Kindred van Camellia * Oor plante
Kindred van Camellia
Ons het al oor baie plante, onbaatsugtige mense van mense gepraat. Maar hoe kan ons die stilte aan sulke plante oordra, danksy die smaak van tee, koffie, kakao? Hulle het so lank in ons alledaagse lewe gekom dat dit lyk asof hulle iets ewig en onvervreembaar is. Ongeveer 'n miljard inwoners van die wêreld verteer hierdie aangename en terselfdertyd gesonde drankies wat die liggaam se aktiwiteit stimuleer, 'n vrolike bui behou en geen skade berokken nie.
Inteendeel, tee, kakao en koffie maak op geen manier die hele arsenaal van stimulerende drankies uit nie. Net op die Afrika-kontinent drink ongeveer 40 miljoen mense die infusie van aartappelboomsaad. Meer as 30 miljoen Suid-Afrikaners gebruik die infusie van blare van 'n immergroen boom - Paraguay-tee. Dit is ook baie gereeld om 'n drankie te drink wat gemaak is van die blare van 'n struik guarana.
Kortom, wie hou van wat. Vir ons is die belangrikste wat 'klassieke' drankies geword het, natuurlik tee, kakao en koffie, maar tee was die gewildste sedert antieke tye. Geen wonder dat hulle sê dat ons land die tweede tuisland geword het nie.
Op die vraag, waar is die regte vaderland van tee, antwoord wetenskaplikes nou op verskillende maniere. Die meeste is dit egter eens dat hierdie immergroen struik wat soms 10 meter hoog is, afkomstig is van plekke waar dit nou in die natuur gesien kan word. Dit is gebiede van tropiese woude in Noord-Birma, Indië en Viëtnam, Suid-China, Hainan-eiland. Wat tee as 'n drankie betref, is daar geen twyfel of twyfel nie - dit is 'n uitvinding van die Chinese, wat dit van ouds af weet en daarvan hou. In Chinees beteken "tee" "jong blaar", wat dui op die gebruik van net jong apikale blare vir die bereiding van die drank.
Alhoewel die teebeset tot die immergroen hoort, leef die taamlik groot blare slegs een jaar. Inderdaad, 'n teeplant is nooit naak nie: die blare val, anders as ons sagtevrugtige plante, geleidelik en veral in die lente. In plaas van die gevalle, verskyn daar dadelik nuwes. Maar tee blom in die herfs, vroeg in September. Blomme, een vir een, of selfs twee of vier, bly aanhou tot by die ryp. Hulle is baie geurig, pragtig ligwit of pienk. Geen wonder dat sommige plantkundiges tee toeskryf aan die geslag van uitmuntende kamelia nie.
Min van die teeblomme word bevrug: slegs 2-4 persent, wat klein vrugte vorm - bokse met bitter olierige sade. Die oorblywende blomme val vinnig af of verdwyn onvrugbaar.
Daar is baie soorte en soorte teeplante bekend, maar die basis van die wêreldtee-industrie is Chinese tee.
Vir die gemak van blaarversameling vorm teeplante in die vorm van klein geskeer bossies. Sowat 'n miljoen hektaar word dwarsoor die wêreld geplant, terwyl ons totale tee-aanplantingsoppervlakte 100 duisend hektaar oorskry het.
Die verre verlede is gehul. Daar is 'n ou Chinese legende oor hoe 'n Boeddhistiese predikant Darma vir dae en nagte, sonder om rus te ken, gebid het, wat van Indië na China verhuis het en hier die nuwe naam Ta Mo ontvang het. Een keer, uitgeput deur 'n lang gebed, het Ta Mo geval en onmiddellik aan die slaap geraak, en toe hy wakker word, was hy kwaad vir homself, sny sy ooglede af en gooi hom kwaad op die grond. Op hierdie plek, asof die eerste bos tee gegroei het. Van die blare af het Ta Mo 'n drankie voorberei wat hy genesend gevind het, wat bevorderlik was vir geestelike lewenskragtigheid en 'n beroep op godsdienstige gebruik gedoen het. Daarom het hy voor sy dood aan al sy volgelinge bemaak om tee te drink en dit as 'n drankie verklaar, wat verpligtend was vir die uitvoering van godsdienstige rituele.
Tee is egter redelik gou bevry van die bewaring van aanbidders, aangesien die genesende eienskappe daarvan vasgestel is. Die eerste getuienis wat oor die gebruik van tee as medisinale plant na vore gekom het, dateer uit die vyfde millennium vC. Dit word ook bevestig deur die antieke Chinese ensiklopedie Bentsar, wat in die IV eeu vC ontstaan ​​het. Tee word in detail daarin beskryf, met volledige kennis van die saak, sowel as 'n drankie as 'n plant.
