Ons woon in AfrikaFoto: Geografiaq. Ek hoor nou die dag die soveelste keer weer hoe iemand sê hulle gaan die vakansie bietjie “Afrika” toe. Daarmee bedoel hulle Mosambiek, Zambië, Botswana . . . Suid-Afrika is nie “Afrika” nie. Nie in hulle oë nie (Namibië dikwels ook nie). ŉ Mens kry die idee dat Suid-Afrika, in baie Afrikaners se oë, eintlik effe los van Afrika is, ŉ tipe Europese tuisland. “Die strate is al weer pikswart vanoggend,” moes ek dikwels my pa, oupa of ooms hoor sê as hulle van die dorp af kom. Later het ek baie hieroor gewonder. Waarom is ons verbaas as ŉ dorp swart is in Afrika? Omtrent 99% van die mense van Afrika is swart. Sê die mense in Europa, “die dorp is darem maar baie wit vandag”? Besef ons dat ons in Afrika woon? Nou die dag hoor ek hoe ŉ ou vir sy plaaswerker sê: “As daar minder van julle was, het ek nou in ŉ paradys gelewe.” Kan ŉ mens werklik betekenisvol leef in ŉ kontinent as jy lief is vir haar grond, maar nie vir haar mense nie? Dit moet verskriklik wees om jou lewe lank in Suid-Afrika te woon as jy sy diversiteit van kulture as ’n bedreiging sien. Ek glo eenvoudig nie mense wat sê die teendeel is nie moontlik nie, want ek is self vir jare al deel van ŉ gemeenskap waar mense van verskillende kulture saam woon – Zoeloes, Xhosas, Afrikaners, bruin mense, Indiërs, Engelse, Sotho’s . . . Ons ervaar die diversiteit in ons gemeenskap as ŉ seën en nie ŉ vloek nie. Nou sien ek al my haatpos (of die kommentaar hieronder). Iemand vra: Beteken dit dan dat ek nie lief mag wees vir my volk en taal nie? Waarom voel mense dat hulle hul eie kultuur verraai wanneer daar gepraat word oor die feit dat ons ook vir mense van ander kultuurgroepe moet lief wees? Jy mag lief wees vir jou taal en jou mense, maar as jy in Afrika woon, kan dit baie help as jy ook lief raak vir die mense wat hier woon wat deel is van ander kulture – die ander 99%. ŉ Mens hoor deesdae weer hoe mense met trots begin opmerk dat hulle rassisties is. Wat hulle eintlik bedoel, is dat hulle hulle vereenselwig met wit rassisme, swart rassisme ontstel hulle steeds (of met swart rassisme, wit rassisme ontstel hulle steeds – na gelang van watter kleur die rassis is). Rassisme werk só: dis net lekker as jy aan die uitdeelkant is, wanneer jy aan die ontvangkant is, is dit “ongeregtigheid”. Ek sê nie ons moet rassiste haat nie (wees lief vir hulle, hulle kan doen met al die liefde wat hulle kan kry), maar ons moet rassisme haat – nie net wanneer dit teen jou groep gerig is in die vorm van regstellende aksie en plaasmoorde nie, maar oral. Die probleem is nie dat mense ontsteld is oor byvoorbeeld plaasmoorde en korrupsie nie (daar is fout met jou as dit jou nie ontstel nie), dit is wel ŉ probleem wanneer jy jou ontsteltenis nie op die betrokke misdadigers of politici projekteer nie, maar nou sommer op ŉ hele kultuurgroep in die land. Rassisme is ŉ ekstreme vorm van hoogmoed, en hoogmoed is altyd ŉ bose ding. Niks goeds kan uit die groeiende rassehaat in ons land kom nie. “Beteken dit nou dat ek vir ALMAL moet lief wees en omgee?!” vra ŉ kerktannie nou die dag vir my. “Net dié wat deur God gemaak is en vir wie Jesus gesterf het,” antwoord ek. ’n Mens woon altyd lekkerder op ’n plek as jy lief is en respek het vir die mense wat saam met jou woon. Lets face it, niemand gaan van kleur verander nie, ek en jy gaan van gesindheid moet verander. Afrika is oorweldigend swart, en dit sal altyd so wees – Suid-Afrika is ŉ bietjie meer bont. Geseënd is die vredemakers. Mag liefde wen.