'n Veldslag het begin deurdat twee partye teenoor mekaar stelling inneem. Die aanvoerder moedig sy manskappe aan en daarna hy vyand beledig. Hierna gooi hy 'n spies "Die Wapen van Odin", oor die koppe van die vyand met die kreet: "Odin, vat hulle"! Die krygers gooi hierna die meeste van hulle kleding af en gaan dan oor (soms naak) tot die aanval.
Die rol van die Germaanse aanvoerders was ook anders as by die Romeine. Die Germaanse aanvoerders het hulle manskappe aangemoedig deur ‘n leidende voorbeeld te stel. Die aanvoerders het die hardste geveg en vóór in die linie. Elke Germaanse leier was ook byna permanent (ook in vredestyd) beskerm en opgepas deur 'n groepie manne wat bekend gestaan het as die komitatus (http://nl.wikipedia.org/wiki/Comitatus_(groep)) (verwant aan komitee). Lede van die komitatus was besonder getrou aan die leier. Hulle het die kern gevorm van die strydmag. Tydens die aanval het hulle alles in die stryd gewerp om te voorkom dat hulle leier ooit val. Dit was as 'n skande en 'n groot vernedering beskou om die stryd te oorleef, terwyl die leier gesterf het. Sommige krygers (veral lede van die komitatus en hund) het na 'n verlore stryd selfmoord gepleeg deur hulself op te hang. Onwillige krygers is nie deur die leier gestraf nie. Dit was die taak van die priesters.
Waar die Romeine hulle gestorwe soldate (soms) op die slagveld agter gelaat het, het die Germane dit nooit gedoen nie. Alle gestorwe Germaanse krygers is deur hulle geliefdes weggehaal. In hierdie eerste eeue na die begin van ons jaartelling, maak die Germane gebruik van 'n interessante afweertegniek. Hulle het soms ossewaens gebruik as skans deur dit in 'n sirkel te trek en aan mekaar vas te bind. Dit het bekend gestaan as 'n 'wagenburcht' - 'n laer.
Op die party wat 'n stryd verloor het, het daar ook 'n swaar lot gewag. Die vlugtende party is agterna gesit en baie van hierdie gevangenes is aan die Gode geoffer. Die wat nie geoffer was nie, was as slawe saamgeneem huis toe. Die wapens van die verloorders is nie buitgemaak nie. Dit is vernietig en aan die Gode geoffer deur dit in veenmoerasse te stort.
By 'n huwelik moes die man aan die familie van die vrou 'n bruidskat gee. Dit was hoofsaaklik beeste plus 'n perd, 'n skild en 'n swaard. Die bruid gee dan op haar beurt 'n swaard of 'n ander wapen aan die bruidegom. Daar is ook ondersoekers wat beweer dat by die Noordgermane die bruidskat hoofsaaklik om geskenke gegaan het wat die bruid aan die bruidegom sou skenk.
Die Germane het baie kinders gehad. Geboorte beperking of die poging daartoe was as 'n skande beskou. Elke kind is enkele dae na die geboorte tydens 'n seremonie met water besprinkel. Dit is moontlik dat die kind tydens hierdie 'doopseremonie' sy/haar naam ontvang het. Misvormde en gebreklike kinders moes deur die vader om die lewe gebring word, so spoedig moontlik na die geboorte. Dit was gedoen deur so 'n kind buite (in die koue) aan sy/haar lot oor te laat.
Die huise van die Germane was baie eenvoudig. Tacitus skryf dat die Germane nie aandag geskenk het aan 'n mooi boustyl nie. Die huis moes funksioneel wees. Die huise was in die vorm van 'n heuwelagtige struktuur en het as 'n hol, heul, heuwel, hel, hil of hal bekend gestaan. Huise van hout, steen of klip was 'n latere ontwikkeling. Verder het die huise nie teenmekaar gestaan nie in teenstelling tot die Romeinse huise wat juis teenmekaar gebou was. Tacitus skryf dit toe aan die onafhanklikheidsdrang van die Germane.
