Die hele wêreld is vol lyding.
Terwyl ek op die rand van die swart fluweelstoel in die krijtwit, steriele kantoor gesit het, het my hart gebind soos ek gewag het op 'n dokter wat ek nie wou ontmoet nie. Die deur het oopgeswaai, en 'n krijt-wit radioloog het ingeskryf en my aangespoor om terug te sit. Ek het begin verstik, en trane van senuweeagtige afwagting het my oë oorstroom. En toe het dit gelyk asof ons in 'n swart-en-wit 16mm-film van my lewe vasgevang is, 'n skrikwekkende, surrealistiese film - die soort vreemde avant-garde Andy Warhol het in die '60s' gebruik.
Daar was geen geluid nie, maar die spookagtige dokter het die woorde uitgespreek, "Jy het kanker. "In Warhol styl die film, gepas met die titel Kanker, is geprojekteer op donker mure - en dit het my storie gewys. Toe het die projektor geklik en gespoeg en stil geword. Skielik het my storie gelyk van die spoel afgegly en was in die kelder van my gedagtes soos lintjies van ongesonde, beskadigde film. Kan hierdie film - my storie - herstel word?
Een week later het ek by die kantoor van 'n hoogs aanbeveel, hoogs gegradeerde chirurg gekom. Ek het vertrou dat sy op kort skaal 'n klein knopie van die dieptes van my linkerbors kon verwyder. Dit was immers vroeë stadium kanker. Kort, petite, goed geknip, die dokter het die kamer binnekom met haar assistent, 'n meisie half haar ouderdom, maar twee keer haar grootte. Die chirurg het lankal by my skanderings gekyk voordat ek na my toe gegaan het. "Ek dink dit sal die beste wees as ons daardie linker hondjie afbreek - en ek wil hê jy moet ernstig oorweeg om albei die hondjies af te slaan."
"Praat ons oor my borste?" Het ek gevra.
'N Uur later was ek in die foetale posisie op die koue teël van my kombuisvloer gekrul en my heen en weer gevang en gevang in my onderdrukking. Gedagtes draai buite beheer. Verdrink. My arms het begin vlam, want ek was onseker dat ek 'n oorvloed van vrae en vrese kon swem, onduidelik dat ek dit sou doen. Onvoorbereid, verwonderd, het ek by die ongeveer 230,000-vroue in die Verenigde State aangesluit wat elke jaar leer dat hulle borskanker het. My man was 'n duisend myl weg op 'n sakereis. Dit was na 6: 00 PM, en die laaste sonstrale verdwyn uit die winterhemel. Duisternis het my geswel.
Het jy jou eie traumatiese gebeurtenisverhaal?
Was jy al ooit daar - deur die traumatiese gebeurtenis op die grond geslaan? Wakker geword een oggend as iemand wat jy geweet het en in die midde van jou besige dag het dit alles skielik verander? In my geval was ek 'n kollege skryf onderwyser met 'n vrag vraestelle om te gradeer en 'n verjaarsdagpartytjie om vir my pa te beplan, maar onverwags het ek by die stam van die getraumatiseerde vroue aangesluit. Hoe kan ek hierdie verandering hanteer? Met pille? Met 'n paar glase wyn? Kan ek 'n prop trek en die lug laat uitkom sodat ek kan deflate en begin al oor? Kan ek 'n skakelaar flip en net herlaai?
Het jy jou eie Ek-nie-glo-dit-is-gebeur-tot-my-storie? Ek wed dat jy dit doen.
Nadat ek 'n paar weke lank rondgeloop het, het ek begin praat met ander oorlewendes van trauma - veterane, kankerpasiënte, studente, skrywers en vriende wat stories gehad het wat die lug uit hul longe gesuig het en hulle in die onderdrukkings laat vashou het. . Stories wat hulle laat voel asof hulle besig was om te verdrink, nie eens seker dat hulle sou oorleef nie.
