dieselfde dag aan wal gegaan toe die Amerikaanse magte die hawe beset het om 'n wapensending na die diktator Victoriano Huerta te blokkeer. In die gevegte wat gevolg het, is twee offisiere van die personeel met erepennings bekroon: Lt. Julius C. Townsend, die bataljonbevelvoerder, en chirurg Cary Dey. Langhornes, die regimentchirurg van die 2d Seaman Regiment. Tydens die gevegte het Vermont se mag een sterftes opgedoen, 'n privaat persoon uit haar Marine -afdeling, wat op die 23d vermoor is. Maar vir 'n besoek aan Tampico, Mexiko, van 21 September tot 10 Oktober, het Vermont in die Mexikaanse hawe tot later Oktober gebly.
Gedurende die volgende twee en 'n half jaar het Vermont haar operasionele skedule van die oostelike kus van die Verenigde State gehandhaaf, wat wissel van Newport tot Guantanamo Bay, voordat sy in die reservaat in Philadelphia gelê het van 1 Oktober tot 21 November 1916. Vermont het daarna ondersteun die Marine Corps Expeditionary Force in Haïti van 29 November 1916 tot 5 Februarie 1917 en voer daarna gevegspraktyke uit Guantanamobaai uit. Uiteindelik keer sy op 29 Maart 1917 terug na Norfolk.
Op 4 April 1917 betree Vermont die Philadelphia Navy Yard vir herstelwerk. Twee dae later verklaar die Verenigde State oorlog teen Duitsland. Die slagskip kom op 26 Augustus 1917 uit die werf en vaar vir diens na Hampton Roads as 'n ingenieursopleidingsskip in die Chesapeakebaai -streek. Sy vervul hierdie lewensbelangrike funksie vir byna die hele duur van die vyandigheid, en voltooi die opdrag op 4 November 1918, 'n week voordat die wapenstilstand die gewere van die Eerste Wêreldoorlog stilgemaak het.
Haar diens as opleidingsskip tydens die konflik was een keer in die lente van 1918 verbreek toe sy op 28 Mei 1918 die lyk van die ontslape Chileense ambassadeur in die Verenigde State ontvang het, die Amerikaanse ambassadeur in Chili, die agbare J.H Shea, 3 Junie en het later die dag van Norfolk begin. Die slagskip het op die 10de deur die Panamakanaal gegaan, op 24 op Port Tongoi, Chili, aangeraak en die oggend van 27 Junie by Valparaiso aangekom.
Daar is die ontslape ambassadeur se oorskot aan wal vergesel deur admiraal William B. Caperton en ambassadeur Shea. Vermont vertrek uit die hawe op 2 Julie en besoek Callao, Peru, op die 7de, voordat hy die Panamakanaal oorplaas en terugkeer na haar basis in die Yorkrivier.
Vermont betree die Philadelphia Navy Yard op 5 November en word daar omskep in 'n troepevervoer. Sy vaar daarna op 9 Januarie 1919 uit Norfolk op die eerste van vier heen-en-weer-reise, en keer terug "Doughboys" van daar. "Gedurende haar tyd as vervoer het die slagskip ongeveer 5000 troepe na die Verenigde State teruggevoer en haar laaste reis voltooi 20 Junie 1919.
Vermont, voorberei op die Philadelphia Navy Yard vir inaktivering, vertrek op 18 Julie aan die ooskus en vaar op daardie dag vanaf Hampton Roads, op pad na die weskus. Na die deur van die Panamakanaal, besoek die slagskip San Diego, San Pedro, Monterey en Long Beach, Kalifornië, Astoria, Oreg. en San Francisco, Kalifornië, voordat hulle op 18 September die Mare Island Navy Yard Vallejo, Kalifornië, bereik het. Daar is die slagskip op 30 Junie 1920 ontmantel. Daarna is sy op 17 Julie van dieselfde jaar herklassifiseer as BB-20.
Vermont het op Mare Island onaktief gebly totdat haar naam op 10 November 1923 uit die vlootlys geskrap is. Sy is daarna verkoop vir skrapping op 30 November van dieselfde jaar in ooreenstemming met die Washington -verdrag wat die marinewapen beperk.
'N Kort geskiedenis van Guantanamobaai, Amerika se "idilliese gevangeniskamp"
Op 'n dag het ons stuurboot gevind dat die oewers van Guantánamobaai weerskante verbyvloei. Dit was teen die aand, en op die oostelike punt brand 'n klein dorpie, en dit gebeur dat 'n vurige lig op 'n paar palmbome gegooi word, sodat dit 'n enorme bloedrooi vere maak. Die water was die kleur van blou staal, die Kubaanse woud was somber hoog, en die rillingsvere het gebewe. Die laaste bootvragte van die mariene bataljon trek na die strand.
Twintig jaar gelede is ek na Santiago de Cuba om materiaal te versamel vir 'n tydskrifartikel oor die eeufees van die Spaans-Amerikaanse oorlog. In die loop van 'n paar dae het ek Daiquirí, Siboney, Las Guásimas, El Caney en natuurlik San Juan Hill besoek - al die belangrikste plekke wat met die oorlog verband hou. Dit is alles, behalwe een: Guantánamobaai. Maar om Guantánamo te besoek was feitlik onmoontlik, selfs toe, vyf jaar voordat dit 'n aanhoudingskamp geword het vir gevangenes van die 'Oorlog teen Terreur'. Die terreine wat verband hou met die Spaans-Amerikaanse oorlog was binne die omtrek van die Amerikaanse vlootbasis geleë-"Gitmo", om die militêre se kortskrifaanwysing te gebruik-en daar was geen toegang tot die basis vanaf Kuba nie. Die enigste manier om Gitmo binne te kom, was om in 'n Navy -vliegtuig van Virginia Beach, Virginia, in te vlieg. En om dit te kan doen, moet ek toestemming verkry - selde verleen - van vlootowerhede. Soveel as wat ek die toneel wou besoek van die eerste botsing tussen die Spaanse en Amerikaanse troepe, moes ek die onpraktiesheid van so 'n besoek aanvaar.
