in 1957 Vance Packard's boek Die verborge oortreders het die wêreld geskok deur te onthul dat boodskappe wat subliminaal blootgestel is, onder ons vlak van persepsie die verkope van roomys en Coke kon verhoog. Die eksperiment wat hy aangehaal het, is later gewys as 'n hoax, maar een van Packard se ander bewerings, dat reklame ons onder ons vlak van bewustheid kan beïnvloed, is absoluut waar.
Trouens, die skouspelagtige meerderheid reklame se invloed op ons is onderbewussyn. My eie navorsing het getoon hoe die emosionele inhoud van advertensies dit moontlik maak om byna al die reëls te breek wat ons glo ons eie vatbaarheid vir advertensies beheer.
Byvoorbeeld, ons glo dat die ignoreer van advertensies hulle laat werk, onbewus van die feit dat Emosionele inhoud hoef glad nie aandag te gee om effektief te verwerk nie. Ons dink ook dat as ons nie 'n advertensie se boodskap kan onthou nie, ons nie daardeur beïnvloed kan word nie. Maar die waarheid is dit emosionele invloed lê diep in ons onderbewussyn en is amper onmoontlik om te onthou.
Ons glo veral dat ons handelsmerkkeuses logies is en gedryf word deur ons rasionele denke, terwyl die grootste bestuurder van handelsmerkbesluite eintlik ons ​​emosionele aanleg is.
Oorweeg hierdie voorbeeld. In 2001 het die sukkelende kommunikasienetwerk, Cellnet, is herontplooi as O2 Gebruik 'n veldtog met die vakante boodskap 'O2: kyk wat jy kan doen.' Die advertensie bevat blou water met borrels wat daardeur borrel, mense floreer en swaai rond, fladderende duiwe, 'n hond wat 'n bal vang en 'n paar liltende musiek in die agtergrond.
Daar was absoluut geen melding van die netwerk kwaliteit of dekking of tariewe of selfone nie, want O2 was nie beter as enigiemand anders nie. Ten spyte daarvan dat dit 'n gebrek aan handelsmerk was, en sonder absolute prestasie, het O2 van laaste tot eerste gegaan in die mark in net vier jaar.
Nog belangriker, 'n bedryfsanalise van hierdie bekendstelling het tot die gevolgtrekking gekom dat hul sukses heeltemal te wyte was aan die advertensies, wat mense aangemoedig het om te voel dat O2 "kalm en rustig was, die teenstelling tot rommel en chaos, 'n kontras met die dikwels frenetiese wêreld rondom selfone".
Hoe kan advertensies dit doen? Dit is baie eenvoudig. Ons brein het 'n primitiewe verdediging meganisme genoem die limbiese sisteem, wat permanent waarskuwend is, stimuli ervaar en betekenisse aan hulle toeken. Dit is hierdie stelsel wat ons wakker maak as ons baba huil, of ons laat terugspring op die sypaadjie as ons 'n naderende motor in die hoek van ons oog sien.
Die limbiese stelsel werk ongeag of ons aandag gee, en werk baie vinniger as ons gedagtes. En ongelukkig vir ons verbruikers self, is dit die stelsel wat emosionele stimulus verwerk.
Sodra ons 'n advertensie vir 'n handelsmerk beskou, maak ons ​​'n onmiddellike oordeel van sy emosionele waarde en stoor dit onbewus as 'n merker vir toekomstige verwysing. As die emosionele waarde positief is (soort, warm, sexy, cool, suksesvol en so aan), is ons onderbewuste "gekondisioneer" om die merk met hierdie positiwiteit te belê. Ons weet nie dat dit gebeur nie, wat beteken dat ons nie daaroor kan argumenteer nie. Maar as ons 'n besluit neem wat die handelsmerk betref, vind ons onsself daarvoor 'verleen' en daar is geen sterk rede om dit te koop nie.
Natuurlik, as iemand ons dan vra hoekom ons dit gekoop het, vind ons allerhande rasionele redes vir onsself te doen met prys, eienskappe, prestasie van die betrokke item.
In die laaste tien jaar het ek verskeie eksperimente uitgevoer wat bewys dat dit is wat gebeur. In 2005 het ek dit gewys Advertensie herroeping korreleer nie met die doeltreffendheid van advertensies nie; In 2006 het ek ontdek dat die boodskap in advertensies het skaars enige invloed op handelsmerkbevordering, wat feitlik heeltemal deur emosionele inhoud bestuur word; en in 2009 het ek getoon dat advertensies wat hoog is in emosionele inhoud, ondanks dat dit bewys word dat dit konsekwent meer effektief is, word altyd minder aandag geniet as advertensies met duidelike boodskappe.
Hoekom is dit? Wel, ons is geneig om advertensies te sien wat emosioneel en kreatief is, en daarom sien ons hulle nie as 'n bedreiging nie. Omdat hulle nie 'n bedreiging is nie, voel ons nie die behoefte om aandag te gee nie, en omdat emosie onbewustelik werk, betaal minder aandag, maak die advertensie selfs meer doeltreffend.
My navorsing het gelei ek moet aflei dat die handelsmerke so uiteenlopend soos Renault, Andrex, Nike, Stella, McDonalds, Audi, Bosch, Coke, BMW, VW, Tesco, M & S, British Airways, McDonalds, en mees omstrede Marlboro, almal onderbewuste verleiding het om groot besigheid te skep suksesse.
Maar miskien kom die beste voorbeeld van onderbewussyn uit a bekende advertensie wat geen boodskap hoegenaamd gehad het nie, het nie eens die produk gewys nie, maar het daarin geslaag om 'n 10% -verhoging in verkope oor die hele maatskappy se omvang te behaal. Dit is miljoene sjokoladestawe wat aan kliënte verkoop word - alle onbewustelik verlei deur 'n gorilla wat die tromme speel.