Daar was die storie van 'n baba wat gebore is met 'n vervormde, oormatige kop. Die verhaal van 'n man wat sonder 'n woord gelos het. Die storie van 'n beste vriend wat op 'n plofstof in Afghanistan getref het en sy ledemate verloor het. Die verhaal van die jong vrou wat geleer het, het haar borskanker gevorder terwyl sy haar pasgebore baba in haar arms gehou het. Die verhaal van 'n kollega wat 'n huis as vriend binnekom en as verkragter verlaat het. Die verhaal van 'n man wat in die see gekom het en nooit uitgekom het nie. Die verhaal van 'n eerste-grader wat in 'n kas met sy eweknieë en onderwysers weggesteek het, net om brutaal doodgeskiet te word deur 'n tiener kwaad geword. Ek het uiteindelik meer as honderd skrywers ondervra - 'n bekende, meestal nie.
Ons het almal moeilike stress-gevulde verhale
En ek het geleer dat ons almal moeilike stories het - tragies, traumaties en stresvol. Soms breek ons ​​pyn uit die somtotaal van emosionele treffers wat ons daagliks neem: die alarm wat nie gebring het nie, die oortrokke tjek, die verlore opdrag, die gebreekte glase, die blou skerm op die rekenaar en die gebreekte buffer. As jy 'n storie het wat die lug uit jou gesuig het en jou laat voel asof jy onder gaan, kan jy jou pad op en uit 'n hartverskeurende trauma of die stortvloed van klein uitdagings wat ons daagliks ervaar, opskryf. bedreig ons welstand.
Toe ek die eerste keer geleer het dat ek kanker gehad het, het ek geweet ek het 'n lewensbedreigende situasie in die gesig gestaar, en ek het die besluit geneem - soos baie mense deur trauma uitgestort het - om my lewe te herskryf. Verander dit alles. Ek was op die punt om my eerste operasie in die gesig te staar, en bestraling sou volg. Ek sou nie dieselfde persoon wees wat ek voor hierdie ervaring was nie. Met beide 'n onderwyserspensioen en 'n ondersteunende man het ek besluit om voltydse werk te verlaat en myself te herbevestig. Ek het dit gedoen deur te lees, te ondersoek, te dink, te mediteer, te verbind, met vriende te praat, te loop, musiek te luister, te bid, my familie te omhels, en deur te skryf - in 'n helderrooi, het ek KANKERJAAR. Elke stuk van hierdie reis het saak gemaak, maar my skryf het my gered.
Na jare se onderrig en dekades van die uitdagings van die lewe, het ek my ou pad verlaat en 'n nuwe een gevind, 'n pad wat ek sou begin loop toe ek die oggend ná my tweede operasie wakker geword het, die een waartydens ek albei my borste verloor het . 'N Dubbele mastektomie. Op daardie oggend, met narkose wat nog deur my are verdring, het ek myself in my rooi joernaal gekrabbel, maar ek het die vreemde gevoel gehad dat ek buite myself was, afkyk na my skryf.
Die surrealistiese aard van hierdie beeld betower my, vir die vrou se woorde - my woorde - was van die diepste plek in my af. Vanuit hierdie afstand kon ek sien dat ek die afgelope paar maande 'n vrou was wat in die afgelope paar maande groot hoeveelhede geskryf het om haarself op te lig, om te styg bo die proewe wat kanker haar gegee het. En dit het my geslaan, my woorde het 'n ongekende krag gehad om my te genees. Om my te verander. 'N Sagte golf was om oor my te was. 'N Golf van ontsag. Want die heelal was vir my 'n skynsel, 'n insig. Dit gefluister, "Ons skryf kan ons verander."
En in daardie oomblik het ek geweet ek moes na my intuïsie luister, hardloop met my woorde en skryf van my hart om die wysheid wat hierdie glans aangebied het, te vang.
En so is hierdie boek gebore. Gebore uit my oortuiging dat ons persoonlike skryfwerk, wat dikwels "ekspressiewe skryfwerk" genoem word, ons kan genees en verander. Gebore uit die wete dat 81 persent van ons glo ons het 'n boek in ons. 'N Storie om te vertel.