Om van Guantánamo af te sien was veral teleurstellend vanweë Stephen Crane se verbinding met die plek. Crane se skryf oor die oorlog en sy verskillende avonture in Kuba het my lankal geïnteresseerd. Hy was een van die min verslaggewers wat getuie was van die landing van die mariniers by Guantánamo en die daaropvolgende skermutseling met Spaanse troepe. Hy het verskeie verslae oor die gebeurtenis geskryf, waarvan 'n paar tot sy beste werk gereken word. Trouens, 'n aansienlike deel van Crane se skryfwerk handel oor Kuba, insluitend 'n boek met kortverhale (Wonde In die reen), 'n lang semiautobiografiese opstel ('War Memories'), en 'n paar van sy beste joernalistiek.
Die tyd wat hy op die eiland deurgebring het - 'n bietjie meer as vyf maande lank - het 'n buitengewone betekenis in sy biografie en sy oeuvre. Dit was in Kuba dat Crane - wat reeds beroemd was vir die skryf van 'n oorlogsroman - uiteindelik eerstehands en van naby getuie was van oorlogvoering. Kort nadat vyandelikhede beëindig is, het Crane ernstige geelkoors of malaria gekry en moes hy in 'n toestand van delirium ontruim word. Die 'Kubaanse koors', soos hy dit genoem het, het beslis sy latente tuberkulose beslis vererger terwyl hy nog besig was om te herstel Crane op geheimsinnige wyse na Kuba teruggekeer het - goed nadat die ander korrespondente vertrek het - en het die grootste deel van vier maande in 'n soort ondergronds gewoon bestaan ​​in Havana. Alhoewel hy af en toe 'n verslag vir Hearst's ingedien het Tydskrif, hy was meestal nie in verbinding nie, selfs sy naaste metgeselle en sy eggenote het geen idee gehad waar hy was of wat hy doen nie. Die verblijf in Havana bly 'n raaisel in Crane se biografie.
Uiteindelik het ek die moontlikheid om Gitmo te besoek, maar ek het opgehou, maar ek het toevallig geleer van 'n geleentheid om die basis te sien - of ten minste om te sien in Dit. Ek is meegedeel dat 'n Kubaanse reisagentskap, Gaviota, toere aangebied het na 'n Kubaanse militêre fasiliteit, 'n waarnemingspos genaamd Mirador de Malones, geleë op 'n heuwel net buite die Amerikaanse besette plek. Van daar af kon 'n mens deur 'n teleskoop kyk en die vlootbasis bespied. Dit klink te bisar om waar te wees - soos soveel dinge in Kuba doen, maar toe ek by die Gaviota -kantoor in Santiago navraag doen, blyk die bisar waar te wees - soos dit so gereeld in Kuba doen. Die agent het my vertel dat 'n Duitse toergroep die volgende dag na die militêre uitkykpunt gaan. Ek kan by die groep aansluit as ek wil. Boonop sou die Duitsers oornag in Caimanera, die klein dorpie wat die naaste aan die vlootbasis was, 'n stad wat gewoonlik buite die grense van besoekers was. Dit kan ek ook doen as ek belangstel. Ek het die toer bespreek.
Die volgende dag het ek by die Duitsers aangesluit op 'n aantreklike toerbus wat langs 'n snelweg gery het, maar sonder motorverkeer. Daar was baie fietse, perde en voetgangers, maar min busse of vragmotors en nog minder privaat motors. Na 'n paar uur het ons deur Guantánamo City gegaan, eens 'n gunsteling bestemming van Amerikaanse matrose op vrye roeping, maar nou 'n slaperige provinsiale stad "met min om dit aan te beveel", soos gidsboeke graag sê. Buite Guantánamo -stad het die pad deur suikerrietvelde gegaan totdat dit na ongeveer 25 kilometer by die noordelike rand van Guantánamobaai aangekom het. Die bus het die hoofweg verlaat en by 'n kontrolepunt gekom, die ingang na die militêre gebied van Kuba. Van daar af lei die pad die heuwels in wat uitkyk op die breë suidelike deel van die baai waar die Amerikaanse basis geleë was. Aan die voet van 'n heuwel het ons die bus verlaat, deur 'n betonbunker gegaan en trappe na die uitkykpunt geklim - wat nie veel meer was as 'n ramada bedek met kamoeflering.
'N Duisend voet onder en 'n paar kilometer ver het die baai en die vlootbasis in die tropiese waas gewaai. Dit het onwerklik gelyk, soos 'n mitiese koninkryk. Maar toe ek eers aan die beurt by die militêre teleskoop was, was dit wat ek deur die soektog gesien het, glad nie mities nie. Dit was eintlik al te bekend en alledaags: motors op 'n boulevard, 'n winkelsentrum, 'n kerk, 'n gholfbaan, die Amerikaanse vlag wat wapper. Wat dit natuurlik vreemd gemaak het, was dat hierdie all-Amerikaanse natuurskoon op Kubaanse grond was, agter konsertina-draadheining en omring deur 'n mynveld.
Die gids, wat in Duits praat, vestig die aandag op verskillende kenmerke van die basis, eers op 'n gedetailleerde kaart en dan in werklikheid, terwyl hy na die een of ander wasige sektor wys terwyl die Duitse toeriste nekke maak, foto's neem en vir mekaar probeer verduidelik. waarop die gids verwys het. Ek kon nie die Duitse gesprek volg nie, maar ek het 'n entjie weg gekom en die panorama voor my probeer korreleer met wat ek geweet het deur die lees van Stephen Crane se verslag oor die Guantánamo -episode wat die Spaans -Amerikaanse oorlog begin het.
Op 6 Junie 1898 kom Crane in Guantánamobaai aan net nadat die mariniers geland het en die plek beveilig het. Toe die nag val, het Kuba vir Crane 'somber' voorgekom. As dit daglig is, sou hy agterkom dat dit 'n woeste land was, gesny met klowe. Sandpaadjies verdwyn in ruigtes van tropiese plantegroei. Langs die kuslyn kyk krytklippe en kaktusbedekte rante uit oor die see. "Die dreuning van insekte" het meegeding met die geluid van golwe wat oor die kus loop. Crane kyk hoe die mariniers - 'n mag van meer as 600 - kamp opslaan en loopgrawe grawe. Op die strand onder rante, was hulle in 'n kwesbare posisie. Maar die mariniers het by die landing geen weerstand beleef nie, en vir 'n dag en 'n half was alles rustig: 'Daar was geen vuur nie,' berig Crane. "Ons het dit nogal komies gedink."