Een onbekende Arabiese reisiger, in rekords van 879 nC, het opgemerk dat belasting in China "nie net uit sout gehaal word nie, maar ook van plante waarvan die Chinese in water laat kook. Dit is 'n eenvoudige struik waarop die blare groter is as 'n granaatboom, en die reuk daarvan is baie lekkerder, maar hulle het 'n bietjie bitterheid. Hulle kook water, gooi dit op die blare, en hierdie drank genees baie siektes. "
Tee het baie vinnig 'n regte volksdrank in China geword. Verhandelinge en poëtiese werke is aan hom toegewy, spesiale teehuise is gereël wat romantiese digters 'oases in die hartseer woestyn van bestaan' noem. Daar was selfs 'n kultus van tee - teïsme, wat die drank aanbid, 'wonderbaarlik onder die onbeduidendheid van die alledaagse lewe'. En in een Chinese annale is daar 'n lofsang vir tee: "Tee verkwik die gees, versag die hart, verdwyn moegheid, wek nadenke, laat nie luiheid rus nie, verlig en verfris die liggaam en verhelder persepsie." Nie minder entoesiasties beskryf tee in 'n ander ou Chinese werk nie: 'Drink hierdie wonderlike drankie stadig, en jy sal die krag voel om al die bekommernisse wat gewoonlik ons ​​lewe belas, te beveg. U kan net die soet vrede ervaar wat u drink, maar u kan dit nie beskryf nie. '
Tee is hoofsaaklik na China en daarna aan die begin van die 16de eeu uit China ingevoer. In 1567 het Rusland die eerste keer inligting oor hom ontvang: hulle is gebring deur die kapteinhoofde Petrov en Yalysjev, wat van 'n reis na China teruggekeer het. Maar eers na bykans 70 jaar het die Moskou-ambassadeur Vasily Starkov die tsaar Mikhail Fedorovich 'n bondel tee van vier pond gebring. Dit was 'n teruggeskenk van die Mongoolse Khan vir honderd sabelies wat aan hom aangebied is. Die Russiese ambassadeur het 'n geruime tyd geweier en die onbeduidende, volgens sy mening, geskenk geweier en dit aanvaar, maar slegs toegegee aan die volharding van die khan. Maar die opgelegde geskenk kom in die koninklike kamers. Aanvanklik is tee in Rusland hoofsaaklik deur die adel van die hof verbruik, en dan as medisyne, soos deur dokters voorgeskryf. Geleidelik neem die verbruik van tee toe, en in 1696 word van Moskou na China vir die eerste keer 'n spesiale karavaan daarvoor ingerig.
Daarna het die vraag na tee in Rusland so groot geword dat dit een van die belangrikste plekke in die invoer van goedere inneem. Sowat 75 duisend ton tee word jaarliks ​​deur handelaars na Rusland ingevoer en het groot beleggings hieraan gemaak. Slegs tee-brouery kos die land 50-60 miljoen roebels goud per jaar!
Die Russe het bygedra tot die geskiedenis van die gebruik van hierdie wonderlike plant: hulle het 'n spesiale teemasjien geskep, soos die Duitsers ons Tula samovar noem. Teedrinkery in Rusland word wydverspreid, en die mense het selfs 'n eienaardige indeling van die verbruik daarvan ingestel, wat die sosiale ongelykheid van die mense van daardie tyd weerspieël: 'n strokie vir die rykes, 'n bietjie suiker vir die middelste lae van die bevolking, en 'n voorkoms vir die armes.
Maar as 'n samovar slegs voorwaardelik 'n masjien genoem kan word, hoef 'n teeblare-oes, wat in ons tyd deur Georgiese vakmanne ontwerp is, geen korting te kry nie. Tot 1963 is tee net met ons hande skoongemaak. Tweeduisend vingerbewegings, en aan die onderkant van die mandjie verskyn die eerste kilogram geurige blare, en die gemiddelde daaglikse versameling van ongeveer 30 kilogram! Kan u u voorstel watter moeisame werk die versamelaars daagliks gedoen het?
Baie uitvinders het probeer om die versameling van teeblare te vergemaklik. Selfs die vader van kubernetika, Norbert Wiener, wat nie die grense van ontwerpdenke herken het nie, het sy hande voor hierdie probleem laat val. "Alles kan deurdink en vervaardig word, behalwe vir die masjien om tee skoon te maak," het ander owerhede teleurgesteld afgesluit. Slegs Georgiese ontwerpers kon daarin slaag om 'n stelletjie te skep vir die oes van teeblare, wat hulle 'Sakartvelo' noem.
"U masjien het die reële revolusie tot teeverbouing gebring," het kenners van Japan, Vietnam, Indië, Turkye, Argentinië, Brasilië, wat dit in teeplantasies kom kyk het, eenparig erken.
