Samuel Barclay Beckett: die Ierse genie van die absurde teater | Huidige literatuur
John Ortiz | | Biografie, Novela, gedigte, Teater
Samuel Barclay Beckett (1906-1989) was 'n bekende Ierse skrywer. Hy het uitgeblink in verskillende literêre genres, soos poësie, romans en dramaturgie. In sy optrede in hierdie laaste tak, sy werk Wag op Godot het 'n dawerende sukses behaal, en vandag is dit 'n maatstaf in die teater van die absurde. Die merkwaardige poging in sy lang loopbaan - gekenmerk deur die oorspronklikheid en diepte van sy tekste - besorg hom in 1969 die Nobelprys vir letterkunde.
Becket is gekenmerk deur die uitbeelding van die werklikheid van die mens op 'n kru, donker en bondige manierbeklemtoon die onredelikheid van hul bestaan. Daarom het baie kritici dit binne nihilisme omskryf. Alhoewel sy tekste kort was, het die skrywer daarin geslaag om enorme diepte te gee deur die gebruik van verskillende literêre bronne, waar die beelde bo alles uitstaan. Miskien was sy belangrikste bydrae tot die letterkunde die verbreking van baie van die voorskrifte wat tot sy aankoms vasgestel is.
1 Biografiese besonderhede van die skrywer, Samuel Beckett
1.2 Beckett, die polimaat
1.3 Beckett, die teater en sy noue band met James Joyce
1.4 Becket en skryf
1.4.1 Sy pa se dood
1.5 Die "Sinclair v. Gogarty" verhoor en Beckett se self ballingskap
1.6 Parys: wilde romanse, kontak met die dood en 'n ontmoeting met liefde
1.7 Beckett en die Tweede Wêreldoorlog
1.8 Die 40's en 50's en Beckett se literêre bruising
1.9 Die publikasie van Waiting for Godot
1.10 Beckett: die feilbare mens
1.11 Die Nobel, reis, erkenning en vertrek
1.12 Kommentaar oor Becket se werk
2 Werke deur Samuel Beckett
2.6 Opstelle, colloquia
Biografiese besonderhede van die skrywer, Samuel Beckett
Samuel Barclay Beckett is gebore op Vrydag 13 April 1906 in die Dublin -voorstad Foxrock, Ierland. Hy was die tweede kind van die huwelik tussen William Beckett en May Roe - onderskeidelik 'n landmeter en 'n verpleegster. Van sy moeder onthou die skrywer altyd die toewyding aan sy beroep en sy duidelike godsdienstige toewyding.
Sedert sy kinderjare het Beckett min aangename ervarings gekoester. En dit is, in teenstelling met sy broer Frank, die skrywer was baie skraal en het gereeld aanhoudend siek geword. Oor daardie tyd het hy eenkeer gesê: "Ek het min talent vir geluk."
Terwyl hy aanvanklike opleiding bygewoon het, het hy 'n kort benadering gehad met musikale opleiding. Sy primêre onderrig het plaasgevind by Earlsford House School tot hy 13 jaar oud was; daarna was ingeskryf by die Portora Royal School. Op hierdie webwerf ontmoet hy Frank, sy ouer broer. Tot vandag toe geniet hierdie laaste skool baie aansien sedertdien die beroemde Oscar Wilde het ook klasse in sy klaskamers gesien.
Beckett, die polimaat
Die volgende fase in die vorming van Beckett was by Trinity College, Dublin. Daar het sy vele fasette na vore gekom, sy passie vir tale was een daarvan. Met betrekking tot hierdie stokperdjie, is dit nodig om te beklemtoon dat die skrywer is opgelei in Engels, Frans en Italiaans. Hy het dit spesifiek tussen 1923 en 1927 gedoen, en later studeer hy in die moderne filologie.
Twee van sy taalonderrigters was AA Luce en Thomas B. Rudmose-Brown; Laasgenoemde was die een wat die deure van die Franse letterkunde vir hom oopgemaak het en hom ook voorgestel het aan die werk van Dante Alighieri. Beide onderwysers het hul verbasing uitgespreek oor Beckett se uitnemendheid in die klas, teoreties en prakties.
In hierdie studiekampus is sy sportgawes ook sterk opgemerk Beckett het uitgeblink in skaak, rugby, tennis en - baie, baie - in krieket.. Sy prestasie in die sport kolf en bal was van so 'n aard dat sy naam op die Wisden Cricketers 'Almanack.
