Verwerping van die individu - wat dit is, hoe om dit te oorleef - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Die individu wat selfmoord gepleeg het, het 'n duidelike verwerping van die omliggende samelewing gehad. Met latente verwerping, ervaar 'n persoon soortgelyke pynlike gevoelens en rampspoedige gevolge dat 'n individu wat 'n duidelike verwerping ondergaan het, egter nie tegelykertyd besef waarom 'n negatiewe houding teenoor sy eie persoon gebore is nie. 'N Voorbeeld van implisiete verwerping is ouerhiper-sorg, verhoogde beheer oor die bestaan ​​van 'n kind, besluite neem vir 'n krummel. As gevolg van sulke opvoeding, groei die baba onveranderd tot 'n onafhanklike onafhanklike bestaan.
'N Deel van die individue wat die betrokke trauma het, kan in die samelewing die rol van so 'n dodelike vroulike minnaar verloor wat brose, girlish harte breek.
Enige verwerping is gewortel in die gebrek aan liefde vir die self. Mense vrees dat hulle aanstoot neem, maar die verantwoordelikheid vir die voorkoms van 'n gevoel van wrewel lê op hulself. Elke menslike individu besluit onafhanklik of hy aanstoot neem of nie.
'N Persoon wat die verwerping van gevoelens oorleef het, is dikwels ontevrede met homself, wat geopenbaar word in selfverloëning, gebrek aan selfwaarde, die voorkoms van 'n gevoel van waardeloosheid.
Die meganisme van die vorming van die betrokke besering is die volgende: eksterne verwerping word omskep in interne. Die persoon verloën in die eerste plek die dele wat nie deur die ouers in hom verdeel word nie (gesplete stukke) of van die dele wat die sielkundige wese van die ouer bedreig.
Verwerping is direk of indirek. Die eerste is om gereeld die behoeftes van die kind te ignoreer, weier om met hom te kommunikeer, sistematiese nie-verbale of mondelinge boodskappe direk aan die baba. Byvoorbeeld, ouers vertel 'n knuffel dat hy vet is en hy moet gewig verloor, of hulle word vergelyk met ander kinders, verklaar dat hulle lekker is en hy gedrag sleg. Indirekte verwerping vind plaas wanneer ouers die kind met erkenning in een belangrike gebied vul sonder om aandag aan die ander te gee. Dus, die krummels, dikwels die gevoel dat hy ouerlike liefde sal verloor, as dit verkeerd is.
Sulke beserings word dikwels in die puberteitperiode gevorm, omdat dit 'n sensitiewe tydperk is vir die voorkoms van allerlei beserings en komplekse. Hier is die leidende kommunikatiewe interaksie met eweknieë, dus eweknie-evaluering word die belangrikste. Terselfdertyd, indien vroeër die ouers die regte beloftes aan die adolessent gegee het, het hy in hom aangedring dat hy geliefd was met al die wenkenmerke en -foute, dan sou die vrees vir verwerping nie in hom ontwikkel nie.
Die kern van verwerping is die gevoel van die onmoontlikheid om verwerp te word. Die individu glo dat hy sielkundig sal verdwyn as hy dit nie aanvaar nie.
Die gevolg van die vrees vir verwerping is die opkoms van baie ander fobies - die vrees om verkeerd te wees, van onvolmaaktheid, om verlate te wees.
Dit is moontlik om slegs die binnekant van die betrokke trauma te genees - met behulp van kreatiwiteit, selfkennis, studie van die traumas wat uit die kinderjare gekom het, psigoterapie.
Emosionele verwerping van die kind
Ondoeltreffende ouerlike houdings, gevind in tekort of gebrek aan emosionele interaksie met die kind, in die ouers se ongevoeligheid teenoor kinders se behoeftes, lei tot die ervaring van die kind se emosionele verwerping.
