Eensaamheid - sosiale isolasie en alleen wees - Simptome - 2022
Eensaamheid is sielkundig sinoniem met sosiale isolasie, maar dit beskryf terselfdertyd die gevoel van lyding aan sosiale isolasie. Etimologies is dit moeilik om te onderskei tussen om op 'n positiewe manier alleen te wees, om sodoende gedagtes vrylik te ontwikkel of om "vrede" te hê. Sommige kundiges onderskei tussen positiewe "vrywillige eensaamheid" en negatiewe "onwillekeurige eensaamheid".
Wat sê sosiale sielkunde?
Sosiale sielkunde beskou eensaamheid as die subjektiewe gevoel van lyding aan 'n gebrek aan vervulde sosiale kontakte. Dit het niks te doen met die vraag of die betrokke mense baie kontakte het of nie.
Eensaamheidsgevoelens beteken dat iemand bewus word van sy sosiale isolasie en dit as negatief voel. Dit gaan gepaard met depressie en die poging om dwelms of alkohol te vergoed vir negatiewe gevoelens. Sulke verkeerde strategieë om eensaamheid die hoof te bied, verhoog op hul beurt die sosiale isolasie.
Definisies van eensaamheid
Peplau / Periman het 'n definisie van die term wat vandag nog geld, aangebied. Hiervolgens is dit 'n subjektief ervare toestand, 'n breuk tussen die sosiale verhoudings wat 'n persoon het en diegene wat hy wil hê. Sodat iemand heeltyd by mense kan wees en terselfdetyd eensaam kan voel. Omgekeerd hoef iemand wat bewustelik van ander mense afvallig is en alleen in die bos woon, nie eensaam te wees as dit presies die toestand is wat hy wil hê nie.
Die reaksionêre eensaamheid ontwikkel met omwentelings in die lewe: verandering van woonplek, kinders hê, werkverlies, aftrede, kinders uit die huwelik, egskeiding, die dood van 'n maat, siektes wat 'n persoon in die bed bind, ongelukke, maar ook ouderdom. Hierdie vorm van eensaamheid word reaksionêr genoem omdat die mense wat geraak word, reageer op 'n veranderde lewensituasie. Bekende verhoudings breek of verloor intensiteit.
Hierdie reaksionêre eensaamheid is gewoonlik nie 'n permanente toestand nie. Dit raak wanneer diegene wat geraak word nuwe sosiale verhoudings ontwikkel wat ooreenstem met die nuwe lewensituasie: soek 'n nuwe maat, spandeer tyd saam met paartjies wat ook kinders het, of oefen hul stokperdjies saam met ander pensioenarisse.
Reaksionele eensaamheid is meestal nie eerstens 'n sielkundige probleem vir die betrokke persoon nie, maar eerder eksterne omstandighede, met mense wat met mekaar in kontak is om hierdie fases vinniger te oorkom as mense wat probleme ondervind om nuwe verhoudings te bewerkstellig.
Anders as reaksionêre eensaamheid, is kruipende eensaamheid slegs voorwaardelik die gevolg van eksterne omstandighede. Diegene wat hierdeur geraak word, het sosiale kontakte hier, maar hulle vervul dit nie. Hulle kla dat, hoewel hulle baie mense oppervlakkig ken, hulle nie diep vriendskappe het nie, of dat ou vriende vervreemd raak. Die gevoel van sosiaal geïsoleer word al hoe sterker.
Daar is baie redes hiervoor. Byvoorbeeld, die persoon se belangstellings, gevoelens en doelwitte verander en hy ontwikkel stadig weg van sy ou vriende. Of dit werk andersom: iemand stagneer in hul ontwikkeling terwyl die vriende verander. Aan die begin ontmoet hulle nog steeds die ou rituele, maar hulle voel steeds leeg. Nou kruip hulle weg van mekaar af. Diegene wat hierdie divergensie nie kan hanteer nie en nie nuwe bande maak nie, voel geïsoleer.
