Van klas tot verhoog, die Paris Opera-ballet gesien deur Edgar Degas - Die versamelings
Tuis ›Studies› Van die klaskamer tot die verhoog, die Opera-ballet in Parys gesien deur Edgar Degas
Die Foyer de la danse by die Opera in Le Peletierstraat.
Dansers wat met 'n trap opgaan.
Oefening van 'n ballet op die verhoog.
Titel: Die dansklas.
Afmetings: Hoogte 85 - Breedte 75
Tegniek en ander aanduidings: Olie op doek, ongeveer 1873-76.
Prentverwysing: 95-024205 / RF1976
Titel: Die Foyer de la danse by die Opera in Le Peletierstraat.
Datum getoon: 1872
Afmetings: Hoogte 35 - Breedte 46
Prentverwysing: 05-511289 / RF1977
Titel: Dansers wat met 'n trap opgaan.
Afmetings: Hoogte 39 - Breedte 89
Prentverwysing: 02-010142 / RF1979
Titel: Oefening van 'n ballet op die verhoog.
Prentverwysing: 96-019039 / RF1978
Die Opera-teater was 'n belangrike plek in die kulturele en sosiale lewe van 'n goeie Paryse samelewing en het in die 19de eeu agtereenvolgens drie kamers beset. 'N Nuwe kamer is op 19 Augustus 1821 ingewy: dit was die Opéra aan die rue Le Peletier, 'n tydelike teater wat nogtans 'n halwe eeu bedrywig was totdat dit in die nag van 28 tot 'n brand vernietig is. 29 Oktober 1873.
Vyftien jaar tevore, terwyl hy op 14 Januarie 1858 op pad was na die teater, het Napoleon III die wonderwerkend aan die dood ontkom in 'n aanval wat die patriot Felice Orsini voorberei het om die saak van die Italiaanse onafhanklikheid te pleit. Ironies genoeg sou die nuwe Opera eers in 1875 ingewy word, vyf jaar na die val van die Ryk en twee jaar na die dood van Napoleon III, in ballingskap in Engeland.
In die 19de eeu het die Opera van Parys 700 mense in diens gehad, waaronder kunstenaars, versierders, klante, tegnici, ens., Waarvan byna 200 die corps de ballet uitmaak.
Alhoewel die Opera in die tweede helfte van die 19de eeu steeds as die tempel van Franse dans beskou word, was dit veral buitelandse kunstenaars wat die guns van regisseurs en die publiek verower het. Die bestuur van die Opera minag sy broeiplek uit liefde vir die eksotiese, en die belangstelling wat 'n groot deel van die publiek in die skoonheid van die dansers eerder as in die gehalte van die ballette het, stimuleer nie 'n produksie wat altyd aan die taak voldoen nie. van tradisie.
Uit 'n familie van musiekliefhebbers kom Edgar Degas (1834-1917) gereeld by die Opera: hy waardeer die verskillende artistieke vorme wat daar voorgestel word, maar ondanks sy liefde vir liriese kuns, sangers en die operatonele inspireer hom baie min werke, terwyl hy 'n siklus van skilderye aan musikante wy (sien The Opera Orchestra) en 'n groot aantal werke aan dansers, wat ook uiteenlopend is in hul temas as in die gebruikte tegnieke.
Degas het in die 1860's begin belangstel in die wêreld van dans, maar eers in 1874 het hy vir die eerste keer 'n werk gewy aan ballet op die eerste Impressionistiese Salon aangebied. Gedurende die 1870- en 1880's het Degas die Opera-dansers realisties uitgebeeld: tydgenote kan sekere kunstenaars sowel as plekke herken. Dit is die geval met die Opéra in rue Le Peletier: 'n plek waaroor Degas lank na die vernietiging gefantaseer het, is van die jeug af deur die kunstenaar besoek. Degas se liefde vir hom is so dat hy hom in baie skilderye tot lewe laat kom; Soos in die geval van die Opéra-Garnier, gee die skilder hom egter nie om die klein besonderhede van hierdie plekke nie, maar reproduseer hy hul gees getrou deur diegene wat daarin woon, uit te beeld.
Naas die dansers speel 'n aantal balletmeesters en dansonderwysers 'n sentrale rol in beroemde skilderye wat die lesse en repetisies voorstel; dit is die geval van Jules Perrot (1810-1892) en Louis Mérante (1828-1887), vriende van die kunstenaar.
Perrot het in Lyon, sy geboortestad, begin voordat hy in Parys opgetree het, eers in die Théâtre de la Gaîté, daarna by die van Porte-Saint-Martin en uiteindelik by die Opera, waar hy van 1830 tot 1835 gewerk het. Daarna het hy 'n internasionale loopbaan gevolg saam met sy maat, die Italiaanse ster Carlotta Grisi, om uiteindelik weer op sy oudag met die Opera in verbinding te tree, toe hy aangestel is om daar onderwys te gee.
Die Parisien Mérante, uit 'n familie dansers van Italiaanse herkoms, het nadat hy in Marseille en Milaan gedans het, in 1848 sy debuut by die Opera gemaak; in 1869 word hy aangestel as eerste balletmeester. Hy was 'n uitstekende danser en mimiek en het tot op 'n hoë ouderdom manlike rolle in sy ballette vertolk, maar deur vroulike dansers te bevoordeel, het hy bygedra tot die agteruitgang van manlike dans (sien Degas en die viering van vroulike dans in die Opera).
Degas is die perfekte fynproewer van al die plekke van die Opera en beweeg weg van die visuele konvensies wat die teatrale ikonografie van die tyd geweeg het, sowel in die komposisie as in die keuse van situasies.