Die rustigheid het nie gehou nie. Die volgende aand het Spaanse skerpskutters losgebrand en die Amerikaners het gesoek vir dekking. 'Ons lê op ons mae,' het Crane geskryf. "Dit was nie meer komies nie." Crane, wat sy beroemde oorlogsroman geskryf het, Die rooi kenteken van moedsonder persoonlike kennis van oorlogvoering, het hy uiteindelik beleef wat hy eers vooraf geraai het. Vir die eerste keer voel hy "die warm gesuis van koeëls wat [sy] hare wil sny".
Maar watter bevrediging of opwinding hy ook al gevoel het toe hy uiteindelik die strydtoestande beleef het, is gou onderbreek: Op die derde nag het die skerpskutter vuur toegeneem. Die chirurg van die onderneming, getref deur 'n Spaanse koeël, lê 'n paar meter van Crane af. 'Ek het gehoor hoe iemand naby my sterf,' het Crane geskryf.
Hy was hard dood. Moeilik. Dit het hom lank geneem om te sterf. Hy het asemgehaal terwyl alle edele masjinerie asemhaal as dit 'n groot stryd teen breek en breek maak. Maar hy gaan breek. Hy gaan breek. Dit lyk vir my, hierdie asemhaling, die geraas van 'n heldhaftige pomp wat daarna streef om 'n modder wat in ton kom, te onderwerp. Die duisternis was ondeurdringbaar. Die man het binne 'n sewe voet van my in 'n depressie gelê. Elke golf, trilling, van sy angs slaan op my sintuie. Hy kreun lankal nie meer nie. Daar was slegs die bittere stryd om lug wat in 'n helder deurdringende fluit in die nag uitgestorm het met tussenposes van verskriklike stilte waarin ek my asem opgehou het in die algemene onbewuste strewe om te help. Ek het gedink hierdie man sal nooit sterf nie. Ek wou hê hy moes sterf. Uiteindelik is hy dood.
My siening van Caimanera vanaf die uitkyk toring het gesuggereer dat die dorpie baie beter daaraan toe was, omdat daar geen verkeer met die basis was nie.
Crane het nie die man se identiteit geken nie, totdat 'n stem in die duisternis aangekondig het dat die dokter dood is. Hy besef toe dat die dooie man John Gibbs was, met wie Crane die afgelope twee dae bevriend was. Oorlog was skielik baie werklik vir die voorheen onervare oorlogskorrespondent: 'Ek was nie meer 'n sinikus nie,' het hy geskryf. Hierdie eerste nagte onder skoot het in die uiterste probeer: 'Met 'n duisend gewere wat raas met die veldgewere wat in u ore dreun met die duiwelse Colt-outomaties wat klap met die gebrul van die Marblehead komende van die baai af, en laastens, met Mauser -koeëls wat altyd 'n paar sentimeter oor jou kop in die lug neersak, en wat van skemer tot dagbreek duur, is dit uiters twyfelagtig of iemand wat daar was, dit maklik sal kan vergeet . "
Die volgende dag was daar dienste vir Gibbs, selfs toe die Spaanse hul snipery hervat het. Crane het teruggetrek na die strand en gaan sit op 'n verraderlike pier met 'n bottel whisky wat hy by 'n mede -joernalis aangeskaf het. Hy staar na "die vlak water waar krappe tussen die onkruid kronkel, en klein vissies beweeg stadig in die gronde".
Alhoewel hy toegegee het dat hy 'n bietjie senuweeagtig gevoel het van 'die vermoeidheid van die liggaam en die vreesliker vermoeidheid van die gees' wat gepaard gegaan het met 'n vuur, het Crane 'n uitnodiging aanvaar om saam met 'n losband van mariniers op 'n ekspedisie om Spaanse guerrillas te spoel, te merk. van die omliggende heuwels. Sowat 200 mariniers het die dagbreek die kamp verlaat, gelei deur 'n kontingent van 50 Kubaanse opstandelinge. Amerikaanse korrespondente oor die oorlog het oor die algemeen 'n negatiewe siening van Kubaanse soldate soos hierdie uitgespreek. Crane se indruk van hulle was meer ambivalent: 'Hulle was 'n hard gebakte ondermaat,' skryf hy in 'n versending vir Pulitzer's Wêreld, "Die meeste van hulle negers, en met die buiging en nuuskierige gang van mans wat op 'n tyd aan die grond gewerk het. Hulle was kortliks kleinboere - geharde, onvermoeide, onbeklaende boere - en hulle het hierdie vroeë oggendvoorbereidings vir die geveg in volle kalmte beskou. " Volgens Crane het hulle 'n soortgelyke onwrikbaarheid en nonchalansie getoon in reaksie op die bevel van hul offisiere.
Crane het gedink dat hy meer vasbeslotenheid by die Amerikaanse soldate bespeur het: 'In teenstelling met die Kubane, was die bronsgesigte van die Amerikaners glad nie stom nie. 'N Mens kan let op die voorkoms van 'n nuuskierige uitdrukking - iets dromerigs, 'n simbool van gedagtes wat probeer om die skerm van die toekoms weg te breek en miskien die hinderlaag van die dood bloot te lê. Dit was nie die minste vrees nie. Dit was eenvoudig 'n oomblik in die lewens van mans wat hulself in die steek gelaat het en wonder wie wen - rooi of swart? "
Die Kubaanse terrein het Crane beïndruk toe hy die Amerikaanse soldate gevolg het. 'N Smal paadjie wat om die voetstukke van 'n paar hoë kaal spore gewikkel is, bestyg toe 'n kalkagtige krans en gaan deur digte ruigtes. Insekte neurie oral. Crane en die soldate kon by die oopte uitkom, afgesien van die met kapel bedekte rante tot by die see. Daarna kom 'n steil klim deur kaktusvlekke en dan 'n staptog langs 'n rant tot waar die troepe - uitgeput en dors, maar ook volgens Crane 'tevrede, amper gelukkig' - die Spaanse guerrillas teëgekom het wat in 'n ruigtjie weggesteek was en wag open vuur op die Amerikaners en Kubane.
