Montessori-tegniek - Inligting - 2022
Die Montessori-metode is 'n stelsel van pedagogiese onderwys wat voorgestel is deur die Italiaanse onderwyser, dokter, wetenskaplike Maria Montessori (die stelsel is sedert 1906 in werking gestel).
Die metodologie is gebaseer op die individuele benadering van die onderwyser tot die kind: die kind kies gedurende die hele opleiding die didaktiese materiaal en die tydsduur van die lesse en ontwikkel in sy eie ritme en rigting.
Die kern van die Montessori-metode lê in die fokus op die behoeftes, die vermoë van almal, en die begeerte om deel te neem aan volwassenes se lewe aan te moedig. Die motto van hierdie benadering is: "Help my om dit self te doen."
Wanneer 'n nuwe verskynsel ontstaan ​​of verskyn in 'n samelewing wat fundamenteel verskil van algemeen aanvaarde norme, word dit onmiddellik toegegroei met gerugte en mites, omdat daar nie genoeg inligting daaroor is nie. Dieselfde het gebeur met die Montessori-pedagogiek, wat in die 90's in Rusland begin ontwikkel het.
Onderwysers wat met die nuwe metode werk, moes misverstande en vooroordele van amptenare, ouers en hul kollegas oorkom. Mense wat 'n nuwe benadering tot die grootmaak van kinders gebruik, kan dus net kalm bly en aanhou werk om die vrug van arbeid te bewys dat die metode bestaan. Kom ons kyk na wat die Montessori-pedagogiek is, en terselfdertyd sal ons 'n paar mites daaroor ontneem.
Montessori-pedagogiek is slegs vir verstandelik gestremde kinders. Nie seker op die manier nie. Maria Motessori begin haar mediese loopbaan in 1896. Haar eerste pasiënte was inderdaad kinders met ontwikkelingsagterstand. Maria het tot die slotsom gekom dat die gevolgtrekking gekom is dat vir alle kinders eerstens 'n spesiale ontwikkelingsomgewing nodig is, waarin kennis oor die wêreld deur standaarde weerspieël sal word. Montessori het die wetenskaplike werk van die Franse psigiaters Edouard Seguin en Gaspard Itard begin bestudeer. As gevolg hiervan het ek tot die gevolgtrekking gekom dat verstandelike vertraging meer 'n pedagogiese probleem is as 'n mediese probleem. Maria Montessori, op grond van die werke van Edouard Seguin en haar eie ervaring, ontwikkel haar eie unieke metode om met vertraging met kinders te werk. Later begin sy die pedagogiek bestudeer om met gesonde kinders te werk. Montessori het sy metodologie in 1906 begin bekendstel. Haar hipotese oor die moontlikheid van die kind se selfontwikkeling is in die praktyk bevestig. Maria Montessori se metodes het 'n positiewe invloed op die ontwikkeling van dinamiese gestremde sowel as gesonde en selfs begaafde kinders. Die kind verstaan ​​die materiaal op sy eie spoed, en die onderwyser wat volgens die Montessori-stelsel werk, help hom hiermee. Elke individuele benadering is die hoofbeginsel van die genoemde metode.
Vroeë leer is die doel van Montessori-onderwys. In groepe word die belangstelling van die kind in klasse voortdurend aangewakker, leer die kind vreugdevol. Daarom begin baie kinders redelik vroeg skryf en lees. Maar die doel, vanuit die oogpunt van Maria Montessori, is die verwesenliking van die potensiële vermoëns van die kind, onderrig van onafhanklikheid, selfvertroue.
Montessori-pedagogiek is nie amptelik nie; dit is nie 'n volwaardige plaasvervanger vir algemeen aanvaarde onderrig nie. Ja dit is. Die Montessori-tegniek is buiteprogrammaties. 'N Individuele benadering word vir elke kind ontwikkel, met inagneming van die behoeftes en moontlikhede. Boonop probeer die onderwyser nie onderrig gee nie, maar skep hy voorwaardes vir die volle bevrediging van die behoeftes van die student. Die kind is heeltemal in die aktiwiteit gedompel. Kinders wat hierdie metode bestudeer, lees en skryf op 4-5-jarige ouderdom, en op 6-7-jarige ouderdom, doen hulle maklik wiskundige bewerkings met meer-syfergetalle en maak verslae. Gegradueerdes in Montessori leer maklik en kan onafhanklik werk.
