Avro Lancaster Picture Gallery - Inligting - 2022
Avro Aircraft Factory, Leeds - Die verhaal van Yeadon se verborge oorlogspoging
Tans is dit 'n anonieme nywerheidslandgoed langs die Leeds-Bradford-lughawe. Tussen 1939 en 1946 was dit 'n industriële produksiesentrum wat op groot skaal bygedra het tot die oorlogspoging.
Leeds en Bradford Municipal Aerodrome het in Oktober 1931 geopen. Gereelde vlugte het dit met Londen en Newcastle verbind. Toe die oorlog in 1939 uitbreek, bou Avro 'n 'skadufabriek' langs die vliegveld om by te dra tot die vliegtuigproduksie wat nodig was vir die oorlogspoging.
Die fabriek beslaan 'n oppervlakte van 'n miljoen en 'n half vierkante voet. Dit was die grootste enkele fabriekseenheid in Europa. Dit was een van 'n aantal skadufabrieke wat regoor die land gebou is vir die vervaardiging van oorlogsvliegtuie. Die grootte en betekenis daarvan het beteken dat dit 'n groot risiko loop om 'n teiken vir vyandelike bomwerpers te wees.
'N Uitgebreide kamoeflering het plaasgevind, onder leiding van mense wat voorheen in die filmbedryf gewerk het. Die kamoeflering het bestaan ​​uit gras wat die dak van die fabriek bedek, wat die oorspronklike veldpatroon herhaal. Daar was nagemaakte plaasgeboue, klipmure en 'n eenddam in die omgewing van die fabriek. Hekke en bosse van stof is verander om by die veranderende kleure van die seisoene te pas. Personeel het daagliks dummy -diere rondbeweeg om die kamoeflering te verhoog. Dit het gewerk omdat vyandelike bomwerpers nooit die fabriek opgespoor het nie. Dit het gedurende die oorlog onaangeraak gebly.
Op die hoogtepunt van sy operasie het meer as 17 500 mense, meestal dienspligtiges, daar gewerk. Die fabriek was 'n monteeraanleg wat 24 uur per dag in produksie was. Werkers het van oral in West Yorkshire ingebring en op drie dae 69 uur per week gewerk, gevolg deur drie nagte. Ekstra huise wat in die omliggende dorpe gebou is, het die groot arbeidsmag huisves. Gracie Fields het die fabriek besoek om die werkers te vermaak. Meer as 5.000 op 'n slag het in die kantine van die werke ingeprop vir konserte.
Gedurende die oorlog het Avro Yeadon byna 700 Lancaster -bomwerpers, 4500 Ansons en verskeie ander soorte vliegtuie vervaardig. Diensmanne het 'n taxiway van die fabriek na die vliegveld gebou. Die taxibaan het uitgebrei sodat dit 'n toetssentrum vir militêre vlugte kon word.
Die vliegveld hervat burgerlike vlugte in 1947 en ontwikkel daarna tot die Leeds-Bradford Internasionale Lughawe. Die Avro-fabriek het in 1946 gesluit, maar die perseel is nou die nywerheidslandgoed van Leeds-Bradford Airport. Die landgoed se hoofgebou is dieselfde, hoewel gewysig en sonder die kamoeflering, wat die vliegtuigfabriek tydens die oorlog gehuisves het. Die oorblyfsels van die taxibaan van die fabriek na die hoofvliegveld is steeds sigbaar.
Daar was ook 'n Royal Ordnance Corps -terrein oorkant die Avro -fabriek. 'N Paar oorblyfsels daarvan kan gesien word in 'n veilige parkeerarea en woonwapark. 'N Gedenkplaat ter herinnering aan die rol van Avro Yeadon word in die terminale gebou van die lughawe vertoon. Dit is nog steeds merkwaardig om voor te stel dat u, as u langs die A658 verby die nywerheidslandgoed ry, eens 'n geheime fabriek was wat soveel bygedra het tot Brittanje se oorlogspoging.
'N Plek in die geskiedenis: die nuusberigte in Brittanje wat deur Colin Philpott onthou word.
The Lancaster: Bomwerper van die Tweede Wêreldoorlog in Brittanje en#039
Anders as die meeste gevegsvliegtuie wat in groot getalle gebou is, is die Lancaster tydens die oorlog min verander. Groot ontwerpaanpassings was onnodig. Altesaam 7 377 van die bomwerpers is uiteindelik vervaardig, waaronder 430 wat in Kanada gebou is.
Vleuelbevelvoerder Guy P. Gibson van die Royal Air Force Bomber Command het in die lente van 1943 die uitdagendste taak van sy loopbaan van ses jaar gekry.