Aanvanklik het hierdie reis my na my persoonlike joernale gelei, waar ek die krag van my eie skryfwerk ondersoek het. Hier is my lewe in detail uitgespel, en ek het keer op keer gesien, storie na storie, daardie skrif het my gegrond. Het my heeltemal gemaak.
Na dertig jaar van skryf aan hoërskool- en kollegestudente het ek geweet dat wanneer ons ons stories uit die hart vind, en as waarsoekers, ons onsself verander. En hierdie verandering kom nie net uit persoonlike joernaalskrywing nie. Ek het dit gesien in honderde studente-opstelle en stories en gedigte, skrifte en artikels, blog-inskrywings en memoires en boeke, beide fiksie en nie-fiksie. Ons ekspressiewe skryfwerk - skryf oor ons gedagtes, gevoelens en ervarings - definieer ons. Ons woorde skep ons. Ons stories skep ons.
En ons skryfwerk kan ons weer skep.
Deel die stories wat ons moet vertel
Veterane, kankerpasiënte, studente en skrywers van alle vlakke van die lewe het vorentoe gegaan om met my te deel "die storie wat hulle moes vertel." Hierdie onbesonge helde het die stories herbou wat hul lewens verwoes het. En hulle leer ons hoe om dit te doen deur ons stilte te breek, ons stemme te vind en ons persoonlike stories te redigeer. Dit maak nie saak as jy het nie nooit verken skryf of opgetel 'n tydskrif. Selfs 'n beperkte hoeveelheid persoonlike skryfwerk kan u lei tot persoonlike verandering. eenvoudig vertel jou storie help.
Soos ek gewerk het met individue wat gevang is in 'n trauma, siekte of verlies, het dit duidelik geword dat daar vyf stadiums van skryfwerk was om te genees en te verander. Alhoewel daar geen definitiewe bevel aan hierdie stappe is nie, is 'n patroon gewoonlik oppervlakkig:
1. Ervaar jou pyn en hartseer.
2. Breek jou stilte en vind jou stem.
3. Aanvaar en deel 'n moeilike of gebroke storie saam.
4. Vind betekenis of maak sin van hierdie gebeurtenis of storie.
5. Herskryf jou storie en vind maniere om weer met jou welsyn te koppel.
Ons lewensreis word gevul met uitdagings
Die doel van hierdie boek is om jou te leer hoe om jou stories en jou skryfwerk te vind en te gebruik om jou probleme nie net hanteerbaar maar sinvol te maak nie. Selfs te midde van ons probleme kan ons woorde vind wat ons sal help verken, bewus wees, groei en 'n beter leefwyse skep. Ons kan skok en trauma in die gesig staar, ons stilte omhels en ons pad terug vind na ons woorde, 'n pad deur ons probleme vind. Enigeen, selfs diegene wat nog nooit geskryf het nie, kan 'n skryfpraktyk of storieverdelingpraktyk begin.
Huidige neurowetenskap toon hoe ons brein doeltreffend op ons stories hardloop. Verhale help ons om ons identiteite te skep, ons karakter te skep en om ons probleme op te los. Ons persoonlike stories en skryf lei tot persoonlike verandering. Ons kan traumatiese gebeure navigeer deur ons stilte te breek, ons gedagtes te laat vashou, ander perspektiewe te omhels en ons moeilike ervarings te wysig om nuwe maniere te skep om onsself te verstaan. Dit kan ons bemagtig om diepgaande persoonlike groei te ervaar.
Ons persoonlike skryfwerk kan werk om ons te help om vorentoe te beweeg in die moeilikste omstandighede, insluitende trauma, siekte en die dood. Soos die storievertellers in hierdie boek hul stories verander het, en dikwels hul lewens, het hulle hul veerkragtigheid aangepak en het hulle dikwels 'n bietjie persoonlike kreatiwiteit beleef.
Dit is die geskenke wat ek hoop dat hierdie boek aan jou gee - die krag om jou stem te vind, die vermoë om jou storie te verander wanneer dit nodig is, en die welsyn wat voortspruit uit hernude betekenis, veerkragtigheid en kreatiewe lewe.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Selfhelp > Wanneer die lewe jou suurlemoene gee, haal jou pen op