Op reis met 'n spook - Versamelings
Op reis met 'n spook
Alana Seldon wil graag weer 'n vriendin sien.
Ek word alleen wakker. Maar die langdurige hitte van die vier mense wat in die ander stapelbed geslaap het, spook nog steeds die koshuiskamer; die ryp geur van gisteraand se rum, sweet en oggendasem hang in die lug. Die kant van my gesig hou vas aan die blink nuwe tatoeëring aan die binnekant van my linkerhand. Ek sien dit aan Matt.
Die stapelbed kraak as ek op my rug rol, en die swaarkry in my word wakker en skuif en gaan sit agter in my keel, die diepste deel van my hart, die warm donker ruimte tussen my maag en my ingewande. My slaapkamer het die sewe oggende - nou agt maande gelede - soos Matt, Stephanie en ek wakker geword sardined in my versakende dubbelbed. Ek het in Utila, Honduras, gewoon, en my twee goeie vriende moes 'n week lank van die Kanadese winter ontsnap.
Nou, in 'n hostel in Fidji, is die reuk dieselfde, maar die gevoel is anders - ek is alleen, eensaam en mis hom. Ek staan ​​op en gaan na die sitkamer en sit dan by die hoë tafel by die venster met 'n koffie en my skootrekenaar. 'N Skreeu en 'n plons skrik my. Ek kyk na buite en sien 'n seun in 'n Speedo dieselfde onwerklike ceruleaanblou as die voering van die swembad. Ek sien sy ma, toegedraai in 'n massaproduse sarong. Ek sien Matt.
Ek begrawe my staar in die swart van my koffie en sluk 'n seer mond vol. Dit skuur my tong en veg sy gang verby alles wat my keel versmoor, slaan dan my maag en draai na 'n warm, swaar rots, meer gekant dan die gewig waarmee ek wakker geword het. Die ouer broer van die seun het dieselfde profiel as Matt. Dieselfde skok donker hare tuimel oor sy wenkbroue. Dieselfde, hoekige, gesigagtige gesig kontrasteer dieselfde vlesige onderlip. Hy het dieselfde draadraam, maar nie een van Matt se tatoeëring nie.
Dit is nou genees. Ek is nie.
Ek en Matt en Steph het beplan om pasmaat te kry nadat ek teruggekeer het uit Honduras. In plaas daarvan het ek en Steph twee uur na die begrafnis van Matt, agt weke gelede, getatoeëer. Dit is nou genees. Ek is nie. Ek is ver van die huis af, en ver van die twee krukke - 'n ondersteunende minnaar en 'n harde dwelm - wat my gehelp het om te staan ​​toe die skielike selfmoord van Matt my harder getref het as wat ek ooit gedink het die dood kan.
Hy het oukei gelyk in Honduras - dieselfde liefhartige liefling wat ek sewe jaar gelede ontmoet het, speels en roekeloos en meestal onbelaste. Ons het die presiese volume Argentynse chardonnay ontdek wat ons moes drink om die bottel tussen ons in die lug te hou terwyl ons in die see ronddwaal, dan die res verdeel en in 'n duim water met 'n gesig na bo uitgesteek, terwyl die gety binnekom rondom ons en die son het ons vel geskroei.
Ek kan die voorkoms van sy gesig onthou terwyl ons kyk hoe 'n arendstraal in die vlak vlak vlak langs die beskuldigdebank voed terwyl ons ook ons ​​aandete eet. Matt wou 'n straal sien voordat hy weg is; iemand moes seker geluister het. Tevrede gly hy die res van sy vars kreef na die verdwaalde katjie wat na sy bord gaan.
Ek skuif my leë koffiekoppie opsy en bestudeer die tatoeëring. Steph en ek het gekies om 'n boodskap in 'n chardonnay-bottel te kry, 'n liefdesbrief wat nie gestuur is nie - rooi en blou soos bloed, goud soos die opkomende son die oggend, hy het my 'n bietjie langer as normaal gehou en totsiens gesê. Hy het gesê dat hy wil bly en soms kan ek nie anders as om te voel dat ek hom moes vra nie.
'Ekskuus, hier is wifi?' vra die ouer broer Frans.
Ek glimlag en sê ja; hy glimlag en sê dankie.
'Jy is welkom,' sê ek, maar ek bedoel, 'dankie.'
Dankie dat u my weer laat sien, Matt. Ek sien hom gereeld deur vreemdelinge se gesigte glimlag, hoewel ek steeds voel asof ek 'n bietjie oortreding begaan as ek terug glimlag. Nou sak die son in die Suid-Stille Oseaan, nie die Karibiese Eilande nie, en ek kyk hoe 'n Franse seun, nie 'n arendstraal, sy aandete eet nie. Ek is net so betower deur die seun as wat Matt by die straal was - ek wou Matt weer sien; iemand moet ook na my luister.
Ek dwaal deur die strand soos die dag en die see-toevlug, en fragmente van dinge wat eens onder die hoogwater weggesteek was - gebreekte skulpe en skerwe van chardonnay-bottels en 'n skerp klein splinter van hartseer - ontbloot hulself stil soos skemer oor die kuslyn. Hier lê 'n straal met 'n gat wat deur sy onderkant geskeur is, omhul in die branders. Dit moes sekerlik dood gewees het, aangesien die liggaam nog nie geëet is nie, en dit heen en weer pols in die sagte oplewing, vas tussen twee lande, dood en nie verdwyn nie. Nog nie.