Die Montessori-stelsel het hul oorsprong in Italië en is nie geskik vir kinders in die post-Sowjet-ruimte nie. Vir sewentig jaar het hulle 'n 'Sowjetman' in ons grootgemaak en ons gestraf vir die vermoë om onafhanklik te dink en ons van individualiteit ontneem. Dit is toe dat hierdie mite ontstaan ​​het. In die Sowjetunie is die Montessori-skole gesluit (die eerste kleuterskool volgens die Montessori-stelsel het in 1913 begin werk, en reeds in 1926 het die People's Commissariat of Education of the USSR die gebruik van die Montessori-metodologie verbied) omdat die Montessori-pedagogiek as vreemd vir die Sowjetkultuur geposisioneer is. In werklikheid is hierdie tegniek buite die grense, die sosiopolitieke stelsel, die vlak van kultuur, mentaliteit en ander opgelegde konvensies. Dit is geskep en getoets op kinders van verskillende nasionaliteite. En dit is bedoel vir die kinders van die hele wêreld om eerstens vry te voel van enige konvensies en hindernisse.
Montessori is 'n kunsmatige omgewing wat oorversadig is met voorwerpe wat 'n kind nie kan leer om in die regte wêreld te leef nie. Die pedagogiek van Maria Montessori is regtig omgewingspedagogiek. Daar is geen basiese hulpmiddels wat ons almal ken nie: bord, lessenaar, handboek. Maar die klem val op 'n verskeidenheid opvoedkundige hulpmateriaal, klassiek en selfgemaak, wat die behoeftes van die kind in die bestudering van die wêreld rondom hom kan bevredig, om die vaardighede van lees, skryf, wiskunde, die ontwikkeling van fyn motoriese vaardighede, geheue, konsentrasie van aandag, kreatiewe denke, verbeelding, sensoriese gevoelens, asook die bemeestering van die vermoë om met materiaal te werk. Daarbenewens leer die kind om onafhanklik te dink en sy eie keuse te maak, om vir homself verantwoordelik te wees, om met die opinies van ander te reken. Dit is hierdie kennis, vermoëns en vaardighede wat vir hom nuttig sal wees in die verdere sosiale lewe.
In Montessori-pedagogiek is daar geen kreatiwiteit nie, daar word amper geen tyd aan teken, musiek, ens. Gegee nie, slegs materiaal word volgens die gegewe reëls uitgevoer. Nee dit is nie. Kinders doen alles nie in opdrag van die onderwyser nie, maar op grond van hul eie behoeftes: hulle teken, beeldhou, ens. Daarbenewens word musiekklasse in groepe aangebied waarin kinders sing, dans en speel oomblikke gebruik word. As kinders met didaktiese materiaal werk, toon kinders kreatiwiteit - die onderwyser toon immers slegs die aksie-algoritme vir die verdere onafhanklike werk van die kind.
Dit is onmoontlik om gelyktydig met kinders van verskillende ouderdomme te werk. Die ouer mense sal die kleintjies aanstoot gee of na hul peil buig. Kinders van verskillende ouderdomme studeer in groepe. Die tegniek is hierop gebaseer. Die Montessori-groep is 'n prototipe van 'n gesin waar die ouderlinge die jonger kinders help (kinders van die gesin is immers ook van verskillende ouderdomme en dit belemmer nie die ontwikkeling van elke kind nie). Dit is 'n addisionele aansporing vir die self-opvoeding van ouer studente. U moet immers oor sekere kennis en vaardighede beskik om 'n jonger kind aan te toon, te leer. En kinders hou van die rol van 'onderwyser'. Boonop word die gedrag van die ouer kameraad in die leerproses 'n model vir die jonger mense. Die kind leer verskillende sosiale rolle speel, nie om konflik te voer nie, dit verryk sy sosiale ervaring.
