Rescue III SP-3209 - Inligting
(SP-3209: t. 537; 1. 160'4 "; h .32'2"; dr. 16'8 "; s. 11 k; a. 1 3")
Die derde Rescue (SP-3209) is in 1899 deur Brown & Son Tottenville, N.Y. verkry van Merritt en Chapman Wrecking Co., Norfolk Va., 24 September 1918; en in opdrag van 25 September 1918.
Rcscue van hout het as 'n reddingsboot in die 5de vlootdistrik gedien gedurende haar kort loopbaan van 8 maande. Sy is uit diens gestel en verkoop aan haar voormalige eienaar in Norfolk, 15 Mei 1919.
'N Redder in Frankryk: Hiram Bingham IV
Die uittreksel uit Die Redders Die dokumentêre film begin in Junie 1940, toe die Duitsers Frankryk aanval en Parys vinnig verower. Frankryk is verdeel in 'n noordelike gebied, direk deur die Duitsers bestuur, en 'n suidelike gebied, wat nominaal onafhanklik gebly het. Die film -uittreksel fokus op die reddingspogings deur Hiram Bingham IV, 'n Amerikaanse diplomaat wat van 1940 tot 1941 in Marseille, Frankryk, gestasioneer was. die administrasie van visums, het die beleid van die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake getwis en honderde reis- en immigrasiepapiere uitgereik. Bingham en 'n netwerk van redders het tot 2500 Jode gehelp om Nazi -vervolging in Frankryk te ontsnap.
Hoe balanseer jy jou verantwoordelikheid teenoor gesag en jou eie morele beginsels?
Wat is die verantwoordelikhede van die Verenigde State en ander nasies tydens tye van volksmoord en massale geweld?
Hoeveel mag het individue, sonder die ondersteuning van instellings, om die verloop van die geskiedenis te verander?
Jode woon sedert die tyd van die Romeinse Ryk in Frankryk. Ondanks die feit dat hulle onderworpe was aan antisemitiese geweld, verdrywing en vervolging, het die Joodse gemeenskap lang periodes van relatiewe veiligheid en verdraagsaamheid geniet. Soms het dit floreer. In die pre-moderne tyd het hierdie gemeenskap ook die opkoms van verskeie figure opgedoen wat geweldig baie bygedra het tot die ontwikkeling van Judaïsme, veral Rabbi Shlomo Yitzchaki (1040–1105), algemeen bekend as Rashi, wat beskou word as een van die belangrikste Bybelse tolke tot vandag toe. Frankryk was die eerste Europese nasie wat sy Joodse bevolking emansipeer, wat tot laat in die agtiende eeu in Europa geleef het onder 'n verskeidenheid godsdienstige en ekonomiese beperkings. Maar emansipasie, wat tydens die Franse Revolusie aan die Jode gegee is, is aan individue toegestaan, maar nie aan die gemeenskap nie. Frankryk se moderne Judaïsme het dus 'n privaat aangeleentheid geword eerder as 'n godsdiens wat in die openbaar beoefen word. Sedert die negentiende eeu het Jode inderdaad hard gewerk aan die assimilasie van Franse gebruike, kleredrag en kultuur, terwyl hulle Judaïsme meestal tuis beoefen het.
In die negentiende-eeuse Europa word individuele Jode toenemend suksesvol in politiek, handel, bankwese, kunste en wetenskappe. Onder hulle was enkele van die bekendste kunstenaars en skrywers van hulle tyd, waaronder Amedeo Modigliani, Marcel Proust, Marc Chagall en Sarah Bernhardt. Boonop het verskeie Joodse gesinne teen die laat negentiende eeu 'n hoë aansien gekry - die Rothschilds in die bankwese en die Ephrussis in die handel - en het hulle besigheidsryke uitgebrei na baie Wes -Europese hoofstede. 1 Alhoewel hulle steeds 'n minderheid in welgestelde kringe was, sou hulle bekendheid die moontlikheid van volledige en produktiewe integrasie simboliseer. Vir antisemiete sou hulle egter 'n weerligstraal word vir wrede aanvalle op wat hulle valslik as die uitbuitende of parasitiese aard van Jode beskou het.
Frankryk se liberale benadering tot Judaïsme is getoets deur die Dreyfus-saak, waartydens groot dele van die bevolking diepgesetelde antisemitisme getoon het. Die Joodse kaptein Alfred Dreyfus is verkeerdelik beskuldig dat hy militêre dokumente deur sy bevelvoerders in die Franse weermag aan Duitsland verkoop het, en is tydens 'n vernederende openbare seremonie van sy militêre eer ontneem en in 1894 tronk toe gestuur. wat impliseer dat 'n ander beampte na vore kom, is Dreyfus weer probeer, maar die getuienis is vinnig deur 'n militêre hof weggegooi, en Dreyfus is weer skuldig bevind op hierdie en ander aanklagte.
