"En toe dit aand geword het op daardie dag, het Hy vir hulle gesê: Laat ons oorvaar na die ander kant. En hulle het die skare verlaat en Hom, net soos Hy was, saamgeneem in die skuit; en daar was ook ander skuitjies by Hom. En ’n groot stormwind het opgekom, en die golwe het in die skuit geslaan, sodat dit al vol wou word. Maar Hy was agter op die skuit aan die slaap op die kussing. En hulle het Hom wakker gemaak en vir Hom gesê: Meester, gee U nie om dat ons vergaan nie? En Hy het opgestaan en die wind bestraf en vir die see gesê: Swyg, wees stil! En die wind het gaan lê, en daar het ’n groot stilte gekom. Toe sê Hy vir hulle: Waarom is julle so bang? Hoe het julle dan geen geloof nie? En ’n groot vrees het hulle oorweldig, en hulle het vir mekaar gesê: Wie is Hy tog, dat selfs die wind en die see Hom gehoorsaam is!” (Markus 4:35-41).
’n Les wat ons moet leer, is dat God altyd gewillig is en dat dit vir Hom moontlik is om die storms in ons lewens tot bedaring te bring. Ons moet egter bereid wees om Hom wakker te maak met ons uitroepe. Vriend van God, ons God was reeds van die begin af die Almagtige wat met Sy woorde see en land regeer. Psalm 65:8: sê “...wat die gebruis van die see stilmaak, die gebruis van hulle golwe en die rumoer van die volke.” Die grootste storm daardie aand was nie die See van Galilea se storm nie, maar die een in die hart van die dissipels. Hulle het hulle einde gevrees, maar met genade ’n oorwinning beleef.