Nadat hy op 24 -jarige ouderdom die Distinguished Service Order met kroeg en die Distinguished Flying Cross gewen het, het die dik, beskeie seun van 'n amptenaar van die Indiese Bosdiens die bevel geneem oor 'n eenheid wat pas gestig is vir 'spesiale pligte', nr. 617 eskader. Dit was bestem om 'n unieke nis in die geskiedenis van militêre lugvaart te verkry.
Op die uitgestrekte Scampton-vliegveld naby die stad Lincoln in die noordooste van Engeland in die lente, het Gibson toesig gehou oor die intense voorbereiding van 700 handgeselekteerde vlieëniers, bombardeerders, seevaarders en kanonniers vir 'n gewaagde en ongekende operasie-'n lae-presisie-aanval deur viermotorige Avro Lancaster swaar bomwerpers. Dit het die naam Operation Chastise gekry.
Gibson, gekenmerk as 'n offisier wat 'sy gesag uitgeoefen het sonder duidelike inspanning', het aan die spanne gesê: 'Julle is hier om 'n spesiale taak te verrig, julle is hier as 'n kraak eskader, julle is hier om 'n aanval te doen Duitsland, wat my meegedeel het, sal verbysterende resultate hê. Sommiges sê dat dit selfs die duur van die oorlog kan verkort ... Al wat ek vir jou kan sê, is dat jy die hele dag en nag sal moet vlieg totdat jy weet hoe jy dit met jou oë moet doen. "
Die teikens wat tydens die eskader se opleiding geheim gehou is, was die Mohne-, Eder- en Sorpe -damme in die Ruhrvallei in Duitsland. Sedert voor die aanvang van die Tweede Wêreldoorlog het beplanners van die ministerie van lugdiens geglo dat die vernietiging van die damme, wat water vir die produksie noodsaaklik gestoor het, die ekonomie van Nazi -Duitsland sou lamlê. Die onbeproefde wapens wat vir die operasie gekies is, was sferiese, vyf voet lange bomme (eintlik myne) wat vyf ton Torpex-plofstof bevat het.
Ontwikkel deur dr. Barnes N. Wallis, 'n ingenieursgenie wat die ontwerp van geodetiese vliegtuie uitgevind het, moes die bomme vanaf 'n hoogte van slegs 60 voet laat val word, oor die oppervlak van die water spring, langs die damme rol, en onder water ontplof. Wydverspreide vloede en skade kan die gevolg wees.
Na verskeie mislukkings is die "weerkaatsende bom" suksesvol aan die suidelike kus van Engeland getoets. Die wapen was so omslagtig dat die Lancaster aangepas moes word om dit onder die bombaai uit te steek. Daar is ook dubbele kolligte op die bomwerpers van die eskader nr. 617 aangebring. Die groot, robuuste Lancaster was die enigste vliegtuig wat geskik was vir die unieke operasie.
"Die akkuraatste bomaanval wat ooit gelewer is"
Alles was op Sondag 16 Mei 1943 gereed vir die sending, en die weer was uitstekend. Daardie nag het 18 Lancasters van Scampton opgestyg, opgestaan ​​en op 'n lae vlak oor die Noordsee en die Nederlandse kus gedonder. Twee vliegtuie is deur die Duitse vliegvuur neergeskiet, en twee moes terugkeer na die basis, een met vlokskade en die ander nadat hulle die see getref het. 'N Ander bomwerper het afgegaan toe sy vlieënier deur soekligte verblind is.
Die oorblywende Lancasters vlieg in maanlig voort deur toenemende vyandelike velle en vuurwapens na die Ruhr-damme. Gibson het die eerste bom op die Mohne -dam laat val en 'n direkte treffer behaal. Die tweede vliegtuig is deur flak getref en neergestort, maar die derde en vierde het suksesvolle lopies gemaak. Die dam het nog gehou. Maar die lopie van die vyfde bomwerper het die ding gedoen.
Terwyl die Lancasters wegklim, berig Gibson, het die bokant van die dam eenvoudig 'omgerol en die water, soos 'n geroerde pap in die maanlig', in die vallei daaronder geval.
Die Eder -dam was goed weggesteek in 'n vallei en moeilik benaderbaar. Een van die Lancasters het sy bom te laat laat val, wat op die parapet ontplof en die vliegtuig saamgeneem het. Na verskeie lopies, het nog twee bomwerpers hul wapens akkuraat gelê en die dam met skouspelagtige resultate oortree. Die oorblywende bom van die eskader het die Sorpe -dam beskadig, maar kon nie 'n inbreuk veroorsaak nie.