Die verhoor het die Franse verdeel oor die kwessie van die Jode in Frankryk. 2 Die liberaalgesinde lede van die Franse samelewing het hulle as algemeen gelyke burgers aanvaar. Daar was trouens aansienlike steun vir Dreyfus van net so belangrike mense soos Émile Zola, Frankryk se gewildste skrywer, en Georges Clemenceau, wat premier van Frankryk sou wees tydens die Eerste Wêreldoorlog. Maar daar was ook antisemitiese strome in die Franse samelewing wat Jode uitgebeeld het as dislojaal en moreel minderwaardig. Vir baie Katolieke is Jode valslik verantwoordelik gehou vir die dood van Jesus, en in die gewilde pers is Dreyfus dikwels uitgebeeld as Judas, die dissipel wat Jesus verraai het. Die situasie het buite beheer geraak namate antisemitiese onluste in baie dorpe uitgebreek het, wat groot skade aan eiendom en terreur veroorsaak het. Maar ander in Frankryk het die standpunt ingeneem dat wet en orde moet heers en dat die verderflike invloed van antisemitiese elemente in die regs- en politieke stelsels, insluitend die binne die kerk en weermag, ondemokraties en onwelkom was. Eers later, te midde van nuwe onthullings oor 'n weermagbedekking en toenemende openbare druk, is die verhoor heropen. Uiteindelik het die hof Alfred Dreyfus in 1906 onskuldig bevind, en hy is vrygespreek van alle aanklagte. 3
Vir baie Jode en Franse mans en vroue was dit 'n keerpunt, 'n oomblik toe die demokratiese republiek die antisemitiese en die anti-liberale magte in sy midde verslaan het. 'N Wet wat godsdiens uit onderwys, kultuur en politiek verban het, is in 1905 aangeneem. Dit is onder meer bedoel om die regte van minderhede te beskerm.
In die vroeë dekades van die twintigste eeu is die Jode van Frankryk nie net goed verdra nie, maar in werklikheid diep geïntegreer - 'n deel van die gemeenskap het selfs tot Katolisisme bekeer - wat 'n baie sigbare bydrae gelewer het tot sy bloeiende kulturele en politieke lewe. Jode was nou in leidende posisies op die kulturele en openbare gebied. 'N Voorbeeld was die verkiesing van die sosialis Léon Blum, 'n Jood, as Frankryk se eerste Joodse premier in 1936.
Vir baie Europese Jode was Parys vooroorlog 'n simbool van vryheid, jeug en kreatiwiteit. 4 Na die Eerste Wêreldoorlog het 'n nuwe golf Joodse immigrante aangebreek: Jode wat vervolging in Pole vrygespring het en aangetrokke was deur Frankryk se na -oorlogse vraag na arbeid. Ook hulle was verlief op die land. 'N Weerspieëling van hierdie geslag se siening van die toestand van vryheid wat die Jode van Frankryk geniet, word vasgelê in 'n Jiddiese spreekwoord wat vertaal is as "die Jode is net so gelukkig soos God in Frankrijk." 5
Toe die Groot Depressie Europa tref na die ineenstorting van die aandelemark in 1929, het Frankryk 'n minder gasvrye plek geword vir Jode wat in 1932 vasgestel is, en Frankryk het die opkoms van die Bond van die Verregses (Ligues d'extrême droite), groepe regse organisasies wat 'n antisosialistiese, ultra-nasionalistiese en outoritêre ideologie gedeel het. Hierdie organisasies was ook anti-immigrant en xenofobies, dus toe die Tweede Wêreldoorlog begin, was antisemitisme reeds algemeen in Frankryk.
Soos die film -uittreksel toon, het die Duitsers Frankryk in Junie 1940 binnegeval en die regering het met min weerstand oorgegee. Frankryk is nou in twee gebiede verdeel. Die noordelike gebied is direk deur die Duitsers bestuur, met Parys as hoofstad. Die suidelike gebied bly nominaal onafhanklik onder leiding van Maréchal Philippe Pétain, en die stad Vichy (waarvoor hierdie regering vernoem is) was die administratiewe hoofstad.