'Die geveg het met 'n brul soos 'n bosbrand uitgebars,' het Crane opgemerk. Tydens die daaropvolgende geveg was hierdie intense geraas oorweldigend. 'Die hele ding was 'n inderdaad. 'N Mens wou jou hand in die ore klap en in God se naam uitroep dat die geluid nie meer ophou nie. " Te midde van hierdie gedruis het Crane 'n verskeidenheid geluide, die genuanseerde geraas van oorlog, opgespoor:
En nog steeds het die Lees en die Mausers neergestort, onderbroke deur die gebrul van die [USS] DolfynSe gewere. Langs ons lyn klap die geweerslotte onophoudelik asof 'n reuse weefstok wild loop, en op die grond val daar tussen die klippe en onkruid neer, en dit laat 'n reën van rollende koper skulpe val.
Crane se geneigdheid om sulke presiese besonderhede uit 'n toneel te haal, het sy medekorrespondente verbaas - en kwaad gemaak -. Hulle het sy duidelike minagting vir die daaglikse joernalistiek ontdek, maar Crane het dikwels gesê dat sy eintlike doel nie was om aflewerings te vervaardig nie, maar om materiaal vir 'n nuwe roman te versamel. Volgens sy kollega Ernest McCready was Crane "minagtend vir bloot nuus of nuusberigte." Volgens 'n ander kollega was Crane tydens die samestelling van sy versendings '' 'n kunstenaar wat oor die een of ander frase beraadslaag het, 'n bietjie kwetsend oor 'n woord, en dring aan op gereelde veranderinge en uitvee. ' Na berig word, het hy deur baie sigarette gegaan terwyl hy geskryf het (ondanks die feit dat hy tuberkulêr was). McCready, 'n joernalis met lang ervaring, het Crane aangespoor om 'die natuurskoon en die' effekte 'te vergeet' en by die basiese beginsels te hou: 'Dit moet nuus wees', het die veteraan -korrespondent aan hom gesê, 'teen kabeltariewe gestuur. U kan u flubdub stoor en per pos na New York skiet. Wat ek wil hê, is die reguit verhaal van die geveg. "
Maar Crane kon nie maklik tevrede wees met die reguit verhaal nie, selfs al sou daar maande moes verloop voordat sy persoonlike indrukke die dieper verhaal wat hy gesoek het, opgelewer het. In die geval van Guantánamo het 'n half jaar verbygegaan voordat Crane die indrukke verander het in wat sy kollega en mededinger Richard Harding Davis noem "een van die beste voorbeelde van beskrywende skryf van die oorlog." Die verhaal, gepubliseer in McClure se tydskrif (Februarie 1899) en later in Crane se versameling Wonde in die reën, was "Marines wat onder vuur in Guantánamo brand."
Die vertelling handel oor "vier Guantánamo -mariniers, wat destyds amptelik as seëlmanne bekend was [wie se plig dit was] om in die loopgrawe van Camp McCall, wat teen die water uitkyk, te lê en bedags die Marblehead met 'n vlag en, in die nag, sein die Marblehead met lanterns. " Geen ander joernalis noem hierdie seinmakers nie, maar Crane het 'n hele verhaal daaraan gewy, hulle fyn dopgehou en hul buitengewone moed uiteengesit - 'n eienskap wat Crane altyd gefassineer het - terwyl hulle 'n beroep gedoen het op 'koel boodskappe neem en stuur'. Crane het beskryf hoe 'n seinman sonder aarseling op 'n krakerkas sou staan ​​om boodskappe na die skepe aan die kus te stuur en homself blootstel aan sluipskutters. 'Toe begin die koeëls klap, klap, klap aan sy kop, terwyl al die bosse soos 'n brandende strooi begin kraak. Toe hy die gesig van die seinman sien "verlig soos deur die geel glans van lanternlig", merk Crane op "die afwesigheid van opgewondenheid, skrik of enige emosie in sy aangesig" terwyl die seinman sy plig uitvoer. Daarteenoor het Crane uit die relatiewe veiligheid van die loopgraaf gekyk, 'heeltemal tot lappe geskeur', terwyl sy senuwees 'regop staan ​​soos soveel hare'.
Later, tydens die skermutseling op 'n heuwel met Spaanse guerrillas, het 'n ander seinman blootgestel op 'n rant om die nodige boodskap te stuur. 'Ek het na sy gesig gekyk', het Crane geskryf, 'en dit was net so ernstig en rustig soos 'n man wat in sy eie biblioteek skryf. Hy was die verpersoonliking van rustigheid in die beroep. . . Daar was geen enkele spoor van senuweeagtigheid of haas nie. " Crane se bewonderende weergawe van hierdie 'baie groot prestasie' beklemtoon die stoïese, manlike eienskappe wat hy by die stamgaste gesien het, die voetsoldate wat die moeisame gevegte uitgevoer het. Elders sou hy die perskorps kritiseer omdat hulle hierdie paragons van moed ignoreer ten gunste van lofprysing aan vrywilligers soos Teddy Roosevelt en die Rough Riders. Crane het geweier om die stamgaste oor die hoof te sien, en het hulle die fokus van sy versendings en verhale gemaak, en hy het hul stoïsme en genade onder druk geprys en hulle voorgehou as voorbeelde van wat Crane as Amerikaanse ideale beskou.
Volgens diegene wat sy aktiwiteite tydens die geveg waargeneem het, probeer Crane self om die ideale te bereik. In 'n brief van 'n marinebevelvoerder word Crane se dapperheid in Guantánamo herinner. In 'n amptelike vlootverslag word Crane se "materiële hulp tydens die aksie" erken om boodskappe tussen peloton te lewer. Die verslag sê nie of Crane meer gedoen het as om boodskappe te dra nie, maar 'n biograaf (Paul Sorrentino) sê dat "hy rustig voorraad gebring het, verskansings gebou het, artillerie op heuwels gesleep het en gehelp het om gewere af te vuur." In 'War Memories', wat as semi-outobiografies beskou word, word Crane se stand-in verteller (genaamd Vernall) deur 'n marinekaptein gevra om 'n kort verkenningsmissie te onderneem. Crane/Vernall doen dit: 'Die hele tyd was my hart in my stewels', sê hy, in teenstelling met sy vrees met die stoïese stamgaste 'wat skynbaar glad nie bang was nie, mans met 'n rustige gesiggie wat hierdie saak aangaan. as hulle voortgaan uit 'n gewoonte. "
Kort na die geveg op 'n heuwel het 'n uitgeputte en ietwat onrustige kraan Guantánamo op die stuurboot saam met sy mede -joernaliste verlaat. Voor hom was die gebeure in Daiquirí, Siboney, Las Guásimas en San Juan Hill, gevolg deur 'n ineenstorting (moontlik malaria of geelkoors), wat sy reeds benarde gesondheid verder ondermyn het. Slegs twee jaar ná die gebeure in Guantánamo was Stephen Crane op 28 dood.