Die dansklas is 'n voorbeeld. Die dansers is bymekaar rondom Jules Perrot, wat op sy stok leun en aanwysings aan 'n danser gee. Die personeel verteenwoordig die simboliese sentrum van die saal, die gesag van die balletmeester wat sy kennis aan die jonger geslagte oordra. Degas versterk die realisme van die toneel en die tint van humor as hy links op die voorgrond 'n danser sit wat sonder verleentheid sit op die klavier wat haar wulpend krap, 'n ander een wat staan ​​en 'n groot rooi blom in haar hare dra en hou 'n waaier in sy hand, 'n klein hondjie, terwyl die gieter, verre van ligsinnig, dien om die grond nat te maak om te verhoed dat die dansers gly.
Die Foyer de la danse by die Opera in Le Peletierstraat, wat 'n paar jaar tevore geskilder is, is van 'n wyser komposisie. Die arcade van die spieël wat die sentrale deel van die rug inneem, gee 'n tikkie klassisisme aan die geheel. Die balletmeester hier is Louis Mérante: soos Perrot hou hy 'n stok vas, maar jonger hoef hy nie daarop te steun nie en lig sy linkerhand in 'n hiëratiese gebaar. Regs van hom wag die violis tot die repetisie hervat; sy lessenaar beklee 'n plek soortgelyk aan die van Perrot se aflosstokkie, waarskynlik as hulde aan die musikante van die Opera.
In plaas daarvan om na Mérante te kyk, is die ballerina wat haar variasie gaan uitvoer eerder op 'n kollega in 'n rusposisie gerig, en word haar houding identies opgeneem deur 'n raaiselagtige figuur, buite die voorportaal, in die omhelsing van 'n deur wat slegs 'n been en 'n deel van die tutu laat sien.
Tabel Dansers wat by 'n trap oploop pak 'n banale situasie op 'n ongekende manier aan. Hierdie baie oorspronklike skildery word in twee dele verdeel deur die sentrale figuur van die danser wat die bopunt van die trap bereik. In plaas daarvan om die doek in sy hoogte te gebruik om die stygende beweging voor te stel, het Degas gekies om die toneel in sy lengte te ontwikkel: die dansers trek 'n skuins lyn wat regs na die agterste venster loop; die kontras tussen die linkerkant van die skildery, eerder donker, en die regterkant, lig, versterk dit; die diskrete verskil in die verfwerk aan die muur trek 'n ander skuins punt; albei lei die blik na regs, wat help om die beweging te vertaal.
Die Oefening van 'n ballet op die verhoog, die eerste skildery oor dans wat deur Degas uitgestal word, toon die werk van die dansers op die verhoog, met 'n sterk kontras, fassinerende realisme, tussen die sierlike houdings van die ballerina's in aksie op die agtergrond en die onelegante houdings van die dansers in rus op die voorgrond . Die monochroom skildery skep 'n maanatmosfeer wat herinner aan wit ballette, simbole van romantiek: Giselle en Die silf (sien Marie Taglioni en die bloeitydperk van romantiese ballet).
Die honorum-kursus van die dansers van die Opera het vyf vlakke: quadrille, coryphée, onderwerp, hoofdanser en ster; net die talentvolste en toegewydste kan uit die ballet kom en na die top van die hiërargie styg, maar soms geniet een van hulle die steun van 'n invloedryke beskermer vir 'n loopbaan.
Degas doen reg aan die Foyer de l'Opéra, wat te dikwels geassosieer word met galante ontmoetings tussen dansers en intekenare, maar wat ons vergeet dat dit ook gebruik word vir dans- en pantomime-lesse vir die eerste dansers en vir repetisies vir die sterre.
Degas het sy sukses as 'n "skilder van dansers" hoofsaaklik te danke aan die onderwerp eerder as aan die manier waarop hy dit benader het. Die dansers is die voorwerp van die begeerte na eiendom van die ryk burgers en aristokrate, en die skilderye wat hulle voorstel, word versamelitems en die simbool van 'n samelewing wat dit geniet om in 'n skouspel te leef. As hy egter die algemene entoesiasme deel wat deur ballet en dansers onder die Tweede Ryk en die Derde Republiek gewek word, doen hy dit op 'n oorspronklike manier: hy wil nie belangstel in die uiterlikheid en ydelheid wat ballettomanieme bekoor nie. , dit gaan na die hart van die danswêreld.
Om meer te wete te kom oor Die dansklas van Degas, besoek ons ​​webwerf Panorama van kuns.
Patrick BADE, Degas: meesterstukke, vertaal uit Engels deur Jacques-François Piquet, Parys, Hazan, 1994. Jill DEVONYAR en Richard KENDALL, Degas en dans, vertaal uit die Amerikaner deur Christine Piot, Parys, Éditions de La Martinière, 2004 Ivor GUEST, Die Paris Opera Ballet, Parys, Flammarion, 1976, herredigeer 2001 Arthur SAINT-LEON, Die huidige stand van die dans, Lissabon, Typografie van die Progresso, 1856 Antoine TERRASSE, Alle Degas, Parys, Flammarion, 1982, 2 volumes.
Gabriella ASARO, "Van die klaskamer tot die verhoog, die Paris Opera-ballet gesien deur Edgar Degas"
Video: World Ballet Day 2020 at the Paris Opera
Copyright © salvadoryoscar.com | Van klas tot verhoog, die Paris Opera-ballet gesien deur Edgar Degas...