Eksterne omstandighede kan hierin speel. 'N Klassieke voorbeeld is iemand wat in 'n klein dorpie grootword en in sy jeugdigheid voel dat hy potensiaal het wat sy omgewing nie verstaan ​​nie en dat hy dit nie hier kan implementeer nie. As hy nie nou die sprong maak nie en nie in 'n omgewing beweeg waar hy kan ontwikkel nie, kruip hy dalk eensaam op.
Die chroniese eensaamheid
Hierdie toestand duur jare en dekades en gaan dikwels gepaard met sielkundige probleme vir diegene wat geraak word. Hierdie mense het nie die vermoë om op hul eie sosiale kontak te maak en sosiale verhoudings te onderhou nie. Mense met 'n depressiewe siekte ly veral hieraan.
Die risiko van eensaamheid is veral groot as die sosiale omgewing mense as anders beskou. Dit geld byvoorbeeld vir mense wat aan geestesversteurings ly, soos Asperger-sindroom, gehegdheidsversteurings, grenssindroom, bipolariteit of paranoïese skisofrenie.
Mense sonder spesiale behoeftes het byna geen toegang tot die gedagtes en gevoelens van diegene wat geraak word nie, en as gevolg van hul ongewone gedrag, voer niemand amper diepgaande vriendskappe met hierdie mense nie.
Mense wat nie 'n verstandelike gestremdheid het nie, byvoorbeeld die begaafde, is ook anders. As hulle nie kontak het met mense wat hul gedagtes verstaan ​​nie, kan dit, maar dit nie hoef nie, tot 'n gevoel van sosiale isolasie lei.
Mense wat ervarings ervaar het dat hul omgewing nie empatie kan hê nie, lyk ook anders. Dit geld byvoorbeeld vir soldate wat uit die oorlog na die burgerlike samelewing terugkeer.
Die sielkundige John T. Cacioppo beskou gevoelens van eensaamheid as die sosiale ekwivalent van liggaamlike pyn, honger en dors. Hierdie gevoel is so moeilik om te dra dat diegene wat geraak word, aksies neem om die toestand te beëindig of om dit glad nie te laat ontstaan ​​nie. Sulke handelinge sluit byvoorbeeld die sogenaamde verhoudingsverslawing in waarin diegene wat geraak word, keer op keer in intieme verhoudings duik, selfs al is dit vernietigend. Hulle word aangedryf deur die vrees om alleen te wees. Dit geld ook vir ou mense wat hul ontslag uit die hospitaal doelbewus vertraag omdat hulle eensaamheid tuis vrees.
Deur isolasie te voel, soos angs, verhoog die spanning, wat die risiko verhoog vir siektes waarin stres 'n rol speel. Dit verhoog die bloeddruk en die risiko van hartprobleme. Volgens Cacioppo speel eensaamheid 'n rol in selfmoord sowel as in psigoses, kognitiewe afwykings en Alzheimers.
Diegene wat aan eensaamheid ly, slaap sleg, volgens 'n studie deur Lianne Kurina uit Chicago. Hiervolgens slaap eensame mense nie korter nie, maar word meer gereeld snags wakker en word hulle net onvoldoende regeneratief deur die slaap. Aan die ander kant het wetenskaplikes van die Universiteit van Kalifornië onlangs bevind dat slaapstoornisse mense tot eensaamheid en isolasie dryf - 'n effek wat na 'n slapelose nag waargeneem kan word.
Eensaamheid - 'n dilemma
Sodra 'n persoon aan gevoelisolasie ly, raak dit gewoonlik moeiliker om sosiale kontakte te bewerkstellig waardeur hulle van hierdie gevoel kan ontsnap. As gevolg van die isolasie word dit 'n 'alleenloper'. Vanweë die sosiale isolasie verwys sy kommunikasie meestal na homself en lyk hy op die beste vreemd vir potensiële nuwe vriende. Hulle distansieer hulself vinnig omdat die eensame nie reageer op die behoeftes van die ander persoon nie. Hy draai om homself en is vasgevang in hierdie hok, selfs al wil hy uitgaan.