Toe ek by die Malones -uitkykpunt staan ​​en oor die heuwels kyk na die benaderde ligging van hierdie gebeurtenisse, onthou ek Crane se beskrywing van dieselfde landskap. Hy het twee weergawes geskryf - een weergawe in 'n nuusberig en 'n tweede weergawe in 'War Memories'. Beide gedeeltes behels 'n panoramiese opname bo -op die berg waar die skermutseling plaasgevind het. In die versending het Crane die uitsig in die hitte van die geveg opgemerk: 'Die lug was spikkelloos, die son skyn daaruit asof dit die aarde sou laat smelt. Ver weg aan die een kant was die waters van Guantánamo -baai aan die ander kant, en 'n uitgestrekte blou see het golwend in miljoene klein golwe. Die omliggende land was maar kilometers ver myl bruin rante. Dit sou 'n goeie uitsig gewees het as 'n mens tyd gehad het. "
In die tweede weergawe neem Crane (deur middel van sy fiktiewe verteller Vernall) die siening in tydens die relatiewe kalmte nadat die geveg verby is: "Ek het tot my verbasing ontdek dat ons op die top van 'n heuwel was so hoog dat ons vrygelate oë lyk vee oor die helfte van die wêreld. Die uitgestrekte stuk see, wat skitter soos brose blou sy in die wind, het homself uiteindelik verloor in 'n onbepaalde pienk waas, terwyl dit in die ander rigting, rant na rant, rantjie na rant, bruin gerol en in die noorde droog was.
Dit was in wese dieselfde panoramiese uitsig as wat ek nou by Malones Lookout gehad het, hoewel my siening - as ek die geografie reg gehad het - 'n bietjie verder in die binneland was en 'n bietjie hoër op. En, natuurlik, later in tyd met 'n eeu. As gevolg van die tyd wat verby was, kon ek sien wat Crane nie kon nie: die uiteinde, die eindresultaat van die mariene aksie by Guantánamo in Junie 1898 - naamlik die vlootbasis het voor my uitgestrek. Terwyl Crane uit die oog vaar om verslag te doen oor die komende veldslae, het ek my aandag gevestig op Gitmo, een van die belangrikste pryse van die oorlog.
Wat 'n ingewikkelde geskiedenis het die ontstaan ​​van die basis en die vreemde klein dorpie wat saam met die vlootgeriewe ontstaan ​​het, ingelui. Na die oorgawe van Spanje in die Spaans-Amerikaanse oorlog, het Kuba 'n protektoraat van die Verenigde State geword. Die openlike Amerikaanse administratiewe beheer van die land het 'n bietjie meer as drie jaar geduur, terwyl Amerikaanse amptenare en Kubaanse verteenwoordigers onderhandel het oor die voorwaardes van Kuba se onafhanklikheid. Dat die Kubane nogal enige voorwaardes opgelê het, was nogal verregaande, het die Verenigde State op besonder swaar terme aangedring.
Dit is uiteengesit in die berugte Platt -wysiging van 1901, wat die Verenigde State daarop aangedring het om in die nuwe Kubaanse grondwet in te voeg. Die Platt -wysiging (sogenaamd omdat dit, soos deur senator Orville Platt ingevoer is, 'n wetsontwerp op die toewysing van weermagte in die Amerikaanse kongres gewysig het) het die Verenigde State die reg gegee om in te gryp in Kubaanse aangeleenthede wanneer Amerikaanse belange bedreig word. Dit het ook bepaal dat Kuba grondgebied aan die Verenigde State sou verhuur vir die oprigting van 'n koolstasie en hawe -fasiliteite. Die betrokke gebied was Guantánamobaai.
Die oorlog het die baai se strategiese waarde bewys: 'n beskermde watermassa waaruit die vloot die benaderings na New Orleans en die Panamakanaal (toe in die beplanningsfase) kon monitor. Alhoewel Kubane nie die basis van 'n vreemde moondheid op Kubaanse gebied sou aanvaar nie, het die Verenigde State aangedring: geen basis, geen onafhanklikheid nie. Teen 1903 was dit 'n afgehandelde ooreenkoms dat die Verenigde State die reg bekom het om in wese ewig 'n vlootbasis van 45 vierkante kilometer op Guantánamobaai te bedryf. Die vergoeding sou ongeveer 2000 dollar per jaar beloop. 'Naval Station Guantánamo Bay' het een van Amerika se eerste oorsese vlootbasisse geword, en dit is steeds die oudste Amerikaanse oorsese basis wat nog in bedryf is.
Ondanks die aandrang van die vloot op die belangrikheid van Guantánamo, het die ontwikkeling van die fasiliteite geskik plaasgevind. Die kongres het jare lank nie genoegsame finansiering verskaf nie. Vroeë foto's toon dat die vlootstasie nie veel meer was as 'n kamp met rye tente vir mariniers en matrose nie. Die basis was egter vroeg reeds nuttig as 'n opvanggebied vir Amerikaanse ingrypings in Kuba en die Karibiese gebied, en uiteindelik is die fasiliteite verbeter.
Teen 1920 kon die basis van tyd tot tyd besoeke van die vloot huisves, en daar is opleidingsoefeninge van 20 000 matrose uitgevoer. A National Geographic die korrespondent het die vloot in 1921 vergesel en berig dat Guantánamo, 'n 'plant van buitengewone waarde', geweerbane, 'n landingsstrook, 'n ballonskool (destyds word beskou dat lugballonne militêr was), hospitale, klubhuise , kantines en 'n sportkompleks met bofbalvelde en tennisbane. Daar was ook 'n varkhok, wat die National Geographic skrywer noem die 'belangrikste aantrekkingskrag' vir matrose uit die Midde -Weste 'met goeie herinneringe aan die ou plaas'.