Agt bomwerpers het in die operasie verlore gegaan en 54 bemanningslede is dood. Die koste was hoog, maar die aanval het die geallieerde moreel 'n groot hupstoot gegee. Gibson is bekroon met die Victoria Cross, Brittanje se hoogste medalje vir dapperheid, en 33 ander lede van die eskader is ook versier.
Die verwoesting en wydverspreide oorstromings wat die aanval veroorsaak het, het 1300 burgerlikes gedood, duisende dakloos gelaat, 50 brûe beskadig en die produksie in die Ruhr kortliks gestaak. Maar omdat slegs twee van die damme geskend is, was die impak minder ernstig as wat beplan is. Die damme is teen Oktober 1943 herstel.
Die operasie is nietemin onthou as die mees gevierde geallieerde bomwerpersending van die oorlog. Die amptelike Bomber Command -geskiedenis noem dit "die mees presiese bomaanval wat ooit gelewer is en 'n wapenprestasie wat nog nooit uitgeblink is nie."
Die ontwikkeling van die "Lanc" Heavy Bomber
Die Avro Lancaster was 'n merkwaardige vliegtuig. Vanaf 1942 was dit die belangrikste Britse bomwerper in die Geallieerde lugaanval teen Duitsland. Dit was robuust, veelsydig en ideaal vir massaproduksie, en het die laagste verliesverlies van swaar bomwerpers van die RAF en is wyd gebruik op dag- en nagaanvalle op hoë en lae vlak. Sy vrag het die van die Amerikaanse weermag se Boeing B-17 Flying Fortress en die gekonsolideerde B-24 Liberator van die Amerikaanse weermag oorskry, en dit kon die swaarste bomme dra, van 4000 pond tot die 12.000 ton "Tallboy" en die 22.000 ton "Grand Slam."
Baie kenners noem die "Lanc" die doeltreffendste bomwerper van die oorlog. Lugvaarthistorikus Owen Thetford noem dit "miskien die bekendste en beslis die suksesvolste swaar bomwerper wat die Royal Air Force in die Tweede Wêreldoorlog gebruik het." Historikus William Green het gesê dat 'n groot vliegtuig ''n tikkie genie moet hê wat die goeie te bowe gaan' en 'die geluk om op die regte tyd op die regte plek te wees'. Hy het bygevoeg: 'Dit moet bogemiddelde vlieëienskappe hê: betroubaarheid, robuustheid, vegvermoë en vaardige bemanning. Al hierdie dinge het die Lancaster in goeie mate gehad. "
Tog is die bomwerper byna per ongeluk verwek, wat ontwikkel is as gevolg van die mislukking van sy voorganger, die tweemotorige Avro Manchester. Die Lancaster-verhaal begin in 1936, toe die standaard RAF-nagbommenwerper die onheilspellende, binnekort verouderde Handley Page Heyford, 'n tweemotorige tweedekker was, en toe Bomber Command slegs een eskader van Hendon-eenvliegtuigbomwerpers besit het. Die ministerie van lug het in September die spesifikasies opgestel vir 'n tweemotorige swaar bomwerper, en sir Edwin A.V. Roe, 'n pionier in vliegtuigontwerp, stel 'n ontwerp voor wat aangedryf word deur twee 'nuwe en onortodokse' aasvoël-vloeistofgekoelde enjins.
Met die naam Manchester, het sy in Julie 1939 sy eerste vlug vanaf die Manchester Ringway-vliegveld gemaak, in November 1940 in werking getree. By die vervanging van die tweemotorige Handley Page Hampden, het die Manchester 'n swaar vrag gedra, agt masjiengewere gemonteer en 'n maksimum reikafstand van 1,630 myl, maar dit was 'een van die RAF se groot teleurstellings', het Thetford gesê. Sy enjin was onbetroubaar, en dit het die hoogste verlies van alle RAF -bomwerpers in die oorlog opgelewer, sodat dit in Junie 1942 uit gevegsdiens verwyder is.
Maar die ontwerpspan van Roe, onder leiding van die briljante Roy Chadwick, het steeds geglo dat Manchester met verbeterings 'n effektiewe bomwerper kan word. Dus is vier 1,460-perk Rolls-Royce Merlin-enjins op die basiese vliegtuigraam geïnstalleer, en die Lancaster is gebore. Onder bestuur van kaptein H.A. 'Sam' Brown, die prototipe het sy eerste vlug op 9 Januarie 1941 vanaf Woodford, Northamptonshire, gemaak. Dit is suksesvol getoets, die monteerbaanwerk is onmiddellik begin en die eerste produksiebomwerper vlieg op 31 Oktober 1941. Die vleuelbevelvoerder Roderick Learoyd se eskader nr. 44 (Rhodesië) in Waddington, Lincolnshire, ontvang 'n welkome Kersgeskenk op 24 Desember toe drie van die eerste operasionele Lancasters het aangekom om sy verouderde Hampdens te vervang.
