Bevestiging van 'n toekenning deur Shamsh Shum Ukin (illustrasie) - Inligting - 2022
Bevestiging van 'n toelae deur Shamsh Shum Ukin
Ashur-nadin-shumi (Neo-Assiriese spykerskrif: Aššur-nādin-šumi,   wat beteken "Ashur gee 'n naam")  was 'n seun van die Neo-Assiriese koning Sanherib en is deur hom aangestel as die koning van Babilon, regeer in die suide van Mesopotamië vanaf 700 v.C. tot sy gevangenskap en teregstelling deur die Elamiete in 694 v.C. Ashur-nadin-shumi was waarskynlik Sanherib se eersgebore seun en sy eerste kroonprins en dus die aangewese opvolger van die Assiriese troon.
Shamash-shum-ukin was waarskynlik die tweede oudste seun van koning Esarhaddon, net jonger as die kroonprins, Sin-nadin-apli. Β] Sin-nadin-apli sterf onverwags in 674 vC en Esarhaddon, wat graag 'n opvolgingskrisis wou vermy, aangesien hy self net met groot moeite na die troon opgevaar het, het gou nuwe opvolgingsplanne begin maak. Ζ ] Esarhaddon het die derde oudste seun, Shamash-metu-uballit, heeltemal omseil, moontlik omdat hierdie prins aan swak gesondheid gely het. Η]
In Mei 672 vC is Ashurbanipal, waarskynlik Esarhaddon se vierde oudste seun (en beslis jonger as Shamash-shum-ukin), deur Esarhaddon aangestel as die erfgenaam van Assirië en Shamash-shum-ukin is as erfgenaam van Babilonië aangestel. ⎖] Die twee vorste het saam in die hoofstad van Nineve aangekom en saam met buitelandse verteenwoordigers en Assiriese edeles en soldate 'n fees gevier. ⎗ ] Die bevordering van een van sy seuns as die erfgenaam van Assirië en 'n ander as die erfgenaam van Babilon was 'n nuwe idee; die Assiriese koning was die afgelope dekades tegelykertyd die koning van Babilon. ⎘]
Die keuse om 'n jonger seun as kroonprins van Assirië te noem, wat duidelik Esarhaddon se primêre titel was, en 'n ouer seun as kroonprins van Babilon, kan verduidelik word deur die moeders van die twee seuns. Alhoewel Ashurbanipal se ma waarskynlik Assiries van oorsprong was, was Shamash-shum-ukin die seun van 'n vrou uit Babilon (alhoewel dit onseker is, het Ashurbanipal en Shamash-shum-ukin moontlik dieselfde ma gedeel) Ώ] ) wat waarskynlik problematiese gevolge sou gehad het as Shamash-shum-ukin na die Assiriese troon sou klim. Aangesien Ashubanipal die oudste seun was, was hy dan die hoogste kandidaat op die troon. Esarhaddon het waarskynlik vermoed dat die Babiloniërs tevrede sou wees met iemand van die Babiloniese erfenis as koning en dat Shamash-shum-ukin eerder Babilon en die suidelike dele van sy ryk sou beërwe. ΐ ] Verdrae wat deur Esarhaddon opgestel is, is ietwat onduidelik oor die verhouding wat hy bedoel het dat sy twee seuns sou hê. Dit is duidelik dat Ashurbanipal die primêre erfgenaam van die ryk was en dat Shamash-shum-ukin 'n eed van trou moes sweer, maar ander dele spesifiseer ook dat Ashurbanipal nie inmeng in Shamash-shum-ukin se sake nie, wat dui op 'n meer gelyke staande. ⎙ ]
Omdat Esarhaddon voortdurend siek was, het baie van die administratiewe pligte van die ryk gedurende die laaste paar jaar van hul vader se regering op Ashurbanipal en Shamash-shum-ukin geval. ⎘]
Babilonië is verower deur die Neo-Assiriese Ryk deur Tiglath-Pileser III (r. 745–727 vC) minder as dertig jaar voordat Ashur-nadin-shumi sy koning geword het. Β] Gedurende hierdie dertig jaar het Babilonië herhaaldelik probeer om weer 'n onafhanklike koninkryk te word. Babiloniese opstande het veral gedurende die bewind van Sanherib 'n baie groot oorlas geword, wat gedurende sy heerskappy talle suidelike opstande moes verslaan. Γ]
Nadat hy opstand in 700 vC verslaan het, het Sanherib sy eie seun, Ashur-nadin-shumi, as die nuwe koning van Babilon aangewys. Ashur-nadin-shumi is ook getiteld as māru rēštû, 'n titel wat geïnterpreteer kan word as die 'vooraanstaande seun' of die 'eersgebore seun'. Sy aanstelling as koning van Babilon en die nuwe titel dui daarop dat Ashur-nadin-shumi versorg sou word om Sanherib ook na sy dood as koning van Assirië te volg. Ashur-nadin-shumi word as die māru rēštû beteken waarskynlik dat hy die kroonprins van Sanherib was, as dit 'by uitstek' beteken dat so 'n titel net vir die kroonprins sou pas, en as dit 'eersgeborene' beteken, dui dit ook aan dat Ashur-nadin-shumi die erfgenaam was as die Assiriërs in die meeste gevalle die beginsel van primogeniteit gevolg (die oudste seun erf). ΐ] Meer bewyse dat Ashur-nadin-shumi die kroonprins is, is Sanherib se bou van 'n paleis vir hom in die stad Assur, Δ] iets wat Sanherib ook vir die latere kroonprins Esarhaddon sou doen. Ε]
As 'n Assiriese koning van Babilon was Ashur-nadin-shumi se posisie polities belangrik en uiters delikaat en sou dit waardevolle ervaring aan hom verleen het as die beoogde erfgenaam van die hele Neo-Assiriese Ryk. Ashur-nadin-shumi se ampstermyn as Babiloniese koning sou egter nie lank duur nie en hy kon nie die onbestendige politieke situasie in die suide hanteer nie. Ε] In 694 vC het Sanherib 'n veldtog teen Elam (vandag se suide van Iran) beywer om agter die Chaldese rebelle aan te jaag wat daarheen gevlug het. In reaksie op hierdie inval in hul gebied, het die Elamiete die suidelike dele van die Neo-Assiriese Ryk binnegeval en in 694 vC, waarskynlik aangemoedig deur die Babiloniërs self, Ashur-nadin-shumi suksesvol in die stad Sippar ingeneem. Die prins is na Elam teruggeneem en waarskynlik tereggestel. Ζ]
Identifikasie met Ashurbanipal
Tradisioneel word aanvaar dat die laaste jaar van Ashurbanipal 627 vC was volgens 'n inskripsie by Harran gemaak deur die moeder van die Neo-Babiloniese koning Nabonidus byna 'n eeu later. Die laaste kontemporêre bewys dat Ashurbanipal nog lewe en as koning heers, is 'n kontrak van die stad Nippur wat in 631 vC gemaak is. ⎙ ] Om die getroue lengte van die heerskappy van sy opvolgers Ashur-etil-ilani en Sinsharishkun bymekaar te kry, word algemeen aanvaar dat Ashurbanipal in 631 v.C. sterf, abdikeer of afsit. ⎚ ] 631 vC word tipies gebruik as die jaar van sy dood. Η ] As die bewind van Ashurbanipal in 627 vC geëindig het, sou die opskrifte van sy opvolgers Ashur-etil-ilani en Sinsharishkun in Babilon onmoontlik gewees het, aangesien die stad in 626 vC deur Nabopolassar in beslag geneem is en nooit weer in Assirië geval het nie hande. ⎛ ]
'N Eens gewilde teorie om die verskil te verduidelik tussen die 42-jarige bewind wat in die Harran-inskripsie beweer word en die waarskynliker 38-jarige bewind, byvoorbeeld verdedig deur die Poolse historikus Stefan Zawadski in sy boek Die val van Assirië (1988), is dat Ashubanipal en Kandalanu dieselfde persoon was, "Kandalanu" bloot die naam wat die koning in Babilon gebruik het. Dit word om verskeie redes as onwaarskynlik beskou. Dit is nie bekend dat 'n vorige Assiriese koning 'n alternatiewe naam in Babilon gebruik het nie. Inskripsies uit Babilon toon ook 'n verskil in die lengtes van die bewind van Ashurbanipal en Kandalanu Ashurbanipal se bewind word getel vanaf sy eerste volle jaar as koning (668 v.C.) en Kandalanu se getalle vanaf sy eerste volle jaar as koning (647 vC). Alle Assiriese konings wat Babilon persoonlik regeer het, het die titel "Koning van Babilon" in hul eie inskripsies gebruik, maar dit word nie in die inskripsies van Ashurbanipal gebruik nie, selfs dié wat na 648 vC gemaak is. Die belangrikste is dat Babiloniese dokumente Ashurbanipal en Kandalanu as twee verskillende mense behandel. Geen kontemporêre Babiloniese bronne beskryf Ashurbanipal as die koning van Babilon nie. ⎜ ]
Babilonië is verower deur die Neo-Assiriese Ryk deur Tiglath-Pileser III (r. 745–727 vC) minder as dertig jaar voordat Ashur-nadin-shumi sy koning geword het.  Gedurende hierdie dertig jaar het Babilonië herhaaldelik probeer om weer 'n onafhanklike koninkryk te word. Babiloniese opstande het veral gedurende die bewind van Sanherib 'n baie groot oorlas geword, wat gedurende sy heerskappy talle suidelike opstande moes verslaan. 
Nadat hy opstand in 700 vC verslaan het, noem Sanherib sy eie seun, Ashur-nadin-shumi, as die nuwe koning van Babilon. Ashur-nadin-shumi is ook getiteld as māru rēštû, 'n titel wat geïnterpreteer kan word as die 'vooraanstaande seun' of die 'eersgebore seun'. Sy aanstelling as koning van Babilon en die nuwe titel dui daarop dat Ashur-nadin-shumi versorg sou word om Sanherib ook na sy dood as koning van Assirië te volg. Ashur-nadin-shumi word as die māru rēštû beteken waarskynlik dat hy die kroonprins van Sanherib was, as dit 'by uitstek' beteken dat so 'n titel net vir die kroonprins sou pas, en as dit 'eersgeborene' beteken, dui dit ook aan dat Ashur-nadin-shumi die erfgenaam was as die Assiriërs in die meeste gevalle die beginsel van primogeniteit gevolg (die oudste seun erf).  Meer bewyse dat Ashur-nadin-shumi die kroonprins is, is Sanherib se bou van 'n paleis vir hom in die stad Assur,  iets wat Sanherib ook vir die latere kroonprins Esarhaddon sou doen. 
As 'n Assiriese koning van Babilon was Ashur-nadin-shumi se posisie polities belangrik en uiters delikaat en sou dit waardevolle ervaring aan hom verleen het as die beoogde erfgenaam van die hele Neo-Assiriese Ryk. Ashur-nadin-shumi se ampstermyn as Babiloniese koning sou egter nie lank duur nie en hy kon nie die onbestendige politieke situasie in die suide hanteer nie.  In 694 vC het Sanherib veldtog teen Elam (die huidige suidelike Iran) gevoer om agter die Chaldese rebelle aan te jaag wat daarheen gevlug het. In reaksie op hierdie inval in hul gebied, het die Elamiete die suidelike dele van die Neo-Assiriese Ryk binnegeval en in 694 vC, waarskynlik deur die Babiloniërs self aangemoedig, het Ashur-nadin-shumi suksesvol in die stad Sippar verower. Die prins is na Elam teruggeneem en waarskynlik tereggestel. 
ASHURBANIPAL EN DIE VAL VAN ASSIRIË
DIE hoë vlak van Assiriese kultuur in die tyd van Ashurbanipal (669–626 v.C.) was te wyte aan die feit dat Assiriese oppergesag 'n eeu suksesvol gehandhaaf is, en in die beginjare van sy bewind was daar geen waarskynlikheid dat die oppergesag sou bestaan ​​nie suksesvol aangeval word. Hierdie jare was inderdaad vol belangrike militêre ondernemings wat in baie verskillende dele van sy grense deur die Assiriese koning en sy generaals uitgevoer is, maar die oorloë was almal van die gewone tipe en het selde probleme opgelewer. Daar is baie 'uitgawes' van Ashurbanipal se annale wat 'n verslag bevat van die veldtogte wat die een met die ander ooreenstem, behalwe in een opsig. Die begeerte van die samestellers van die latere uitgawes om 'n literêre vorm in die vertelling in te voer, het daartoe gelei dat hulle die veldtogte geografies, nie in chronologiese volgorde nie, behandel het, terwyl hulle terme gebruik wat na chronologie sou verwys. Die twee Egiptiese veldtogte word dus eerste geplaas, en die verslag van Ashurbanipal se verhouding met Egipte word oorgedra na die opstand van Psammetichus, asof al hierdie gebeure in die eerste twee jaar van die koning se regering plaasgevind het. Die fout lê eintlik in 'n sekere lompheid in die hantering van die materiaal: kritici wat hierdie lomp doelbewuste vervalsing beskou, oordryf die belangrikheid van die saak. Tog is dit baie jammer dat hierdie versuim van die skrifgeleerdes om 'n streng tydsberekening na te kom, alhoewel baie verskillende chronologiese punte onduidelik bly, hoewel die verskillende verslae dateer uit die hoofgebeure.
Die eerste veldtog, in 668, het ontstaan ​​uit 'n grensaangeleentheid van geringe belang. Die landdros van die stad Kirbit in die buurt van die Kassiete het sy volgelinge by verskeie geleenthede na die distrik Yamutbal gelei op plunderingstogte. In ooreenstemming met die Assiriese praktyk was die wanordelike heerser die voorwerp van 'n strafekspedisie. Waarskynlik was 'n klein groepie troepe voldoende om die stad te beleër en te verower. Die inwoners is tydens die volgende veldtog na Egipte, waar vyandelikhede begin het, gedeporteer.
In Egipte is die dood van Esarhaddon deur Tirhakah die Nubiër begroet as 'n geleentheid om sy heerskappy te herstel. Die monarg het gevolglik noordwaarts getrek, Memphis binnegegaan en daar gebly en troepe na die Delta gestuur om 'n betoging te voer teen die inheemse prinse en Assiriese offisiere in wie se hande Esarhaddon die regering van die land verlaat het. Die Delta -vorste het geen poging aangewend nie, maar blykbaar ooswaarts gevlug in die hoop op tydige ondersteuning van Assirië. Die Assiriese weermag het in 667 in Egipte verskyn nadat hy 'n lang gedwonge optog uitgevoer het om 'n situasie te red wat deur ondoeltreffendheid en lafhartigheid gevaarlik was. Die twee leërs het geveg in Karbaniti, iewers in die ooste van die Delta, met die gewone gevolg dat Nubiërs en Egiptenare die Assiriese aanval nie kon weerstaan ​​nie, en het in wanorde afgetree. Toe Tirhakah die nuus hoor, trek hy onmiddellik terug van Memphis na Thebe, 'n operasie wat maklik uitgevoer is weens die vertraging van die Assiriese weermag, wat wag op versterkings wat bestaan ​​uit kontingente gestuur deur die twintig sytakse vorste van Sirië, Ciprus, Fenisië en Palestina. Die Assiriërs het uiteindelik opgeruk na Memphis, wat na 'n paar dae in hul hande geval het, en Ashurbanipal of sy adjunk was daarna besig met die herstel van die Egiptiese vorste wat deur Tirhakah verdryf is.
Hierdie herstel van inheemse heersers toon blykbaar dat Ashurbanipal die wesenlike swakheid van die Assiriese posisie in Egipte erken het. Tensy die Assiriërs kon staatmaak op inheemse goewerneurs om hulle getrou te dien, sou daar in hierdie verre land geen heerskappy wees nie. Onlangse ondervinding het egter getoon dat sterker Assiriese garnisone in Egipte nodig was as wat Esarhaddon nodig geag het, en dit is dienooreenkomstig gedetailleer voor die terugkeer na Nineve. Tog was die vertrek van die hoofleër die teken van 'n poging tot opstand deur die vorste wat onlangs in hul nomas herstel is. Necho van Memphis en Sai's het saam met Mantimankhi van Thebe en al die ander belangrike vorste saamgehou om Tirhakah, nou weer in Nubië, trou te bied, mits hy sou terugkeer om die indringer te beveg. Die Assiriese offisiere kon hierdie sameswering in 666 maklik die hoof bied, en deur betyds beslag te lê op die hoofplotters, kon hulle hul greep op Egipte behou sonder om die koning om verdere ondersteuning te versoek. As Ashurbanipal dit moontlik gedink het, sou hy Egipte nou ongetwyfeld tot 'n Assiriese provinsie teruggebring het, maar hy het die onmoontlikheid hiervan erken en nie die gevange prinses so ernstig hanteer soos die goewerneurs in Egipte met die inheemse soldaat te doen gehad het nie. Necho is veral uitgesonder as die ontvanger van die koninklike guns, en by die dood van Tirhakah, 664, was hy reeds terug in Sais, terwyl sy seun Psammetichus, deur die Assiriërs Nabu-Shezibanni, as goewerneur van Athribis aangestel is.
Ashurbanipal se beleid het in elk geval vir 'n tyd goeie vrugte afgewerp. Tirhakah is opgevolg deur sy neef Tandamane (Tenot- [of Tanut-Amon), wat 'n dapper poging aangewend het om die Nubiese aansien te herstel. Nadat hy oor Thebe en Heliopolis beskik het, marsjeer hy na die Delta en beleër die Assiriërs in Memphis, en glo miskien dat geen versterkings gestuur sal word nie. Maar die keiserlike leër het in die vroeë maande van 663 na Egipte opgeruk, en Tandamane het haastig teruggetrek na Thebe, terwyl die Assiriese koning of sy verteenwoordiger as hul leërheer deur die sytakprinse in Memphis gegroet is. Die Nubiër was selfs onwillig om 'n beleg in Thebe te ondergaan, en het sy vlug suidwaarts voortgesit. Thebe het na 'n kort weerstand in die hande van die Assiriese leër geval, en baie groot plundering is weggevoer uit die pragtige stad. Die Assiriërs het uiteindelik die poging om 'n Nubiese oppergesag in Egipte te vestig, verslaan.
Die dood van Necho in 663 het daartoe gelei dat Psammetichus, wat die goewerneurskap van Saïs was, 'n buitengewoon kragtige posisie beklee onder die sytakprinse. Vir 'n paar jaar het hy getrou gebly aan die ede wat hy aan die Assiriese koning gesweer het, maar hy het van geleenthede gebruik gemaak deur buitelandse steun om in opstand te kom, en tussen 658 en 651 het die Assiriese garnisoene met behulp van die Lidiese huursoldate wat deur sy bondgenoot Gyges na hom gestuur is. Die gemak waarmee hierdie poging van Psammetichus daarin geslaag het, toon aan dat die Assiriese koning onverskillig was vir die verlies van Egipte. Miskien is die verwagtinge van enorme rykdom wat in Egipte gewen kan word, teleurgestel, miskien was die moeilikheid om die land te hou behalwe met groter garnisoene wat Ashurbanipal kan bespaar, weerhou van 'n herovering. Die verlies van Egipte was in werklikheid geen verlies vir Assirië nie, en 'n aanvallende en verdedigende alliansie is daarna tussen die twee moondhede gereël.
Die beleg van Tirus, wat Esarhaddon nie kon opneem nie, het voortgegaan tot die toetredingsjaar van Ashurbanipal, toe dit waarskynlik gesluit is deur 'n verdrag tussen Ashurbanipal en Ba'alu van Tirus op vrymoediger terme as dié wat Esarhaddon bied. Tyriaanse prinsesse is na die harem in Nineve gestuur, en Iakhi-Milki, die seun van Ba'alu, het die suzraïne gehoorsaam, maar hy is nie as gyselaar aangehou nie. Alhoewel Tirus Ashurbanipal bygestaan ​​het in die Egiptiese veldtog van 667, lyk dit asof Ba'alu aansienlike onafhanklikheid behou het. 'N Gematigde beleid het verdere suksesse in die noorde gebring. Yakinlu van Arvad (wat hom nie aan Esarhaddon onderwerp het nie), Mugallu van Tabal, Sandasharme van Khilakku, alles ingedien as vasale en die werklikheid van die voorlegging word bewys deur die feit dat die Assiriese koning Yakinlu se opvolger, Aziba'al, benoem het. Die onderliggende oorsaak vir hierdie bereidwilligheid om die Assiriese oppergesag te aanvaar, naamlik die behoefte aan ondersteuning teen die barbare in die noorde, word duidelik gemaak deur die optrede van nog 'n ander prins, wat 'n land regeer het buite die Assiriese grens, Gyges van Lydia.
Die swerwende hordes Cimmeriërs het die grens van Lydia bereik, kort na die toetreding van Gyges, ongeveer 687, en daar was 'n dreigende gevaar teen 660 dat die barbare die land sou oorval. Die verhaal van Sargon se stryd met hierdie hordes moes in elk geval aan Gyges bekend gewees het, maar hy het korrek geoordeel dat die nuttigste bondgenoot wat hy onder die omstandighede kon hê, die Assiriese koning was, aangesien die Assiriërs alleen sterk genoeg was om die Cimmeriërs aan die agterkant aan te val. . Hy het dienooreenkomstig 'n ambassade na Ashurbanipal in Nineve gestuur, met geskenke vir die monarg, en met bevele om hom as 'n suzerein te dien. Hierdie ongegronde erkenning van die Assiriese mag deur 'n belangrike prins ver buite sy grense, het Ashurbanipal se trots nie gevlei nie en die Lydiaanse afgevaardigdes kon sy belangstelling opwek met 'n verhaal wat goed pas by die Assiriese smaak. Gyges, het hulle gesê, het die stem van sy beskermgod in 'n droom gehoor en hom beveel om hulde te bring aan Ashurbanipal, die koning van Assirië, en sy vyande in Ashurbanipal se naam te oorwin. Die annale skryf aan dat Gyges, nadat sy ambassadeurs Ashurbanipal gegroet het, 'n groot oorwinning oor die Cimmeriane behaal het en twee van sy gevangenes na Nineve gestuur het, met 'n bietjie buit.Moderne kritici het oor die algemeen tot die gevolgtrekking gekom dat Ashurbanipal in werklikheid geen stappe gedoen het om Gyges te help nie. Cimmeriane. Dat so 'n veldtog 'n geringe operasie sou wees wat deur die provinsiale goewerneur van die noordwestelike distrik uitgevoer is, is 'n voldoende verduideliking van die feit dat dit nie genoem word nie en dat Gyges se optrede om hulde te bring na die oorwinning nie maklik verstaanbaar was as die Assiriërs nie werklik gehelp het nie hom. Dit is redelik geloofwaardig dat die Assiriese magte in die noordweste die Cimmeriërs in die agterstewe betrek het, en sodoende die Prins van Lidië in staat gestel het om hulle 'n nederlaag te bring.