Die korrespondent was verwonderd oor die natuurlike omgewing van die basis: 'Af en toe word die skerp vin van 'n haai gesien. Pelikane dryf oorhoofs met hul lug van waardigheid. Vishoeke sirkel vir ewig teen 'n lug van amper gloeiende blou. " Die skrywer het die byna ongerepte kwaliteit van die plek opgesom en dit '' 'heiligdom' vir 'die wilde diere van die heuwels' genoem.
In die komende jare het die basis uitgebrei met meer permanente fasiliteite en behuising vir militêre personeel. 'N Gemeenskap het ontwikkel, 'n klein Amerikaanse stad in die trope, terwyl families van offisiere opgedaag het. Volgens 'n besoekende joernalis was daar teen 1927 'lae groen bungalows' in 'n warboel palms en trompetstokke, 'n blomagtige oase in 'n woestyn van struikgewas en doring. Die vroue van vlootbeamptes het "lui ponies oor die heuwel gery om die dames van die Marine Corps by Deer Point te besoek". Toe die vloot nie in die hawe was nie, was dit 'n plek van 'groot, rustige stilte' - 'n slap en ietwat vaal buitepos van die uitbreidende Amerikaanse Ryk. 'Ou amptenare van die staatsdiens maak gelukkig hul lessenaars toe terwyl die skaduwees begin verleng', het die joernalis opgemerk, 'en skarrel in motorbote om huis toe te gaan en op hul briesige stoepe op die kaal geel kuif van Hospital Key te gaan loer. 'N Skreeu of 'n harde, hartlike lag sal in Guantánamo net so opmerklik wees as in 'n kerk. Daar was net genoeg tennis om in kondisie te bly, net genoeg swem om matig koel te bly, net genoeg brug van 'n aand om die gesprek van u bure uit te put. "
Dit was die voorkoms. Onder die rustige oppervlak kan Gitmo verstommend en somber wees. Dit was die indruk wat in 'n anoniem geskrewe "tell-all" tydskrifartikel in 1930 gepubliseer word. Onder die bylyn van "Navy Wife" beskryf die skrywer wat sy die "Guantánamo Blues" noem. Die ondertitel van die artikel beloof bedagsaam "'n Smaak van tropiese vrugte van verbod". Die skrywer was dit meestal met vorige waarnemers eens dat die lewe op die basis net saai was: "geen dagblaaie nie, geen werklike nuus nie, behalwe 'n paar items wat deur die radio ingesif is." Gedurende die verbodsjare was daar nie eens alkohol op die basis beskikbaar nie - ten minste nie amptelik nie. Volgens die Navy Wife het Amerikaanse vroue wat op die basis woon, die grootste deel van hul tyd aan die speel gespeel, tee gehou en aandete gehou, en soms genadeloos geskinder oor mekaar ('die gewone nadoodse ondersoek', noem sy sulke skinderpraatjies) . Dit was 'n lewe van "koffiekoppies, lang ribbes gesprekke oor niks." Die een het geleef met 'n onontkombare reuk van ou verf. . . die gons en gedreun van tropiese insekte teen die skerms. "
Maar toe die vloot terugkeer, was die opwinding ook so - soms meer as wat welkom was. Aangesien mans meer as veertig een was, het elke vrou, selfs getroudes, baie ongewenste aandag gekry, veral tydens vlootdanse. Dit was ''n nagmerrie', onthou die vlootvrou. Sy was saggeaard, het op die dansvloer getrek, 'n voorstel gemaak en gegryp. Sy is "slegs beskerm deur die dun stukkie omstandighede wat in die nabyheid van ander lê". Haar 'vrou se instink' het vir haar gesê dat sy 'nie mag waag om buite die sirkel van lig en bewegende wit figure te kom nie', sodat sy nie deur 'n gewelddadige aanval besmet word asof ek die slagoffer van 'n verkragting sou wees nie.
Hierdie onderstroom van wellus, potensiële geweld en kwaai skinder wat onder die oppervlakkige verveling weggesteek is, het Guantánamo soos 'n tropiese Peyton Place laat lyk. Deur die dekades het ander inwoners en besoekers ook hierdie onderstroom opgemerk, selfs al het die basis gegroei en die voorkoms van 'n tipiese Amerikaanse stad met filmteaters, hamburgerverbindings (insluitend uiteindelik 'n McDonald's), Little Leagues , Verkennerstroepe, rolbalbane, gholfbane, skaatsbane, speelgronde en skaatsplankparke. Maar hierdie gerustheid het (skaars) dwelm- en alkoholverslawing, rassisme, klassisme en seksisme verberg. Misdaad was minimaal, maar besoekende joernaliste het opgemerk dat daar wel af en toe geweld plaasgevind het, veral eggenootmishandeling deur alkohol en jaloesie.
In die publikasies wat dit aan nuut aangekomde gesinne verskaf het, het die vloot egter voortgegaan om die beeld van Guantánamo as 'n idilliese gemeenskap te projekteer."Een van die lekker luukshede van Guantánamobaai", het een van hierdie publikasies opgemerk, was "die feit dat huishulp beskikbaar is". Behalwe die goedkoop arbeid van Kubaanse diensmeisies, kon inwoners op die basis 'n verskeidenheid ontspanningsaktiwiteite, stokperdjiewinkels, biblioteke en teater geniet, saam met "danse, spesiale partytjies, bingo en dies meer". Daar was godsdiensdienste, Bybelstudies, kore en Sondagskool. Inwoners kon by enige aantal klubs aansluit, van die PTA tot Toastmasters. Die Navy -publikasies het hierdie voordele vertel en die lewe op die basis as aangenaam, selfs salig. En inderdaad, voormalige inwoners het gewoonlik goeie herinneringe aan hul tyd in Gitmo.
