Dit is duidelik uit die Skrif dat dit die Skrif self is wat die primêre manier is waardeur die Heilige Gees “praat”. Die Heilige Gees se woorde kom van buite af, van die eksterne woorde van die Skrif self.
Dit lei ons af uit die feit dat Hy as die Begeleier in die totstandkoming van die Skrif verkondig word (2 Pet 1:21; 1 Pet 1:11-12). Die doel van die Skrif is om as primêre onderrig gebruik te word in die vorming van gelowiges in hulle verhouding met God (2 Tim 3:16-17). In die Skrif hoor ons dus die Heilige Gees met ons “praat”.
Die Heilige Gees is dus die Een wat die skrywers meegevoer het in die skrifstelling van God se Woord. Dit legitimeer daarmee vir ons die hele Ou Testament as die Woord van God. Dit is die primêre manier waardeur die Heilige Gees met ons “praat”.
Die profete was dus kanale waardeur die Gees gepraat het, soos Hy hulle binneste en hulle monde aangeraak het. Uit die inhoud van hulle woorde het dit duidelik geblyk dat dié woorde van die Heilige Gees afkomstig was. Hy het inderdaad daardeur “gepraat”.
Soos Lukas dit in die Nuwe Testament verwoord: “Hoe waar is dit tog wat die Heilige Gees by monde van die profeet Jesaja vir julle voorvaders gesê het.” (Hand 28:25; 4:25). Dieselfde geld die wyse waarop Stefanus en die ander apostels deur die Heilige Gees gebruik is, sodat hulle woorde ook die woorde van God was, soos Lukas dit vir ons in Handelinge vertel (Hand 6:10). Daarom is dit ook vir ons opgeteken as deel van die uiteindelike volle kanon van die Skrif.
Al die skrywers van die Skrif is in die proses met hulle hele opvoeding en menswees meegevoer om God se Woord te skrif te stel, op só ‘n wyse dat die Skrif Gods Woord in mensetaal is. Nie dat ‘n mens ‘n onderskeid kan maak tussen die Goddelike kant en die menslike kant nie. Dit is onskeibaar. Die Skrif is volledig deur God geïnspireer en volledig deur mense geskrywe.
Paulus praat in die brief aan Timoteus natuurlik van die Ou Testament soos dit deur die vroeë kerk gebruik is. Die Nuwe Testament was nog in wording. Maar dit is ook waar van die Nuwe Testament.
Calvyn verwoord dit só diepsinnig: ”Want soos God alleen in sy Woord ’n bekwame Getuie vir Homself is, sal die Woord geen geloofwaardigheid in die hart van die mens vind voordat dit deur innerlike getuienis van die Gees beseël word nie. Gevolglik moet dieselfde Gees wat deur die mond van die profete gespreek het, noodwendig ons hart binnedring om ons te oortuig dat Hy dit wat God verbied het, getrou aan ons oorgedra het.”
Dit sien ons oorvloedig geïllustreer in die lewe van Jesus. Hy kon die duiwel telkens antwoord vanuit sy herinnering aan die Skrif, spesifiek uit die wet, soos die Gees dit deur Moses en ander skrywers neergepen is (Deut 8:3; 6:16; 6:13).
Jesus volg hier die voorskrif van die Ou Testament na, soos die Psalmis sê: “Ek het u woord in my hart gebêre.” (Ps 119:11). Daarom kon Hy in die uur van sy grootste versoeking die aanslag op Hom deur die woorde van die Skrif die hoof bied.
Paulus het dit self nagevolg in sy bediening, soos die Gees die Skrif lewend gemaak het vir hom: “Daarvan spreek ons ook, nie met woorde wat die menslike wysheid leer nie, maar met dié wat die Heilige Gees leer, sodat ons geestelike dinge met geestelike vergelyk.” (1 Kor 2:13).
En maak dit die reël vir alle gelowiges in hulle stryd teen die Bose. Die woord van God is soos ‘n swaard wat ‘n gelowige weerbaar maak in die stryd om die waarheid: “En neem aan die helm van verlossing en die swaard van die Gees—dit is die woord van God.” (Ef 6:17).
Dit is waarom die Here Jesus ons kan aanspoor om op die werk van die Heilige Gees te vertrou, want Hy sal op ‘n goddelike manier in ons werk om ‘n getuie van die evangelie te wees.