My verhaal, “’n Kis vir Boel”, handel oor ’n hond wat ’n jong seun doodbyt. Wanneer dit duidelik word dat die hond aan ’n swart man behoort wat sedert die gebeure vermis is, raak die hele gemeenskap betrokke en is die hond se lewe op die spel.
Ná die aanvanklike keuring het jy die geleentheid gehad om die kortverhaal persgereed te kry met die hulp van raad en keurverslae. Hoe het jy hierdie proses ervaar?
Wat is die beste skryfraad waarvan jy al ooit gehoor of gelees het en wat jy probeer om self toe te pas?
Lees. Dit is moontlik ook die grootste hindernis om te oorkom, want ’n mens is geneig om fiksie vir ontspanning te lees. Selfs wanneer ek ontledend lees, raak ek ná ’n hoofstuk of twee meegesleur deur die verhaal (as dit ’n goeie een is) en vergeet ek om op te let na die nuanses. Ongeag daarvan dink ek dat dít wat jy lees in jou onderbewussyn saamgesleep word en ’n uitwerking op jou skryfwerk het, selfs al is dit net deur taalgebruik. Ek het aanvanklik gedink ’n mens moenie so baie lees nie, want dan begin jy soos ander skryf. Ek het intussen my opinie verander.
Die ander skryfraad is die ou een “skrywers skryf”. Baie suksesvolle skrywers sê hulle kan bloot elke ses maande ’n boek op die rakke sit omdat hulle elke dag skryf. Om elke dag te skryf, klink maklik genoeg, maar dit is nie. Dit verg toewyding en dissipline. Ek raak al beter in hierdie opsig, maar dit is ’n roetine wat ’n mens moeilik aanleer, veral omdat die lewe geneig is om tussenbeide te tree.
Ek weet nie of mens regtig in hierdie verband planne kan maak nie. Ek skryf dít wat my hart my forseer om te skryf en hoop dan maar agterna dat daar ’n ontvangslokaal daarvoor sal wees. Ek hoop om as skrywer te ontwikkel en dat mense byval sal vind by my skryfwerk, maar net die tyd sal leer of daar wel ’n skrywersloopbaan op my horison is.
As jy nog nie ´n kans gehad het om die bundel in die hande te kry nie, gaan gerus na Amazon vir die Kindle weergawe, of na Kalahari vir die “paperback”.