Met 'n duidelike versuim om die krummels te aanvaar, toon die ouer 'n afkeer vir sy eie kind, voel hy ontevredenheid en ergernis. Versteekte verwerping word gevind in grootskaalse ontevredenheid met die krummels, aangesien hy nie mooi genoeg is nie, slim, vaardig. In hierdie geval sorg die ouer formeel vir die baba, wat ouerlike pligte verrig. Dikwels word die verskynsel onder bespreking gemasker deur opgewonde aandag en oordrewe sorg, maar die begeerte om fisiese kontak te vermy, gee dit weg.
Dikwels is emosionele verwerping die gevolg van ouers se ondemokratiese bewussyn. Daarom, in gesinsinteraksie, is daar 'n gebrek aan positiewe emosionele uitdrukking teen die agtergrond van onbeheerde demonstrasie van onderdrukte negatiewe emosies. Terselfdertyd kan ouers 'n krummel hê, dikwels kan hulle 'n duidelike of onduidelike gevoel van skuld voel as gevolg van die skraal uitdrukking van liefde. As gevolg van die gebrek aan sinvolheid van hul eie emosionele sensasies, word gevoelens egter deur spontane bars van streling buite die voldoende konteks van interaksie gemaak. Die kind moet ook sagmoedigheid aanneem en 'n reaksie toon op die manifestasie van liefde, selfs al is hy nie opgestel om emosies op hierdie spesifieke oomblik te toon nie.
Daarbenewens is verwerping ook te danke aan onvoldoende ouerlike verwagtinge rakende die kind.
Dikwels sien ouers hul eie kinders meer volwasse as wat hulle werklik is, en daarom hoef hulle nie aandag te skenk nie. Soms kom ouers op 'n perfekte, fiktiewe beeld van 'n kind, wat hul liefde veroorsaak. Sommige skep 'n beeld van 'n gerieflike gehoorsaam krummels, ander - suksesvol en ondernemend. Maak nie saak watter soort beeldouers uitgevind het nie, die belangrikste ding is dat dit nie ooreenstem met die werklikheid nie.
Dikwels word verwerping gepaard met streng beheer, wat die krummels van die enigste "korrekte" gedrag oplê. Ook, die verwerping van die kind kan saam met 'n gebrek aan beheer, onverskilligheid teenoor die kind, absolute toegewing.
Emosionele verwerping van 'n kind deur ouers word dikwels gepaard met strawwe, insluitend fisiese impak.
Terselfdertyd is moeders wat hul eie krummels verwerp, geposisioneer om hulle te straf weens appèlle vir ondersteuning aan hulle, vir die strewe na kommunikasie-interaksie met hulle. Volwassenes wat babas verwerp en 'n beledigende ouerstyl gebruik, glo in die normaliteit en noodsaaklikheid van fisiese invloede.
Dikwels word ongehoorsaamheid of ongewenste gedrag gestraf deur die ouers van hul liefde te ontneem en die waardeloosheid van die kind te demonstreer. As gevolg van hierdie gedrag vorm die krummels 'n gevoel van onveiligheid, verlating, vrees vir eensaamheid. Die gebrek aan ouerlike betrokkenheid by die behoeftes van die kinders dra by tot die geboorte van sy hulpeloosheid, wat in die toekoms dikwels apatie veroorsaak en tot depressiewe buie kan lei, vermy nuwe toestande, gebrek aan nuuskierigheid en inisiatief.
Veral belangrik is die ouderdomstadium waarin die krummels van ouersorg en liefde ontneem is. In gevalle van gedeeltelike versorging van sorg, wanneer die ouerlike streling selfs af en toe voorkom, begin die baba dikwels 'n soort emosionele reaksie van sy ouers. As so 'n emosionele "beloning" kom slegs na gehoorsaamheid aan die vereistes van die ouers, sal die ontwikkeling van angstige voorlegging eerder as aggressie die gevolg hiervan wees. Verwerping van ouers word dikwels gekenmerk deur herrangskikking van kinderouerrolle. Volwassenes delegeer aan hul kinders hul eie pligte, wat hulpeloos optree, wat die behoefte aan sorg toon. Die basis van die emosionele verwerping van die krummels kan waargeneem of onbewuste identifikasie van die baba met sekere negatiewe punte in die ouers se eie lewe wees.