Die massiewe, middelvleuel Lancaster het 'n tweelingstert en vier kenmerkende kragtorings (neus, stert, dorsale en ventrale), wat almal twee .303-kaliber masjiengewere monteer, behalwe die stertposisie, wat vier .303s gehad het. Die ventrale rewolwer is gou verwyder. 'N Ruim bombaai het die vliegtuig in staat gestel om 'n minimum vrag van 14.000 ton te akkommodeer, wat beter presteer as ander "Bomber Command" swaargewigte "soos die Short Stirling en die werkpaard Handley Page Halifax.
Die Lancaster was beman deur 'n bemanning van sewe en was relatief maklik om te vlieg, te onderhou en te herstel. Dit het 'n maksimum spoed van 287 myl per uur, 'n reikafstand van 1,660 myl en 'n plafon van 24 500 voet. Die meeste van die vliegtuie was toegerus met 'n H2S -radar "blik", wat onder die romp uitsteek. 'N Paar gemonteerde .50-kaliber masjiengewere, sommige het baai-deure gebuig om die Tallboy- en Grand Slam-bomme te dra, en ander is aangedryf deur Packlin-geboude Merlin- of Bristol Hercules-radiale enjins.
Anders as die meeste gevegsvliegtuie wat in groot getalle gebou is, is die Lancaster tydens die oorlog min verander. Groot ontwerpaanpassings was onnodig. Altesaam 7 377 van die bomwerpers is uiteindelik vervaardig, waaronder 430 wat in Kanada gebou is. Die Lancaster het die dominante vliegtuig van RAF Bomber Command geword en die steunpilaar van sy gereelde nagaanvalle oor Europa en Duitsland wat deur Nazi's beset is. Teen Januarie 1942 was daar 256 Lancasters uit 882 swaarders in Bomber Command, en 'n jaar later was daar 652 Lancasters uit 1,093 bomwerpers. Die "Lanc" was geliefd onder sy spanne.
Die Avro Lancaster het onsterflikheid gewen met die "Dambusters". Royal Air Force nr. 617-eskader, onder die vleuelbevelvoerder Guy Gibson, gebruik die nuwe bomwerper vir hul aanvalle op 21 Maart 1943 op Duitse damme met trommelagtige 4196 kg (9.230 kg) -lb.) bomme ontwerp deur sir Barnes Wallis.
Maar die Lancaster was veel meer as 'n wonderwerk. Ontwikkel uit die onbevredigende tweemotorige Avro Manchester, was dit een van die min oorlogsvliegtuie in die geskiedenis wat van die begin af 'reg' was. Dit was so goed ontwerp dat slegs geringe veranderinge aangebring is namate die produksie deur die Tweede Wêreldoorlog gestyg het. Terwyl Flying Fortresses en Liberators gedurende die dag Hitler se 'Fortress Europe' gestamp het, het die Lancaster die nag regeer. Dit was kwesbaar vir Duitse vegters van onder, maar dit was ook vinnig en swaar gewapen, en dit het gewoonlik tot by die teiken gekom.
Die Lancaster het goed gedien in die naoorlogse jare, soms in burgerlike pligte. Die laaste militêre gebruiker was Kanada. Vandag onderhou die Royal Air Force nog steeds een vlieënde Lancaster, saam met Spitfires en Hurricanes, tydens die Battle of Britain Memorial Flight.
Die Avro Lancaster was die grootste bomwerper van die Tweede Wêreldoorlog in Brittanje en was die ruggraat van die RAF se nagaanval op Duitsland. Hierdie swaar bomwerper met vier motors het 'n groter bomlading gedra en gelewer as enige ander bomwerper in die Europese teater. Van sy eerste mynopdrag in 1942 tot die laaste bomaanval in 1945, was die 'Lanc' 'n formidabele vegmasjien. Een vliegtuig het selfs 140 gevegsendings oor Duitsland oorleef.
Dit was een van die mees skouspelagtige missies van die Tweede Wêreldoorlog. Teen die nag het RAF -bomwerpers 'n aanval op die Ruhr -damme uitgevoer, waarvan die gepaardgaande kragstasies die grootste industriële kompleks van Duitsland bedien het. Die gekose spanne van No 617 Squadron het die Mohne- en Sorpe-damme met die revolusionêre springbom, ontwerp deur sir Barnes Wallis, met 'n lae vlak nagaanval van ongelooflike presisie uitgevoer. Maar hoewel dit die Duitse oorlogsproduksie vir 'n paar maande ontwrig het, het die aanval min permanente effek gehad, en dit het 56 lewens van die Britse vliegtuigbeampte van die Britse en die Gemenebes gekos.