Benewens die voormelde, die skrywer was ook nie vreemd aan die kuns en kultuur in die algemeen nie. In die werke van James Knowlson - een van die bekendste biograwe van die skrywer - word Samuel se polimatie sterk blootgelê. En dit is dat Beckett se multidissiplinariteit berug was, veral vir die uitstekende manier waarop hy homself hanteer het in elke handel wat hy uitgeoefen het.
Beckett, die teater en sy noue band met James Joyce
By Trinity College, Dublin, het iets gebeur wat deurslaggewend in Beckett se lewe was: sy ontmoeting met die teaterwerke van Luigi Pirandello. Hierdie skrywer Dit was 'n belangrike stuk in Samuel se latere ontwikkeling as dramaturg.
Later, Beckett het sy eerste kontak met James Joyce gemaak. Dit het gebeur tydens een van die vele boheemse byeenkomste in die stad, danksy die voorbidding van Thomas MacGreevy —Samuel se vriend - wat hulle voorgestel het. Die chemie tussen hulle was onmiddellik, en dit was normaal, want hulle was beide lief vir Dante se werk en passievolle filoloë.
Die ontmoeting met Joyce was die sleutel tot Beckett se werk en lewe. Die skrywer het 'n assistent geword van die bekroonde skrywer en 'n persoon na aan sy familie. As gevolg van die verband het Samuel selfs 'n sekere tipe verhouding gehad met Lucia Joyce - Jame se dogter.ja - maar dit het nie baie goed geëindig nie - eintlik het sy aan skisofrenie gely.
As gevolg van die "gebrek aan liefde" was daar onmiddellik 'n vervreemding tussen beide skrywers; na 'n jaar het hulle egter die passe gemaak. Van hierdie vriendskap was die wedersydse waardering en vleitaal wat Joyce kom doen het berug. oor Beckett se intellektuele prestasie.
Becket en skryf
Dante ... Bruno. Vico ... Joyce was die eerste formeel gepubliseerde teks deur Beckett. Dit het in 1929 aan die lig gekom en dit was 'n kritiese opstel deur die skrywer wat deel van die reëls van die boek sou word Ons eksamineringsronde is oor sy verklaring vir die ondersoek na die ondersoek van werk aan die gang - 'n Teks oor die studie van die werk van James Joyce. Ander prominente skrywers het ook die titel geskryf, waaronder Thomas MacGreevy en William Carlos Williams.
In die middel van daardie jaar het dit aan die lig gekom Beckett se eerste kortverhaal: Aanname. Die tydskrif oorgang was die platform wat die teks aangebied het. Hierdie avant-garde literêre ruimte was deurslaggewend in die ontwikkeling en konsolidasie van die Ier se werk.
In 1930 publiseer hy die gedig Hoeroskoop, hierdie klein teksie het hom 'n plaaslike lof besorg. Die volgende jaar keer hy terug na Trinity College, maar nou as professor. Die onderrigervaring was van korte duur, aangesien hy die jaar prysgegee het en hom toegewy het aan toer deur Europa. As gevolg van die onderbreking het hy die gedig geskryf Gnome, wat formeel drie jaar later in die Dublin Tydskrif. Die jaar daarna verskyn die eerste roman, Ek droom van vroue wat nóg fu nóg fa (1932).
Sy pa se dood
In 1933 het 'n gebeurtenis plaasgevind wat Beckett se bestaan ​​geskud het: die dood van sy vader. Die skrywer het nie geweet hoe om die voorval goed te hanteer nie en moes 'n sielkundige besoek - dr. Wilfred Bion.. Sommige opstelle wat deur die skrywer geskryf is, is ook uit daardie tydperk bekend. Hieronder is daar veral een wat opval: Humanistiese stilte (1934), in wie se reëls hy 'n kritiese ontleding van 'n digbundel van Thomas MacGreevy gemaak het.
Die "Sinclair v. Gogarty" verhoor en Beckett se self ballingskap
Hierdie gebeurtenis het 'n geweldige verandering in die lewe van die skrywer beteken, aangesien dit hom tot 'n soort self-ballingskap gelei het. Dit was 'n polemiek tussen Henry Sinclair - Samuel se oom - en Oliver St. John Gogarty. Die eerste het die tweede beskuldig en hom van 'n woeker beskuldig, en Beckett was 'n getuie tydens die verhoor ... 'n growwe fout.
Gogarty se prokureur het 'n baie sterk strategie teen die skrywer gebruik om hom in diskrediet te bring en sy bewering te vernietig. Onder die nadele wat ontbloot is, val Beckett se ateïsme en sy seksuele losbandigheid op. Hierdie aksie het 'n groot invloed op die sosiale en persoonlike lewe van die skrywer gehad, en daarom het hy besluit om na Parys te gaan., byna definitief.