Na 1960 en die sukses van die revolusie van Fidel Castro, het die lewe op die basis egter nog meer insulêr geword. Namate die spanning tussen die Verenigde State en die nuwe Kubaanse regering toeneem, het die hekke na Guantánamo gesluit. Amerikaanse personeel mag nie langer buite die omtrek waag om die regte Kuba te verken en te geniet nie. Beide kante het die gebied rondom die omtrek ontgin - wat dit die grootste mynveld in die Westelike halfrond maak - en kaktusse is geplant om die versperring nog moeiliker deur te dring. Hierdie sogenaamde "kaktusgordyn" het buiteposte, wagtorings en omtrekpatrollies met sandsakke. Die basis is verander in 'n verseëlde garnisoen. Guantánamo het geword wat 'n National Geographic verslaggewer in 1961 ''n idilliese gevangeniskamp' genoem. Een militêre vrou het aan die verslaggewer gesê dat die lewe in Gitmo beskryf kan word as 'gemaklike klaustrofobie'. Die basis het alles wat gesinne nodig het, het sy gesê, "maar binne vyftien minute kan u van die een kant na die ander kant ry. . . Dit is dieselfde ou ding dag na dag. "
In sulke omstandighede word die "Guantánamo Blues" waarmee die anonieme skrywer in die dertigerjare worstel, al hoe skerper. Besoekende joernaliste in die 1960's en 1970's het berig oor rassespanning, dwelm- en alkoholprobleme en af ​​en toe geweld. Volgens 'n artikel uit 1973 in Besoek, "Guantánamo is 'n goeie plek om 'n alkoholis te word. Gedurende die afgelope twaalf maande was gin die voorste verkoper by die Mini-Mart-basis, met wodka 'n kort tweede. "
'N Vreemde plek om mee te begin, het Gitmo tydens die Koue Oorlog nog vreemder geword, aangesien dit 'n Amerikaanse militêre fasiliteit op die soewereine gebied van 'n land is wat in ooreenstemming was met die Sowjetblok. Teen die tyd dat ek by die Malones Lookout in 1998 gestaan ​​het, met die Koue Oorlog vermoedelik iets van die verlede, het Gitmo gelyk na 'n vreemde anachronisme van beide neo-kolonialisme en die Koue Oorlog. My mening was destyds dat Guantánamo verouderd was en dat dit onnodig was om dit te hou, kontraproduktief lyk, en dit lyk asof dit die regte ding is om dit terug te keer na Kuba.
Ek het soveel gesê in sommige van my gesprekke met Kubane. Eintlik het ek aan baie van my gespreksgenote gesê dat ek 'n gevoel het dat president Clinton die betrekkinge met Kuba sou normaliseer en die proses om Guantánamo terug te keer, sou begin voordat hy oor twee jaar die amp verlaat. Wat ek toe nie verstaan ​​het nie - alhoewel ek in Miami gewoon het - was dat albei politieke partye reeds verwag het dat Florida die deurslaggewende staat sou wees in die presidentsverkiesing van 2000, sodat Clinton dit moontlik nie kon oorweeg om die verkiesingsstem in Florida in gevaar te stel deur regstellings te maak nie met Kuba.
USS Mason, USS PC-1264, en die Afro-Amerikaanse bemannings tydens die Tweede Wêreldoorlog
In 1941 het die National Association for the Advancement of Colored People (NAACP) 'n brief aan president Franklin D. Roosevelt geskryf waarin geëis word dat Afro -Amerikaners in ander rolle as boodskappers in die Amerikaanse weermag gebruik moet word. Die momentum van die NAACP en die swart gemeenskap het president Roosevelt genoop om die kwessie van diskriminasie teen Afro -Amerikaners tydens die Eerste Wêreldoorlog te hanteer
I. Alhoewel die Amerikaanse vloot huiwerig was om Afro-Amerikaners toe te laat, besluit hy onder druk om toe te laat dat twee van sy vaartuie beman word deur byna swart bemanningslede. RG 24 Logboeke van Amerikaanse vlootskepe en stasies, 1941-1978 (NAID 594258) bestaan ​​uit chronologiese inskrywings wat die daaglikse aktiwiteite van 'n vlootskip in opdrag beskryf, insluitend die daaglikse gebeurtenisse aan boord van die USS Mason en PC-1264, wat meestal swart span gehad het.
Die USS Mason was tydens die oorlog betrokke by verskeie konvooie oor die Atlantiese Oseaan. 'N Paar van die begeleiers was reise na Belfast, Ierland en Plymouth, Engeland. Op 'n spesifieke konvooi in die Atlantiese Oseaan, die USS Mason is beskadig tydens 'n hewige storm in 1944. Die Afro-Amerikaanse bemanning het die skip herstel en kon met hul reis voortgaan. Hierdie mans het geen lofprysingbriewe ontvang vir hierdie daad tot in 1994. Vanaf 17 Desember 1944 het die USS Mason saam met die USS TF-64 op 'n toer na Oran, Algerië. Hieronder is die dekblaaie wat die aktiwiteite tydens hierdie reis aandui.
Die USS Mason is op 12 Oktober 1945 ontmantel en vir afval verkoop.
Met missies langs die ooskus, het die PC-1264 moes langs die pad by verskillende hawens stop. Die vaartuig het probleme ondervind in die suidelike hawens as gevolg van rassediskriminasie en die Jim Crow -kultuur. Ten spyte van hierdie uitdagings, is die meestal swart bemanning van die PC-1264 het baie konvooie van New York na Kuba of Key West voltooi. Hieronder is die dekblokke wat een van die konvooie dokumenteer.
In die loop van die PC-1264, was daar verskeie blanke mans in bevel van die duikbootjagter. Op 2 Mei 1945 het vlag, Samuel L. Gravely, Jr. aan diens aan boord van die PC-1264. Alhoewel die vaartuig buite werking gestel is, het Gravely die enigste Afro -Amerikaner geword wat die bevel oor die PC-1264. Die PC-1264 is op 7 Februarie 1946 uit diens gestel en is tans by die Whitte Brothers Marine Scrap Yard in New York. Hieronder is die deklogblaaie wat deur Gravely onderteken is.
Die optredes van die USS Mason en PC-1264 het die vloot gedwing om sy diskriminerende beleid teenoor Afro -Amerikaners te herevalueer. Beide vaartuie het lofbriewe ontvang vir hul diens tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Die derde Paul Jones (DD-230), is op 23 Desember 1919 deur Wm. Cramp & amp; Sons, Philadelphia, Pa. Van stapel gestuur op 30 September 1920 geborg deur juffrou Ethel Bagley en in opdrag van 19 April l921.
