Rugby is ’n sportsoort wat so diep in die Afrikanerkultuur gewortel is soos die NG Kerk en is al lank ’n erkende simbool van manlikheid binne hierdie kultuur. Dit behoort dus geen verrassing te wees dat rugby ook in die wêreld van die film ’n prominente indikator van sukses en manlikheid is nie.
Gegewe die gewig van die interaksie tussen Reghart en Fafa sou ek verwag het dat die fokus sterker op hul verhouding is. Die sogenaamde bromance waarvan die koerante hier praat, is egter net wensdenkery. Dit is ’n tema wat ’n rugbyfilm verseker nog in die toekoms moet aanraak, maar hier is daar nie ’n spoor van sulke waaghalsigheid nie. Nee, die film bly ernstig, dalk soms heeltemal te ernstig, gefokus op die Maria-figuur wat Lize, die kindertuinonderwyseres, verteenwoordig en haar verlossingsrol in Reghart se lewe. In die ander storielyn is rugby die groot katalisator wat Fafa laat besef dat daar lewe is ná die verlies van ’n geliefde.
Aan die tegniese kant is klank soms ’n probleem en veral die spesiale klankeffekte is benede peil: Wanneer houe gegooi word, klink dit soos iets uit ’n videospeletjie, keer op keer dieselfde generiese vuishou, en ander klanke is weer so hard dat hulle herinner aan die berugte toneel in die film-in-’n-film in Singin’ in the Rain,waar die mikrofoon op die verkeerde plek geplaas word en ’n ligte tikkie op die skouer klink of iemand behoorlik gemoker word.
’n Pluimpie gaan egter aan die akteur Izak Davel, wat, met sy vinger op Reghart se pols, kies om altyd eerder teruggetrokke as oorgretig te wees met sy spel. Reghart is ’n moeilike karakter om vas te pen en Davel kry dit reg om die fyn balans tussen rebelsheid en skugterheid te loop en ’n sekere kwetsbaarheid te laat deurskyn wat nie maklik is nie.
En dis ook reg so. Ons het sulke films nodig, maar ek sal hoop dat toekomstige films oor hierdie onderwerp sommige temas ’n bietjie meer omvattend sal hanteer en veral sal fokus op die menslikheid van die uitbeelding eerder as die oorwerkte, beskrywende dialoog van die draaiboek.