American Civil Liberties Union (ACLU) - Inligting
In 1919 het Woodrow Wilson A. Mitchell Palmeras as sy prokureur -generaal aangestel. Palmer was voorheen verbonde aan die progressiewe vleuel van die party en het vroue se stemreg en vakbondregte gesteun. Toe Palmer egter aan die bewind was, het sy siening oor burgerregte dramaties verander.
Bekommerd oor die rewolusie wat in Rusland plaasgevind het, het Palmer oortuig geword dat kommunistiese agente van plan was om die Amerikaanse regering omver te werp. Sy siening word versterk deur die ontdekking van agt-en-dertig bomme wat na vooraanstaande politici en die Italiaanse anargis gestuur is wat homself opgeblaas het buite Palmer se huis in Washington. Palmer het John Edgar Hoover as sy spesiale assistent gewerf, en saam gebruik hulle die Spionage Act (1917) en die Sedition Act (1918) om 'n veldtog teen radikale en linkse organisasies te begin.
A. Mitchell Palmer beweer dat kommunistiese agente uit Rusland van plan was om die Amerikaanse regering omver te werp. Op 7 November 1919, die tweede herdenking van die Russiese Revolusie, is meer as 10 000 vermeende kommuniste en anargiste gearresteer tydens die bekendstelling van die Palmer Raids. Palmer en Hoover het geen bewyse van 'n voorgestelde revolusie gevind nie, maar 'n groot aantal van hierdie verdagtes is lank sonder verhoor aangehou. Die oorgrote meerderheid is uiteindelik vrygelaat, maar Emma Goldman en 247 ander mense is na Rusland gedeporteer.
In Januarie 1920 is nog 6 000 gearresteer en sonder verhoor aangehou. Palmer en Hoover het geen bewyse van 'n voorgestelde rewolusie gevind nie, maar 'n groot aantal van hierdie verdagtes, baie van hulle lede van die Industrial Workers of the World (IWW), word sonder verhoor aangehou. Toe Palmer aankondig dat die kommunistiese rewolusie waarskynlik op 1 Mei sou plaasvind, het massiewe paniek plaasgevind. In New York is vyf verkose sosialiste uit die wetgewer geskors.
'N Groep mense wat ontsteld was oor die manier waarop mense vervolg word weens hul politieke oortuigings, het in 1920 besluit om die American Civil Liberties Union (ACLU) te stig. Vroeë lede was Roger Baldwin, Norman Thomas, Jane Addams, John Haynes Holmes, Freda Kirchwey, Chrystal Eastman, Florence Kelley, Lillian Wald, Felix Frankfurter, Oswald Garrison Villard, Paul Kellogg, Clarence Darrow, John Dewey, Charles Beard, Abraham Muste, Elizabeth Gurley Flynn en Upton Sinclair.
Die belangrikste punt van die ACTU was om die burgerregte wat in staats- en federale grondwette gewaarborg is, te verdedig. Dit het ingesluit:
(1) Eerste wysigingsregte: Dit sluit vryheid van spraak, vereniging en vergadering, persvryheid en godsdiensvryheid in, insluitend die streng skeiding tussen kerk en staat.
(2) Gelyke beskerming van die wet: Die reg op gelyke behandeling ongeag ras, geslag, godsdiens, nasionale oorsprong, seksuele geaardheid, ouderdom, liggaamlike gestremdheid of ander sodanige indeling. Hierdie regte is van toepassing op die stemhok, die klaskamer, die werkplek en die howe.
(3) Behoorlike regsproses: die reg om regverdig behandel te word wanneer strafregtelike aanklagte of ander ernstige beskuldigings in die gesig gestaar word, wat kan lei tot strawwe soos verlies van werk, uitsluiting van die skool, ontkenning van behuising of afsnyding van voordele.
(4) Die reg op privaatheid en outonomie wat nie deur die regering of ander instansies, soos werkgewers, deurdring kan word met 'n wesenlike invloed op die individu se regte nie.