Soveel as wat geraak word deur hul sosiale isolasie, dit is die bekende toestand waarin hulle beweeg. Hulle gedra hulle nou teenoor ander mense asof hulle nie eers as onafhanklike wesens bestaan ​​nie. Eensame mense ontwikkel dikwels gedrag en stel houdings voor wat mense verdryf sonder hierdie probleem. Dit is sinies, vernietigend, soms selfs misantropies. Op die laatste wanneer die eensame 'n spesiale funksie uit hul negatiewe gevoelens opstel, distansieer medemens hulle vinnig van hulle. Vir diegene wat nie eensaam is nie, wil dit voorkom asof die eensame persoon hulle snuif, asof hulle marginaliseer - en nie die een wat gemarginaliseer voel nie.
Die lyers ervaar sielkundige pyn en rig dit dikwels na buite. Dan kla hulle nie "ek voel geïsoleer nie", maar "mense is oppervlakkig". Sommige ontwikkel haat en minagting vir ander mense uit noodsaaklikheid.
Die kreatiewe lyding
Die Verligting in Europa het eensaamheid ook positief gesien toe mense hulle van die alledaagse lewe afgetrek het om hulself oor die samelewing te besin en te verlig deur dit van buite te sien. Romantiek verheerlik eensaamheid as 'n introversie, waarin mense 'n liefdelose buitewêreld ontwyk en die innerlike wêreld van hul drome besoek.
Werther van Goethe, byvoorbeeld, kon nie sosiale bande onderhou in die oppervlakkige bourgeoisie van sy tyd nie en het eers sy skeppende magte ontwikkel toe hy hom van hierdie samelewing afgewend het. Hy het terselfdertyd daaraan gely en sy lewe met selfmoord beëindig. Ten slotte is eensaamheid by Nietzsche 'n kernelement van groot geeste.
Sosiale isolasie en die gevolge
Wetenskaplik is gevoelens van eensaamheid buitengewoon vaag. Die situasie is anders met die ingewikkelde gevolge van sosiale isolasie. Diegene wat sosiaal geïsoleer is, verhoog die risiko van verskillende siektes. Familie, vriende, familie, kollegas of bure is nie net 'n emosionele ondersteuning nie, maar ook 'n praktiese ondersteuning. Ander mense erken beter as ons, of ons nie iets het nie. Hulle sien ons blinde kolle en moedig ons aan om te oefen of dokter toe te gaan. 'N Stabiele sosiale omgewing verbeter die gesondheid outomaties. Dit gaan egter nie oor subjektief waargenome eensaamheid nie, maar oor objektiewe sosiale isolasie.
Wat kan ek self doen?
Ongeag of ek 'die skuld' het of nie, ek kan my eie gedrag verander om van die negatiewe gevoelens ontslae te raak. Al klink dit eensaam vir die eensame: dit begin nie met die soek na (kompulsiewe) sosiale kontakte nie, maar deur dit vir jouself te vergemaklik.
Hulle kan na hul gunsteling musiek luister, in die bos gaan stap, 'n museum besoek, stokperdjies herontdek, fietsry, konserte of teater gaan doen, dinge doen waarvoor hulle lief was of wat hulle eens liefgehad het.
U eie vier mure is ook belangrik: stel u woonstel op sodat u daar gemaklik kan voel. Of u die kussings nuut is, 'n nuwe muurpapier, nuwe meubels, kerse op 'n winteraand of ruikers laventel in die kombuis. U kan ook huisplante versorg of troeteldiere koop. Gaan na 'n restaurant en eet alleen jou gunsteling kos. Verf, lees, pottebakkery, skep 'n tuin.
