Europeërs het in die streek aangekom met die reis van Amerigo Vespucci in 1502. Die Spaanse seevaarder Juan Diaz de Solias het in 1516 die huidige Argentinië besoek. Spanje het in 1580 'n permanente kolonie op die terrein van Buenos Aires gevestig, hoewel die aanvanklike nedersetting hoofsaaklik oor land vanaf Peru was. Die Spaanse het Argentinië verder in hul ryk geïntegreer deur die vise -koninklikes van Rio de la Plata in 1776 te vestig, en Buenos Aires het 'n bloeiende hawe geword. Buenos Aires verklaar formeel onafhanklikheid van Spanje op 9 Julie 1816. Argentinië eerbiedig genl Jose de San Martin, wat 'n veldtog in Argentinië, Chili en Peru as die held van hul nasionale onafhanklikheid voer. Na die nederlaag van die Spaanse, het sentralistiese en federalistiese groepe 'n lang konflik onderling gevoer om die toekoms van die land te bepaal. 'N Moderne grondwet is in 1853 afgekondig, en 'n nasionale eenheidsregering is in 1861 gestig.
Twee magte saam om die moderne Argentynse nasie aan die einde van die 19de eeu te skep: die bekendstelling van moderne landboutegnieke en integrasie van Argentinië in die wêreldekonomie. Buitelandse investering en immigrasie uit Europa het hierdie ekonomiese revolusie gehelp. Belegging, hoofsaaklik Brits, het gekom op gebiede soos spoorweë en hawens. Net soos in die Verenigde State, kom die migrante wat gewerk het om die hulpbronne van Argentinië te ontwikkel-veral die westelike pampas-van regoor Europa.
Van 1880 tot 1930 het Argentinië een van die tien rykste lande ter wêreld geword op grond van 'n vinnige uitbreiding van die landbou en buitelandse investering in infrastruktuur. Konserwatiewe magte het die Argentynse politiek oorheers tot 1916, toe hul tradisionele teenstanders, die Radikale, beheer oor die regering gekry het. Die radikale, met die klem op regverdige verkiesings en demokratiese instellings, het hul deure oopgemaak vir die vinnig groeiende middelklas van Argentinië sowel as vir groepe wat voorheen van die mag uitgesluit was. Die Argentynse weermag het in 1930 die bejaarde radikale president Hipolito Yrigoyen uit die mag gedwing en nog 'n dekade van konserwatiewe bewind ingelui. Deur bedrog en geweld te gebruik wanneer dit nodig was, het die regerings van die dertigerjare probeer om die strome van ekonomiese en politieke veranderinge te beperk wat uiteindelik gelei het tot die opkoms van Juan Domingo Peron (geb. 1897). Nuwe sosiale en politieke magte was op soek na politieke mag, insluitend 'n moderne militêre en arbeidsbewegings wat uit die groeiende stedelike werkersklas ontstaan ​​het.
Die weermag het die konstitusionele regering van Argentinië in 1943 verdryf. Peron, destyds 'n leërkolonel, was een van die leiers van die staatsgreep, en hy het gou die regering se dominante figuur geword as minister van arbeid. Verkiesings het hom na die presidentskap gebring in 1946. Hy het aggressief beleid gevolg wat daarop gemik was om die werkersklas te bemagtig en het die aantal vakbondwerkers aansienlik uitgebrei. In 1947 kondig Peron die eerste vyfjaarplan aan op grond van die groei van nywerhede wat hy genasionaliseer het. Hy het gehelp om die kragtige Algemene Konfederasie van Arbeid (KWB) te stig. Peron se dinamiese vrou, Eva Duarte de Peron, bekend as Evita (1919-52), het 'n sleutelrol gespeel in die ontwikkeling van ondersteuning vir haar man. Peron het herverkiesing in 1952 gewen, maar die weermag het hom in ballingskap gestuur in 1955. In die 1950's en 1960's het militêre en burgerlike administrasies mag verhandel, met beperkte sukses probeer om die verminderde ekonomiese groei en voortgesette sosiale en arbeidsbehoeftes te hanteer. Toe militêre regerings nie in die laat 1960's en vroeë 1970's die ekonomie laat herleef en eskalerende terrorisme onderdruk nie, was die weg oop vir Peron se terugkeer.