Roger Baldwin is aangestel as die eerste direkteur van die ACLU en was oor die volgende vyf en dertig jaar betrokke by die veldtog teen die Spioenasiewet, die Tennessee Anti-Evolution Law, lynch, Jim Crow, McCarthyism en Rasseskeiding.
Honderde arm arbeiders en vroue word weens hul politieke oortuigings in die tronk en polisiestasies gegooi. Daar word trouens gepoog om 'n hele politieke party te deporteer.
Hierdie mans en vroue, wat in sommige opsigte meer Amerikaans is in ideale as die agente van die regering wat hulle opspoor, word in die selle gedruk sodat hulle nie kan gaan lê nie.
En wat soek hierdie radikale? Dit is die reg van vrye spraak en vrye denke; niks meer as wat hulle onder die Grondwet van die Verenigde State gewaarborg is nie, maar verwerp word weens die oorlog.
Dit is 'n gevaarlike situasie waarmee ons tans te kampe het, met die heerskappy van die min wat die stem van baie oorwin. Dit is dubbel gevaarlik omdat ons iets probeer onderdruk waarop ons land gegrond was - vryheid.
Die genesing vir die gees van onrus in hierdie land is versoening en opvoeding - nie histerie nie. Vrye spraak is die grootste veiligheidsklep van ons Verenigde State. Laat ons hierdie mense 'n kans gee om hul oortuigings en begeertes te verduidelik. Laat ons hierdie onderdrukking en gees van onverdraagsaamheid beëindig, wat Amerika nog 'n outokrasie maak.
Die American Civil Liberties Union (ACLU) het sy bestaan ​​in November 1915 begin toe 'n groep maatskaplike werkers, hervormingsadvokate en akademici 'n groep genaamd die American Union Against Militarism (AUAM) georganiseer het in reaksie op die gly van die Verenigde State na die Europese oorlog.
In April 1917 het 'n jong sosioloog uit Massachusetts, Roger Baldwin, by die National Committee of the AUAM aangesluit. Baldwin het 'n buro vir burgerlike vryhede van die organisasie georganiseer om die regte van sosialiste, pasifiste en ander teenstanders uit die oorlog te verdedig wat onder regsgeding gekom het deur die toenemend reaksionêre en outoritêre administrasie van Woodrow Wilson, onder leiding van sy prokureur -generaal, A. Mitchell Palmer.
Die National Civil LIberties Bureau het op 1 Oktober 1917 'n aparte organisasie van die AUAM geword.
Op 20 Januarie 1920 het die National Civil Liberties Bureau sy naam verander na die American Civil Liberties Bureau, die verandering was bedoel om 'n uitgebreide missie aan te dui buite die steun van pligsgetroue en politieke beswaardes teen Amerikaanse militêre ingryping in Europa.
[fn. Edward R. Kantowicz, "American Civil Liberties Union" in Historiese woordeboek van die progressiewe era, 1890-1920. (Westport, CT: Greenwood Press, 1988), pp. 13-14.]
" Verslag van behandeling van gewetensbeswaardes by die Camp Funston [Kansas] Guard House, " deur David Eichel, et al. [gebeure van 5 September tot 21 Oktober 1918] Daar is 'n paar in die politieke elite in Washington wat beweer dat die mishandeling en misdade van Abu Ghraib en Guantanamo deur die##8220rogue " lede van die weermag was. Hierdie ahistoriese perspektief word gesteun deur hierdie eerstehandse kollektiewe dagboek van die stelselmatige marteling en mishandeling van 16 gewetensbeswaardes wat in 'n militêre voorraad in Kansas gehou is tydens die afnemende dae van die oorlog om die wêreld veilig te maak vir demokrasie. " Die litanie van onmenslikheid en geweld kom direk uit Sollzhenitsyn 's Gulag -argipel: verbale mishandeling, mishandeling, aanhitsing van wagte en begunstigde gevangenes tot geweld teen die politieke aangehoudenes, dreigemente, dieetmanipulasie, afgedwonge fisieke inspanning tot uitputting, slaapontneming, eensame opsluiting, rituele vernedering van naakte gevangenes. Die enigste kenmerk wat die ironies genoemde Camp Funston blykbaar ontbreek het uit 'n deeglike 21ste eeuse benadering tot Amerikaanse politieke marteling, sou die gebruik van sensoriese ontneming, psigo -aktiewe middels en versterkte musiek wees. Camp Funston kry wel bonuspunte vir pogings tot massamoord as gevolg van longontsteking (gegewe die mediese kennis van die dag) — die toegepaste toediening van herhaalde koue waterbuie, gevolg deur gedwonge buitelug inspanning. Net soos in Solzhenitsyn, het die ongelukkige gevangenes hul enigste beskikbare middele aangewend om die swaarste van hierdie mishandeling te beëindig en 'n georganiseerde hongerstaking. Hierdie materiaal is in pamfletvorm gepubliseer deur die National Civil Liberties Bureau, voorloper van die American Civil Liberties Union. Dit bly betyds en sal 'n uitstekende lesing wees vir voorgraadse studente uit die Amerikaanse geskiedenis van die 20ste eeu.