Die Vichy -regering, wat in Junie 1940 georganiseer is, het 'n beleid van samewerking met Nazi -Duitsland aangeneem. Die Vichy -regering was nie net bereid om besetting te aanvaar nie, maar amptenare van die regering het deelgeneem aan die massa -arrestasies van Jode in die noordelike en suidelike gebiede van Frankryk. (Die hardnekkige Frans-Nazi-politici het buite die Vichy-regering gebly.) Soms het die vervolging van die Jode verder gegaan as wat die Duitsers geëis het. 6 Tussen Frankryk se groeiende antisemitisme en die bykomende teenwoordigheid van die Duitsers het Jode toenemende diskriminasie ondergaan en is hulle van basiese regte en beskerming ontneem. Geskiedkundiges wys daarop dat die Franse selfs probeer het om die Duitsers te oortref. Die Joodse statute (Statuts des juifs, wat in Oktober 1940 en Junie 1941 uitgevaardig is) is "louter geskep op inisiatief van die Franse regering en nie deur die Nazi's self nie". 7 Hierdie wette het die rol van Jode in die weermag en die regering sowel as op baie ander gebiede van die openbare lewe ernstig beperk. Hulle het ook die burgerskap van die meeste Jode herroep, en baie Joodse ondernemings is "gearriveer" (of gekonfiskeer). Boonop het die wette wat in 1941 uitgevaardig is, die beperkings op Joodse beroepe uitgebrei na byna elke ander gebied, insluitend handel, bankwese, reg en medisyne. In Junie 1942 is alle Jode uiteindelik heeltemal uitgesluit van die Franse samelewing toe 'n nuwe wet bepaal dat hulle almal 'n geel ster moet dra.
In die lente van 1941, onder Duitse bevele, het die Franse die Jode begin afrond en in oorgangskampe geplaas om hulle voor te berei vir deportasie na Auschwitz. (Hul optrede bereik 'n hoogtepunt die volgende jaar, in die berugte Vel 'd'Hiv Roundup van Julie 1942. 8) Vrees en wanhoop het nou wyd versprei onder die oorblywende Jode en die duisende vlugtelinge wat gebiede wat voorheen deur die Duitsers geneem is, ontsnap het.
Die eerste Joodse vlugtelinge het voor die oorlog uit Duitsland aangekom in reaksie op anti-Joodse beleid wat die Nazi's sedert 1933 uitgevoer het. Ander kom nadat Oostenryk in 1938 aan Duitsland geannekseer is (die Anschluss). Om die toestroming van vlugtelinge te bestuur, het Frankryk aanhoudingsentrums opgerig. Dit het later konsentrasiekampe en oorgangskampe geword waaruit die Duitse weermag Jode tydens die oorlog na Auschwitz gedeporteer het. Tot 75 000 van die bevolking van 300 000 Jode wat destyds in Frankryk gewoon het, is vermoor.
Toe die Duitsers Frankryk binnedring, het duisende vlugtelinge probeer om na die onbewoonde suidelike gebied te ontsnap. Hulle het gehoop dat die Vichy -regering hulle ongedeerd sou laat. Hulle hoop is gou gefrustreer deur massa -arrestasies, veroordelings en aanhouding van duisende, asook deur 'n streng emigrasiebeleid, wat baie min toegelaat het om Frankryk wettig te verlaat. 9 Van die tienduisende vlugtelinge in die suide het 'n paar duisend die suidelike hawestad Marseille bereik, waaruit hulle gehoop het om uit Europa te ontsnap. Gegewe die beperkende immigrasiebeleid van die demokrasieë soos Brittanje en die Verenigde State, en sonder burgerskap of immigrasiepapiere, was daar geen plek waarheen hulle kon gaan nie. Baie van hulle wend hulle tot die Amerikaanse konsulaat vir hulp.
Die Joodse vlugtelinge staar nou 'n nuwe struikelblok in die gesig wat hulle geskied wat historikus David S. Wyman 'papiermure' genoem het. 10 Die Amerikaanse staatsdepartement was bekend vir sy anti-immigrant en antisemitiese houding. 11 Deur die Amerikaners se vrees te benut dat die vlugtelinge uit Duitsland en Oostenryk Nazi -spioene was, het hulle burokratiese mure gebou om immigrante, ongewenste reisigers en vlugtelinge te keer om na die Verenigde State te kom.