Ons Germaanse voorouers het aanvanklik nie wyn geken nie. Hulle het later wyn ingevoer van die Romeine en ook die Kelte. Die Germane was bierbrouers en bierdrinkers. Soms het hulle ook te veel bier gedrink. Tacitus skryf dat die Germane dronkenskap nie as 'n skande beskou het nie. Ook het die Germane graag gedobbel. Maar 'n dobbelspel was alleen gespeel as die deelnemers baie nugter was. 'n Dobbelspel was vir die Germane 'n baie ernstige aangeleentheid. Dit was as 'n skande beskou om vroeg uit 'n dobbelspel te stap. Baie mense het in hierdie dobbelspelle al hulle besittings verloor. Sommiges was selfs as slawe verkoop om dobbelskuld te kon betaal. Dit was nie as 'n skande beskou om as 'n slaaf verkoop te word nie, maar wel om uit 'n ongunstige dobbelspel te probeer sluip.
http://www.wendag.com/forum/attachment.php?attachmentid=350 Vir die Germaan was sy wapens van baie groot belang. Hy het nêrens heen gegaan sonder sy wapens nie. Ook waar 'n ooreenkoms beklink was tussen twee partye, het die gebruik van wapens deel uitgemaak van die seremoniële afsluiting van die ooreenkoms. 'n Goeie swaard was baie waardevol. Met 'n goeie skede daarby was dit sewe koeie werd. 'n Skild en 'n lans daarenteen was tesame maar twee koeie werd. Wat egter ook baie belangrik was vir die Germane was die grootte van die veestapel. Hoe groter, hoe ryker. Die kleinvee was maar van 'n kleinerige soort. Dan het die grootvee ook nie die edele voorkoms en pragtige horings gehad van die Romeinse grootvee nie, aldus Tacitus.
Tacitus skryf oor die Germaanse konings, dat hulle nie absolute mag gehad het nie. Hulle is deur die volk verkies en kon maklik weer hulle posisies verloor. Die konings het wel uit die Germaanse adel gekom. In die Ding (volksvergadering) kon burgers hulle mening lug. 'n Voorstel wat nie aanklank gevind het nie is met 'n gemor deur die volk afgewys. Wanneer daar 'n voorstel gemaak was wat 'n breë steun geniet het, het die Germane hulle spiese teen mekaar gekletter. Die ou Germane het dus 'n verregaand en uitgebreide demokrasie geken. Die volksvergadering is gelei deur die koning, maar die dissipline was gehandhaaf deur priesters. Die Germane was egter nie bang vir hulle konings nie en skryf Tacitus dat die burgers soms maar traag gereageer het op koninklike 'opdragte'.
Dit blyk uit die beskrywing van Tacitus dat die Germane baie onrustige mense was. As daar 'n lange tyd vrede was, gaan soek die jongmanne die stryd op. Hulle doen dit uit verveeldheid. Hulle sluit dan aan by stamme waar wel 'n stryd gevoer was. In hierdie gevaarlike omstandighede was dit makliker om beroemd te word en bewondering af te dwing vir onverskrokke dapperheid. Tacitus skryf dat die Romeine baie versigtig was vir die Germane en dat hulle 'n baie groot respek gehad vir die Germaanse deeglikheid en hulle onweerstaanbare dapperheid. Baie Romeine het botweg geweier om teen die Germane te veg. Tacitus skryf dat baie Romeine 'oorwinningsfeeste' gevier het deur bloot 'n fees te vier in plaas van die swaard op te neem. Alleen die wilde en vurige blikke van die Germane was vir die Romeine al 'n verskrikking. Die gemiddelde Germaanse kryger was in die tyd ook 'n kop langer as die gemiddelde Romeinse soldaat.
Met die koms van die Christendom na Europa, sou die rol van die Germaanse vrou in die maatskappy, 'n metamorfose ondergaan. Voor die koms van die Christendom was die vrou (net soos die man) 'n eersterangse burger. Sy het hoë aansien in die gemeenskap geniet. Geen Germaanse leër het dit ooit gewaag om 'n stryd te begin, sonder om eers die vroue te raadpleeg nie.