Lancaster kehitettiin kaksimoottorisen vuonna 1940 kayttöön otetun A. V. Roe & amp Company -tehtaan Tyyppi 679 eli Avro Manchester -pommikoneen pohjalta. Manchesterin 24-sylinteriset Rolls-Royce Vulture-moottorit olivat osoittautuneet teholtaan ja luotettavuudeltaan heikoiksi. Koneesta jatkokehitettiin Tyyppi 683 eli Lancaster, jossa moottoreiksi oli vaihdettu neljä pienempää luotettaviksi todettua Rolls -Royce Merlin X -moottoria. Merlin of nextjäädytteinen v-moottori ja käytössä muun muassa Spitfire-hävittäjässä. Tuotantomalleihin vaihdettiin uudemmat Merlin XX -moottorit, jotka kehittivät 1 280 hevosvoimaa kukin. Geen 75 persent Lancasterin is 'n unieke plek in Manchesterissa nie. Uuden moottoriratkaisun ansiosta koneen pommikuormaa ja toimintasädettä saatiin kasvatetuksi. 
Konetyyppi - Lancaster B.I - lensi ensilentonsa 9. tammikuuta 1941. Koneen maksiminopeus oli 462 km/h, ja toimintamatka (range) 2 670 kilometriä täydellä 9 800 litran polttoainemäärällä. Varustettuna kahdeksalla suojaavalla konekiväärillä kone pystyi kantamaan 9 980 kilon pommikuorman, tyypillinen kuorma oli kuitenkin noin 5 500-6 350 kiloa.   Alkupään valmistettuihin koneisiin asennettiin alle ampuva kaksoiskonekivääri, mutta sen periskooppitähtäin osoittautui hankalakäyttöiseksi yötehtävissä ja aseesta luovuttiin.
Perusmalli osoittautui niin toimivaksi, että konetta jatkokehitettiin suhteellisen vähän. Tyyppiin II vaihdettiin Bristol Hercules -tähtimoottorit, koska pelättiin Merlin -moottoreille syntyvän tuotantovaikeuksia. Daar is ook 'n aantal oondapparate, sowel as mylehemmissä malleissa III-VII, wat Merlineihin bevat. Koneiden tarve oli niin suuri, en Avron bied ook 'n versameling van Austin Motors, Vickers-Armstrong en Armstrong-Whitworth aan. Lisäksi Kanadassa valmistettiin lisenssillä mallia X. 
Lancasterin pahin puoli oli. Lancaster-miehistöjien tappiot olivat suhteessa paljon raskaammat verrattuna Handley Page Halifax- ja Short Stirling-miehistöihin. Asië van RAF: n tieossa, en Freeman Dyson kan ook 'n oond in die oond lewer. U kan ook 'n merkwaardige katkosta vir tuotantolinjalle kry. 
Lancaster oli ainoa RAF: n konetyyppi, joka pystyi kantamaan 4 000 paunan (1 815 kg) pommeja.  Kone pystyi kuljettamaan jopa 12 000 paunan (5 445 kg) Tallboy-pommeja. Erikoismalli Lancaster B.IB Spesiale oli aseistuksesta ja kaikesta vähemmän tärkeästä painolastista riisuttu versio, kyk meer kantamaan 22 000 paunan (9 980 kilon) Grand Slam -pommin. Koneen pommiluukkuja jouduttiin suurentamaan, jotta Grand Slam mahtui sisään. 
Ensimmäinen Lancastereilla tehty pommituslento oli miinanlaskulento 3. maaliskuuta 1942. Koneita käytettiin pääasiassa massiivisiin yöllisiin Saksan teollisuuslaitosten ja kaupunkien vaakapommituksiin, mutta myös joihinkin erikoisoperaatioihin. Yökäytön takia joihinkin myöhempiin Lancaster-malleihin lisättiin navigointitutka H2S, sekä perävaroitintutka Monica. Saksalaiset kehittivät "Naxos"- ja "Flensburg" -tutkailmaisimet/kohtilentolaitteet, joiden avulla hävittäjä voi etsiä pommikoneen. Lisäksi maassa toimiviin "Würzburg" - tutkiin asennettiin vastaavia ilmaisimia, jolloin nimenä oli "Naxburg".  H2S - tutkan käyttöä rajoitettiin ja Monicasta luovuttiin. Laite antoi myös vääriä hälytyksiä omista koneista.
