Père-Lachaise begraafplaas - Verskeie - 2022
Behalwe om besoekers deur die tyd te laat reis, is 'n heerlike wandeling (en respekvol, dit is dieselfde begrafnisse) in een van die grootste groen ruimtes in die stad: die Pere Lachaise Begraafplaas. Laat ons onsself 'n oomblik verloor in die geskiedenisbelaaide stegies van hierdie opelug-begrafniskunsmuseum.
'N Plek van groot name en bloedige geskiedenis
In watter Paryse distrik het ons die beste kans om bekendes te ontmoet? In St-Germain-des-près, die literêre? In die eksentrieke Marais? In die diepte van die 17de eeu burgerlik miskien? Of in die gesellige sitkamers naby die Place de l'Etoile? Maak nie saak nie: by die Père Lachaise-begraafplaas, in die gewilde 20ste arrondissement van die hoofstad. Die hele Parys skuur daar skouers en rus daar eeue heen en lok tot 2 miljoen besoekers per jaar. Om pret te hê om die laaste tuiste van Chopin (1810-1849), Alfred de Musset (1810-1857), Colette (1873-1954) of Jim Morrisson (1943-1971) te vind, is natuurlik vermaaklik, aangenaam vir diegene wat wil hulde bring aan hulle, maar wie onthou ook die tragedies wat hier plaasgevind het? In 1814 het die studente van die militêre skole van Polytechnique en Alfort hul toevlug geneem na die begraafplaas in die gesig gestaar teenoor die oprukkende Russiese troepe en is ter plaatse doodgemaak en op die vloer geval in die middel van hierdie 'tuin van die dooies'. Dit was veral in 1871 tydens die aflewering van die Kommune dat die oostelike begraafplaas (sy ou naam) ongelukkig opgeval het. Die laaste gevegte tussen Versaillais en Fédéré het daar aan die einde van die "Bloedige Week" plaasgevind. Die Federate wat gevange geneem word, word deur die Versailles-troepe doodgemaak. Na die gevegte is 148 federale gevangenes ingebring wat teen die muur geskiet is wat nou hul naam dra. Sedertdien het hierdie plek 'n geheue-plek geword vir die partye wat beweer dat hulle deel uitmaak van die erfenis van die munisipaliteit.
Van sinistere begraafplaasstatus tot uiteindelike snobisme
Voordat die land die grootste begraafplaas in Parys geword het, het dit aan die Jesuïete behoort, waaronder vader La Chaise (belyder van Lodewyk XIV). Gekonfronteer met die onversorging van die binnemuurse begraafplase, is daar besluit om nuwe nekropole te bou. Die begraafplaas van die Ooste het sy hekke amptelik in 1804 geopen. Die eerste jaar het 80% van die begrafnisse uit massagrafte bestaan: die prys van die toegewings was hoog en die 'sukses' met Parysenaars was nie regtig daar nie. Dan sal die verantwoordelike mense: die grafte van Molière (1622-1673), van Lafontaine (1621-1695) inbring, dan dié van die mitiese vervloekte liefhebbers van die Middeleeue: Héloïse en Abélard (hy, 'n sensuele teoloog, sal gekastreer word omdat hulle liefgehad het. skoonheid en die twee sal geskei word tot die dood voordat hulle vir ewig herenig word). In hierdie romantiese era het die publisiteitsreeks vrugte afgewerp. Die inwoners van die stad het in groot getalle hulde gebring en het binnekort slegs gedroom om met hierdie genies van die pen en die hart begrawe te word. Ah, ijdelheid ... In 1830: reeds geïnstalleer 30.000 grafte. Die park brei uit en bereik nou 44 hektaar (en 69 000 grafte). Die begraafplaas sal binnekort, middel 19de eeu, lyk soos 'n regte Wie's Wie? van die tyd. Baie politici sal ook daar kom rus. Félix Faure (1841-1899), Baron Hausmann (1809-1891) ... Hul begrafnisse sal dikwels aanleiding gee tot subtiele demonstrasies van geweld, in hierdie tye toe die demonstrasies streng beheer is.
In die 19de eeu het gelykheid teenoor die dood 'n baie ... teoretiese begrip geword. Die begraafplaas is die natuurlike snobisme van sommige wat help. Die grafte is versier met grafte, stele, bronsbeelde, marmer, yster wat absoluut manjifiek is (voorts word alle begrafnismonumente van voor 1900 gelys). Gekke somme spandeer sommige Narcissus om ewige huise te bou om by hul ego te pas. Dus, hierdie hallusinerende kolom van ongeveer twintig meter wat die vier gunsteling voorwerpe van die oorledene bevat (met die naam lankal vergete). Daar het dit verdwyn, voorgestel in standbeeldry, oorwinnaar, 'n trotse wilde leeu. Of hierdie ander brons wat 'n gebalde vuis in die lug opsteek en skynbaar die hemel vervloek omdat hy hom nie onsterflik gemaak het nie. Al die aristokrasie van die tyd, die van die herstel, van die Julie-monargie as die van die Tweede Ryk, skuur skouers en hul deeltjie-name is steeds sigbaar, op die voorgrond van hul familietrots half bedek met klimop. Daarbenewens is daar twaalf gelyste historiese monumente: portaal en kapel van Godde, monument vir die dooies van Bartholomé, Héloïse en Abélard, Molière en La Fontaine, Delille, die draak, die muur van die Federate, Cartellier, O. Wilde, Georges Guët-kapel.
'N Altyd wonderlike stap
Deur hierdie stegies te stap, ryk aan 5300 bome (waarvan sommige 150 jaar oud is), wilde grasse en altyd rustig (die plek moedig nie oorvloei aan nie, selfs die kinders bly kalm), soos 'n vreemde indruk om die Geskiedenis van die vinger. Die menslike natuur ook deur die belaglik pretensieuse kant van sekere begrafnisse. Solank die weer somber is, dat sommige van die vele katte wat rondpatrolleer ons pad kruis en ons die pas versnel, skielik bygelowig, voor die krematorium (die eerste in Frankryk dan). Teruggeval op 'n ander pad, draai u kop en kom af op die laaste toneel van Sarah Bernhardt (1844-1923). 'N Baie eenvoudige graf vir die een wat net deur oordadigheid geleef het. Bedagsame glimlag. 'N Entjie verder, die liggende figuur van die vermoorde joernalis Victor Noir (1848-1870). Sy prominente kruis is glansend: volgens 'n vreemde heidense tradisie kom sommige dit te vryf in die hoop om weer vrugbaarheid of viriliteit te kry. Om hartlik te lag. Volg lukraak u pad in hierdie pragtige tuin, met 'n welkome soet melankolie as 'n intieme metgesel. Sonder om te weet wat nog op die kruispad van hierdie geheimsinnige paaie op ons wag, op hierdie plek van dood wat uiteindelik lewe blaas. En Geskiedenis.
- Frédéric L'Helgoualch is die skrywer van 'Deci-Delà (aangesien niks verloop soos beplan nie)' aan red. vanaf die Net.
Video: Ray u0026 Robby visit Jims grave in Pere Lachaise Paris on December 8, 2003. (Januarie 2022).