Na skud het Paul Jones by die Atlantiese Vloot aangesluit vir maneuvers, opleiding en kusoperasies totdat sy in 1923 na die Stille Oseaan oorgeplaas is. Sy het die Stille Oseaan oorgesteek en by die Asiatiese Vloot aangesluit om die Amerikaanse belang in die ontsteld Verre Ooste te beskerm. Paul Jones het deelgeneem aan die patrouille van die Yangtze -rivier en het ander patrolliepligte langs die kus van China opgedra, terwyl hy af en toe reise na en van Manila onderneem het.
As vlagskip van Destroyer Squadron 29, Asiatic Fleet, het sy die nuus ontvang van die aanval op Pearl Harbor 8 Desember 1941, in Tarakan, Borneo, en onmiddellik gestroop vir aksie. Sy het aan die gang gekom met Marblehead (CL-12), Stewart (DD-224 ), Barker (DD-213) en Parrott (DD-218) vir Makassar Roads en het vir die res van Desember as piekboot opgetree in die omgewing van Lombokstraat en Soerabaja-hawe, Java.
Haar eerste oorlogsbevele was om die Nederlandse vlooteenhede te kontak vir instruksies rakende die soektog na 'n sub in die Javasee, waarvan die Nederlandse skip Langkoens gesink het, haar oorlewendes op Bawean -eiland kontak en die waters vir nog oorlewendes uit die sak jaag. Paul Jones kon nie kontak met die duikboot maak nie, maar het die Nederlandse bemanningslede gered. Op 9 Januarie 1942, nadat 'n Japannese duikboot 'n tweede Nederlandse koopman laat sink het, red Paul Jones 101 man van drywende reddingsbote. Met HNMS Van Ghent het sy die verlate vragskip Liberty op 12 Januarie gered en veilig na Soerabaja gesleep. Sy het by 'n aanvalgroep aangesluit wat bestaan ​​uit drie ander ou vierstapelaars: John D. Ford (DD-228), Pous (DD-225) en Parrott (DD-218) en kruisers: Marblehead en Boise (Cl-47), in die hoop om 'n groot konvooi van die vyand te onderskep wat suidwaarts in die rigting van Balikpapan was. Boise tree vroeg uit die groep as gevolg van 'n aardse ongeluk en Marblehead het 'n foutiewe turbine ontwikkel wat haar gedwing het om spoed te verminder en agter die vernietigers te bly om as dekking vir onttrekking te dien. Die ou verwoesters het vooruit gejaag en die Japannese konvooi en die skerms van oorlogskepe in die nag van 23-24 Januarie verloof. Ten spyte van die oorweldigende kans, het hulle uit die groep gekom met slegs geringe skade aan John D. Ford. Die vyand het groot verliese gely as gevolg van die torpedo -aanvalle wat deur die vernietigers geloods is terwyl hulle heen en weer deur die konvooiformasie gejaag het.
Op 5 Februarie ontmoet Paul Jones met SS Tidore van Sumbawa -eiland om haar na Timor te begelei. Kort nadat hulle aangesluit het, is hulle aangeval deur drie afsonderlike groepe Japannese bomwerpers. Paul Jones het ongeveer 20 bomme suksesvol ontduik, maar Tidore was op die grond en 'n totale verlies. Vyftien bemanningslede is uit 'n reddingsboot gehaal, vyf is van die skip getrek en nog ses van die strande bymekaargemaak. Paul Jones het daarna op Java gestroom.
Die Australiese, Britse, Nederlandse en Amerikaanse vlooteenhede onder 'n gesamentlike bevel (ABDA) het op 24 Februarie begin veg op soek na vyandelike oppervlaktemagte wat probeer om in die Java -gebied te land, en om teenstand te bied teen die Japannese vooruitgang. Hulle het die middag van 27 Februarie 'n Japannese dekmag teëgekom en die Geallieerdes het losgebrand en die Slag van die Java -see begin. Teen 1821 het Paul Jones haar torpedo's bestee. Gevaarlik min brandstof, gaan sy terug na Soerabaja. Die volgende oggend het Paul Jones en drie ander Amerikaanse vernietigers ontsnap van omsingeling deur Japannese magte wat aan alle kante van Java gesluit het, naby die kuslyn omhels en met hoë spoed rook gelê toe hulle in die Bali -straat gesien was. Paul Jones en John D. Ford het Black Hawk (AD-9) later na Fremantle, Australië, begelei en op 4 Maart aangekom.
Na herstelwerk in Fremantle en Melbourne, vaar Paul Jones 12 Mei na San Francisco. Sy bereik San Francisco op 29 Junie en kry 'n konvooi -begeleiding tussen Kalifornië en Pearl Harbor, wat tot einde Maart 1943 voortduur.
Paul Jones, wat saam met Parrott en Barker was, vertrek uit San Francisco op 30 Maart, verlaat die Panamakanaal op 6 Mei en rapporteer aan New York waar sy op 28 Mei tussen die konvooi -begeleiding tussen hawens in Noord -Afrika en die VSA begin het.
Konvooi -opdragte is uitgevoer tot April 1944 toe Paul Jones tydelik opgedra is aan die ASW -patrollie seevaart van Chesapeakebaai. Daarna het sy konvooi -lopies gemaak na verskeie hawens van die Verenigde Koninkryk voordat sy as opleidingsskip vir duikbote in Balboa, Canal Zone, aangestel is, wat op 9 November begin en op 6 April 1945 geëindig het toe sy na New York gevaar het. Sy is daarna aangestel in 'n taakgroep wat bestaan ​​uit oliesmakers en vernietigers wat dien as 'n tenkwa-tenkgroep op die see, met die doel om eskorte van oostelike en westelike konvooie tussen Horta Azores en Casablanca, Frans-Marokko, te vul.
Paul Jones vasgemeer by Norfolk 11 Junie en word aangestel as 'n vliegtuigwag vernietiger vir Lake Champlain (CV-39), in die hoedanigheid wat sy gedien het tot 4 Augustus, toe sy onafhanklik van Guantanamo Bay seil om terug te keer na Norfolk ter voorbereiding op inaktivering. Sy is op 30 Junie 1945 herklassifiseer as 'n diverse hulpmiddel (AG-120).
In Oktober is sy ontneem en vir administratiewe doeleindes aan die kommandant 5de vlootdistrik gestuur. Sy het die staking van 5 November 1945 op 28 November 1945 uit die Naval Vessel Register geskrap en 5 Oktober 1947 verkoop aan die Northern Metal Co. Norfolk, Va., Wat haar in April 1948 geskrap het.