PressReader - Kuier: 2017-07-12 - ENTREPRENEUR: Vrou kry slim i­dee ná dog­ter se on­ge­luk
ENTREPRENEUR: Vrou kry slim i­dee ná dog­ter se on­ge­luk
Ná die skok van haar dog­ter se on­ge­luk wou dié ma an­der ook help om gou hulp te kry.
dis nie al­dag dat ie­mand ná ’n sleg­te er­va­ring ’n ga­ping in die mark sien nie, maar dis juis ’n skrik­wek­ken­de oom­blik in Ja­ni­ne De G­rill (41) se le­we wat haar aan ’n i­dee laat dink het wat le­wens kan red.
Ja­ni­ne van Fair­ways in die Kaap het ’n me­die­se arm­band, die I­ce­let (In Ca­se of E­mer­gen­cy Bra­ce­let), ont­wik­kel waar­op be­lang­ri­ke in­lig­ting soos jou naam, a­dres, me­die­se toe­stan­de en naas­be­staan­des se kon­tak­be­son­der­he­de ge­stoor kan word. As jy jou­self in ’n si­tu­a­sie be­vind waar jy nie kan praat of kom­mu­ni­keer nie, scan pa­ra­me­di­ci die QR-ko­de (quick re­spon­se co­de) op die arm­band en al jou in­lig­ting sal dan op ’n app op hul sel­foon ver­skyn.
Ja­ni­ne het in 2012 aan QR-teg­no­lo­gie be­gin dink toe haar oud­ste dog­ter, Mea (toe 14), in ’n mo­tor­on­ge­luk was ter­wyl sy in ’n pri­va­te taxi was. Sy het ’n kop­be­se­ring op­ge­doen en kon nie praat nie. Sy het geen in­lig­ting by haar ge­had nie en pa­ra­me­di­ci het nie ge­weet of sy aan ’n me­die­se fonds be­hoort nie. Haar be­han­de­ling is ver­traag om­dat pa­ra­me­di­ci geen in­lig­ting oor haar ge­had het nie. Toe sy ná 45 mi­nu­te haar be­wus­syn her­win het, kon sy daar­in slaag om haar pa te kon­tak.
“Dit was in die mid­del van die dag en heel­te­mal on­ver­wags. Toe ek die op­roep ont­vang, was ek in skok,”ver­tel Ja­ni­ne. Sy wou graag an­der ma’s in soort­ge­ly­ke si­tu­a­sies help. Ja­ni­ne se pa, wat in 2010 oor­le­de is, het ook aan Al­z­hei­mer se siek­te ge­ly en daar­om is i­den­ti­fi­ka­sie ook die doel van die arm­band. Ja­ni­ne sê hul­le het ge­reeld haar pa ge­vind waar hy rond­ry om­dat hy nie hul straat­a­dres kon ont­hou nie.
E­nig­ie­mand wat die app op hul sel­foon het, kan die ko­de scan. Ja­ni­ne fo­kus dus op twee mark­te: Ou­ers wat die arm­ban­de vir hul kin­ders wil aan­koop en men­se met spe­si­a­le be­hoef­tes; in­slui­tend be­jaar­des en ou­tis­tie­se kin­ders. Jy kies self wat­ter in­lig­ting jy op die ko­de ge­stoor wil hê en dit neem slegs ’n paar se­kon­des om te scan.
Die arm­band self is gra­tis, maar jy be­taal R200 per jaar om dit te ge­bruik. Dit gee jou 24 uur van die dag toe­gang tot me­die­se nood­diens­te. In ’n nood­ge­val sal hul­le na jou kom en jou be­han­del.“Ver­beel jou ’n kind speel sok­ker en be­seer hom­self. Daar is dan twee be­lang­ri­ke op­roe­pe wat ge­maak moet word: aan die nood­diens­te en jou naas­be­staan­des,”ver­tel Ja­ni­ne. Die arm­band gee jou ook toe­gang tot nood­diens­te se nood- me­die­se in­lig­ting, hulp­lyn en trau­ma­be­ra­ding.“As jy self­moord­nei­gings het, kan jy die hulp­lyn bel en hul­le sal jou be­ra­ding gee.” Vir kin­ders wat nie arm­ban­de by sko­le mag dra nie, het Ja­ni­ne ook ’n la­pel­wa­pen en Al­lMi­ne la­bel ont­wik­kel. Dié pro­duk­te het ook QR-teg­no­lo­gie. Moei­li­ke pad Maar Ja­ni­ne se paad­jie tot hier het nie so glad ver­loop soos sy aan­vank­lik be­plan het nie. Toe sy in 1999 met ’n on­der­wys­kwa­li­fi­ka­sie gra­du­eer, het die re­ge­ring in daar­die tyd geen nu­we on­der­wy­sers aan­ge­stel nie. “Die keu­se is dus vir my ge­maak om níé in die on­der­wys te gaan nie. My le­we het toe ’n heel an­der pad ge­loop.”