Die belangrikste vir die uitvoering van hierdie beleide was Breckinridge Long, wat sedert 1940 as die assistent -minister van Buitelandse Sake gedien het en aan die hoof was van die afdeling vir spesiale oorlogsprobleme. Hy beskou Jode as "wetteloos, skelm, uitdagend, op baie maniere onaantasbaar". 12 In 'n memorandum van 26 Junie 1940 skryf Long die volgende:
Ons kan die aantal immigrante na die Verenigde State vertraag en effektief stop vir 'n tydelike tydperk van onbepaalde tyd. Ons kan dit doen deur ons konsuls eenvoudig aan te raai, om elke struikelblok in die weg te steek en om addisionele bewyse te vereis, en ons kan gebruik maak van verskillende administratiewe instrumente wat die toekenning van die visums uitstel en uitstel en uitstel. 13
Hy was nie alleen nie. Sedert 1924 het Amerika se houding teenoor immigrasie dramaties verander, en 'n proteksionistiese benadering, wat immigrasie tot die minimum wou beperk, het die oorhand gekry. Kwotas is gestel en baie nuwe struikelblokke is geplaas om immigrasie uit sekere "ongewenste" gebiede van Europa te stop. Hierdie kwotas is konsekwent nie nagekom nie omdat die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake en sy konsuls in die buiteland elke burokratiese maatreël gebruik het om die vloei van inkomende immigrante te vertraag. Soos die stigterslid van die David Wyman Institute for Holocaust Studies, Rafael Medoff, aangevoer het: "Die jaarlikse gekombineerde kwota vir Duitsland en Oostenryk was byvoorbeeld slegs 27 370 mense, en vir Pole net 6 522. Selfs die karige toewysings was byna altyd ondervul. " 14 Trouens, "die uitwerking van die immigrasiebeleid wat deur Long se departement bepaal is, was dat 90 persent van die kwotaplekke wat beskikbaar was vir immigrante uit lande onder Duitse en Italiaanse beheer, tydens Amerikaanse betrokkenheid by die oorlog nooit gevul is nie. As dit so was, sou 190 000 mense bykomend kon wees aan die gruweldade wat die Nazi's begaan het. " 15
Hiram "Harry" Bingham IV, die diplomaat
Dit is waar dat nie alle lede van die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake die eng standpunte van Long gedeel het nie. Hiram "Harry" Bingham IV was 'n voorbeeld. Hy kom uit 'n familie van rykdom en voorreg. 16 Net soos ander lede van die Protestantse elite in die Verenigde State, het die gesin die idee van Christelike rentmeesterskap gekweek en hulle lewens daaraan gewy om God se goedheid op aarde te versprei deur liefdadigheid en staatsdiens. 17
Bingham is opgelei aan die elite Groton School en gaan daarna na die Yale University en Harvard Law School. Nadat hy aan Harvard gegradueer het, het Bingham verkies om die familietradisie om by die buitelandse diens aan te sluit, voort te sit met 'n pos in die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake. Hy dien in Japan, Londen en Warskou tot 1937, toe hy op 34 -jarige ouderdom as visekonsul in Marseille aangestel is.
As konsul was hy verantwoordelik vir die administrasie van visums. Sy rol was om die steeds groeiende aantal versoeke vir reis- en immigrasievisums na die Verenigde State te bestuur. Bingham was spoedig vasgevang tussen die Verenigde State se verbiedende immigrasiebeleid en die vervolgingsbeleid van die Vichy -regering. In die lig van die immigrasiebeperkings van die Verenigde State, moes hy besluit wat hy met die honderde vlugtelinge moet doen - meestal Jode wat sonder hul eie skuld alles verloor het en nou die vooruitsig het om deur die Gestapo na hul dood gedeporteer te word . Terwyl ander Amerikaanse konsuls sterk standpunt ingeneem het en geweier het om reisdokumente toe te staan, het Bingham 'n heel ander standpunt ingeneem.
Bingham het die beleid van die staatsdepartement verontagsaam en reis- en immigrasievisums begin uitreik, vervangings vir verlore of gesteelde paspoorte en valse ID's aan mense wat deur die Nazi's gesoek is. Soos Peter Eisner opgemerk het, "Uit lêers van die staatsdepartement blyk dat Bingham daagliks tientalle visums uitgereik het, en dat baie ander elemente van sy werk - vlugtelinge beskut, reispapiere skryf, ontmoetings met ontsnappingsgroepe - nie altyd opgeteken is nie." 18
Benewens die vrystelling van reisdokumente, gebruik Bingham sy verbindings en hulpbronne om ander hulpmiddels te bied. Hy is gehelp deur die Amerikaanse redder Varian Fry, wat deur die Amerikaanse noodreddingskomitee gestuur is. Hy het Fry gehelp om gevangenes op te spoor, humanitêre hulp aan hulle te verleen en om hulle vry te laat of te ontsnap. Soos sir Martin Gilbert in die film aandui: 'Hy het verstaan ​​dat Fry help om lewens te red, en daarom ondersteun hy hom. Hy het byna 'n klandestiene mantel van Amerikaanse wettigheid verskaf. " Bingham werk ook saam met Frank Bohn van die American Federation of Labor, wat in Suid -Frankryk aangekom het met 'n missie om Europese arbeidsleiers te help om uit die Gestapo te ontsnap.