Die bevryding van Egipte uit die Assiriese bewind deur Psammetichus het veroorsaak dat Gyges sy beleid verander het, en hy het sy oortreding met Assirië aangedui deur troepe na die Delta te stuur om die nuwe Farao te help. Hierdie vriendskap vir Psammetichus was ongetwyfeld deels te wyte aan kommersiële belangstelling, miskien ook aan 'n onbehoorlike vertroue in die sterkte van sy eie posisie, wat daaropvolgende gebeure ongeregverdig was. Die Cimmeriërs, bewus van die verbreking tussen Lydia en Assirië, en deur ander hordes in die noorde en ooste aangestoot is, val in 652 op Lydia en verower Sardes. Gyges het geval in dieselfde jaar wat Ashurbanipal sy eerste veldtog onderneem het teen sy broer, Shamash-Shum-Ukin van Babilon
Die sukses van hierdie uitbuiting het Tugdamme (L [D] ygdamis), die leier van die Cimmeriërs, aangemoedig om na Cilicië terug te keer met die doel om 'n deurtog na Sirië te dwing. Tensy die Cimmeriërs self sou swig voor die Treres, 'n Indo-Europese volk wat uit die noordweste na Klein-Asië gery het en die Skithiërs, wat in die ooste bymekaar was, 'n deurbraak na die ryk breë lande in die suid was Tugdamme se enigste hoop. Ongelukkig het ons geen verslag van die laaste groot ontmoeting van die Assiriërs met die Kimmeriërs nie, en die datum is nogal onseker, maar dit was waarskynlik omtrent die tyd van die Babiloniese oorloë. By hierdie geleentheid is daar inderdaad so 'n horde in Cilicië ontmoet dat die inskripsie wat in kort terme daarna verwys, van toepassing is op die vyand, die algemene term van Umman-manda, wat elders gebruik word om die verskillende wilde mense wat in Media, Armenië en Klein-Asië ontmoet is, te beskryf. op hierdie oomblik. Weer was die Assiriërs suksesvol, en Sirië is gered. So 'n oorwinning, soos dit waarskynlik was, toe die hoofmagte van Assirië in 'n stryd met Elam en Babilon betrokke was, is 'n groot eerbetoon aan Assiriese wapens, maar die oorwinning self het tot meer en groter probleme gelei as wat dit gehad het gevestig. Die nederlaag het blykbaar gelei tot 'n ineenstorting van die Cimmeriërs, nou onder die seun van Tugdamme, Sandakhshatra, en dit lyk asof hulle versprei en geabsorbeer is, veral deur die Skithiërs.
Lydia het ietwat herstel van die ramp van 652 onder die seun van Gyges, Ardys, maar het ongeveer 646 'n ernstige knou gekry toe die Treres Sardes binnegedring het, en Ardys genoodsaak was om 'n desperate weerstand van sy vesting te bied. Moontlik was dit die haglike benoudheid waartoe Ardys op hierdie tydstip verminder is, wat hom genoop het om die gedrag van sy vader na te volg. Ashurbanipal, op die hoogtepunt van sy mag na sy verowerings in Elam, het weer ambassadeurs van die verre Lydia ontvang en hul hulde aanvaar. Uiteindelik het Ardys herstel en sy koninkryk geleidelik van vyande verwyder. Dit is weereens moontlik dat die aktiwiteite van die Assiriese goewerneurs in die noordweste Lydia gehelp het, want hoewel daar nie 'n woord van gevegte in hierdie distrikte in die inskripsies voorkom nie, maak die situasie in Klein-Asië seker dat gedurende hierdie tydperk Assiriese garnisone was besig met onophoudelike vyandelikhede.
Die annale is stil oor die gebeure in Urartu en in die noorde. Net twee ambassades van groet wat deur Rusas II (ongeveer 680-645) en Sarduris III (IV) (ongeveer 645-620) gestuur is, word genoem van Rusas wat tot die jaar 654 behoort , en dit van Sarduris 'n geruime tyd na 639. Sulke vreedsame betrekkinge tussen die twee state Urartu en Assirië wek verrassing in die lig van die vorige geskiedenis en kan slegs verantwoord word deur die veronderstelling dat hul grense nie meer aaneenlopend was nie. Die ontwrigting van die Skithiërs in die tyd van Sanherib en Esarhaddon het die Urartiese gebiede aansienlik ingekort, en die Assiriese invloed in die Nairi -land het heeltemal verdwyn. Die vriendskaplike verhoudings wat Esarhaddon met die Skithiërs aangegaan het, is waarskynlik onderhou deur sy seun, wat die Tur 'Abdin as sy grens in die noorde beskou het. Dit word geïllustreer deur gebeure in 658, want in daardie jaar het Andaria, die goewerneur van Lubdi, 'n voormalige provinsie Urartia, die Assiriese distrikte Uppumu en Kullimmeri aangeval. Uit navrae aan die orakel van Shamash oor hierdie gebeurtenis is dit beslis dat die aanvallende mag nie Urartiaans was nie, maar 'n gemengde barbaarse mag. Andaria was waarskynlik 'n Skithiese leier, wat onafhanklik optree, in stryd met die algemene begrip tussen sy mense en die Assiriërs. Die Assiriese garnisoen in Kullimmeri het Andaria verslaan en doodgemaak en sy kop na hul koning in Nineve gestuur. Dit is die enigste geleentheid gedurende die eerste helfte van die bewind waarin Assiriese troepe in botsing gekom het met die Skithiërs, wat 'n vriendelike en korrekte gesindheid in meer debatteerbare gebiede in die suide waargeneem het. Die koninkryk van die Mannai, wat altyd lastig was, het al hoe meer gewaag geword as gevolg van die ondersteuning wat Akhsheri, hulle koning, van sekere onafhanklike mediaanprinse ontvang het. Die noodsaaklikheid om hierdie aanhoudende gevaar te hanteer, het daartoe gelei dat die generaal Nabu-Shar-Usur in 659 teen Akhsheri gestuur is. Terwyl hulle marsjeer plunder en brand, jaag die Assiriese troepe Akhsheri uit sy hoofstad, Izirtu, na die vesting van Ishtatti. Daar is 'n orakel van Ishtar vervul. Akhsheri en sy gesin het in die hande van sy eie mense geval. Sy oorlewende seun, Ualli, het onmiddellik oorgegee aan die Assiriese suzraain en gyselaars gegee vir sy goeie gedrag. Die grense van Mannai is aansienlik teruggetrek, sodat verskeie belangrike townships nou onder die bewind van Assiriese goewerneurs val.
Die ingryping van die Mede in die aangeleenthede van Mannai het in dieselfde jaar tot 'n strafveldtog teen sekere van hul vorste gelei, 659. Die Assiriërs het Biriskhadri, Sarati en Parikhia aangeval en verslaan en vyf-en-sewentig townships ingeneem. Dit is die enigste geleentheid in die beginjare van Ashurbanipal toe die Meders in die veld ontmoet is. Die opsomming van die veldtog laat veel te wense oor, maar dit wil voorkom asof daar op die oomblik nog geen skyn van eenheid was tussen die verskillende stamme wat onmiddellik met Assirië in aanraking gekom het nie. Hierdie punt kan egter nie ingedruk word nie; dit kan ook wees dat die stamme in die ooste reeds een koning van Media herken het, aan wie die stamme verder wes sou kom.
Die vreedsame betrekkinge van Assirië met Elam wat deur Esarhaddon gevestig is, is deur Ashurbanipal verwelkom en voortgesit. Die voedselvoorsiening wat gestuur is om die hongersnood te verlig wat destyds die Elamitiese distrikte aan die Babiloniese grens geteister het, wat eers deur Esarhaddon gestuur is, is gedurende die volgende bewind voortgesit en die Assiriese koning het heel moontlik gevoel dat Urtaku, die koning van Elam, sou bewys, indien nie 'n bondgenoot nie, ten minste 'n goedgesinde neutraal in enige probleme wat op sy suidelike grens mag ontstaan. Dit lyk asof die posisie van sake in sy eie land Urtaku verhinder het om so 'n wyse beleid te volg. Elam het baie gely sedert die dae toe Merodach-Baladan weer die oostelike koninkryk laat inmeng het in die sake van Babilonië. Die oorloë met Assirië het noodwendig 'n afname in die weermag bewys, en dit lyk waarskynlik dat die oostelike provinsies aansienlik ingekort is deur inkomende stamme van die Indo-Europese ras. Teen die tyd van Ashurbanipal is daar elke teken van 'n neiging tot ontwrigting in Elam. Die prins van Khidalu het byvoorbeeld 'n semi -onafhanklike posisie beklee. Distriksbestuurders het deelgeneem aan die familievete wat die heersende soewerein voortdurend bedreig het, en selfs diegene wat nie van die koninklike bloed was nie, gemik op die oppermag. Bo alles het die mense van die grens, wat nie die risiko's wat hulle aangegaan het nie, gewaardeer, volhard in die aanval op Babilonië, hoewel dit onwaarskynlik was dat die Elamiete die Assiriërs met sukses op die slagveld sou konfronteer.
Urtaku is gestuur om 'n strooptog oor die Tigris te stuur terwyl die Assiriese leër Tirhakah in Egipte betrek het. Die Chaldeërs was ongetwyfeld tot 'n mate in hierdie onderneming betrokke, maar hierdie energieke mense was destyds gestrem omdat die verskillende stamme geen gemeenskaplike leier herken het nie, en die hulp van die Arameërs, altyd geredelik, was van geringe militêre belang. Die Elamiete is, na 'n voorlopige sukses weens verrassing, verslaan en teruggedryf deur 'n mag wat bestaan ​​uit troepe wat uit die Assiriese garnisoene in Babilonië getrek is. Die belangrikste belang van hierdie veldtog lê daarin dat dit toon dat die Assiriërs 'n volledige oppergesag in die suidelike koninkryk gevestig het, en dat hulle dit kon verdedig, alhoewel die belangrikste keiserlike leër in 'n ander arena was. Hierdie oppergesag was onteenseglik deels te danke aan die eienaardige vorm van diargie wat eintlik in Babilonië van krag was as gevolg van die gesindheid van Esarhaddon.
Ashurbanipal het sy broer, in ooreenstemming met Esarhaddon se reëling, in 668 eintlik as koning in Babilon geïnstalleer, en dit blyk heel waarskynlik dat Shamash-Shum-Ukin as die wettige koning in die hele land erken is. Die plaaslike goewerneurs is egter deur Ashurbanipal aangestel en erken dat hulle direk verantwoordelik was, veral in militêre aangeleenthede, teenoor hom. Nou, oor 'n lang jaar, sou so 'n stelsel duidelik konstante wrywing tot gevolg hê. Die wettige en godsdienstige administrasie in Babilon sou voortdurend agterkom dat bevele deur die Assiriese goewerneurs verwaarloos of in die wiele gery is in ooreenstemming met 'n beleid van Nineve. Aanvanklik het sulke wrywing egter nie ontstaan ​​nie, en terwyl Babilon en Ninevé nog in harmonie was, het Ashurbanipal 'n kans gekry om Elam 'n slag te gee waaruit die koninkryk nie herstel het nie.
Urtaku is dood kort nadat die onsuksesvolle ekspedisie teruggekeer het, miskien deur die hand van 'n sluipmoordenaar. Hy is opgevolg deur 'n jonger broer, Teumman, ongeveer 664-663, wat vermoedelik Urtaku se dood beplan het. Die belangrikste oorblywende lede van die koninklike familie het onmiddellik van Elam gevlug om die lot te vermy wat altyd die moontlike mededingers van 'n usurpator sou tref, en het na Nineve gegaan, blykbaar veilig by die enigste monarg wat sterk genoeg was om hulle te beskerm. Hierdie vlugtelinge het die onderwerp geword van korrespondensie tussen Teumman en Ashurbanipal, en die Elamiet het, toe sy eis vir hul oorgawe geweier is, 'n oorlog veroorsaak deur sy beledigings. Teumman kon op die gewone bondgenote reken: Shumai, van die prinshuis van Bit Yakin, was namens hom aktief, Dananu van Gambulu het geen onbeduidende magte te hulp gesnel nie, en Ishtar-Nandi, die onafhanklike prins van Khidalu in Elam, het ook by die oorlog aangesluit. Tog het die opmars van die Assiriërs die onmiddellike uittrede van Teumman na Susa veroorsaak, om te bepaal watter stad hy 'n posisie langs die rivier Ulai beklee. Die Assiriërs het 'n oorwinning behaal in hierdie geveg, waarvan die dramatiese voorvalle uitgebeeld word op die fries wat uit die paleis van Ashurbanipal teruggevind is. Beide Teumman en sy seun is dood, en die Elamitiese weerstand is heeltemal verbreek. Die Assiriërs het Madaktu en Susa, die twee 'koninklike' stede, binnegekom en daar gebly totdat Ummanigash, een van die seuns van Urtaku wat na Nineve gevlug het, behoorlik op die troon aangebring is. 'N Ander seun van Urtaku is aangestel as prins van Khidalu in die plek van die dooie Ishtar-Nandi. Elam is dus prakties tot 'n afhanklike toestand gereduseer.
Shamash-Shum-Ukin het sy broer se heerskappy in Babilonië baie jare lank getrou aanvaar, maar die konstante wrywing wat uit die diargie moes ontstaan ​​het, was 'n te ernstige toets van sy trou. Daar moet ook onthou word dat die Chaldeërs, die enigste sterk mense in Babilonië gedurende hierdie tydperk, geleidelik 'n meerderheid geword het, selfs in die stede in die noorde van Babilonië, en dat die enigste manier om werklik koning te word in Babilonië was om hul nakoming te verseker deur 'n standvastige verset teen Assirië. Boonop het 'n algemene beweging na rebellie in die Assiriese provinsies afmetings aangeneem wat 'n onmiddellike besluit van Shamash-Shum-Ukin noodsaak. As hy getrou bly aan sy broer, sou hy beslis sy troon in Babilon verloor, in elk geval vir 'n tyd, en dit slegs deur sy broer se hulp terugkry, om dan 'n meer ondergeskikte posisie te beklee as ooit of as hy die geloof met Assirië verbreek Die militêre ervaring en vermoë van sy eie onmiddellike aanhangers kan voldoende wees om die skaal vir die rebelle teen sy eie mense te draai, in welke geval hy 'n posisie sou inneem om nie deur 'n prins in Wes -Asië uitgedaag te word nie. Dit is nie verbasend dat Shamash-Shum-Ukin in die geheim ongeveer 654—653 met homself verbonde was met Ummanigash van Elam, Nabu-Bel-Shumati van Bit Yakin, Ea-Zer-Ikisha van Bit Amukkani, Mannu-ki-Babili van Bit Dakkuri , die Arameërs, die Aribi, verskeie vorste van Palestina en Necho van Egipte.
Die oorlog wat Shamash-Shum-Ukin nou sou onderneem, kan op twee maniere beskou word. Die alliansie wat gevorm is, was nie nuut nie: Merodach-Baladan in die tyd van Sargon en Sanherib het die belangrikheid van hierdie kombinasies getoon, en dit wil aanvanklik ook voorkom asof hierdie oorlog bloot 'n opkoms was van sytrekkende nasies teen die keiserlike mag, dat dit van nature nie onderskei kon word van voormalige oorloë nie. Dit is natuurlik waar, maar is nie die hele waarheid nie. Dit is duidelik dat hierdie sogenaamde 'broersoorlog' aan die Babiloniese kant gevoer is met 'n vasberadenheid en moed wat ongewoon was in die geskiedenis van die land se vele ontmoetings met Assirië. Verder toon die langdurige weerstand wat Nabu-Bel-Shumati en sy Chaldese stamme aan die Elamitiese grens kon bied, dat dieselfde invloed onder die suidelike mense werk, en dat die stamheffings in leërs verander is. Dit blyk dus 'n redelike veilige afleiding dat die nuwe faktor wat die 'broersoorlog' die ernstigste en langdurigste stryd was waaroor die Assiriese leër al dekades lank gewikkel was, gelei het tot die militêre voorbereiding en vaardigheid in die leierskap van Shamash-Shum-Ukin self en sy Assiriese ondersteuners. In hierdie mate kan die oorlog as 'n burgeroorlog beskou word. Die Assiriese weermag is vir die eerste keer ontmoet deur leiers wat in sy eie skool opgelei is.
Die uitbreek van Shamash-Shum-Ukin se opstand in 652 v.C. was gekenmerk deur groot militêre aktiwiteite van die rebelle. Ummanigash van Elam het 'n baie aansienlike leër na die noorde van Babilonië gestuur onder bevel van een van Teumann se seuns, Undashu, aan wie blykbaar die rol om die grens te word toegewys terwyl Shamash-Shum-Ukin die Assiriese goewerneurs aangeval het wat aan Ashurbanipal getrou gebly het. Nie Shamash-Shum-Ukin of Undashu was uiteindelik suksesvol nie. Eersgenoemde het teen Ur en Uruk getrek, maar was in staat om gevaar te bedreig vir die versterkte stede terwyl Undashu deur die belangrikste Assiriese leër verslaan is. Hierdie nederlaag is gevolg deur muitery in die Elamitiese leër, onder leiding van Tammaritu, 'n neef van Ummanigash. Die weermag keer terug na Susa, en in die burgeroorlog wat in 651 ontstaan ​​het, verloor Ummanigash sy lewe. Tammaritu het toe die Elamitiese troon ingeneem en self die bevel teen Assirië onderneem. Hierdie aangeleentheid in Elam moes Shamash-Shum-Ukin se posisie baie verswak het, aangesien die Elamitiese leër nie in die vroeë deel van die veldtog van 651 deelgeneem het nie. tussen Elam en Babilon, en bedreig die hoofstad self. In die suide het die energieke offisiere van Ashurbanipal die seeland onhoudbaar gemaak vir Nabu-Bel-Shumati, wat gedwing is om toevlug te neem in die heuwels van Elam, maar 'n aantal belangrike gyselaars saam met hom geneem het om te herstel wie 'n erepunt geword het vir die Assiriërs. Die aanval op die gesamentlike magte van Nabu-Bel-Shumati en Tammaritu op die grens was onsuksesvol, maar dit lyk nie asof die posisie van Shamash-Shum-Ukin verbeter het nie, want hy het oorweeg om in die herfs van 651 uit Babylon te vlug, en het in die poging om sy plan uit te voer, nouliks ontsnap van gevangenskap.
Die veldtog van 650 het begin met die Assiriërs in 'n baie sterk posisie. Die offisiere van Ashurbanipal het die suide van Babilonië bevry van die rebellemagte Bel-Ibni, die Assiriese goewerneur van die seeland, het Nabu-Bel-Shumati en die Elamiete in toom gehou, en Babilon en Borsippa is in die noorde belê. As die posisie vir Shamash-Shum-Ukin gered moes word, was dit noodsaaklik dat die Aribi, wat tot dusver besig was om hul eie belange op die grense van Palestina na te streef, die Assiriese belegers betrek. Uaite 'Ek het gevolglik 'n leër na Akkad gestuur onder Abi-Iate' en Aimu, met die doel om die beleggingsmagte te breek, maar die poging het misluk. Die Aribi is in die veld verslaan, en die hoofliggaam moes noodgedwonge in Babilon skuil. Aangesien hongersnood reeds begin het om die verdedigende troepe in daardie stad te verswak, is die probleme van Shamash-Shum-Ukin aansienlik verhoog deur hierdie toevoeging tot die aantal monde wat hy moes voed, en dit kan wees dat die Aribi dit op sy aandrang gemaak het 'n desperate poging om deur te breek. In hierdie poging het hulle swaar gely, en Abi-Iate self, afgesny van die woestyn, het reguit na Nineve gevlug, om deur Ashurbanipal begenadig te word. Die pogings van die Aribi was in die weste nie meer suksesvol nie. Ammu-Iadin, 'n prins van Kedar, wat die aanvalle op die Assiriese garnisoene aan die Palestynse grens gelei het, is verslaan en gevange geneem deur Kamash-khalta, koning van Moab, vir wie Adia, die vrou van Uaite ', ook 'n gevangene geval het.
Babylon en Borsippa het steeds uitgehou, maar gebeure in Elam in 649 het die oorsaak van Shamash-Shum-Ukin hopeloos gemaak. Die land van onenigheid is weer in 'n burgeroorlog gedompel, waarvan Indabigash, 'n amptenaar, Tammaritu gedryf het om van Susa na die suide van Babilonië te vlug en self die koninklike titel aangeneem het. Tammaritu en sy aanhangers het in die hande geval van die Assiriese generaal Marduk-Shar-Usur, wat hulle op bevel van Bel-Ibni na Nineve gestuur het. Daar is Tammaritu aan 'n vernederende seremonie van onderwerping onderwerp, en daarna behandel met dieselfde guns wat aan Abi-Iate verleen is 'en 'n soortgelyke voorneme kan in elke geval aan Ashurbanipal toegewys word. Op hierdie tydstip het Shuma, die neef van Tammaritu, ook na die nomadestam van die Takhkha gevlug en hom met die Assiriërs verbind.Die posisie van Indabigash in Elam was so swak dat hy probeer het om met Ashurbanipal te behandel, en as 'n eerste stap in die rigting van vriendskaplike betrekkinge het die gyselaars wat deur Nabu-Bel-Shumati na Elam gebring is, vrygelaat. Ashurbanipal het die oorgawe van Nabu-Bel-Shumati self geëis, en sou ongetwyfeld ook tevredenheid hieroor ontvang het as 'n nuwe wending in Elam nie die val van Indabigash teweeggebring het nie. Die anti-Assiriese party is nou gelei deur Ummanaldash, wat daarin geslaag het om Indabigash vroeg in 648 te verslaan en dood te maak en die troon in Susa bestyg het as Ummanaldash III. Dit het 'n hernuwing van die oorlog met Assirië beteken.
Elam, wat deur die faksie verskeur is, was nou magteloos om Shamash-Shum-Ukin effektief te help, en hy was self nie meer in staat om Babilon te verdedig nie. Die stad was nou amper twee jaar lank beleër. Vir die eerste en enigste keer in die geskiedenis is die beroemde stad verdedig op 'n manier wat die sterkte van die versterkings waardig was, maar dit was nie deur die Assiriese aanval dat die troepe van Shamash-Shum-Ykin beswyk het nie, maar van hongersnood. Die koning van Babilon self het hom nie tot nederlaag onderwerp nie, maar het hom in 'n vuur gegooi wat bedoel was om sy paleis te verteer, op die manier wat die legende aan Sardanapalus toeskryf. Uiteindelik het die Assiriese weermag weinig te doen gehad, maar om na 'n reeds verwoeste stad te marsjeer, wat hulle in 648 gedoen het, maar Shamash-Shum-Ukin se regeringsperiode het in 650 v.C. werklik opgehou. volgens die berekening van sommige. Dus is regsdokumente wat by Ur gevind is, gedateer in 'die 19de jaar van Ashurbanipa'. Babilon is nie deur die Assiriërs se buit ontslaan nie, is natuurlik uit die paleis van Shamash-Shum-Ukin geneem, en die leiers van die anti-Assiriese party in Babilon is as 'n offer aan die manne van Sanherib gedood, maar Ashurbanipal se aandag was onmiddellik daarop gemik om skoon te maak en die herstel van die hoofstad. Dit lyk asof hy self eers die troon in Babilon beklee het vir die jaar 648, waarna hy teruggekeer het na die reëling wat vir die grootste deel van sy regering geskik was. 'N Titelkoning met die naam Kandalanu (die Kineladan van die Ptolemaïese kanon) is in 647 in Babilon geïnstalleer, om twintig jaar lank te heers onder dieselfde omstandighede as wat voorheen op Shamash-Shum-Ukin gegeld het. Ashurbanipal sou in Babylon nie verder probleme ondervind nie.
