Tussen die einde van die agtiende eeu en die vroeë negentiende eeu het die bosinspekteur Joseph Zumstein 'n verbod op die jag van steenbokke op die hele massief by die Koninkryk Piëmont gekry, omdat dit in gevaar is om uit te sterf.
Vittorio Emanuele II van Savoye, jare later, het die Gran Paradiso besoek, daarop verlief geraak en 'n koninklike jagreservaat daar gevestig, sodat, hoewel die koning ook tientalle steenbokke doodgemaak het, laasgenoemde weer in aantal kon vermeerder.
Dit strek tot in die Graiese Alpe, tussen Piemonte en Valle d'Aosta, insluitend die hele groep bergreekse van die Gran Paradiso en is bedoel vir die beskerming van die alpiene fauna en flora; in die besonder die steenbok (Capra steenbok), die gemsbok en die goue arend. Dit is hoofsaaklik in private besit en in mindere mate openbare eiendom en die parkowerheid.
Dit is die eerste Italiaanse nasionale park en bied alpiene landskappe van groot skoonheid
Jakkalse in die sneeu
Die park en sy geskiedenis
Die Gran Paradiso Nasionale Park strek oor 70 000 hektaar hoë berggebied, tussen die 800 meter van die vallei en die 4 061 meter van die Gran Paradiso.
In Valle d'Aosta het die Gran Paradiso Nasionale Park drie besoekersentrums, in Cogne, Valsavarenche en Rhêmes-Notre-Dame. In die besoekersentrums kan u elke seisoen die verskillende naturalistiese aspekte van die beskermde gebied verken.
Die alpiene tuin Paradisia, veral in Cogne, moet nie misgeloop word nie, veral in Julie, wanneer baie van die meer as 1 000 spesies in die tuin in volle blom is.
Daar geskiedenis van die Gran Paradiso Nasionale Park dit hou verband met die beskerming van die steenbok. In 1856 het koning Vittorio Emanuele II hierdie berge trouens tot 'n koninklike jagreservaat verklaar en sodoende die steenbok van uitwissing gered. Die koning het ook 'n korps gespesialiseerde wagte geskep en 'n padnetwerk laat bou vir die beskerming van die fauna en vir uitstappies. In 1920 het Vittorio Emanuele III die reservaat aan die Italiaanse staat geskenk om dit 'n park te maak. Die Gran Paradiso Nasionale Park is eintlik in 1922 gestig.
Dit is moeilik om in die Gran Paradiso Nasionale Park te stap sonder om die diere te sien, dikwels selfs van naby.
Die steenbok, die simbool van die park, is baie selfversekerd en word maklik in die weiding aangetref. Die mannetjies, wat aan die lang geboë horings herkenbaar is, leef in klein groepies, terwyl die wyfies met korter horings by die kleintjies bly. Die gemese is ook algemeen, maar baie skaam en moeiliker om waar te neem.
'N Ander protagonis van die park is die marmot, 'n mooi knaagdier wat lang tonnels grawe om gevare te ontkom en voor te berei op die winterslaap.
Roofvoëls word voorgestel, soos die goue arend, en baie klein vogeltjies. Meer onlangse aanwinste van die park is die bebaarde aasvoël, 'n groot aasvoël wat in 1912 verdwyn het en na die Alpe teruggekeer het vir 'n internasionale projek, en die lynx, 'n pragtige, klein roofdier.
In die woude van die valleibodem is daar lariks, spar, klip denne en wit spar. As ons opgaan, word die bome eers vervang deur alpiene weivelde, vol blomme in die lente, dan deur rotse en gletsers.
Onder die skaars blomme van die Gran Paradiso Nasionale Park onthou ons: die Potentilla pensylvanica, wat groei in dorre weide bo 1.300 meterAstragalus alopecurus, wat slegs in die Aostavallei aangetref wordAethionema thomasianum daar Linnaea borealis, 'n ysrelik wat in die naaldbos daar skuil gevind het Paradisea liliastrum, 'n wit lelie waarvan die alpiene tuin Paradisia di Cogne sy naam kry.