Raids, Deportations, and Palmerism, deur Swinburne Hale [geskrywe omstreeks 1921] Hierdie artikel bied 'n kort opsomming van die misbruik van prokureur -generaal Mitchell Palmer gedurende 1920. Hale, 'n burgerlike libertariese advokaat uit New York, dateer die onderdrukking van 'n 12 Augustus 1919, 'n opdrag van die hoof van die Departement van Justisie se Buro vir Ondersoek aan sy veldagente om die anargistiese en soortgelyke klasse, bolsjewisme en verwante agitasies kragtig te ondersoek. Toe kom in November 1919 die eerste sistematiese golf van vervolging, wat die Federasie van Vakbonde van Russiese Werkers van die Verenigde State en Kanada gerig was. Op 27 Desember 1919 kom die bevel vir die massa -sleepnet van 2/3 Januarie 1920, gerig op die Kommunistiese en Kommunistiese Arbeiderspartye en die IWW, onder andere radikale groepe. Hale dui aan dat ongeveer 10 000 mense in hierdie veldtog in hegtenis geneem is. Op 24 Januarie 1920 is art. van Arbeid Wilson het lidmaatskap van die Kommunistiese Party van Amerika as 'n deportable oortreding verklaar. Die gety het egter begin draai op 22 en 23 Januarie, toe die verhore oor 'n vredestydse oproepsdaad wat deur Right Wingers in die kongres voorgestel is, met georganiseerde liberale en arbeidsopposisie vergader het, wat dit stopgesit het. 'N Ander oriëntasiepunt kom op 10 April 1920, toe Assistant Sec. van die Arbeidspos het 'n belangrike beslissing gegee wat die lat vir die vervolging in die deportasieverhore verhoog het en begin het om gevangenes vry te laat van die Palmer -aanvalle vir wie daar nie genoegsame bewyse van skuld was nie. Die regtervleuel in die kongres het gereageer deur die verhoor van beskuldigings van assistent -sek. Post. 'N Ander belangrike keerpunt kom op 5 Mei 1920, toe daar vasgestel is dat slegs lidmaatskap van die Kommunistiese Arbeidersparty onvoldoende gronde was om te deporteer. 'Dit is 'n saak van mening dat die onderskeid tussen die twee partye berus op 'n redelike dun redenasie, en dat die belangrikste verskil tussen hulle lê in die feit dat die saak van die Kommunistiese Party op die hoogtepunt van die' Rooi 'histerie in Januarie [ 1920] en die saak van die Kommunistiese Arbeidersparty drie maande later, "merk Hale op. Toe kom op 28 Mei 1920 die "Twaalf Prokureursverslag", gepubliseer as 'n pamflet deur die National Popular Government League, wat die vloed teen die onwettigheid en 'wit terreur' van die Palmeriete en hul bondgenote verder keer. Die kongres het op 5 Junie 1920 verdaag sonder om op te tree teen die post-beskuldiging en Mitchell Palmer is verslaan in sy poging om die Demokratiese presidensiële benoeming daardie somer te wen, het Hale opgemerk en die Rooi Skrik van 1919-20 effektief beëindig.