Kuuluisin Lancaster-koneilla tehty operaatio oli hyökkäys kolmea Ruhrin alueen patoa vastaan. Operaatiota varten oli suunniteltu erityiset padontuhoajapommit jotka laskettiin irti nopeassa vaakalennossa. Pommit kimposivat veden pintaa pitkin eteenpäin ja vajosivat veteen. Pommien oli osuttava patoon tarkkaan määrätyssä syvyydessä tehotakseen massiiviseen patomuuriin, ja tämä vaati matalalentoa muutaman kymmenen metrin korkeudessa tarkasti määrätyllä nopeudella. Kaksi kolmesta padosta tuhottiin, and runsaasti viljelyalaa sekä tärkeitä kaivoksia ja tehtaita jäi kuukaudeksi veden alle. Toinen merkittävä tehtävä oli taistelulaiva Tirpitzin upottaminen vuonna 1944.
Kaiken kaikkiaan Lancastereita valmistettiin 7 377 kappaletta, joista 430 Kanadassa. Koneilla tehtiin yhteensä 156 000 pommituslentoa, joissa pudotettiin 608 612 tonnia pommeja. Die beste menus - 3 249 konetta lennoilla, en 487 konetta maassa. Miehistöä kaatui yli 21 000 myl. Ons bied 132 ton pompe, 'n groot aantal enele kuinemuillas.  Lancastereista 24 kappaletta suoritti yli sata taistelulentoa. 
Kanadassa muunnettiin vuonna 1943 seitsemän Lancaster X-pommikonetta siivilikäyttöön, Trans-Canada Airlines in matkustajakoneiksi. Koneet muistuttivat suuresti Lancastereita, ainoastaan ​​aseistus riisuttiin, keula korvattiin pidennetyllä metallikeulalla ja pommikuiluun rakennettiin polttoainesäiliöt. Malli osoittautui menestykseksi, and soiin nimen Lancastrian. Brittiläiselle BOAC-lentoyhtiölle muunnettiin 30 konetta matkustaja- ja rahtikoneiksi vuonna 1945. Myös Yhdistyneen kuningaskunnan ilmavoimat käytti Lancastrianeita. Berliinin saarron aikana konetyyppi osallistui ilmasiltaan: 15 polttoainekuljetuksiin muunnettua Lancastriania lensivät yhteensä yli 5 000 rahtikeikkaa.
Avro Lancaster - Geskiedenis
Lancaster Mk. 1 Spesiaal
Kopiereg: Larry Wright, 1998
Selfs voordat enige formele bevele vir die tweemotorige Avro Manchester ontvang is, het Roy Chadwick, hoofontwerper van Avro, nie-amptelik 'n viermotorige variant van die Manchester aan die ministerie van lugdienste voorgestel.
Alhoewel die aanvanklike voorstel met vier enjins nie die volledige steun van Avro of die ministerie van lugdienste gekry het nie. Omdat die ontwerp van Manchester nog nie heeltemal afgehandel is nie, is 'n groep van ses tekeners aan die projek toegewys. Die tipe 683 viermotorvariant met die naam Manchester Mk.III was reeds goed aan die gang, lank voordat die eerste Manchester van Avro se produksielyne afrol.
Die nuwe ontwerp vereis die gebruik van die basies gesonde Manchester -romp en middelvleuelafdeling. Waarna voorgestel is om 'n groter hoofvleuel te monteer met 'n spanwydte wat aanvanklik 27,43 meter (90'-0 ") sou wees, sou dit later tot 31,09 meter (102'-0" voet) verhoog word. moet ook vergroot word, maar die vroeë ontwerp behou die Manchester se drie-vou-ontwerp. Dit sal kort na die eerste prototipe -vlug hersien word en sal ook die verwydering van die sentrale vin en 'n toename in die grootte van die tweelingroere insluit.
Met die aanvanklike ontwerp wat naby voltooiing was, het ontwerpsberekeninge getoon dat die viermotorige Manchester, wat nou nie-amptelik Lancaster genoem word, 'n beduidende verbetering in prestasie toon as die tweemotorige weergawe. Die ontwerpteam het veronderstel dat die vliegtuig selfs met 'n nuwe gewig van byna 58,600 lbs 'n topsnelheid van meer as 300 mph op 18,000 voet sou bereik en 'n bomhefvermoë van 12,000 lbs sou hê.
Teen Augustus 1940 toon korrespondensie tussen senior lede van Avro, Avro se subkontrakteurs en die ministerie van lugdienste dat alle partye eintlik die nuwe viermotor-ontwerp bespreek. Maar tot dusver was daar geen verbintenis tot die vervaardiging van 'n prototipe vliegtuig nie.
Ongeveer dieselfde tyd as die korrespondensie wat die nuwe weergawe van Manchester bespreek het, het plaasgevind. 'N Besluit is hoog in die regering geneem dat die hele bomwerperskorps volledig met viermotorige tipes toegerus moet wees.
