Dis ’n skaakspel wat die wêreld lankal dophou en dit lyk nie of die Koreane enigsins belang stel om toe te gee nie. Die Noord-Koreaanse leier is aan stuur van seker een van die mees eksentrieke en eintlik vreemdste lande in die wêreld. Dit is ’n land wat vasgevang is in die koue oorlog en eintlik steeds die oorlog veg wat in die 1950’s Korea in twee laat skeur het – ‘n kommunistiese noorde en ’n kapitalistiese suide. Die pro-Westerse suide het intussen een van die mees welgestelde lande in die wêreld geword– en dit sonder enige noemenswaardige minerale skatte.
Hier is dit interessant dat die VSA binne ure ná ’n vermeende chemiese wapenaanval deur die Siriese regering op burgerlikes vroeër vanjaar, ‘n klomp teikens in Sirië aangeval het. Hoekom tree die VSA dan nie dieselfde op en bom die wit waks uit die Noord-Koreane nie? Die antwoord is eenvoudig dat Noord-Korea reeds met hul ontwikkeling van ballistiese missiele en moontlike kernwapens ’n afskrikmiddel opgebou het teen die VSA.
Die ooreenkomste met die ontwikkeling van kernwapens deur Noord-Korea en dié deur China in die 1950’s is nogal ooglopend. Destyds het die VSA die moontlikheid dat die arm en agterlike (destyds waar) China kernwapens kan ontwikkel, as ’n grap beskou. Net soos Noord-Korea tans. In daardie jare het China in Mao Zedong ’n onvoorspelbare leier gehad. Taiwan is toe erken as die verteenwoordiger van die Chinese hoewel die Taiwannese regering – net ’n klein eilandjie – beheer het, teenoor die kommuniste wat die Chinese vasteland beheer het. Mao het eenvoudig ’n kernwapen ontwikkel en China toegevoeg as ’n kernmoondheid. Later het China internasionale erkenning verkry en vandag is die Chinese natuurlik polities, ekonomies en militêr uiters magtig.
Die VSA is dus feitlik magteloos. Trump wil graag aan die wêreld bewys dat hy ’n kragdadige leier is, wat hy wel in Sirië gedoen het, maar hierdie is ’n ander tameletjie. Verder is sy bondgenoot, Suid-Korea, self nie seker hoe om op te tree teen sy stoute kleinboetie nie. Suid-Korea het vir jare saam met die VSA rondgeval oor sy beleid teenoor die Noorde. Eers was daar dreigemente, daarna multilaterale samesprekings, druk op China, sanksies teen die Noord-Koreane, VN-resolusies en, les bes, ’n Suid-Koreaanse beleid wat die Sonskynbeleid genoem is: ’n poging om Noord-Korea deur gunste en gawes te oortuig om hul wapenbeleid te laat vaar. Alles tevergeefs.
Dat die Noord-Koreane voorbarig is en ’n groter bedreiging vir wêreldvrede inhou as ooit tevore, is natuurlik waar. Die verskil is egter dat hulle nou militêr so ver ontwikkel is, dat ’n vrywillige vernietiging van hul kernwapens nie gaan plaasvind nie. Dit beteken dat spanning tussen die Noord-Koreane, hul Suid-Koreaanse bure, Japan en die VSA in die afsienbare toekoms gaan voortduur.
Die Noord-Koreaanse regering gaan voortbestaan in sy huidige formaat en daar is niks wat die VSA of sy bondgenote daaraan kan doen nie. Nietemin sal Trump ’n paar troewe moet speel, al is dit simbolies van aard, veral deur die ontwikkeling en ontplooiing van ’n missielafweerstelsel teen ’n moontlike missielaanval uit die Noorde. Terselfdertyd kan verwag word dat die VSA en sy bondgenote nou meer as voorheen gaan probeer om die Noord-Koreane op ander wyses te verswak. Eers as die Noord-Koreaanse regering van binne verswak is, sal daar ’n geleentheid wees om van die huidige regime ontslae te raak. En dit kan nog baie jare duur.
Dit geld seker vir Suid-Korea, maar nie vir kommunistiese Noord-Korea nie waar mense veg om oorlewing.