Baie Germaanse vroue het om haar middel 'n klein swastika of sonwiel gedra. Dit het simbool gestaan vir oneindigheid en die ewige lig. Haar armbande was in die vorm van 'n slang (of akkedis) wat vrugbaarheid en wysheid vergestalt het. Ook het sy sleutels aan 'n gordel om haar middellyf gedra. Dit was simboliese sleutels wat haar outoriteit bevestig het en haar toegang verleen het tot die bonatuurlike wêreld. Vergelyk ook die sleutels van die koninkryk van die hemel (Mat 16:19); die sleutels van die dood in Openb 1:18 en ook die simboliese sleutels wat die katolieke priesters dra.
Daarbenewens was sy 'n outoriteit op die gebied van die geneeskunde. Dit was 'n terrein waar geen man hom mee bemoei het nie. Sy het medisyne aangemaak. Sy het gesorg vir die siekes en die gewondes. Sy was die heler en die dokter. Verder het sy kinders voortgebring en as sodanig is sy gesien as die skepper van menslike lewe. Sy het in die lig gestaan van die Moedergodinne (http://nl.wikipedia.org/wiki/Moedergodin). In die Germaanse religie was die Godinne en Gode ewe heilig. Man en vrou was gelyk. Die eerste twee mense was tegelykertyd geskape uit hout. Ask en Embla (http://en.wikipedia.org/wiki/Ask_and_Embla) (twee selfstandige bome).
Ook by die ou Germaanse godsdiensbeoefening het sy 'n leidende rol gespeel. Daar was baie meer priesteresse as priesters in die Germaanse gemeenskap. Bowendien, skryf Tacitus, het die manlike Germaanse priesters hulle soos vroue geklee.
By die bestudering van die Germaanse mitologie blyk dit duidelik dat vroue 'n belangrike skakel gevorm het tussen die mens en die Goderyk. Die Drie Norne (vergelykbaar met die Griekse Fate) bepaal immers die lot van elke mens. Die kryger wat op die slagveld sterf word deur die Walkure na die Walhalla begelei. Mense wat 'n strooidood (beddood) sterf, word onder beskerming geneem van die Godin Hel. Daarbenewens speel die Hekse, Wicca's, Seidkona's, Volva's, Elwe, Disas, Matrone en Gefjons 'n belangrike rol as intermedium tussen die aardse lewe en die Hiernamaals.
Ondersoekers wys daarop dat talle Germaanse- en Keltiese vroue aanvanklik (na hul kerstening) ook Christelike priesters was. Dit was 'n taak wat hulle volvoer het voordat hulle gekersten was. Maar vroulike Christelike priesters was 'n doring in die oog van Rome. Hierdie vroue moes die veld ruim en die Christelike priesteramp verlaat. Die priesterlike amp was nou die uitsluitlike domein van die man.
Die nuwe godsdiens het die vrou beskou as oorsaak van alle sondes in die wêreld. Eva is deur 'n 'pratende' slang verlei waarna sy die onskuldige Adam verlei het. Sonder die vrou, sou die man nóóit gesondig het nie. Sy veroorsaak 'n sondeval (http://nl.wikipedia.org/wiki/Zondeval).
Na die sondeval het die sonde nie opgehou nie. Met haar skoonheid sou sy elke man tot sondige gedagtes verlei. Beeldskone vroue het tydens die Middeleeue 'n groot risiko geloop. As sy te mooi was, beteken dit dat sy moontlik 'n verleidelike heks was, wat op die brandstapel hoort. En as sy te bekwaam of intelligent was, het sy dieselfde risiko geloop.
Daar was selfs vroeër in kerklike kringe geglo dat 'n vrou nie 'n siel het nie. Sy is geskape uit Adam. Sy was beskou as deel van Adam: sonder identiteit. Sy kom uit die man (by die Germane kom die man uit die vrou) en was nie eerste geskape nie, maar tweede. Om die rede moet sy onderdanig wees aan die man. Omdat die vrou skuldig was aan die sondeval moet die man oor haar heers, volgens Gen 3:16.
By die bestudering van die Bybel (en die Koran), blyk dat die Midde-Oosterse vrou 'n besonder onderdanige posisie beklee het ten opsigte van die man. Sy spreek haar man aan as ''heer'', sy is onrein wanneer sy menstrueer of geboorte geskenk het. Verder word sy beskou as haar man se eiendom. Die Bybelse vrou is 'n stil figuur op die agtergrond. By die bestudering van die Germaanse Edda's (http://nl.wikipedia.org/wiki/Edda) is dit baie duidelik dat die vrou op geyke voet met die man verkeer. In die Edda's is sy prominent op die voorgrond aanwesig.
