Hartversaking - Inligting - 2022
Hartversaking is 'n ingewikkelde afwyking, waarvan die oorsaak meestal verband hou met 'n afname in miokardiale kontraktiliteit.
Hartversaking kan akuut of chronies wees. In die reël ontwikkel hartversaking chronies. In hierdie geval ontwikkel hartversaking geleidelik en word dit geassosieer met 'n konstante uitputting van die liggaam se kompenserende vermoëns. Die hart met hartversaking verander in grootte na bo, die hartspier word digter.
Onder die simptome van hartversaking behoort die belangrikste plek tot kortasemheid; dit is die simptoom wat die meeste in verskillende klasse van die siekte voorkom. Benewens kortasemheid met hartversaking, kom die volgende simptome voor: sianose van die liggaam se geheel, verminderde fisieke aktiwiteit, en ander.
In die behandeling van hartversaking, soos by die behandeling van baie ander siektes, speel die pasiënt self 'n belangrike rol, wat die dokter se aanbevelings streng moet volg. Die behandeling van hartversaking is kompleks, 'n belangrike stap is die behandeling van die onderliggende siekte wat die ontwikkeling van hartversaking veroorsaak het.
Onder die medisyne wat by die behandeling gebruik word, is diuretika, hartsglikosiede, angiotensienomskakelende ensieminhibeerders en ander klasse medisyne. Die doel van die behandeling is om die lewenskwaliteit van die pasiënt te verbeter en die duur daarvan te verhoog.
Hartversaking is 'n ernstige mediese toestand. Wat die siekte betref, is hartversaking nie so nie. Dit is egter juis die mening wat wydverspreid onder die mense versprei word. Wat is hartversaking? Hartversaking is 'n kombinasie van patologiese tekens wat ontstaan ​​as gevolg van die feit dat die hart nie in staat is om die hoeveelheid las wat daarop opgelê word, te hanteer nie. Hierdie tekens sluit byvoorbeeld kortasem, swelling van die bene en ander in.
Tipies is hartversaking chronies. Boonop is hierdie vorm van hartversaking die algemeenste komplikasie van siektes in die kardiovaskulêre stelsel. Dit moet verstaan ​​word dat enige hartsiektes bydra tot 'n afname in die vermoë om die liggaam 'n normale hoeveelheid bloed te gee, wat lei tot 'n afname in die pompfunksie van die hart.
Hartversaking ontwikkel geleidelik. Dit is inderdaad 'n taamlike trae proses, aangesien die meganisme vir die ontwikkeling van hartversaking meer as een stadium insluit. Die volgende stadiums kan onderskei word deur die meganisme vir die ontwikkeling van hartversaking te vereenvoudig. As gevolg van bestaande hartsiektes neem die las op die linker ventrikel van die orgaan toe, in verband hiermee vind miokardiale hipertrofie (dit wil sê 'n toename in die volume van die hartspier) plaas. Onder sulke omstandighede slaag die hart daarin om die bloedsomloop op 'n normale vlak te handhaaf. Na 'n ruk in die verdikte en vergrote miokardium, is daar egter 'n oortreding van suurstofaflewering en voeding. Die rede hiervoor is dat die vaatstelsel van die hart nie by so 'n aansienlik veranderde orgaanvolume kan aanpas nie. Disfunksie van die miokardium word veroorsaak deur 'n aantal veranderinge in die hart, insluitend as gevolg van sklerose van spierweefsel. Disfunksie van die miokardium word veral gemanifesteer in die skending van kontraksies en verslapping van die hart. Laasgenoemde dra op sy beurt daartoe by dat die vrystelling van bloed in die vate onvoldoende raak, en die voeding van die orgaan ook aansienlik agteruitgaan. Hartversaking lei tot veranderinge in ander organe (soos die longe en niere). Dus probeer die menslike liggaam die hart help.
Die kompenserende vermoëns van die liggaam neem voortdurend af namate hartversaking ontwikkel. Dit lei tot verhoogde hartklop; die hart kan nie sy pompfunksie ten volle uitvoer nie, dit wil sê om al die bloed uit die bloedsomloop (groot en klein) te pomp. Die feit dat die hart nie tyd het om bloed uit die sistemiese sirkulasie te pomp nie, verklaar die feit dat die linker ventrikel van die hart beduidend gelaai is. Dit is die linkerventrikel van die hart wat eerste ly. Dan verskyn die klassieke simptome van hartversaking, veral kortasem. Dyspnea is veral snags as die pasiënt in die ruggraatposisie verkeer, baie lastig vir die pasiënt. Asemhaling is 'n direkte gevolg van die prosesse van bloedopeenhoping in die longe, wat ook lei tot die voorkoms van edeem. Die ontwikkeling van hartversaking lei tot 'n toename in die grootte van die lewer en die voorkoms van pyn in die area van die regte hipochondrium.
