Kerklike leierskap in 'n era waar die kerk nie meer belangrik is vir mense nie
Written by Frederick on February 20, 2011 . Posted in Gestuurdheid
In die gesprek met die terugkom, merk iemand op: Iemand het gese die kerk is belangrik nie! en skynbaar was niemand van ons werklik verras nie.
Nou is die vraag hoe bedien ons mense in 'n gemeenskap vir wie die kerk nie belangrik is nie, God is wel en 'n hele klomp ander sake in hulle lewens, maar nie die kerk nie. Die volgende Sondag sit ek in die erediens. Daar is 'n hele reeks afkondigings en reelings wat van die veronderstelling uitgaan dat mense wel in die kerk belangstel, of ten minste deur ons oortuig moet word dat die kerk belangrik behoort te wees. Daar is reelings oor 'n komende basaar, wyksbyeenkomste, geleenthede om betrokke te raak by gemeentelike uitreike. hoe gaan ons die mense met wie ons gister gepraat het oortuig om hierby betrokke te raak, wonder ek in die bank? Moet ons? Danie Mouton preek pragtig oor Saggeus, en hoe Jesus self uitgereik het na Saggeus en by hom gaan eet het, dit help my om te wonder oor as Jesus nou hier in die Grensgebied sou rondloop en mense sou bedien en 'n hele nuwe prenjie begin ontvou. 'n Gemeenskap van mense wat ophou om mense aan te moedig om aan te sluit by hulle gemeenskap, maar wat uitreik en aansluit by mense daar waar hulle is. die karwagte en enkel ma's in hulle bekommernisse oor hulle kinders, by werkloses wat hoop en droom van 'n vaste inkomste. Ons sluit soos Jesus by Saggeus-hulle aan: Ek moet vanaand by jou eet! en dan luister ons na hulle en nie hulle na ons nie en ons vra onsself af oor hoe God Drie-eenig oor hulle sou dink en met hulle in gemeenskap wees.
Jesus kom mos naief voor. In 'n tyd met groot sosiale probleme gaan eet Hy by 'n tollenaar, spandeer tyd met kinders, by 'n verworpe vrou by die put. So 'n ad hoc strategie kan tog nie 'n verskil maak nie, en tog is dit juis dit wat 'n beweging begin het wat die wereld onherroeplik sou verander. Daaruit het 'n gemeenskap ontstaan wat die verbeelding so sou aangryp dat dit die geskiedenis sou verander.
Ons kry in die evangelies heelwat voorbeelde van hoe Jesus met mense in gemeenskap getree het, en di t behoort ons verbeelding te prikkel oor hoe ons ins ons gemeenskappe met mense in gemeenskap kan tree. Ons uitdaging is dat daar 'n ander verbeelding is wat ons gedagtes en ons programeer en domineer- die kerk en gemeentes soos wat ons dit ken. Georganiseerde godsdiens met wyke, ampte, basaars, kampe, kursusse en uitreike. Ons organiseer dit en nooi dan mense uit om daarby in te val. Die probleem is al hoe minder mense stel belang om so ge-organiseer te word- as ons geloofsonderskeidnd daarna kyk is die Here nie daarin besig om ons agenda te verander nie- van ge-organiserde godsdiens na geestelike leieskap of dissipelskap. 'n Gemeenskap van volgelinge van Jesus, wat in die ontmoetings van elke dag, soms gaan stilstaan en se: Vanaand wil ek graag by jou eet, wat luister en hoor, wat deel word van die karwag se lewe en dien met die bronne en gawes wat hulle van die Here ontvang het sodat gebroke verhudings kan herstel en geregtigheid kan kom.
Aan die einde van die erediens is daar brood en wyn oor op die tafel, simbole van God se omgee vir verlore gebroke mense, nog voor die seen behoorlik uitgespreek is begin die diakens opruim- goed georganiseer soos ons hulle geleer het.
Sal ek (ons) ooit georganiseerde godsdiens- die in-be-heer wees, die mag van geordendheid, kan afsterf om die onlogiese van die omgee en liefde van die kruis op ons te neen?