Gran Paradiso Nasionale Park - Forum Gran Paradiso Nasionale Park
Verenigde State se reisforums
Suid-Stille Oseaan Reisforum
Hallo almal in September, ek en my maat was van plan om 'n paar dae in die park deur te bring van waar beter toegang is tot die streek. toeristies gesproke natuurlik! c is reisroetes, partytjies of beter tye om te gaan, danksy goeie dag
Die Gran Paradiso Nasionale Park loop oor Piëmont en Val d'Aosta. Van watter streek die beste toegang is, hang af. Intussen bedoel u toegang per motor? Weet egter dat u nie die park van Piemonte na Val d'Aosta - of andersom - met die motor kan oorsteek nie. Van watter gebied u ook al ingaan om in die ander te gaan, moet u op groot hoogte uitstappies maak. In Val d'Aosta het u drie syvalleie wat dit insluit: Val di Rhemes, Valsavaranche en Val di Cogne. Hulle kommunikeer met loop na die skuilings. in Piemonte moet u na die boonste Kanawese gaan. Aangesien u die vraag in hierdie streek gevra het, neem ek aan dat u nie baie belangstel in die omgewing van Piedmontese Park nie, anders kan u 'n spesifieke versoek in Piemonte indien. Op hierdie manier is die nuus minder verspreid. Wat vakansies betref, aangesien dit 'n hoë berggebied is, is die maand September beslis redelik stil; al die gebeure vind in wese plaas in die maande Julie en Augustus. Aangesien u vooraf reël, kan u inteken op die nuusbrief van die parkowerheid, sodat u elke geleentheid wat gereël word, in detail en betyds sal hê:
Die Gran Paradiso Nasionale Park dit omvat 'n uitgestrekte gebied van hoë berge, tussen die 650 meter van die vallei en die 4061 meter van die kruin van Gran Paradiso. Lariks- en dennebos, uitgestrekte wei, rotse, gletsers is watervalle dit is die ideale omgewing vir die lewe van 'n ryk en gevarieerde fauna en vir 'n besoek aan die wonderlike wêreld van die hoë berge.
In elke seisoen bied die park verskillende moontlikhede: die laat lente en somer is die blomtyd en uitstappies op groot hoogte in die herfs, die bos is gekleur en vir steenbokke en gemsbokke begin die dektyd; in die winter is die gebied van die park bedek met sneeu en is 'n geleentheid om te voet te stap, met sneeu-skoen of langlauf- of afdraande ski's en maklike waarnemings van die diere wat in die vallei afkom om kos te kry.
Maar die Gran Paradiso-omgewing is nie net 'n nasionale park nie, veral opvallende berge val uit in al die valleie, soos Grivola, geprys deur Carducci, Ciarforon, La Tresenta, Grande Sassière, Granta Parey en Mont Fallère. mere, klein of groot, maar almal met wonderlike kleure waar die omliggende berge weerspieël word: die Loie-meer, die Nivolet-mere op die grens met Piëmont, die San Grato-meer, die Lac du Fond, die Djouan-mere, om net sommige te noem en sonder vergeet natuurlik die skouspelagtige Lillaz- en Frenay-watervalle.
In die vroeë 19de eeu, as gevolg van jag, het die Alpiene steenbokkies in die Gran Paradiso- en Vanoise-omgewing oorleef. Ongeveer 60 individuele steenbokke het hier oorleef.  Steenbokke is intensief gejag, deels vir sport, maar ook omdat hulle liggaamsdele vermoedelik terapeutiese eienskappe het:  talismans is gemaak van 'n klein kruisvormige been naby die steenbok se hart om te beskerm teen gewelddadige dood.  Vanweë die kommerwekkende afname in die steenbokbevolking, het Victor Emmanuel, wat binnekort koning van Italië sou word, in 1856 tot die koninklike jagreservaat van die Gran Paradiso verklaar. 'N Beskermende wag is vir die steenbok geskep. Paaie wat vir die steenbok uitgelê is, word vandag nog gebruik as deel van 724 kilometer gemerkte paadjies en muilspore. 
In 1920 het Victor Emmanuel II se kleinseun, koning Victor Emmanuel III, die oorspronklike 21 vierkante kilometer van die park geskenk,  en die park is in 1922 gestig.  Dit was die eerste nasionale park van Italië.  Daar was ongeveer 4000 steenbokke in die park toe dit beskerm is.  Ondanks die aanwesigheid van die park, is steenbokke gestroop tot 1945, toe slegs 419 oorgebly het. Hulle beskerming het toegeneem, en daar is nou byna 4 000 in die park. 
Die park is geleë in die Graian Alpe in die streke Piëmont (in die Metropolitaanse stad Turyn) en Aostavallei in Noordwes-Italië.   Dit beslaan 703 vierkante kilometer alpiene terrein.  10% van die park se oppervlakte is bebos. 16,5% word vir landbou en weiding gebruik, 24% word nie gekweek nie en 40% word as steriel geklassifiseer. 9,5% van die park se oppervlakte word beset deur 57 gletsers.  Die park se berge en valleie is gevorm deur gletsers en strome.  Hoogtes in die park wissel van 800-4 061 meter (2.624-13.323 voet), met 'n gemiddelde hoogte van 2.000 meter (6.561 voet).  Valleivloere in die park is bebos. Daar is alpiene wei op hoër hoogtes. Daar is rotse en gletsers op hoër hoogtes as die wei.  Gran Paradiso is die enigste berg binne die grense van Italië wat meer as 4.000 meter (13.123 voet) hoog is.  Mont Blanc en die Matterhorn is vanaf sy kruin te sien.  In 1860 het John Cowell die eerste persoon geword wat die kruin bereik het.  In die weste deel die park 'n grens met die Franse Vanoise Nasionale Park.  Hulle werk saam om die steenbokpopulasie te bestuur, wat seisoenaal oor hul gedeelde grens beweeg. 
Die bosse van die park is belangrik omdat dit 'n groot aantal diere skuiling bied. Dit is 'n natuurlike verdediging teen grondstortings, stortvloed en oorstromings. Die twee hoofsoorte bosse wat in die park voorkom, is naald- en bladwoude.  Die bladwisselende Europese beukwoude kom algemeen voor aan die Piemonte-kant van die park, en word nie aan die droër Valle d'Aosta-kant aangetref nie. Hierdie woude is dik met digte blare wat gedurende die somer baie min lig inlaat. Die beukblare neem lank om te ontbind en vorm 'n dik laag op die bosvloer wat die ontwikkeling van ander plante en bome belemmer.  Lariks is die algemeenste bome in die woude op die vallei. Hulle word gemeng met sparre, Switserse klip denne, en selde silwer sparre. 
Esdoorn- en kalkwoude kom voor in katrolle. Hierdie woude kom slegs in geïsoleerde gebiede voor en loop die gevaar om uit te sterf. Donsagtige eikebome kom meer voor in die Aosta-vallei as in die Piëmont-omgewing vanweë die hoër temperature en die laer neerslag. Eikehout is nie 'n tipiese spesie in die park nie, en dit word gereeld gemeng met Skotse denne. Die park se kastaiingbruinboorde is beïnvloed deur menslike verbouing vir hout en vrugte. Dit groei selde tot meer as 1 000 meter (3.280 voet), en die belangrikste kastaiingebossies is aan die Piemonteese kant van die park. Die naaldbos van die park sluit in Skotse dennebome, sparrenbosse wat oorheers word deur die Noorse spar, dikwels gemeng met lariks. Lerk- en Switserse kliphoutbome word tot op die hoogste subalpiene vlak aangetref (2200-2300 meter (7217-7,546 voet)). 
Op hoër hoogtes verdwyn die bome geleidelik en is daar alpiene weivelde. Hierdie weidings is in die laat lente ryk aan blomme.  Die veldblomme in die hoë weivelde van die park sluit wilde pansies, gentiaanse, martagonlelies en alpenroses in. Die park het baie rotsagtige habitatte. Hulle is meestal bo die houtlyn en alpiene weidings geleë. Hierdie gebiede het rots en afbreuk op hul oppervlak. Alpiene plante het by hierdie habitats aangepas deur kenmerke soos dwergisme, harigheid, helderkleurige blomme en hoogs ontwikkelde wortels aan te neem.  Ongeveer 1 500 plantspesies kan gesien word in Paradisia Pyromaniacle Garden naby Cogne binne die park. 
Valle d'Aosta en Piëmont: die Gran Paradiso Nasionale Park
Groep: vriende van yaqui Berigte: 92.411
Die Gran Paradiso Nasionale Park (in Frans, Parc national du Grand-Paradis), wat in 1922 gestig is, is die oudste Italiaanse Nasionale Park saam met die Abruzzo Nasionale Park, wat enkele maande later gestig is.
Dit loop oor die Valle d'Aosta en Piëmont-streke en word bestuur deur die Gran Paradiso National Park Authority, wat in Turyn gesetel is. Aan die Franse kant grens dit aan die Vanoise Nasionale Park. Dit beslaan 'n oppervlakte van 71 043,79 hektaar op 'n hoofsaaklik bergagtige terrein.
Die geskiedenis van die Gran Paradiso is nou verweef met die behoud van sy simboliese dier: die steenbok (Capra-steenbok). Hierdie hoefdier, wat wydverspreid op groot hoogtes, anderkant die boomgrens, dwarsdeur die Alpe was, is al eeue lank die voorwerp van onoordeelkundige jag.
Die redes waarom die steenbok so 'n gesogte prooi deur jagters was, was die mees uiteenlopende: die sappigheid van sy vleis, sommige dele van die liggaam word as medisinale beskou, die grootsheid van sy horings word gesoek as 'n trofee en selfs die afrodisiese krag wat aan 'n klein been (die kruis van die hart) word dikwels as talisman gebruik.
Aan die begin van die negentiende eeu is geglo dat hierdie dier nou in heel Europa uitgesterf het totdat die Valle d'Aosta-bosinspekteur Delapierre  ontdek het dat in die ruige en steil valleie wat van die Gran Paradiso-massief afstam 'n kolonie van ongeveer een honderd eksemplare oorleef.
Op 21 September 1821 het die koning van Sardinië Carlo Felice die Royal Licences uitgereik waarmee hy beveel het: "Die jag van steenbokke bly verbode in enige deel van die gedomineerde koninkryke." Hierdie besluit, wat die steenbok van uitwissing gered het, is nie geïnspireer deur waardes van beskerming van die omgewing nie, nie in die mentaliteit van destyds nie, maar deur blote jagspekulasies. Die seldsaamheid van hierdie eksemplare het die jag 'n luukse gemaak wat die soewerein slegs aan homself toegeken het.
In 1850 wou die jong koning Vittorio Emanuele II, geïntrigeerd deur die verhale van sy broer Fernando, wat tydens 'n besoek aan die Cogne-myn gejag het, persoonlik deur die ruige valleie van die Aostavallei stap. Hy het vanaf die Champorcher-vallei, te perd, die gelyknamige venster op 'n hoogte van 2828 m oorgesteek en Cogne langs hierdie roete bereik en ses gemsbokke en 'n steenbok gedood.
Die koning is getref deur die oorvloed aan fauna en het besluit om 'n koninklike jagreservaat in daardie valleie te vestig. Dit het 'n paar jaar geneem voordat die amptenare van die Huis van Savoye honderde kontrakte kon bepaal waarin die inwoners van die vallei en die munisipaliteite die soewerein die uitsluitlike gebruik van jagregte (wat verband hou met gemsbokke en voëls jag, aangesien steenbokjag was, gebruik het. dertig jaar lank verbode vir valleienaars) en in sommige gevalle selfs visvang- en weidingsregte (dit wil sê bergbewoners kon nie meer skape, beeste en bokke op die hoë weivelde wat voortaan met wild gereserveer is, bring nie).
Amptelik is dus in 1856 'n koninklike jagreservaat van Gran Paradiso gebore waarvan die gebied wyer was as die huidige nasionale park; dit bevat ook enkele munisipaliteite in die Aostavallei (Champorcher, Champdepraz, Fnis, Valgrisenche, Brissogne), wat later nie meer was nie binne die grense van die beskermde gebied geplaas word.
Die dorpenaars het na die eerste ontevredenheid gewillig hul regte op die soewerein prysgegee, omdat hulle begryp dat die aanwesigheid van die soewereine in daardie valleie tot dan, amper buite die wêreld, welstand vir die plaaslike bevolking sou meebring. Koning Vittorio het belowe dat hy 'die geld op die paaie van die Gran Paradiso sou draf'.
'N Toesighoudende liggaam is gestig bestaande uit ongeveer vyftig werknemers genaamd Royal Hunters Guards, kerke, walle en munisipale huise is herstel, skure vir parkwagters en groter jaghuise is met plaaslike arbeid gebou.
Die belangrikste werk wat die Aosta- en Canavese-vallei se gesig verander het, was egter die digte netwerk van geplaveide muilspore wat gebou is om die dorpe met die jaghuise te verbind en laasgenoemde tussen hulle (hulle het 'n afstand van meer as 300 km afgelê). Hierdie paaie is ontwerp om die koning en sy gevolg gemaklik te perd binne die reservaat te laat reis.
Die meeste van hulle is vandag nog uitvoerbaar. Hulle oorkom steil hellings met talle, baie wye haarnaalddraaie, en hou altyd 'n effense en konstante helling. Die meeste van hulle strek oor tweeduisend meter en oorskry in sommige gevalle drieduisend (Colle del Lauson 3296 m en Colle della Porta 3002 m). Die onbereikbaarste punte is oorkom deur die pad in die rots te grawe.
Die rybaan is met klippe geplavei, ondersteun deur droë klipmure wat met groot vaardigheid gebou is en het 'n wisselende breedte van een meter tot anderhalf meter.
Die bes bewaarde gedeelte is geleë in Valle Orco vanaf Colle del Nivolet, na 'n eerste stuk langs die heuwel, kruis die koninklike muilbaan oor die heuwels van Terra en Porta, raak die jaghuis van die Gran Piano (onlangs herstel as 'n toevlug) en gaan dan af na die stad Noasca.
Op 3 Desember 1922 het koning Vittorio Emanuele III, in die vroeë dae van die Mussolini-regering, die besluit onderteken wat die Gran Paradiso Nasionale Park tot stand gebring het. Artikel 1 van die besluit bepaal dat die doel van die park is om "die fauna en flora te bewaar en die spesiale geologiese formasies, sowel as die skoonheid van die landskap te bewaar".
Artikel 4 bepaal dat die bestuur aan die Koninklike Kommissie van die Gran Paradiso Nasionale Park toevertrou word. 'N Reeks reëls volg: in die omtrek van die park is jag en visvang verbode, toegang met honde, wapens en toestelle wat hierdie doeleindes dien, kan die Kommissie weiding op sekere plekke opskort en reguleer. Die toesigdiens is aan die Royal Forest Corps toevertrou, wat al die veldwagters van die ou reservaat wat dit versoek, weer ingestel het. Toe kom die donker jare van die park.
In 1933 word die Koninklike Kommissie met 'n koninklike besluit afgeskaf en die bestuur van die park oorgedra aan die (fascistiese) Ministerie van Landbou en Bosbou. Die toesig, wat aan die National Forestry Militia toevertrou is, het 'n soort strafdiens geword: kwaaddoeners of politieke antagoniste, dikwels nie gewoond aan die rigiditeit van die berg nie, is gestuur om hul straf te versoen ('n soort Italiaanse 'klein Siberië').
Die waaksaamheid het sy doeltreffendheid verloor, stropery hervat en soms is die veldwagters selfs beveel om monsters van steenbokke en gemsbokke van die beste spesies dood te maak om 'n geskenk aan die militêre owerhede te gee. Gegewe die absolute skaarste aan voedsel, was stropery gedurende die oorlog ook nodig vir die plaaslike bevolking.
Toe die vrede weer terugkom, is die steenbok tot net 400 kop verminder. Op 5 Augustus 1947, met 'n wetsbesluit van die voorlopige staatshoof Enrico De Nicola, is die Gran Paradiso National Park Authority ingestel met 'n raad van direkteure wat bestaan ​​uit 13 elemente en 'n liggaam van veiligheidswagte onder sy direkte afhanklikheid.
Prof. is aangestel as superintendent-direkteur (hy sal tot 1969 wees). Renzo Videsott, wat die volgende jaar, in 1948, die eerste Italiaanse omgewingsvereniging, die National Pro Natura Federation, in die kasteel van Sarre sal stig. So eindig die lang deurgangspad, wat byna dertig jaar geduur het, vanaf die jagreservaat na die nasionale park.
In die 2000's is die Nasionale Park ook erken as 'n webwerf van gemeenskapsbelang (kode SIC / ZPS: IT1201000) en was hy deel van die "Gran Paradiso" Belangrike voëlgebied (kode IBA: IT008). In 2006 is die Europese diploma van beskermde gebiede bekroon, wat in 2012 saam met die Vanoise Nasionale Park hernu is.
In 2007 het die Raad van Direkteure van die Park Authority, met besluit nr. 16 van 27 Julie 2007, het 'n wysiging van die grense van die park ingestel en dit op 30 Oktober 2007 aan die Ministerie van die Omgewing en vir die beskerming van die gebied en die see meegedeel. By besluit van die President van die Republiek op 27 Mei, 2009, gepubliseer in die Official Gazette n. 235 van 9 Oktober 2009, is die park dan weer gemeet, met 'n vermindering van die totale oppervlakte gelyk aan 0,07 persent van die gebied.
Die president van die Republiek het egter die ingryping as positief beskou, omdat die keuse van perifere gebiede wat in die park opgeneem moes word, op grond van hul naturalistiese waarde geskied het, byvoorbeeld swaar mensgemaakte gebiede is verkoop en meer natuurgebiede is ingesluit, terwyl vir die nuwe omtrek van die park die aanwesigheid van natuurlike grense voorkeur gegee word om 'n meer rasionele bestuur van die gebied moontlik te maak:
In werklikheid is mensgemaakte gebiede verkoop, byvoorbeeld dorpe, wat in ruil daarvoor gebiede van groot naturalistiese waarde verkry (die hout, die veenmoerasse en die vleilande van die Dres-vallei in Ceresole, die lariksbosse met breëblaarbome van Chevr Re-Buillet van die lariksbos met Switserse denne en die heidevelde van die Urtiervallei in Cogne, die Sysoret-sparrenbos, die ideale habitat vir Linnaea borealis in Aymavilles) of van groot landskaps- en kulturele waarde (die eeue-oue kastanjebos van Noasca en Locana).
In die onderste gedeelte van die park, as 'n hoogtevlak, is daar lariksbos, prêries, breëblaarbos wat bestaan ​​uit asp, hasel, wilde kersie, sycamore-esdoorn, eikehout, kastaiingbruin, as, berk, lijsterbes.
Die beukenhout, tussen 800 en 1200 m, word slegs aan die kant van Piemonte tussen Noasca, Campiglia en Locana aangetref. Tussen 1500 en 2000 m is daar naaldbosse. Die Switserse denne (Pinus cembra) is wydverspreid in Val di Rhem, terwyl die silwer spar (Abies alba) slegs in Val di Cogne naby Vieyes, Sylvenoire en Chevril aangetref word. In al die valleie vind ons die immergroen spar (Picea abies) en die lariks (Larix europaea).
Laasgenoemde is die enigste naaldboom in Europa wat in die winter sy naalde verloor. Die lariksbos is baie helder en laat die ontwikkeling van 'n dik onderbos ontwikkel wat bestaan ​​uit rododendrone, bosbessies, frambose, malvas, wilde aarbeie. In die algemeen beslaan spar-, lariks- en dennewoude ongeveer 6% van die park se gebied.  Dit is onmoontlik om die eindelose verskeidenheid blomme te lys wat die verskillende omgewings van die park met hul kleure verlevendig vanaf Maart tot Augustus. Ons sal ons beperk tot enkele voorbeelde.
Die martagonlelie (Lilium martagon), tipies van die hout, en die St. John's lily (Lilium croceum), wat in die weide blom, blom in die vroeë somer. Die baie giftige akoniet (Aconitum napellus) kom langs waterweë voor. Tussen die hoogste gordel van die bos en 2200 m is daar uitgestrekte rododendrone met hul kenmerkende siklamenkleurige klokblomme.
Bo 2500 m tussen die rotse vind die saxifrage, die alpiene androsace, die mugwort, die chickweed en die ysbotterblom (Ranunculus glacialis) hul habitat. Edelweiss en genep kom ook voor op hierdie hoogtes, maar is baie skaars. Die veenmoerasse en die vleilande word gekoloniseer deur die erioforie waarvan die wit stokkies die einde van die somer aankondig.
Die dieresimbool van die park is die steenbok wat in ongeveer 2500 eenhede voorkom. Die volwasse mannetjie kan tussen 90 en 120 kg weeg, terwyl die horings selfs 100 cm kan bereik. Die wyfie, kleiner, het gladder horings van net 30 cm lank. Die kuddes bestaan ​​slegs uit mannetjies of wyfies en kleintjies.
Ouer mans leef in isolasie. Die dektyd val saam met die maande November en Desember in hierdie tydperk veg die mannelike steenbokke wat volle seksuele volwassenheid bereik het, mekaar die stilswye van die valleie verbreek met die onmiskenbare geraas van die horings wat ook hoorbaar is vanaf die vallei se vloer.
Die wyfie bly vir 'n paar dae vrugbaar. Die swangerskap duur ses maande. In die laat lente trek die steenbok terug na een of ander geïsoleerde lysie waar dit (Mei, Junie) 'n jong, soms twee, sal baar. Die steenbok het 'n sagte en onveranderlike karakter en kan maklik deur die mens waargeneem word.
Die suede, aan die ander kant, is agterdogtig, elegant in sy spronge, vinnig en rats. Van kleiner afmetings (maksimum 45-50 kg) is daar meer as 8000 eksemplare. Die horings, nie so imposant soos dié van die steenbok nie, is dun en effens verslaaf.
Hierdie hoefdier is nie meer in gevaar van uitwissing nie, omdat die absolute gebrek aan natuurlike roofdiere die getalgroei en oormatige kolonisering van die gebied bevoordeel het (gedurende die winter daal hulle af na die vallei wat die onderbos beskadig, kruis die geasfalteerde paaie, kom kos soek enkele meters van die huise af) soveel so dat selektiewe jagaksies soms nodig is om die aantal te verminder.
Die park was in die verlede nie 'n gebalanseerde en volledige ekosisteem nie. Natuurlike roofdiere was heeltemal afwesig: die beer en die wolf het eeue lank uitgesterf, die ander is ten tyde van die reservaat vervolg.
Die taak van die Royal Hunters Guards was om die wild nie net teen stropers te beskerm nie, maar ook teen diere wat as skadelik beskou word, en die koning beloon die moord op 'n lynx, 'n bebaarde aasvoël, 'n jakkals of 'n arend met weelderige punte. Omstreeks 1912-13 is die uitwissing van die Europese lynx en die baardaasvoël bereik. Vandag is daar danksy toesig- en bewaringsaktiwiteite ongeveer 21 paar goue arende, terwyl die jakkals baie teenwoordig is.
Ongeveer dertig jaar gelede is die tegnieke vir die herinstelling van die lynx getoets. Daarbenewens is die baardaasvoël ook weer bekendgestel, wat nou ongeveer 7 individue kan tel. Sedert 2011 het die baardaasvoël weer in die park begin nes, alhoewel dit in die eerste jaar nie suksesvol was nie.
In 2012 is die nes vir twee pare herhaal en was dit in beide gevalle suksesvol, met die teling van 'n kleintjie vir elke nes. Die wolf, wat in Italië toeneem, opgaan in die Apennines, het die afgelope paar jaar weer in die park gesien en het vandag 6-7 eksemplare, dit is 'n familiekudde van 5-6 eksemplare tussen die Valsavarenche, die Val di Rh mes en Valgrisenche en 'n eensame wolf in Val di Cogne.
'N Ander wydverspreide soogdier in die park is die marmot (daar is ongeveer 6000 eenhede). Dit woon in ondergrondse gate met verskeie gange as uitgangsroetes. Dit verkies die prairies en die paar plat gebiede (baie op die Piano del Nivolet). Dit is 'n knaagdier en in die eerste koue weer val dit in 'n diep lusteloosheid wat byna ses maande duur.
Die uitroep is onmiskenbaar: 'n fluitjie wat die "sentinel" -marmot uitstraal, vertikaal opstaan ​​as hy 'n gevaar of 'n dier sien wat vreemd is aan sy omgewing, gevolg deur die skielike vlug van die ander lede van die kudde.
Verskeie voëlspesies maak ook deel uit van die Gran Paradiso-fauna: buizards, spegte, tiete, ptarmigan, choughs, mossie-hawks, goshawks, bruine uile, uile.
Twee soorte forel swem in die mere en strome: een inheems, die bruin forel, die ander allochton, die spruitforel.
In 4 klein alpiene mere: die Nivolet Superiore, Trebecchi Inferiore, Trebecchi Superiore en Lillet mere, die teenwoordigheid van 'n klein skaaldier, die Daphnia middendondorffiana. Hulle is almal mere op 'n hoogte van meer as 2500 m. en sonder visfauna en hierdie daphnia is 'n spesie wat normaalweg die vars waters van die Arktiese ekosisteme het.
Onder die reptiele onthou ons die gewone adder (Vipera aspis, tipies vir droë gebiede, en onder die amfibieë die salamanders Salamandra salamandra).
In die naaldbos vind dit soms hope naaldnaalde tot 'n halwe meter hoog: dit is die neste van die Formica rufa.
Die Gran Paradiso Nasionale Park
Aanbiedingsvideo van die beskermde gebied wat deur die professionele fotograaf Guido Bissattini geskiet is.
DIE KEER VAN DIE WOLWE IN DIE GROOT PARADYS
In die Gran Paradiso Nasionale Park het wolwe hulle al 'n paar jaar gevestig en selfs gedurende die dag gesien.
In die beelde wat in 2008 geneem is - en wat ons voorheen nie kon bekend maak vir 'n outeursreg wat vir twee jaar aan die Duitse televisie Bayerische Rundfunk verleen is nie, is die dwingende reeks van 'n predasie wat deur die kamera van Marco Paolo Pavese opgeneem is tydens 'n reeks skote wat in Valsavarenche geneem is. Die uitnodiging is vir almal: kom ons verdedig hierdie en ander wilde diere teen die lelike slagting wat ons van tyd tot tyd - uiteindelik selfs met onaanvaarbare pseudo-politieke motiverings - probeer om weer te begin doen. Dit is in almal se belang. Laat hulle lewe.
Hoe meer ek leer wat 'n man is, hoe meer wil ek 'n dier wees
Die lewe op die Gran Paradiso in Luca Casale se skote
"Ek het 'n nuwe wêreld ontmoet wat net gewag het om waargeneem te word, dit het my baie jare verbygegaan sonder dat ek dit deeglik in ag geneem het". Só skryf die Piemonteese fotograaf Luca Casale nadat hy die passie vir natuurfotografie ontdek het. Die liefde vir die berge en die natuur het daartoe gelei dat hy die gewoontes van die inwoners van die Gran Paradiso Nasionale Park, tussen die Aostavallei en Piemonte, maand na maand bestudeer het. "Ek het 'n Melkwegjagter geword en as u my wil ontmoet, is ek dikwels snags bo-op die park, op 3000 meter, omring deur magdom sterre wat my warm maak in hierdie koue somernagte."
Valle d'Aosta. Tussen langlaufroetes en sneeu-skoen, tussen ski-bergklim en fotografiese werksessies om te leer hoe jakkalse en steenbokke verewig word. 'N Klein Eden onder die Gran Paradiso.
Een van die mees fassinerende uithoeke van die Aostavallei. Die smal en wilde Valsavarenche, wat oorheers word deur die Gran Paradiso-massief, is beslis een van die valleie wat minder gereis word deur massatoerisme. Hier, in die winter, steek steenbokke, gemsbokke en jakkalse tot lae hoogtes aan en gaan tot by die hekke van die bewoonde sentrums, wat noue ontmoetings met hierdie oulike diere moontlik maak.