Breëstraat 125, 18de verdieping
Verkope: $ 42,2 miljoen (2002)
NAIC: 813310 organisasies vir maatskaplike advokate
Die ACLU se missie is om die skending van burgerlike vryhede te beveg, waar en wanneer dit ook al voorkom.
1915: American Union Against Militarism (AUAM) gevorm.
1917: AUAM vorm die National Civil Liberties Bureau.
1920: AUAM word herorganiseer as ACLU, onder leiding van Roger Baldwin.
1925: Omvang "Monkey Trial" vind plaas.
1949: Baldwin tree uit aktiewe betrokkenheid.
1981: Baldwin sterf op 97 -jarige ouderdom.
1988: ACLU kry bekendheid in die Amerikaanse presidensiële veldtog.
1996: ACLU wen 'n saak voor die Amerikaanse hooggeregshof wat burgerregte vir gays en lesbiërs verkry.
Die American Civil Liberties Union (ACLU) is 'n onpartydige, nie-winsgewende korporasie in New York wat toegewy is aan die behoud en uitbreiding van grondwetlike vryhede. Die ACLU is dikwels omstrede en werk deur die regstelsel om sy missie deur te stuur, toetssake te begin en betrokke te raak by sake wat deur ander begin is. Die organisasie neem jaarliks ​​aan ongeveer 6 000 sake deel, hoofsaaklik verdeel in drie algemene gebiede: vryheid van uitdrukking, gelykheid voor die wet en 'n regsproses vir almal. Boonop bedryf die ACLU nege lopende nasionale projekte wat gewy is aan spesifieke gebiede van burgerlike vryhede: VIGS, doodstraf, dwelmbeleid, litigasie, lesbiese en gay -regte, immigrante se regte, gevangenesregte, reproduktiewe vryheid, stemreg en vroueregte. Met 'n basis van byna 400 000 lede en ondersteuners, het die organisasie ongeveer 300 personeellede in diens. Boonop word dit bygestaan ​​deur duisende vrywilligers, waarvan baie prokureurs werk. Benewens sy hoofkwartier in Manhattan, het die ACLU 'n wetgewende kantoor in Washington, DC, en 'n Southern Regional Office in Atlanta, Georgia, gewy aan stemreg en rassediskriminasie. Die ACLU het ook 57 onafhanklike filiale wat aktief is in elke staat sowel as in Washington, DC en Puerto Rico. Die organisasie word beheer deur 'n raad van direkteure van 83 lede wat 'n lid uit elke staat insluit, plus groot lede. Die ACLU, wat geen staatsgeld ontvang nie, word befonds deur jaarlikse gelde en bydraes van lede, sowel as individuele skenkings en toelaes van private stigtings.
Sleutelstigter Gebore uit 'n welgestelde gesin in die 1800's
Die persoon wat die meeste verantwoordelik was vir die stigting en opkoms van die ACLU was Roger Nash Baldwin, die oudste kind van 'n prominente familie in Boston, Massachusetts, wie se erfenis teruggevoer kan word na ten minste twee mense wat op die Mayflower na Amerika gekom het. Sy pa was 'n welgestelde leerhandelaar, sy ma, Lucy Cushing Nash, was 'n vroeë feminis, en baie van sy familielede was aktief in sosiale sake in ooreenstemming met die gevoel van edelheid wat die hoër klasse van die dag deurdring. As tiener was hy betrokke by pogings tot sosiale hervorming deur die Unitarian Church, waartoe sy en ander aristokratiese gesinne behoort het. Baldwin het in 1901 aan die Harvard -universiteit ingeskryf, waar hy gou 'n gelowige geword het in die Progressiewe Beweging wat regoor Amerika plaasgevind het. Nadat hy in 1905 'n antropologie -graad behaal het, het Baldwin beroep gedoen op advies van sy pa, Louis D. Brandeis, wat eendag 'n hooggeregshofregter sou word. Dit was Brandeis wat Baldwin oortuig het om 'n sakeloopbaan te laat vaar ten gunste van sy lewe aan maatskaplike diens.