Ja­ni­ne het toe by ’n kle­re­win­kel as ver­koopsas­sis­tent en la­ter in die win­kel­groep se hoof­kan­toor ge­werk. Sy het er­va­ring in ver­kry­gings­be­stuur (pro­cu­re­ment) op­ge­doen, dit ge­niet en la­ter be­sluit om ’n kwa­li­fi­ka­sie daar­in te kry ter­wyl sy vir ’n groot ver­vaar­di­ger van kos­me­tie­se pro­duk­te ge­werk het.
La­ter het haar werk as pro­cu­re­ment
ma­na­ger by ’n drank­maat­skap­py haar met die vaar­dig­he­de en ken­nis toe­ge­rus om ’n entrepreneur te word aan­ge­sien sy ge­reeld op haar eie kli­ën­te moes ont­moet en be­mar­king moes doen.
Ja­ni­ne het dié werk ge­los om kon­sul­ta­sies vir klei­ner maat­skap­pye te doen, waar­na sy van 2015 haar aan­dag vol­tyds op haar eie klein on­der­ne­ming, Me­a­my­ka So­lu­ti­ons, toe­ge­spits het om die me­die­se arm­band te ver­koop. As entrepreneur het Ja­ni­ne voor ve­le uit­da­gings te staan ge­kom.
“Al­mal was mal oor die i­dee, maar dis ’n uit­da­ging om dit te ver­koop. Jy moet buig­saam wees en jou tei­ken­mark uit­brei. Jy moet ook ver­nuf­tig wees, ver­al wan­neer jy nie ’n be­mar­kings­be­gro­ting het om mee te werk nie,”sê sy. Só by­voor­beeld ge­bruik Ja­ni­ne gra­tis bron­ne soos skool­nuus­brie­we en aan­lyn­me­dia in plaas daar­van om al­les te print. Die mees­te van haar kli­ën­te het op Fa­ce­book oor die arm­band ge­lees.
Al gaan be­sig­heid nie so goed as wat sy ver­wag het nie, bly sy po­si­tief, hoop­vol en ge­mo­ti­veerd dat sy haar doel­wit­te kan be­reik. Sy het van haar pen­si­oen­geld ge­bruik om die be­sig­heid te be­gin en een van haar groot­ste uit­da­gings is om fond­se in te sa­mel om die be­sig­heid aan die gang te hou.
Die QR-teg­no­lo­gie was daar, maar sy moes die sag­te­wa­re ont­wik­kel en moet el­ke jaar haar li­sen­sie vir die sag­ter­wa­re her­nu, wat dui­sen­de ran­de kos.“Ek weet daar is groot po­ten­si­aal in my pro­duk. Ek het al baie positiewe te­rug­voe­ring ont­vang, maar men­se word be­sig en hul­le fo­kus ver­an­der. Dit gaan al­les daar­oor om op te volg met men­se. Ek het ge­dink dat die be­stel­lings baie vin­ni­ger sou in­kom. Maar dis nie al­les doom and gloom nie.”
Al vat dit lan­ger om suk­ses te be­reik, gaan Ja­ni­ne nie op­gee nie. “Dit neem drie jaar vir ’n be­sig­heid om suk­ses­vol te wees. As ek mô­re die ge­leent­heid kry om te­rug te gaan werk toe, sal ek nie. Ek sal e­nig­iets doen om ’n suk­ses van my be­sig­heid te maak. Selfs as ek ’n deel­tyd­se werk kry, sal ek dit net doen om my be­sig­heid te on­der­steun.”
