Bloedklonte en hoe om abnormale bloedstolling te voorkom
Die stolling meganisme is een van die belangrikste en kompleks van fisiologiese stelsels. Bloed moet vrylik deur die bloedvate vloei om die lewe te onderhou. Maar as 'n bloedvat getraumatiseer word, moet die bloed stol sodat die lewe nie wegvloei nie. Die bloed moet dus 'n stelsel lewer wat onmiddellik geaktiveer kan word, en dit kan plaaslik voorkom om die vloei van bloed te stop.
Hierdie stelsel heet die stollingsmeganisme.
Om abnormale bloedstolling te behandel of te voorkom, moet dokters die veelvuldige aspekte van die stollingsmeganisme verstaan. Die volgende verduideliking word baie vereenvoudig, maar is ontwerp om 'n basiese begrip te gee van hoe die baie dwelms wat gebruik word om stollingsprobleme te behandel, en 'n paar basis vir die beoordeling van die behandelings wat jou dokter voorskryf.
Hoe is die bloedklont?
Daar is twee hoof fasette van die stollingsmeganisme: die bloedplaatjies , en die trombienstelsel.
Die bloedplaatjies is klein sellulêre elemente wat in die beenmurg gemaak word , wat in die bloedstroom beweeg en wag vir 'n bloeiende probleem om te ontwikkel. Wanneer bloeding plaasvind, verander chemiese reaksies die oppervlak van die bloedplaatjie om dit "taai" te maak. "Sticky bloedplaatjies word geaktiveer." "Hierdie geaktiveerde bloedplaatjies begin aan die bloedvat se bloed vas by die blomplek, en aan mekaar.
Binne 'n paar minute vorm die taai bloedplaatjies wat 'n "wit stolling" genoem word. ('N Klomp bloedplaatjies verskyn wit aan die blote oog.)
Die trombienstelsel bestaan ​​uit verskeie bloedproteïene wat as bloeding voorkom, word geaktiveer. Die geaktiveerde stollingsproteïene betrek 'n kaskade van chemiese reaksies wat uiteindelik 'n stof genaamd fibrien produseer.
Fibrien kan as 'n lang, taai tou beskou word. Fibrin-stringe hou vas aan die blootgestelde houermuur, klamp saam en vorm 'n webagtige kompleks van stringe. Rooibloedselle word in die web betrap, en 'n rooi stolling word gesê dat dit teenwoordig is.
'N Volwasse bloedklont bestaan ​​uit bloedplaatjies en fibrienstrings, sowel as gevang rooibloedselle. Die stringe van fibrien bind die bloedplaatjies bymekaar, en "stoot uiteindelik die klont om dit stabiel te maak.
In arteries hang die primêre stollingsmeganisme van bloedplaatjies af. In die are is die primêre stollingsmeganisme afhanklik van die trombiensisteem. Maar in werklikheid is beide bloedplaatjies en trombien in een of ander stadium by alle bloedstolling betrokke.
Hoe kan die stollingsmeganisme probleme veroorsaak?
Die stollingstelsel, soos alle komplekse fisiologiese stelsels, kan probleme veroorsaak.
Dit is duidelik dat, indien die bloedplaatjies of die trombienstelsel nie voldoende werk nie, episodes van abnormale bloeding kan voorkom. Lae bloedplaatjie tellings kan byvoorbeeld voorkom met chemoterapie , of met leukemie . Verskeie genetiese afwykings, insluitend hemofilie , kan die trombienstelsel tot wanfunksie veroorsaak. Enige van hierdie toestande kan ernstige bloeding probleme veroorsaak.
Die stolling meganisme kan ook veroorsaak dat klonte vorm waar hulle kan doen, 'n toestand wat trombose genoem word.
Trombose kan voorkom in 'n kransslagader (of 'n arterie na die brein) wanneer 'n aterosklerotiese plaakbreuk. Hierdie arteriële klont kan bloedvloei blokkeer en skade aan die hart ('n hartaanval ) of na die brein ('n beroerte) veroorsaak.
Abnormale klonte kan ook voorkom in die are, meestal die beenare, wat 'n toestand veroorsaak wat diep veneuse trombose genoem word, of DVT . Die veneuse klonte kan afbreek (emboliseer) en na die longe reis, wat 'n gevaarlike toestand veroorsaak, wat pulmonale embolus genoem word .
So 'n normaal funksionering stollingstelsel is nodig om beide oormatige bloeding en oormatige stolling te voorkom.
Hoe kan abnormale bloedstolling behandel word?
Oormatige bloeding veroorsaak deur 'n bloedplaatjie tekort word gewoonlik behandel met bloedplaatjieoortappings terwyl die oorsaak van bloedplaatjieprobleem gesoek word.
Wanorde van die trombienstelsel kan gewoonlik tydelik omgekeer word, met 'n plasma-infusie (wat ontbrekende of wanfunksierende stollingsfaktore vervang).
Dwelms wat daarop gemik is om die vorming van bloedklonte te stop, kan ook gerig word om die bloedplaatjiefunksie of die trombienstelsel te inhibeer. Alhoewel alle behandelings wat bedoel is om bloedklonte te inhibeer, hul eie profiel van nadelige effekte het, is een algemene probleem vir al hierdie behandelings oormatige bloeding. Hulle moet almal met gepaste voorsorgmaatreëls gebruik word.
Die normale werking van die bloedstollingstelsel is lewensbelangrik. Tensy die stollingsmeganisme binne sy normale, nou spesifikasies werk, ontstaan ​​oormatige bloeding, of bloedklonte vorm waar hulle nie veronderstel is om te vorm nie, skadelike vitale organe.