In 1906 verhuis Baldwin na 'n tweeledige missie na St. Louis: om 'n sosiologie -afdeling aan die Universiteit van Washington te stig, waar hy ook kursusse sou gee, en aan die hoof was van Self Culture Hall, 'n nedersettinghuis. Gedurende die volgende paar jaar het Baldwin 'n nasionale reputasie as 'n maatskaplike werker gekry en het hy blootgestel geword aan invloedryke politieke aktiviste soos Emma Goldman, wat die proses om sy gevoelens van die boonste kors te verwyder het verder bevorder het. 'N Tyd lank was hy selfs verloof aan die radikale aktivis Anna Louise Strong. Hy het in 1910 nasionale bekendheid verwerf deur aangewys te word as die president van die St. Louis Civic League, wat 'n belangrike rol in die 'skoon' regering na St. Toe die Eerste Wêreldoorlog in 1914 in Europa uitbreek en binnekort dreig om die Verenigde State te omhul, het hy sy land se toetrede gekant. Nadat Amerika by die oorlog aan die kant van Groot-Brittanje en Frankryk aangesluit het, verhuis Baldwin in Maart 1917 na New York om sekretaris te word van die American Union Against Militarism (AUAM), twee jaar tevore gestig deur bekende sosiale aktiviste soos Jane Addams , Florence Kelley en Lillian Wald.
In Mei 1917 het die Amerikaanse kongres die Wet op selektiewe diens goedgekeur wat 'n militêre ontwerp opgestel het, en Baldwin is aangestel as die hoof van AUAM se burgerlike vryheidsburo (CLB), wat die lot van gewetensbeswaardes en teenstanders van die oorlog sou onderneem. Op hierdie stadium het Baldwin nog steeds geglo dat hy sy bande uit die hoër klas kon gebruik om regeringsamptenare te beïnvloed en saam te werk om redelike akkommodasie te bereik, in die hoop om die CLB as tussenganger tussen owerhede en pligsgetroue besware aan te wend. Hartlike betrekkinge tussen Baldwin en die regering het egter geleidelik verswak. Hy veroordeel die harde behandeling waaraan gewetensbeswaardes dikwels onderwerp is, en hy was baie gekant teen die dreigement van vrye spraak wat gepaard gegaan het met die verloop van die Spioenasiewet (later bekend as die Sedition Act). Die wetgewing het ook verdeeldheid veroorsaak in die leierskap van AUAM, en is bekommerd dat CLB se werk AUAM die wet kan oortree. Om isolasie te bied, is 'n komitee vir burgerlike vryhede in Julie 1917 gestig, en die onderbreking is in Oktober van daardie jaar afgehandel toe Baldwin en Crystal Eastman die National Civil Liberties Bureau (NCLB) gestig het.
Teen die oomblik, vanuit die oogpunt van baie Amerikaanse amptenare, was Baldwin niks minder nie as 'n bedreiging. Militêre intelligensie spioeneer hom, en 'n klopjag op NCLB se kantore is in Augustus 1918 uitgevoer. Die daaropvolgende maand is hy aangekla omdat hy geweier het om aan die nuwe Wet op selektiewe diens te voldoen. In 'n gevierde verhoor is hy tot 'n jaar gevangenisstraf gevonnis, wat 'n gebrek aan swaarkry vir Baldwin gebied het. Terwyl hy as kok en tuinier gewerk het, het hy 'n lees- en skryfprogram vir gevangenes, 'n gevangene se welsynsliga en selfs 'n dramatiese samelewing en 'n plesierklub opgestel, sterk afhanklik van die politieke invloed van simpatieke sosialiste.