Hierdie maatreëls klink banaal en is eintlik nie geskik as die gevoel van eensaamheid gepaard gaan met 'n ernstige geestesongesteldheid soos depressie nie. In sulke gevalle kan u nie op praktiese selfhulp staatmaak nie, maar dringend na psigiatriese behandeling moet gaan. As dit nie die geval is nie, het dit 'n positiewe effek om eers u eie omgewing te ontwerp sodat u gemaklik daarin kan voel. Aan die een kant word die negatiewe gevoel vir u draagliker en u kan selfs vind dat die gebrek aan sosiale verhoudings ook 'n voordeel het - om u eie passies na te streef. Aan die ander kant berei u voor om meer en meer intensiewe sosiale verhoudings op te bou. Enigiemand wat hul belange nastreef, sal vroeër of later mense met soortgelyke neigings vind, en hulle sal onmiddellik 'n gesprekonderwerp hê wat nie hulle of hul eweknie sal verveel nie.
Mense wat 'n lang verhouding gehad het, deur alle krisisse geleef het, die nuwe begin gehad het en uiteindelik geskei is, het dikwels probleme met die onbekende eensaamheid. Dit lei dikwels tot 'n negatiewe gevoel van eensaamheid. Hierdie gevaar is des te groter as die verhouding voorheen alles was, die lewe gefokus op die maat en ou vriende, kollegas of stokperdjies agterbly.
Baie mense slaag nog steeds deur hierdie fase: hulle bou op ou vriendskappe, gaan na partytjies, in kafees en kroeë, leer nuwe mense ken. Sommige geniet dit selfs om na die samestelling alleen te wees om hulself weer te vind en 'n nuwe self te bou. Diegene wat sosiaal gewild is, begeer deur potensiële seksmaats, en wat ook private kontak in hul pos behou, kan vinniger die eerste fase van rou hanteer. Sulke mense leer gewoonlik 'n nuwe verhoudingskandidaat ken, hou die een of die ander toevallige saak of een-aandstalletjies, soms is jy selfs bly om seksueel te stoom en die ou speletjie van beproewing en weer te speel.
Vir ander is dit egter 'n verdrukking om alleen te wees. Hulle is desperaat op soek na die regte persoon en voel meer en meer eensaam omdat hulle niemand kan vind wat aan hul verwagtinge voldoen nie. Of omgekeerd, jy duik van paniek na kleedkennis en voel meer en meer eensaam, want hulle het van die begin af geweet dat "dit is niks". Vir hulle is flirt nie 'n tintelende sensasie nie, dit is dwang. Om iets alleen te doen, is op sy beste 'n ontsnapping. Hoe meer gereeld hulle alleen reis, hoe meer vrees hulle om nerds te word.
Gevoelens gaan nou 'n negatiewe spiraal in. Diegene wat geraak word, glo dat hulle nie lief is nie, die soeke na 'n maat blyk tevergeefs te wees, hulle trek na hul woonstel, raak al hoe meer skaam en leer minder en minder mense ken.
Familielede en vriende
Na 'n onderbreking is daar niemand wat die verlore maat kan vervang nie. Maar dit is waarvoor vriende is, en wanneer alles anders misluk en u goeie kontak met u familie, ouers en / of kinders het. Hulle omhels jou, doen iets met hulle, lei jou af.
Het die gevoel van eensaamheid nie verander in 'n depressie dat u nie die huis durf verlaat nie? Gaan dan na buite. Draf, stap, swem, bioskoop, kroeg, kafee verbeter nie net die bui nie, u ontmoet ook mense oral. En mense leer jou die beste ken as jy iets doen wat hulle plesier gee.
Is selfbeeld die probleem?
As ons eensaamheid as 'n subjektiewe gevoel van sosiale isolasie verstaan, kan dit ook spruit uit die feit dat ons onsself en ons belange nie waardeer nie. As ek van myself hou, my eie vermoëns ontwikkel, my eie passies nastreef, vind ek nie om objektief alleen te wees as pyniging nie, inteendeel.