'N Slim masjien doen 'n ongelooflike delikate werk, en sny nie net teeblare uit die bosse nie, maar kies net die sagste jong blare. Sy verwyder tot 800 kilogram blaar per dag en bespaar 7-8 roebels op elke sent.
Die geskiedenis van tee-akklimatisering in Rusland is baie interessant. Die eerste teeplante is ongeveer 150 jaar gelede na ons gebring en deur die beroemde plantkundige Hartvis op die grondgebied van die huidige Nikitsky Botaniese Tuin, naby Jalta, geplant. Hier is dit 20 jaar bestudeer en gepropageer totdat hy oortuig was dat die Krim met sy droë klimaat van min nut vir teekultuur is.
In 1846 begin die eerste teetoets in die Kaukasus. Dit het lank nie bemoedigende resultate gelewer nie, maar entoesiaste van die huishoudelike teebedryf het nie moed opgegee nie. Onder hulle was nie net plantkundiges, landboukundiges, bosbouers nie, maar ook bekende wetenskaplikes wat baie ver van plantegroei gelyk het: klimatoloog A. I. Voeikov en chemikus Akademikus A. M. Butlerov. Talle hindernisse wat saamgespan is, is uiteindelik oorkom. Gedurende die eerste 100 jaar van kultuur is ongeveer 500 beproefde teeplantasies geplant.
Die verbouing van teestruik het egter eers in die Sowjet-tydperk sy werklike omvang bereik. Ons land word nou nie net van eie produksie tee voorsien nie, maar dit word ook uitgevoer. En Michurin-tee produsente bevorder hierdie kultuur suksesvol in nuwe gebiede: in die Noord-Kaukasus, Sentraal-Asië, Transkarpate en selfs die Karpate. Voorlopige verkenning word in die voorstede en Leningrad uitgevoer.
'N Groot span van die Research Institute of Tea and Subtropical Crops werk in Georgië. Sy kundiges het verskillende waardevolle hibriede teëvariëteite ontwikkel, landbou-tegnologie ontwikkel wat nuwe opbrengste lewer, nuwe maniere om teeblare te verwerk.
Wat lok mense na hierdie ongewone plant? Biochemiese studies beantwoord hierdie vraag volledig. Dit blyk dat onder die rykste wilde flora van ons Moederland, wat terloops ongeveer 18 duisend spesies blomplante is, daar geen plant is nie, selfs nie in 'n klein hoeveelheid wat 'n waardevolle chemiese stof bevat nie - kafeïen, en tee bevat tot 3,5%. Voeg hierby 20% tanniene, vitamiene Ci, Bi, B2, nikotiensuur en pantoteenseensure, spore van eteriese olie. Daarom bewerk ons ​​hierdie kultuur met so 'n sorgvuldigheid, versamel jong blare van die teestruik en verwerk dit in spesiale fabrieke. Dit is baie belangrik om blare betyds te versamel, aangesien die smaak, aroma agteruitgaan en die inhoud van kafeïen en ander stowwe afneem as u laat versamel, selfs vir 'n dag.
Volgens die voorbereidingstegnologie word tee verdeel in baikhovy, groen, swart, en nou berei Sowjet-tee produsente ook geel en rooi tee voor, baie ryk aan vitamiene en ander nuttige stowwe.
Moderne wetenskaplike navorsing het die terapeutiese waarde van tee meer duidelik gemaak. Dit het geblyk dat tee, benewens kafeïen, 'n baie belangrike vitamien P bevat, wat kapillêre bloedvate versterk, en tannien, wat 'n soort versamelaar van vitamien C is.
As daar van tee gepraat word, kan 'n mens nie anders as om Ksenia Ermolaevna Bakhtadze te noem nie. Sy woon in Chakva, naby Batumi, en het haar in 1927 hier gevestig om die teeplant te verbeter. Meer as 20 manjifieke soorte tee is deur die akademici, Hero of Socialist Labour K. E. Bakhtadze, geskep. Haar gunsteling troeteldier was die Georgian-5-variëteit. Ander erken dit nie as tee nie, die blare is so groot en die voorkoms van die plant is ongewoon. Die drank van die blare van hierdie variëteit is uitstekend, buitengewoon sag, met 'n subtiele aroma. Ja, en hy verdubbel die produktiwiteit van alle gewone soorte - 10 ton geselekteerde blare per hektaar.
'Maar 'n man leef by meer as een tee', grap Ksenia Ermolaevna, nadat 'n geurige rooskrans die hele jaar by haar huis gekoester word. 'Roos is blomme van vreugde en tee is 'n verfrissende drankie.' Sonder krag is daar geen vreugde nie, en wat is die nut van lewendigheid sonder vreugde? "