Die uitdagings wat Bingham sou ondervind, het in een geval baie duidelik aan die lig gekom: die redding van die Tsjeggies-Duitse Joodse romanskrywer Lion Feuchtwanger, wat skerp kritiek op Hitler en sy regime geskryf het. Feuchtwanger was miskien bo-aan die Nazi's se mees gesogte lys, en hy is deur die Franse gearresteer en na 'n konsentrasiekamp gestuur. Op inisiatief van Feuchtwanger se vrou, Marta, het Bingham (en later Fry) van Feuchtwanger se ligging in die interneringskamp Les Mill verneem en begin reël vir sy ontsnapping. Hulle het reëlings getref om Feuchtwanger te gaan haal en hom na Marseille gery, waar Bingham hom 'n paar weke lank gehuisves het. Hy het die Feuchtwangers in kontak gebring met die Sharps, 'n Amerikaanse egpaar van die Unitarian Service Committee, wat hulle langs 'n smokkelaarspad deur Vichy na Lissabon, Portugal, begelei en hulle uiteindelik na die Verenigde State gestuur het. 19
Feuchtwanger vertrek met valse papiere en reisdokumente in die middel van September 1940. Hierdie optrede deur die Amerikaanse reddingsnetwerk het nie ongesiens verbygegaan nie, en die regering reageer vinnig. Op 18 September het die minister van buitelandse sake, Cordell Hull, 'n telegram na die Amerikaanse konsulaat gestuur en gewaarsku dat die reddingspogings van Bingham, Fry en ander 'die wette van vriendelike nasies oortree'). Hull vervolg:
U moet dr. Bohn en mnr. Fry in kennis stel. . . dat hoewel die departement simpatiek is met die lot van ongelukkige vlugtelinge, en konsulêre beamptes gemagtig is om hul aansoek om visums onmiddellik en simpatiek te oorweeg, die regering nie die aktiwiteite kan herhaal soos berig deur dr. Bohn en mnr. Fry en ander persone, hoe goed hul motiewe ook al is, om aktiwiteite uit te voer wat die wette van lande waarmee die Verenigde State vriendskaplike betrekkinge onderhou, ontduik. 20
Tot 2500 mense sou uiteindelik baat by Bingham se optrede. Onder hulle was die Franse skilder Marc Chagall, die politieke wetenskaplike Hannah Arendt en die Nobelpryswenner Otto Meyerhof. Bingham was die gasheer van Heinrich Mann, broer van die beroemde romanskrywer Thomas Mann (in ballingskap tans weens sy huwelik met 'n Joodse vrou). Thomas Mann se seun, Thomas (Golo) Mann Jr., het ook met Bingham se hulp Frankryk ontsnap. Maar baie onbekende vlugtelinge is ook gered deur Bingham se optrede. Martin Gilbert sê:
Dit is nie bekend hoeveel baat gevind het by die pogings van Bingham en sy personeel en Fry en sy span nie, maar dit het beslis tienduisende getel. Hierdie kunstenaars kon die Verenigde State bereik en 'n bydrae lewer, wat hulle, indien dit nie vir Hitler was nie, tot Duitsland en Oostenryk sou gemaak het, ten bate van die lande.
Die risiko's daaraan verbonde was groot. Verskeie diplomate wat die vlugtelinge probeer help het, is deur die Franse of die Duitsers gearresteer (hoewel die arrestasies meestal in 1942 plaasgevind het nadat die Duitsers die suidelike deel van Frankryk beset het). Maar die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake kon Bingham se reddingspogings nie aanvaar nie. Daarom besluit Bingham se loopbaan in Frankryk. Hy is in die lente van 1941 na Lissabon, Portugal en kort daarna, in September, na Buenos Aires, Argentinië, oorgeplaas, waar hy nie meer die staatsdepartement kon trotseer deur Jode en ander vlugtelinge te help nie.
Tog, selfs nadat hy in Buenos Aires aangekom het, het Bingham die staatsdepartement gewaarsku dat Nazi -amptenare en beamptes uit Europa glip, sommige vertrek met gesteelde items en vind toevlug onder die gunstige diktatuur van die Juan Domingo Perón in Argentinië.
Na die oorlog het Bingham gevra om in 'n Amerikaanse Nazi-jagoperasie te dien, maar sy versoek is geweier. Hy het daarna bedank en die diens heeltemal verlaat en 'n beskeie lewe van ekonomiese ontbering met sy vrou en 11 kinders geleef. Bingham se dade was onbekend tot die jare na sy dood in 1988. Hy het postuum verskeie toekennings, eerbewyse en titels ontvang.
Versameling van Rambo -messe: waardes, geskiedenis en wenke
Randy Rousseau en 'n paar items uit sy uitgebreide Rambo-versameling, waaronder die Rambo 2 Mission Mes, Sylvester Stallone se First Blood-poncho wat op die skerm gebruik is en die hemp (op mannequin links) wat Stallone gedra het tydens die verfilming. Rousseau is heel waarskynlik die voorste versamelaar van kunsvoorwerpe uit die loopbaan van Stallone. Die meeste items het hy direk by Stallone bekom.