Die opstand van Shamash-Shum-Ukin was verby, maar Arabië en Elam moes nog afgehandel word voordat die oorlog voltooi was. Die Aribi kon nie ernstige weerstand bied nie. Uaite 'I is verdryf deur sy mense, vererg deur sy swak sukses in die oorlog en deur 'n hongersnood. Hy vlug vir veiligheid na Natnu van Nabaite1 en het probeer om die belangrike monarg aan te moedig om oorlog teen Assirië te verklaar. Natnu is nie mislei nie, hy het vrywillig hulde gebring aan Ashurbanipal, 'n ambassade gestuur met huldeblyk aan Nineve en miskien die voormalige koning van die Aribi aan sy heer oorgegee. Hierdie gebeurtenisse behoort waarskynlik almal tot die jaar 648. Die stamme van die woestyn was nou onderworpe aan 'n strenger regering as wat nog aan hulle opgelê is, hoewel daar ongelukkig niks bekend is oor die maatreëls wat die regering getref het nie. Die leiers van die stamme was in hierdie tyd Abi-Iate ', wat sy gesag in Kedar te danke was aan Ashurbanipal, en Uaite' II, seun van Bir-Dadda, wat sy neef, Uaite 'I, seun van Hazailu, opgevolg het. Hierdie twee het na 'n kort tydjie besluit om van die Assiriese juk Natnu van Nabaite ontslae te raak. Die eerste aanval van die gekombineerde stamme is, soos gewoonlik, aan die westelike grens gelewer. 'N Sterk Assiriese leër, wat tussen 641 en 638 na die weste gestuur is, was besig met 'n reeks gevegte wat blykbaar rondom Damaskene gesentreer was. Die stamme Isamme 'en Nabaite is verslaan tussen Iarki en Azalia, die manne van Kedar en' die bande van Atarsamain 'by Kurasiti, terwyl die magte van Abi-Iate' en Aimu by Khukkurina versprei is, terwyl die twee leiers gevange geneem word. Uaite 'II het blykbaar 'n verbintenis vermy, maar hongersnood en pes het die Assiriërs gehelp. Uaite 'is deur sy eie mense verdryf en het waarskynlik na Natnu gevlug in die verre Nabaïet, waarheen die Assiriërs hom nie gevolg het nie. Ashurbanipal het die Aribi mildelik gestraf vir hul alliansie met Shamash-Shum-Ukin. 'N Strafaanval op Ushu (Palaetyrus) en Akku (' Akko, Acre) het die veldtog afgesluit.
Die laaste stryd van Elam was 'n meer desperate aangeleentheid as wat verwag kon word in 'n land wat uitgeput was deur rebellies en 'n lang en onsuksesvolle oorlog. By die toetreding van Umman-Aldash het Ashurbanipal sy eis vir die oorgawe van Nabu-Bel-Shumati hernu, wat geweier is. Die Assiriese leër het gevolglik in 646 na Susa opgeruk en Tammaritu II weer op die troon gesit. Die Assiriese benoemde was egter nie bereid om as poppekoning op te tree nie, en het eintlik die troepe aangeval wat sy mededinger Umman-Aldash van Susa verdryf het. Sy poging tot onafhanklikheid eindig vinnig in sy nederlaag en gevangenskap. Tydens hierdie veldtog het die Assiriërs die belangrikste vestings aan die grens beveilig en sodoende groot voordele behaal in enige veldtog wat hulle later sou moes voer. Die poging van Umbakhabua om hom in die suide van Elam te vestig, is ook verslaan, maar uiteindelik het die uittrede van die Assiriërs by Susa die geleentheid gebied om terug te keer na sy hoofstad. Hy was egter nie meer sterk genoeg om sy gesag te laat geld nie, selfs in die distrikte waarin daar geen Assiriese garnisone was nie, want 'n sekere Pa'e regeer sommige stede terwyl hy self in Susa regeer het. Hierdie posisie van sake het voortgegaan en is waarskynlik eers beëindig deur die aktiwiteite van Nabu-Bel-Shumati op die grens van die Seeland. Hierdie rustelose prins het genoegsame invloed by sy Chaldese stamgenote behou om die Assiriese goewerneurs groot angs te veroorsaak, en dit was ongetwyfeld die weiering van Umman-Aldash om hom oor te gee, wat gelei het tot die laaste veldtog teen Elam. Hierdie veldtog bestaan ​​uit 'n reeks militêre suksesse van die Assiriërs in al die bewoonbare dele van Elam, wat eindig in die verowering van Susa. By hierdie geleentheid is die stad baie deeglik afgeskaf, groot hoeveelhede Babiloniese skat, in oorlog gevange geneem of as omkoopgeld ontvang, na Babilon teruggebring en al die opvallende artistieke monumente is na Ninevé gebring. Selfs die bene van dooie konings is uit die graf verwyder en na Ashurbanipal gestuur om hierdie finale oorwinning oor Assirië se belangrikste mededinger aan te dui. Dit is onmoontlik om hierdie veldtog, wat die einde van die inheemse koninkryk Elam aandui, presies te dateer, maar dit moet tot die tydperk 642–639 behoort.
Omman-Aldash was suksesvol soos die veldtog, maar is self nie gevange geneem nie, maar het teruggetrek na ontoeganklike heuwels. By die terugkeer van die Assiriese leër na Nineve kom hy van die heuwels af na Madaktu, aangesien Susa nou onbewoonbaar was. Hy was nou weinig meer as die prins van 'n enkele stad en sou Ashurbanipal in alle besonderhede gehoorsaam. Sy eie mense, onder leiding van ene Umman-Igash, het hom uit Madaktu verdryf, waarvandaan hy noordwaarts gevlug het, net om in 639 in die hande van Assiriese troepe te val. as dieselfde lande weer 'n belangrike rol in die geskiedenis speel, word ongeveer tagtig jaar later, in die tyd van Kores, prins van Anshan, 'n nuwe regerende volk, die Perse, gevestig in Susa, onder die oorblyfsels van die ou mense, en omstandighede het verander op 'n manier wat nog onbekend was. Ashurbanipal se oorloë in Elam was die voorspel tot die belangrikste gebeurtenis in die geskiedenis van die laat sewende en vroeë sesde eeu, die opkoms van Persië, en dit sou interessant wees om te weet of en hoe die magte van die ou ryk daarmee in aanraking gekom het wat binne 'n eeu sou ontstaan.
Met die jaar 639 v.C. die bronne vir die bewind van Ashurbanipal sluit, alhoewel die koning tot 626 regeer het. Daarom het hy dertig jaar lank van die twee-en-veertig tydens die Assiriese troon die ryk suksesvol regeer. Egipte het verlore gegaan, dit is waar, maar daaropvolgende gebeure toon aan dat die verlies uiteindelik 'n wins vir Assirië was, aangesien 'n gewillige bondgenoot vrede en goeie orde in Palestina, Fenicië en Sirië tot stand gebring het en 'n belangrike vriend in Lydia. Die koning was in goeie verhouding met die Skithiërs in die noorde, en met sy eie genomineerde op die troon van Babilonië. Elam was verpletter om nie meer op te staan ​​nie, die Mede kon geen vordering maak teen die keiserlike troepe nie. In al die belangrike stede van die ryk was Assiriërs, sommige lede van die koninklike familie, besig met die handhawing van doeltreffendheid en die beveiliging van orde. Ashur-Etil-Shame-Irsiti-Uballitsu, die jongste broer van die koning, was die hoëpriester van Sin by Harran Sin-Balatsu-Ikbi, die goewerneur van die seeland, het 'n heiligdom in die tempel van die maangod herbou by Ur. Miskien kan Ashurbanipal roem op die vrede van sy ryk en die goeie orde wat in sy stede gevestig is - en dan weet ons skielik nie hoe koning en koninkryk op bose dae geval het nie. In 'n treffende gedeelte praat Ashurbanipal van sy laaste ongelukkige jare:
'Ek het die reëls vir die offer van die dooies en die slagoffers van die spoke van die konings van my voorouers, wat ek nog nie beoefen het nie, weer ingevoer. Ek het goed gedoen met god en mens, met dooies en lewendes. Waarom het siekte, swak gesondheid, ellende en ongeluk my getref? Ek kan nie die twis in my land en die onenigheid in my gesin ontwyk nie. Ontstellende skandes onderdruk my altyd. Ellende van gemoed en vlees buig my neer met weëkrete, ek bring my dae tot 'n einde. Op die dag van die stadsgod, die dag van die fees, is ek ellendig, die dood gryp my vas en lê my neer. Met klaaglied en rou treur ek dag en nag, ek kreun: 'O God, gee selfs aan iemand wat goddeloos is, dat hy u lig kan sien. Hoe lank, o God, sal u so met my handel? Ek word gereken selfs as iemand wat God en godin nie gevrees het nie ".
Wat die fisiese klagtes van die nou bejaarde koning was, weet ons nie, maar die verwysing na versteuring en twis in sy familie en koninkryk is duidelik genoeg.
Probleme met die opvolging het ontstaan, en toe Ashurbanipal sterf, moes Ashur-Etil-Ilani, sy uitverkore seun, teen 'n usurpator veg voordat hy op die troon kon slaag, en was toe slegs suksesvol as gevolg van die ondersteuning van 'n amptenaar met die naam Sin-Shum -Lishir. Die stryd was vermoedelik 'n lang en strawwe stryd, want die Assiriese ryk het aansienlik onder die druk gely. Suid-Babilonië, beheer deur Kandalanu tot Ashurbanipal se dood in 626, het van Ashur-Etil-Ilani onder Nabopolassar, die gekose leier van die Chaldeërs, weggebreek, wat onmiddellik met sy toetreding in 625 vyandelikheid begin het. Palestina het ongeveer dieselfde tyd van sy slawerny weggebreek. , en Fenisië het opgehou om die Assiriese geskrifte te gehoorsaam. Media, wat nou onder 'n enkele monarg verenig is, het die ryk vir eens en altyd verlore gegaan. Dit is inderdaad verbasend dat tydens die kort bewind van Ashur-Etil-Ilani, van 626 tot 621—619 (?), Nog meer provinsies vir Assirië verlore gegaan het, want dit sal blyk dat die weste en noorde aan die regering getrou gebly het Nineve.
Die bewind van Ashur-Etil-Ilani eindig in wanorde soos dit begin het. Sin-Shum-Lishir het op die troon vir 'n paar maande beslag gelê op die dood van sy meester, maar is verdryf deur 'n ander seun van Ashurbanipal, Sin-Shar-Ishkun. Hierdie gebeure het 'n geruime tyd in die jare 621–619 (?) Plaasgevind tydens die langdurige stryd met Nabopolassar, koning van Babilon en Cyaxares van Media, wat nou 'n bondgenoot was om Assirië te vernietig. Sin-Shar-Ishkun was 'n bekwame monarg, en in gelukkiger omstandighede sou hy sonder twyfel selfs hierdie bondgenootskap met sukses kon trotseer, want hoewel baie van die voormalige kontingente van die Assiriese weermag nie nou gehef kon word nie, het hy magtige bondgenote gehad Psammetichus van Egipte en die Skithiërs was bereid om hom te ondersteun, en selfs die Mannai, erflike vyande van die Assiriërs, het kontingente na hom gestuur. Dit lyk egter asof die burgeroorloë van die voorafgaande jare die vegkrag van die Assiriese leër ernstig beïnvloed het, en die Babiloniërs en Mede veg nou onder generaals wat nie minder goed was as dié van die Assiriërs nie.
Die plan van die bondgenote was geleidelik, die strydmagte van Assirië is geleidelik ingesluit in die versterkte vierhoek wat uit die tuisland van Assirië bestaan, van Kalat Sherkat tot Karkuk, vandaar tot by Irbil, en terug na Khorsabad. In 616 kon Nabopolassar sonder opposisie deur die Eufraat deur die gebiede van die Sukhu en Khindanu marsjeer en die Assiriese leër wat hom in Kablinu in die gesig gestaar het, verslaan, maar hy kon selfs 'n vlieënde kolom na die Balikh -rivier stuur, maar Egiptiese troepe aangekom om die Assiriërs te help, en Nabopolassar moes noodgedwonge haastig op Babilon aftree. Die Babiloniese troepe het groter sukses behaal in Arrapkha (die distrik naby Karkuk), waar 'n Assiriese kolom geloods is en oor die Zab teruggegooi is. Die verdeling van die Assiriese troepe was moontlik verantwoordelik vir hierdie nederlaag op 'n hoek van die huisverdediging, want toe Nabopolassar in 615 Ashur wou aanval, is hy verslaan en gedwing om terug te trek na Takrit, waar hy die vesting suksesvol verdedig het as gevolg van 'n afleiding veroorsaak deur 'n aanval op Arrapkha deur Cyaxares. Hierdie ingryping van die Mede het 'n groter druk op die verdedigingshulpbronne van Assirië geplaas as wat Sin-Shar-Ishkun kon weerstaan, waarskynlik as gevolg van gebrekkige mannekrag. In 614 marsjeer Cyaxares byna tot by Ninevé self, neem Tarbis (Sharif-Khan) en draai dan suidwaarts teen Ashur om seker te maak dat daar 'n aansluiting met Nabopolassar is. Toe val die ou hoofstad vir die eerste keer, sover bekend in die geskiedenis van Assirië, af met 'n wreedheid wat deur moderne opgrawings geopenbaar is. Nabopolassar - 'n tipiese Babiloniese generaal by hierdie geleentheid - het te laat opgedaag vir die geveg, maar die geleentheid het sy bondgenootskap met Cyaxares gesluit. Die twee beskou die toekoms moontlik met selfvoldaanheid.
Alhoewel sake in Assirië in 'n baie wanhopige toestand was, het die ryk nie in stukke geval nie; dit was 'n eeu lank te goed en verstandig bestuur om dit te doen. As die Griekse verslae korrek is, het Sin-Shar-Ishkun in 613 hulp gevra van die Skithiërs, wat die Mede sou betrek terwyl hy self die Babiloniërs in die gesig gestaar het. Aan die Eufraat het die Sukhu, wat nou bang was vir die bedoelings van Nabopolassar, namens die Assiriërs openlik in die veld gekom, en hoewel die Babiloniërs aanvanklike suksesse behaal het, het die Assiriese weermag Nabopolassar van 'Anah af weggedryf, indien nie in roete nie, ten minste in toevlug. Alles hang nou af vir Sin-Shar-Ishkun van die getrouheid van die Skithiërs, en hulle verraai hom. Moontlik het Cyaxares deur die belofte van ryk plundering in Assirië en Sirië die barbaarse hordes veroorsaak om met hom te verenig, want in 612 het die leier van die Skithe by Cyaxares en Nabopolassar aangesluit in die laaste aanval op Ninevé self. Tussen Siwan en Ab (Mei tot Julie) het die bondgenote drie onsuksesvolle aanvalle op die stad gelewer, wat 'n spreekwoord was vir rykdom en mag in die nabye Ooste, maar uiteindelik het dit geval voor 'n koalisie van magte wat deur Assirië in 'n beleefde opleiding opgelei is. konings. Die kort woorde van die Babiloniese kroniek, 'het 'n groot verwoesting van die mense en die edeles plaasgevind'. hulle het die buit van die stad weggeneem, 'n hoeveelheid wat nie in berekening gebring is nie, hulle het die stad in puinhope verander, 'is die eweknie van die skilderagtige beskrywing van Assirië se ondergang deur die Israelitiese profeet Nahum. Sin-Shar-Ishkun het self omgekom, miskien, soos die Grieke berig het, deur homself in die vuur te gooi wat hy self aangesteek het, soos Shamash-Shum-Ukin voor hom omgekom het, maar dit was die einde van 'n soldaat en 'n Assiriese koning, nie van die Sybariet wat die Grieke as Sardanapalus voorgestel het. Die val van Ninevé sluit die geskiedenis van Assirië af, net soos die land wat eeue lank gedwing was om eers te bestaan ​​en dan 'n ryk te wen, onherroeplik geval het toe uiteindelik geen deel van die vaderland verdedigbaar was nie.
Tog sukkel die paar Assiriërs wat daarin geslaag het om uit Nineve te ontsnap. Deur die omstandighede weswaarts gery, het hulle hul toevlug geneem tot Harran, die vesting waaruit hulle Sirië sedert die tyd van Ashur-Nasir-Pal feitlik voortdurend oorheers het. Terwyl Nabopolassar besig was om Nisibis en die onmiddellik aangrensende distrikte te onderwerp, en Cyaxares en die Skithiërs met hul buit huiswaarts gekeer het, is Ashur-Uballit, miskien die broer van Ashurbanipal wat tot hoëpriester van Sin aangestel is, as koning van Assirië in Harran aangestel . As hy nie die verwoesting van die ou tuisprovinsies wat gedurende 611 voortgesit is, kon voorkom nie, kon Ashur-Uballit net wag op 'n aanval in Harran, in die hoop dat die Egiptenare hom betyds kon help om die vyand te weerstaan. Nabopolassar het die taak voor hom nie onderskat nie, eers toe die Meders en Skithiërs hom in 610 by hom aansluit, het hy teen Harran opgetrek. Ashur-uballit, wat sy leër in die veld wou hou, verlaat sy stad, wat in die hande val van 'n vyand wat dit verwoes het toe die stede Assirië verwoes is. Uiteindelik het die troepe van Necho aangekom en 'n aansluiting met Ashur-Uballit bewerkstellig, die Babiloniese leër is in Harran beleër, maar betyds kom hulp uit Babilonië, en Ashur-Uballit en sy Egiptiese bondgenote is in die veld verslaan. Die vermoeide stryd het vermoedelik tot 605 geduur, toe die nederlaag van Necho deur Nebukadrezar by Carchemish 'n tyd lank die vraag oor die opkoms in Sirië besleg het. Die Assiriese nasie is as sodanig in Sirië oorlede.
Die verdwyning van die Assiriese volk sal altyd 'n unieke en treffende verskynsel in die antieke geskiedenis bly. Ander, soortgelyke, koninkryke en ryke is inderdaad oorlede, maar die mense het geleef. Onlangse ontdekkings het weliswaar getoon dat gemeenskappe onder armoede die ou Assiriese name op verskillende plekke, byvoorbeeld op die verwoeste terrein van Ashur, vir baie eeue bestendig het, maar die wesenlike waarheid bly dieselfde. 'N Nasie wat tweeduisend jaar bestaan ​​het en 'n groot gebied regeer het, het sy onafhanklike karakter verloor. Om hieroor rekenskap te gee, kan twee oorwegings aangemoedig word. Eerstens, selfs in lande waar die mense 'n libidiese gelaat het, soos Gibbon opgemerk het, blyk dit dat die Assiriërs onnodig toegewyd was aan praktyke wat slegs in rassemoord kan eindig die laaste jare van hul geskiedenis, kan slegs verklaar word deur 'n verlies van mensemag wat nie heeltemal deur burgeroorloë verantwoord is nie. Tweedens is dit seker dat die Mede groot getalle van die ummane, die vakmanne wat in metaal en klip gewerk het, na hul eie land weggevoer het. Baie van die heerlikhede van Persepolis en Ecbatana is bewerk deur werkers wat opgelei is deur die gildes van Nineve, die kuns om robbe te sny, is deur Assiriese slawe aan hulle meesters geleer. Dit lyk asof geen ander land so volledig afgedank en geplunder is nie, net soos Assirië.
Op 'n ander manier is die val van Assirië uniek, omdat dit na eeue van militêre oorheersing in Mesopotamië en na dekades van keiserlike mag byna onmoontlik was vir die moderne historikus om enige blywende Assiriese invloed op die geskiedenis van opvolgende eeue op te spoor. Tog moet daar nie te vinnig aangeneem word dat hierdie onmoontlikheid aan alles behalwe onkunde te wyte is as ons kennis dra van die geskiedenis van die Mede, 'n meer volledige kennis van die ontwikkeling van Persië, 'n meer presiese weergawe van die oorsprong van die Zoroastrianisme nie. denkbaar dat die kontinuïteit van die geskiedenis deurslaggewend bewys kon word. Polities kan dit selfs nou nog bevestig word, die Assiriese ryk het voortgegaan in die groter Persiese ryk wat dit opgevolg het, en was die oorspronklike van die blywende tipe staat, bekend as 'die Oosterse monargie'. Vollediger inligting kan nog toon dat die Assiriese beskawing 'n meer besliste indruk op Sirië en ander provinsies gelaat het as wat die bewind van Sargonid nog nie besef het nie, veral dat dit onakkuraat sou wees om te sê 'hulle maak 'n eensaamheid en noem dit vrede'. Byvoorbeeld, in Harran bestaan ​​daar tot in die tyd van die Abbasid -kalifaat 'n vorm van heidendom wat in sommige van die belangrikste kenmerke baie van die Assiriese godsdiens gelyk het. Maar veral die regverdiging vir die bestaan ​​van die Assiriese ryk moet gevind word in die feit dat die mag van Assiriese wapens die Babiloniese beskawing in staat gestel het om te oorleef gedurende eeue toe Babilon nie meer 'n kulturele sentrum was nie, totdat die Chaldese dinastie uiteindelik die val van Nineve kon die taak van die bewaring van die beskawing in een van sy vroegste wiegies opneem.
Bevestiging van 'n toelae deur Shamsh Shum Ukin - Geskiedenis
Die geskrewe geskiedenis van die antieke wêreld is saamgestel sonder die korrekte sinchronisasie van die geskiedenis van verskillende volke van die oudheid: daar bestaan ​​'n verskil van ongeveer seshonderd jaar tussen die Hebreeuse en Egiptiese geskiedenis, soos dit tradisioneel geskryf is, aangesien die geskiedenis van ander mense beide gesinkroniseer is met die Hebreeuse en die Egiptiese verlede, is hulle heeltemal verdraai.
Die grondplan vir die herontwerp van die antieke geskiedenis was in die lente van 1940 gereed in sy belangrikste kenmerke. Gedurende die jare 1940-1944 het ek 'n heropbou van antieke geskiedenis van die einde van die Middelryk in Egipte tot die koms van Alexander geskryf en voltooi die groot. Weens oorlogstoestande en hul inmenging met die druk van uitgebreide wetenskaplike werke, moes die publikasie van "Ages in Chaos " uitgestel word. Hierdie kort vraestel is bedoel om die meeste van die vernuwings van my werk in bondige vorm saam te bring; ek bied dit aan in die vorm van tesisse, die veelvuldige bewyse wat aan die heropbou lê en die talle versamelings van historiese materiaal is voorbehou vir die werk self.