Binne vier en twintig uur nadat hierdie besluit geneem is, het 'n brief by die ministerie van lug ontvang dat die oorspronklike bestelling vir die tweehonderd tweemotorige Manchester's, wat tans by Avro vervaardig is, voltooi is. Die hele Avro-vervaardigingsfasiliteit moet omgeskakel word vir die vervaardiging van die Handley-Page Halifax.
Hierdie voorstel kan slegs op die ongunstigste manier deur die bestuur van Avro ontvang is. Aangesien hul reaksie onmiddellik was en hulle 'n teenvoorstel by die lugministerie ingedien het vir die vervaardiging van die viermotorige Manchester-variant.
Die spoed waarmee Avro kon reageer op die voorstel van die ministerie van lugdienste dat hulle oorgaan na die vervaardiging van die Halifax. Maak twee dinge duidelik.
Eerstens dat Avro in werklikheid twee jaar voor die aflewering van die eerste tweemotorige Manchester van die viermotorige Manchester-variant gedink het, en dat Avro in werklikheid gereed was om hierdie weergawe te vervaardig voordat selfs die eerste Manchester gelewer is na 'n eskader.
Tweedens, dat Avro suksesvol aangevoer het dat meer as 70 persent van die komponente wat nodig is om die viermotorvariant te bou, tans op die tweemotorige weergawe gebruik word. Daar deur 'n baie vinniger omskakeling van die vervaardiging van die tweemotorige weergawe moontlik te maak, om die viermotorige weergawe te bereik wat bereik kan word as wat verkry kon word deur 'n produksie van 'n totaal ander vliegtuigtipe te maak.
Alhoewel teen November 1940 alle pogings aangewend is om die Manchester op 'n spesifieke prestasievlak te bring. Beide Avro en die ministerie van lugvaart was meer as bewus van die Manchester se operasionele tekortkominge. En op hierdie tydstip het die ministerie van lugdienste Avro uiteindelik opdrag gegee om voort te gaan met die ontwikkeling van die viermotorige Manchester-variant, wat dan amptelik as die Manchester Mk.III beskou is.
Weereens was Avro vinnig van die punt af. Om te besluit dat die ontwikkeling van die Mk.III bespoedig moet word, moet 'n bestaande Manchester Mk.I vliegtuig met sy destydse standaard sentrale stertvin en 22'-0 "span stertvliegtuig-eenheid gebruik word. Een is vinnig toegeken en gou van die produksielyn verwyder vir omskakeling, en dit duur nie lank nie, voordat die hersiene hoofvleuel saam met sy vier Merlin -enjins gekoppel is en die vliegtuig gereed gemaak word vir vlug.
Op 9 Januarie 1941, slegs ses weke nadat die voorbereidings begin het, het die eerste prototipe Manchester Mk.III (BT308) die lug opgevat. Die aanvanklike toetsvlugverslae was goed, met die enigste opmerking dat die vliegtuig nie rigtingstabiliteit gehad het nie. Hierdie waarneming was nie verbasend nie, aangesien daar onthou moet word dat die oorspronklike ontwerp Mk.III-ontwerp vereis dat die stertvlak verander moet word na 'n 39'-0 "spanroer-konfigurasie.
Die tweede prototipe DG595, wat die produksieweergawe van die Mk.III verteenwoordig het, het vinnig gevolg en eers op 13 Mei 1941 die lug opgestoot en gou by BT308 aangesluit by die A & amp AEE -toetsfasiliteite by Boscombe Down, vir vlug- en operasionele roetes.
Namate die toetsing voortgaan en die resultate gunstig blyk te wees en in sommige gevalle eintlik meer is as die wat oorspronklik geraam is. 'N Besluit is geneem om die vliegtuig Lancaster Mk.I. Die besluit moes deels geneem gewees het met die hoop dat hierdie belowende nuwe vliegtuig sy lewensduur met 'n skoon lei kan begin, eerder as om onder die aangetaste beeld van die Manchester voorgestel te word.
Die eerste Royal Air Force-eskader wat weer by die Lancaster toegerus was, was nommer 44-eskader in Waddington in Desember 1941. Die eskader het in September die eerste prototipe BT308 op sterkte ontvang vir bemanningsopleiding. Maar hierdie een vliegtuig kan beswaarlik as 'n totale heruitrusting van 'n operasionele eskader beskou word. No.49 -eskader het ook die eer gehad om die eerste Lancaster -offensiewe soorte te lanseer, wat teen die 10/11 Maart 1942 teen Essen was.
