PressReader - SA Bass: 2017-05-01 - KLASKAMER
Aan ’n Boot­prop Miskien lees jy nou hi­erdie ar­tikel juis oor die eien­aardige op­skrif en om­dat ek daarin ges­laag het om jou aandag te trek. En ja, dit was juis my idee, want sien, hi­erdie ar­tikel is juis ‘n moet vir elke ma­niese baarshen­ge­laar om te lees.
SA Bass - 2017-05-01 - Con­tents - >> Philip Kemp*
“Al Die Eer Aan ’n Boot­prop” Miskien lees jy nou hi­erdie ar­tikel juis oor die eien­aardige op­skrif en om­dat ek daarin ges­laag het om jou aandag te trek. – Philip Kemp
Dit was lekker om weer van my ou hen­gelvriend, Evert Laub­scher te hoor en om ’n af­spraak, om ’n lyn­tjie te gaan nat­maak, met hom te maak. Evert se boot was tot die Vrydag­mid­dag nog by Rino Sada om ’n paar ver­stellings aan die boot se treiler te maak. Ek was maar re­de­lik skep­ties oor die hen­geluit­stap­pie om­rede die weer­buro ’n bloedige warm dag vir ons in die vooruit­sig ges­tel het. “Lyk my jy het sag geword”, het Evert opge­merk toe ek na ver­skon­ings be­gin soek. ’n “Sagte out­jie” is ek beslis nie; en ja, dit sou lekker wees om weer vir ’n slag met Evert sk­ouers te skuur en net weer vriend­skaps­bande te ver­sterk.
By Rood­ekop­jes aangekom, was dit vin­nig boot regkry, stokke en hen­gel­gerei en natu­ur­lik bot­tels en bot­tels wa­ter en en­ergiedrankies. “Evert, waar’s die boot­prop?” So ’n bek­lem­ming het my en Evert vas­ge­gryp. Node­loos om te sê, ons kon die prop net nêrens kry nie. Die prop het by Rino agterge­bly na die ver­stellings aan die trailer - Asof die oproep na Rino toe net eint­lik ’n goeie ver­skon­ing vir Rino was om gou die prop al die pad van Pre­to­ria af vir ons te bring, en natu­ur­lik ’n stokkie of twee ook in te pak, was gewis. Ek het selfs be­gin dink dat Rino dit opset­lik ge­doen het net om ’n ek­stra ty­d­jie op die wa­ter deur te bring. Rino het ek egter opge­som as ’n man met baie in­tegriteit en ek twyfel of die prop opset­lik nie terug­ge­sit is nie.
Ek en Evert het egter vir tyd en wyl ’n prop uit ’n an­der deel van die boot gekry om te pas. Rino was egter reeds op pad en niks hou ’n Sada weg van die wa­ter nie. En daar staan hy toe en wag op die oewer. Bruinge­brande bene, skalkse glim­lag, vis­stokke in die een hand, klein sakkie on­der die arm, en twee bot­teltjies “Cream Soda”. Weet die man dan nie hoe warm dit vandag gaan wees nie? Net twee bot­teltjies? Dis mos nou hopeloos te min vir hi­erdie versen­gende hitte.
En ja, daar be­gin seker een van my meer on­vergeet­like hen­gelsessies in ’n lang tyd. Rino se open­har­tigheid, sy berei­d­heid om ken­nis te deel en natu­ur­lik sy ken­nis van Rood­ekop­jes­dam is net iets on­gelooflik. Die dam het in die afge­lope paar weke geweldig vin­nig gesak soos die geval was met al die damme in ons land. Som­mige klip­stapels was net on­der die wa­terop­per­vlak en selfs vir die geoe­fende oog nie sig­baar nie. Een van die klippe, vol merke, was moont­lik ’n
Die skry­wer met een van die mooi baars wat hy vas­ge­trek het