1. Antieke geskiedenis voor die koms van Alexander die Grote is op 'n chaotiese manier geskryf. Dit is heeltemal verward en is 'n wanorde van eeue, koninkryke en persone.
2. Die oorsaak van hierdie verwarring lê in 'n verkeerde weergawe van die Egiptiese verlede, en aangesien die geskiedenis van Egipte gekies is om te dien as oriëntasie by die opstel van die geskiedenis van ander volke uit die oudheid, word die geskiedenis van hierdie ander mense ook in wanorde gebring. . Die fout in die Egiptiese geskiedenis bestaan ​​uit ses tot sewe en, op sommige plekke, agt eeue van vertraging.
3. Geskiedenis van Palestina, Sirië, Babilonië, Assirië, Mykene, Klassieke Griekeland, Chaldea, Fenisië en Caria word in duplikaatvorm geskryf, met dieselfde gebeurtenisse wat na 'n tydperk van ses of sewe eeue herhaal word. Die verwarring van eeue maak dat die lewe van baie persone dubbele afstammelinge omskep word in voorouers, en hele volke en ryke word uitgevind.
4. Die Egiptiese en Joodse geskiedenis, soos dit geskryf is, is in 'n tydperk van baie honderde jare sonder 'n enkele sinchronisasie ontbloot. Exodus, 'n gebeurtenis wat albei mense raak, word vermoedelik nie in die Egiptiese dokumente van die verlede genoem nie. Die vasstelling van die tyd van die uittog moet help om die geskiedenis van hierdie twee mense te sinchroniseer.
5. Die letterlike betekenis van baie gedeeltes in die Skrif wat verband hou met die tyd van die uittog, impliseer dat daar 'n groot natuurramp van enorme dimensies was.
6. Die sinchroniese oomblik tussen die Egiptiese en Joodse geskiedenis kan vasgestel word as dieselfde ramp ook in die Egiptiese literatuur opgespoor kan word.
7. Die Papyrus Ipuwer beskryf 'n natuurlike katastrofe en nie slegs 'n sosiale revolusie, soos veronderstel is nie. 'N Saamstelling van baie gedeeltes van hierdie papirus (geredigeer deur A. Gardiner, onder die naam " Aanmanings van 'n Egiptiese wyse ", 1909) met gedeeltes uit die Skrif wat handel oor die verhaal van die plae en die ontsnapping uit Egipte, bewys dat beide bronne beskryf dieselfde gebeurtenisse.
8. Die Papyrus Ipuwer bestaan ​​uit 'n teks wat ontstaan ​​het kort na die einde van die Middelryk en die oorspronklike teks deur 'n ooggetuie op die plae en die uittog geskryf is.
9. Die plae was die voorlopers en nagevolge van 'n groot ramp, waarvan die aard bespreek sal word in 'n werk wat handel oor die natuurgeskiedenis van die wêreld. Aardbewings, uitbarstings van vulkane, veranderinge in die seeprofiel, was 'n paar van die gevolge van die ramp.
10. Die tiende plaag, waartydens die huise getref is, was 'n aardbewing. Die kleihutte van die "bewoners van die moerasse " het minder gely as die klipstrukture.
11. Die " eersgeborene " (b 'khorim) word verkeerdelik gebruik in plaas van die oorspronklike "gekose " (b ' chorim), en die tiende plaag het oorspronklik die vernietiging van al die gekose mense onder die Egiptenare vertel.
12. Die naos (heiligdom) van el-Arish, nou in die Museum van Ismailia, beskryf die plaag van duisternis en die dood van die farao in 'n maalkolk. Die plek vir die laaste byeenkoms is by Pi-Kharoti, wat Pi-ha-Kiroth van die boek Exodus is.
13. Tom-Taoui-Toth was die farao van die uittog.
14. Die uittog het aan die einde van die Middelryk plaasgevind: die natuurramp het die einde van hierdie tydperk in die geskiedenis van Egipte veroorsaak. Dit was in die middel van die tweede millennium voor die huidige era.
15. Die Israeliete het Egipte verlaat enkele dae voor die inval van die Hyksos (Amu).
16. Die Israeliete ontmoet die Hyksos (Amu) op pad uit Egipte. Die Hyksos was die Amalekiete.
17. Die Arabiese outeurs van die Middeleeue vertel tradisies wat werklike historiese gebeure weerspieël, oor die Amalekiete wat Mekka verlaat het te midde van rampe en plae, die inval in Palestina en Egipte deur die Amalekiete en die Amalekitiese farao's.
18. Die rampe en plae van hierdie tradisies is deel van die rampspoed wat in die Skrif, die Papirus Ipuwer en die naos van el-Arish beskryf word. Die vloed, wat baie Amalekiete verdrink het wat uit Arabië ontsnap het, was gelyktydig met die omwenteling van die see op die dag van die gang.
19. As gevolg van die besetting van die suide van Palestina (Negeb) deur die Hyksos, is die Israeliete wat uit Egipte ontsnap het gedwing om in die woestyn te dwaal. Die Desert of the Wanderings het diep in die Arabiese Skiereiland gestrek.
20. Die Hyksos-vesting Auaris was vandag aan die el-Arish geleë. (Die ander name is Tharu en Rhinocorura).
21. Die bouer Latis, wat in die Arabiese bronne genoem word, is identies aan die Hyksos King Salitis van Josephus-Manetho.
22. Die Hyksos -koning wie se naam Apop (I) gelees word, is die Agog (I) van die Skrif. Net so is Apop II die Bybelse Agog II.
23. Amalekitiese vestings is in Palestina gebou. Een van hulle was by Pirathon in Efraim.
24. Die Amalekiete gebruik dieselfde taktiek in hul verwoestende aanvalle op Palestina en Egipte en kies die tyd voor die oes.
25. Die proses van die verowering van Palestina deur die Israeliete is vertraag en omgekeer toe die Kanaäniete hulle met die Hyksos-Amalekiete verbind het. Die oorloë van die Rigters was bedoel om die mense te bevry van die juk van die Hyksos.
26. Die rampspoed wat 'n migrasie van mense veroorsaak het, het die Filistyne van Ciprus na die oewers van Palestina gebring. Hulle trou met die Amalekiete en maak 'n hibriede nasie.
27. Die Manethoniese tradisie oor die latere Hyksos -dinastie van 'n "Hellense " oorsprong weerspieël die tydperk toe die Filistynse element nogal oorheersend geword het in die Amalekitiese Ryk.
28. Die "Amalekitiese stad " wat deur Saul gevange geneem is, was Auaris.
29. As gevolg van sy oorwinning op Auaris het Saul Egipte en die hele Nabye Ooste bevry.
30. By die beleg van Auaris word Saul bygestaan ​​deur Kamose en Ahmose, die vasale vorste van Thebe.
31. Manetho se verhaal oor die Hyksos wat Auaris volgens ooreenkoms verlaat, weerspieël die skriftuurlike voorval oor die Keniete wat die beleërde Amalekitiese vesting verlaat.
32. Die inval in die suide van Palestina deur die ontsnapte oorblyfsels van die Hyksos word weerspieël in I Samuel 30 en hul verdere vernietiging by Sheruhen, in die Talmudiese verhaal van Joab se oorlog teen die hoofstad van die Amalekiete.
33. Hierdie laaste bastion van die Amalekiete was waarskynlik op een van die rotse van Petra.
34. Manetho het Sheruhen verwar met Jerusalem en die Israeliete, die verlossers van Egipte, met die Hyksos.
35. Hierdie verwarring het in die Ptolemaïese tyd versprei en die oorsaak geword van die opkoms van antisemitisme wat, uit verskillende kanale gevoed, tot vandag toe oorleef het.
36. Die tydperk van die swerftogte in die woestyn, van Josua en van die regters kom ooreen met die tyd van Hyksos se oorheersing in Egipte en die Nabye Ooste. Die tydperk van die Hyksos het meer as vierhonderd jaar geduur. Die argeologiese bevindings van die Hyksos -tydperk in Palestina het betrekking op die tyd van die verowering en die regters.
37. Twee koninkryke verrys op die ruïnes van die Hyksos -ryk: die koninkryk van Israel onder Dawid, en die nuwe koninkryk van Egipte onder die agtiende dinastie. Die begin van hierdie twee dinastieë word nie geskei deur ses eeue wat hulle gelyktydig begin het nie.
38. Die Egiptiese koningin Tahpenes, die skoonsuster van Hadad, die Edomiet, was 'n vrou van Ahmose.
39. Thutmose I het Gezer van die Filistyne aangeval en dit aan sy skoonseun Salomo gegee.
40. Koningin Sheba is identies aan koningin Hatshepsu.
41. Die inligting van Josefus dat die koningin-gas oor Egipte en Abessinië geheers het, is korrek.
42. Die teorieë wat Punt en Gods Land in Suid -Arabië of Afrika plaas, is ewe verkeerd. Hatshepsu se ekspedisie, afgebeeld in die tempel van Deir el Bahari naby Thebe, is na Palestina-Fenisië.
43. Teen die tyd van die ou koninkryk was Palestina reeds bekend as God se land of heilige land. Die stam Menashe het in die tyd van die Ou Koninkryk in Egipte in Palestina gewoon.
44. 'n Voorlopige ekspedisie wat deur Hatshepsu gestuur is om die weg vir die hoofekspedisie voor te berei, het Peruha, die Bybelse Paruah, goewerneur van Ezion-Geber, ontmoet.
45. Die regstelling van die verse I Konings 4, 16-17 wat Aloth in die domein van die seun van Paruah plaas, is gegrond.
46. ​​Koningin Hatshepsu het persoonlik deelgeneem aan die hoofekspedisie na Ezion-Geber, Jerusalem en Fenicië. Haar bedoeling was om net deur hoorsê te sien wat sy geweet het.
47. Die terugreis is per see van die Palestynse kus na Thebe aan die Nyl gemaak, en 'n tweede vloot is gebruik. In die dae van Hatshepsu was daar geen kanaal wat die Nyl met die Rooi See verbind nie.
48. Joodse offisiere in diens van Salomo word op die mure van Deir El Bahari uitgebeeld.
49. Eksotiese diere en plante, insluitend die algbome en nog nooit voorheen gesien nie, wat koningin Hatshepsu as geskenke in God se land ontvang het, is deur die vloot van Hiram en Salomo uit Ofir gebring. Hulle word op die foto's van die ekspedisie gesien.
50. Geskenke is ook aan Hatshepsu oorhandig deur boodskappers van Hiram.
51. Salomo was nie 'n onduidelike prins nie, soos hy gereeld voorgestel word. Die rykdom van sy koninkryk het die Egiptenare verstom onder hul wonderlikste monarg.
52. Silwer bedekte vloere in die Jerusalem van Salomo was 'n werklike kenmerk, sulke vloere is ook in die paleise van die Viziers van Hatshepsu gebou.
53. Die argitektuur en verordeninge van die Tempel van Salomo is in die Tempel van Amon in Deir El Bahari gekopieer. Die plan van hierdie struktuur en sy terrasse kan help met die heropbou van die plan van die Tempel van Salomo.
54. Die monderingsliedere, wat in die Psalms ingesluit is, is deur priesters gesing terwyl hulle die terrasse bestyg het.
55. Die amp van hoëpriester is in die Egiptiese diens ingebring in navolging van 'n soortgelyke pos in die diens in Jerusalem. Die woord pontifex is uiteindelik afgelei van die woord Punt. Die laaste woord beteken Fenisië.
56. Die Abessynse tradisie het die naam van die Koningin van die Suide behou as Makeda, wat afgelei is van die persoonlike naam van Hatshepsu (Make-Ra).
57. Die Arabiese bewering dat koningin Sheba hul koningin Bilkis was, is ongegrond.
58. Die tradisionele oorsprong van sommige Hebreeuse legendes rakende koningin Sheba kan in die lewe en voorkoms van Hatshepsu opgespoor word.
59. Thutmose III is die Shishak uit die Skrif wat hy nie geleef het gedurende die vyftiende nie, maar gedurende die laaste deel van die tiende en die begin van die negende eeu.
60. Thutmose III verwys in sy inskripsie in Karnak na die toestand van meningsverskil en oorlog tussen die Joodse stamme van Palestina na die dood van Salomo.
61. Die ontbinding van die ryk van Salomo is beplan deur Thutmose III en deur hom uitgevoer. Hy was ook die outeur van die verdeling van Palestina in twee koninkryke.
62. Jerobeam, die eerste koning van die tien stamme, word tydens sy verblyf in Egipte op 'n bas-reliëf in Thebe, saam met 'n klein seun van hom, afgebeeld as die prins van Dunip (Tunip), dit is Dan.
63. Baalbek is die ou Dan.
64. Die lys van die Palestynse stede wat deur Thutmose III in Karnak ingeskryf is, bevat die name van die stede Rehoboam in sy vyfde jaar. Die vestings wat deur Rehoboam, Etam, Beth-Zur, Shocco, Gath, Ziph en Adoraim gebou of versterk is, kan in hul Egiptiese transkripsie geïdentifiseer word.
65. Die hoofvesting wat beleër en gevange geneem is voordat die Farao na Jerusalem gekom het, was Megiddo. Megiddo is persoonlik deur Rehoboam verdedig, en hy ontduik gevangenskap toe die vesting val.
66. Die stad Kadesh, die belangrikste onder die Palestynse stede, en die eerste in die lys van Thutmose III, is Jerusalem.
67. Die onderwerping van Rehabeam en die vorste van die land, en hulle dienaars word aan die Farao beskryf in die annale van Thutmose III.
68. Die voorwerpe en meubels van die tempel van Salomo wat deur Thutmose III afgedank is, word op 'n bas-reliëf van Karnak afgebeeld. Hulle kan in detail gesien word: altare, tafels, kandelaars, ens.
69. Die ornamente van "a 'n goue kroon rondom ", " knoppies tussen blomme " en "lelie-werk " wat in die Skrif beskryf word, word op die bas-reliëf getoon.
70. Die toonbrode het 'n koniese vorm gehad. Die kandelaars het drie takke aan weerskante van die stam, of sewe takke aan weerskante [geheel en al]. Die fonteine ​​vir parfuum was skepe versier met figure van diere.
71. Die koper bedekte deure en goue kettings was werklike kenmerke van die tempel van Salomo.
72. Goue strydwaens, soos dié wat in die Hooglied genoem word, is as 'n huldeblyk uit Palestina geneem en is afgebeeld in die grafkamers van Rekhmire, die vizier van Thutmose III.
73. Die teorie oor die hoogste vakmanskap van die Kanaäniete in die pre-Israelitiese tydperk is sonder grondslag.
74. Joodse kunstenaars wat na Egipte gebring is, het hul beeldende kunste bekendgestel en die estetiese opvattings van die Egiptenare beïnvloed.
75. Diere en plante van Palestina uit die dae van Rehoboam word in die tempel van Karnak afgebeeld. Dit bestaan ​​uit die versamelings van Salomo.
76. "Arzenu " (ons land), waarmee die Skrif Palestina bedoel, was sy naam in die Egiptiese taal ("Rezenu "), 'n geografiese ekwivalent van die naam "God 's Land ".
77. Die naam Israel word in die annale van Thutmose III aangetref as die naam van 'n volk wat hulde bring. Die bewering dat die naam van Israel vir die eerste en enigste keer in die opskrif van Marneptah vervul is, is verkeerd.
78. Rehoboam, die koning van Kadesh, is op 'n bas-reliëf in die graf van Menkheperre in Thebe afgebeeld.
79. Die mense van Genubath in die opskrif van Thutmose III, is die mense van die skriftuurlike Genubath, die seun van Hadad, die Edomiet.
80. Sosenk, die farao van die Libiese dinastie, was nie Shishak van die Skrif nie.
81. Amenhotep II het nie in die vyftiende nie, maar in die negende eeu gelewe, en was die skriftuurlike Zera.
82. Die teorie dat die Ethiopiese Zera uit Arabië gekom het, is ook verkeerd, die teorie dat hy 'n mitologiese figuur is.
83. Die slag van Ain-Reshet, waarna Amenhotep II verwys, is die slag van Mareshet-Gath, wat deur Amenhotep II verlore gegaan en deur Asa gewen is.
84. Hierdie indringing van Amenhotep II-Zerah word ook vertel in die gedig van Keret wat in Ras Shamra gevind word.
85. Die teorie dat Terah of the Poem, wat die suide van Palestina binnegeval het met miljoene soldate, die vader van Abraham is, is verkeerd.
86. Die Shemesh-Edom van die oorlogsjoernaal van Amenhotep II is die Edomitiese stad Shapesh (Shemesh) waarna in die gedig van Keret verwys word.
87. In die dae van Thutmose IV het Palestina weer 'n protektoraat van Egipte geword uit vrees vir 'n dreigende verowering deur Assurnasirpal (885-860), vader van Shalmanassar.
88. Shishak genoem in die Ras Shamra -tekste is Thutmose IV.
89. Die tekste in Ras Shamra is nie uit die vyftiende nie, maar uit die negende eeu.
90. Die ooreenkoms tussen die tekste van Ras Shamra en uiteenlopende Skrifboeke verwerp die meeste bewerings van die Bybelkritiek (laat oorsprong van die tekste), sowel as die moderne teorie oor die Kanaänitiese erfenis in die Skrif (vroeë oorsprong) van die tekste).
91. Die teorie dat alfabetiese skryfwerk in die sestiende eeu vervolmaak is, kan nie deur die Ras Shamra -tekste van die negende eeu ondersteun word nie.
92. Aangesien die alfabetiese skrif van Hebreeus in spykerskrif van Ras Shamra gelyktydig is met die stela van Mesha wat in Hebreeuse alfabetiese letters geskryf is, het die alfabet waarskynlik nie in Fenicië ontstaan ​​nie, maar in Palestina.
93. Die teorie dat die Ras Shamra -tekste melding maak van die Ioniërs en van hul stad Didyme, is korrek, maar dit het betrekking op die Ioniërs uit die negende eeu.
94. Die Khar van die Egiptiese en Ras Shamra -tekste was nie Hurriete of Troglodiete nie, maar Carians.
95. Die verklaring deur klassieke outeurs dat die Carians uit Kreta getrek het, word bevestig deur die naam Keret van die Ras Shamra -tekste.
96. Die Khari (Cari) van die Skrif was die Khar of Carians uit Ras Shamra.
97. Die Cariaanse taal word bestudeer in die vermomming van die Hurriaanse (of Hurrite) taal. Die lees van die spykerskrif Khar kan gehelp word deur 'n vergelykende studie van die Carian -inskripsies in Griekse letters wat in Egipte gevind is.
98. Die lees van Carian sal bydra tot die ontsyfering van die hiërogliewe van die Cypriese en Kretenzer en kan help met die rekonstruksie van die vroeë geskiedenis van die Weste.
99.Die naam van die stad Ugarit (Ras Shamra) is waarskynlik die ekwivalent van Euagoras, die Cariaans-Ioniese naam van 'n aantal Cypriese konings.
100. Die naam Nikmed van die Ras Shamra-tekste is die Ionies-Kariese naam Nikomed (es).
101. Die stad Ras Shamra is verwoes in die dae van koning Nikmed deur Shalmanassar (in 856 v.C.). Die vernietiging daarvan word aangeteken deur Shalmanassar en die stad word die stad Nikdem " genoem. 'N Verkondiging wat vertel van die verdrywing van Nikmed in die stad, verwys na dieselfde gebeurtenis.
102. Dit is hoogs waarskynlik dat koning Nikmed (Nikdem) na Griekeland gevlug het, en dat hierdie leerling daar alfabetiese skryfwerk ingevoer het. Daarom was hy moontlik Cadmos van die Griekse tradisie.
103. Minoïese inskripsies van die Mykeense tydperk kan alfabetiese geskrifte bevat, wat in beginsel die spykerskrif -alfabet van Ras Shamra Hebreeus volg.
104. Die gewelwe van die nekropolis van Ras Shamra en soortgelyke kluise in Ciprus is tydelik en word nie deur ses eeue geskei nie.
105. Die grafte van Enkomi op Ciprus, opgegrawe deur A. S. Murray in 1896, is korrek deur hom aan die agtste-sewende eeu toegewys.
106. Die rooster van die Minoïese en Myceense kultuur word met byna seshonderd jaar verdraai, omdat dit afhanklik is van die verkeerde Egiptiese chronologie.
107. Geen "Donker ouderdom " van ses eeue duur tussenbeide in Griekeland tussen die Myceense en die Ioniese era van die sewende eeu.
108. Die groot geboue en versterkings van Mykene en Tiryns in die Argiefvlakte dateer uit die tyd van die Argief -tiranne, wat in die agtste eeu geleef het.
109. Die Heraion van Olympia is in die "Mycenaean " eeu, in die eerste millennium gebou
110. Die sogenaamde Mykeense ware was hoofsaaklik van Cypriote (Fenisies) vervaardig. Dit dateer uit die tiende tot die sesde eeu.
111. Die sogenaamde geometriese ware is nie 'n latere produk as die Mykeense ware nie; dit was produkte van dieselfde ouderdom.
112. Die hele argeologie van die oostelike Middellandse See, gebaseer op die veronderstelling dat die Mykeense kultuur tot die vyftiende-dertiende eeu behoort, is gebaseer op 'n misleidende beginsel.
113. Die briewe el-Amarna is nie in die vyftiende-veertiende eeu geskryf nie, maar in die middel van die negende eeu.
114. Onder die korrespondente van Amenhotep III en Akhnaton is Bybelse persone: Josafat (Abdi-Hiba), koning van Jerusalem Ahab (Rib Addi), koning van Samaria Ben-Hadad (Abdi-Ashirta), koning van Damaskus Hazael (Azaru), Koning van Damaskus Aman (Aman-appa), goewerneur van Samaria Adaja (Adaja), Adna (Adadanu), Amasia, seun van Zihri (seun van Zuhru), Josabad (Jahzibada), militêre goewerneurs van Josafat Obadia, die hoof van Jisreël Obadia (Widia), 'n stadsgoewerneur in Judea, die Grootvrou van Shunem (Baalath Nesse) Naaman (Janhama), die kaptein van Damaskus en ander. Daar word in 'n brief na Arza (Arzaja), die hofdienaar in Samaria, verwys.
115. Mesha, die koning van Moab, word gereeld in die briewe onder sy naam (Mesh) genoem. Die weglating van die naam van die rebellekoning deur die vertalers van die briewe is nie geregverdig nie.
116. Die koning van Hatti, wat jare lank Sirië binnegeval en geteister het, was Assurnasirpal en na hom Shalmanassar.
117. Die volgende korrespondente van Amenhotep en Akhnaton is bekend uit die inskripsies van Shalmanassar Adima, prins van Siana en Irqata Mut-Balu (Matinu-Bali), prins van Arvad.