Keltiese en Germaanse vroue kon die hoogste posisies in die maatskappy bereik sonder wetlike belemmering. Hulle kon maklik van hul mans skei as hulle dit sou verkies. By 'n egskeiding het die vrou haar eie besittinges behou asook alle geskenke wat sy by haar man ontvang het. Germaanse- en Keltiese vroue kon grond besit en het erfreg gehad. Romeinse- en Griekse vroue daarenteen, het hierdie regte nie gehad nie. Romeinse- en Griekse vroue het die status gehad van slavinne en is beskou as 'n besitting. Met die koms van die Christendom na Noord en Wes-Europa vind 'n oordrag plaas van die Romeins-Griekse kultuur na die Germaans-Keltiese kultuur. Die maklike egskeidings onder Germaanse- en Keltiese egpare is 'n halt toegeroep by die invoering van die Christendom.
By die bestudering van die Keltiese en Germaanse mitologië val dit op dat die vrou nie alleen 'n belangrike rol gespeel het in die maatskappy nie, maar selfs 'n verhoogde status gehad het. Sy was 'n simbool van die Moedergodin. Sy het simbool gestaan vir kennis, wysheid en geregtigheid. Die huidige simbool vir geregtigheid in talle Westerse lande is 'n weegskaal of die afbeelding van 'n vrou.
In Europa sou die kersteningsgolf die laaste oor Noord-Europa gespoel het. Die Heidendom het daar die langste stand kon hou. Om hierdie rede het die Noord-Europese maatskappy nooit werklik 'n patriargale maatskappy geword nie. Selfs vandag nog word die Skandinawiese lande as 'vroulike' lande bestempel teenoor die Midde-Oorsterse 'manlike' lande.
Búri uit die ys, terwyl Ymer van haar melk drink.Die Noord-Germaanse skeppingsverhaal verskil van die Suid-Germaanse ekwivalent. Die Noord-Germaanse skeppingsverhaal vertel van ‘n oerruimte (’n groot leegte) wat deur ’n groot kloof (of ’n gapende afgrond bekend as Ginnugagap) in twee verdeel was deur 'n warm vurige wêrelddeel teenoor 'n ysige wêrelddeel. Die Vurige deel was Muspel genoem en sy toegangspoort was bewaak deur Sutur (waar ons die woord swart van ken) met sy vlammende swaard. Die ysige wêrelddeel was Nifel genoem. Van Nifel ken ons ook die Afrikaanse woord newel). In Nifel was ’n bron en uit hierdie bron het twaalf strome gevloei wat gesamentlik bekend gestaan het as Elivágar (http://en.wikipedia.org/wiki/%C3%89liv%C3%A1gar). Alles in Nifel was koud en donker. Alles in die buurt van Muspel was warm en verlig. Hierdie oerruimte het Ginnungagap geheet en hier het die eerste lewende wese ontstaan, naamlik Ymer (’n Reus) uit die ryp. Ymer was dus ’n Rypreus. Hy het ontstaan uit smeltende ryp en uit die druppels is sy beeld gevorm. Ymer, die eerste lewe in ’n chaotiese wêrled, was beskou as ’n bose figuur. Tydens ’n diepe slaap het hy baie gesweet en uit die sweet het manlike en vroulike figuur ontstaan. Uit hulle nageslag sou die Rypreuse ontstaan.
Uit die druppels van die smeltende ryp sou ook nog ’n figuur ontstaan, naamlik die Oerkoei Audhumla. Uit haar spene sou 4 melkriviere ontstaan het wat as voeding sou dien vir Ymer.1
Odin, Vili en Vé het later vir Ymer gedood en alle ander Rypreuse in sy bloed laat verdrink (behalwe vir Bergelmir en sy vrou). Die drie broers het die liggaam van Ymer hierna in die Ginnungagap gestort. Uit hierdie liggaam van Ymer het die skepping gegroei. Die vleis van Ymer het die grond gevorm, sy gebeente die berge, sy tande en kakebeen die rotse en kranse, sy bloed het die riviere, mere en seë gevorm. Uit sy skedel sou die hemel gevorm word en vonke sou die son, maan en sterre vorm. Die woord Ginnungagap is ’n samestelling waarvan die eerste gedeelte waarskynlik afkomstig is van die Germaanse woordstam *gin- en wat ons vandag herken in woorde soos geen (niks of leegte) en ook begin (ontstaan van die skepping). In die tweede gedeelte van die samestelling herken ons die worde gaap, gaping en ginnegaap.