Vier groot Lancaster -variante is vervaardig, naamlik die Mk.I, Mk.II, Mk.III en die Kanadese gebou Mk.X. Alhoewel gespesialiseerde variante en merke ook vervaardig en ingesluit is:
Die specials van Mk.I en Mk.III, wat albei toegelaat is om bomvragte van meer as 12.000 pond te dra, maar was beperk tot vlieg met 'n maksimum totale vlieggewig van 72.000 pond.
Voorbeelde van die gebruik daarvan sluit in: die aanval op die Ruhr -damme met die weerkaatsende bom, aanvalle op gespesialiseerde teikens soos die slagskip Tirpitz en ondergrondse vlieënde bomopbergplekke met behulp van die Grand Slam van 22 000 pond en die 12 000 pond. Tallboy bomme onderskeidelik. Al drie die 'spesiale' wapens word ontwerp deur Barnes Wallis.
Die Mk.VI is vervaardig vir operasionele paaie van die Rolls-Royce Merlin 85 en 87 enjins. Slegs tien sulke vliegtuie is ooit gebou, maar het saam met verskeie operasionele eskaders gedien en aan offensiewe operasies deelgeneem.
Die Mk.VII (FE) was hoofsaaklik bedoel vir gebruik by Tiger Force en werk in die Verre Ooste teen Japan. Alhoewel die meeste aanpassings die vliegtuig in staat gestel het om te werk onder die uiterste weerstoestande wat die teater in die Verre Ooste sou vereis. Hierdie variant bevat ook die installering van 'n middelste boonste rewolwer met twee .50 kaliber masjiengewere.
Ander geringe variante het ook bestaan, maar in die algemeen was daar geen beduidende operasionele oorlogstyd nie.
In totaal het Lancaster -eskader 156,308 operasionele soorte uitgevoer, met 604,612 ton bomme, 51,513,105 branders en meer as 12,000 seemyne. Die beste ure van die vliegtuig het egter moontlik in 'n nie-aanstootlike operasie gekom, net soos die oorlog óf om die draai was, óf pas tot 'n einde gekom het.
Die eerste hiervan was tydens Operasie Manna, waar Lancaster -eskader in totaal 3,156 afdelings gestuur het om 6 684 ton voedselvoorrade aan die honger Hollanders in Mei 1945 te laat gaan.
By die tweede operasie Dodge het baie van die Lancaster -eskader die taak gehad om nog 'n menslike daad uit te voer. Alhoewel dit die keer was dat Geallieerde Krygsgevangenes van verskillende plekke in Europa na Engeland moes terugkeer. In 'n tydperk van 24 dae is 'n totaal van 2 900 heen- en terugvlugte gevlieg en 74 000 oud-krygsgevangenes is teruggestuur.
Met die einde van die vyandelikhede in sowel Europa as die Verre Ooste, was die Lancaster geensins klaar met diens aan die verskillende lugmagte wat dit bedryf het nie. Die RAF het tot en met 1956 die vliegtuig in verskillende rolle gebruik, insluitend fotografiese en maritieme verkenning. Die Royal Canadian Air Force, wat baie van die oorlewende Mk.X's ​​na Kanada teruggevlieg het, het die vliegtuig ook weer in fotografiese en rol tot laat in die vyftigerjare.
Boonop is oortollige vliegtuie, sommige byna splinternuut, aan die lugmag van Argentinië, Egipte en Frankryk verkoop. Waar dit gebruik sou word, word 'n verskeidenheid rolle gebruik totdat dit vervang is deur nuwer vliegtuigtipes. Ander se nog steeds is aan private ondernemings verkoop en is omskep vir gebruik as vliegtuie, vervoer, straalmotor-toetsbeddens of was toegerus om as tenkwaens vir tenk te vul.
Daar is tans slegs 26 identifiseerbare vliegtuie in die wêreld. Van hierdie slegs twee, vlieg die PA474 van The Battle of Britain Memorial Flight en die Canadian War Plane Heritage Mynarski Lancaster FM213 voort en laat toekomstige geslagte die vliegtuig in sy ware element aanskou, naamlik die lug. Die res bly oor die algemeen op verskillende plekke regoor die wêreld vol, maar bly goed en werklik gegrond. Twee ander, NX611, kan nou in East Kirkby, Lincolnshire en FM-159 in Nanton belas word, Alberta kan ten minste een enjin aanjaag.
Die Avro Lancaster hou spesiale herinneringe in vir die oorlogspanne wat met hulle gevlieg, gewerk het of wat met hulle geassosieer is, 'n simbool van hoop en van uiteindelike oorwinning. Vir diegene wat nie oud genoeg is om hulle in stilte te aanskou nie, word die verbeelding oorgelaat aan hoe dit in daardie donker dae moes gewees het.