118. Burnaburias is die Babiloniese naam van Shalmanassar, en onder hierdie naam stem hy ooreen met Amenhotep III en Akhnaton. In die briewe word ook na hom verwys as Shalmajati.
119. Die militêre hoof wat Shalmanassar te Karkar gekant het, was die goewerneur van MegiddoBiridri (Biridia), een van die Farao's se korrespondente. Die identifisering van Ben Hadad met Biridri is verkeerd.
120. Sumur van die briewe is Samaria Gubia is Jisreël. Die nuwe woning van die koning van Israel is vernoem ter ere van sy vrou Isebel.
121. Jarimuta of Rimuta van die briewe is Ramoth in Gilead Sigati is Sukkoth Ambi - Moab Durnui - Edom Rubuti - Raboth in Ammon Kilti - vadi Kelt.
122. "Elippe " in 'n aantal el-Amarna Letters beteken " 'n man van meer as duisend " of 'n hoofman, en nie 'n "skip " nie. Verskeie stede (Sumur is een daarvan) is verkeerdelik aan die kus geleë vanweë die vermelding van "elippe ".
123. Die skriftuurlike penman verwar ook "elippe ", die hoofman, met dieselfde woord wat duisend beteken, en daarom is 'n regstelling van die teks nodig in die verhaal van sewe en twintig duisende wat deur die muur van Aphek vermoor is.
124. Agab was getrou aan die Egiptiese protektoraat. Ben Hadad, ondersteun deur Shalmanassar, het Mesha geïnspireer om in opstand te kom.
125. Die vang van Ben Hadad en 'n verbond wat tussen hom en die koning van Samaria gesluit is, is ook gebeure wat in die briewe verband hou.
126. Die beleërings van Samaria, die onderhandelinge oor die stuur van Egiptiese afdelings en die vlug van die Siriërs tydens die verspreiding van 'n gerug oor die aankoms van die Egiptiese troepe, kan ook in die Briewe gelees word.
127. Koning Agab is nie in Ramoth in Gilead vermoor nie, maar bloot gewond. Hy het Josafat met twee jaar oorleef. Die weergawe 2 Konings 3, 2 is verkeerd, en die mededingende weergawe 2 Konings 1, 17 is korrek.
128. Baie gebeure wat deur die Skrif aan Joram, die seun van Agab, of aan die ongedefinieerde koning van Israel " toegeskryf is, het gebeur in die dae van Agab. Agab is die skrywer van meer as sestig briewe wat in die El-Amarna-versameling gevind is.
129. Joram van Israel en Joram van Judea was waarskynlik een en dieselfde persoon, 'n skoonseun van Agab.
130. Die opstand van Mesha het plaasgevind gedurende die leeftyd van Agab, na die nederlaag by Ramoth in Gilead.
131. Die K-r-k-h (die hoofstad) van die Mesha Stela beteken Samaria. Die Moabiete het daarin geslaag om Samaria binne te gaan. Die Ophel van K-r-k-h is die Ophel van Samaria. Die val van Samaria dui op die ewige vernedering en die groot verontwaardiging in die Skrif en die Stela.
132. Met " steggies " van K-r-k-h word die ivoorwerk van die paleis van Samaria bedoel.
133. Samaria was die middelpunt van die Egiptiese administrasie in Palestina. Dit was die voorreg van die eerstes onder die hoofmanne om dit te besit en te bou.
134. Die posisie van Josafat was van vergelykende onafhanklikheid, aangesien daar geen permanente Egiptiese goewerneur in Jerusalem was nie. Adaja was die adjunk van Edom en hy was ondergeskik aan Josafat.
135. Die ekspedisie van drie konings teen Moab het die inval van Palestina deur die stamme van Transjordanië en Seïr voorafgegaan. Die volgorde in Josefus is verkeerd.
136. Die inval van die Moabiete, Ammoniete en die stamme van Seïr word in die Briewe beskryf. Khabiru beteken bandiete.
137. Die gebed van Josafat is eg, in gees en inhoud soortgelyk aan sy briewe aan die Farao.
138. Die monoteïsme van Josafat word bewys deur sy briewe. Die idee dat Akhnaton 'n monoteïs was (" die eerste monoteïs ") is verkeerd.
139. Die briewe van Josafat se generaals en stadshoofde staaf die klag van die skriftuurlike skrywer dat afgodediens nie in die dae van Josafat in Judea uitgeroei is nie.
140. Die el-Amarna-briewe bied genoeg materiaal vir die toeligting van die feodale stelsel in Palestina in die negende eeu.
141. Die gebrek aan waterbronne, die droogte en die groot hongersnood van sewe jaar in Israel word in baie briewe van die koning van Samaria beskryf.
142. Ramoth in Gilead was 'n onderwerp van wedywering omdat dit nie deur droogte en hongersnood geteister is nie.
143. Die bestaan ​​van 'n Grootvrou van Sunem genaamd Baalat Nesse ("Wonder het by haar opgekom "), werp 'n kantlig op die lewe en dade van Elisa.
144. Die verandering in die gesindheid van Janhama, die kaptein van Damaskus, teenoor die koning van Samaria, werp nog 'n kantlyn op die Bybelse verhaal oor Elisa.
145. Die verhaal oor die stuur van sluipmoordenaars teen Agab en oor sy herhaalde ontsnappings word ook in die briewe vertel.
146. Die siekte van Ben Hadad en sy dood terwyl hy siek was, word deur die briewe bevestig. Hazael, sy moordenaar, was sy seun deur 'n haremvrou.
147. Die Bybelse dialoog van Hazael word werklik oorgedra, soos sy briewe en briewe oor hom bewys. In sy skryfwerk gebruik hy dieselfde uitdrukkings wat hom in die Skrif toegeskryf word.
148. Hazael het die dorpe van Israel verbrand en die grootste deel van hul grond beset, dit word deur die briewe geverifieer.
149. Hazael, nadat hy na Shalmanassar geleun het, word deur Akhnaton erken as koning van Damaskus op voorwaarde dat hy Shalmanassar teenstaan.
150. Inskripsies van Shalmanassar en die briewe van Hazael (Azaru) gee gekoördineerde rekords oor hul oorlog en ander toestande in Sirië.
151. Die teorie van 'n Mizri -koninkryk in Sirië is verkeerd. Die soldate van Mizri by Karkar was Egiptenare. Die geskenke wat die koning van Mizri aan Shalmanassar gestuur het, is die geskenke wat Akhnaton in sy brief aan die koning van Hatti opgesom het.
152. Agab, onder druk van Hazael, is na Beiroet. Sy broer het hom nie toegelaat om na Jisreël terug te keer nie. Hy het van Beiroet na Sidon gegaan, na die familie van sy vrou Isebel. Gedurende sy leeftyd is gerugte oor sy dood versprei, en dit het bygedra tot die verwarring van latere chronograwe.
153. Sawardatta of the Letters was 'n prins van die Sodomiete wat in Vadi-Kelt gewoon het.
154. Labaja of the Letters was 'n opstandige prins van Libna.
155. Die brief wat Subliliuma aan Hurria gerig het, behoort nie tot die El-Amarna-versameling nie. Dit is in die sewende eeu geskryf en gerig aan Tirhaka-Hurria, die Ethiopiër. Dit behoort 'n kwessie van verdere ondersoek te wees of enige ander briewe verkeerdelik aan die el-Amarna-argief toegeskryf word.
156. Die ivore van Samaria in die tyd van Agab is nie laat nabootsings van die ivore uit die tyd van Amenhotep III, Akhnaton en Tuthenkhamon nie, maar is tydelike produkte.
157. Tussen die agtiende en die negentiende dinastieë was daar 'n tydperk van ongeveer 150 jaar, waartydens Egipte deur die Libiërs en die Ethiopiërs regeer is (Tweede-en-twintig tot vyf-en-twintigste dinastieë).
158. Die tydperk van die Libiërs in Egipte het nie meer as 200 jaar geduur nie, maar slegs ongeveer 100 jaar, en die beëindiging daarvan is aan die einde van die agtste eeu korrek vasgestel.
159. Die enigste tydperk van antieke Egipte wat korrek geplaas is, is die kort Ethiopiese tydperk. Maar hierdie behoud van die regte plek aan die einde van die agtste en die begin van die sewende eeu het 'n nog groter chaos veroorsaak in die historiografie -generasies wat eintlik gevolg het, en het voorvaders geword, voorouers het afstammelinge geword.
160. Osorkon, ek was nie 'n Zera van die Skrif nie, en het ook nie Palestina binnegeval nie. Osorkon II was nie 'n tydgenoot van Omri en Agab nie.
161. Hebreeuse letters oor die standbeelde van Osorkon en Sosenk gemaak deur die Fenisiese konings Elibaal en Abibaal verteenwoordig die karakters van die agtste eeu, nie die tiende eeu nie.
162. Die ostraca van Samaria is nie geskryf in die dae van Agab nie, maar naby aan die einde van die koninkryk van Israel, in die dae van Joram [Jerobeam] II. Hierdie ostraca, geskryf met karakters soortgelyk aan dié van die Siloam -inskripsie van Hiskia, dui nie op 'n abnormale ontwikkeling van die Hebreeuse skrif nie.
163. Farao So, wat geskenke van Hoshea ontvang het, was Sosenk IV, en sy bas-reliëf-toneel beeld hierdie huldeblyk uit. Sosenk het gereeld geplaas, aangesien ek (eerste) IV (laaste) was.
164. Osorkon, die priester wat 'n burgeroorlog veroorsaak het en uit Egipte verdryf is, was die historiese prototipe van Osarsif van Manetho, wat hy verkeerdelik met Moses geïdentifiseer het.
165. Na die slag van Eiteka het Egipte 'n vasalage van Sennaherib geword.
166. Psammetich-Seti I, koning van Egipte en 'n bondgenoot van die Ethiopiërs, is afgesit deur sy broer Haremhab, wat tydens die afwesigheid van die koning in beheer was van die regering as gevolg van die oorlog. Haremhab het na die Assiriërs gegaan. Die legende oor Harmais (Josephus-Manetho), wat sy broer mislei het, is die verhaal van Haremhab.
167. Haremhab was koning van Egipte onder Sennaherib, en het in hierdie diens oorlog gevoer teen die Ethiopiërs. Sy wette is op die Assiriese model gemaak, asook die strawwe daaraan verbonde.
168. Harsiese, die priester van Ammon aan die einde van die Libiese dinastie, was die man wat Haremhab grootgemaak het.
169. Haremhab is deur Tirhaka, die Ethiopiër, verdryf en het waarskynlik na Ciprus gevlug.
170. Die 59ste jaar van afrekening wat in 'n dokument genoem word in geskryf [verwys na] die dae van Haremhab, is die 59ste jaar van die era van Nabonassar, wat begin het in 747 v.G.J.
171. 'n Kartouche van Haremhab aan die binnemuur van 'n grafkamer wat in die dae van die Ethiopiërs gesny is, vorm nie 'n raaisel nie.
172. Die sogenaamde negentiende en ses en twintigste dinastieë is in wese een en dieselfde.
173. Ramses I is identies aan, Necho 1. Hy was een van die pastore onder Essarhadon. Na die dood van Essarhadon, toe die viceroys met Tirhaka die Ethiopiër kant geslaan het en deur Assurbanipal vermoor is, is Ramses I, vergewe deur die Assiriese koning, deur hom geïnstalleer as die koning van Egipte.
174. Shamash Shum Ukin, die koning van Babilon, en die broer van Assurbanipal, het met Tirhaka gekorrespondeer en hom met hom verbind.
175. Psammetich-Seti II, seun van Ramses I, het van vasaal opgestaan ​​tot die posisie van 'n bondgenoot van Assurbanipal in sy oorlog teen Shamash Shum Ukin.
176. Psammetich-Seti II (Seti die Grote) het herhaaldelik die noorde van Palestina binnegeval. Hy noem kleiner konflikte met Manasse, en verwys na laasgenoemde by sy naam.
177. Die stad Pekanon waarheen hy beleër het en wat hy verower het, was 'n vestingstad van Peka, die koning van Israel, wat twee geslagte vroeër geleef het. Omdat dit 'n hoofstad was, was dit waarskynlik Samaria.
178. Beth-Shan-Scythopolis was die stad waar Seti die voorhoede van die Skithiërs ontmoet het. Hy het die stad beset, soos hy berig het oor sy stela wat daar gevind is.
179. Seti het 'n vesting op die Oronteg gebou, by Tell Nebi Mend is dit Riblah of the Scriptures.
180. Seti neem deel aan die oorlog in die Eufraatvallei aan die kant van Assurbanipal en teen Nabopolassar. Die Egiptiese leër waarna Nabopolassar in sy annale verwys het, was dié van Seti.
181. Griekse soldate wat in die dae van Seti deur Gyges van Sardis na Egipte gestuur is, het die eerste Griekse setlaars daar geword.
182. Daar was geen Ryk van die Hetiete in die veertiende-dertiende eeu nie. Die argief wat by Boghazkoi gevind is, behoort in sy grootste deel aan die Neo-Babiloniese Ryk van die sewende-sesde eeu.
183. Hierdie dokumente weerspieël die politieke, godsdienstige en juridiese aktiwiteite van die Chaldeërs.
184. In die sewende eeu was die Chaldeërs gesentreer in Klein -Asië, in 'n gebied begrens deur die Swart See, die Eufraat en die Halys.
185. Die " Hetitiese " hiërogliewe is die Chaldese skrif.
186. Die vermoedelike " Hetitiese " kuns van die veertiende-dertiende eeu is die Chaldeeuse kuns van die sewende-sesde eeu en stem ooreen met en daarna op die laat-Frygiese kuns. Die bas-reliëf van Yasilikaya dateer uit die tyd van die Neo-Babiloniese Ryk. Griekse beeldhouwerke met " Hetitiese " (Chaldese) tekens bied geen probleem nie, en die stilte van Griekse skrywers oor die " Hetiete " van die " Post-Empire " periode.
187. Die " Hetitiese " stela in die paleis van Nebukhadnezar in Babilon is 'n kontemporêre Chaldeese dokument. Die loodtablette van Asaur met hiërogliewe " Hetitiese ", dateer uit die laaste eeue voor die huidige era.
188. Die opvolging van die konings van die Neo-Babiloniese Ryk was: Nabopolassar, Nergilissar, Labash-Marduk, Nebukhadnezar, Evil Marduk, Nabonides. Berosus, volgens wie Nergilissar en sy seun Nebukhadnezar gevolg het, is verkeerd. *
189. Die verdrae van Subliliumas met Azaru van Damaskus, met 'n prins van Mitanni, en met die weduwee van Tirhaka, maak sy identiteit by Shamash Shum Ukin aanneemlik. Dit sou ook beteken dat Nabopolassar 'n seun was van Shamash Shum Ukin.
190. Die mense en die koninkryk van Mitanni het in die dertiende eeu nie verdwyn nie. Mitanni is 'n ander naam vir Medes, die noordwestelike deel van Medes het hierdie naam behou as Matiane (Herodotus).
191. Mursilis van die Boghazkoi -tekste (Merosar van die Egiptiese tekste), ook bekend as Bijassili, is Nabopolassar van die Babiloniese tekste, Belesys van Diodorus of Bussalossor van Abydenos. Bel-shum-ishkun is 'n ander naam van Nabopolassar.
192. Die annale van Nabopolassar van sy tiende tot sy sewentiende jaar (nou in die British Museum) kan aangevul word deur die " Hetitiese " annale van hom van die eerste tot die tiende jaar (twee variante) en van die negentiende jaar terwyl hulle in die Boghazkoi -argief oorleef het.
193. Die teenwoordigheid van die Skithiërs (Umman-Manda) in Klein-Asië, wat in die dae van Essarhaddon van agter die Kaukasus aangekom het, word ook weerspieël in die Boghazkoi-tekste wat handel oor die Umman-Manda.
194. Die Assiries-Egiptiese bondgenootskap waarteen Mursilis 'n lang oorlog in die Eufraatvallei gevoer het, was die alliansie van Assurbanipal en Seti (sien 180).
195. Assuruballit in Harran, waarteen Mursilis opgeruk het, was die jonger broer van Assurbanipal.
196. Die gevangenskap van Manasse met sy vrylating word in die annale van Mursilis opgeteken.
197. Die mediane prins en bondgenoot van Mursilis-Nabopolassar was sy swaer, bekend in die tekste met die naam Mattiuza.
198. Die siekte van Nabopolassar, sy daaropvolgende onvermoë om aan die hoof van die leër te staan, sy ongeldige toestand en sy dood, soos beskryf deur Berosus, vind hul bevestiging in die verslag van Mursilis-Nabopolassar oor die eerste en tweede beroerte wat hom getref het.
199. Nergilissar, wat homself die seun van Bel-shum-ishkun, die koning van Babilon genoem het, was 'n seun van Nabopolassar. Hy was die tweede seun van Nabopolassar, sy oudste broer het gesterf voordat hy gekroon is.
200. Nergilissar het die beleid van sy vader gevolg by die ondertekening van internasionale beskermingsverdrae, terwyl Chaldea die rol van die beskermer gespeel het.
201. Die naam van een van sy bondgenote, Alexandus (Alexandos) van Wilusa, wat na Alasia (Ciprus) gekom het, impliseer nie dat die naam Alexandos of Alexandros reeds in die veertiende eeu gebruik is nie. (Alexandus van Wilusa was moontlik identies aan Alexandros, seun van Akamas en vader van Chytros, wat verbonde was aan die stad Chitroi op Ciprus.)
202. Die Aiavolos genoem in die Boghazkoi -tekste en geïdentifiseer as Aioles, en in die tekste met Lesbos verbind, was die koloniste van Boeothia op Lesbos (Thukidides I, 12ev.). Hierdie migrasieproses word weerspieël in die Boghazkoi -tekste.
203. Nebukhadnezar het 'n outobiografie agtergelaat onder die Boghazkoi-tekste (die outobiografie van Hattusilis-Khetasar). Soos ander dokumente van Boghazkoi, word dit verkeerdelik toegeskryf aan 'n tydperk sewe eeue tevore.
204. Nebukhadnezar was die derde seun van Nabopolassar. Van swak gesondheid is hy grootgemaak in die tempel van Ishtar. Toe sy ouer broer sterf, het hy die naam van die oorledene gekry.
205. Nergilissar het Nebukhadnezar aangestel as hoof van die weermag en goewerneur van Assirië.In hierdie hoedanigheid veg hy teen die Egiptenare onder Ramses II, in die tweede jaar van laasgenoemde in die vyfde jaar van Ramses II, wat na die stasie van die koning van Assirië verhef is, veg Nebukhadnezar weer teen die Egiptenare in Kadesh-Carchemish.
206. Ramses II (van die negentiende dinastie) en Farao-Necho (van die ses en twintigste dinastie) van die Skrif of Necos van Herodotus is een en dieselfde persoon.
207. Die teorieë wat Ramses II die Farao van onderdrukking of uittog maak, is verkeerd.
208. Vir negentien jaar was Ramses II in 'n oorlogstoestand met Nebu-khadnezar.
209. Die nederlaag van Josiah word in 'n muurfragment uitgebeeld, nou in die Metropolitan Museum of Art.
210. Op 'n obelisk van Tanis word verwys na die huldeblyk wat aan Judea en die gevangenisstraf van Joahaz opgelê is.
211. Die eerste optog van Necho-Ramses II na die Eufraat hou verband met die obelisk van Tanis en die rotsopskrif van Nahr el Kalb naby Beiroet, geskryf in sy tweede jaar. Die rotsopskrifte van Ramses II is nie so oud soos dié van Essarhadon op dieselfde rots nie.
212. Die tweede veldtog wat Ramses II na die Eufraat gelei het, word in sy annale en in die Pentaur-gedig vertel en het 'n parallelle verslag in Jeremia 46.
213. Die Shardana -huursoldate was die mense van Sardis (Lydiërs), en nie van Sardinië nie.
214. Die stad Kadesh, die ou van die geveg, was Carchemish.
215. Die oorblyfsels van die vestings en die dubbele grotte van Kadesh-Carchemish wat deur Ramses II afgebeeld word, is ter plaatse herkenbaar.
216. Hieropolis die Oue was geleë op die terrein van Carchemish.
217. Die rivier 'N-r-t of 'R-n-t was die Egiptiese naam van die Eufraat.
218. Bab en Aranime wat deur Ramses II tydens die geveg genoem word, is Bab en Arime op die pad van Aleppo na Carchemish.
219. Aan die begin van die geveg was Ramses II, met die afdeling van Amon, noordwes van Carchemish, die afdeling van Re was tussen Sadjur en Carchemish, die afdeling van Ptah en Sutekh was suid van Bab. Die leër van Re is noordwaarts van die basis af weggedryf en saam met die afdeling van Amon in die Eufraat gegooi.
220. Na die nederlaag by Carchemish verloor Ramses II drie jaar lank die heerskappy oor Sirië en Palestina, tot in die agtste jaar van Jehoiakim.
221. 'n Fragment van 'n kleitablet wat handel oor die slag van Carchemish, word in die argief van Boghazkoi bewaar.
222. Nebukhadnezar het teruggekeer van die agtervolging van Ramses II omdat hy voor Nergilissar beskuldig is dat hy van plan was om die keiserlike kroon te verower.
223. Die persoon van sy beskuldiger, Arma, 'n baie ouer familielid, wat hy uiteindelik doodgemaak het, word in die rabbynse literatuur en in die vaders van die kerk aangedui as dié van Hiram, koning van Tirus, ou familielid en beskuldiger van Nebukhadnezar .
224. Nergilissar het 'n eed van Nebukhadnezar afgelê dat hy getrou sou wees aan sy seun en erfgenaam, Labash-Marduk (Lamash of Labu in die Boghazkoi-tekste). Na die dood van Nergilissar. Nebukhadnezar het sy neef gekroon, maar nege maande later het hy hom gearresteer. 'N Brief van Nebukhadnezar (Hattusilis) aan sy minderjarige neef, met 'n veroordeling, word bewaar.
225. Die herstelwerk van die paleis en die tempel van Ezagila in Babilon wat deur Nergilissar gemaak is, het die wat deur Nebukhadnezar gemaak is, verouder.
226. Die koningin van Nebukhadnezar was 'n dogter van 'n priester van Ishtar. Sy was nie 'n Egiptiese of mediane prinses nie, soos deur vroeë skrywers vertel.
227. Nebukhadnezar het koning van Babilon geword vyf jaar nadat Ramses II koning van Egipte geword het.
228. In sy negende jaar het Ramses II Askalon en die Filistynse oewer beset. Sy troepe stap deur die vallei van Jisreël en bereik Bet Shan.
229. In die twaalfde jaar van Ramses II is Palestina weer deur Nebukhadnezar onderwerp.
230. Gedurende die tydperk tussen twee beleërings van Jerusalem in die dae van Sedekia, is 'n verdrag gesluit tussen Ramses II en Nebukhadnezar, die teks daarvan bestaan.