Die akute vorm van hartversaking word gekenmerk deur vinnige ontwikkeling. Anders as die chroniese vorm. Akute hartversaking kan ontwikkel oor 'n periode van ure tot dae. Akute hartversaking manifesteer in die reël teen die agtergrond van 'n verergering van die hoofsiekte. As die toepaslike indeling uitgevoer word, word meestal chroniese en akute vorme van hartversaking onderskei, maar soms praat hulle van 'n stilstaande fase. Wat beteken dit? Oor die algemeen kom die stilstaande fase voor by akute hartversaking en word dit geassosieer met die volgende prosesse. Die behoud van vloeistof in die weefsel van die menslike liggaam vind plaas as gevolg van 'n verlangsaming in bloedvloei, wat die voorkoms van so 'n simptoom soos longedeem kan veroorsaak. Pulmonale edeem is lewensgevaarlik.
Hartversaking is 'n ernstige komplikasie van kardiovaskulêre siektes. Dit is omdat hartversaking meestal inkrementeel ontwikkel. In hierdie verband word die manifestasies van hartversaking mettertyd ernstiger as die manifestasies van die onderliggende siekte, wat die ontwikkeling van hartversaking self veroorsaak het. Dikwels is die doodsoorsaak van 'n pasiënt juis hartversaking. Amerikaanse navorsers argumenteer dat manifestasies van hartversaking die lewenskwaliteit van die pasiënt skerp verlaag en in hierdie verband noem hulle die syfer 81%.
Asemhaling is die belangrikste simptoom van hartversaking. In ernstige gevalle kan asemhaling selfs tydens rus voorkom. Asemhaling is egter nie die enigste teken van gevorderde hartversaking nie. Dit sluit ook verhoogde liggaamsvermoeidheid, verhoogde hartklop, en die voorkoms van edeem in. Laasgenoemde word veroorsaak deur vloeistof retensie in die menslike liggaam. Met hartversaking is daar 'n beperking in die persoon se liggaamlike aktiwiteit.
By hartversaking verskyn die sianose van die liggaam se geheel. Die rede hiervoor is voor die hand liggend - onvoldoende bloedtoevoer. As gevolg van hierdie gebrek, word die nasolabiale driehoek en naels blou, en kom dit voor by normale kamertemperatuur. Hartversaking lei tot abnormaliteite in die bloedsomloop. Hierdie afwykings kan óf direk deur die pasiënt self opgemerk word, óf dit kan deur die behandelende kardioloog opgespoor word.
Daar is verskillende metodes waarop 'n kardioloog hartversaking kan diagnoseer. As 'n spesialis na die hart luister, merk hy op die teenwoordigheid van nie twee van die toon nie, maar 'n spoor, terloops, hierdie verskynsel word 'galopritme' genoem. 'N Elektrokardiogram toon die teenwoordigheid van tekens van 'n onderliggende siekte wat die ontwikkeling van chroniese hartversaking veroorsaak het. Daar is 'n toename in die hartgrootte en soms longedeem. 'N Echokardiogram word uitgevoer om te bepaal in watter mate die hart nie funksioneer nie.
Daar is verskillende klasse van chroniese hartversaking. Hierdie stelling kan gemaak word op grond van een van die klassifikasies wat deur die New York Heart Association gegee is. Laat ons dit oorweeg.
Die eerste klas word gekenmerk deur die volgende kenmerke. Die groep pasiënte wat tot die eerste klas behoort, is nie beperk tot fisieke aktiwiteit nie, hoewel die begin van asemhaling waargeneem word as hulle trappe bo die derde verdieping klim.
Die tweede klas kan gekenmerk word deur die volgende kenmerke. Eerstens, hier is dit reeds moontlik om 'n afname in fisieke aktiwiteit by pasiënte te identifiseer, hoewel dit tot 'n onbeduidende mate, maar tekens van onvoldoendeheid kan sigbaar word selfs met die gewone daaglikse spanning. Tweedens, in die geval van kortasem, moet die voorkoms daarvan opgemerk word al wanneer u na die eerste verdieping klim of vinnig hardloop.