Baldwin is ná tien maande uit die tronk vrygelaat, en eerder as om onmiddellik sy pligte by die NCLB te hervat, het hy besluit om die werkslewe vir 'n paar weke te proe. Hy was 'n dagloper voordat hy 'n skurf by die Homestead Steel Mills geword het, waar hy kortliks as spioen vir die stakende vakbond gewerk het voordat hy uitgevind en afgedank is. Hy keer terug na die NCLB gedurende die laaste weke van 1919, in 'n tyd toe 'n "Red Scare" daartoe gelei het dat die regering nuwe sedisie-wette goedkeur wat deelnemers aan 'nie-Amerikaanse' aktiwiteite sonder arrestasie en sonder verhoor in hegtenis kan neem. Dit was ook 'n tyd van groot arbeidsonrus. Om te help om die missie van die NCLB weg van gewetensbeswaardes teen die voorstander van arbeidsregte te herfokus, het Baldwin gevoel dat dit nodig was om die naam van die organisasie te verander. Die naam wat hy gekies het, was die American Civil Liberties Union, wat die NCLB in Januarie 1920 opgevolg het na 'n herorganisasie. Dit is mede-regie deur Baldwin en die NCLB-prokureur Albert DeSilver. Die ACLU het probeer om geld te verdien uit 'n jaarlikse fooi van $ 2, en al het dit teen die einde van sy eerste jaar met 1 000 lede gespog, was die organisasie nie geld nie. 'N Belangrike weldoener van die vroeë jare was Charles Garland, 'n ryk Bostonier wat geld geskenk het wat gebruik is om die Amerikaanse Fonds vir Staatsdiens te stig, wat daarna regsverdedigingsake finansier en ander pogings tot maatskaplike hervorming ondersteun.
Toe die ACLU sy aktiwiteite begin, het daar op verskeie fronte in Amerika skendings van burgerlike vryheid plaasgevind, soos getoon deur 'n steekproef van die voorvalle wat die organisasie se aandag in die eerste jaar getrek het: twee organiseerders van die Nonpartisan League is deur 'n skare gedwing om in Kansas, 'n burgemeester in Oregon, het geweier om toe te laat dat die steurende joernalis Lincoln Steffens lesings gee tydens 'n openbare vergadering wat beskou word as nie-Amerikaanse sewe mense in die staat Washington, is twee maande tronk toe gestuur vir die verkoop van 'n vakbond, 'n man in Massachusetts is burgerskap geweier. vanweë sy godsdienstige standpunt as 'n gewetensbeswaarder, en in Alabama is die steenkoolmynwerkers van die vakbond die reg geweier om vir enige doel te vergader. In die eerste paar jaar van sy bestaan ​​was die ACLU veral daarop toegespits om die aktiwiteite van die Ku Klux Klan, waarvan die lede 'n miljoen in 1921 was, dop te hou. Die departement van justisie het destyds min moeite gedoen om die Klan te monitor. In ooreenstemming met die missie van die ACLU om die regte van die individue te beskerm waarteen regeringsleiers nie saamstem nie, verteenwoordig die ACLU ook die KKK, wat die reg van die groep ondersteun, in die woorde van Baldwin, 'om in hul nagklere en kussingslope te paradeer, en hul reg vuurkruise op private eiendom te verbrand. " In sommige gevalle neem die ACLU die kant van die KKK oor die NAACP.