As dit kom by die versameling van Rambo -filmmesse en filmrekwisiete, neem Randy Rousseau agter niemand sitplek nie. Mnr. Rousseau, 'n persoonlike kennis van Sylvester Stallone, het 'n versameling van alle dinge wat Rambo anders as enige ander plek is.
Op die 35ste herdenking van Eerste bloed, Rambo en Rambo messe in die algemeen, was hy genadig genoeg om 'n spesiale toekenning te verleen BLADE® onderhoud oor sy versameling, Rambo -filmmeswaardes, min bekende feite oor Rambo -messe en nog baie meer.
BLAD: Wat is die waardes van die oorspronklike weergawes van elke Rambo -mes?
RANDY ROUSSEAU: Die oorspronklike Eerste bloed messe reeks nommer een tot ses is 'onbetaalbaar'. Hulle word op die skerm gebruik en is ikonies, word besit deur Stallone en is in sy persoonlike versameling.
Getalle sewe tot en met 13 is tussen $ 50.000 en $ 75.000 elk werd, en getalle 14 tot 100 is elk tussen $ 15.000 en $ 25.000 werd, afhangende van die getal.
Gee waardes vir elke mes in 'n uitstekende toestand.
Die eerste nommers uit die Rambo II: The Mission -mes wat na Stallone gestuur is, is ikonies en uit sy persoonlike versameling. Hulle word ook op die skerm gebruik en is 'onbetaalbaar'. Rambo: Eerste Bloed, Deel 2 was die film met die grootste wins in die reeks, wat uit die oogpunt van 'n filmstut-versamelaar die waarde toevoeg. Die res van die nommers tot 100 word aan versamelaars verkoop vir tussen $ 25,000 en $ 50,000 elk, afhangende van die reeksnommer.
Hoeveel van elke oorspronklike weergawe van elke pasgemaakte Rambo -mes is gemaak?
Volgens die boek van Jack Lucarelli, James B. Lile: The Arkansas Knifesmith, Knifemaker to the World, 13 is gemaak. Dit is korrek en pas by die korrekte weergawe wat Stallone in die film gebruik het, plus die model gemerk "1 van 1 RAVEN."
Die Jimmy Lile Raven 1 of 1 Mission -mes en die hoofband wat Stallone gedra het in die tweede Rambo -fliek. In die film verwyder Rambo 'n stuk van die rok van die vroulike karakter van Kos om die kopband te maak. (uit die Randy Rousseau -versameling)
Hoeveel van die oorspronklike Eerste bloed messe beskadig is tydens die maak van die film?
Net een is beskadig tydens die verfilming en die ander het dit oorleef. Vir meer inligting, sien die video hieronder. Die mes in die video verkoop vir $ 90,000.
Hoeveel is een van die eerste sewe Eerste bloed messe werd as dit in 'n uitstekende toestand is?
Doen al die oorspronklike Eerste bloed messe bestaan ​​nog, of weet jy?
Ja. Hulle is in private versamelings.
Is die Eerste bloed messe met die Jim Buff -aalwynskedes waardevoller en indien wel, hoeveel te meer?
Ja. Vyf duisend dollar meer elk.
Hoeveel is die ongenummerde Eerste bloed pasgemaakte messe in 'n uitstekende toestand?
Vyfduisend tot $ 7,000 elk.
Wat is een van die eerste 100 Rambo II: The Mission -messe wat in mintwaarde werd is?
$ 25,000 tot $ 50,000, afhangende van die reeksnommer.
Hoeveel is een van die 25 Mission -messe met swart lemme in 'n uitstekende toestand werd?
Oral van $ 7.500 tot $ 10.000.
Beste koop vir blaailesers:
Bekostigbare outomaties vanaf $ 29,99 smkw.com messlypers vanaf $ 2,99 smkw.com
Openbaarmaking: Hierdie skakels is aangeslote skakels. Caribou Media Group verdien 'n kommissie uit kwalifiserende aankope. Dankie!
Hoeveel is elk van die ongenummerde Mission -messe in 'n uitstekende toestand werd?
Drie duisend tot $ 5000 elk.
In hoeveel van die pasgemaakte Gil Hibben -messe is dit eintlik gebruik? Rambo III gemaak is, en hoeveel is elkeen in 'n uitstekende toestand werd?
Ses. Almal is 'onbetaalbaar', die skerm wat Stallone gebruik en besit, en is ikonies.