Identifiseer die volgende persoonlike probleme van volwassenes wat emosionele verwerping van die kind veroorsaak. Eerstens, die onderontwikkeling van ouerlike gevoelens, wat ekstern geopenbaar word deur die swak verdraagsaamheid van die kind se samelewing, oppervlakkige belangstelling in die sake van die kind. Die rede vir die onderontwikkeling van ouerlike gevoelens is dikwels die verwerping van die volwassene self in die kinderjare, toe hy self nie ouerlike liefde gevoel het nie.
Die persoonlikheidseienskappe van 'n volwassene, soos emosionele verkoue, lei ook dikwels tot die verwerping van hul eie kinders.
Die gebrek aan ruimte in die ouers se planne vir die kind gee aanleiding tot 'n emosionele verwerping van die krummels. Die projeksie van hul eie negatiewe eienskappe op die baba - hulle konfronteer in 'n kind, 'n volwassene kry emosionele voordele vir homself.
Emosionele afstanddoening van ouers van die krummels lei tot die vorming van sulke interne installasies van die baba: "Ek is nie lief nie, maar ek poog om nader aan my ouers te kom" en "As ek nie liefhet en nie nodig het nie, los my dan los."
Die eerste installasie word gekenmerk deur twee moontlike variasies in die kind se gedragsrespons. Die kind ervaar 'n gevoel van skuld, waardeur hy die straf vir sy eie "onvolmaaktheid" sien in die feit dat hy sy ouers nie aanvaar het nie. Die gevolg van sulke ervarings is dikwels die verlies van selfbeeld en irrasionele drang om te verbeter, om te reageer op ouerlike aspirasies.
Die tweede variasie van die gedragsreaksie word gemanifesteer deur die verwerping deur die kind van die gesin. Hier kom die kind tot die gevolgtrekking dat net die ouers skuldig is om dit nie te aanvaar nie. Gevolglik verwaarloos die kleintjies hulself aggressief teenoor hul ouers. Hulle lyk wraak op volwassenes vir 'n gebrek aan liefde. Agressie word 'n reaksie op emosionele afstanddoening.
Nog 'n installasie lei tot die begeerte om ouerlike aandag te vermy. 'N Krummel wys sy eie onnoselheid, ongemaklikheid, slegte gewoontes om 'n volwassene van homself te "skrik". Hierdie optrede rig die baba op die pad van sosiale ontwikkeling. Die kind, wat deur ouers verwerp word, wil op enige manier poog om ouerlike aandag te verkry, selfs deur middel van twis, met behulp van 'n breek in verhoudings, teenstrydige gedrag. Sulke optrede van die kind word na verwys as "die soeke na negatiewe aandag." 'N Bose kringloop word hier ontwikkel: die groei van koppigheid, kinders se negativisme is direk eweredig aan die toename in die aantal strawwe en beperkings wat 'n intensivering van die opponerende gedrag in die krummels veroorsaak. Die kind wortel in hul eie onvolwasse, onvanpaste gesindheid teenoor familielede, en beweer hulself deur middel van uitdagende gedrag.
Daar is twee van die mees pynlike ervarings, wat nogal moeilik is om alleen te hanteer. Hierdie gevoel van wanhoop en verwerping van die mens. Dit is onmoontlik om van hierdie ervarings weg te steek, want jy kan nie van jou eie persoon wegsteek nie. Hulle is moeilik om te verduur, veral in die nag wanneer 'n mens aan homself oorgelaat word, wanneer alles in die koninkryk van Morpheus onderdompel word en vrede deur die vrede geregeer word. Dit begin dan om die grys gedagtes te oorkom, slaap weg te gaan.