Volgens Tacitus het die Suid-Germane ’n ander skeppingsverhaal geken. Die God Tuisto sou ’n seun gehad het met die naam Mannus. Mannus het weer drie seuns gehad met die name Ingo, Isto en Irmino. Uit hierdie drie seuns sou die Hoof-Germaanse stamme ontwikkel het, naamklik aan die kus die Ingwaeonen, in die middel die Herminonen en in die Ooste die Istwaeonen.
Die Skepping in die Germaanse religie ken ook ’n einde bekend as Ragnarök. Wanneer die Eindtyd nader kom sal daar eers ’n verwoestende oorlog kom wat drie jaar sal duur. Broer sal teen broer veg en baie bloed sal vloei. Hierdie oorlog word gevolg deur ’n ‘magtige winter’ (Ondnoors fimbulvetr). Dit sal vir drie jaar baie koud wees en die son sal nouliks te sien wees. In die drie jaar sal daar geen somer wees nie. Hierna sal die Son en die Maan deur wolwe verslind word. Die sterre aan die hemel sal verdwyn en die aarde sal sidder en beef.
Hierna sal die Vuurreuse, onder leiding van Surt (Swart) en sy vrou Sinmore, die Wêreldboom, Yggrasil, in vlamme sal laat opgaan. Eintlik het die eindtyd al begin met die moord op die geliefde God Balder, maar die Groot Stryd moet egter nog plaasvind. Tydens hierdie eindstryd sal twee hooffigure teen mekaar optrek op 'n slagveld met die naam Vigrid. Hierdie twee figure is die Oppergermaanse God Odin teenoor die God (soms Reus) Loki. Odin sal gesteun word deur die Gode en die Einheri’s (gestorwe Germaanse krygers) wat al duisende jare oefen vir hierdie oorlog. Loki sal gesteun word deur die Reuse, Fenrir, die Midgarslang en ander bose mitiese wesens.
Surt en sy Vuurreuse sal met vuur teen die Gode optrek en die aarde verskroei. Dit is ’n kosmiese oorlog met ’n vernietigende einde. Dit is die einde van die Ou Wereld. Uit die as van die ou skepping ontstaan 'n Nuwe Wereld. Die Bose Magte onder leiding van Loki word verslaan. In die nuwe skepping is daar geen Reuse of Bose Magte nie. Slegs enkele Gode oorleef die Ragnarok, naamlik Vidar en Vali (seuns van Odin), Modi en Magni (seuns van Thor). Twee Gode keer terug uit die doderyk en hulle is Balder en Höder. Slegs een man en een vrou sal die Raganrok oorleef en hulle is Líf (leef) en Lífthrasir (strewe na lewe). Hulle is die stamouers van die nuwe mensgeslag in die Nuwe Wereld.