Op 11 Maart 1973 het Argentinië vir die eerste keer in 10 jaar algemene verkiesings gehou. Peron is verhinder om op te tree, maar kiesers kies sy stand-in, dr. Hector Campora, as president. Peron se volgelinge het ook 'n sterk meerderheid in beide kongreshuise gehad. Campora het in Julie 1973 bedank en die weg gebaan vir nuwe verkiesings. Peron behaal 'n beslissende oorwinning en keer terug as president in Oktober 1973 met sy derde vrou, Maria Estela Isabel Martinez de Peron, as vise -president. Gedurende hierdie tydperk het ekstremiste links en regs terreurdade uitgevoer met 'n frekwensie wat die openbare orde bedreig het. Die regering het 'n aantal noodbesluite geneem, waaronder die implementering van spesiale uitvoerende gesag om geweld te hanteer. Dit het die regering in staat gestel om persone sonder beperking onbepaald in die tronk te sit.
Peron sterf op 1 Julie 1974. Sy vrou volg hom op in die amp, maar 'n militêre staatsgreep het haar op 24 Maart 1976 uit sy amp verwyder en die weermag formeel mag uitgeoefen deur 'n junta wat uit die drie diensbevelvoerders bestaan ​​het tot 10 Desember 1983. Die gewapende magte het streng maatreëls teen terroriste toegepas en baie word vermoed dat hulle hul simpatieke is. Hulle het die basiese orde herstel, maar die menslike koste van wat bekend gestaan ​​het as 'El Proceso' of die 'Vuil Oorlog' was hoog. Konserwatiewe tellings noem tussen 10 000 en 30 000 mense as 'verdwyn' gedurende die periode 1976-1983. Ernstige ekonomiese probleme, toenemende aanklagte van korrupsie, openbare weersin in die lig van menseregteskendings en laastens die land se nederlaag in 1982 deur die Verenigde Koninkryk in 'n onsuksesvolle poging om die Falkland/Malvinas -eilande in beslag te neem, alles saam om die Argentynse militêre regime in diskrediet te bring. Die junta het die verbod op politieke partye opgehef en geleidelik basiese politieke vryhede herstel.
Demokrasie keer in 1983 terug na Argentinië, met Raul Alfonsin van die land se oudste politieke party, die Radical Civic Union (UCR), wat die presidentskap wen. Drie algemene verkiesings het in die volgende 16 jaar gevolg-'n merkwaardige prestasie in die Argentynse politieke geskiedenis-met die kandidaat van die Justicialist Party (PJ), Carlos Menem, wat twee gewen het en die Fernando De la Rua van die UCR.
Op 30 Oktober 1983 gaan die Argentyne na die stembus en kies Raul Alfonsin, van die Radical Civic Union (UCR), as president. Hy het 'n ampstermyn van 6 jaar begin op 10 Desember 1983. In 1985 en 1987 het groot opkoms vir middeltermynverkiesings 'n volgehoue ​​openbare steun vir 'n sterk en kragtige demokratiese stelsel getoon. Die regering wat deur die UCR gelei is, het stappe geneem om 'n paar van die dringendste probleme van die land op te los, insluitend die verantwoording van diegene wat tydens militêre bewind verdwyn het, die burgerlike beheer van die gewapende magte tot stand gebring het en demokratiese instellings gekonsolideer het. Die versuim om endemiese ekonomiese probleme op te los en 'n onvermoë om die vertroue van die publiek te behou, ondermyn egter die doeltreffendheid van die regering in Alfonsin, wat sy amp ses maande vroeër verlaat het nadat die Peronist -kandidaat Carlos Saul Menem die presidentsverkiesing van 1989 gewen het.
