“This Side of the Blue” werk m.i. juis so goed omdat sy kalm, ironies en afstandelik bly. Hy gaan egter verder en lê die blaam vir die komkommerslaaibenadering tot letterkunde skaamteloos voor die yskasdeur van skryfprogramme aan universiteite en die hele kwessie van “politiek korrekte” skryfwerk. (‘n Benadering wat ‘n mens onwillekeurig laat terugdink aan Danie Marais se essay nie te lank gelede nie …) “The ascent of creative writing programs means that few with critical ability have any incentive to rock the boat – awards and jobs may be held back in retaliation. Daardie nag droom ek van die footage wat ‘n mens in die museums sien: vrouens en kinders wat kennelik doodgeskiet is toe hulle op vlug geslaan het. ‘n Dooie baba in die arms van sy ewe dooie moeder, slapend, dog verewig in ‘n foto teen onreg. “Kunstenaars kan hulle kinderlikheid behou, hulle ontroering wat hulle gereed maak vir ontvoering uit hulle self”, skryf Cloete in Die ander een is ek (Pooka, 2013), ŉ boeiende prosawerk oor die digkuns, menswees en die kunste in die breë, waarvan etlike sleutelgedagtes in Karnaval en Lent tot poësie omgeskoei word. ŉ Ander treffende vers wat die kindertyd oproep, is die sintuiglike “Kaalgat” (127), waar ŉ bejaarde spreker sy krukke voor die ruit ophang, sy hande uitsteek na die “nat hemel” en onthou hoe hy as kind kaal uitgeloop het in die “nat sagte wind”.