Parys: wilde romanse, kontak met die dood en 'n ontmoeting met liefde
Iets wat Beckett gekenmerk het toe hy in sy dertigerjare was, benewens sy enorme literêre opbrengs, was sy losbandigheid. Vir hom was Parys die perfekte plek om sy sjarme met vroue te ontketen. Een van die bekendste staaltjies in hierdie verband het ontstaan ​​tussen die einde van 1937 en die begin van 1938, te midde van die feeste voor en na die einde van die jaar.
Sedert daardie tydperk is dit bekend dat Beckett gelyktydige liefdesverhoudinge met drie vroue gehad het. Hiervan val veral een op, aangesien sy, behalwe 'n geliefde, ook die beskermheer was van die skrywer: Peggy Guggenheim.
Nog 'n kwasi-tragiese gebeurtenis wat plaasgevind het toe ek 'n nuweling was in Parys was hy 'n steekoffer (1938). Die wond was diep en raak liggies die hart van Beckett, wat wonderbaarlik gered is. Die aanvaller was 'n man met die naam Prudent, 'n plaaslike pooier wat later in die hof - en deur die skrywer in die gesig gestaar het - beweer het dat hy nie op daardie oomblik met hom gebeur het nie, en dat hy baie jammer was.
Beckett is gered danksy die vinnige optrede van James Joyce. Die bekroonde skrywer het sy invloede ontroer en onmiddellik 'n kamer vir sy vriend in 'n privaat hospitaal verseker. Daar het Samuel geleidelik herstel.
Suzanne Dechevaux-Dumesnil —Herkende musikant en atleet— geweet wat gebeur hetDie voorval het binne 'n kort tydjie in byna die hele Parys bekend geword. Sy het Beckett benader dit sou dan definitief wees hulle het nooit weer geskei nie.
Twee jaar later, in 1940 ontmoet Beckett vir die laaste keer -nie weet nie- met die man wat haar lewe gered het, haar dierbare vriend en mentor James Joyce. Die bekroonde Ierse skrywer is kort daarna, vroeg in 1941, oorlede.
Beckett en die Tweede Wêreldoorlog
Beckett was geen vreemdeling in hierdie oorlogskonflik nie. Sodra die Duitsers Frankryk in 1940 beset het, het die skrywer by die verset aangesluit. Sy rol was basies: om die koerier te dra; Alhoewel dit 'n eenvoudige taak was, was dit steeds gevaarlik. Trouens, terwyl hy hierdie werk verrig het, het Samuel erken dat hy by verskeie geleenthede op die punt was om deur die Gestapo gevange geneem te word.
Nadat die eenheid waaraan dit geheg is, blootgestel is, die skrywer moes vinnig saam met Suzanne ontsnap het. Hulle het suid gegaan, meer spesifiek na die villa de Roussillon. Dit was die somer van 1942.
Vir die volgende twee jaar het beide Beckett en Dechevaux voorgegee dat hulle inwoners van die gemeenskap is. Nietemin, op 'n baie geheime manier het hulle hulself toegewy aan die wegsteek van wapens om hul samewerking met die Weerstand te behou; Verder het Samuel die guerrillas gehelp met ander aktiwiteite.
Sy moedige optrede het nie tevergeefs in die oë van die Franse regering verbygegaan nie, so Beckett Hy is later bekroon met die Croix de Guerre 1939-1945 en die Médaille de la Résistance. Ondanks die feit dat slegs van sy 80 metgeselle slegs 30 oorleef het en verskeie kere die dood in gevaar was, Beckett het homself nie sulke lofwaardighede waardig geag nie.. Hy beskryf sy optrede self as 'dinge van padvinder".
Dit was in hierdie tydperk - tussen 1941-1945 - wat Beckett geskryf het Watt, roman wat 8 jaar later gepubliseer is (1953). Later keer kort terug na Dublin, waar — tussen sy werk by die Rooi Kruis en die herontmoeting met familielede- skryf nog een van sy berugte werke, die teaterdrama Krapp se laaste band. Baie kenners sê dat dit 'n outobiografiese teks is.
Die 40's en 50's en Beckett se literêre bruising
As iets die literêre werk van die Iere gekenmerk het onderskeidelik in die veertiger- en vyftigerjare, dit was hul produktiwiteit. Hy het 'n aansienlike aantal tekste gepubliseer in verskillende genres - verhale, romans, essays, toneelstukke. Van hierdie tyd, om 'n paar stukke te noem, staan ​​sy verhaal "Suite", die roman, op Mercier en Camier, en die toneelstuk Wag vir Godot.