Die Gil Hibben Rambo III Raven 1 van 1 (bo) met die stut van Stallone, spesiaal gemaak vir vervaardiging, met 'n aluminium stutmes (onderkant) van Rambo III. (uit die Randy Rousseau -versameling)
U het iets genoem oor die twee reeksnommers van 19 Rambo -messe. Was dit die Liles, en indien wel, verduidelik asseblief waarom daar twee is.
Ja, die sendingmes. Die oorspronklike reeksnommer 19 het probleme ondervind en is na Jimmy teruggestuur. In plaas daarvan om dit dadelik te herstel, het hy nog 'n reeksnommer 19 gemaak en dit na die versamelaar gestuur. Jare later nadat Jimmy oorlede is, is die oorspronklike 19 herstel en verkoop. Die 19 is skaars, want dit is die enigste duplikaatgetal in al die Rambo -messe.
Wie het hulle en wat is hulle werd?
Ek besit een van hulle. Die tweede/vervangingsnommer 19 is die skaarsste van die stel van 100, want dit is die enigste duplikaat van die reeks. Dit is $ 50,000 werd. Die ander nommer 19 is 'n paar jaar terug op die internet verkoop vir $ 38,000.
Die mes wat Jim Bowie in die Sandbar Fight gebruik het, het in die 19de eeu talle emulators in Sheffield, Engeland en die VSA geïnspireer, en die Rambo -mes het dieselfde gedoen deur messemakers en mesondernemings wêreldwyd. Is die Rambo-mes die hedendaagse ekwivalent van Jim Bowie se mes wat gewildheid betref?
Ja, 100 persent, hoofsaaklik omdat dit as verwysing in die populêre kultuur gebruik word.
Die hondetikette wat Stallone in First Blood gedra het langs die Jimmy Lile First Blood 1 of 1 Raven. (uit die Randy Rousseau -versameling)
Is u Rambo -mes na u mening minder gewild as die Bowie -mes, of meer, en waarom?
Meer so. Die Rambo -mes het wêreldwye aantrekkingskrag. Niks sal ooit naby kom nie. Dit was 'n oomblik, soos weerlig in 'n bottel. Dit het so 'n indruk op die generasie gemaak en soveel mense geïnspireer om die rekwisiete te gaan vir films en/of die mesversamelende wêreld. Ek ken mense wat 'n ooreenkoms het met die missiemes wat op hul lyf getatoeëer is.
Dit het werklik 'n generasie geïnspireer wat ernstige belangstelling in die mesbedryf geplaas het. Nog nooit het ons 'n karakter op film op hierdie manier so 'n elegante mes gesien gebruik nie. En na al die jare kom niks op film naby die Rambo -messe wat in die vier flieks gesien word nie.
Wat het Jim Bowie se mes en die Rambo -mes gemeen?
Die impak daarvan op kultuur. Elkeen is bekend vir sy invloed op die mesbedryf en die publiek.
Hulle kom uit verskillende tye, maar het 'n generasie gedefinieer, soos Elvis en Michael Jackson hulle geslagte gedoen het.
Hoe het die Rambo -mes die maat- en fabrieksmesbedrywe verander?
Dit het groot belangstelling na die mesversamelaar se kant gebring en 'n hele reeks replika's vir die gewone waaier geskep. Ek is meegedeel dat die Rambo -films die mesbesigheid gered het, en omdat die flieks steeds groot kykers op die kabel en aflaaibare dienste kry, is die belangstelling nog steeds baie sterk.
Is daar probleme of verhale rakende die Rambo -messe waarvan u weet dat dit nog nooit aangespreek is nie of wat selde aangespreek word wat u dink moet aangespreek word?
Ja, die Rambo III "Rescue" mes wat op die skerm in die mynveld gebruik is. Dit is 'n pragtige weergawe wat regtig nie baie belangstelling kry nie, maar 'n baie goeie Rambo -mes is. Dit hou die gaping tussen die eerste twee films verband met die Rambo III -hoofweergawe vanuit 'n ontwerpoogpunt.
Ook het Jimmy Lile 'n 1 van 1 vir Stallone gemaak met sy kodenaam RAVEN op 'n Eerste bloed weergawe en 'n Rambo II Mission -weergawe. Uiters skaars, dit is die enigste 1 van 1 Lile Raven wat bestaan. In ooreenstemming met die Raven -tema, is Gil Hibben gevra om dieselfde te vervaardig vir die Rambo III mes. Dit is gemerk Raaf 1 van 1.
En weer vir die vierde film, die Rambo IV mes is gemaak en gemerk Raven 1 van 1, wat dit die enigste volledige 1-van-1-stel ter wêreld maak uit al vier films.