Die derde klas word gekenmerk deur die volgende kenmerke. Wat fisieke aktiwiteit betref, is dit, in vergelyking met die vorige twee gevalle, baie meer beperk. Om die tekens van bestaande hartversaking te manifesteer, is daar genoeg fisieke inspanning. Hulle kan selfs met normale loop voorkom, maar verdwyn gewoonlik met rus.
Die vierde klas kan soos volg gekenmerk word. Tekens van hartversaking is baie ontstellend vir die pasiënt, selfs as hy in rus is. Met die geringste fisieke inspanning word die manifestasies van hartversaking baie sterker.
Die hoofdoel in die behandeling van hartversaking is om die lewenskwaliteit van die pasiënt te verbeter en die duur daarvan te verhoog. Die behandeling van die siekte wat hartversaking veroorsaak het, is baie belangrik. Daar is dikwels 'n behoefte om chirurgiese metodes te gebruik. Dit is belangrik om na te dink oor maniere om die las op die hart te verminder, in verband met die pasiënt wat hy moet oorweeg om homself te beperk in fisieke aktiwiteit, met voldoende tyd vir rus. In terme van 'n sekere dieet, moet die pasiënt probeer om die inname van sout en vetterige kos te verminder en nie die belangrikheid van 'n gesonde leefstyl vergeet nie.
Hartglikosiede is die steunpilaar van die behandeling van hartversaking. Dit was sekerlik die geval in die verlede. Selfs op die huidige stadium van ontwikkeling speel hierdie klas medisyne egter steeds 'n belangrike rol in die behandeling van hartversaking, hoewel dit baie minder gereeld gebruik word as in die vorige eeu, en veral in die beginfases van die ontwikkeling van hartversaking. Hierdie tipe middels het 'n effek op die verbetering van die werking van die miokardium, en dit help ook om die pasiënt se verdraagsaamheid teenoor fisieke aktiwiteit te verbeter. 'N Groot tekort aan hartsglikosiede bestaan ​​in die ophoping daarvan in die liggaam van die pasiënt, in meer wetenskaplike terme - kumulasie, wat veroorsaak dat vergiftiging deur 'n groot hoeveelheid glikosiede opgehoop kan word. Laasgenoemde het kenmerkende kenmerke. Dit is eerstens 'n verlangsaming in die polsslag, naarheid en verlies van eetlus. Soms lei vergiftiging met hartglikosiede tot onderbrekings in die hart, wat die rede is vir dringende mediese hulp.
Diuretika is 'n tweede klas medikasie wat vir hartversaking gebruik word. Diuretika is dwelmmiddels. In gevalle van hartversaking word diuretika voorgeskryf as daar vloeistofretensie in die liggaam is. Wat lei tot die voorkoms van oedeem en gewigstoename. Diuretiese middels sluit byvoorbeeld veroshpiron, furosemied, diacarb, en ander in.
In die behandeling van hartversaking word ander klasse medisyne ook gebruik (behalwe vir hartglikosiede en diuretika). In moderne medisyne word angiotensienomskakelende ensieminhibeerders wyd gebruik in die behandeling van manifestasies van hartversaking. Dit sluit byvoorbeeld berlipril, enalapril, lisinopril in. Angiotensienomskakelende ensieminhibeerders dra by tot die uitbreiding van are, herstel van die funksionaliteit van die vaatwande (die binneste voering, eerstens), wat natuurlik lei tot die bevordering van die hartwerk wat gepaard gaan met die druk van bloed deur die vate. Hierdie middels word gewoonlik voorgeskryf vir elke pasiënt met hartversaking. Vir sommige pasiënte skryf kardioloë beta-blokkers voor, wat help om die sametrekking van die hartspier te verminder. Dus neem die suurstofnood van die miokardium af en neem die druk af. Betablokkeerders sluit in carvedilol, metoprolol, concor en ander medisyne. Verskeie ander klasse medisyne word dikwels gebruik in die behandeling van hartversaking.
Die pasiënt speel 'n belangrike rol in die behandeling van hartversaking. Hy is verplig om al die aanbevelings van 'n spesialis te volg (en daar is gewoonlik baie van hierdie aanbevelings). Die kardioloog skryf eerstens 'n sekere dieet aan die pasiënt voor. 'N Dieet wat nie oormatige hoeveelhede vloeistof en tafelsout bevat nie, word aanbeveel. Tweedens adviseer die kardioloog pasiënte gewoonlik oor die volgende: matige fisieke aktiwiteit (wat gereeld deur 'n spesialis onder toesig gehou word), sowel as om 'n rustige omgewing tuis en tuis te verseker. Vanuit die direkte behandeling wat aan 'n pasiënt met hartversaking voorgeskryf word, moet dit hoofsaaklik gerig word op die behandeling van die onderliggende siekte wat gelei het tot die ontwikkeling van hartversaking. Dit kan koronêre hartsiektes, miokardiale infarksie, valvulêre hartsiektes, arteriële hipertensie of 'n ander siekte wees. Voorkomende maatreëls is belangrik in die behandeling van hartversaking.
