'k Eb 't te pakke!
Neeje, nie de griep of “`n snotvalling” zowasse in Bels zegge, mar `t belonnekesblaze! `t Kwam zo. In `t nevezaaltje van De Dobber sta d`al sins jaar en dag `n kloon om de kinders te vermake. Eerst was da Kloontje `Enk, mar die is ondertusse n`opgevollegd deur Kloon Tjo-Tjo. Da zag ik op `n vetteg aanplakpepierke neve n`t amburreger-loket. Da makte de keus moeielek: `n vette n`ap of Tjo-Tjo. Ik koos de Kloon.
Ik zocht dus `n kloon, mar ik von `n uit de kluite gewasse nar. Z`n vrolek gesmienkte gezicht paste krap in z`n kapke. Rommetom krioelde n`t van de kleine jong die mar één ding wilde: `n andgeknòòpt belonneke. Ik docht: “Ik knòòp `n gesprek aan!”
Ik mot zegge: wa`k zag makte diepe n`indruk op mijn. Vanuit z`n binnezak trok t`ie eerst `n soort van leeggelòòpe leeglòòper tevoorschijn, meer `n olle serpentiene. Rap dee t`ie `t tutje n`over `n kopere pepke en de leeglòòper zwol op tot `t fermaat verse leverworst. Sakkerju! Mar toen begon `t knòòpe. Mee veul gepiep en gekraak wier die worst vakkundeg de nek omgedraaid, opgerekt, truggevouwe en afgeknepe. Voila! `n Zwaard!
`t Kulleke datte bestelling ad gedaan, keek mee glinster-ogskes naar z`n nuuwe spullegoed. “Tja”, zee `t belonne-narreke, “da wille ze tegeswoordeg ammaal: `n zwaard, zellefs de meskes!” Me keke same naar de kleine jong die buite mekaar middelééuws gillend achternaar zate rond `t plaszuiltje. Ik vroog: “Mag ik `t ok `s perbere?” “Ik vin zo`n ond wel leuteg!” “Bè jot!”, zee t`ie en trok weer zo`n lange leeglòòper uit z`n zak. “Op dì knopke douwe n`en late vollòòpe!” Metta leste zouw ik gin moeite n`ebbe; me stonne n`ommes in `n kefee.
De ròòje belòn zwol razendsnel van knakworst tot komkommer. “OOW!, sebiet klap t`ie!”, zee `t narreke. “Nouw motte eerst z`n pòòtjes vouwe, kek zó!” Makkelek prate! Ik draaide die worst z`n nek om. Verrèk, `t ging! Nouw nóg `n kirke voor z`n andere pòòt. Ik vrong en wurregde die belòn tot ik twee ongelijke ronde belonnekes over ad, onderaan die lange vuurròòie worst…
En mee kom mijn vrouwke da Dobber-filiaal binne. Ik kreeg `n kleur as die belòn. Da narreke n`ok, mar die was gesmienkt. Één blik was voldoende. “Me gaan naar uis”, beet ze, “schaam d`oeweige, mè d`al die kleine jong d`r bij!” De belonnekesnar keek mijn mè meelij aan. “Vollegende keer toch mar `n zwaard?”, zee t`ie mee `n grijns die nie gesmienkt was.