Die belangrikste kenmerk van hierdie fees is dat 'n boom geplant was en om die boom was daar gesing en gedans, maar soms was 'n versierde paal of boomstam (of 'n groot tak) gebruik in plaas van 'n boom. Hierdie fees was 'n ware volksfees wat gepaard gegaan het met optogte en spelletjies. Ook is Meivure aangesteek. Omdat hierdie fees 'n baie ou herkoms het, het die wyse waarop daar fees gevier was, baie verskil van streek tot streek. Tot in die Middeleeue was hierdie tradisie nog springlewendig en was dit in byna alle dorpe en stede gevier. Vroeër was daar verenigings wat hulself Meigilde genoem het en onder die gesag gestaan het van 'n Meigraaf wat verantwoordelik was vir die feesreëlings. Lede van hierdie vereniging het in 'n bos 'n boom uitgesoek en dit uitgegrawe of gekap. In die Lae Lande was die Es, Den of Spar gewild as Meiboom, maar in ander gebiede was ook weer voorkeur gegee aan ander boomsoorte. Hierdie boom is op 'n versierde Meiwa gelaai. Met die terugkeer na die dorp was daar 'n stoet gevorm en voor in die stoet het lede van die Meigilde op Meifluitjies geblaas. Die doel van die fluitjieblasery was om die bose geeste wat tydens die fees besonder aktief was te verjaag. In die middel van die dorp is die Meiboom gestroop van die meeste van die takke en op die dorpsplein geplant of in 'n woonwyk. Soms was die boom direk voor 'n kerk geplant. Dit kom uit 'n ou gebruik om die boom juis voor 'n tempel te plant. Alleen bo in die boom was 'n paar takke agtergelaat. Hierdie Meiboom was dan versier met vlaggies, kranse, strikke, krone, glinstende materiale en linte. Om die boom het 'n fees ontstaan. Meisies het in 'n kring om die boom gedans. Aan die top van die boom is linte vasgemaak. Die eindpunte van die linte het die meisies vasgehou tydens die dans. Die dames was almal 'n wit geklee. Tydens die fees was daar ook baie gewilde Meiliedere gesing en spelletjies gespeel. Aan die einde van die fees gooi die Meigraaf 'n krans in die rigting van die meisie van sy keuse. Sy was dan gekroon as die Meigravin (of Meikoningin) vir die volgende jaar. Op baie van hierdie Meifeeste was daar ook diep in die bottel gekyk. Daar was selfs 'n spesiale drank gebrou wat as Meidrank bekend gestaan het.
Soms was die Meiboom na 'n week of twee verwyder. Soms is die boom na 'n tyd verkoop op 'n spesiale veiling. Maar soms het die boom vir die hele jaar bly staan as herinnering aan die fees. Die fees het in hoofsaak gewentel om jongmense, maar niemand was uitgesluit nie. Die fees het bestaan aan groepies mense wat weer in mans en dames opgedeel was en wat dan aan allerlei kompetisies deelgeneem het. Die Meikoningin het 'n klein Meiboompie (of soms 'n Meitak) ontvang wat sy voor haar huis geplant het.
Dit was in sommige sterke gebruiklik dat jongmans 'n Meitak neem en dit in die tuin plant van sy geliefde, of onder haar venster. In Amsterdam is in 1612 'n verbod geplaas op die saag van Meitakke, want die bome in die stad het te swaar daaronder gely. Oortreders kon gegesel word wanneer hulle betrap was. Ook was dit soms gebruiklik om 'n bepaalde soort tak te plaas met 'n spesifieke betekenis. So was 'n dennetak beskou as 'n liefdesverklaring. Aan vriendelike meisies was 'n berketak gegee en dit was as 'n komplement beskou. Wispelturige meisies het 'n tak van 'n kersieboom gekry en onbeskofte meisies 'n doringtak. Oujongdames het 'n voëlverskrikker ontvang. In sommig streke was 'n Meitak deur 'n jongman aan 'n meisie aangebied met die bedoeling dat hy die nag by haar kon slaap. Met die aanvaarding van die tak was daar dan aan die man goedkeuring gegee. Baie jong dames is tydens hierdie feeste deur jong mans ontmaagd.
Die kerk het hierdie fees as 'n besondere euwel beskou en dit met alle mag probeer verbied. Dit was nie suksesvol nie. Daarna het die kerk probeer om die fees te kersten deur die hoofrol toe te wys aan Maria en die maand Mei te wy aan die Maagd Maria. Die priesters het selfs Meitakke en Meiboompies in die kerk gebring asook baie blomme en ruikers in Mei. Die gedagte was om die Heidense sfeer van die fees te verdring en 'n Christelik etiket daaraan te hang. Later het die maand Mei selfs bekend gestaan as Mariamaand of Blommemaand. In die 17de eeu het die owerhede begin om die kap van Meibome te verbied. In die 19de eeu het hierdie gebruik uit die meeste groot stede begin verdwyn. Tog is die gebruik nooit uitgeroei nie. Meivieringe word vandag nog steeds op die platteland van baie Europese lande gevier. In baie lande is 1 Mei steeds 'n openbare vakansiedag.