"Monkey Trial" van 1925 plaas ACLU op die kaart
Die saak wat eers wyd bekendheid by die ACLU gebring het, was die "Monkey Trial" van 1925 wat die basis geword het vir die toneelstuk, en later die film, Inherit the Wind. In hierdie geval was die ACLU op soek na 'n 'vriendelike uitdaging' teen 'n Tennessee -wet wat die onderrig van Charles Darwin se evolusieteorie verbied. Die ACLU het openlik in die staat geadverteer vir 'n onderwyser wat bereid is om deel te neem. Die groter doel was egter om 'n saak op te stel wat dan na die Amerikaanse hooggeregshof geneem kan word. Die man wat ingeroep is om te help, was John T. Scopes, wat sokker afgerig het en deeltyds fisika geleer het. Hy is aangespreek om deel te neem aan die toets deur 'n plaaslike booster wat gedink het dat die gemeenskap baat by die publisiteit. Omvang het kwalik vir sy rol gekwalifiseer, aangesien hy eintlik nooit evolusie geleer het nie, maar hy het eens 'n evolusiehandboek gebruik om sommige studente voor te berei op 'n toets. Uiteindelik het die vriendelike uitdaging internasionale aandag getrek en die standaard gestel vir alle moderne mediasirkusse, grootliks te danke aan die manne wat na vore gekom het om die saak te beredeneer. Die beroemde kriminele advokaat Clarence Darrow, wat Scopes verteenwoordig, het sy reputasie as arbeidsleiers verteenwoordig. Aan die ander kant was William Jennings Bryan, wat bekend was vir sy onsuksesvolle presidensiële veldtogte en vaardighede as redenaar. Toe die saak gestroop is, was die vraag aan die jurie eenvoudig: het Scopes die Tennessee -wet oortree of nie. Uiteindelik is Scopes skuldig bevind en 'n boete van $ 100 opgelê, maar die daaropvolgende appèl het die groter planne van die ACLU in die wiele gery. Die hooggeregshof in Tennessee het Scopes se skuldigbevinding op 'n tegniese wyse omgekeer, maar die statuut gehandhaaf en die ACLU het niks om te appelleer nie. Die Tennessee -wet het nog 40 jaar gestaan. Boonop het baie handboekuitgewers, in die lig van die Scopes -verhoor, verkies om Darwin se evolusieteorie uit hul handboeke te verwyder eerder as om regskomplikasies te ondervind. As gevolg hiervan was die mees gevierde saak van die ACLU miskien die grootste nederlaag.
In die loop van sy eerste 25 jaar was die ACLU betrokke by ander noemenswaardige gevalle. Dit het die verbod op die Amerikaanse doeane -diens bestry op die verkoop van James Joyce se roman Ulysses, wat in 1933 opgehef is. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die ACLU die hoogs ongewilde standpunt ingeneem om die internering van meer as 100,000 Japannese Amerikaners teë te staan, 'n daad waarvoor die Amerikaanse kongres 50 jaar later formeel om verskoning sou vra. Dit was ook gedurende die oorlogsjare dat Baldwin en die ACLU 'n stryd met kommunisme beëindig het, gelei deur die Nazi-Sowjet-ooreenkoms wat Joseph Stalin en Adolph Hitler in 1939 onderteken het. 'n handeling wat baie in die organisasie in beginsel as 'n groot oortreding beskou het en die organisasie byna in twee verdeel het.
Baldwin was betrokke by 'n aantal eksterne oorsake wat die werking van die ACLU nadelig beïnvloed het. In 1949, toe hy 65 geword het, tree hy af as uitvoerende direkteur, waarna hy 'n rol van 'n ouer staatsman gespeel het, en 'n groot deel van sy tyd aan die onderwerp van burgerlike vryhede gewy het. Hy het 'n sterk gesondheid geniet en was redelik aktief tot in die vroeë 90's. Hy sterf op 26 Augustus 1981 op 97-jarige ouderdom. In sy biografie van Baldwin het Robert C. Cottrell besin oor Baldwin se prestasies: "Gedurende die ses-dekade van sy betrokkenheid by die moderne burgerlike vryheidsbeweging was Baldwin getuie van uitgebreide beskerming van belangrike dele van die Bills of Rights ... Die ACLU-leiers, gelei deur hul jarelange uitvoerende direkteur, het openbare betrekkinge oorloë gevoer, het baanbrekende geskille onderneem en met staatsamptenare geworstel, terwyl hulle 'n uitgebreide interpretasie van die Handves van Regte geëis het. Teen die einde van Baldwin se lewe is die bepalings van die eerste wysiging wat spraakvryheid, pers, vergadering en godsdiens bevat, nader aan die werklikheid gebring as ooit op 'n stadium in die Amerikaanse geskiedenis. "
In die naoorlogse jare, tydens die hoogtepunt van die Koue Oorlog, het die ACLU geveg teen lojaliteitseed wat federale werkers verplig is om te sweer en wette op te stel wat van onderwysers vereis dat hulle nie lede van die Kommunistiese Party is nie. Die ACLU het sy verbintenis tot rasse -geregtigheid bevorder deur hom by die oorsaak van die desegregasie van skole in die 1950's (veral die Amerikaanse hooggeregshofbesluit in Brown v. Board of Education) en die burgerregtebeweging van die 1960's te betrek. Ook gedurende die 1960's het die ACLU gekant teen die kriminele verbod op dwelms, en daarna gekant teen die voortdurende "oorlog teen dwelms". Voortplantingsregte het in die vroeë sewentigerjare op die voorgrond getree met die besienswaardighede van die Amerikaanse Hooggeregshof in 1973, Roe v. Wade en Doe v. Bolton, wat die reg op privaatheid uitgebrei het tot die reg van 'n vrou om aborsie te kies. Met die herinstelling van die doodstraf in 1976, het die ACLU gekant teen die 'uiteindelike sanksie' op grond daarvan dat dit wrede en ongewone straf was en minderhede en armes buite verhouding geraak het.
