Twee Oseane-marathon: Blog 5 | rooi rose Twee Oseane-marathon: Blog 5 | rooi rose
Twee Oseane-marathon: Blog 5
Elke wedren vertel 'n storie
Daar word jaarliks honderde wedlope regoor die land gehardloop. Tog is daar sekeres wat nader aan jou hart lê as ander. OMTOM (Old Mutual Two Oceans Marathon), was nog altyd een wat vir my kop en skouers bo die ander uittroon. Om verskeie redes. Dit was in 2010 my heel eerste halfmarathon wat ek gehardloop het. 'n Maand later word ek met vroeë borskanker gediagnoseer.
In 2011 moes ek aan myself bewys dat ek weer in beheer van my eie lewe was en het vreeslik druk op myself geplaas om onder 2h te hardloop. Dit was 'n baie emosionele maar ook ongelooflik lekker wedren. Die vryheid om weer deel te wees van 'n massa hardlopers was ongelooflik. Ek het dit in 1h55 voltooi en daarmee 'n baie lang jaar in my kop afgesluit.
My jongste broer, wat in Kanada woon, moes soggens eers 'n roete met sy bakkie deur die dorp gaan ry sodat hy spore in die sneeu kon ooptrap om in te hardloop. Praat van diep spore trap…
Nie een van ons het illusies van blitsige tye gekoester nie. Ook maar goed, want as jy saam met die agterosse wegspring moet jy jou regmaak vir 'n heel ander wedloop. Daar is oorgenoeg geleentheid om op te warm, want stap is aanvanklik jou voorland. En elke heuwel of padvernouing het die pas vertraag tot 'n slakkepas.
Tog was dit 'n sonderlinge ervaring met besonderse mense en groot pret om deel te wees van die partytjie-atmosfeer aan die stertkant van die wedren. Ons het lang ente gestap as ou beserings opgevlam het en teen die einde soos opgewonde herdershonde genael om seker te maak ons kom voor die afsnytyd by die eindpunt.
Hoekom hardloop jý die OMTOM? Is dit om iemand te gedenk, was dit 'n weddenskap in 'n oomblik van waansin of mik jy vir jou beste tyd ooit?