231. Joodse vlugtelinge in Egipte is uitgelewer ooreenkomstig die verdrag.
232. Die " Fossae -tempel " van Lachish is gebou in die dae van Salomo en herbou in die dae van Josafat en Amenhotep III, die stad is deur Sennaherib verower en deur Nebukhadnezar vernietig. Die " Fossae-tempel ", verbrand in die dae van Ramses II, en die stadsmure, verbrand in die dae van Nebukhadnezar, is oorblyfsels van een en dieselfde vuur.
233. Nebukhadnezar het Egipte nie binnegeval nie. Die enigste historiese inskripsie wat toegeskryf word aan Nebukhadnezar en wat handel oor 'n opmars na Egipte, het 'n eweknie in die huweliksstela van Ramses II.
234. Ramses II trou met 'n dogter van Nebukhadnezar. Die bas-reliëf van Abu-Simbel beeld die besoek van Nebukhadnezar uit wat sy dogter na Ramses II bring.
235. "Bit-Niku " buite die muur van Babilon was die paleis wat gebou is vir Ramses II wat daar besoek afgelê het.
236. Nebukhadnezar se dogter het 'n paleis in Daphneh-Tahpanhes gehad.
237. Rooi gebakte stene uit die Ramses -tydperk in Tahpanhes was 'n vernuwing wat uit die Babilon van Nebukhadnezar bekendgestel is.
238. Die Bentresh Stela handel oor die geestesongesteldheid van die oudste dogter van Nebukhadnezar, en is 'n paar dekades daarna deur die priesters van Khons geskryf. Hierdie dogter was getroud met 'n prins van Damaskus.
239. Die paranoïese karakter van Nebukhadnezar word volledig weerspieël deur sy outobiografie en ander tekste van Boghazkoi, veral met betrekking tot uitdrywing. Die Bybelse verslag oor sy lyding aan nagmerries en sy geestesongesteldheid word gestaaf.
240. Die graf van Ahiram wat in Bybios gevind is, dateer nie uit die dertiende eeu nie, maar uit ongeveer 600 v.G.J. Die Sipriese erdewerk aan die einde van die sewende eeu en die vase van Ramses II wat in hierdie graf gevind word, is gelyktydig.
241. Itobaal, seun van Ahiram, die bouer van die graf, was waarskynlik die verdediger van Tirus teen Nebukhadnezar, soos Josefus noem.
242. Die inskripsies van die graf van Ahiram is van dieselfde ouderdom as die ostraca van Lachish. Die ontwikkeling van die Hebreeuse letters het deur 'n normale proses gegaan sonder om in argaïsme te val.
243. Die geskil oor die vraag of Ramses II of Necho die kanaal gebou het wat die Middellandse See met die Rooi See verbind, het 'n valse probleem.
244. Griekse wapenrusting wat in Daphneh (Daphnoi) gevind word, sowel as ystergereedskap en blokke, is saam met die tempel van Ramses II daar, en is produkte van die Griekse huursoldate in diens van die farao's van die negentiende (ses en twintigste) Dinastie.
245. Teëls van geboue wat deur Ramses II (in Kantir) opgerig is en met Griekse letters op die rug, is produkte van Griekse arbeiders in diens van die farao. Die letters is egte Griekse letters van die sesde eeu.
246. Farao Marneptah is die Bybelse Hophra en Apries van die Griekse skrywers. Marneptah was nie die farao van die uittog nie, maar die farao van die ballingskap. Sy koninklike naam lees gewoonlik Hotephirma, moet gelees word Hophra-Mat.
247. Die deel van die bevolking van Palestina wat van die deportasie na Babilon ontsnap het, het na Egipte gegaan, en hierdie migrasie deur die vestingstad Takhu is deur die amptenare van Marneptah opgeteken.
248. Die vesting en paleisstasie Takhu aan die grens, is die Bybelse Tahpanhes (Daphnoi).
249. Die vermelding van Israel in die "Israel Stela " van Marneptah as 'n onrustige volk verwys na hul status van ballinge.
250. Marneptah gebruik metafore soortgelyk aan Jeremia in die beskrywing van die lot van Palestina en Israel.
251. Die inval van Marneptah in Sirië word weergegee in Diodorus I, 68. Dit kon tydens die geestesongesteldheid van Nebukhadnezar plaasgevind het.
252. Die stad Kaditis in Palestina, waarna Herodotus verwys, is Jerusalem, en nie Gaza nie.
253. Die Libiese veldtog van Marneptah is veroorsaak deur die migrasie van die Grieke na Cirenae. Dit was nie 'n argaïese inval in die Helleense volke in die dertiende eeu nie, maar die massamigrasie wat deur die Pythiaanse orakel aangemoedig is en deur Herodotus beskryf word (IV, 159).
254. Amasis het Marneptah afgesit. Daar was nie sewe eeue tussen Marneptah en Amasis nie, laasgenoemde was 'n generaal in diens van eersgenoemde. Amasis het sy gevangene 'n rukkie as medeheerser op die troon gehou.
255. Die gewelddadige dood van Apries-Marneptah deur die sluipmoordenaars is veroorsaak deur 'n dodelike wond in die kop, as die perforasie van die skedel van sy mammie.
256. Die omverwerping van Egipte, waarna Ramses III 'n aantal geslagte voor sy eie dae voorgekom het, is die verowering van Egipte deur Cambyses in die jaar van Amasis se dood.
257. Die Palestynse Irsa wat Egipte belas het, is Ezra, die skrifgeleerde wat hy Egipte belas het in ooreenstemming met die besluit van Artaxerxes. **
258. Ramses III is identies met Nectanebo I van die Griekse skrywers. Hy leef nie in die twaalfde nie, maar in die vierde eeu.
259. In Herodotus kan daar nie na Ramses III verwys word nie, omdat die historikus voor die farao geleef het. Die geskiedenis van Egipte deur Herodotus, hoewel gebrekkig in besonderhede, is byna akkuraat as dié van die latere en moderne historici, omdat hy die geskiedenis van die agtiende, die Ethiopiër en die negentiende dinastie in redelik akkurate volgorde geplaas het.
260. " Inval van Egipte deur die argaïese Grieke in die twaalfde eeu is 'n dwaling. Die Grieke wat deelgeneem het aan die oorloë van Ramses III en wat as veranderende kant beskou word, was aanvanklik soldate van Chabrias, wat Egipte bygestaan ​​het, en daarna troepe van Iphicrates, wat Ramses III teenstaan.
261. Agesilaus, die koning van Sparta, het reeds in Egipte aangekom in die dae van Nectanebo I (Ramses III), [Tachos (Ramses IV)] en Ramses III, wat verwys na sy aankoms, noem ook sy besonder klein gestalte.
262. Die Pereset, met wie Ramses III in oorlog was, was die Perse van Artaxerxes II onder die satrap Pharnambazus, en nie die Filistyne nie.
263. Die oorlog beskryf deur Ramses III, en deur Diodorus en ander klassieke skrywers (die oorlog van Nectanebo 1), is een en dieselfde oorlog van 374 v.G.J.
264. 'n Kamp is deur Pharnambazus in Acco opgerig ter voorbereiding op 'n aanval op die Egipte van Ramses III.
265. 'n Naval -inval teen Egipte is uitgevoer deur die Mendesiaanse monding van die Nyl te dwing, versterk deur Ramses III.
266. Vlamgooiers is veertig jaar voor die gebruik van die Tiriërs op die Persiese skepe gebruik tydens die beleg van Tirus deur Alexander.
267. Die Egiptiese basreliëfs van die tempel by Medinet Habu toon Sidoniese skepe en Persiese waens wat vergelykbaar is met die foto's van skepe en waens op die Sidoniese munte wat gedurende die jare van die inval geslaan is.
268. Die bas-reliëfs van Medinet Habu toon die hervorming van Iphicrates in die verlenging van die swaarde en spiese en die vermindering van die pantser wat bedoel is vir verdediging.
269. Die Joodse militêre kolonie by Elephantine bestaan ​​nog in 374 vC en het deelgeneem aan die verdediging van die oostelike grens van Egipte. Hierdie professionele soldate is Marienu genoem deur Ramses III, wat die Aramees Marenu is.
270. Semitiese tale en die Palestynse kultus van Baäl het in Ramses III vooruitgang gemaak in Egipte.
271. Die Griekse letters van klassieke vorm wat op die teëls van Ramses III ingehaak is tydens die vervaardigingsproses (gevind by Tell-el-Yahudieh in die Delta), is geen probleem nie. Dit is Griekse letters van die vierde eeu.
272. Die inlegwerk en beglazing van die teëls van Ramses III is innovasies wat uit Persië bekendgestel is.
273. Die jagmotiewe in die kuns van Ramses III is geïnspireer deur Assiriese en Persiese basreliëfs, en sommige motiewe van die Griekse kuns het ook hul invloed in die muurskilderye van Ramses III laat voel.
274. Ander konings wat bekend staan ​​onder die naam Ramses, van Ramses IV tot Ramses XII, is identies met die konings van die nege-en-twintigste en dertigste dinastieë en hul volgorde is verwar.
275. Die papirus van Wenamon beskryf die toestande in Sirië gedurende die laat Persiese of vroeë Griekse tyd. In die dae toe die Testament van Naftali saamgestel is, bestaan ​​die Barakel Shipowners Company wat in hierdie papirus genoem word, nog steeds en is die eiendom van 'n seun van Barakel.
276. Die sogenaamde 21ste dinastie floreer nie in die twaalfde-elfde eeu nie, maar in die vyfde-vierde eeu word dit deur die Perse tot stand gebring as 'n dinastie van priesterlike vorste in die oases van die Libiese woestyn vir strategiese doeleindes. Dit het bestaan ​​voor, tydens en na die twintigste (nege-en-twintigste en dertigste) dinastie.
277. Die sogenaamde Stela of the Exiled is die Egiptiese verslag van die besoek van Alexander die Grote aan die orakel van Amon in die oase. Die vraag oor die ballinge verwys na die ballinge uit Chios die vraag oor die straf van die moordenaars verwys na die moordenaars van Philip.
278. Die vertelling van Griekse en Latynse outeurs oor hierdie besoek van Alexander is histories en waar in baie besonderhede, bv. g., die episode van die priester wat die woord "son " op Alexander toepas, of die manier van die orakel om vrae te beantwoord deur te knik.
279. Die geskiedenis van die antieke wêreld, verward vir 'n tydperk van meer as duisend jaar, bereik die einde van sy verwarring met die tyd van Alexander die Grote. Sedertdien word dit in 'n gesinchroniseerde vorm weergegee. ***
280. Die probleem van die begin van die ystertydperk in verskillende lande word verwar deur die verkeerde chronologie. Die ystertydperk het gelyktydig in Egipte en Palestina ontwikkel.
281. Die veronderstelling dat die koninklike tekens (skarabusse met karretjies) van die Egiptiese konings nie 'n geldige argument vir die tydwaardering van die lae waarin dit voorkom nie, is verkeerd. In die meeste gevalle was dit nie later erfstukke nie, of laat vervalsings, maar egte juwele so oud soos die lae waarin dit voorkom.
282. Argeologiese werk in die Nabye Ooste word mislei deur die foutiewe chronologie van Egipte. In die opgrawings waar die lae noukeurig onderskei is, soos in Beth Shan, kon geen lae van die Israelitiese tydperk bo die laag van Rames II gevind word nie.
283. Die astronomiese berekening van chronologie wat deur die berekening van die Sothiese tydperke gemaak is, is in baie aspekte heeltemal willekeurig. Die Egiptiese Nuwejaar het gevolg op die planeet Isis, wat Venus is, en nie Sirius nie. Die Canopus -besluit van die priesters van Ptolemeus III Euergetes was gemoeid met die oordrag van die nuwe jaar van die heliese opgang van Venus na 'n datum wat gereguleer is deur die opkoms van Sirius (Sothis).
284. Na die einde van die Middelryk het 'n verandering in die kosmiese landskap 'n hervorming in die kalender veroorsaak. Gedurende die tyd van die Libiese dinastie (tussen die agtiende en negentiende dinastieë) is 'n ander verandering in die kalender aangebring.
Velikovsky het later tot die gevolgtrekking gekom dat daar twee Nergilissars was, die tweede wat ná Evil Marduk geheers het.
Velikovsky verwerp later dat Irsa Ezra is, en identifiseer hom as die Persiese amptelike Arsames. Vgl. Volke van die see, n. 8 op bladsy 27.
Velikovsky het later gevind dat die verwarring voortduur tot in die tyd van Ptolemeus II. Vgl. Volke van die see.
Die Babiloniese Koninglys A noem Kudur-Enlil sy vader, maar daar is geen bevestigende kontemporêre inskripsies nie en die regeringstyd is te kort om hierdie tydperk moontlik te maak vir die genealogie wat deur hierdie koningslys beweer word. Ώ ] Hy verskyn in 'n brief wat later geskryf is tussen die Assiriese koning Tukulti-Ninurta I en die Hetitiese koning, moontlik Suppiluliuma II. Ongelukkig word die teks nie goed bewaar nie, maar die frase "non-son of Kudur-Enlil" word blykbaar gebruik om hom te beskryf in 'n gedeelte wat die genealogie van die Kassitiese monargie bespreek. ΐ ]
Meer as driehonderd ekonomiese tekste is gevind in verskeie caches van Ur, Dur-Kurigalzu en oorweldigend Nippur wat dateer uit Šagarakti-Šuriaš se bewind. Daarbenewens is daar 127 tablette wat onlangs gepubliseer is, waarskynlik herstel van Dūr-Enlilē. Α ] Hulle word gekenmerk deur die buitengewone verskeidenheid spellings wat die koning genoem het, wat 'n uitdagende Kassietitel dra in teenstelling met sy voorganger. Brinkman identifiseer vier en tagtig Ώ ] permutasies, maar betwis die suggestie van ander dat Ātanaḫ-Šamaš 'n Babyloniese ekwivalent was wat aangeneem is om die taalprobleme van die inboorlinge te oorkom. Β ] Die tekste bevat gebeure soos die huur van slawe, betaling in botter aan tempeldienaars en selfs 'n ooreenkoms om 'n skuld op te neem waarvoor 'n priester gevange geneem is. Γ ] Amīl-Marduk was die Šandabakku of goewerneur van Nippur tydens sy bewind, 'n pos wat hy sedert die vroeëre bewind van Kudur-Enlil beklee het.
Daar word beweer dat die oorwig van kommersiële tekste oor skulde, lenings en slawetransaksies aandui dat Babilon tydens sy bewind moeilike ekonomiese tye beleef het, waar mense hulself as slawerny verkoop het om hul skuldeisers terug te betaal. Δ ] Een daarvan blyk dat [i 2 ] sy betrokkenheid by die opsluiting van 'n individu aandui, terwyl 'n ander [i 3 ] 'n verklaring is van zakût nippurēti, "bevryding van die vroue van Nippoer" as deel van 'n algemene amnestie. Ζ ] Ini-Tešub, die koning van Kargamiš, het 'n brief aan hom geskryf waarin hy kla oor die aktiwiteite van die Ahlamu en die uitwerking daarvan op kommunikasie en vermoedelik handel. ΐ ]
Die Sippar-Annunītu Eulmaš van Ištar-Annunītu
Šagarakti-Šuriaš het die heiligdom, of Eulmaš, van die krygsgodin Ištar-Annunītu in die stad Sippar-Annunītu gebou. Nabonidus (556-539 v.C.), die laaste koning van die Neo-Babiloniese Ryk, het op een van sy vier fondasiesilinders op die foto aangeteken dat
Ek het die ou fondamente van die tempel van Eulmaš (Anunitu) in Sippar-Anunitu opgegrawe, ondersoek en ondersoek. agt honderd jaarSedert die tyd van Šagarakti-Šuriaš, die koning van Babilon, die seun van Kudur-Enlil, en op die fondamente van Šagarakti-Šuriaš, die seun van Kudur Enlil, het ek die fondamente daarvan skoongemaak en die baksteen gelê. Η ]
Hulle is eintlik geskei deur net minder as ses honderd en tagtig jaar. Dit is die enigste ander inskripsie wat Šagarakti-Šuriaš beskryf as die seun van Kudur-Enlil. 'N Ander van sy silinders haal sy standbeeldopskrif aan, begrawe in 'n sloot op die plek van die tempel:
Šhagarakti -šuriaš, 'n getroue herder, 'n eerbiedige prins, 'n gunsteling van Šamaš en Anunit - ek. In daardie tyd Ebarra, die tempel van Šamaš van Sippar, my heer, en Eulmaš -tempel van Anunit van Sippar -Anunit, my dame, wie se mure sedert die tyd van Zabum weens ouderdom gesak het - ek het hulle mure afgebreek. Van hulle verwoeste fondamente - ek het hulle aarde weggeneem. Ek het hulle heiligdom (e) bewaar. Ek het hul planne perfek behou. Ek het die fondamente wat ek herstel het, met grond in die grond gevul. Ek het hul mure op hul plekke versier. Ek het hul voorkoms baie beter gemaak as voorheen. Vir ewig, o Šamaš en Anunit, mag julle harte bly wees vanweë my kosbare dade. Mag hulle my dae verleng. Mag hulle (my) lewe hernu. Dae van vreugde, maande (s) van geluk, jare van voorspoed mag hulle (my) as 'n geskenk gee. Mag ek 'n oordeel oor presisie en geregtigheid spreek, en mag dit altyd vrede veroorsaak. ⎖ ]
'N Kleitablet uit die tyd van Sanherib (705–681 v.C.) haal 'n legendariese inskripsie van 'n lapis lazuli -seël aan.Oorspronklik was die seël in besit van Shagarakti-Shuriash, maar is deur Tukulti-Ninurta I (1243–1207 vC) na Nineve gebring as oorlogs buit toe hy Babilon tydens die regering van Kaštiliašu afgedank het, en hy het sy eie inskripsie daarop gegraveer sonder die oorspronklike uitvee. 'N Ruk daarna het die rob weer teruggekeer na Babilon, in onbekende omstandighede, waar dit weer geplunder is, ongeveer seshonderd jaar later deur Sanherib. ⎗ ] ⎘ ]
'N Baksteen wat ter plaatse in Nippur ontdek is, het 'n opskrif langs die rand wat toon dat Šagarakti-Šuriaš ook hier op die Ekur van Enlil werk laat doen het. ⎙ ]
Assiriese geskiedenis vs. Immanuel Velikovsky
(1) 1413-1376 v.C. Ashur-Uballit regeer oor Assirië gedurende die tyd wat die Hetitiese koning Suppiluliumas I 1428-1392 v.C. het die Mitanni-vasalstate in 1410 v.C. tot opstand opgewek, nadat die Israeliese regter Othniel die militêre magte van Tushratta (Cushan-Rishathaim) verslaan het. Sowel die Hetitiese koning Suppiluliumas as die Assiriese koning Ashur-Uballit het 'n huweliksverbintenis aangegaan met die Babiloniese koning Burnaburiah II 1428-1399 v.C. Al drie die konings Suppiliumas, Ashur-Uballit en Burnaburiah II betaal die Egiptiese koning Akenaton 1424-1407 v.C. huldeblyk. Burnaburish II het by Akenaton gekla oor die ambassadeur van Ashur-Uballit wat die Egiptenare hulde bring, soos genoem in die Tel-Amarna-briewe wat Burnaburiah II as Assiriërs as onderdane beskou het.
Mitanni rebel Artatama II 1406-1396 v.C. sy vader Tushratta vermoor en Tushratta se ander seun, Shattiwaza/Mattiwaza, het na Babilon gevlug. 1398 v.C. Burnaburiah II seun Kara-Indash II is dood in 'n opstand. Shattiwaza/Mattiwaza vlug uit Babilon en eindig in diens van die Hetitiese koning Suppilulimas I Hetitiese ryk. Die Assiriese koning Ashur-Uballit val dan Babilon binne en plaas Nazi-Bugash 1398-1392 v.C. op die Babiloniese troon. Artatama II se seun, generaal Shuttarna III, verbind hom dan met die Assiriërs.
1396-1392 v.C. Die Egiptiese koning Ay het die Hetitiese koning, Suppiluluimas, seun Zannanza, vermoor wat na Egipte gekom het om met Tut se weduwee te trou. Hetitiese troepe wat die Mitanni -vasalkoning Shattiwaza/Mattiwaza ondersteun, verslaan Shuttarna se III -leër by Haran en Pakarripa, en verseker sodoende Mattiwaza se heerskappy oor Hanigalbat. Mattiwaza regeer daar 1396-1357 v.C. Die Assiriese koning Ashur-Uballit vernietig die Mitanni-vasaalstaat Nuzi.
Die Hetitiese koning Suppiluliumas wen die oorlog teen die Egiptiese generaal Horemheb
troepe, maar Egiptiese krygsgevangenes dra pes. Egiptiese koning Tut 1406-1396 v.C. sommige moderne navorsers sê dat Tut aan pes gesterf het. Suppiluliumas en sy seun Arunwandas II 1392-1391 v.C. sterf aan pes. Assiriese koning Ashur-Uballit I 1413-1376 v.C. stel dan Kurigalzu II, gebore deur Assirië, aan op die Babiloniese troon. Egiptiese koning Horemheb 1392-1361 v.C. invalpoging van die Hetitiese ryk misluk in die Hetitiese koning Mursilas II 1391-1363 v.C. heers.
(2) 1375-1364 vC Assiriese koning Enlil Nirari II staar 'n inval deur Kurigalzu II 1391-1369 v.C. wat die Assiriërs verraai het. Die Assiriërs kry 'n verpletterende nederlaag teen die Babiloniërs.
(3) 1363-1350 v.C. Die Assiriese koning Arik-Dan-ili het die Assiriese grens noordwaarts, weswaarts en ooswaarts gestrek en die Babiloniese koning Nazi-Muruttash se 1368-1342 v.C. weermag alleen. Hetitiese koning Muwatallis 1363-1337 v.C. is in oorlog met die Egiptiese konings Seti I 1360-1347 v.C. en Ramses II 1347-1280 v.C. Mattiwaza, die koning van Hanigalbat, sterf in 1357 v.C. Shattura I regeer dan daar 1357-1342 v.C.
(4) 1349-1315 v.C. Assiriese koning Adad-Nirari I terwyl die Hetitiese koning Muwatallis die Egiptenare beveg, vervang die Assiriese koning Mitanni koning Shattura I in 1342 v.C. met Washashshatta 1342-1314 v.C. Die Hetitiese koning Mursilas III 1337-1330 v.C. is in 'n burgeroorlog met sy oom Hattusilas III 1330-1301 v.C. Adad-Nirari I het briewe aan Hattusilas III gestuur tydens die bewind van die Egiptiese koning Ramses II 1347-1280 v.C.
Op een of ander manier kan ek nie verstaan ​​waarom Immanuel Velikovsky sê dat die Assiriese koning Adad-Nirari I Shamanesar III is nie. Mis ek enige navorsing hier?