Die voorkoming van hartversaking is die beste medisyne daarvoor. Dit is 'n onbetwisbare feit. Soos hierbo aangetoon, ontwikkel hierdie sindroom teen die agtergrond van ander siektes van die kardiovaskulêre stelsel - as 'n komplikasie. In hierdie verband is die voorkoming van kardiovaskulêre siektes van groot belang in die voorkoming van hartversaking. Dit sluit gereelde besoeke aan 'n kardioloog, tydige en rasionele behandeling van arteriële hipertensie in, sodat onnodige spanning op die hart vermy word. Wat laasgenoemde betref, is dit baie belangrik om liggaamsgewig op 'n normale vlak te handhaaf - dit lei immers tot 'n direkte toename in die las op die hart. Ongelukkig begin mense eers daaraan nadink as hulle kortasem begin ernstig pla. Waarskynlik, almal het al meer as een keer gehoor van die belangrikheid van 'n gesonde leefstyl - om slegte gewoontes op te gee, gesonde eetgewoontes, 'n aktiewe lewenstyl, ens. Maar hoeveel mense beskou sulke inligting rasioneel? Maar 'n gesonde leefstyl is die voorkoming van absoluut alle siektes en die waarborg van gesondheid vir baie jare.
Die beperking van soutinname om hartversaking te voorkom, is 'n belangrike stap. Dit is 'n algemene tafelsout wat die hart en bloedvate belaai as die hoeveelheid daarvan as 'n oormaat gedefinieer word. Die mees korrekte opsie in terme van die voorkoming van kardiovaskulêre siektes, en as gevolg van hul komplikasies, hartversaking is om soutinname te beperk. Dit is die moeite werd om uself daaraan te wend om effens gesoute kos te eet. Oor die algemeen is dit nie nodig om sout op te gee nie, hoewel daar sulke mense is.Die soutinname beperk is baie makliker as om 'n streng dieet te handhaaf wanneer hartversaking reeds ontwikkel het.
Koffie en tee is vyande van die kardiovaskulêre stelsel. Hulle plaas haar taamlik sterk. Natuurlik praat ons van 'n oormatige verbruik van koffie en tee. Natuurlik is een koppie koffie tydens ontbyt en drie koppies tee gedurende die res van die dag nie net gesond nie, maar ook voordelig. Dit is egter skadelik om koffiekop na beker te drink en moegheid te beveg. In hierdie opsig moet u nadink oorweeg of dit die moeite werd is om die vierde of vyfde (selfs derde) koppie koffie te drink terwyl u saans (en op enige ander tydstip) by die rekenaar sit.
Alkoholiese drankies is die sleutel tot die ontwikkeling van hartversaking. Liefhebbers van hierdie soort drankies kan die Franse wetenskaplikes betwis en redeneer. Hierdie wetenskaplikes het bewys dat rooiwyn 'n goeie uitwerking op die hart en bloedvate het. Ons moet ons egter nie hiervan bedrieg nie. In die eerste plek het wetenskaplikes bewys dat die voordelige effek van natuurlike droë druiwewyn, en nie alle ander alkoholiese drank nie. Tweedens het Franse wetenskaplikes gepraat oor klein daaglikse dosisse, en nie oor Russiese feeste nie. Selfs sulke wysigings kan nie aan rook aangebring word nie, want dit is in elk geval skadelik.
Fisieke aktiwiteit plaas ook stres op die hart. Sê dus 'n sittende persoon wat uur na uur op die rekenaar deurbring. Hy het egter iets om teen beswaar te maak. Eerstens is daar baie voordele vir die hart (fisieke aktiwiteit is net so), en daar is baie mense wat 'n nadelige uitwerking het (alkoholmisbruik, rook, ens.). U moet weet dat 'ledige' hartwerk, om te sê, ook nie tot iets goeds sal lei nie. Terwyl fisieke aktiwiteit help om die miokardium te versterk - die hartspier. Fisieke aktiwiteit op die liggaam is dus nuttig, dit is 'n uitstekende voorkoming van miokardiale infarksie en natuurlik ook hartversaking.