Dit sal lekker wees as iemand my belangstellings deel, maar ek verkies om my belangstellings alleen na te streef as om my tyd te deel met iemand wat geen verband het nie. Sommige mense hardloop in paniek weg om alleen te wees, omdat hulle dan met hulself gekonfronteer sou word. Maar as u niks met uself kan doen nie, beteken dit dat u alleen twyfel, gedagtes, onsekerheid en verwarring het.
As u op lang termyn aan eensaamheid ly, soek hulp. Skryf as 'n eerste stap aan 'n selfhelpgroep. Min help meer teen eensaamheid as kontak met ander slagoffers wat dieselfde probleem het. U kan ook na 'n adviesentrum gaan of as u 'n chroniese toestand het, psigoterapie.
'N Sosiale taak
Eensame mense ly dikwels daaraan dat individuele verantwoordelikheid die leidende beginsel van laat kapitalisme is. In 'n samelewing wat vermoedelik baie geleenthede bied, is hulle dan die skuld vir hul toestand. Dit is belangrik om hier bewustheid te verhoog, om mense te betrek wat uitgesluit voel.
Maak sosiale media jou eensaam?
Volgens sy liggies geskrewe boek "Digital Dementia" maak die psigiater en internet-vyand Manfred Spitzer sosiale media in wese verantwoordelik vir die eensaamheid wat vandag in die wiele ry.
Dit is egter baie ongedifferensieerd. In die eerste plek kan die ophoping van virtuele FB-vriende in werklikheid al hoe minder vriendskappe tot gevolg hê. Aan die ander kant kan sosiale kontakte ook via die internet verdiep word, of dit nou gaan gesels met u beste vriend, Skype met u kleinkinders of 'n kort boodskap met u vriende. Aanlynforums is dikwels die eerste stap uit sosiale isolasie: as u uself al hoe verder geïsoleer het, is dit makliker vir u om met die internetfilter te skakel en later met u geselsvennote te vergader as wat u kan om na 'n groepbyeenkoms te gaan.
Druk om te slaag
Jong mense is deesdae onder geweldige druk om te slaag. Op die ouderdom van 20 moet haar vakleerlingskap, studies en loopbaan begin. Tydens hul studies ontmoet hulle eers ontelbare eweknieë; Seminare, gedeelde woonstelle, partytjies, liefdesverhoudings en nuwe vriende. Dan begin die eerste stadiums van 'n suksesvolle werk vermoedelik en in die vroeë dertigerjare volg die gesin, kinders, huis - dus die neoliberale propaganda. Die werklikheid is gewoonlik anders.
Die jong "selfoptimaliseerders" kies hul sosiale kontakte op grond van die feit dat dit hulle professioneel bevoordeel, werklike vriendskappe word amper nooit gevoer nie, en intensiewe besprekings oor privaat aangeleenthede verkwis tyd. Boonop is die 'selfoptimalisators' altyd besig, gemeenskappe groei nie, bure verander nie, familielede woon ver weg. Sonder hierdie verbinding met mense wat naby ons is, is die gevoel van eensaamheid 'n logiese gevolg.
Wat sê die politiek?
Die SPD-gesondheidspolitiker Karl Lauterbach vra 'n persoon verantwoordelik in die Ministerie van Gesondheid vir die onderwerp van eensaamheid, die CDU-politikus Marcus Weinberg 'n "lobby vir eensame mense".
Ulrich Lilie, president van Diakonie, sê: "Ons benodig 'n alliansie van politiek en sosiale groepe soos kerke, liefdadigheidsorganisasies, sportklubs en kulturele instellings."
Die American Psychological Society kom tot die gevolgtrekking dat mense met baie sosiale kontak 50% minder gevaar het om vroeg te sterf. Volgens 'n Australiese metastudie het sosiale isolasie, eensaamheid en enkellewe 'n beduidende invloed op 'n vroeëre dood - vergelykbaar met oorgewig en rook.