Kinders in Montessori-groepe speel nie. Speel in die Montessori-metode word nie as sulks ontken nie - dit beteken die proses om die wêreld te ken. Kinders hou baie daarvan om te doen wat volwassenes doen in die alledaagse lewe: skottelgoed was (ma lyk), spykers hamer (soos pa doen), speel met huishoudelike artikels (potte, panne, ens.), Voel hoe hulle betrokke is by 'n sinvolle volwassene. aktiwiteite. Terselfdertyd ontwikkel die kind verantwoordelikheid, onafhanklikheid en respek vir dinge. Volwassenes probeer daarenteen die kind na die speelgoedwêreld oorplaas en wonder waarom kinders so vinnig verveeld raak. Die kind het natuurlik speelgoed nodig, maar slegs vir rus vanaf die hoofaktiwiteit. Daarom is daar in Montessori-skole ook hoeke met gewone speelgoed.
Montessori-kinders het spraak wat sleg ontwikkel het, aangesien die onderwyser min praat. In die klaskamer word genoeg tyd bestee aan die ontwikkeling van spraak. Die onderwyser lewer ook verskillende aanbiedings, praat figuurlik, probeer om die horison en woordeskat van kinders uit te brei. Dan probeer die kind dit weergee. Die ervaring van openbare praatjies, wat 'n kind in groepe kry, help hom om meer selfversekerd te voel, sy horisonne te verbreed, leer hom om sy gedagtes duidelik uit te druk.
Maria Montessori hou nie van sprokies nie, daarom het sy dit nie vir kinders gelees nie. Dit is waar. Destyds in Italië was sprokies nogal eienaardig: hulle het nie 'n gelukkige einde gehad nie, daar was min vriendelikheid. Daarom het Maria voorkeur gegee aan verhale oor die geheime van die natuur, flora en fauna, oor die ontwikkeling van die wêreld, wat op wetenskaplike feite gebaseer was. In ons kultuur leer sprokies baie, hulle is vriendelik en helder, daarom word hulle ook in die klaskamer gebruik saam met wetenskaplike verhale. Dit is nie in stryd met die beginsels van Montessori-pedagogiek nie.
Montessori-kinders leer nie sosialiseringsvaardighede nie, aangesien hulle dikwels outonoom leer. Die praktyk toon dat dit nie die geval is nie. 'N Kind wat hierdie metode beoefen, word meer sosiaal, gebalanseerd, vriendelik en pas vinnig by 'n onbekende omgewing aan, namate kinders verskillende sosiale kontakte en aktiwiteite ervaar.
Enersyds gedra kinders in die klas op 'n onnatuurlike manier, soos spesiaal opgeleide kinders. Aan die ander kant is daar in Montessori-skole volkome vryheid, geen reëls nie. Maria Montessori beskou dit as 'vryheid-in-dissipline'. In die klas kan u alles doen wat nie ander kinders en die omgewing benadeel nie. Andersins is daar 'n volledige vryheid van optrede: die gebruik van Montessori-tegnieke maak kinders "kweekhuis", wat hul aanpassing in die ope wêreld bemoeilik. Om hierdie mite te ontwyk, is dit genoeg om 'n analogie met 'n groentetuin te trek. 'N Persoon ontkiem plante in 'n venster, beskerm deur 'n ligte en warm plek. Nadat die spruit in die grond uitgeplant is, wortel dit suksesvol. Maar as die plant oorspronklik in die grond geplant is, is dit moontlik en sal dit sterker word, maar nie al die plante verduur die swaarkry van die eerste oomblikke van die lewe nie. So is dit met kinders. Deur hulle volgens die Montessori-metode groot te maak, berei opvoeders hulle eintlik voor vir die lewe, waar kinders sterker uitgaan, gereed is om probleme te ondervind.
Die gebruik van Montessori-tegnieke maak kinders "kweekhuis", wat hul aanpassing in die ope wêreld bemoeilik. Deur hulle volgens die Montessori-metode groot te maak, berei opvoeders hulle eintlik voor vir die lewe, waar kinders sterker uitgaan, gereed is om probleme te ondervind.