President Menem het peso-dollar-pariteit (omskakelbaarheid) in 1992 opgelê om die rug van hiperinflasie te breek en verreikende markgebaseerde beleid aanvaar. Menem se prestasies was onder meer die aftakeling van 'n web van proteksionistiese handels- en besigheidsregulasies, en die omkeer van 'n halwe eeu van statistiek deur 'n ambisieuse privatiseringsprogram in werking te stel. Hierdie hervormings het gedurende die grootste deel van die negentigerjare bygedra tot aansienlike verhogings in beleggings en groei met stabiele pryse. Ongelukkig het wydverspreide korrupsie in die administrasies van president Menem en president Fernando De la Rua (verkies in 1999) vertroue getref en die herstel verswak. Terwyl omskakelbaarheid inflasie verslaan het, ondermyn die permanensie daarvan Argentinië se mededingendheid by uitvoere en veroorsaak dit chroniese tekorte in die lopende rekening van die betalingsbalans, wat deur groot lenings gefinansier is. Die besmettingseffek van die Asiatiese finansiële krisis van 1998 het 'n uitvloei van kapitaal veroorsaak wat geleidelik tot 'n depressie van 4 jaar gelei het, wat in November 2001 tot 'n finansiële paniek gelei het. In Desember 2001, te midde van bloedige onluste, het president De la Rua bedank en Argentinië sy skuld op $ 88 miljard was die grootste skuld in die geskiedenis van die staat.
'N Wetgewende vergadering op 23 Desember 2001 het Adolfo Rodriguez Saa as president verkies en 'n beroep op algemene verkiesings gedoen om 'n nuwe president binne 3 maande te kies. Rodriguez Saa het onmiddellik aangekondig dat Argentinië sy internasionale skuldverpligtinge sou versuim, maar het sy verbintenis uitgespreek om die muntbord en die peso se 1-tot-1-pen tot die dollar te handhaaf. Rodriguez Saa kon egter nie sy eie administrasie steun uit sy eie party byeenbring nie, en dit, tesame met hernieude geweld in die Federale Hoofstad, het tot sy bedanking op 30 Desember gelei. , 2002; hy het sy amp oorgeneem te midde van 'n wydverspreide openbare verwerping van die 'politieke klas' in Argentinië. Duhalde-wat hom onderskei van sy drie voorgangers-het die peso se tien jaar oue band met die dollar vinnig laat vaar, 'n stap wat gevolg is deur valutavaluasie en inflasie. In die lig van toenemende armoede en volgehoue ​​sosiale onrus, het Duhalde ook besluit om die sosiale programme van die regering te versterk.
In die eerste ronde van die presidentsverkiesing op 27 April 2003 het die voormalige president Carlos Menem (Justicialist Party-PJ) 24,3% van die stemme gewen, die goewerneur van Santa Cruz, Nestor Kirchner (PJ), 22%, gevolg deur Ricardo Murphy met 16,4 % en Elisa Carrio met 14,2%. Menem onttrek hom aan die afloopverkiesing van 25 Mei nadat meningspeilings oorweldigende steun vir Kirchner getoon het. President Kirchner het sy amp aangeneem op 25 Mei 2003. Hy het sy amp aangeneem na die geweldige sosiale en ekonomiese omwenteling wat voortspruit uit die finansiële krisis wat veroorsaak is deur 'n mislukte regime vir valutakonverteerbaarheid. Ondanks wydverspreide kommer het demokrasie en demokratiese instellings die krisis oorleef, en Nestor Kirchner het stewig posgevat as president. Nadat hy sy amp aangeneem het, fokus Kirchner daarop om sy politieke krag te konsolideer en sosiale probleme te verlig. Hy het veranderinge in die Hooggeregshof en weermag afgedwing en gewilde maatreëls getref, soos die verhoging van die regering se salarisse, pensioene en die minimum loon. Die golf van openbare betogings wat saamgeval het met die ekonomiese afswaai, het gestabiliseer. Op 23 Oktober 2005 het president Kirchner 'n groot oorwinning behaal tydens die tussentydse wetgewende verkiesings, wat hom 'n versterkte mandaat en 'n sterker posisie in die senaat en kamer van afgevaardigdes gegee het.