Kommentaar vir Assiriese geskiedenis vs. Immanuel Velikovsky
Ek het die Bybelse tydlyn van John in hierdie navorsing opgemerk by #(6) Die Israeliete het in Kanaänitiese huise gewoon, aangesien dit die Israeliese regter Jair was wat die Israelitiese 30 stede die eerste keer gebou het. (RIGTERS 10: 3-4)
God verklaar ook in Josua 24:13 Hy het aan die Israeliete stede gegee waarin hulle nie gebou het nie.
Bybelse tydlyne gee gewoonlik 'n laat datum vir die uittog en Josua wat Jerigo vernietig, maar hierdie skrifte saam met Rigters 11:26 bewys dat die uittog op 'n vroeëre datum was, net soos hierdie navorsing toon.
Die argeoloë het die uittog en die verowering van Jerigo later bepaal, omdat hulle Israelitiese stede eers later vind, maar die Bybel verduidelik die redes waarom Israel stede op 'n laat datum gevind is.
Die Heilige Skrif word daagliks lewendiger in die antieke geskiedenis en in die Bybelprofesie.
God het hierdie woorde aan die profeet Daniël gesê.
"Sluit die woorde toe en verseël die boek, want op die tyd van die einde: baie sal heen en weer hardloop, en die kennis sal toeneem." (Daniël 12: 4)
Kyk na ons lughawens waar mense heen en weer hardloop en hul rekenaars dra. Dit lyk beslis asof kennis met 'n blitsige spoed vorder.
Ons het nou die geleentheid om ons oë oop te maak en te verifieer dat ons Heilige Skrif nie boeke is wat op mites en legendes gebaseer is nie.
Ons het nou die geleentheid om ons oë oop te maak en te sien hoe die Midde-Ooste en die wêreld ryp is vir vervulling van Bybelse profesieë.
Waarom twyfel in die tydstroom?
Vir diegene wat werklik daarin belangstel om die akkuraatheid van God se woord aan te toon, is die 3 sleuteljare 711 v.C., 653 v.C. en 586 v.C. wat die chronologiese volgorde plaas, soos dit pas by ons nuutste opdatering van die Bybel, was op (www.raptureforums.com)
Google: Assiriese, Babiloniese, Bybelse, Kusiese, Egiptiese en Elamitiese historiese bevestigings en vind die wegrapingsforums -weergawe.
Historiese verifikasie kan slegs werk as die geskiedenis van Assirië, Babilon, Bybels, Kus, Egipte en Elamiet heeltemal ooreenstem.
Die jare 711 v.C. en 586 v.C. is die grense waar die stukke van die Bybelse legkaart in plek val.
Elamitiese koning Khumban-Nikash 750-725 v.C. weermag verslaan Sargon II 728-712 v.C. leër in Der voor die Babiloniese Merodach-Baladan 728-716 v.C. op die slagveld aangekom. Later verslaan die Assiriese koning Sargon II die Elamitiese koning Shutur-Nahhunte se 725-707 v.C. magte verenig met Merodach-Baladan in 716 v.C. Merodach-Baladan het Shutur-Nahhunte probeer omkoop om aan te hou veg teen die Assiriërs, maar hy het geweier.
Sanherib se 23 jaar bewind 711-688 v.C.
711-710 v.C. Sanherib stel 'n onbekende Babiloniër aan om in Babilon te regeer terwyl Sanherib in 711 v.C. beseiges Jerusalem en 711 v.C. Merodach-Baladan se brief het in Jerusalem aangekom. Merodach-Baladan het gehoop om 'n militêre alliansie met Jerusalem te sluit.
710-707 v.C. Bel-Ibni heers oor Noord-Babilon en die Babiloniërs aangemoedig deur Merodach-Baladan rebel.
706-700 v.C. Sanherib se seun Ashur-Nadin-Shum regeer oor Babilon en Merodach-Baladan vlug na Elam.
Elamitiese koning Haltush-Inshushinak 707-700 v.C. vang Ashur-Nadin-Shum vas en plaas Nergal-Ushezib op die Babiloniese troon. Halutush-Inshushinak keer terug na Elam en word deur sy eie mense doodgemaak.
700-696 v.C. Sanherib plaas Mushezib-Marduk op die Babiloniese troon. Die Babiloniërs kom in opstand teen Assirië en die Elamitiese koning Humban-Nimena 700-695 v.C. gaan oorlog teen Assirië.
Die Assiriërs veg teen die Elamiete, Babiloniërs, Perse, Ellipiërs en Aramese stamme vanaf die Tigris op die vlakte van Halule naby Samarra op die Tigris.
Sanherib spog daaroor dat Humban-Nimena en Mushezib-Murduk vinnig hul tente laat vaar het, die lyke van hul dooie soldate omgery en oor hulself ontlas het en hy hulle laat gaan het.
Volgens historici het die oorlog in 'n dooiepunt geëindig, maar Sanherib het Babilon seige gelê en die stad verwoes wat eers 8 jaar later herbou is toe Esarhaddon op die Assiriese troon aankom.
696-688 v.C. Babilon is in puin gelê en Sanherib se twee seuns, Adrammelech en Sharezer, het hom vermoor. (2 Konings 19:37)
Babiloniese koning Nabonassar 754-741 v.C. is bygestaan ​​in sy stryd teen die Aramaens deur die Assiriese koning Tiglath-Pileser III 753-735 v.C. wat Damaskus later in 738 v.C.
Babiloniese koning Nabu-Nadin-Zer 740 v.C. is onttroon deur die Chaldese Bit Amukani. Babiloniese koning Ukin-Zir 740-737 v.C. het in opstand gekom teen Tiglath-Pileser III toe hy seig oor Damaskus gelê het.
Assiriese koning Tiglath-Pileser 737-735 v.C. is koning oor beide Babilon en Assirië en die Assiriese koning Shalmaneser V 734-729 v.C. heers oor Babilon en Assirië.
Koning Chaldee Merodach-Baladan 728-716 v.C. heers oor Babilon terwyl die Assiriese koning Sargon II 728-712 v.C. het oor Assirië geheers, toe Babilon 716-1712 v.C. Die jaar 711 v.C. Merodach-Baladan stuur 'n brief aan Juda se koning Hiskia 725-696 v.C. terwyl die Assiriese koning Sanherib 'n onbekende Babiloniese koning gestuur het om te regeer. 710-707 v.C. Sanherib stel Bel-Ibni aan as koning oor die noorde van Babilon en Merodach-Baladan val sy magte aan totdat Sanherib se seun Ashur-Nadin-Shum 706-700 v.C. word op die Babiloniese troon geplaas.
(2 Konings 20:12)
700 v.C. Nergal-Ushezib neem beslag op die Babiloniese troon wat die Elamiete daar geplaas het. 700-696 v.C. Mushezib-Marduk het hom vinnig by die Elamiete aangesluit en die Assiriese koning Sanherib het Babilon verwoes.
696-688 v.C. Sanherib stel sy seun Esarhaddon aan as goewerneur oor die verwoeste stad.
687-676 v.C. Die Assiriese koning Esarhaddon regeer oor sowel Babilon as Assirië en Babilon word herbou.
Koning Saul 1099-1059 v.C. geveg teen die konings van Soba, Moab, Edom, Ammon en die Filistyne.
Zobah is 'n belangrike stad in Aramaen.
Assiriese koning Eriba-Adad 1077-1075 v.C. wat sy kroon aan Shamshi-Adad verloor kort nadat die koning van Aramaen, Adad-Apal-Iddina, gesterf het.
Assiriese koning Shamshi-Adad 1074-1069 v.C. is in staat om die noordelike handelsroete na Klein-Asië oop te maak nadat hy verskeie gevegte teen Aramaen-owerstes gewen het wat nog steeds mekaar veg om die troon van Aramaen nadat hul koning Adad-Apal-Iddina sterf.
Koning Saul se stryd teen die Aramaen Siriese konings van Zobah het moontlik die siek Assiriese koning Ashur-Nasir-Pal I 1068-1050 v.C. weerhou die Aramaens by die Eufraatrivier deur koning Saul wat die Aramaen -magte verslaan het.
Daar is geen prins Enlil-Rabi na Ashur-Bel-Kali volgens die Assiriese koningslys nie. Dit moet so lees.
Ashur-Bel-Kala 1095-1078 v.C., Eriba-Adad II 1077-1075 v.C., Shamshi-Adad 1074-1069 v.C., Ashur-Nasir-Pal I 1068-1050 v.C. (Dawid regeer 1059-1019 vC veg Aramaen-Siriërs wat die grens tussen Ashur-Nasir-Pal en die Eufraat bedreig. 2 Samuel 8: 3)
Shalmaneser II 1049-1040 BC, Ashur-Nirari IV 1039-1034 BC, Ashur-Rabi II 1033-993 BC, Ashur-Reshi 992-988 BC, Tiglath-Pileser II 987-955 BC, Ashur-Dan II 954-931 BC , Adad-Nirari II 930-909 vC Tukulti-Ninurta II 908-901 v.C. wat terselfdertyd ingelegde ivoormeubels uit Fenisië ontvang het, Israel koning Agab 921-899 v.C. het die House of Ivory gebou. (1 Konings 22:39)
Ashur-Nasir-Pal 900-875 v.C. Shalmaneser III 874-839 v.C. In die 18de jaar sou Jehu hulde bring. Jehu regeer oor Samaria 884-856 v.C.
Shamshi-Adad V 838-825 v.C., koningin Semiramis 824-821 v.C. Adad-Nirari III 820-794 v.C. Shalmaneser IV 793-783 v.C., Ashur-Dan III 782-765 v.C. en Ashur-Nirari V 764-754 v.C. heerskappy is veroorsaak deur rebellie, aangesien rebellie ook in Babilon toegeslaan het toe die Chaldeërs die koning van Babilon, Nabu-Shum-Ishkun, 769-755 v.C. destyds was Pul goewerneur van Calah.
Assiriese koning Tiglath-Pileser III onttroon Ashur-Nirari V en regeer 753-735 v.C. soos voorheen genoem.
Terwyl Israel se koning Agab sy silwer en al die ander dinge weggegee het om die Siriese koning Ben-ha-dad (1 Konings 20: 1 en 1 Konings 20: 7) te behaag, het Juda se koning Josafat 918-893 v.C. silwer as geskenk van die Filistyne ontvang (2 Kronieke 17:11)
Die Egiptiese koning Sheshonq II word in 888 v.C. begrawe in 'n silwer kis is geen verrassing nie.
Juda se volgende konings is Joram 893-885 v.C. (2 Konings 8:17) en Ahasia 885-884 v.C. (2 Konings 8:26)
Juda se koning Ahasia en Israel se koning Joram het oorlog gevoer teen Jehu. (2 Konings 9:21) Jehu het Joram (2 Konings 9:24) en Juda se koning Ahasia (2 Konings 9:27) geslaan en Isebel by die venster van die paleis uitgegooi waar perde haar liggaam vergruis het en honde van haar vleis geëet het. (2 Konings 9: 30-36)
Jehu regeer oor Samaria 884-856 v.C. (2 Konings 10:36)
Assiriese koning Shalmaneser III 867-833 v.C. beweer Jehu het hom hulde gebring in sy 18de regeringsjaar 849 v.C. maar Jehu was reeds dood.
(11) Die Libiese farao Osorkon I in die Egiptiese en Ethiopiese leër van Juda, koning Asa, in die 10de jaar van die Egiptiese en Ethiopiese leër onder leiding van die Ethiopiese Zera, met 'n miljoen krygers, is om Gerar vernietig. (2 Kronieke 14: 1-15) Dit gebeur slegs ongeveer 25 jaar nadat Shishak gesterf het.
(12) Israel, koning Agab se huis van Ivoor, en Assiriese koning Tukulti-Ninurta II aan bewind kom nadat Agab dood is. Die Assiriese koning het ingelegde ivoormeubels van Fenisië ontvang. (1 Konings 22:39)
(13) Ben-Hadad, die koning van Sirië, het teen Agab geveg en Agab het hom nie ontken nie. Die Siriër het sy vroue, kinders, silwer en goud ontvang. (1 Konings 20: 1-7)
Ongeveer 11 jaar nadat Agab gesterf het, is die Libiese farao Shishak II dood en is hy begrawe in 'n silwer kis.
(14) Die Assiriese koning Shalmaneser III beweer dat Israel se koning Agab met die Siriërs verenig is (Monolith Inscription) en verslaan is naby Hamath, maar Agab was reeds dood en die Bybel sê duidelik dat Agab die vyand van Sirië was.
(15) Assiriese koning Shalmaneser IV en Israel koning Jerobeam II is tydgenote. Die Assiriese koning Ashur-Dan III se heerskappas tref Assirië, en die koning van Babilon, Eriba Murduk, word deur plae getref. In die Babiloniese koning Nabu-Shum-Ishkun se heerskappy is die handelsroetes deur die Chaldeërs geblokkeer, en rebelle woed dwarsdeur Babilon toe, toe was Juda se koning Uzziah/Azariah in sy laaste vier jaar van heerskappy melaats. Pul het moontlik goewerneur van Calah geword terwyl die plae en rebellies Babilon getref het.
(16) Assiriese koning Tiglath-Pileser kom aan die bewind in Israel, koning Pekah se 5de regeringsjaar, en Tiglath-Pileser sterf in Israel se koning Hosea se vierde jaar. Die Assiriese koning Shalmanser V vang Hosea in Samaria in sy laaste jaar en sterf dan.
(17) Sargon II se 16 -jarige bewind eindig in 712 v.C. Assiriese koning Sanherib eerste jaar in 711 v.C. is koning Hiskia van Juda se 14de jaar.
(18) Die Assiriese koning Esarhaddon het Juda se koning Manasse in Assiriese ballingskap gelei, terwyl die Assuriese koning Ashur-banipal Manasse laat terugkeer huis toe en bekend as koning Asnaper Elamitiese gevangenes laat kom het om hom in Samaria te vestig. (Esra 4: 9-10)
(19) Juda se koning Josia 608 v.C. word deur die Egiptiese koning Necho vermoor. (2 Konings 23:29)
(20) Die Babiloniese koning Nebukadneser vernietig die leër van Necho en die Assiriese troepe onder leiding van die Assiriese generaal Ashur-Uballit II vergaan en die Assiriese ryk word in 605 v.C.
(1) Argeoloog by grafte in Jerigo toon aan dat die laaste Egiptiese koning wat met Jerigo handel gedryf het, Amenhotep III was. Josua het Kanaän binnegeval tydens die heerskappy van Amenhotep III en het bewys dat Moses gesterf het VOOR die Egiptiese koning Akenaton met monoteïsme -aanbidding in Egipte begin het.
(2) Tushratta (Chushan-Rishathaim) se dogter trou met Amenhotep III net voordat die Egiptiese koning sterf. Dit is in die bewind van Akenaton waar hy nie omgee vir Kanaän nie, wanneer Tushratta Israel vir 8 jaar beset.
(3) Egiptiese koning Seti I vermoor die Shasu wat Moabiete is, net nadat Israel se regter Ehud 10 000 Moabiete doodgemaak het.
(4) Die vernietiging van die Mitanni van Assiriese koning Shalmanesar I lei tot 'n bondgenootskap van die Hetitiese koning Tudhaliyas IV met die Amoritiese koning Shaushg-muwa en die besetting van die Hetiete Sisera van Israel.
(5) Die bewind van die Assiriese koning Tukulti-Ninurta het veroorsaak dat die Siriese migrasie na Israel die Israeliese regter Gideon swaar gekry het.
(6) Die Egiptiese koning Ramses VI se vertrek uit Asië het daartoe gelei dat Israel se regter Jair 30 Israelitiese stede gebou het.
Volgens argeoloë was die Joodse uittog later, omdat Josua Jericho vernietig het totdat Jair geen Israeliese stede gebou het nie. Die Israeliete het in die Kanaänitiese huise gewoon in aanhalings wat hulle verower het of as herders in tente gewoon het.
(7) Die Egiptiese koning Ramses X probeer die landhandelroete na Byblos weer oopmaak, geblokkeer deur Ammon en die Filistyne. Israel se regter Jefta se chronologie van 300 jaar.
(8) Israel se koning David verslaan die Siriese koning Aramaen van Zobah (2 Samuel 8: 3-5) toe hy sy grens aan die Eufraat gaan herstel toe die Assiriese koning Ashur-Nasir-Pal I 'n sieklike koning slegs Assirië kon verdedig grens om die Eufraatrivier.
(9) Israel se koning Salomo wat met die Egiptiese koning Siamon se dogter getroud is.
(10) Libiese farao Shishak wat Israel binnegeval het in die vyfde jaar van koning Rehobeam van Juda.
Sisera is 'n Hetitiese naam volgens dr Tomkins en die stad Harosheth was onder Ramses II 1347-1280 v.C. beheer totdat hy die Hetiete beheer oor Fenisië gegee het en toe is die stad oorheers deur rowers en rebelle toe die Hetitiese koning Tudhaliyas IV 1301-1274 v.C. regeer die Hetitiese ryk.
Sisera 1298-1278 v.C. om 900 ysterwaens deur die Hetiete te laat vervaardig, maak nou meer sin.
Die Hetitiese koning Tudhaliyas IV nadat Sisera deur die Kenitiese vrou vermoor is, verloor Jael die groot geveg teen die Assiriese koning Tukulti-Ninurta 1283-1247 v.C. by Nihriya.
Die Hetitiese koning Tudhaliyas IV het gely omdat hy alliansies met Israel se vyande gesluit het. God se wysheid en geregtigheid is altyd die oorhand.
Rib-Hadda was koning van Byblos wat die Egiptiese koning Akenaton 60 letters (Tel-Amarna-briewe) geskryf het waarin hy die Egiptiese koning versoek het om hom te help om die vyande van Egipte te beveg.
Die Egiptiese koning Amenhotep III het teen die einde van sy bewind siek geword en die Amoritiese koning Abdashirta het min of meer onafhanklik van Egipte geword.
Die Hetitiese koning Suppiluliumas I het Abdashirta se seun Aziru gebruik om opstand teen Fenisiese konings aan te wakker wat nog steeds Akenaton hulde bring.
Rib-Hadda het geen militêre steun van die Egiptiese koning Akenaton ontvang nie. Verder het die Apiru op sy grondgebied toegeslaan.
Die ontwrigting van Immanuel Velikovsky op die gebiede van die antieke wêreldgeskiedenis deur die Boek van Rigters te ignoreer en vyfhonderd jaar in die antieke geskiedenis heeltemal te kanselleer toe hy koningin Hatshepsut vasgemaak het as die koningin van Skeba, was 'n ware Sataniese poging om die duidelike waarheid weg te steek.
Immanuel Velikovsky was 'n vaste gelowige in mitologie. Immanuel Velikovsky het egter reg gehad omdat die Egiptiese priester Manetho se koningslys gebrekkig was.
Algemene historici verwerp sy werk, behalwe David Rohl en Peter James, wat ook onakkurate chronologieë vervaardig het.
Algemene historici het geen ruimte om oor hul prestasies te spog nie. Argeoloë vind steeds bewyse wat die Bybel ondersteun, en hoofstroomgeskiedkundiges hou by hul ou verouderde kaarte oor die antieke geskiedenis en verwerp steeds die Bybelse gegewens.
Die meeste Bybelse gegewens kom uit gebiede onder Moslem -beheer. Egipte ons het Zahi Hawass wat beweer dat die Hebreërs nog nooit in Egipte was nie, maar Hawass weet dat die ou Egiptenare slegs militêre oorwinnings behaal het en hul nederlae nie herinner het nie. Die Egiptiese koning Thutmose III het probeer om die naam van koningin Hatshepsut uit alle Egiptiese rekords te slaan, en die Egiptiese koning Horemheb het die naam van Akenaton, Semenkhare, Tut en Ay uit alle Egiptiese rekords geslaan.
Dr Hawass, die Egiptiese konings, het hulle eie mense gehaat, waarom sou hulle 'n Hebreeuse teenwoordigheid in Egipte aanteken?
Die Boek van Rigters word deur baie navorsers verwerp
nog 'n nader kyk sal die gety blootstel aan die Mesopatamiese Mitanni -ryk wat op sy hoogtepunt was en toe die Mitanni -ryk uiteindelik verbrokkel, het die Assiriese ryk ontstaan ​​en die Hetiete moes die Amoriete onafhanklikheid gee, wat daartoe kon lei dat die Amoriete sluit die Babiloniese Egiptiese handelsroete en Jabin die Kanaänitiese koning se onderdrukking oor Israel.
Hoofstroomgeskiedkundiges verloor hul kans om die gapings betyds te sluit deur God se woord te verwerp en antieke geskiedenis stagneer met dieselfde ou lied.
Wie weet waarom hulle bang is om die waarheid te vertel.
Hoofstroomgeskiedkundiges word ondersteun deur bekende liberale kolleges waar die Bybel geen plek in hul navorsing het nie.
Polities gesproke is die Midde-Ooste nou in oproer en meer nasies regoor die wêreld ondersteun die terroris Abbas wat die
moord op elf Israeliese atlete in München.
Josua het die Amoritiese konings van Jerusalem, Hebron, Jarmuth, Lagis en Eglon doodgemaak. (Josua 10: 5 en Josua 10: 23-26) Josua het die Amoritiese mag in Kanaän verbreek.
Hetitiese koning Suppiluliumas Ek het op die Hetitiese troon gekom voordat Josua gesterf het.
Die Hetitiese koning Suppiluliumas I in Libanon was verbonde aan die Amoritiese koning Aziru. Die Hetitiese koning Mursilas II was verbonde aan die Libanon-Amoritiese koning Duppi-Tessub. Die Hetitiese koning Muwatallis is verraai deur die Amoritiese koning Bentesina, wat volgens sommige tot 'n alliansie met die Egiptiese koning Ramses II gedwing is. Bentesina is deur die Hetitiese koning Muwatallis na die land Hatti weggesleep en die nuwe Amoritiese koning wat die Hetiete verteenwoordig, was Sabili. Die Hetitiese koning Tudhaliyas IV het op die Amoritiese troon Shaushg-muwa geplaas om hom te help veg teen die Assiriërs.
Assiriese Shalmaneser I en die Assiriese koning Tukulti-Ninurta regeer in die Bybelse tyd.
Assiriese koning Shalmaneser I 1314-1284 v.C. en die Assiriese koning Tukulti-Ninurta op 1283-1247 v.C. HOEKOM?