Ja­ni­ne het in 2008 be­sef sta­tus en geld is nie al­les nie, toe sy met non-Hodg­kin Lymp­ho­ma, ’n soort kan­ker, ge­di­ag­no­seer is. Die kan­ker was reeds in s­ta­di­um vier en sy moes vier ver­skil­len­de ti­pes che­mo­te­ra­pie on­der­gaan. Sy is se­dert 2010 in re­mis­sie na­dat sy ’n stam­seloor­plan­ting ge­had het.“Dit laat jou ver­staan wat reg­tig be­lang­rik is, soos jou fa­mi­lie, kin­ders en die na­la­ten­skap wat jy ag­ter­laat. Men­se moet kan staat­maak op jou.”
Ja­ni­ne is ’n ge­trou­de ma van twee en be­stuur haar be­sig­heid van­af haar huis. Sy sê dis baie moeilik om ’n ba­lans te hand­haaf. “Wan­neer jy by die huis is, dink al­mal jy is be­skik­baar. Jy moet pri­o­ri­ti­seer en by ’n ske­du­le hou.”
Wan­neer haar dog­ters ek­sa­men skryf en 13:00 klaar­maak met skool, gee dit haar min­der tyd om haar be­sig­heid te be­stuur. “Dit is dan baie moeilik om in‘bu­si­nes­s­mo­de’te bly.”
Ja­ni­ne het ge­voel dis be­lang­rik om haar kin­ders in die be­sig­heid be­trok­ke te kry en hul­le ver­ant­woor­de­lik­heid te gee. Haar dog­ters doen die da­ta cap­tu­ring, in­put dit in die ko­de en doen ook die ver­pak­king. “Ek wil vir hul­le ’n na­la­ten­skap los en hul­le moet ver­staan wat die ei­se van ’n wer­ken­de vrou is.”Sy sê ook son­der haar man van 19 jaar se on­der­steu­ning sou sy dit nie kon doen nie. MAAK ’n ver­skil Die I­ce­let gee reeds ’n paar men­se ge­moeds­rus. Só was Li­li­an A­dri­aan­se (42) van Kraai­fon­tein“baie bly”toe sy daar­oor op Fa­ce­book lees. Haar 21-ja­ri­ge seun ly aan e­pi­lep­sie van­dat hy ne­ge jaar oud is en kry stui­pe. Hy het dit al­tyd by die werk ge­kry. Hy het dit ook een keer in ’n win­kel­sen­trum ge­kry en men­se het net rond­om hom ge­skree en nie ge­weet wat om te doen nie.“Ek en my man werk en dit gee my pe­a­ce of mind dat hy hulp sal kry in­dien e­nig­iets met hom ge­beur. Hy het nie baie uit­ge­gaan met sy vrien­de nie. Die I­ce­let het sy self­ver­troue ’n groot boost ge­gee. Nou gaan hy uit en as iets ge­beur, kan hy net vir hul­le sy arm­band wys, dan sal hy hulp kry. Dis moeilik, ek ken baie men­se wat so iets soek,”ver­tel Li­li­an.
Vol­gens Rus­sel Mei­ring, ’n woord­voer­der van die nood­diens ER24, kan toe­gang tot nood­saak­li­ke in­lig­ting soos me­die­se ge­skie­de­nis, o­pe­ra­sies wat on­der­gaan is en al­ler­gieë soms die ver­skil tus­sen le­we en dood be­te­ken.“Le­de van die pu­bliek word al­tyd aan­be­veel om ’n vorm van i­den­ti­fi­ka­sie op hul­le te hê, met be­lang­ri­ke me­die­se in­lig­ting en be­son­der­he­de oor hul me­die­se fonds, in­dien e­ni­ge,”sê hy.
As iets ge­beur, kan hy net vir hul­le sy arm­band wys, dan sal hy hulp kry. Li­li­an A­dri­aan­se
BO: Ja­ni­ne De G­rill (41) en haar dog­ters, Amy (12) en Mea (17). Ja­ni­ne het die i­dee vir ’n me­die­se arm­band ge­kry na­dat Mea (INLAS) erns­tig in ’n on­ge­luk be­seer is.