Hou ’n mens in die gedagte die heerlike angs wat grillerige verhale by die mens ontketen, verbaas dit jou dat “Strandjutwolf” van Van Wyk Louw en “Woknakwyf” van Peter Blum nie ook in bloemlesings voorkom nie. Natuurlik hoef die kind nie alles te verstaan wat hy lees nie – jy kan ook dít geniet wat jy nie verstaan nie, soos ek tot die huidige dag toe kan getuig. Roep maar net “Woknakwyf!” en ek begin skree.
Het ek vir ’n algemene publiek geskryf toe ek op 75 weer kinderverse begin skryf het? Dalk; maar ek was ook deurentyd in gesprek met die kind wat ek eenmaal was, hopelik nooit patroniserend nie.
Ek moet eerlik beken dat ek baie daarvan hou as grootmense ook van my kinderverse hou. Ek het op ’n keer as nagedagte by ’n brief ’n kindervers aan Elzabé Zietsman gestuur, en tot my grootste verrassing laat sy my weet dat sy “Towermantel” vir Rocco de Villiers gegee het, wat dit as tango getoonset het, en nou is dit ferm in die Zietsman-repertorium en reeds in 2010 in The Theatre on the Bay uitgevoer. Hiermee het sy, sonder dat sy dit so bedoel het, ’n fyn hangbrug gespan van kindervers na grootmensteks.
Hoeveel kinderverse wat vandag geskryf word, het straks begin met die skrywer se herinnering aan ’n vers wat hy in sy kindertyd opgesê het; ’n magiese bloudruk soos: