Jack Pfeiffer - Inligting
Jack Pfeiffer: Ek het 'n vraag, en dit was wat Pawley se verhouding met hierdie hele operasie was ... en dit lyk asof u verhouding met Pawley ook baie naby was.
Jake Esterline: Ek dink dit was 'n babelaasverhouding van die dinge wat Bill Pawley as 'n redelike wiel met 'n aantal baie senior mense tydens die operasie in Guatemala gedoen het ... dat hulle gevoel het dat Bill, wat baie nou in Kuba gebind was ... dat hy 'n baie prominente man in Florida was ... dat daar baie dinge was wat hy sou kon doen, in die sin dat ons dinge in Florida vir ons in lyn sou kry ... en ook sy bande met Nixon en met ander republikeinse politici. Ek het vroeër nogal met hom te doen gekry .... Vanuit my oogpunt het ons nooit vir Bill Pawley kennis gegee met die intimiteite van ons bedrywighede of wat ons doen nie. Hy het nooit geweet waar ons basisse is, of sulke dinge nie. Hy het nooit iets spesifiek oor ons bedrywighede geweet nie, maar hy het baie dinge op sy eie gedoen met die ballinge. 'N Paar mense wat hy in Kuba, in die suikerbedryf, geken het, ens. op enige manier met ons verbind. Vanuit J.C. se standpunt was hy 'n politieke faktor. Ek weet nie of Tommy Corcoran op hierdie stadium ingeskryf het nie ... ek dink Tommy Corcoran was streng in Guatemala. Ek dink Corcoran het nie in hierdie saak ingekom nie, ten minste nie baie nie.
Jack Pfeiffer: Sy naam verskyn een of twee keer.
Jake Esterline: Ja, ek het hom een ​​keer ontmoet in verband met Kuba, maar ek kan nie onthou wie ... vir J.C. King nie, maar ek kan nie onthou hoekom nie. Dit was niks van betekenis nie. My gevoel met Pawley ... hy was so 'n valk, en hy was elke tweede week ... hy wou iemand binne doodmaak ... Dit was vanuit my oogpunt - ons het probeer om hom te weerhou om dinge te doen om probleme te veroorsaak ons. Dit was amper 'n permanente operasie.
Jack Pfeiffer: Dit is waaroor ek gewonder het, want Tracy Barnes, wat ek by verskeie kere weet, het dit duidelik gemaak dat die agentskap versigtig moes wees om aan 'n reaksionêre etiket gehang te word, en dan tyd wat aan die gang was, hier is al hierdie gesprekke heen en weer met Pawley en sy besoeke ...
Jake Esterline: Regtig om te verhoed dat hy iets doen om die applet uit ons oogpunt te ontstel. In daardie opsig het ek die rol lankal gedeeltelik vervul; en die netto resultaat hiervan is dat Bill dink dat ek vandag 'n gevaarlike linkse is. As ek nie 'n voetsleper was nie, of nie al hierdie uiteenlopende menings hieroor gehad het nie, sou dinge in Kuba baie beter gewees het.
Jack Pfeiffer: Was Pawley werklik betrokke by die geheime operasie in Guatemala?
Jake Esterline: Ja, hy, ek is seker hy was in 'n ...
Jack Pfeiffer: ek bedoel, met jou so ver as jy ...
Jake Esterline: Nie ek persoonlik nie, maar hy was betrokke by die staatsdepartement. Ek het Rubottom 'n paar keer gesê, ek bedoel nie Rubottom nie, ek bedoel Rusk. Hy was betrokke - veral in Guatemala met Rubottom of wie ook al die minister van buitelandse sake was, en Sevilla Sacassaa en Somoza en wie ook al die minister van verdediging was om die vliegtuie by die verdedigingsafdeling te kry, te laat verf, die plakkers oor te skilder en na Nicaragua te vlieg waar hulle die weermag geword het vir daardie operasie.
Jack Pfeiffer: Ek het 'n paar opmerkings wat hy aan Livingston Merchant gemaak het, raakgeloop.
Jake Esterline: Hulle was goeie vriende en ken mekaar. Maar sover ek weet, het hy nooit so 'n betrokkenheid gehad tydens die Bay of Pigs -dae nie, alhoewel u Ted Shackley moes vra oor wat hulle later gedoen het, want ek dink hy het 'n paar dinge vir Ted Shackley in Kuba ingehardloop.
Jack Pfeiffer: Dit is buite my tydperk van belangstelling. Hy was betrokke by 'n groot hoeveelheid fondsinsamelingsaktiwiteite, blykbaar in die New York -omgewing - om geld in die New York -gebied aan te dryf of in te samel - was Droller ook nie hierby betrokke nie? Wat was
jou verhouding met Droller ... was jy die bestuurder van Droller se aktiwiteite, of het Dave Phillips Droller bestuur ...
Jake Esterline: O, ek het Droller gehardloop, behalwe dat ek nooit geweet het wat Tracy Barnes volgende gaan doen toe ek my rug draai nie. Droller was so 'n ambisieuse kêrel wat probeer inloop ... probeer om sirkels om almal te loop vir sy eie grootheid wat jy nooit geken het nie ... maar Droller sou nooit voortdurend kontak met Pawley gehad het nie, omdat hulle net een keer ontmoet het, en ek onthou hoe Pawley gesê het dat hy nooit weer met daardie 'jy weet wat' wou praat nie. Hy was baie ongelukkig dat iemand soos Gerry ... hy hou nie van Gerry se voorkoms nie, hy hou nie van sy aksent nie. Hy was baie onregverdig oor Gerry, en ek wil nie onregverdig wees oor Gerry nie - die enigste ding is dat Gerry waansinnig ambisieus was. Hy was sy eie grootste vyand, dit was al .... Ons het net nie gedink dat Tracy dit regtig so goed verstaan ​​nie, of as Tracy dit verstaan, sou hy dit nie verwoord nie ... sou hy dit nie so goed verwoord nie. Tracy was een van die lieflikste ouens wat ooit geleef het, maar hy kon nooit 'n reguit lyn tussen twee punte trek nie ....
Jack Pfeiffer: Wat van JFK?
Jake Esterline: JFK was 'n oningewyde man wat in die oorloë was, maar hy was nog nie blootgestel aan enige wêreldpolitiek of krisisse nie, as hy iets anders gehad het as 'n opwarming, sou hy dalk ander besluite geneem het as wat hy daarby geneem het tyd. Ek dink hy was 'n slagoffer van die ding. Ek blameer Nixon veel meer as ek Kennedy vir die onduidelikhede en die tydsverlies en wat nie tot die uiteindelike ramp gelei het nie. Goodwin, ek het net gedink dit is 'n skelm; klein selfsoeker, wat ek met geen geheim veilig gevoel het nie. Sy omgang met Che Guevara in Montevideo het my destyds nogal ontstel ...
Jack Pfeiffer: Wat van McNamara, het u enigsins by hom betrokke geraak?
Jake Esterline: Nee.
Jake Esterline: Ek sou jou nie eens op band vertel nie. Ek het nie van hom gehou nie. Hy is dood, God rus sy siel.
Dit was 'n groot staatsgreep toe die National Security Archive, 'n nie-regeringsdokumentasiesentrum in Washington, onlangs die ontklassifikasie van 'n omstrede verslag van die CIA-inspekteur-generaal oor die noodlottige inval van Bay of Pigs in 1961 in Kuba verkry het.
Volgens Peter Kornbluh van die argief is die verslag van wyle Lyman B. Kirkpatrick van 150 bladsye slegs die punt van 'n papierys wat nog by die hoofkantoor van die agentskap in Langley, Va, weggesteek is.
Hy skat daar is nog steeds ongeveer 30 000 bladsye CIA -operasionele dokumente wat verband hou met die Bay of Pigs, wat geheim bly, waarvan miskien 10 persent - of 3 000 bladsye - binnekort gedeklassifiseer sal word.
Kornbluh, 'n senior ontleder wat aan die hoof staan ​​van die Kuba-dokumentasieprojek van die argief, is sedert tien jaar aan die bewind van Fidel Castro besig om dokumente te verkry wat verband hou met die betrekkinge tussen Amerika en Kuba.
Hierdie poging het gehelp om 'n paar jaar gelede 10 000 bladsye dokumente vry te stel wat verband hou met die Kubaanse missielkrisis in 1962 en 'n klein aantal met betrekking tot die Bay of Pigs.
Slegs 'n paar honderd bladsye Bay of Pigs-dokumente is deur die CIA vrygestel, insluitend die enigste kopie van die verslag van Kirkpatrick, wat na 'n poging van twee jaar deur die argief gekom het.
Die oorblywende nog steeds geklassifiseerde dokumente, beweer Kornbluh, "word steeds weerhou omdat lede van die direktoraat van bedrywighede (klandestiene dienste) bekommerd is dat dit sleg sal reflekteer oor die vroeë geskiedenis van die CIA."
Onder die belangrikste wat nog vrygelaat moet word, sê Kornbluh, is die volledige verslag van die Taylor -kommissie - onder leiding van wyle genl Maxwell Taylor - wat die inval vir die Kennedy -administrasie ontleed het. Gedeeltes van die Taylor -verslag is jare gelede vrygestel, maar die volledige dokument bly geklassifiseer.
Kornbluh, wat nog nie gedeklassifiseer moet word nie, is 'n interne geskiedenis van vier dele van die inval wat deur wyle Jack B. Pfeiffer, 'n agentskapshistorikus, geskryf is. Pfeiffer wou self sien dat sy werk gedeklassifiseer word en het voor sy dood die CIA sonder sukses gedagvaar vir die vrylating daarvan.
Nog 'n dokument wat geheim bly, is 'n verslag van 47 bladsye "na aksie" wat geskryf is deur Jack Hawkins, 'n afgetrede marinekolonel wat aan die hoof was van die paramilitêre personeel vir die inval van die Bay of Pigs-inval. Hawkins het onlangs 'n formele versoek om vrylating daarvan gemaak tevergeefs.
Jake Esterline, wat aan die hoof was van die CIA se Bay of Pigs Task Force, het ook versoek om die dokumente wat hy geskryf het, weer tot dusver sonder sukses te laat verskyn.
Kornbluh meen dit is te vroeg om te sê watter onbeantwoorde vrae deur die nog steeds geheime Bay of Pigs-dokumente beantwoord kan word.
Kornbluh merk egter op dat die geskiedenis gewoonlik deur die oorwinnaars geskryf word en dat die volledige verhaal van die Kubaanse kant nog nie vertel moet word nie. 'Die ding wat my pla', sê Esterline, 'is dat die onlangse dood van (Manuel) Piñeiro die geleentheid moontlik gemaak het om ooit die volle omvang van die Castro -regering se betrokkenheid by die dood van president Kennedy te begryp . ''
Piñeiro, bekend as Barba Roja (Rooi Baard), Kuba se jarelange hoof van buitelandse intelligensie, is vanjaar in 'n motorongeluk in Havana dood.
'Met (Che) Guevara ook weg, is daar waarskynlik net twee of drie, insluitend Castro self, wat vertroud is met dinge wat ons nooit verstaan ​​het nie,' sê Esterline.
Gedurende die sewentigerjare het die CIA-historikus Jack Pfeiffer 'n Top Secret multi-volume geskiedenis geskryf van die Bay of Pigs-ingryping van 1961 in Kuba. Voor sy dood het Pfeiffer onsuksesvol aangekla om 'n deel van die geskiedenis te de-klassifiseer. Daar word algemeen geglo dat alle volumes nog steeds geklassifiseer is, maar een is beskikbaar by die National Archives se JFK Assassination Records Collection. Pfeiffer skryf van onbevoegdheid by CIA, van 'n out-of-touch Allen Dulles, van te noue betrekkinge tussen CIA en anti-Castro Amerikaanse korporatiewe leiers, en oor "The Question of Assassination".
Daar was groot kommer oor die nodige formaliteite van diplomasie sodat die Verenigde State nie betrokke was by ondersoeke deur die VN of die OAS vir sy anti-Castro-program nie. Omdat wyd bekend gemaak is dat oud-vise-president Richard Nixon een van die hoofleiers was in die beplanning van die Bay of Pigs-operasie, het hierdie bundel gepoog om die rol wat Nixon gespeel het in die regte konteks te plaas. Dit was die rol van 'n belangstellende senior beampte in die uitvoerende tak, en Nixon se rol kon op geen enkele wyse 'n groot impak hê op die ontwikkeling van operasionele beplanning deur die Central Intelligence Agency in sy anti-Castro-poging nie.
Ter opsomming wil dit voorkom asof die amptelike anti-Castro-program van CIA, soos weerspieël in Project JMATE, moord nie as 'n integrale deel van sy operasionele beplanning ingesluit het nie, maar dat dit nie sou gewees het om Castro of ander van die Kubaanse leiers uit te skakel as die geleentheid gebied is. Op grond van rekords was die skoolhoofde van WH/4 egter geensins deel van die mafia -moordbeplanning ten tyde van die Bay of Pigs nie.
Jack Pfeiffer - Geskiedenis
Die Pfeiffer-universiteit is afkomstig van een van ten minste 15 tuisskole wat deur juffrou Emily C. Prudden tussen c. 1885 en 1909. Die sewende generasie afstammeling van Peter Prudden - 'n pionier van die gemeentelike predikant in Connecticut - het juffrou Prudden 30 jaar lank oopgemaak vir opvoedkundige geleenthede vir jongmense in afgeleë streke van die Carolinas. Nadat sy eers 'n tuisskool in gebruik geneem het, was dit haar gebruik om die sorg van 'n kerklike sendingvereniging te gee, voordat sy na 'n nuwe gebied verhuis om 'n ander projek te begin.
Pfeiffer ontwikkel uit die Oberlin Home and School, na berig word vernoem ter nagedagtenis aan John Oberlin, wie se diens as predikant en maatskaplike pionier in die plattelandse valleie van Elsas, Frankryk, juffrou Prudden se eie belange geïnspireer het. Die Oberlin Home and School begin by Lick Mountain, naby Hudson in Caldwell County, Noord -Carolina. In 1903 het die Woman's Home Missionary Society van die Methodist Episcopal Church ingestem om die verantwoordelikheid vir die Oberlin -eiendom te aanvaar. Na die oordrag van 37 hektaar en 2 geboue op 8 Junie 1903, is die Oberlin -skool herdoop tot die Ebenezer Mitchell Home and School, ter nagedagtenis aan die stiefseun van mev Mary A. Mitchell van Dayton, Ohio, wie se vrygewigheid die voltooiing van verbeterings vergemaklik het na die eiendom.
'N Brand op 14 Januarie 1908 het gelei tot die verskuiwing van die Mitchell Home and School. Die struktuur wat fakulteit en studente huisves, is vernietig en die skool het na tydelike kwartale in die nabygeleë Lenoir verhuis. Hierdie kwartiere was gou onvoldoende.
Die Mitchell Home and School verhuis daarna in Februarie 1910 na Misenheimer, met die verkryging van die huidige eiendom. 'N Nuwe en ruim gebou is opgerig. In 1913 is hoërskool diplomas uitgereik.
'N Ander brand in 1914 het die hoofskoolgebou in Misenheimer ernstig beskadig, wat weer rekonstruksie en aanpassings aan die akademiese program vereis. 'N Manshuis het die vernietiging teëgestaan.
'N Junior kurrikulum is in 1928 bygevoeg. In 1934 verleen die NC State Department of Public Instruction akkreditasie aan die Mitchell Junior College. Die instelling van elementêre studies deur landskole het die skool in staat gestel om laer grade uit te skakel en sy pogings tot kollegiale werk te rig.
Die naam Pfeiffer Junior College is die eerste keer gebruik vir die akademiese jaar 1935-1936 ter ere van Henry en Annie Merner Pfeiffer van New York. Die filantropie van die egpaar het gelei tot die bou van vier baksteengeboue en President's Home in 1935. Die hernoeming van die kollege het 'n probleem met identifikasie met Mitchell College, 'n junior kollege vir vroue in Statesville, uitgeskakel.
In 1942 het sowel die Southern Association of Colleges and Secondary Schools as die Universiteits senaat van die Methodiste Kerk Pfeiffer geakkrediteer as 'n junior kollege.
In 1954, aangemoedig deur 'n erflating van mnr. G. A. Pfeiffer, broer van mnr. Henry Pfeiffer, het die kollege sy program uitgebrei om senior kollege -werk in te sluit. Met 'n toelaag van $ 750,000 van die Gustavus en Louise Pfeiffer -stigting, het die kollege in 1956 meer as $ 1,500,000 se bates bygevoeg. Sedertdien het dit dramaties uitgebrei in die inskrywing en fasiliteite. Die Southern Association of Colleges and Schools het die program van vier jaar in 1960 geakkrediteer.
Na 'n studie van twee jaar het die Wes-Noord-Carolina-konferensie van die United Methodist Church in 1961 gestem om Pfeiffer College te borg en om finansiële steun te verleen in 'n samewerkingsooreenkoms met die Women's Division of Christian Service. Ondersteun deur kerklike agentskappe, stigtings, ondernemings in die openbaar, alumni, individue en toegewyde diens van die fakulteit, personeel en trustees, het Pfeiffer voortdurend gegroei in akademiese uitnemendheid en nuwe programme ontwikkel om aan die behoeftes van sy studente en beklemtoon die ideale van Christelike diens.
Die Charlotte -kampus is in 1977 geopen met voorgraadse klasse in strafreg. Die eerste gegradueerde program het in 1985 begin met 'n MBA -kurrikulum, gevolg deur 'n Master in Christelike Onderwys in 1989 en 'n dubbele MBA/MHA -graad in 1993. 'n Volwasse studiesprogram is in die herfs van 1995 in Charlotte geïmplementeer. sy inskrywings het op 28 Oktober 1996 gestyg en na die huidige ligging aan Parkweg in Charlotte verhuis.
Om die uitbreiding van die instelling en betrokkenheid op nagraadse vlak aan te spreek, sowel as 'n groeiende bevolking van internasionale en nie-tradisionele studente, het die Kuratorium tydens sy vergadering in die lente van 1996 gestem om Pfeiffer se akademiese struktuur te herorganiseer tot universiteitstatus-effektief 15 Mei 1996 .
In 1999 begin Pfeiffer kursusaanbiedings in Locust, die snelgroeiende gemeenskap in Stanly County, om aan die opvoedkundige eise van 'n groeiende gemeenskap in die omgewing van Mecklenburg County te voldoen. Deur voort te gaan met Pfeiffer se pogings om buigsame en bekostigbare nagraadse programme te bied, het die MBA -program ook kursusse via die internet begin aanbied.
Kursusse is die eerste keer aangebied in die gebied Raleigh/Durham/Research Triangle Park in Noord -Carolina en 'n kampus is in 2004 gestig. Die huidige kampus in Morrisville naby die RDU Internasionale Lughawe het 25 Oktober 2010 geopen.
Die leierskap van die Pfeiffer Universiteit begin met die stigter daarvan, Emily C. Prudden. 'N Opeenvolging van administratiewe hoofde, genaamd superintendente, het gevolg.
Diegene wat die amp van die president sou vul sedert Pfeiffer die eerste keer 'n junior kollege geword het, was:
W. S. (Wick) Sharp 1933-1943
C. M. (Chi) Wagoner 1944-1953
J. Lem Stokes, II 1953-1968
Jack J. Vroeg 1969-1971
Douglas Reid Sasser 1971-1978
Cameron West 1978-1988
Zane E. Eargle 1988-1998
Charles Ambrose 1998-2010
Michael C. Miller 2010-2014
Colleen Perry Keith 2015-2019
Scott Bullard 2019-
Big Sur is nie 'n geïnkorporeerde stad nie, maar 'n gebied sonder formele grense in die sentrale kusstreek van Kalifornië.  Die streek word dikwels verwar met die klein gemeenskap van geboue en dienste 26 myl (42 km) suid van Carmel in die Big Sur River -vallei, wat soms deur die plaaslike bevolking na verwys word as Big Sur Village, maar amptelik bekend as Big Sur.   : 8 : 7  Sommige besoekers dink Big Sur verwys slegs na Pfeiffer Big Sur State Park, waarvan die omgewing baie verskil van die algehele rotsagtige kusomgewing. 
Historiese grense Redigeer
Die verskillende informele grense wat op die streek toegepas word, het geleidelik mettertyd noord en suid uitgebrei. Esther Pfeiffer Ewoldson, wat in 1904 gebore is en 'n kleindogter was van die Big Sur -pioniers Micheal en Barbara Pfeiffer, het geskryf dat die gebied strek van die Little Sur -rivier tot 37 km suid tot by Slates Hot Springs. Lede van die Harlan -gesin, wat die Lucia -streek 14 myl suid van Slates Hot Springs tuisgemaak het, het gesê dat Big Sur 'myle en myle noord van ons' was. : 6 Voor die aanleg van snelweg 1 het inwoners aan die suidkus min kontak met inwoners noord van hulle gehad. 
Noordelike en suidelike grense Redigeer
Die meeste huidige beskrywings van die gebied verwys na Malpaso Creek 7,2 km suid van die Karmelrivier as die noordelike grens.  Die suidelike grens word algemeen aanvaar as die San Carpóforo Creek in die provinsie San Luis Obispo. 
Binnelandse omvang Redigeer
Die oorgrote meerderheid besoekers sien slegs die dramatiese kuslyn van Big Sur en beskou die Big Sur -streek slegs die kusflanke van die Santa Lucia -gebergte, wat op verskillende punte van 5 tot 19 km in die binneland strek.
Sommige inwoners plaas die oostelike grens op die grense van die uitgestrekte binnelandse gebiede wat die Los Padres National Forest, Ventana Wilderness en Silver Peak Wilderness, of die onbevolkte streke, tot by die oostelike voetheuwels van die Santa Lucia -gebergte insluit.  Skrywer en plaaslike historikus Jeff Norman het Big Sur oorweeg om die binneland in te brei tot die waterskeidings wat in die Stille Oseaan uitloop.  Skrywer Lillian Ross het in verskeie boeke oor die lewe in Big Sur geskryf. Sy en haar man, Harry Dicken Ross, het in 1939 in die suide van Big Sur naby Lime Creek gewoon. Sy het Big Sur beroemd beskryf as "glad nie 'n plek nie, maar 'n gemoedstoestand."   
Die naam "Big Sur" het sy oorsprong in die vroeë Spaanse geskiedenis van die gebied. Terwyl die Portolá-ekspedisie Alta Kalifornië verken het, het hulle op 13 September 1769 by die San Carpóforo Canyon aangekom naby die huidige San Simeon. Hulle kon nie die moeilike terrein langs die kus binnedring nie, maar het deur die San Antonio en Salinas Valleys die binneland binnegedring voordat hulle by Montereybaai, waar hulle Monterey gestig het en dit die provinsiale hoofstad genoem het. 
Die Spanjaarde verwys na die uitgestrekte en relatief onontginde kusgebied suid van Monterey as el país grande del sur, wat beteken "die groot land van die suide". Dit is dikwels verkort tot el sur grande (die groot suide).   Die twee groot riviere wat hierdie deel van die kus afloop, is El Rio Grande del Sur en El Rio Chiquito del Sur genoem. : 7
Die eerste aangetekende gebruik van die naam "el Sud" (wat "die Suide" beteken) was op 'n kaart van die Rancho El Sur -grondtoelaag wat goewerneur José Figueroa op 30 Julie 1834 aan Juan Bautista Alvarado gegee het.  Die eerste Amerikaner die gebruik van die naam "Sur" is deur die US Coast Survey in 1851, wat 'n grondgebied hernoem het wat soos 'n eiland gelyk het en soos 'n trompet gevorm was, wat onder die Spaanse bekend was as "Morro de la Trompa" en "Punta que Parece Isla ", na Point Sur.  'n Poskantoor met die naam 'Big Sur' is op 10 Maart 1915 gestig. Arbolado ("bosveld") na Big Sur, en die rubberstempel met die naam is op 6 Maart 1915 teruggestuur, wat die naam bevestig het. : 8 : 7 
Big Sur is wêreldwyd bekend vir sy natuurlike kenmerke en relatief ongerepte natuurskoon. Dit word beskou as een van die top 35 toeristebestemmings ter wêreld.  Die Big Sur -kus word die 'langste en mooiste stuk onontwikkelde kuslyn in die [aangrensende] Verenigde State genoem.  Die streek word beskryf as 'n "nasionale skat wat buitengewone prosedures vereis om dit teen ontwikkeling te beskerm."  Die New York Times het geskryf dat dit 'een van die wonderlikste vergaderings van land en see ter wêreld is'.  Die Washington Times verklaar dat dit 'een van die mooiste kuslyne in die wêreld is, 'n geïsoleerde stuk pad, mities in reputasie'.  Condé Nast Traveler noem State Route 1 deur Big Sur een van die top 10 wêreldberoemde strate, vergelykbaar met Broadway in New York en die Champs-Élysées in Parys.  Makelaar Mark Peterson het gesê: "Big Sur se gewildheid het uitgebars met die groei van sosiale media. Dit het 'n bestemming die hele jaar deur geword." 
Skrywers het Big Sur vergelyk met ander natuurwonders soos die Grand Canyon.  Romanskrywer Herbert Gold beskryf dit as "een van die groot Amerikaanse toevlugsoord vir diegene wat hulself met wildernis voed." 
Big Sur is die Kalifornië waarvan mense jare gelede gedroom het; dit is die Stille Oseaan waarna Balboa vanaf die Piek van Darien gekyk het, dit is die oppervlak van die aarde soos die Skepper dit bedoel het om te lyk.
Skilderagtige benamings Redigeer
Die gedeelte van snelweg 1 wat deur Big Sur loop, word algemeen beskou as een van die mooiste ryroetes in die Verenigde State, indien nie die wêreld nie.    Die standpunte is een van die redes waarom Big Sur op die 2008 Travellers 'Choice Destination Awards 2008 op die tweede plek was onder al die bestemmings in die Verenigde State.  Die onbevlekte natuurskoon het 'n groot deel van die bewaring daarvan te danke aan die hoogs beperkende ontwikkelingsplanne wat in Big Sur toegepas word, dat geen advertensieborde of advertensies langs die snelweg toegelaat word nie en die bordjies vir besighede moet beskeie afgeskaal wees en van 'n landelike aard wat ooreenstem met die Big Sur -streek . Die staat Kalifornië het die gedeelte van 116 km van die snelweg van Cambria na Carmel Highlands aangewys as die eerste California Scenic Highway in 1965.   In 1966 het First Lady Lady Bird Johnson die amptelike natuurskoonpad gelei aanwysingseremonie by Bixby Creek Bridge.  In 1996 word die pad een van die eerstes wat deur die federale regering aangewys is as 'n 'All-American Road' onder die National Scenic Byways Program.     CNN Traveler noem McWay Falls as die mooiste plek in Kalifornië. 
Die rit langs snelweg 1 word beskryf as 'een van die beste ritte op aarde' en word beskou as een van die top 10 motorfietsritte in die Verenigde State.  snelweg 1 is in 2014 deur die American Automobile Association aangewys as die gewildste rit in Kalifornië. 
Ten spyte van en vanweë sy gewildheid, is die streek sterk beskerm om die landelike en natuurlike karakter van die land te behou. Die Big Sur Local Coastal Plan, wat in 1981 deur Monterey County Supervisors goedgekeur is, lui dat die streek bedoel is om 'n ervaring te wees waardeur besoekers reis, nie 'n bestemming nie. Om hierdie rede word alle vorme van ontwikkeling streng beperk. 
Behalwe vir sightseeing vanaf die snelweg, bied Big Sur stap- en buitelugaktiwiteite. Daar is 'n groot aantal staats- en federale lande en parke, waaronder McWay Falls in Julia Pfeiffer Burns State Park, een van slegs twee watervalle in Kalifornië wat direk in die see val. Die waterval is geleë naby die fondament van 'n groot kliphuis langs die krans wat in 1940 gebou is deur Lathrop en Hélène Hooper Brown, wat die streek se eerste geëlektrifiseerde huis was. Parkering is egter baie beperk en gewoonlik nie beskikbaar gedurende somernaweke en vakansiedae nie. 
'N Ander noemenswaardige oriëntasiepunt is Point Sur Lightstation, die enigste volledige vuurtoringkompleks uit die negentiende eeu wat oop is vir die publiek in Kalifornië. 
Die Ventana Wildlife Center naby Andrew Molera State Park beskik oor 'n gratis Discovery Center wat besoekers in staat stel om meer te wete te kom oor die California Condor -herstelprogram en ander wildlewe. 
Die Henry Miller -gedenkbiblioteek (Miller het van '44 tot Februarie '63 in Big Sur gewoon en 'n boek geskryf oor die plek, Big Sur en die lemoene van Hieronymus Bosch) is 'n nie -winsgewende boekwinkel en kunssentrum wat in 1981 geopen is as 'n huldeblyk aan die legendariese skrywer. Dit is 'n bymekaarkomplek vir die plaaslike bevolking en het die fokuspunt geword van individue met 'n literêre verstand,  'n kulturele sentrum gewy aan Miller se lewe en werk, en 'n gewilde trekpleister vir toeriste.  
Daar is openbare en privaat kampterreine langs die kus. Kirk Creek-, Limekiln- en Plaskett Creek -kampeerplekke is baie naby snelweg 1. Die openbare persele bied slaapplek vir ten minste een voertuig, terwyl Plaskett Creek groot kampplekke bied. Die openbare kampeerplekke word privaat bestuur en word maande voor die tyd gevul. 
Daar is 'n paar klein, skilderagtige strande wat toeganklik is vir die publiek en gewild is om te stap, maar gewoonlik nie geskik is om te swem nie, vanweë onvoorspelbare strome, ysige temperature en gevaarlike branders.  Die strand in Garrapata State Park word soms aangewys as die beste strand in Big Sur. Afhangende van die seisoen, kan besoekers seeotters, seeleeus, robbe en trekkende walvisse vanaf die strand bekyk. Die strand is skaars sigbaar vanaf snelweg 1. 
Pfeiffer -strand is baie gewild, maar is slegs toeganklik via die nou 3,2 km (Sykmore Canyon Road). Die parkeerterrein op die strand het slegs 60 voertuie en is gewoonlik vol gedurende die somer- en vakansie -naweke. Gedurende die somer ry 'n pendelbus vanaf die Amerikaanse Bosdiens se hoofkwartier na die strand. Die wye sanderige uitgestrekheid bied uitsigte oor 'n skilderagtige boogrots voor die see. Dit word soms verwar met die strand in die Julia Pfeiffer Burns State Park in die suide. 
In die suide is Sand Dollar Beach die langste strand in Big Sur. Dit is gewild onder stappers en fotograwe vanweë die uitsig op die nabye bluf. Die strand is 40 myl suid van die dorp Big Sur op snelweg 1. 'n Steil trap lei na die strand vanaf die snelweg.  Jade Cove, 3,2 km suid van Sand Dollar Beach, is ook soms gewild onder besoekers.
Twee strande word omring deur privaat grond wat in besit is van die El Sur Ranch en is ontoeganklik vir die publiek. Die eerste is die strand by die monding van die Little Sur -rivier. 'N Ander punt is Point Sur Beach, 'n lang sandstrand onder en ten noorde van Point Sur Lighuis. Omheinings rondom die strande is aangebring met tekens van "Private Property" en "No Trespassing". 
Drie ander strande is ontoeganklik vir die publiek. Swiss Canyon Beach is noord van Andrew Molera State Park. Die strand aan die voet van die McWay -waterval is nie van die strand af toeganklik nie. En in die suide naby die graafskaplyn, is Gamboa Point Beach ook gesluit vir die publiek. 
Die Pine Ridge Trail (USFS 3E06) is die gewildste staproete na die Ventana Wilderness. Stappers wat tans gesluit is, kan dit gebruik om toegang te verkry tot baie kampplekke in die agterland, insluitend Ventana Camp, Terrace Creek, Barlow Flats, Sykes en Redwood kampe. As dit oop is, is dit toeganklik vanaf die Big Sur -stasie. Die roete, verbindingsroetes en die kampplekke langs die roete was tydens die Soberanes -brand in Julie 2016 gesluit. Sedert Augustus 2017 [update] is die roete deur vier groot afwassings en meer as 100 omgevalle bome oor die paadjie versper. Om die roete weer oop te maak, is 'n omgewingsbeoordeling nodig, en miskien sal die roete heeltemal herlei word. Die roete is onbepaald gesluit. 
Die berg Manuel Trail (USFS 2E06) begin in Pfeiffer Big Sur State Park. Dit volg 'n noordoostelike roete teen die hange van Mount Manuel. Stappers wat hierdie roete volg, het toegang tot die kampeerplekke Vado, Launtz Creek en Tin House. Dit sluit aan by die Little Sur -roete wat toegang bied tot die waterskeiding van die Little Sur River. Die roete word nie onderhou nie. 
Die North Coast Ridge Road (USFS 20S05) is toeganklik vanaf die pad na die Ventana Inn en indirek vanuit die suide via Limekiln State Park. Parkeerplek is beskikbaar in die noorde by Cadillac Flat naby die Ventana Inn. Vanaf Ventana Inn klim die roete steil tot by die kruin van die kusrif en ongeveer 48 km suid tot naby Cone Peak. Daar is 'n wye uitsig in alle rigtings vir byna die hele staptog. Dit verbind oor 'n aantal roetes oor sy lengte, insluitend Terrace Creek Trail (gesluit vanaf Januarie 2018 [update]), Boronda Trail, DeAngulo Trail, Big Sur Trail, Marble Peak Trail, Bee Camp Trail, Lost Valley Connector Trail, Rodeo Flat Trail en die Arroyo Seco Trail. Dit bied toegang tot Timber Top en Cold Spring Camp. Dit loop naby die top van Anderson Peak (4,099 voet (1,249 m)) en Marble Peak (4,031 voet (1,229 m)), en deur na die Nacimiento-Fergusson Road en maak verbinding met die Cone Peak Road. Dit is nie oop vir motorverkeer of fietse nie. Vanaf Januarie 2018 [update], is die roete gesluit.  
Garrapata State Park, Andrew Molera State Park, Pfeiffer Big Sur State Park en Julia Pfeiffer Burns State Park bevat almal kort staproetes. Sedert Januarie 2018 [bywerking] is byna alle roetes aan die oostekant van snelweg 1 in hierdie parke gesluit weens die Soberanes -brand en skade wat tydens swaar reën die volgende winter opgedoen is. Sommige roetes wes van snelweg 1 is oop. 
Plekke van nadenke Redigeer
Onder die plekke wat besoekers lok, is die voormalige teenkultuur, maar nou die eksklusiewe Esalen -instituut. Esalen was gasheer vir baie figure van die ontluikende "New Age" en het in die 1960's 'n belangrike rol gespeel in die popularisering van Oosterse filosofieë, die 'Human Potential Movement' en Gestaltterapie in die Verenigde State.  Esalen is vernoem na die inheemse Amerikaners wat moontlik duisende jare lank by die natuurlike warmwaterbronne daar vergader het. Ver van die kus in die Los Padres National Forest, is die Tassajara Zen-bergsentrum, toeganklik via 'n steil, 19 km lange grondpad, slegs gedurende die somermaande oop vir gaste.
Big Sur is ook die plek van 'n Katolieke klooster, die New Camaldoli Hermitage. Die Hermitage in Big Sur is in 1957 gestig. Dit verhuur 'n paar eenvoudige kamers vir besoekers wat graag stil meditasie en bepeinsing wil beoefen. Gewoonlik is alle terugtogte stil en ongerig. 
Spesiale geleenthede Redigeer
Die Big Sur International Marathon is 'n jaarlikse marathon wat suid van Pfeiffer Big Sur State Park begin en eindig by die Crossroads Shopping Center in Carmel-by-the-Sea. Die marathon is in 1986 gestig en lok jaarliks ​​ongeveer 4,500 deelnemers. 
Burgerlike leiers in Big Sur doen elke jaar 'n lopie in Oktober om fondse in te samel vir die Big Sur Volunteer Fire Brigade en die Big Sur Health Center. Sedert die wedloop, bekend as die Big Sur River Run, in 1971 gestig is, is meer as $ 1,025,104 aan die twee organisasies geskenk. Die hardloop deur die rooibos is in 2016 weens die Soberanes -brand en in 2017 weens winterstorms gekanselleer.  
Die Big Sur Folk Festival is gehou van 1964 tot 1971. Dit het onbedoeld begin toe Nancy Carlen, 'n vriendin van die sangeres Joan Baez, in Junie 1964 'n naweek -seminaar by die Esalen Institute gereël het met die titel "The New Folk Music". Sondagmiddag het hulle al die bure uitgenooi vir 'n gratis, oop optrede. Dit het die eerste fees geword.  Die fees word jaarliks ​​op die terrein van die Esalen Institute gehou, behalwe vir 1970, toe dit op die Monterey County Fairgrounds gehou is. Selfs toe bekende optredes soos Crosby, Stills, Nash & amp Young of die Beach Boys opgetree het, is die geleentheid doelbewus klein gehou met nie meer as 'n paar duisend nie. 
Die staatsparke in Big Sur het ontstaan ​​uit die begeerte van die oorspronklike inwoners om die grond wat hulle bewonder het, te beskerm en te bewaar. "Die vroeë intrekkers beskou grondbewaring as hul verpligting teenoor die gemeenskap."  Die eerste was Pfeiffer Big Sur State Park. John Pfeiffer, seun van die pioniers Michael Pfeiffer en Barbara Laquet, is $ 210,000 aangebied vir sy grond naby Sycamore Canyon deur 'n Los Angeles -ontwikkelaar wat 'n onderverdeling op die grond wou bou. In plaas daarvan verkoop Pfeiffer in 1933 700 hektaar (2,8 km2) aan die staat Kalifornië.  
Vanaf Januarie 2018 [update] is gedeeltes van die meeste van hierdie parke gesluit weens die nadelige gevolge van die Soberanes -brand.  Van noord na suid word die volgende staatsparke gebruik: 
Federale grond Redigeer
Vanaf Januarie 2018 [update] is sommige roetes en kampplekke in die volgende gebiede gesluit weens skade wat veroorsaak is deur die Soberanes -brand in 2016 en die daaropvolgende winterreën. 
Gedurende die meeste somernaweke en op alle groot vakansiedae is Big Sur oorweldigend vol.  Alhoewel sommige inwoners van Big Sur in die vroeë twintigste eeu vir avontuurlustige reisigers voorsiening gemaak het, : 10 het die moderne toeriste-ekonomie begin toe snelweg 1 die streek in 1937 vir motors oopgemaak het, maar dit het eers opgestyg na petrol uit die Tweede Wêreldoorlog. rantsoenering en 'n verbod op plesierbestuur eindig in Augustus 1945.  Big Sur het 'n bestemming geword vir reisigers in die Verenigde State en internasionaal.    
Toenemende aantal besoekers Wysig
Die aantal besoekers aan Big Sur het gestyg van ongeveer 1,5 miljoen in 1978,  tot ongeveer 3 miljoen in 1980,  tot 'n geskatte 4 tot 5 miljoen gedurende 2014 en 2015, vergelykbaar met of groter as die aantal besoekers na die Yosemite Nasionale Park.  Anders as Yosemite, wat deur 'n enkele federale entiteit bestuur word, is ongeveer 'n kwart van die grond in Big Sur in privaat besit en die res word bestuur deur 'n konglomerasie van federale, staats-, plaaslike en private agentskappe. Yosemite bied 5400 parkeerplekke en 'n gratis, daaglikse, parkwye busdiens. In die somer in Big Sur is daar 'n enkele openbare bus wat drie keer per dag ry, en 'n enkele bus wat van Donderdag tot Sondag van die Big Sur -stasie na Pfeiffer -strand ry.  Die eienaar van die restaurant Nepenthe het in 2017 geraam dat die aantal besoekers sedert 2011 met 40% toegeneem het. Inwoners van Big Sur en sake -eienaars is bekommerd oor die impak wat besoekers op die streek kan hê. Verkeer en parkeerplek is deurgaans sleg gedurende die somer- en vakansie -naweke, en sommige besoekers gehoorsaam nie die wette nie.  : 6
Inwoners het begin bespreek oor die moontlike noodsaaklikheid van pendelbusse, tolhekke langs snelweg 1, en beperkings op die aantal privaat motors wat op die snelweg toegelaat word in 1978.  Een van die redes vir Big Sur se gewildheid is dat dit slegs 'n eendag is ry vir ongeveer 7 miljoen mense. Met die koms van sosiale media, stimuleer hashtags soos "#sykeshotsprings" en "#pineridgetrail", twee gewilde bestemmings in Big Sur, meer besoekers.   Besoekers moet $ 15 vir 'n parkeerplek by 'n parkeerterrein betaal en 'n bussie met 14 passasiers na Pfeiffer-strand neem.     : 6 In reaksie op besoekersmisbruik het 'n anonieme inwoner van Big Sur in Mei 2019 'n Instagram -rekening begin met die naam BigSurHates.  
Die televisiereeks Groot klein leuens, wat in die Monterey- en Big Sur -omgewing verfilm is, het die aantal besoekers aan die gebied toegeneem. 
Beperk openbare vervoer Redigeer
Openbare vervoer is beskikbaar van en na Monterey op Monterey – Salinas Transit. Die somerskedule werk drie keer per dag van Memorial Day tot Labor Day, terwyl die winterskedule slegs naweke busdienste bied. Die roete kan onderbreek word as gevolg van wind en erge weer. 
Beperkte voertuigdienste Wysig
Daar is slegs ses vulstasies langs snelweg 1 in Big Sur, van Ragged Point in die suide tot by Carmel Highlands in die noorde. Drie van hulle is in die noorde naby Big Sur Valley. Die vulstasie in Gorda het een van die hoogste pryse in die Verenigde State, aangesien dit ver van die elektriese netwerk af is en 'n deel van die brandstofkoste gebruik word om die werking van 'n dieselopwekker te ondersteun. Almal werk slegs gedurende gewone werksure en nie een van hulle verskaf diesel nie. Daar is drie Tesla -herlaai -stasies naby Posts.    
Gebrek aan toilette Wysig
Dit is 'n 'skilderagtige snelweg' met hope kak op en af ​​op die snelweg.
Daar is slegs 16 openbare toilette langs die hele kus om die byna 5 miljoen besoekers per jaar te huisves. Die aantal besoekers is baie groter as die beskikbare toilette, en die meeste toilette is nie beskikbaar op plekke waar toeriste gereeld besoek nie.   Besighede meld dat die groot aantal besoekers wat hul badkamer gebruik, hul septiese stelsels oorweldig het. 
As besoekers dit kan opspoor, kan hulle badkamers in die staatsparke van Kalifornië of federale kampeerplekke gebruik sonder om toegangsgeld te betaal.  Maar baie van die badkamers is nie sigbaar vanaf snelweg 1. Dit is deels te wyte aan die feit dat toiletborde langs snelweg 1 om estetiese redes verwyder is. 
As gevolg hiervan gebruik besoekers dikwels ontlasting in die bosse naby plekke soos die Bixby Creek -brug.   Inwoners kla dat besoekers gereeld langs snelweg 1 ontlont. Toiletpapier, menslike afval en vullis lê langs die paaie.  Plaaslike inwoners het dit op hulself geneem om skoon te maak na besoekers. Die departement van vervoer in Kalifornië, wat die gebiede ongeveer een keer per week skoonmaak, vind menslike afval tydens elke opruiming.  Butch Kronlund, uitvoerende direkteur van die Coast Property Owners Association, het die gebrek aan ruskamers gekritiseer. Hy sê: "Dit is 'n 'skilderagtige snelweg' met hope kak op en af ​​op die snelweg."  
Die 1976 -kuswet maak die installering van openbare badkamers, asblikke of selfs nuwe padtekens langs snelweg 1 uiters moeilik. 'N Aantal federale, staats- en plaaslike agentskappe het jurisdiksie in Big Sur, wat almal moet besweer oor besluite wat inwoners en besoekers raak. 
Min besoekers se dienste Redigeer
Die beperkings op grondgebruik wat die natuurlike skoonheid van Big Sur behou, beteken ook dat besoekersverblyf beperk is, dikwels duur, en verblyfplekke in die besige somerseisoen vinnig vol word.
Daar is geen stedelike gebiede nie, slegs drie klein groepies restaurante, vulstasies, motelle en kampterreine: Poste in die Big Sur -riviervallei, Lucia, naby Limekiln State Park en Gorda, aan die suidelike kus. Onder hierdie verre nedersettings is nege klein kruidenierswinkels, 'n paar geskenkwinkels en geen kettinghotelle, supermarkte of kitskoswinkels versprei nie, en geen planne om geriewe of inkopies by te voeg nie.    Onder die plekke om te bly en eet is die luukse Ventana Inn, Post Ranch en die Nepenthe -restaurant, gebou rondom die kajuit wat Orson Welles en Rita Hayworth impulsief gekoop het.
Beperkte verblyf Redigeer
Daar is minder as 300 hotelkamers op die hele 140 km lange snelweg 1 tussen San Simeon en Carmel. Akkommodasie sluit in 'n paar hutte, motelle en kampeerplekke en vakansieoorde. Daar is 'n paar korttermynhuur, maar die wettigheid daarvan word nog bepaal. 
Onwettige kampeer Redigeer
Sommige sosiale media -webwerwe rapporteer die beskikbaarheid van gratis kampeerplekke langs die paaie, maar kampering van enige aard langs snelweë en sekondêre paaie is onwettig en is onderhewig aan boetes. Toevallige kampeerders het soms elke wye plek langs die Nacimiento-Fergussonweg 'n onwettige kampterrein verander, alhoewel daar geen badkamers of vuurputte is nie. Inwoners kla oor onwettige kampbrande en mense wat langs die pad ontlas sonder om behoorlike sanitasie te gebruik.  Kampering is slegs toegelaat op aangewese privaat- en staats- of federale parkkampings of binne USFS -lande.   Op 22 Julie 2016 het 'n onwettige kampvuur in Garrapata State Park, waar kampeer nie toegelaat word nie, buite beheer geraak. Die gevolglike Soberanes -brand het 132,127 hektaar (53,470 ha), 57 huise en 11 buitegeboue verbrand en 'n stootskraper -operateur dood. Dit het byna drie maande geneem om te blus en het ongeveer $ 236 miljoen gekos om te onderdruk.  In Oktober 2017 is 'n besoeker uit Florida gearresteer omdat hy 'n onwettige kampvuur begin het wat buite beheer geraak het. 
Oplossings in oorweë Redigeer
Die Community Association of Big Sur (voorheen die Big Sur Property Owners Association) stel 'n paar oplossings voor. Hulle wil die parkeerterrein by Bixby Creek 'n jaar lank sluit om besoekers aan te moedig om met die openbare vervoer te gaan. Hulle oorweeg dit om gemeenskapsvrywilligers te vra om toeriste te verhinder om op die brug te loop, wat gevaarlik en onwettig is. Toeriste wat Pfeiffer-strand wil bereik oor die huidige kilometer lange, eenbaan-pad na 'n klein parkeerterrein van 65 motors, moet vooraf bespreek en betaal vir parkeerplek, of 'n pendeldiens neem. Dit is verbode om op die snelweg by die gewilde McWay Falls te parkeer om 'n parkeergeld van $ 10 te vermy. 'N Ander idee wat oorweeg word, is 'n verbod op verspreide kampeerplekke in die nasionale woud gedurende die brandseisoen "totdat behoorlike monitering en handhawing van die agtergrond bestaan." 'N Onwettige kampvuur in 2017 het 57 huise gebrand en een brandweerman is dood. Die Bosdiens het vroeër 'n aantal veldwagters gehad, maar het dit nou nie. 
Die aankoms van Bay Area-kunstenaars in Carmel-by-the-Sea vanaf 1904 was die begin van 'n literêre en artistieke kolonie aan die noordelike rand van Big Sur. Robinson Jeffers verhuis in September 1914 na Carmel en skryf gedurende sy leeftyd baie aanloklike gedigte oor die isolasie en natuurskoon van Big Sur. Vanaf die 1920's het sy poësie die romantiese idee van Big Sur se wilde, ongetemde ruimtes aan 'n nasionale gehoor bekend gemaak, wat baie van die latere besoekers aangemoedig het.
Henry Miller verhuis na Big Sur op uitnodiging van die Grieks-Franse kunstenaar Jean Varda, oom van die filmmaker Agnès Varda. Hy het byna 20 jaar in Big Sur gewoon, van 1944 tot 1962. Toe hy eers daar aankom, was hy stukkend en die skrywer Lynda Sargent huur 'n kajuit by 'n plaaslike rysklub. Sy het Miller toegelaat om 'n rukkie gratis te huur. Maar toe die kajuit in 1945 aan Orson Welles en Rita Hayworth verkoop word, het Miller etlike kilometer suidwaarts verhuis na 'n houthut op Partington Ridge wat in besit was van sy vriend Emil White. 
Terwyl hulle in Big Sur was, was Miller, die avant-garde musikant Harry Partch en Jean Varda deel van 'n plaaslike groep bohemiane wat bekend staan ​​as die Anderson Creek Gang, van wie baie by die voormalige snelwegkamp naby die monding van Anderson Creek gewoon het. Miller het gedurende 1946 daar in 'n hut gewoon voordat hy in 1947 terugkeer na die kajuit op Partington Ridge. In sy opstel/memoire/roman uit 1957 Big Sur en die lemoene van Hieronymus Bosch, Beskryf Miller die vreugdes en ontberinge wat ontstaan ​​het as gevolg van die ontsnapping van die 'nagmerrie met lugversorging' van die moderne lewe. 
Boheemse reputasie Redigeer
Hunter S. Thompson het in 1961 agt maande lank as veiligheidswag en opsigter by 'n oord in Big Sur Hot Springs gewerk, net voordat die Esalen -instituut op daardie plek gestig is. Terwyl hy daar was, het hy sy eerste hoofverhaal in die nasionaal verspreide manstydskrif gepubliseer Skelm oor die ambagsman en boheemse kultuur van Big Sur.   In die artikel beskryf hy hoe die Boheemse beeld mense lok wat inwoners irriteer:
Elke naweek word Dick Hartford, eienaar van die plaaslike Village Store, geteister deur mense wat op soek is na "seksorgies", "wilde drankgevegte" of "die pad na Henry Miller se huis" asof hulle eers Miller vind, maar alles anders sal sorg. van.
Tyd was toe hierdie plek so eensaam en geïsoleerd was soos enige plek in Amerika. Maar dit is nie meer noodwendig dat Big Sur 'ontdek' is nie. Lewe noem dit 'n 'Rugged, Romantic World Apart' en bied nege bladsye prente aan om dit te bewys. Daarna was daar geen hoop nie.
En oor naweke lyk dit asof al sewe miljoen van hulle hier is en borrel van vrae: "Waar is die kunskolonie -man? Ek het die hele pad van Tennessee gekom om daarby aan te sluit." "Sê, ou, waar vind ek hierdie nudistiese kolonie?". Of die een wat Miller half gek gemaak het: "Ah ha! Dus jy is Henry Miller! Wel, my naam is Claude Fink en ek het by die kultus van seks en anargie aangesluit." 
Ander skrywers en kunstenaars is ook deur Big Sur aangetrek, waaronder Edward Weston, Richard Brautigan, Emile Norman en Jack Kerouac.  Big Sur het 'n boheemse reputasie verwerf by hierdie nuwelinge. Kerouac het Miller gevolg na Big Sur en het die ruwe kus in groot dele van twee van sy romans ingesluit. Hy was vroeg in 1960 'n paar dae by die mede -digter Lawrence Ferlinghetti se kajuit in Bixby Canyon en baseer sy roman Big Sur op sy tyd daar.
Bekende individue het Big Sur tuis gebel, insluitend:
, fotograaf/musikant, fotograaf, tekstielkunstenaar, skrywer, akteur, musikant, argitek, skrywer en kunstenaar, skrywer en kunstenaar, beeldhouer, radio -omroeper, TV -vervaardiger, kunstenaar, akteur, argitekte, sakelui, Nobelpryswenner, musikant, musikant , diplomaat, besigheidshoof, skrywer, fotograaf, fotograaf, filmmaker
Voor die aanleg van die California State Route 1, was die kus van Kalifornië suid van Carmel en noord van San Simeon een van die mees afgeleë streke in die staat, wat destyds met byna enige ander streek in die Verenigde State vergelyk het vir sy moeilike toegang. Aan die begin van die 19de eeu kan die reis van 48 myl van Monterey na die Pfeiffer Ranch in die Big Sur -vallei drie dae per wa neem. Dit was 'n rowwe pad wat eindig in die huidige Big Sur Village en in die winter onbegaanbaar kan wees.  Daar was geen pad verder as die Pfeiffer Ranch nie, slegs 'n perdroete wat die opstal met die suide verbind. Die rit van Pfeiffer Ranch na die San Carpóforo -canyon was ongeveer 97 km in 'n direkte lyn, maar ongeveer drie keer so te perd. J. Smeaton Chase, wat in 1911 te perd langs die kus gereis het, het berig dat 'n verhoogafrigter op alternatiewe dae van Post (destyds Arbolado) na Monterey -verhoog gehardloop het. 
Die snelweg is die eerste keer voorgestel deur dr John L. D. Roberts, 'n dokter wat op 21 April 1894 ontbied is om oorlewendes van die wrak van die 493 ton (447 t) S.S. Los Angeles (oorspronklik USRC Wayanda) wat naby die Point Sur Light Station ongeveer 40 myl suid van Carmel-by-the-Sea gestrand het. Die rit op sy tweewielige, perdekar het hom 3 + 1⁄2 uur geneem, 'n baie vinnige rit vir die dag. Die bouwerk het in 1921 begin, in 1926 twee jaar gestaak toe die geld op was, en na 18 jaar se bouwerk is die snelweg Carmel-San Simeon in 1937 voltooi. in 1939.
Die snelweg is 'n dominante kenmerk van die Big Sur -kus en bied die primêre toegangs- en vervoermiddel. Die Big Sur-gedeelte van snelweg 1 word oor die algemeen beskou as die segment van 114 myl (114 km) aangrensend aan die nie-geïnkorporeerde gebied Big Sur tussen Malpaso Creek naby Carmel Highlands  in die noorde en San Carpóforo Creek naby San Simeon in die suide . 
Saam met die see -uitsig, oorheers hierdie kronkelende, smal pad, wat dikwels in die gesig gestaar word deur die hoë kranse aan die see, die besoeker se ervaring van Big Sur. Die pragtige uitsig, rooiboswoude, staproetes, strande en ander ontspanningsgeleenthede het Big Sur 'n gewilde bestemming gemaak vir ongeveer 7 miljoen mense wat binne 'n dag se ry en besoekers van regoor die wêreld woon.
Die snelweg is meer as 55 keer deur grondverskuiwings gesluit, en in Mei 2017 het 'n glybaan van 2 000 000 kubieke voet die snelweg by Mud Creek, noord van Salmon Creek, naby die San Luis Obispo County-grens, versper tot net suid van Gorda. Die pad is op 18 Julie 2018 heropen, maar kan onder hewige storms gesluit word.
Die beleid vir die beskerming van grond wat in Big Sur gebruik word, is van die mees beperkende standaarde vir plaaslike gebruik in Kalifornië  en word algemeen beskou as een van die mees beperkende ontwikkelingsbeskermings.  Die program beskerm uitsigte vanaf die snelweg en baie uitkykpunte, en beperk die digtheid van ontwikkeling ernstig. Ongeveer 60% van die kusstreek is in besit van regerings- of private instansies wat geen ontwikkeling toelaat nie. Die meerderheid van die binneland is deel van die Los Padres National Forest, Ventana Wilderness, Silver Peak Wilderness of Fort Hunter Liggett. Die gebied word beskerm deur die Big Sur Local Coastal Plan, wat dit as "oop ruimte, 'n klein woongemeenskap en landbouboerdery" bewaar.  Die bedoeling daarvan is "die behoud van die omgewing en visuele toegang daartoe, die beleid van die plaaslike kusplan is om alle bestemmingsaktiwiteite tot 'n minimum te beperk of te beperk." 
Die nie-geïnkorporeerde gebied wat Big Sur insluit, het nie spesifieke grense nie, maar word algemeen beskou as die 114 myl (114 km) gedeelte van die California State Route 1 tussen Malpaso Creek naby Carmel Highlands  in die noorde en San Carpóforo Creek naby San. Simeon in die suide,  sowel as die hele Santa Lucia -reeks tussen hierdie spruite.  Die binneland is meestal onbewoon, terwyl die kus relatief geïsoleerd en yl bevolk bly, met tussen 1800 en 2000 inwoners die hele jaar deur  en relatief min besoekersverblyf wat versprei is tussen vier klein nedersettings.
Inheemse Amerikaners Edit
Drie stamme van inheemse Amerikaners - die Ohlone, Esselen en Salinan - is die eerste bekende mense wat die gebied bewoon het. Daar word vermoed dat die Ohlone, ook bekend as die Costanoans, in die streek van San Francisco tot by Point Sur gewoon het. Die Esselen woon in die gebied tussen Point Sur suid na Big Creek, en die binneland in, insluitend die boonste sytakke van die Carmelrivier en die Arroyo Seco -waterskeidings. Die Salinan woon van Big Creek suid tot by San Carpóforo Creek.  Argeologiese bewyse toon aan dat die Esselen reeds in 3500 vC in Big Sur gewoon het, wat 'n nomadiese jagter-versamelaarsbestaan ​​gelei het.   Die inheemse mense bewoon vaste dorpsplekke en volg voedselbronne seisoenaal, terwyl hulle in die winter naby die kus woon om ryk otter, mossels, perlemoen en ander seelewe te oes. In die somer en herfs het hulle die binneland in gereis om akkers te versamel en takbokke te jag.  Die inheemse mense het mortiergate in groot blootgestelde gesteentes of rotsblokke gegooi wat hulle gebruik het om die eikels tot meel te maal. Dit kan in die hele streek gevind word. Pyle was gemaak van kierie en gepunte met voorhout van hardehout.  Die stamme het ook gekontroleerde verbrandingstegnieke gebruik om boomgroei en voedselproduksie te verhoog. : 269–270
Die bevolking was beperk, aangesien die Santa Lucia-gebergte die gebied relatief ontoeganklik en langtermynbewoning 'n uitdaging gemaak het. Die bevolking van die Esselen wat in die Big Sur -omgewing gewoon het, word beraam van 'n paar honderd tot duisend of meer.  
Spaanse eksplorasie en nedersetting Redigeer
Die eerste Europeërs wat Big Sur gesien het, was Spaanse seelui onder leiding van Juan Cabrillo in 1542, wat die kus opgevaar het sonder om te land. Toe Cabrillo verbyvaar, beskryf hy die kusreeks as "berge wat die hemel bereik, en die see klop op hulle wat naby die land vaar, dit wil voorkom asof hulle op die skepe sou val." : 272
Twee eeue het verloop voordat die Spanjaarde probeer het om die gebied te koloniseer. Op 13 September 1769 was 'n ekspedisie onder leiding van Gaspar de Portolá die eerste Europeërs wat die Big Sur -streek binnegekom het toe hulle by San Carpóforo Canyon naby Ragged Point aangekom het. : 272 Terwyl hulle daar kampeer, is hulle besoek deur ses inheemse mense wat pinole en vis aangebied het en krale in ruil ontvang het. Hulle het die kus vooruit verken en tot die gevolgtrekking gekom dat dit onbegaanbaar was. Hulle was gedwing om die steil arroyo in die binneland in te draai. Die opmars deur die berge was een van die moeilikste gedeeltes van die ekspedisie se reis. Die Spanjaarde is gedwing om ''n pad te maak met koevoet en piksteel'. Crespi het geskryf: "Die berge wat dit omring, is gevaarlik steil, en almal is ontoeganklik, nie net vir mans nie, maar ook vir bokke en takbokke." Vanaf 'n hoë piek naby die San Antonio -rivier kon hulle niks anders as berge in alle rigtings sien nie. : 190 Hulle het Monterey op 1 Oktober bereik.   Toe hulle verder suid probeer verken, vind die verkenners hul weg geblokkeer deur "dieselfde krans wat ons van die strand af teruggedwing het en ons verplig het om te reis deur die berge. " : 205
Nadat die Spaanse die missies in Kalifornië in 1770 gestig het, het hulle die inheemse bevolking gedoop en gedwing om by die missies te werk. Terwyl hulle in die missies was, was die inheemse bevolking blootgestel aan siektes wat hulle onbekend was, soos pokke en masels, waarvoor hulle geen immuniteit gehad het nie, wat die inheemse Amerikaanse bevolking en hul kultuur verwoes het. Baie van die oorblywende inheemse Amerikaners geassimileer met Spaanse en Mexikaanse boere in die negentiende eeu. : 264–267
In 1909 het bos toesighouers berig dat drie Indiese gesinne nog woon in wat destyds bekend was as die Monterey National Forest. Die Encinale -gesin van 16 lede en die Quintana -gesin met drie lede het in die omgewing van The Indiane (nou bekend as Santa Lucia Memorial Park wes van Ft. Hunger Liggett) gewoon. Die Mora-gesin, bestaande uit drie lede, woon langs die Nacimiento-Ferguson-pad in die suide. 
Spaanse ranchos Bewerk
Saam met die res van Alta Kalifornië het Big Sur deel geword van Mexiko toe dit onafhanklik geword het van Spanje in 1821. Maar weens die ontoeganklikheid daarvan is slegs 'n paar klein gedeeltes van die Big Sur -streek ingesluit in grondtoelaes wat deur die Mexikaanse goewerneurs José gegee is Figueroa en Juan Bautista Alvarado. : 8
Rancho Tularcitos, 26581 hektaar grond, is in 1834 deur goewerneur José Figueroa aan Rafael Goméz toegestaan.  Dit was geleë in die boonste Carmel -vallei langs Tularcitos Creek. 
Rancho San Francisquito was 'n grondtoelaag van 358,66 km2 wat in 1835 deur goewerneur José Castro aan Catalina Manzaneli de Munras gegee is. Sy was die vrou van Esteban Munras (1798–1850), 'n handelaar in Monterey, amateurskilder en begunstigde van Rancho San Vicente.  Die toelae was geleë in die boonste Carmel -vallei, in die binneland en oos van Rancho San Jose y Sur Chiquito. 
Rancho Milpitas was 'n grondtoelaag van 43,281 hektaar (17,515 ha) wat in 1838 deur goewerneur Juan Alvarado aan Ygnacio Pastor gegee is.  Die toelae het die huidige Jolon en grond in die weste ingesluit.  Toe Pastoor in 1875 titel van die Openbare Grondkommissie verkry, het Faxon Atherton die grond onmiddellik gekoop. Teen 1880 besit en bedryf die James Brown Cattle Company Rancho Milpitas en die naburige Rancho Los Ojitos. William Randolph Hearst's Piedmont Land and Cattle Company verkry die rancho in 1925.  In 1940, in afwagting van die toenemende magte wat tydens die Tweede Wêreldoorlog nodig was, het die Amerikaanse oorlogsdepartement die grond van Hearst gekoop om 'n troepe -opleidingsfasiliteit te stig wat bekend staan ​​as die Hunter Liggett Militêre Reservaat. 
Op 30 Julie 1834 verleen Figueroa Rancho El Sur, twee vierkante ligas grond van in totaal 8,949 hektaar (3,622 ha), aan Juan Bautista Alvarado.: 21  Die toelae het uitgebrei tussen die Little Sur -rivier en wat nou Cooper Point genoem word.   Alvarado het Rancho El Sur later verruil vir die meer toeganklike Rancho Bolsa del Potrero y Moro Cojo in die noordelike Salinas -vallei, in besit van sy oom uit huwelik, kaptein John B. R. Cooper.  Rancho El Sur is steeds 'n beesboerdery.
Rancho San Jose en Sur Chiquito
In 1839 verleen Alvarado Rancho San Jose y Sur Chiquito, ook ongeveer twee vierkante ligas grond van altesaam 8,876 hektaar, aan Marcelino Escobar, 'n prominente amptenaar van Monterey.  Die toelae is in die noorde begrens deur die Carmelrivier en in die suide deur die Palo Colorado Canyon. 
In 1848, twee dae na die ontdekking van goud by Sutter's Mill, het Mexiko Kalifornië aan die Verenigde State afgestaan ​​as gevolg van die Meksikaans -Amerikaanse oorlog.
Eerste opname Edit
Tydens die eerste opname van die kus wat deur die U.S. Coast Survey in 1886 uitgevoer is, het die landmeter gesê:
Die land tussen die kuslyn en die kusberge, wat parallel loop met die kuslyn van San Carpojoro tot by Point Sur, is waarskynlik die ruwste stuk kuslyn aan die hele Stille Oseaan-kus van die Verenigde State van San Diego na Kaap Vleiery.
Die hoogste pieke van die kruin van die kusreeks is op 'n gemiddelde afstand van die kus van 5,6 km geleë. Op hierdie afstand styg hulle tot driehonderd tot seshonderd tot vyfduisend voet (1.100 tot 1.500 m) bo seespieël. Van San Carpoforo Creek tot by Pfeiffer's Point, 'n afstand van 87 km en op plekke soos Coxe's Hole en Slate's Hot Springs, waar daar kort stukke sand- en rotsstrande is, van vyftig tot honderd meter lank. Op baie plekke is die seebui loodreg en styg dit van 300 tot 460 m bo die see. Die land word opgesny deur diep kanonne [canyons], ommuur met hoë en skerp blapse. Hierdie kastele is dig bebos met rooihout, eikebome en geel en silwer dennehout.
Die rooibosbome is 0,91 tot 1,83 m in deursnee en van 30 tot 46 m hoog. Die eike en dennebome het dieselfde gemiddelde afmetings. Pragtige strome helder koue water, gevul met 'n oorvloed salm of forel, vind u in al die canyons. Die spore wat van die top van die reeks tot by die seebodem loop, is bedek met 'n digte groei van kwas en klonte eik en dennehout. Die kapel is baie dik en groei op baie plekke tot drie tot vyf meter hoog. Die spore, hange en kanonne is ondeurdringbaar.  
Die eerste bekende Europese setlaar in Big Sur was George Davis, wat in 1853 'n stuk grond langs die Big Surrivier geëis het. Hy het 'n hut gebou naby die huidige plek waar die begin van die Mount Manuel -roete begin het. : 326 In 1868 koop Native Americans Manual en Florence Innocenti Davis se kajuit en grond vir $ 50. Die tweede Europese setlaars was die Pfeiffer -familie uit Frankryk. Michael Pfeiffer en sy vrou en vier kinders het in 1869 in Big Sur aangekom met die doel om hulle aan die suidkus te vestig. Nadat hulle Sycamore Canyon bereik het, het hulle dit na hul smaak gevind en besluit om te bly. : 326
Die Davis -kajuit was net bokant die ligging van 'n kajuit wat later vir John Bautista Rogers Cooper gebou is. Hy is gebore as John Rogers Cooper, 'n Yankee wat op die Britse Kanaaleilande gebore is en in 1823 in Monterey aangekom het.  Hy het 'n Mexikaanse burger geword, tot bekering gekom tot Katolisisme en het by sy doop sy Spaanse naam gekry. Hy trou met die inheemse Amerikaanse Encarnacion Vallejo en verkry aansienlike grond, insluitend Rancho El Sur, waarop hy 'n hut in April of Mei 1861 laat bou het.  Die Cooper -kajuit is die oudste struktuur wat nog oorleef het in Big Sur.  Ander belangrike historiese bronne uit die pionier-era is die Post House, wat oor 'n paar jaar in die 1860's en 1870's gebou is, en die Swetnam / Trotter House, 'n laat 19de-eeuse woning aan die monding van Palo Colorado Canyon. Verder suid, in Pacific Valley, is die Junge Cabin, 'n eenslaapkamerhoutkajuit wat in 1920 deur die huisbewoner John Junge gebou is.  Die natuurreservaat John Little State wat oor die monding van Lime Creek lê, bewaar die oorspronklike kajuit van die natuurbewaarder Elizabeth K. Livermore uit 1917. 
Nadat die federale Wet op Homestead in 1862 aangeneem is, is 'n paar geharde setlaars getrek deur die belofte van gratis pakkies van 160 ha (65 ha). Nadat die eiser die grond ingedien het, het hulle die volle eienaarskap verkry na vyf jaar van verblyf of deur $ 1,50 per hektaar binne ses maande te betaal. Elke eis was vir 160 hektaar, 'n kwart gedeelte gratis staatsgrond.  Die eerste wat 'n grondpatent ingedien het, was Micheal Pfeiffer op 20 Januarie 1883, wat twee dele grond geëis het waarop hy reeds naby en onmiddellik noord van die monding van Sycamore Canyon woon.  Hulle het later nog ses kinders gehad. William en Sarah (Barnes) Plaskett en hul gesin vestig hulle in Pacific Valley in 1869. Hulle bou verskeie huise en 'n saagmeule. : 38 Nadat hy 'n patent vir 'n opstal ingedien het, het die setlaar volledige eienaarskap gehad nadat hy vyf jaar of na ses maande op die eiendom gewoon het, met 'n betaling van $ 1,50 per hektaar. 
Ander setlaars was onder meer William F. Notley, wat in 1891 aan die mond van die Palo Colorado Canyon tuisgegaan het. Hy het begin om tanoakbas uit die canyon te oes, destyds 'n winsgewende bron van inkomste. Notley's Landing is na hom vernoem. Isaac Swetnam het vir Notley gewerk en 'n huis gebou by die monding van Palo Colorado Canyon, wat vanaf 2018 nog steeds 'n woning is. Sam Trotter, wat ook vir Notley gewerk het, het later Swetnam se huis gekoop. Hy is getroud met Adelaide Pfeiffer, die dogter van Micheal Pfeiffer, en hulle het daar 'n gesin gestig van 1906 tot 1923. Baie ander plaaslike plekke behou gedurende hierdie tydperk name van setlaars: Bottcher, Gamboa, Anderson, Partington, Dani, Harlans, McQuades, Ross, en McWay is 'n paar van die plekname.  Wilber Harlan, 'n boorling van Indiana, het in 1885 naby Lucia opgehou. Sy afstammelinge van die gesin werk vanaf 2017 [update] steeds die Lucia Lodge.  
Industriële era en goudstormloop Redigeer
Saam met nywerhede gebaseer op die oes van tanoakbas, goudmynbou en kalksteenverwerking, het die plaaslike ekonomie meer werk verskaf en 'n groter bevolking ondersteun as wat dit vandag doen. Vanaf die 1860's tot die begin van die twintigste eeu het houtkappers die meeste van die maklik toeganklike kusrooihoute afgekap. Rooibos wat verder die binneland in oes, is altyd beperk deur die rowwe terrein en die moeilikheid om die hout na die mark te vervoer. Pionier William F. Notley was een van die eerstes wat die bas van die Tanbark Oak uit die Little Sur River -canyon geoes het. 
Tanbark is gebruik om tanniensuur te vervaardig wat nodig is vir die groeiende leerlooierybedryf in Santa Cruz, en om visnette te bewaar.  Die tanbark is geoes uit die geïsoleerde bome in die binneland, laat droog word, met koord en op muile gebring of op "go-duiwels" gehaal. Die go-duiwel was 'n wa met twee wiele aan die voorkant, terwyl die agterkant relings gehad het om te trek. Notley het 'n landing by die monding van die Palo Colorado -rivier gebou soos by Bixby Landing in die suide. Die tanbark is met 'n kabel op wagskepe gelaai wat voor die see geanker is. In 1889 is soveel as 50 000 tande tanbark uit die waterskeidings van die Little Sur- en Big Sur -rivier getrek. : 330 'n Klein dorpie het tussen 1898 en 1907 rondom Notley's Landing grootgeword.   Teen die begin van die 20ste eeu het die bruin eikebome ernstig uitgeput, wat geleidelik tot die ondergang van die nywerhede gelei het. hulle geskep het. 
'N Punt op die Palo Colorado-pad kry steeds die bynaam "The Hoist" vanweë die baie steil pad wat vereis het dat vragmotors tan en hout gehys word deur 'n blok en 'n pak wat aan osse vasgemaak is.  Die ou blok en pak op 'n balk is nog steeds tussen posbusse gemonteer. 
Die reis van 48 km van Monterey na die Pfeiffer Ranch duur gewoonlik die hele dag per wa. As die pad sleg was, het die verhoogbestuurder slegs 'n ligte veerwa geneem. Die rowwe pad eindig in die huidige Big Sur Village en kan in die winter onbegaanbaar wees. Plaaslike ondernemers het landings vir klein bootjies gebou, soos wat vandag bekend staan ​​as Bixby Landing, by 'n paar baaie langs die kus waaruit voorraad ontvang kan word en produkte gestuur kan word. Op plekke waar dit onmoontlik was om produkte direk aan die wal te land, is 'n kabelhyser van land tot skoeners aangebring wat net voor die wal geanker is.  'n Stoomboot sou in die herfs een keer per jaar 'n reis vanaf San Francisco maak om die voorraad in Big Sur af te laai. In 1894 het die plaaseienaars Post, Pfeiffer en Castro die stoomboot Bonita gehuur om hout en saadhawer na die kus te bring. Dit val uit die vrag by die monding van die Big Sur -rivier en by Big Creek, noord van Lucia. 'N Groot skare het byeengekom om die voorrade te ontvang en botter, heuning, boontjies, wol, huide en ander produkte op die skip te laai.  Slegs die klipfondamente van sommige van hierdie landings bly vandag oor. 
In die laat 1800's het die Ventana Power Company 'n saagmeule naby die huidige Pfeiffer Big Sur State Park bedryf. Hulle het begin beplan om 'n dam aan die Big Sur -rivier te bou net stroomaf van die samevloeiing van Ventana Creek en die Big Sur -rivier. Hulle het gehoop om die elektrisiteit aan die stad Monterey te verkoop. Hulle het 'n afleidingskanaal langs die Big Surrivier gebou, maar die aardbewing in San Francisco in 1906 het die onderneming bankrot gemaak en die projek laat vaar. Die klipwerk van die afleidingskanaal is nog steeds sigbaar.  Min ander tekens van hierdie kort industriële tydperk is sigbaar. Die robuuste, afgesonderde terrein het almal behalwe die sterkste en mees selfonderhoudende setlaars weggehou. Reisigers wat suid van die Post Ranch gewaag het, ry perd terug langs roetes wat die verskillende huisbewoners langs die kus verbind het. 
Die Santa Lucia -bergreeks, wat die Big Sur -streek oorheers, is 230 myl lank, wat strek van Carmel in die noorde tot by die Cuyama -rivier in die San Luis Obispo County. Die afstand is nooit meer as 18 kilometer van die kus af nie. : 11
Die Santa Lucia -berge word gekenmerk deur uiters steil hellings, wat almal verband hou met waterskeidings wat direk of indirek in die Stille Oseaan vloei. Die reeks vorm die steilste kushelling in die aangrensende Verenigde State. : 12 Die berge is van 'n onlangse tektoniese oorsprong en is ruig, steil en ontleed deur diep stroom canyons. Die algemene neiging van die reeks is noordwes -suidoos, parallel met die talle foute wat die gebied deurkruis. 
Die topografie is egter kompleks, wat weerspieël aktiewe opheffing en vervorming, 'n verskeidenheid litologiese tipes, vinnig opkomende stroomnetwerke en hoogs onstabiele hellings. Stroomkanale en heuwelhange is baie steil, met 'n gemiddelde helling van hange van meer as 60% in sommige binneste waterskeidings. Die kuskant van die reeks styg direk vanaf die kuslyn, met rante aan die see wat direk tussen 1.200 en 1.500 m hoog loop tot by die kruin van die kusreeks. Big Sur's Cone Peak, op 'n hoogte van 1,551 voet, is slegs 4,8 km van die see af en is die hoogste kusberg in die aangrensende Verenigde State.  
Die keldergesteentes van die Santa Lucia -reeks bevat Mesozoïese Franciskaanse en Saliniese blokgesteentes.  Die Franciskaanse kompleks bestaan ​​uit gryswit sandsteen en groensteen, met serpentinietliggame en ander ultramafiese gesteentes. Klein oppervlaktes van marmer- en kalksteenlense vorm weerstandbiedende uitstappies met prominente landskapskenmerke, dikwels wit tot liggrys. Die Saliniese blok bestaan ​​uit hoogs gebreekte en diep verweerde metasedimente, veral biotietskist en gneis, wat deur plutoniese (granitiese) gesteentes soos kwartsdioriet en granodioriet ingedring word. Beide formasies is ontwrig en tektonies geskeur deur beweging op die San Andreas en gepaardgaande foutstelsels. Die foute van Palo Colorado en Church Creek is prominente kenmerke wat die lineêre belyning van die noordweste -suidooste van primêre dreinering beïnvloed. 
Mariene invloed Redigeer
Saam met 'n groot deel van die sentrale en noordelike kus van Kalifornië, het Big Sur in die somer gereeld digte mis. Mis en gebrek aan neerslag gedurende die somer is beide die gevolg van die teenwoordigheid van die Noordelike Stille Oseaan in die seisoen. Die hoëdruksel belemmer reënval en genereer noordwestelike lugvloei. Hierdie heersende somerwinde uit die noordweste dryf die oppervlak van die oseaan effens van die see af (deur die Ekman -effek), wat 'n opwelling van kouer ondergrondse water veroorsaak. Warm oppervlak lug wat waai oor koue opwaartse seewater naby die kus word afgekoel om 'n oppervlak-omkering te veroorsaak. : 33–35 Somermis kom algemeen voor onder ongeveer 610 m hoogte. Gedurende 2014 en 2015 het navorsers somerseisoentotale van 125 sentimeter (49 in) en 31 sentimeter (12 in) miswater aangeteken onder oop struikblare. Hulle het tot die gevolgtrekking gekom dat neerslag as gevolg van mis wat in die gronde onder die struikgewasse van die kus drup, tot 50% van die jaarlikse gemiddelde reënval kan wees.  Die mis beweeg gewoonlik bedags na die see en sluit in die nag, maar soms lê swaar mis die hele dag oor die kus. [ aanhaling nodig ]
Vuur speel 'n sleutelrol in die ekologie van die boonste hange van die berge van die Big Sur -streek, waar die kapel die landskap oorheers.  Dit is bekend dat inheemse Amerikaners chaparral verbrand het om grasvelde vir tekstiele en voedsel te bevorder, maar min is bekend oor die natuurlike vuurfrekwensie in die Santa Lucia -gebergte.  Gedurende die Spaanse en Mexikaanse era was daar 'n aantal berigte dat plaaslike inheemse Amerikaners aan die brand gesteek het, veral in kus- en vallei -grasvelde. 
Na die ontvolking van die inheemse Amerikaners in die laat 1800's uit die streek, was daar 'n aantal baie groot brande in die Big Sur -omgewing. In 1894 brand 'n brand weke lank deur die boonste waterskeidings van al die groot strome in die Big Sur -streek. Nog 'n groot brand in 1898 het gebrand sonder enige moeite deur die paar plaaslike inwoners om dit te blus, behalwe om hul geboue te red.  In 1903 het 'n brand wat ontstaan ​​het deur 'n onversorgde kampvuur naby Chews Ridge, 'n paadjie van 9,7 km wyd na die kus verbrand oor drie maande. In 1906 het 'n brand wat in Palo Colorado Canyon ontstaan ​​het uit die kole van 'n kampvuur 150,000 hektaar (61,000 ha) oor 35 dae verbrand en uiteindelik geblus deur die eerste reënval van die seisoen.  Die aantal brande het afgeneem toe die Amerikaanse Bosdiens die land in 1907 begin bestuur het.  'n Studie van brand littekens op suiker denne op Junipero Serra Peak het bevind dat ten minste ses brande die streek tussen 1790 en 1901 gebrand het. 
In die onlangse geskiedenis is die gebied getref deur die Molera -brand in 1972, wat gelei het tot oorstromings en modderstrome in die Big Sur -riviervallei wat gedeeltes van verskeie geboue die volgende winter begrawe het.  Die gebied is verbrand deur Marble Cone Fire in 1977, die Rat Creek Gorda Complex Fire in 1985, die Kirk Complex Fire in 1999, die Basin Complex Fire in 2008 en die Soberanes Fire in 2016. 
Die Basin Complex Fire het 'n agt dae lange ontruiming van Big Sur en die sluiting van snelweg 1 genoodsaak, begin net voor die vakansie-naweek van 4 Julie 2008.  Die brand, wat meer as 130,000 hektaar (53,000 ha) gebrand het, verteenwoordig die grootste van vele blitsbrande wat gedurende dieselfde tydperk in Kalifornië uitgebreek het.  Alhoewel die brand geen lewensverlies veroorsaak het nie, het dit 27 huise verwoes en die toeristeafhanklike ekonomie het ongeveer 'n derde van die verwagte somerinkomste verloor.   Die Pfeiffer -brand wat van 17 tot 20 Desember 2013 plaasgevind het, het slegs 917 hektaar (371 ha) verbrand, maar 34 huise in 'n gebied naby Pfeiffer Ridgeweg en Sycamore Canyonweg vernietig. 
In die onderste hoogtes en canyons word die Kaliforniese Redwood gereeld aangetref. Sy dik bas, sowel as blare wat hoog bo die grond begin, beskerm die spesie teen brand- en insekskade, wat bydra tot die lang lewe van die rooibos van die kus.  Vuur blyk rooibos te bevoordeel deur kompeterende spesies te verwyder. 'N Studie van 2010 vergelyk die oorlewing na 'n veldbrand en die herlewing van rooibos en verwante spesies. Dit het tot die gevolgtrekking gekom dat brande van alle erns die relatiewe hoeveelheid rooibos en brande van groter erns verhoog, die grootste voordeel bied. 
Die Soberanes -brand in Julie 2016 is veroorsaak deur onbekende individue wat die beheer oor 'n onwettige kampvuur in die waterskeiding van Garrapata Creek begin en verloor het. Nadat dit 57 huise in die gebiede Garrapata en Palo Colorado Canyon verbrand het, kon brandbestryders lyne rondom dele van die Big Sur -gemeenskap bou. 'N Stootskraper is dood toe sy toerusting tydens die nagoperasies in die Palo Colorado Canyon omgeslaan het.
Kusbewoners oos van snelweg 1 moes vir 'n kort tydjie ontruim, en snelweg 1 is met tussenposes oor 'n paar dae gesluit om brandbestryders in staat te stel om terugvuur te doen. Besoekers het die gebied vermy en toerisme -inkomste is etlike weke beïnvloed. 
Big Sur geniet gewoonlik 'n sagte Mediterreense klimaat, met 'n sonnige, droë somer en herfs en 'n koel, nat winter. Kustemperature wissel van die 50's in die nag tot die 70's bedags (Fahrenheit) van Junie tot Oktober, en in die 40's tot 60's van November tot Mei. Verder in die binneland, weg van die matige invloed van die see, is die temperatuur baie meer veranderlik. Die weer wissel baie as gevolg van die invloed van die gekartelde topografie, wat baie mikroklimate veroorsaak.
Die rekord maksimum temperatuur was op 20 Junie 2008 102 ° F (38,9 ° C), en die rekordlaagtepunt was -2 ° C (27 ° F), wat op 21 Desember 1998 en 13 Januarie 2007 aangeteken is.
Gedurende die winter ervaar Big Sur sommige van die swaarste reënval in Kalifornië.  Meer as 70 persent van die reën val van Desember tot Maart. Die somer is oor die algemeen droog. Die Santa Lucia -reeks styg tot meer as 1760 m (1700 m), en die hoeveelheid reënval neem aansienlik toe namate die hoogte styg en die lug afkoel, maar die reënval verminder skerp in die reënskaduwee van die kusberge. Wetenskaplikes skat dat ongeveer 230 cm gemiddeld naby die rantoppe val. Maar die werklike totale wissel aansienlik.  Sneeuval is skaars aan die kus, maar kom algemeen voor in die wintermaande op die hoër rante van die Santa Lucia -reeks. 
Monterey County het 'n afgeleë reënmeter vir vloedvoorspelling op Mining Ridge op 1200 m, ongeveer 6,4 km noordoos van Cone Peak. Die meter kry gereeld meer reën as enige ander meter in die Monterey- en San Francisco -baaigebiede. Die natste winterseisoen was 1982-1983, toe dit meer as 452 cm gereën het, maar die totaal is onbekend omdat die reënmeter op daardie stadium misluk het. Die natste kalenderjaar op rekord was 1983, toe dit 2,257 mm (88,85 duim) gereën het.  
Die maand met die grootste reënval in Januarie 1995, het 'n rekord van 672 mm (26,47 duim) gereën. By die Pfeiffer – Big Sur State Park aan die kus was die reënval gemiddeld jaarliks ​​ongeveer 109 cm lank van 1914 tot 1987. In 1975–1976 het dit slegs 39 cm in die park gereën, vergeleke met 85 in. . (216 cm) in 1982–1983. 
Klimaatdata vir Big Sur
Bron: NOAA 
Die baie klimate van Big Sur lei tot 'n groot biodiversiteit, waaronder baie skaars en bedreigde spesies, soos die wilde orgidee Piperia yadonii, wat slegs op die Monterey -skiereiland en op Rocky Ridge in die Los Padres -woud aangetref word. Droë, stowwerige bedekte heuwels bestaan ​​binne loopafstand van die welige oewerbos. Fort Hunter-Liggett is die gasheer vir ongeveer 'n kwart van alle Tule-elande wat in Kalifornië voorkom, en bied slaapplekke vir kaalarende en bedreigde kondors. Dit is ook die tuiste van sommige van die gesondste standplase van lewende vallei en blou eike. 
Suidelike grens van rooibosbome Redigeer
Die hoë kusberge vang vog uit die wolke op: mis in die somer, reën en sneeu in die winter, wat 'n gunstige omgewing vir die kusrooihout skep (Sequoia sempervirens) bome wat in die Big Sur -streek voorkom. Hulle word naby die oseaan aangetref in canyonbodems of in binnelandse canyons langs kreke en in ander gebiede wat voldoen aan die vereistes vir koeler temperature en vog. As gevolg van droër toestande word bome in die Big Sur -streek slegs 61 meter lank, kleiner as monsters wat in die noorde gevind word. 
Die rooibosbome in Big Sur is die oorblyfsel van baie groter bosse. Baie bome met ou groei is deur die Ventana Power Company gesny wat 'n saagmeule naby die huidige Pfeiffer Big Sur State Park van die laat 1800's tot 1906 bedryf het, toe sy bedrywighede bankrot was deur die aardbewing in San Francisco in 1906. Toe John en Florence Pfeiffer Pffeifer's Ranch Resort in 1910 oopmaak, het hulle gastehutte gebou met houtkap met behulp van die meul. Die meule is opgewek toe snelweg 1 gedurende die 1920's gebou is. Dit verskaf hout vir behuising wat vir werkers gebou is.  
Terwyl baie bome geoes is, is 'n aantal ontoeganklike plekke nooit aangeteken nie. 'N Groot bos bome word langs die noordelike vurk van die Little Surrivier aangetref. William Randolph Hearst was geïnteresseerd in die behoud van die ongesnyde rooibosbos, en op 18 November 1921 het hy ongeveer 585 ha van die Eberhard and Kron Tanning Company van Santa Cruz vir ongeveer $ 50,000 gekoop. Hy skenk later die grond aan die Monterey Bay Area Council van die Boy Scouts of America, wat die bou van Camp Pico Blanco in 1954 voltooi het. 
In 2008 het die wetenskaplike J. Michael Fay 'n kaart gepubliseer van die ou groei -rooibos, gebaseer op sy transek van die hele rooibosreeks.  Die mees suidelike bos van rooibos kom in die Big Sur -streek in die Southern Redwood Botanical Area voor, 'n reservaat van 6,7 ha (17 hektaar) in die Little Redwood Gulch -waterskeiding langs die Silver Peak Wilderness. Dit is net noord van die Salmon Creek -roete.   Die mees suidelike boom is ongeveer 4,6 m van snelweg 1 by die benaderde koördinate 35 ° 49'42 N 121 ° 23'14 W.
Skaars spesies Redigeer
Die seldsame Santa Lucia -spar (Abies bracteata) word slegs in die Santa Lucia -berge aangetref. 'N Algemene' vreemde 'spesie is die Monterey -denne (Pinus radiata), wat tot in die laat negentiende eeu ongewoon was in Big Sur, hoewel die belangrikste inheemse habitat slegs 'n paar kilometer op die wind op die Monterey-skiereiland was, toe baie huiseienaars die vinnig groeiende boom as 'n windskerm begin plant het. Daar is ook baie breëblaarbome, soos die tanoak (Lithocarpus densiflorus), kus lewende eikebome (Quercus agrifolia), en die laurier van Kalifornië (Umbellularia californica). In die reënskaduwee verdwyn die woude en die plantegroei word 'n oop eikebome, waarna dit oorgaan in die meer bekende vuurverdraagsame struik van Kalifornië.
Die waterskeiding van die Big Sur-rivier bied 'n habitat vir bergleeus, takbokke, jakkalse, coyote en nie-inheemse wilde varke. Die varke, van Russiese voorraad, is in die 1920's bekendgestel deur George Gordon Moore, die eienaar van Rancho San Carlos.  Omdat die grootste deel van die bo -dele van die waterskeiding van die Big Sur -rivier binne die Los Padres National Forest en die Ventana Wildernis geleë is, is 'n groot deel van die rivier in 'n ongerepte toestand.
Voormalige Grizzly -beerreeks
Die streek is histories bevolk deur grizzlybere. Gedurende die Spaanse tydperk van die geskiedenis van Kalifornië het die Spanjaarde selde die gebied binnegekom, behalwe om weghol -sending -Indiane te vang of om grizzlybere te jag wat hul vee geëet het. Die Mexikaanse setlaars het bere gevang vir die beer- en stiergevegte van Monterey, en hulle het ook hul velle vir 6 tot 10 pesos verkoop aan handelskepe wat Monterey besoek het. Bear Trap Canyon naby Bixby Creek was een van hul gunsteling plekke vir die vang van grizzlybere.   Daar is oorblyfsels van 'n grizzlybeerstrik in die Palo Corona Regional Park oos van Point Lobos in 'n bos rooibos langs 'n spruit. 
Europese setlaars het geld betaal vir die bere wat gereeld tot vroeg in die 20ste eeu op vee gejag het. : 4 Absolom (Rocky) Beasley het in die hele Santa Lucia -reeks grizzlybere gejag en beweer dat hy in sy leeftyd 139 bere doodgemaak het.  Die Pfeiffer -gesin sou 'n aasbal varkvleis ingewande met strignien vul en dit aan 'n boom hang. Hulle het geskryf dat die laaste grizzlybeer in 1941 in Monterey County op die Cooper Ranch naby die monding van die Little Surrivier gesien is. : 21 Ander bronne meld dat die laaste Kalifornië -grizzly in 1924 gesien is.  
Sedert ongeveer 1980 is Amerikaanse swartbere in die omgewing waargeneem, wat waarskynlik hul reikwydte uit die suide van Kalifornië uitbrei en die ekologiese nis vul wat oorgebly het toe die grizzlybeer uitgeroei is. : 261
Die departement van vis en wild van Kalifornië sê dat die Little Sur -rivier die "belangrikste paai -stroom vir Steelhead" is, 'n duidelike bevolkingsegment aan die sentrale kus, waar die vis as bedreig gelys word.  en dat dit "een van die beste staalkoppe in die graafskap is". : 166 Die Big Sur -rivier is ook 'n belangrike habitat vir die staalkop.  
'N Amerikaanse vissersdiensverslag bereken dat die aantal forel in die hele suid-sentrale kusgebied-insluitend die Pajarorivier, Salinasrivier, Carmelrivier, Big Surrivier en Little Surrivier-afgeneem het van ongeveer 4 750 visse in 1965 tot ongeveer 800 in 2005. 
Talle fauna word in die Big Sur -streek aangetref. Onder amfibieë die Kaliforniese reuse -salamander (Dicamptodon ensatus) word hier aangetref, wat die suidelike omvang van sy gebied aandui. 
Die Kaliforniese kondor (Gymnogyps californianus) is 'n bedreigde spesie wat naby aan die uitsterwing was toe die oorblywende wilde voëls gevang is. 'N Gevange teelprogram is in 1987 begin. Die Ventana Wildlife Society bekom 80 hektaar naby Anderson Canyon wat dit gebruik het vir 'n gevange teelprogram.  Na 'n mate van sukses is 'n paar voëls in 1991 en 1992 in Big Sur vrygelaat, en weer in 1996 in Arizona naby die Grand Canyon. 
In 1997 het die Ventana Wildlife Society begin met die vrystelling van Kalifornië-kondors wat in aanhouding geteel is in Big Sur. Die voëls neem ses jaar om volwasse te word voordat hulle nageslag kan produseer, en 'n nes is in 2006 in 'n rooihoutboom ontdek.   Dit was die eerste keer in meer as 100 jaar dat 'n paar Kaliforniese kondors in Noord -Kalifornië gesien nesmaak.  Die herbevolkingspoging was deels suksesvol omdat 'n aansienlike deel van die voëls se dieet karkasse insluit van groot seediere wat aan wal gespoel het, wat waarskynlik nie met lood besmet is nie, die hoofoorsaak van die voël se sterftes. 
Vanaf Julie 2014 [update] het die Ventana Wildlife Society 34 vryvliegende kondors bestuur.  Daar was 'n deel van 'n totale bevolking van 437 kondors wat versprei was oor Kalifornië, Baja California en Arizona, waarvan 232 wilde voëls en 205 in aanhouding was. 
Beskermde gebiede Redigeer
Die kusgebied aan die Big Sur-kus word beskerm deur die Monterey Bay National Marine Sanctuary. Binne die heiligdom is ander bewaringsgebiede en parke. Die landelike topografie wat skielik in die Stille Oseaan val, gaan aan die kus, waar 'n smal kontinentale plank binne 'n paar kilometer na die kontinentale helling sak. Die oseaan bereik 'n diepte van meer as 3700 m net 80 km van die see af. Twee diep duikboot canyons sny in die rak naby die Big Sur -kus: die Sur Submarine Canyon, wat 'n diepte van 910 m net 13 km suid van Point Sur bereik, en Partington Submarine Canyon, wat 'n soortgelyke bereik diepte van 10,9 km van die Grimes Canyon af. 
Net soos onderwaterparke help hierdie mariene beskermde gebiede om die natuurlewe van die see en die mariene ekosisteme te bewaar.
Big Sur is yl bevolk. Daar is ongeveer 1.800 tot 2.000 inwoners die hele jaar deur, slegs 'n paar honderd meer inwoners as wat daar in 1900 gevind is.  Die inwoners van Big Sur sluit afstammelinge van die oorspronklike boerderygesinne, kunstenaars en skrywers, dienspersoneel en huiseienaars in. Die bergagtige terrein, beperkings deur die Big Sur Coastal Use Plan,  beperkte beskikbaarheid van eiendom as wat ontwikkel kan word, en die uitgawes wat nodig is om op beskikbare grond te bou, het Big Sur relatief onontwikkeld gehou. Volgens die Big Sur Kamer van Koophandel verdien ongeveer die helfte van die ondernemings hul inkomste uit die gasvryheidsbedryf, en hulle produseer op hul beurt ongeveer 90 persent van die plaaslike ekonomie. 
Die Verenigde State definieer nie 'n plek met die sensus wat Big Sur genoem word nie, maar dit definieer wel 'n sensusgebied (115) wat byna die hele Big Sur-kus insluit, wat in die noorde begin by Malpaso Creek en eindig suid van Lucia. Dit sluit nie New Camoldi Hermatige, Gorda en Ragged Point in waar 'n paar dosyn mense woon nie, en dit sluit nie die geïsoleerde private besittings in die Los Padres National Forest in nie. Dit bevat 'n groot deel van die binnekus tot in die weste tot by die Tassajara Zen -sentrum.
In 2018 het die Sensusburo geraam dat daar 1,728 inwoners was (1,125 wit, 525 Latino's of Hispanies), 892 wooneenhede, 639 huishoudings, 253 vakante of huurwooneenhede, $ 877,100 gemiddelde waarde van huiseienaars wat deur eienaars bewoon word. Inkomste per capita 34,845. Mediaan inkomste $ 63,843, gemiddelde inkomste $ 81,766. 
Die rasvorming van hierdie gebied was 87,6% Wit, 1,1% Afro -Amerikaner, 1,3% Indiane, 2,4% Asiër, 0,0% Pacific Islander, 5,5% van ander rasse en 3,0% van twee of meer rasse. Hispanic of Latino van enige ras was 9,6% van die bevolking. In die 93920 ZCTA was die bevolkingsouderdom wyd versprei, met 20,2% onder die ouderdom van 20, 4,5% van 20 tot 24, 26,9% van 25 tot 44, 37,0% van 45 tot 64 jaar en 11,2% wat 65 jaar oud was ouderdom of ouer. Die gemiddelde ouderdom was 43,2 jaar. Die mediaaninkomste in 2000 vir 'n huishouding in 93920 ZCTA was $ 41.304, en die mediaaninkomste vir 'n gesin was $ 65.083. 
Op provinsiale vlak word Big Sur in die Monterey County Board of Supervisors verteenwoordig deur Mary Adams.  In die staatsvergadering van Kalifornië is Big Sur in die 17de senaatsdistrik, verteenwoordig deur demokraat John Laird, en in die 30ste vergaderingsdistrik, verteenwoordig deur demokraat Robert Rivas.  In die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers is Big Sur in die 20ste kongresdistrik van Kalifornië, verteenwoordig deur die demokraat Jimmy Panetta. 
Bestaande nedersettings in die Big Sur -streek, tussen Carmel Highlands en die San Carpoforo Creek, sluit in Big Sur Village, Gorda, Lucia, Palo Colorado Canyon Posts en Slates Hot Springs. Ander woongebiede sluit in Otter Cove, Garrapata Ridge en Rocky Point, Garrapata en Palo Colorado Canyons, Bixby Canyon, Pfeiffer Ridge en Sycamore Canyon, Coastlands, Partington Ridge, Burns Creek, Buck Creek to Lime Creek, Plaskett Ridge en Redwood Gulch. 
Die toenemende gewildheid en reputasie van skoonheid in die gebied het die aandag van film- en televisiepersoonlikhede en -produsente getrek. Orson Welles en sy destydse vrou, Rita Hayworth, het op 'n impuls 'n Big Sur -kajuit gekoop tydens 'n reis langs die kus in 1944. Die egpaar het nooit 'n enkele nag daar deurgebring nie, en die eiendom is nou die plek van 'n gewilde restaurant, Nepenthe. 
'N Aantal bekende rolprente speel af in Big Sur, waaronder Die Sandpiper (1965), met Elizabeth Taylor, Richard Burton, Eva Marie Saint en Charles Bronson. Die film van 1974 Zandy se bruid, met Gene Hackman en Liv Ullmann in die hoofrol, was ook in die streek gevestig.  In 2013, Jack Kerouac se roman Big Sur is verwerk in 'n gelyknamige film, met Kate Bosworth in die hoofrol en geregisseer deur die man van die aktrise, Michael Polish. Vanaf 2017 [update] is 19 films in die Big Sur -streek verfilm, wat begin met Agterdog in 1941. 
In boeke Edit
In 1995 het die prominente omgewingsbewaarder David Brower gepubliseer Not Man Apart: Foto's van die Big Sur Coast, met Jeffers se poësie en fotografie van die Big Sur -kus. In die postuum gepubliseerde boek van 2002 Stones of the Sur, Karmel-landskapfotograaf Morley Baer kombineer sy klassieke swart-en-wit foto's van Big Sur met 'n paar van Jeffers se poësie.  
"California Saga: California" (1973), 'n enkelsnit op die album van The Beach Boys Holland, beeld die ruwe wildernis in die omgewing en die kultuur van sy inwoners uit. 
In rekenaars Redigeer
Apple se tafelbedryfstelsel, macOS Big Sur, wat op 22 Junie 2020 tydens WWDC aangekondig is, is na hierdie streek vernoem. 
Die geskiedeniskurrikulum van 39 semesterure (SH) bied 'n breë spektrum kursusse wat alle periodes van die geskiedenis op alle gebiede van die wêreld dek. Benewens verskeie vereiste kursusse, bied die kurrikulum geskiedkundige hoofvakke die buigsaamheid om 'n studiekursus te ontwerp wat voldoen aan hul unieke loopbaandoelwitte en persoonlike belange (met goedkeuring van die departementshoof).
Vereistes vir 'n hoofvak in geskiedenis
Kernkursusse (27 SH)
HSTY 103 Amerikaanse geskiedenis tot 1865
HSTY 104 Amerikaanse geskiedenis sedert 1865
HSTY 160H Wêreldgeskiedenis Voor 1492
HSTY 161H Wêreldgeskiedenis Na 1492
HSTY 299G -onderwerpe in globale geskiedenis
HSTY 204H Afro-Amerikaanse geskiedenis
1 400 Vlak Amerikaanse geskiedenis
1 400 vlak Europese geskiedenis
HSTY 501 Navorsing in geskiedenis
Bykomende kursusse (12 SH) moet gekies word uit die aanbiedinge in die geskiedenis.
LET WEL: Vreemde tale word sterk aanbeveel vir diegene wat 'n nagraadse studie in die geskiedenis oorweeg.
Vereistes vir 'n minderjarige in geskiedenis (18 SH)
Die Minor in History bied studente die geleentheid om die geskiedenis van die Verenigde State en die wêreld deeglik te bestudeer. Die ses-kursus minderjarige bied beide gefokusde inhoud wat ooreenstem met die belangstelling van studente en die praktiese ontwikkeling van die vaardighede in navorsing, skryf en kritiese denke wat nodig is vir die geskiedkundige se vak.
Kies 9 SH -kursusse uit die volgende:
HSTY 103H Amerikaanse geskiedenis tot 1865
HSTY 104H Amerikaanse geskiedenis sedert 1865
HSTY 160H Wêreldgeskiedenis tot 1492
HSTY 161H Wêreldgeskiedenis sedert 1492
HSTY 203 Geskiedenis van Noord -Carolina
HSTY 204H Afro -Amerikaanse geskiedenis
HSTY 299G -onderwerpe in wêreldgeskiedenis*
*HSTY 299G kan vir ekstra krediet geneem word, solank die onderwerp anders is.
Bykomende kursus (9 SH)
Voltooi drie HSTY -kursusse op die 300 -vlak of hoër. In spesiale omstandighede kan studente toestemming kry om HSTY 429 of HSTY 501 onder hierdie keuses te gebruik.
Besoek die akademiese katalogus vir beskrywings van kursusse.
Onderriglisensie vir sekondêre onderwys
As u belangstel in die onderrig van graad 9-12, besoek ons ​​sekuriteitsonderrig lisensie sertifikaat bladsy.
Die onderwysersopleidingsprogram is geakkrediteer deur die National Council for Accreditation of Teacher Education (NCATE) en goedgekeur deur die North Carolina Department of Public Instruction (NCDPI).
Besoek die afdeling vir opvoeding vir meer inligting oor:
Aansoek om toelating tot die onderwysprogram
Pfeiffer se AIG (akademies en intellektueel begaafde) byvoegingslisensieprogram
Pfeiffer Universiteit se CAEP National Accreditation (tot 2021)
Onderrig en ampskoste
Klik hier vir huidige onderrig en fooie. Kontak 'n toelatingsadviseur oor finansiële hulp en beursgeleenthede.
Gegradueerdes met 'n graad in geskiedenis kan hul studies in die nagraadse of regsskool voortgaan, of hulle kan loopbane volg in onderrig, regering, buitelandse diens, joernalistiek, argiefwerk of besigheid. 'N Soliede liberale kunste -graad is 'n goeie basis vir enige werk wat uitstekende kritiese denke en kommunikasievaardighede vereis.
Klaar om te begin? Doen nou aansoek.
Kantoor van voorgraadse toelatings
Het u vrae? Vra net!
Hemingway se derde vrou, Martha Gellhorn
Sy derde vrou, Gellhorn, is in 1908 in Missouri gebore. Sy was 'n romanskrywer en oorlogskorrespondent. Sy ontmoet Hemingway in Key West in die restaurant van Sloppy joe in 1936. 'Blond, geestig, aristokraties en slim soos 'n sweep, het Gellhorn maklik met die beroemde skrywer gesels, oor politiek, oorlog en haar reise na die buiteland. Sy raak bevriend met Pfeiffer, met laasgenoemde wat haar toelaat om twee weke lank in die Hemingways -tuin te son, "lui die verslag.
Daar word gesê dat 'n betowerde Hemingway Gellhorn na New York gevolg het, waar hy haar 'voortdurend' na sy hotel gebel het en beweer dat hy 'vreeslik eensaam' was. Die duo het uiteindelik die Spaanse Burgeroorlog saam behandel, waar hulle verlief geraak het. Dit het gelei tot sy egskeiding van Fife en 16 dae later was hy getroud met Gellhorn. Hulle huwelik het egter slegs 'n paar jaar geduur weens haar lang afwesigheid toe sy die wêreld deur gereis het vir nuusdekking.
Gellhorn speel binnekort sy eksvrou as die Hemingway, aangesien joernalis Mary Welsh sy nuwe minnares word. Gellhorn is in 1998 op 89 -jarige ouderdom in Engeland oorlede.
Die departement van justisie kondig die grootste skikking van bedrog in die geskiedenis aan in sy geskiedenis
WASHINGTON - Die Amerikaanse farmaseutiese reus Pfizer Inc. en sy filiaal Pharmacia & Upjohn Company Inc. (hierna saam "Pfizer") het ooreengekom om $ 2,3 miljard, die grootste skikking oor bedrog in die gesondheidsorg in die geskiedenis van die departement van justisie, te betaal om kriminele en burgerlike aanspreeklikheid as gevolg van die onwettige bevordering van sekere farmaseutiese produkte, het die departement van justisie vandag aangekondig.
Pharmacia & amp Upjohn Company het ingestem om skuld te beken op 'n oortreding van die Food, Drug and Cosmetic Act omdat sy 'n verkeerde handelsmerk van Bextra gemaak het met die doel om te bedrieg of te mislei. Bextra is 'n anti-inflammatoriese middel wat Pfizer in 2005 uit die mark gehaal het. Ingevolge die bepalings van die Food, Drug and Cosmetic Act moet 'n onderneming die voorgenome gebruik van 'n produk spesifiseer in sy nuwe medisyne-aansoek aan die FDA. Sodra dit goedgekeur is, mag die geneesmiddel nie bemark of bevorder word vir sogenaamde 'off-label' gebruike nie- m.a.w., enige gebruik wat nie in 'n aansoek gespesifiseer is nie en deur die FDA goedgekeur is. Pfizer het die verkoop van Bextra bevorder vir verskeie gebruike en dosisse wat die FDA spesifiek geweier het om goed te keur weens veiligheidsprobleme. Die onderneming sal 'n kriminele boete van $ 1,195 miljard betaal, die grootste strafboete wat ooit in die Verenigde State opgelê is. Pharmacia en Upjohn verbeur ook $ 105 miljoen vir 'n totale strafregtelike oplossing van $ 1,3 miljard.
Boonop het Pfizer ingestem om $ 1 miljard te betaal om bewerings ingevolge die burgerlike vals eiswet op te los dat die onderneming vier dwelms onwettig bevorder het-Bextra Geodon, 'n anti-psigotiese middel Zyvox, 'n antibiotikum en Lyrica, 'n anti-epileptiese middel-en vals bewerings wat by die regering se gesondheidsorgprogramme ingedien moet word vir gebruike wat nie medies aanvaar word nie en dus nie deur die programme gedek word nie. Die burgerlike skikking los ook bewerings op dat Pfizer terugslae aan gesondheidsorgverskaffers betaal het om hulle te dwing om hierdie, sowel as ander, dwelms voor te skryf. Die federale aandeel van die burgerlike skikking is $ 668.514.830 en die deelstaat Medicaid van die burgerlike skikking is $ 331.485.170. Dit is die grootste siviele bedrogskikking in die geskiedenis teen 'n farmaseutiese onderneming.
As deel van die skikking het Pfizer ook ingestem om 'n uitgebreide korporatiewe integriteitsooreenkoms met die kantoor van inspekteur -generaal van die departement van gesondheid en menslike dienste aan te gaan. Die ooreenkoms maak voorsiening vir prosedures en hersienings om gedrag te vermy en onmiddellik op te spoor wat soortgelyk is aan dié wat aanleiding gegee het tot hierdie aangeleentheid.
Klager -regsgedinge ingevolge die qui tam die bepalings van die wet op vals eise wat in die distrik Massachusetts, die oostelike distrik van Pennsylvania en die oostelike distrik van Kentucky hangende is, het hierdie ondersoek veroorsaak. As deel van die resolusie van vandag ontvang ses fluitjieblasers betalings van meer as $ 102 miljoen uit die federale deel van die burgerlike herstel.
Die kantore van die Amerikaanse prokureur vir die distrik Massachusetts, die oostelike distrik van Pennsylvania en die oostelike distrik van Kentucky en die burgerlike afdeling van die departement van justisie het hierdie sake hanteer. Die Amerikaanse prokureurskantoor in die distrik Massachusetts het die strafregtelike ondersoek na Bextra gelei. Die ondersoek is uitgevoer deur die kantoor van inspekteur -generaal vir die Departement van Gesondheid en Menslike Dienste (HHS), die FBI, die Defence Criminal Investigative Service (DCIS), die Office of Criminal Investigations for the Food and Drug Administration (FDA), die Veterane 'Administration (VA) se kantoor vir kriminele ondersoeke, die kantoor van die inspekteur -generaal vir die kantoor van personeelbestuur (OPM), die kantoor van die inspekteur -generaal vir die Amerikaanse posdiens (USPS), die National Association of Medicaid Fraud Control Eenhede en die kantore van verskillende staatsadvokate -generaal.
"Die huidige skikking van vandag is 'n voorbeeld van die voortgesette en intensiewe pogings van die Departement van Justisie om die Amerikaanse publiek te beskerm en fondse vir die federale tesourie en die publiek te verhaal van diegene wat 'n wins wil maak deur bedrog. Dit toon een van die vele maniere om watter federale regering, in vennootskap met sy staats- en plaaslike bondgenote, die Amerikaanse bevolking kan help in 'n tyd waarin die begrotings styf is en die koste van gesondheidsorg toeneem, "het Tom Perrelli, mede -prokureur -generaal, gesê. "Hierdie skikking is 'n bewys van die tipe breë, gekoördineerde poging tussen federale agentskappe en met ons staats- en plaaslike vennote wat die kern vorm van die departement van justisie se benadering tot wetstoepassing."
"Hierdie historiese skikking sal byna $ 1 miljard terugbetaal aan Medicare, Medicaid en ander staatsversekeringsprogramme, wat hul toekoms verseker vir die Amerikaners wat van hierdie programme afhanklik is," sê Kathleen Sebelius, sekretaris van die departement van gesondheid en menslike dienste. en Human Services sal voortgaan om geleenthede te soek om met sy regeringsvennote saam te werk om bedrog te vervolg waar ons dit ook al kan vind. Maar ons sal ook nuwe maniere soek om bedrog te voorkom voordat dit gebeur. Gesondheidsorg is te belangrik om 'n enkele dollar na te gaan vermorsing. "
"Onwettige optrede en bedrog deur farmaseutiese maatskappye stel die openbare gesondheid in gevaar, korrupteer mediese besluite deur gesondheidsorgverskaffers en kos die regering miljarde dollars," sê Tony West, assistent -prokureur -generaal van die burgerlike afdeling. "Hierdie burgerlike skikking en pleitooreenkoms deur Pfizer verteenwoordig nog 'n voorbeeld van boetes wat 'n farmaseutiese onderneming in die gesig staar as die wins voor die pasiënt se welsyn kom."
"Die grootte en erns van hierdie resolusie, insluitend die groot kriminele boete van $ 1,3 miljard, weerspieël die erns en omvang van Pfizer se misdade," sê Mike Loucks, waarnemende Amerikaanse prokureur in die distrik Massachusetts. "Pfizer het die wet oor 'n uitgebreide tydperk oortree. Boonop was Pfizer op dieselfde tydstip in ons kantoor besig om die bewerings van kriminele optrede deur sy destyds nuutverworwe filiaal, Warner-Lambert, te onderhandel en op te los. dieselfde wette. Die enorme boete van vandag toon dat sulke blatante en volgehoue ​​miskenning van die wet nie geduld sal word nie. "
"Alhoewel hierdie tipe ondersoeke dikwels lank en ingewikkeld is en baie hulpbronne verg om positiewe resultate te behaal, sal die FBI nie daarvan afskrik om voort te gaan om te verseker dat farmaseutiese maatskappye op 'n wettige manier sake doen nie," sê Kevin Perkins, assistent -direkteur van die FBI, Criminal. Ondersoekafdeling.
"Hierdie resolusie beskerm die FDA in sy belangrike taak om te verseker dat medisyne veilig en effektief is. As vervaardigers die reëls van die FDA ondermyn, belemmer dit die oordeel van 'n dokter en kan dit die gesondheid van die pasiënt in gevaar stel," het Michael L. Levy, Amerikaanse prokureur, gesê. die Oos -distrik van Pennsylvania. "Die publiek vertrou maatskappye om hul medisyne te bemark vir gebruike wat die FDA goedgekeur het, en vertrou dat dokters onafhanklike oordeel gebruik. Federale gesondheidsgeld moet slegs bestee word aan behandelingsbesluite wat nie deur verkeerde inligting deur vervaardigers besorg is nie."
"Hierdie skikking toon die voortgesette pogings om die oortredings van die Wet op Vals Eise na te streef en dollars van belastingbetalers vir die Medicare- en Medicaid -programme terug te vorder," het Jim Zerhusen, Amerikaanse prokureur van die Oos -distrik van Kentucky, opgemerk.
"Hierdie historiese skikking beklemtoon die regering se verbintenis tot korporatiewe en individuele aanspreeklikheid en tot deursigtigheid in die farmaseutiese bedryf," het Daniel R. Levinson, inspekteur -generaal van die Amerikaanse departement van gesondheid en menslike dienste, gesê. "Die ooreenkoms vir korporatiewe integriteit vereis dat senior bestuurders en raadslede van Pfizer jaarlikse nakomingsertifikate voltooi en Pfizer meer openbaar laat ondersoek deur te vereis dat hy gedetailleerde openbaarmaking op sy webwerf maak. Ons verwag dat hierdie ooreenkoms die integriteit in die bemarking van farmaseutiese produkte sal verhoog."
"Die afgesonderde promosie van farmaseutiese middels deur Pfizer het 'n beduidende impak op die integriteit van TRICARE, die departement van verdediging se gesondheidsorgstelsel," het Sharon Woods, direkteur van die kriminele ondersoekende departement van verdediging, gesê. "Hierdie onwettige aktiwiteit verhoog die koste van pasiënte, bedreig hul veiligheid en beïnvloed die lewering van gesondheidsorgdienste aan die meer as nege miljoen militêre lede, afgetredenes en hul gesinne wat op hierdie stelsel staatmaak. Die aanklagte en skikking van vandag toon die voortgesette toewyding van die kriminele weermag. Investigative Service en sy wetstoepassingsvennote om diegene wat die regering se gesondheidsorgprogramme misbruik, te ondersoek en te vervolg, ten koste van die belastingbetalers en pasiënte. "
"Federale werknemers verdien verskaffers en verskaffers van gesondheidsorg, insluitend dwelmvervaardigers, wat aan die hoogste standaarde van etiese en professionele gedrag voldoen," sê Patrick E. McFarland, inspekteur -generaal van die Amerikaanse kantoor van personeelbestuur. "Die skikking van vandag herinner die farmaseutiese bedryf daaraan dat hy aan hierdie standaarde moet voldoen en weerspieël die verbintenis van federale wetstoepassingsorganisasies om onbehoorlike en onwettige optrede na te streef wat gesondheidsorgverbruikers in gevaar stel."
"Bedrog in die gesondheidsorg het 'n beduidende finansiële impak op die posdiens. Hierdie saak alleen het meer as 10 000 pospersoneel geraak op werknemersvergoeding wat met hierdie middels behandel is," sê Joseph Finn, spesiale agent by die posdiens se kantoor van inspekteur. Algemeen. "Verlede jaar het die posdiens meer as $ 1 miljard aan werknemers se vergoedingsvoordele betaal aan pospersoneel wat beseer is."
*Pfefer het jare lank in die Picadilly -hotel in New York City in West 45th Street 227 gewoon.
Op 28 November 1932 skryf Pfefer 'n brief aan James Roe van die Bond Department by
Ellis Island, verduidelik dat sy 'klein vriendin' Gloria Ivanova na Italië gaan om te studeer
musiek. Ivanova was 'n beroemde Russiese operasanger, wat hy al 12 jaar geken het.
Later in die jaar, in 'n aparte brief, bedank Pfefer Roe vir sy hulp.
Boston -maestro Paul Bowser het op 15 Mei 1933 aan Pfefer geskryf om $ 5,000 te leen,
wat hy oor 'n jaar met ses persent rente sou afbetaal. Hy gebruik die geld om
afbetaal en kwoteer alles op die plek, & quot en die plek - op die oomblik - is tans nie bekend nie.
Dit is veral interessant omdat Bowser en Curley, twee van die meesterbreine
agter die & quotTrust, & quot; wat professionele worsteling beheer het en deur die meeste gevorm is
magtige manne in die bedryf later die jaar (November 1933), was vriende met 'n sekere
graad met Pfefer. Hulle het met hom sake gedoen, op hom staatgemaak vir talent en geld
in hierdie situasie gedemonstreer, maar het hom nie in die & quotTrust & quot opgeneem toe dit gevorm is nie.
Dit het Pfefer wraakgierig gemaak teen Bowser en Curley. Dit laat jou wonder hoe die
besigheid sou anders gewees het as hulle hom net by die transaksie ingesluit het. Die Dan
Parker-kayfabe-breekartikels in 1934 het moontlik nooit die lig gesien nie.
Die Dallas Morning News, ter bevordering van 'n komende vertoning by die Sportatorium, het geskryf
oor Pfefer op 12 September 1943. Die koerant het gesê dat The Swedish Angel gespog het
'n van die wêreld se bekendste promotors as bestuurder in Pfefer. Pfefer was & quotthe
kleurvolle mannetjie-impresario wat sy invoer van 245 pond op toer vergesel. & quot The
artikel berig dat Pfefer & quotis bekend as die oorspronklike invoerder van buitelandse matte talent. & quot Hy
was oorspronklik 'n musikant, nadat hy eers saam met 'n operaselskap na die Verenigde State gekom het.
Nadat hy sy eerste worstelstryd gesien het, het hy besluit dat dit die besigheid vir hom is. & Quot
Onder die stoeiers wat hy na die VSA gebring het, was Garkawinko, Sandor Szabo, Podebeg,
"en baie ander." Pfefer het terloops - en nie verbasend nie - beweer dat die engel syne was
"grootste invoer" volgens die artikel.
Sam Muchnick het op 27 Januarie 1953 'n brief aan Eddie Quinn geskryf waarin hy gesê het dat hy sou
het 'n oproep van Pfefer & quot die vorige aand uit Boston ontvang en my vertel dat hy dit ontvang het
dreigende telefoonoproepe. Hy vermoed jou en Paul Bowser. Hy het vir my gesê of die
telefoonoproepe of dreigemente word nie gestop nie, dat hy na die Federale Buro sou gaan
Ondersoek en vertel hulle dat hierdie bedreigings deur die Alliance beïnvloed word. & Quot
In Mei 1955 bel Pfefer vir Stanley Disney, ondersoeker van die departement van justisie, en
Disney het die volgende notas in sy kantoornota aan sy meerdere, James M. McGrath, gemaak:
Pfefer was 'n bietjie gretig om my te ontduik.
oor homself en nie bang nie en ook vol ontwykings. & quot
Pfefer het gesê dat die NWA hom geen probleme gegee het nie en dat hy daarby betrokke was
te lank gestoei om iets teen hom te probeer. Hy gebruik & quotanyone wat saamgekom het
op soek na 'n werk. & quot
'N Maand later voeg Disney by tot sy indruk van Pfefer toe hy 'n onderhoud met R.G.
McElyea, die promotor in Fort Worth, Texas, by die Northside Coliseum. Disney, in syne
onderhoudsopsomming vir sy baas, skryf dat hy 'n onderhoud gevoer het met & quotI.G. McElyea. & Quot
McElyea het gepraat oor die worsteloorlog tussen Ed McLemore en Morris Sigel, en gesê
dat Pfefer na Dallas gekom het om McLemore met talent te help. Luidens die verslag,
McElyea het gesê dat Pfeffer een van die hardste, vulgêrste en aanstootlikste mans was
hy ooit ontmoet het. Hy het gesê dat McLemore en Pfeffer in sy kantoor gekom het, en Pfeffer
het dadelik gesê dat hy, McElyea, van die worstelaars wat hy toe was, ontslae moet raak
werk vir hom en dat Pfeffer sal sorg vir die verskaffing van die talent. Hy het dit gesê
Pfeffer het in werklikheid vir hom gesê, McElyea, om uit die kleedkamer te bly dat hy, Pfeffer,
sou sake daar bestuur, terwyl McElyea gesorg het vir die verkoop van kaartjies. McElyea het gesê dat dit
het hom so kwaad gemaak dat hy toe besluit het om uit te trek. & quot
In Augustus-September 1963 het Pfefer in die Chateau Hotel in 3838 Broadway in gebly
Chicago, en werk saam met Fred Kohler. Daar was 'n bietjie sprake dat hul groep 'n
TV -ateljee -worstelprogram in 'n poging om die stad te herbou.
1475 Broadway, New York (1932) (Jack Curley se kantoor)
Times Building, 42ste en Broadway, New York (1938, 1941)
1476 Broadway (kamer 416) (1942)
Longacre -gebou (1941)
Hotel Multnomah, Portland (Junie 1946)
New Kenmark Hotel, Denver (September 1946)
Secord Hotel, Toledo (1950)
Hotel New Orleans (1961)
Picadelly Hotel, 227 West 45th Street, New York City (1962)
3838 Broadway by Sheridan Road, Chicago (Mei 1963)
Hotel Kansas Citian, Kansas City (Junie 1963)
Hotel Bostonian, Boston (November 1964)
Hadley Richardson, Hemingway & aposs eerste vrou
Ernest Hemingway met sy eerste vrou, Hadley Richardson
Foto: Ernest Hemingway -versameling
Hadley Richardson, gebore in 1891 in Missouri, was 'n begaafde musikant wat die grootste deel van haar twintigerjare vir haar siek ma gesorg het. Haar pa, wat in die farmaseutiese bedryf gewerk het, het in 1903 selfmoord gepleeg en dieselfde lot as wat Hemingway sou beëindig.
Toe Richardson en Hemingway mekaar in 1920 by 'n partytjie in Chicago ontmoet het, het die twee onmiddellike chemie gehad, alhoewel Richardson agt jaar ouer was. Terwyl haar voorkoms onmerkbaar was, het sy dit sensueel vergoed. Daarby herinner sy Hemingway aan die verpleegster op wie hy verlief geraak het terwyl sy herstel het van sy gevegswonde tydens die Eerste Wêreldoorlog.
In minder as 'n jaar trou die egpaar en vertrek na Parys, en ontmoet 'n wie van beroemde skrywers soos James Joyce, Ezra Pound en Gertrude Stein.
Die egpaar, wat uit Richardson & aposs se beskeie trustfonds woon, het ongeveer twee jaar in Parys gewoon voordat hulle na Toronto verhuis het, waar Hemingway vir die Toronto Star. Rondom hierdie tyd het Richardson geboorte geskenk aan hul seun, Jack, wat hulle die bynaam 'Bumby' genoem het.
Hemingway was verveeld oor joernalistiek en wou graag terugkeer na Parys om op sy skryfwerk te fokus, en daarom het die gesin van drie hul weg teruggekeer na die City of Lights. Binne 'n jaar na hul terugkeer ontmoet hulle 'n jong, vaardige joernalis, Pauline & quotFife & quot; Pfeiffer, wat Hemingway & aposs se tweede vrou sou word.
Richardson en Pfeiffer het sulke goeie vriende geword dat eersgenoemde die jonger vrou met haar en Hemingway op vakansie laat vergesel het.
Dit sou 'n opwindende grap wees op tout-le-monde as jy & amp; Fife en ek die somer by Juan-les-Pins deurgebring het, en Richardson het in die lente van 1926 aan Hemingway geskryf, toe hy geweet het dat hy en Fife het 'n verhouding gehad.
Maar Richardson kon nie lank die derde wiel speel nie. Die argumente tussen die egpaar het begin toeneem, en in die herfs het sy om 'n egskeiding gevra, wat in Januarie 1927 afgehandel is. Die egpaar en die huwelik het ses jaar geduur. Teen daardie lente was Hemingway en Pfeiffer getroud.
Hemingway sou later sy huwelik met Richardson romantiseer in sy roman, 'N Roerende fees.
Bay of Pigs Release
Tussen 1979 en 1984 het die personeelhistorikus van die Central Intelligence Agency (CIA), Jack Pfeiffer, vyf volumes van die agentskap se amptelike geskiedenis van die Bay of Pigs -operasie voorberei. Die hoeksteen van hierdie versameling is 'n dokument van twee volumes van 400 plus bladsye wat bestaan ​​uit (Deel I) die verslag van die CIA-inspekteur-generaal (IG) oor die CIA se ongelukkige poging van April 1961 om nasionale beleid te implementeer deur die Fidel Castro-regime omver te werp. Kuba deur middel van 'n geheime paramilitêre operasie, andersins bekend as die Bay of Pigs, en (Volume II), 'n kommentaar op die IG -verslag geskryf deur die Directorate of Plans (DP), nou bekend as die Directorate of Operations (DO). Hierdie twee volumes is 'n seldsame samestelling van hoëvlak-regeringsevaluering van sy eie prestasie in 'n historiese en omstrede gebeurtenis. Die res van die versameling bestaan ​​uit verskillende dokumente, insluitend voltooide intelligensie, inligtingsessies van die National Security Council (NSC) en Spaanstalige dokumente. Die versameling staan ​​nou op 769 dokumente, hoewel meer in die toekoms moontlik bygevoeg kan word, aangesien bykomende dokumente aan die voortgesette hersieningsproses onderwerp word.
Die CIA -geskiedenis van die Bay of Pigs -operasie in 1961, was oorspronklik as hoogs geheim geklassifiseer, gebaseer op tientalle onderhoude met belangrike agente en amptenare en honderde CIA -dokumente.Die vier volumes bevat inligting wat nog nooit vrygestel is nie en behels (I) lugoperasies, Maart 1960-1961 (II) Deelname aan die uitvoering van buitelandse beleid (III) Evolusie van CIA se anti-Castro-beleid, 1959-Januarie 1961 en (IV) Die Taylor -komitee se ondersoek na die Baai van varke.
Die vyfde deel was 'n konsepvolume, CIA se interne ondersoek na die varkebaai, wat die CIA se hoofgeskiedskrywer destyds as onvoldoende verwerp het, en Pfeiffer opdrag gegee het om aansienlike wysigings aan te bring. Pfeiffer het hierdie hersienings nie voltooi voordat hy in 1984 afgetree het nie.
Anders as sy vier ander geskiedenisse, kon die vyfde konsepbundel nie in die huidige vorm gepubliseer word nie, volgens die oordeel van CIA -hoofgeskiedkundiges sowel as ander beoordelaars, vanweë ernstige tekortkominge in die geleerdheid, die politieke toon en die gebrek daaraan om aansienlik by te dra tot 'n begrip van die omstredenheid oor die Bay of Pigs -operasie - waarvan baie nou in open source geskiedenis en memoires bespreek is. Die hoofgeskiedskrywers van die CIA het bepaal dat die aanpak van hierdie tekortkominge baie meer moeite sou verg as wat die potensiële waarde van die konsepvolume sou regverdig. Gevolglik bly dit 'n onvoltooide en ongepubliseerde konsep.