Die Boghaz Koi-tablette van 'n Babiloniese koning het klagtes gemaak oor Amoritiese bandiete wat roof gepleeg het. (Winckler) Die Babiloniese koning was waarskynlik Shugarakti-Shuriash 1295-1282 v.C. wat by die Assiriese koning Shalmaneser I gekla het
Waarom het Amoriete rooftogte gepleeg? (1) Hetitiese koning Tudhaliyas III 1301-1274 v.C. het die Amoriete onafhanklikheid verleen. (2) Die Amoritiese bandiete floreer terwyl Jabin, die Kanaäniet, Israel van 1298-1278 v.C. (Rigters 4: 2-3)
Deborah en Barak verslaan dan in hul 20ste jaar as regters Jabin die Kanaäniet en hul bewind eindig in 1258 v.C. Regter Gideon regeer 1258-1218 v.C. en sy sewende jaar verower hy die Siriërs, Midianiete en Amalekiete in 1251 v.C. (Die Siriërs is die kinders uit die ooste. Rigters 6: 3-4)
As die Siriërs, Midianiete en Amalekiete in Israel die handelsroete na Egipte en Egiptiese Seti II 1263-1258 v.C. was getroud met 'n Siriese vrou, Merneptah II 1258-1251 v.C. was deel van Siriër in oorsprong, koningin Tausert 1251-1249 v.C. het 'n verhouding gehad met haar Siriese butlerbaai en die Siriese rebel Irsu 1249-1247 v.C. oor Egipte geheers het, sou 'n mens die Assiriese koning Tukulti-Ninurta I, 1283-1247 v.C., kon glo nadat hy die Babiloniese koning Shugarakti-Shuriash in 1282 v.C. en al die Babiloniërs doodgemaak na die Babiloniese koning Kashilashu IV 1281-1274 v.C. heers toe Assirië in beheer was van Babilon 1273-1266 v.C. sou die Elamiete suid en oos van hom sy Assiriese ryk laat aanval.
Die Siriërs het waarskynlik in Sirië in opstand gekom teen die Assiriërs, aangesien die Assiriërs blykbaar alle bande met Egipte onderbreek het.
Regter Gideon se oorwinning teen die Siriërs in 1251 v.C. het moontlik die Hetitiese koning Suppiluliumas II 1267-1237 v.C. om Siriese gebied wat deur Tukulti-Ninurta I in die noorde van Mesopatamië beheer word, aan te val.
Assiriese koning Tukulti-Ninurta I 1283-1247 v.C. (BCT) nadat hy Babilon in 1274 v.C. beide die Babiloniërs en Siriërs is hard behandel.
Vir die volgende 27 jaar is 1274-1247 vC Assiriese rekords troebel.
Ek lees dat die Assiriese koning Tukulti-Ninurta sewe jaar lank deurgebring het nadat hy die Kassitiese koning Kashtiliash IV verslaan het wat die Babiloniese mense doodgemaak het.
Sommige Assiriese historici glo dat die Babiloniese koning Shurgarakti-Shuriash 1295-1282 v.C. is vermoor deur die Assiriese koning Tukulti-Ninurta I 1283-1247 v.C. wanneer hulle die geskiedenis in die Assiriese kronieke uitsorteer. (Bybelse chronologiese tyd)
1281-1274 v.C. Die Babiloniese koning Kashilashu IV regeer soos ander genoem het.
1273-1266 v.C. Totale Assiriese oorheersing van Babilon deur regte Assiriese adellikes.
1265-1264 v.C. Assiriese vasaal Enlil-Nadin-Shumi regeer totdat hy deur Kadashman-Harbe II onttroon word.
1263 v.C. Kadashman-Harbe II regeer en in die historiese verslag word gesê dat die Elamitiese koning Kidrin-Khutran III die Kassiete omverwerp.
1262-1254 v.C. Die Elamitiese koning Kidrin-Khutran III is die Elamitiese koning wat die Assiriese koning Tukulti-Ninurta moeilikheid gee. Die Kassiete help met Assirië om terug te veg en die Elamiete te verdryf.
1253-1247 v.C. Die Kassitiese koning Adad-Shuma-Iddina, die seun van Kadashman-Harbe II, heers vreedsaam oor Babilon terwyl die Assiriese koning Tukulti-Ninurta vir homself 'n nuwe stad bou met die naam Kar-Tukulti-Ninurta.
1246-1214 v.C. Die Kassitiese koning Adad-Shuma-Usur, die seun van Adad-Shuma-Iddina, heers oor Babilon, soos ook vroeër genoem.
Babiloniese koning Kadashman-Enlil II 1322-1306 v.C. ruil perde met die Hetitiese koning Hattusilas III 1330-1301 v.C. Hattusilas III het bekommerd geraak Mursilas III wat nou in Egipte woon, kan planne hê om Libanon in te gaan en 'n opstand daar teen die Hetiete te begin. Ramses II 1347-1280 v.C. het Fenicia in 1334 v.C. aan die Hetiete gegee Bybels gesproke. Hattusilas III wou hê dat Kadashman-Enlil II hom ook moes help om die Assiriese koning Shalmaneser I 1314-1284 v.C. van die afsny van die handelsroete na Kanaän. Hetitiese koning Tudhaliyas IV 1301-1274 v.C. het Fenisië onafhanklikheid verleen. Kadashman-Enlil II was nie geïnteresseerd in 'n oorlog met Assirië nie.
Babiloniese koning Kudur-Enlil 1305-1296 v.C. beleef aanvalle deur die Assiriese koning Shalmaneser I.
Hugo Winckler Harvard University-artikel plaas die Babiloniese koning Shagarakti-Shuriash 1295-1282 v.C. en Assiriese koning Shalmaneser I 1314-1284 v.C. as tydgenote. Die Babiloniërs hou teen die Assiriërs vas totdat die Assiriese koning Tukulti-Ninurta 1283-1247 v.C. heers.
Die Assiriese koning Ashur-Nadin-Apali het sy vader Tulkulti-Ninurta doodgemaak. Assiriese historici gee Ashur-Nadin-Apali vier verskillende regeringstyd van die jare 3,5,11 en 17. Assuriese koning Ashur-Nadin-Apali regeer in 1246-1229 v.C. pas as Assiriese konings Ashur-Nirari III 1228-1221 v.C. en Enlil-Kudur-Usur 1220-1216 v.C. volg, want Assiriese en Babiloniese historici het die Babiloniese koning Meli-Shipak 1213-1197 v.C., terwyl hulle nie hierdie Bybelse chronologie gevolg het nie. en die Assiriese koning Ninurta-Apal-Ekur 1215-1202 v.C. tydgenote was.
Assiriese koning Tukulti-Ninurta 1283-1247 v.C. Bybelse chronologiese tyd het die Babiloniese koning Kashilashu IV se leër 1281-1274 v.C. 1273-1266 v.C. Assiriese troepe het Babilon beheer met 3 marionette Babiloniese heersers. Assiriërs verlaat dan Babilon na Adad-Shuma-Iddina 1261-1255 v.C. te regeer. Dit is die Elamitiese koning Kidrin-Khutran wat Babilon oorneem 1254-1247 v.C. nie Adad-Shuma-Usur nie.
Die Walker Chronicle dui daarop dat Adad-Shuma-Usur eers tot ware koningskap verhef is nadat hy die Assiriese koning Enlil-Kudur-Usur se leër verslaan het 15 of meer jaar nadat die Assiriese koning Tukulti-Ninurta gesterf het. Die volgorde van gebeure word sterk gedebatteer.
Die Assiriese koning Tukulti-Ninurta het die Hetitiese koning Suppiluliumas II 1267-1237 v.C. oor die probleme wat hy met die Babiloniese nasie gehad het toe koning Tulkulti-Ninurta hom afgesonder het toe hy die nuwe stad genaamd Kar-Tulkuti-Ninurta bou en nie betrokke was by die krisis in Babilon nie. Adad-Shuma-Usur was toe slegs magtig in die stad Ur.
Egiptiese 18-19-dinastieë wat begin met die Tel-Amarna-briewe, kon 'n maklike verband wees vir historici om die geskiedenis van Assirië, Babilon, Egipte, Hetiet en Mitanni aan mekaar te koppel.
Daar behoort geen spasies in die duur antieke geskiedenisboeke te wees tydens die ondersoek na die antieke wêreldgeskiedenis nie
Hierdie blog Assiriese geskiedenis vs. Immanuel Velikovsky kan ook die Assiriese geskiedenis vs. -11) toe die Assiriese koning Ashur-Uballit I oor Assirië regeer en eindig met die ondergang van die Assiriese generaal Ashur-Uballit II van die Assiriese ryk deur die Babiloniese koning Nebukadnesar se tweede leër in 605 vC ongeveer 19 jaar voor Juda se koning Sedekia van die bewind geval het en koning Salomo se tempel vernietig is.
Die Egiptiese leër van farao Necho II wat die Assiriese generaal Ashur-Uballit II se troepe help, is in die vierde jaar van koning Juda, Jojakim, 608-597 v.C. (Jeremia 46: 2) en (2 Konings 23:36) Regeer na Juda se koning Jojagin, 597 v.C. (2 Konings 24: 8) en Juda se koning Sedekia 597-586 v.C. (2 Konings 24:18)
Nebukadnesar se eerste jaar 605-604 v.C. in die rigting van Jojakim se vierde jaar sedert Jojakim se pa Josia wat deur die Egiptiese koning Necho II vermoor is (2 Konings 23:29), is moontlik laat in 609 v.C. dus word Jojakim se vierde jaar aangeteken as 605 v.C.
Dit dui aan dat die Egiptiese koning Psamtik II regeer het 605-599 v.C. oor Egipte en hy stuur Egiptiese, Griekse en Fenisiese soldate om die Nubiërs en die Egiptiese koning Apries (Hophra) 599-580 v.C. wat sommige Egiptiese historici opgeteken het, belowe om troepe te stuur om Juda se koning Sedekia te help, maar Hophra het gelieg. Hophra se soldate sou na Amasis vertrek nadat Jerusalem geval het en Hophra vermoor is. (Jeremia 44:30)
Assiriese koning Tiglath-Pileser III 753-735 v.C. heers oor Assirië, beweer sy vader was die Assiriese koning Adad-Nirari III 819-792 v.C.
Sou Tiglath-Pileser III die waarheid praat, sou hy minstens 65 jaar oud gewees het toe hy gesterf het.
Op 770-760 v.C., toe Israel se koning Menahem 10 jaar regeer en Pul duisend talente silwer gegee het, kon Pul 30-40 jaar oud gewees het toe hy die eerste keer as goewerneur van Calah regeer het. (2 Konings 15: 17-20)
Assiriese koning Adad-Nirari III 819-792 v.C. versuim het om Damaskus in te neem.
Assiriese koning Tiglath-Pileser III 753-735 v.C. neem Damaskus teen 738 v.C. in Juda, koning Agas, se derde regeringsjaar.
741-725 v.C. want Peka het in sy 20ste jaar gesterf, ongeveer 3 jaar in die koning van Juda, koning Agas. (2 Konings 16: 1 & 2 Konings 15:27)
Babiloniese koning Merodach-Baladan 728-716 v.C. neem die beheer oor Babilon weg van die Assiriese koning Sargon II 728-712 v.C.
Sargon II dryf Merodach-Baladan in 716 v.C. uit Babilon veroorsaak dat hy na Elam vlug. Sargon II beheer dan Babilon 716-712 v.C.
Merodach-Baladan is Berodach-Baladan (2 Konings 20:12) wat briewe aan Juda se koning Hiskia 725-696 v.C. Merodach-Baladan 711-707 v.C. het baie probleme in Babilon veroorsaak, aangesien die Assiriese koning Sanherib 185 000 Assiriese soldate net buite die poorte van Jerusalem verloor het.
709-707 v.C. die Assiriërs het Bel-Ibni op die Babiloniese troon geplaas en Merodach-Baladan vlug vir Sanherib se seun Ashur-Nadin-Shum 706-700 v.C., wat vreedsaam oor Babel geheers het.
Die Elamiete plaas die Babiloniese prins Nergel-ushezid op die Babiloniese troon in 700 v.C. Mushezib-Marduk verklaar homself Babiloniese koning 700-696 v.C. en die Assiriërs vernietig die stad.
Sanherib se seun Esarhaddon 696-687 v.C. heers oor Babilon totdat Sanherib vermoor word. (2 Konings 19: 36-37) Assiriese koning Esarhaddon 687-676 v.C. is beide koning oor Babilon en Assirië.
Shamash-Shum-Ukin 675-655 vC, broer van die Assiriese koning Ashur-Banipal, is die nuwe Babiloniese koning. Ashur-Banipal regeer oor Babilon 654-653 v.C., nadat die Assiriese weermag sy broers se rebellie neergelê het en sy weermag die lyke van rebelleleiers afgesny en vir die honde gevoer het.
Die Babyloniese koning Kandalanu wat deur Ashur-banipal aangestel is, regeer 653-633 jaar in vrede. Ashur-banipale seun Sin-Shum-Ishkun 632-628 v.C. beskerm Babilon tydens die Assiriese burgeroorlog.
Die rebelle-generaal Sin-Shum-Lisher word in 627 v.C. vermoor Sin-Shum-Ishkun 627-623 v.C. beheer Babilon, aangesien die Chaldese koning Nabopolasser-magte slegs die suide van Babilon 626-623 v.C. van 623-605 v.C.
In die dae van Peka, die koning van Israel, het Tiglat-Pileser, die koning van Assirië, I-Jon en Abel-Bet-Maachah, Janoah, Kedes, Hazor, Gilead en Galilea en die hele land Naftali geneem en na Assirië gevange geneem (2 Konings 15:29)
Dit beteken 2 Konings 16: 1 Peka regeer nog drie jaar oor Israel, tydens die regering van koning Juda Agas.
Hosea regeer toe nege jaar in Agas se regering. Juda koning Agas het 741-725 vC geregeer, dus het Hosea se regering in 729 vC geëindig
Assiriese koning Shalmaneser V 734-729 v.C.
Die Arabiere 649-646 v.C. kom ook teen Ashur-Banipal en hulle word verslaan. Ashur-banipal leef sy oorblywende jare in vrede uit.
(41) 632-629 v.C. Ashur-Etil-Llani heers oor Babilon en sy algemene Sin-Shum-lisher-rebelle, en 'n bloedige burgeroorlog verswak Assirië so baie dat Assirië nie meer sy vreemde vyande kan beveg nie.
(42) 628-627 v.C. Sin-Shum-lisher as koning totdat hy deur Sin-Shar-Ishkun, Ashur-Etil-Llani se broer, vermoor word.
(43) 626-612 v.C. Sin-Shum-lisher heers oor Assirië en die Mede verower Assiriese Iraanse provinsies in 625 v.C. Die Babiloniese koning Nabopolasser verdryf Assiriese magte teen 625-623 v.C. Die Mede val Nineve in 616 v.C. maar word verdryf deur die Skithiërs. Die Mede in 614 v.C. vang Ashur en verbrand dit tot op die grond. En in 612 nC kom Babiloniese troepe die paleis van Sin-Shar-Ishkun binne en verbrand dit tot op die grond.
(44) 611-605 v.C. Die Assiriese generaal Ashur-Uballit II trek terug na Haran, Sirië en die Babiloniese koning Nabopolassar se leër word tydelik afgeweer. Assiriese troepe trek terug na Charchemish in 608 v.C. Pharoah Necho II (2 Kronieke 35: 20-24) die koning van Juda, Josia, op pad na Charchemish om die Assiriërs in 608 v.C. te red Die Babiloniese koning Nebukadnesar vernietig die Egiptiese en Assiriese leërs in 605 v.C. en die Assiriese ryk val.
Nebukadnesar, in sy 19de jaar (2 Konings 25: 8) neem in 586 v.C. Juda se koning Sedekia as sy gevangene en Nebukadnesar vernietig die tempel van Salomo.
Die Assiriese goewerneur van Calah is Pul. Miskien het hy soos 'n huursoldaat geleef voordat hy die Assiriese koning geword het, want volgens Assiriese verslae ontvang Pul huldeblyk van beide Israel se koning Menahem 770-760 v.C. en koning Juda se koning Asarja 809-757 v.C., Israel se koning Hosea 738-729 v.C. en die koning van Juda, Agas 741-725 v.C.
(35) 753-735 v.C. Tiglath-Pilesar III sluit aan by 'n militêre alliansie met Juda se koning Ahas 741-725 v.C. (2 Konings 16: 7) Hosea maak Peka dan dood en regeer 738-729 v.C. as Jotham se regeringsjaar in 757 v.C. sy bewind sou in 1741 v.C. uit die tyd van Azarja se melaatsheid. (2 Konings 15:30) Volgens Assiriese verslae het Tiglath-Pilesar Hosea op Israel se troon geplaas, sodat hy geleef het op 738-737 v.C.
(36) 734-729 v.C. Die Assiriese koning Shalmanesar V (2 Konings 18: 9 verklaar dat Shalmanesar V teen Hosea gekom het, maar Hosea se bewind sou wiskundig eindig in die regering van Agas, nie Hiskia se bewind gedurende die eerste jaar van Hiskia nie, maar hy het die deure van die huis van die Here oopgemaak en dit herstel. Hiskia het toe die oorblyfsel uitgenooi van diegene wat ontvlug het uit die hande van die konings van Assirië (2 Kronieke 30: 6) .Watter konings van Assirië? gevangenes.
(37) 728-712 v.C. Assiriese koning Sargon II regeer en vernietig Ashdod, Israel in 727 v.C. Die Assiriërs beweeg teen die Egiptiese en Ethiopiese magte onder leiding van Shabaka 728-714 v.C. (Jesaja 20: 1-5 bevestiging)
Juda se koning Hiskia 725-696 v.C. sy 14de jaar in 711 v.C. het die Assiriese koning Sanherib Israel aangeval en nadat die Assiriërs verslaan is, kry Hiskia nog 15 lewensjare (Jesaja 38: 5-6)
(38) 711-688 v.C. Assiriese koning Sanherib het eintlik in sy eerste regeringsjaar Jerusalem laat lê. Shabaka se seuns Shabataka regeer Egipte 714-698 v.C. en Taharka regeer oor Ethiopië 714-698 v.C. (2 Konings 19: 9)
(39) 687-676 v.C. Die Assiriese koning Esarhaddon gaan oorlog voer teen die Egiptiese koning Taharka 698-672 v.C. Die Assiriërs wen die oorwinning en onttrek hulle uit Egipte. Taharka wek rebellie in 676 v.C. en die Assiriese koning Esarhaddon sterf onderweg op pad terug na Egipte.
Necho I en Taharka se neef Tanutamon 672-664 v.C. veg uit oor wie Egipte beheer nadat die Assiriese koning Ashur-banipal se troepe die Egiptiese koning Taharka se leër verslaan het. Assiriese troepe stuur Tanutamon uit Egipte teen 664 v.C. en Psamtik I word gekroon as die nuwe koning van Egipte. Psamtik I ten tyde van die Babiloniese rebellie verklaar Egipte onafhanklik en Ashur-banipal is hoofsaaklik die doel om Elam te vernietig en stuur geen troepe teen Egipte nie.
(25) 943-921 v.C. Ashur-Dan II verslaan verskeie Aramaen-stamme en onderdruk hulle.
(26) 920-900 v.C. Die Assiriese koning Adad-Nirari II gaan ses keer teen die Aramaens in die offensief en neem Noord-Babilon in die Assiriese ryk in.
Israel se koning Agab 921-899 v.C. 'n House of Ivory gebou. (1 Konings 22:39)
(27) 899-893 v.C. Die Assiriese koning Tukulti-Ninurta II ontvang hulde van die Aramaens wat langs die westelike handelsroete woon. Tukulti-Ninurta II ontvang ingelegde IVORY-meubels uit Fenisië.
(28) 892-868 v.C. Die Assiriese koning, Ashur-Nasir-Pal, hou daarvan om sy gevange gevangenes vas te steek, onthoof of af te skud. Assirië se eerste koning wat kavallerietroepe langs infanterie georganiseer het vir die oormatige effek.
(29) 867-833 v.C. Assiriese koning Shalmanesar III Monolith Inskripsie naby Hamath, in Sirië, sê koning Agab verenig met die koalisie-leër van koning Ben-Hadad van Sirië en die Assiriërs het hulle verslaan.
Ons Bybel sê Benhadad was Agab se vyand. (1 Konings 20: 1-2, 1 Konings 20:20) Toe kom die koning Ben-Hadad 'n tweede keer teen Agab te staan. (1 Konings 20:26 en 1 Konings 20:30) het die Siriese koning weer gevlug. En die Arameërs sou Agab uiteindelik doodmaak. Sommige sê die Assiriese Swart Obelisk toon dat die Israeliese koning Jehu hulde bring aan Shalmanesar III. Jehu regeer oor Samaria 884-856 v.C.
Hoe kon Israel se koning Agab 921-899 v.C. veg teen die Assiriese koning Shalmanesar III toe Agab se vyande die Arameërs was en Agab gesterf het voordat die Assiriese koning Shalmanesar III op die troon van Assirië gekom het?
(30) 832-820 v.C. Die Assiriese koning Shamshi-Adad vra die Babiloniese koning Marduk-Zakir wie se troon Shalmanesar III gered het om hom te help om 'n opstand in Assirië te onderdruk. Die Babiloniese koning stem eers in om te help nadat hy baie toegewings ontvang het.
(31) 819-792 v.C. Die Assiriese koning Adad-Nirari III het Gaza bereik, maar kon Damaskus nie inneem nie.
(32) 791-781 v.C. Assiriese koning Shalmanesar IV en Israel se koning Jerobeam II 823-782 v.C. tydgenote is. Daar is 'n tydperk van 12 jaar wanneer daar geen Israeliese konings is nie.
Israel se konings: 770-760 v.C. Menahem 760-758 v.C. Pekahiah 758-738 v.C. Pekah 738-729 v.C. Hosea.
Juda se koning Ussia 809-757 v.C. (2 Konings 15: 2) jaar 761 v.C.Uzzia is melaats. Die Bybel sê Jotham het 20 jaar lank regeer 761-741 v.C. (2 Konings 15:30) want Jotham het sy bewind oorgeneem toe hy melaats was, maar (2 Konings 15:33) toon aan dat Jotham 16 jaar lank regeer het sedert Uzzia gesterf het, sodat Jotham heerskappy was = 757-741 v.C. en 2 Konings 16: 1 sê in Pekah se 17de jaar het koning Agas as koning oor Juda kom regeer, so dit was ongeveer 741-725 v.C. Agas het koning geword.
(33) 780-763 v.C. Assur-Ashur-Dan III ondervind plae in Assirië terwyl die Babiloniese koning Eriba-Murduk 809-770 v.C. word laat in sy regering en Juda se koning Ussia in 761 v.C. word melaats.
(13) 1137-1099 v.C. Assiriese koning Tiglath-Pilesar I 'n brief is geskryf deur die Babiloniese koning Enlil-Nadin-Apal 1125-1122 v.C. tussen die nasies van Babilon en Assirië is daar vyandigheid. Babiloniese koning Marduk-nadin-Ahe 1121-1104 v.C. val die Assiriese stad Ekallate aan nadat die Assiriese koning teruggekeer het van 'n visreis in Fenisië nadat hy 'n krokodil ontvang het as 'n huldeblyk van die Egiptiese koning Ramses XI 1157-1130 v.C. Egipte is verarm toe die Filistyne 1039-1099 v.C. het Israel onderdruk en die Feniciërs het Wenamun beroof toe hy probeer het om handel met Byblos te hervestig.
Die Assiriese koning Tiglath-Pilessar I verower dan die Babiloniese stede Dur-Kurigalzu, Sippar, Opis en Babylon en Marduk-nadin-Ahe verdwyn eenvoudig.