Die verskillende risiko's hou ook verband. Anne Böger van die Duitse sentrum vir ouderdomskwessies skryf: "Eensame mense rook meer gereeld, loop meer gevaar om oorgewig te wees en meld minder fisieke aktiwiteit aan."
Net 'n individuele gevoel?
Om eensaamheid as 'n subjektiewe gevoel te beskou, sluit die sosiale agtergrond van sosiale isolasie uit. Iedereen wat onwillekeurig eensaam is as gevolg van verminderde maatskaplike voordele, haglike werksomstandighede, verplasing van die huis omdat hy of sy nie die huur kan betaal nie, word skaars aangehelp met wenke vir individuele krisisbestuur. Dit gaan oor politieke take soos sosiale behuising, beskerming van huurders, sosiale integrasie en verbeterde maatskaplike voordele.
Dit is nie u skuld nie
Wie homself onwillekeurig in die eensaamheidstrik sien, is nie skuldig nie. Inteendeel, dit is 'n biochemiese proses in die brein. As ons met ander mense saamwerk, as iemand ons omhels, los ons take in 'n span op, los die brein gelukhormone as 'snoepies'.
As 'n persoon egter gemarginaliseerd en nie-geliefd voel, aktiveer die brein dieselfde sentrums as met fisiese pyn. Ly aan eensaamheid is dus 'n biologies betekenisvolle meganisme om te oorleef. Isolasie en ballingskap was histories logies uiters effektiewe straf vir 'n sosiale wese soos 'n mens.
Eensaam in gevaar
Sommige mense ervaar meer onwillekeurige eensaamheid as ander. Diegene wat geraak word, is geneig om pessimisties te wees oor hul omgewing, is skaam en bowenal hou hulle van hulself, vind dit moeilik om na ander te luister en het bowenal empatie. Hulle praat min oor hul gevoelens en vertel oor die algemeen skaars wat in hulle aangaan.
Mense wat graag deel wil wees van georganiseerde groepe, hetsy in sokker, die brandweer of 'n plaaslike politieke groep, loop die risiko groot om eensaam te raak. Hulle is ook geneig om persoonlike kontakte te maak, verwag nie te veel van hulle nie en is nie teleurgesteld as alles nie perfek verloop nie. (Dr. Utz Anhalt)
Holt-Lunstad, Julianne / Smith, Timothy B. / Layton, J. Bradley: Social Relationships and Mortality Risk: A Meta-analytic Review, Plos Medicine, 2010, journals.plos.org
Jacob, Louis / Haro, Josep Maria / Koyanagi, Ai: Verhouding tussen alleen leef en algemene geestesversteurings in die 1993, 2000 en 2007 National Psychiatric Morbidity Surveys, Plos One, 2019, journals.plos.org
Donovan, Nancy J. / Okereke, Olivia I. / Vannini, Patrizia / u .: Association of Higher Cortical Amyloid Burden With Loneliness in Cognitively Normal Older Adults, Jama Network, 2016, jamanetwork.com
Lee, Ellen E. / Depp, Colin / Palmer, Barton W. / et al: Hoë voorkoms en nadelige gevolge vir die gesondheid van eensaamheid by volwassenes in die gemeenskap wat woonagtig is: rol van wysheid as beskermende faktor, Cambrdge University Press, 2018, cambridge org
Nasionale Instituut vir Veroudering: Sosiale isolasie, eensaamheid by ouer mense hou gesondheidsrisiko's in (verkrygbaar: 08.07.2019), nia.nih.gov
Hawkley, Louise C. / Cacioppo, John T .: eensaamheidsake: 'n teoretiese en empiriese oorsig van gevolge en meganismes, annale van gedragsgeneeskunde, 2010, academic.oup.com