Rambo IV Gil Hibben-filmmes (links) met Stallone se pasgemaakte rubberstutmes (middel) en pasgemaakte aluminiumstutmes (regs)-laasgenoemde twee skerms wat in die vierde film gebruik is. (uit die Randy Rousseau -versameling)
Trans-chelating van bis (diisopropylfosfino) triptiseen (1) is gebruik as 'n platform vir die bou van 'n nuwe klas C (sp 3) -gemeteerde knypers komplekse via C-H-aktivering. Ons het platinum (II), ruthenium (II) en iridium (III) verbindings wat hierdie drietandligand bevat, gesintetiseer en volledig gekenmerk. In teenstelling met die bekende al-alifatiese C (sp 3) -gemetaleerde verbindings, vertoon die nuwe komplekse uitstekende termiese en konformasionele stabiliteit, selfs onder baie moeilike en nie-inert toestande, waarskynlik as gevolg van die gebrek aan labiele α- of β-waterstof. Boonop verteenwoordig die driedimensionele steen-gebaseerde steier 'n unieke strukturele motief vir die ontwerp van PC (sp 3) P-gebaseerde verbindings met onontginde steriese en elektroniese kenmerke.
Die Maple Grove Fire-Rescue Department bedien die gemeenskap met 'n betaalde diens sedert 1975. Die voorstel vir 'n brandweer in die stad is op 6 Mei 1974 deur die Citizen Long Distance Improvement Committee voor die raad gebring. Die komitee het aanbeveel dat die oprigting van 'n vrywillige brandweer die hoogste prioriteit geniet, tesame met die stad Osseo wat toerusting en personeel vir die nuwe stasie voorsien.
Die departement is eers saamgestel met 20 vrywillige brandbestryders en 'n betaalde hoof wat uit een stasie aan die suidekant van die stad werk. Die gebou van 4 800 vierkante meter bevat twee baaie (genoeg ruimte vir vier vragmotors), 'n vergaderlokaal, versendingskantoor, brandweerhoofkantoor, werkswinkel, slangtoring en stoorarea. Die departement het gedurende die eerste jaar op 123 oproepe gereageer. Destyds het die stad 'n bevolking van 10,039 gehad. Die Osseo -brandweer lewer steeds diens aan die noordelike deel van Maple Grove sowel as hul eie stad.
Met die vinnige groei van Maple Grove, het dit geblyk dat ekstra brandbeskerming nodig was, en in 1978 is die ou stadsgarage omskep in die tweede stasie. Met die toevoeging van hierdie stasie is brandversekeringstariewe vir huiseienaars verlaag. In 1986, met die afloop van 'n verbanduitgifte, is een stasie gesluit en twee nuwes gebou.
Vandag werk die departement uit vyf stasies met meer as 95 mans en vroue wat hul gemeenskap bedien. Hulle beslaan 'n oppervlakte van 36 vierkante myl met 'n bevolking van meer as 70,000.
'N Aantal individue het ook hul persoonlike invloed gebruik om Jode te red. In Boedapest, die hoofstad van die Duits-besette Hongarye, het die Sweedse diplomaat Raoul Wallenberg (wat ook 'n agent was van die Amerikaanse Oorlogsvlugtelinge-raad), die Switserse diplomaat Carl Lutz en die Italiaanse burger Giorgio Perlasca (wat hom as 'n Spaanse diplomaat voorgedoen het) tientalle duisende Jode in 1944 met die sertifisering dat hulle onder die "beskerming" van neutrale magte staan. Hierdie sertifikate onthef die draers van die meeste anti-Joodse maatreëls wat die Hongaarse regering bepaal het, insluitend deportasie na die Groter Duitse Ryk. Elkeen van hierdie redders het nou saamgewerk met lede van die Joodse gemeenskappe in Boedapest. Perlasca, wie se geloofsbriewe die kwesbaarste vir uitdaging was, het byvoorbeeld nou saamgewerk met Otto Komoly en die Szamosis - Laszlo en Eugenia - om beskermende papiere en skuiling vir talle Jode in Boedapest te bekom.
Die Soetense Duitse nyweraar Oskar Schindler het 'n emaljefabriek buite die Krakow-getto in Duits-besette Pole oorgeneem. Hy het later meer as duisend Joodse werkers daar beskerm teen die deportasie na Auschwitz.
Die deportasie van meer as 11 000 Jode uit die Bulgaarse besette Thracië, Masedonië en Pirot in Maart 1943 na die Treblinka deur die Bulgaarse militêre en polisie-owerhede het belangrike politieke, intellektuele en godsdienstige persone in Bulgarye geskok en beskaam tot 'n openlike protes teen enige deportasies van Bulgarye behoorlik. The protest action, which included members of the government's own ruling party, induced the Bulgarian King, Boris III, to reverse the decision of his government to comply with the German request to deport the Jews of Bulgaria. As a result of Boris' decision, the Bulgarian authorities did not deport any Jews from Bulgaria proper.