Ek het die nawwek gemeenteleiers in die Grensgebied ontmoet wat begin sien het daar is 'n groot verskil tussen kerklike leierskap wat godsdien organieer en geestelike leierskap wat waag om buite die gemak van die kerk 'n wereld ontdek het met wie hulle graag in gemeenskap wil tree.
Hulle gee my hoop…
Written by Frederick on June 3, 2010 . Posted in Gestuurdheid
Wanneer mense wat mekaar vir jare ken mekaar tydens kerklike vergaderings as "u" aanspreek, kan jy ook kommissies en dik verslae iewers te wagte wees.In sulke omgewings is ek nooit verbaas om te sien dat kommissies vir die hoeveelste keer vir 'n kerklike geldelike verlies begroot nie.Of dat kerklike aksies eers "behoorlik" goedgekeur moet word deur mense wat nie self daarby betrokke is nie.
In sulke omstandighede wen teoretiese gesprekke oor geloof; nie die praktyk en waagmoed daarvan nie.Sodra ek in kerklike omgewings taal hoor wat te make het met "die pligte van 'n leraar" of "verslagdoening", kan ek my kop op 'n blok sit dat die plaaslike leraar in sulke omgewings as algemene geestelike praktisyn of geestelike skakelbeampte beskou word wat almal ter wille moet wees.
Daar werk leraars as betaalde amptenare van die kerkraad wat mense moet besoek, bedien en tevrede hou.G'n wonder nie dat ek ongelukkige, uitgebrande leraars in sulke omgewings raakloop.Tesame met taak-gedrewe kerkrade waar 'n paar individue meen hulle moet oor almal "toesig hou".
Ook het ek agtergekom dat daardie immergroen kerklike woord, "betrokkenheid", gedurig opgevolg word met uitdrukkings soos: "Ons mense is onbetrokke"; "Hier by ons is geen geestelike groei of diepte nie"; of "Hoe kry ons ooit ons lidmate betrokke?"
Maak nie saak hoeveel keer jy aan hulle verduidelik dat kerkwees nie oor die "drie goor g's" (getalle, geboue, geld) gaan nie, word alles steeds hieraan gemeet.
In sulke omgewings hoor jy gedurig van "doodsheid" omdat mense nie "getrou inskakel" by uitgediende programme wat kunsmatig met kerklike aarvoeding aan die lewe gehou word nie.
Ons kerklike taal verraai ons onbeholpenheid om doeltreffend deel te naam aan die alledaagse lewe as burgers van God se koninkryk.
Is dit dalk hoekom die kerknavorser George Barna bevind het hoe langer mense in die kerk "betrokke" is, hoe minder oefen hulle enige invloed in die samelewing uit?
Jesus gebruik nooit kerktaal nie. Woorde soos "uitreike" of "evangelisasie" is nie eens op sy lippe nie, want Hy is lankal reeds daar!
Jesus ken geen "ons/hulle"-wêreld nie. Sy koninkrykswêreld is nie dié van statiese monumente of godsdienstige instellings nie. Jesus se taal oor God se koninkryk speel af in die lewe van elke dag. Dit is ondermynend, sorgvry en bevrydend – vir benouende kerklikes, bedoel ek! Die invloed van Jesus se groepie koninkryks¬navolgers wat Sy taal napraat en -leef, is altyd op die grondgebied van ander koninkryke te bespeur.
Wanneer een liggie in die donker begin skyn, of as 'n bietjie suurdeeg in 'n bak meel beland, of as mosterdsaad tussen ander plante begin groei, dán eers sien jy die koninkryk van God in aksie. Die uitdaging is om weer die metafore van God se koninkryk aan te leer. Wanneer ons opnuut die koninkrykstaal van Jesus baasraak – wat te make het met spontane groei, daar wees, liefde en waagmoed binne God se ryk – gaan ons koppe, harte, lippe, vingers en voete dit begin glo en begin nadoen.
Stefan Joubert het hierdie uitstekende artikel gekryf vir Beeld en ons toestemming gegee om dit te plaas die oorspronklike artikel kan hier gelees word