As kind was die lekkerste deel van die seevakansie nie die golwe in die see, die roomys wat smelt en op die sand drup of die balspeletjies op die strand nie. Nee, dit was die emmertjie en grafie waarmee ek my eie kuns kon skep in die sand, net om later te kyk hoe die gety die sandkasteel wegspoel.
Dis om hierdie rede dat ek altyd stilstaan by die kunstenaars wat geduldig, dag vir dag, beelde skep in die sand in die hoop op ‘n donasie van die publiek. Vir sommige van hulle is dit die enigste inkomste wat vanaand die brood op die tafel plaas. Die ligging is belangrik, want hier is die idee nie dat die hooggety die ure se harde werk in son en wind moet wegspoel nie.
Ek het hierdie week so ‘n kunstenaar dopgehou waar hy vroegoggend die kunstige sandbeelde van die vorige dag, wat deur onnadenkende verbygangers stukkend geskop en beskadig is, met toewyding en konsentrasie herstel. Hy dra emmertjies vol seewater aan om die sand klam te maak en vorm dan die beelde met ‘n roomysstokkie. Toe ek hom uitvra na die opsigtelike skade, was hy nie baie spraaksaam nie, maar in sy oë was die ontnugtering van harde handewerk, met groot verwagting verrig, wat met minagting behandel word.