Die toestel van 'n persoon is so dat hy dikwels op grond van sy ondervinding optrede pleeg sonder om enige aksie te onderneem om die werklikheid te verifieer. So, byvoorbeeld, is die ouens wat deur jong charme vroue geweier is om saam met hulle saam te gaan, later onbewustelik tot die gevolgtrekking gekom dat hulle nie interessant genoeg, aantreklik of slim is nie. Dit kan lei tot die feit dat die jong mans ophou om meisies vir datums te roep, weer vrees om hulself te verwerp. Ook, die vroulike geslag wil nie die verwerping van 'n man herleef nie, dus vermy hulle noue kontak met die teenoorgestelde geslag.
Mense is geneig om die omliggende individue te ondersteun met die eienskappe en eienskappe wat hulle self in hulself gekies het, maar terselfdertyd beskou hulle hierdie eienskappe as iets wat hulle van buite verkry het. Dit is inherent aan 'n persoon om vooraf vooraf aan te teken wat hulle sal doen of wat hulle sê.
Die pyn van verwerping kan genees word. Dit is ook moontlik om sy negatiewe, emosionele, sielkundige, kognitiewe effekte te voorkom. Om ontslae te raak van die trauma van verwerping, moet jy aandag gee aan jou eie emosionele wonde. Ons moet verwerping aanvaar en verstaan ​​dat dit onmoontlik is om almal te behaag. Vriendskapsverskil, sê nog nie dat niemand anders vriende met 'n persoon sal wees nie. Verwerping deur een man beteken nie dat 'n vrou ander nie bewonder nie.
In die emosies wat gegenereer word deur die verwerping van 'n persoon, is daar 'n beduidende plus - as hulle aanvaar en ervaar word, sal hierdie negatiewe gevoelens binnekort verdwyn.
Dit is nodig om te erken dat nie-aanvaarding pyn, woede, angs, aggressie teenoor die verwerpende onderwerp veroorsaak, maar dit word nie aanbeveel om vas te hou aan sulke negatiewe emosies nie.
Die pyn wat veroorsaak word deur verwerping verhoed voldoende interaksie met die sosiale omgewing. Dus, hoe gouer 'n verwerpte individu hom toelaat om die hele reeks emosies wat deur nie-aanvaarding gegenereer word, te ervaar, hoe vinniger sal hy kan genees.
Dit word nie aanbeveel om die emosies wat deur die betrokke trauma veroorsaak word, te ignoreer nie, aangesien dit 'n kragtige impuls gee aan 'n persoon vir verdere professionele ontwikkeling, sowel as persoonlike ontwikkeling.
Met 'n gevoel van verwerping, moet jy eers probeer om die situasie te los. Dikwels kan gebeure voorstel dat in die gedragsmodel van 'n persoon ander probleme veroorsaak. Terselfdertyd is mense geneig om dikwels oordryf, verwerping as persoonlik te aanvaar, nie besef dat byvoorbeeld 'n weiering in 'n posisie nie hom as 'n persoon kenmerk nie.
Geen verwerping as 'n frustrasie nodig nie. Selfs as jy voorheen verwerping moes verduur, moet jy begryp dat dit nie 'n negatiewe beoordeling van 'n persoon se persoonlikheid is nie. Dit is slegs 'n subjektiewe teenstrydigheid tussen die verlangde en die werklikheid.
Dit sal nuttig wees om 'n klein lys te maak wat bestaan ​​uit vyf wen eienskappe van karakter, eienskappe wat veral deur 'n persoon waardeer word. Dit is wenslik dat hierdie lys onderling verband hou met die rol waarin hy gebly het toe hy verwerp is.
As 'n mens herhaaldelik afstoot, en vir 'n lang tyd nie in staat is om ontslae te raak van pynlike herinneringe nie, vererger hy hom moreel. Individue wat gereeld verwerp word, is aan alkoholisme, depressiewe buie, dwelmverslawing, selfmoord voorgestel. As 'n persoon nie die negatiewe gevolge van verwerping op sy eie kan hanteer nie, word dit aanbeveel om professionele psigoterapeutiese hulp te soek.