Uitgewery Wag op Godot
Hierdie stuk kom twee dekades nadat die 'literêre ontwaking' in die tydskrif begin het oorgang. Wag vir Godot (1952) - Een van die fundamentele verwysings van die absurde teater en dit was 'n voor- en na -loopbaan in sy loopbaan -, is geskryf onder die noemenswaardige invloed van die wisselvallighede van die oorlog, die steeds groot verlies van sy vader en ander meningsverskille in die lewe self.
Beckett: die feilbare mens
Alle genie word blykbaar gekenmerk deur oordrewe gedrag en gedrag wat verder gaan as die vasgestelde norme. Beckett het nie hieraan ontsnap nie. Sy alkoholisme en losbandigheid was bekend. Eintlik ueen van sy bekendste romantiese verhoudings was la dat by Barbara Bray gehou. Op daardie stadium werk sy vir die BBC in Londen. Sy was 'n pragtige vrou met briewe wat gewy is aan redigering en vertaling.
Vanweë die houding van albei kan daar gesê word dat hul aantrekkingskrag onmiddellik en onstuitbaar was. Met betrekking tot hierdie verhouding, James Knowlson het geskryf: 'Dit lyk asof Beckett onmiddellik tot haar aangetrokke was, dieselfde as sy vir hom. Hulle ontmoeting was vir beide baie belangrik, want dit was die begin van 'n verhouding parallel met Suzanne, wat 'n leeftyd sou duur ".
En inderdaad, ten spyte van die bestaan ​​van Suzanne, het Beckett en Bray altyd 'n band behou. Die belangrikheid van Suzanne in die lewe van Beckett was egter nie onmerkbaar nie - dieselfde skrywer het dit by meer as een geleentheid verklaar -; Selfs kort daarna, in 1961, trou die egpaar. Hulle vakbond was amper tot die laaste snak na drie dekades later.
'Ek is dit alles aan Suzanne verskuldig', kan in haar biografie gevind word; Hierdie kragtige frase is gesê toe sy dood naby was.
Die Nobel, reis, erkenning en vertrek
Die oorblywende tyd van Beckett se lewe na sy huwelik is tussen reis en erkenning deurgebring. Onder al sy uitgebreide werk, soos vermeld,Op soek na Godot was die een verteenwoordig die grootste deel van al sy toekennings, insluitend die Nobelprys vir letterkunde in 1969. Iets wat nie so vreemd was in die persoonlikheid van die skrywer nie, was sy reaksie nadat hy verneem het dat hy so 'n groot prys gewen het: hy het hom van die wêreld geskei en hulle niks van hom laat weet nie. Kom ons sê dat Beckett uit pas was met hierdie soort konvensies.
Na 28 jaar se huwelik is die uitgangspunt waarvoor hulle ingestem het om in die huwelik te tree, vervul: "Tot die dood skei julle." Suzanne sy was die eerste wat gesterf het. Die dood het plaasgevind oorlede op Maandag, 17 Julie 1989. Beckettintussen vertrek hy aan die einde van ddieselfde jaar, Vrydag, 22 Desember. Die skrywer was 83 jaar oud.
Die oorskot van die egpaar rus in die Montparnasse -begraafplaas in Parys.
Kommentaar oor Becket se werk
"Beckett het baie van die konvensies waarop hedendaagse fiksie en teater gebaseer is, vernietig; was onder meer toegewy aan die diskrediet van die woord as 'n middel tot artistieke uitdrukking en het 'n poëtika van beelde geskep, beide skilderagtig en narratief "Antonia Rodríguez-Gago.
'Al Beckett se werk beeld die tragikomedie van die menslike toestand uit in 'n wêreld sonder God, sonder wet en sonder betekenis. Die egtheid van u visie, die sobere glans van hul taal (in Frans en Engels) het jong skrywers regoor die wêreld beïnvloed" Ensiklopedie van wêreldletterkunde in die 20ste eeu.
'Beckett verwerp die Joycean -beginsel dat meer weet 'n metode is om kreatief te verstaan ​​en die wêreld te beheer. Van daar af Sy werk vorder op die pad van die elementêre, van mislukking, ballingskap en verlies; van die onkundige en losstaande man ", James Knowlson.
oor Wag vir Godot: 'Hy het 'n teoretiese onmoontlikheid uitgevoer: 'n drama waarin niks gebeur nie, wat die kyker nogtans aan die stoel laat vashou. Wat meer is, aangesien die tweede handeling feitlik niks anders is as 'n navolging van die eerste nie, Beckett het 'n drama geskryf waarin twee keer niks gebeur nie ", Vivian Mercer.