Die Trekleier Louis Tregardt (paneel 3) het ’n paar interessante mense in sy trek gehad, waaronder Antjie Scheepers. Haar man is vroeg op die trekpad aan malaria dood, later ook drie van haar seuns en ’n dogtertjie, maar sy en vyf van haar kinders het die tog na Mosambiek oorleef. Sy moes as weduwee alleen die mas opkom en het nie nagelaat om haar stoute seuns gereeld met ’n agterossambok of stroppe deeglike loesings te gee nie! Nêrens in sy dagboek meld Tregardt dat Antjie ooit moedeloos was nie – in teenstelling met ’n ander vrou, Anna Botha, wat “niks anders gedoen het as om te huil nie”, skryf Tregardt. In Ladybrand staan ’n gedenkteken met die woorde: “Mag Antjie Scheepers ’n besieling vir die dogters van ons volk wees!”
Maar hulle het fyn naaldwerk en borduurwerk gedoen – van onderklere, kappies en mansklere tot trourokke. Gebruiksartikels is op naïewe wyse mooi met volkskunsmotiewe versier, soos ’n anker op ’n leertabaksakkie, ’n hartjie uitgekerf op die handvatsel van ’n houtbak, fyn blomversierings op ’n geslagsregister voor in die Statebybel.
Hulle moes altyd met net die minste tevrede wees. As garing opgeraak het, is gaatjies met ’n doring langs ’n skeurplek in ’n kledingstuk gesteek en dun repies boombas daardeur gewerk om die skeurplek te heg. Een Voortrekkervrou vertel hoe kosbaar naalde was: “As ’n naald geval het, moes almal kom help soek en die sand sif totdat ons dit gekry het. En ons het ’n naald opgewerk totdat net die ogie oorgebly het.”