In 1988 raak die ACLU in die nasionale politiek deurmekaar toe die Republikein George H.W. Bush het die demokraat Michael Dukakis se ACLU -lidmaatskap 'n kwessie in die presidensiële veldtog gemaak. Terwyl die Republikeine daarin geslaag het om die ACLU met 'n groot deel van die Amerikaanse publiek te beledig, het die aandag wat die organisasie gekry het, ook gelei tot 'n toename in lidmaatskap en fondsinsameling. Die reputasie van die ACLU onder konserwatiewes is in 1989 verder verhard toe dit suksesvol was dat die Amerikaanse hooggeregshof 'n Texas -wet ongeldig maak wat vlag ontheiliging 'n strafbare oortreding gemaak het. Die ACLU het toe daarin geslaag om die Hooggeregshof die burgerregte van gays en lesbiërs te laat erken as gevolg van die 1996 -saak Romer v. Evans. Deur die jare het die ACLU ook mense aan die linkerkant ontstel. Die mees gevierde voorbeeld was die verdediging van 'n neo-Nazi-groep in 1978 om deur Skokie, Illinois, te optree, 'n daad wat gelei het tot 'n afname in lidmaatskap van ACLU.
Kritici van links en regs het aangevoer dat die ACLU sy missie gedurende die laaste 30 jaar van die 20ste eeu verander het. In 'n artikel in The New Republic uit 1988, skryf Mark S. Campisano: "Die ACLU het baie ver van sy ou agenda van burgerlike vryhede en burgerregte afgedwaal. 'N Nuwe agenda van eksotiese linkse sake neem nou die meeste tyd en energie in beslag. " In die woorde van Christopher Clausen, wat vir The New Leader in 1994 geskryf het, "Die organisasie is versot op aborsie." 'N Tweede gebied van onbehoorlike fokus, na sy mening, was die organisasie se "sterk steun vir die diskriminerende vorme van regstellende aksie." Die ACLU het ook vrae uit sy eie geledere gekonfronteer. In 'n artikel in die tydskrif Time uit 1993 word gesê: 'Een noodsaaklike konflik is tussen streng libertariërs, vir wie individuele regte net so heilig is soos Moses se tablette, en egalitariërs van nuwe rasse wat minderheids- en feministiese oorsake bevoordeel en meer bereid is om burgerlike vryhede grond te sien gee. die naam van geregtigheid en gelykheid. " Time het ook opgemerk dat "Insiders dit nie eens is of die veranderende standpunte bevorder word deur die ACLU se interne regstellende aksieplan wat vereis dat die direksie, voorheen oorheers deur wit mans, ten minste 50 persent vroulik en 20 persent minderheid is nie. Wat ook al die rede, beweer ou soldate soos die professor in die regte in Harvard, Alan Dershowitz, dat die 'ACLU vandag 'n heel ander organisasie is.' Vir hom is die belangrikste uitgangspunt van die A.C.L.U.-geloof ondersteuning vir spraakregte vir 'oorsake wat u verag'. Daarsonder is 'alles wat jy is 'n politieke aktivis.' waarde en kan versoen word. ' Vir hom moet gelykheid en vryheid geweeg word en baie regte moet vasgelê word. " Ooit kontroversieel, het die ACLU 'n nuwe eeu binnegegaan en sy rol as 'n nasionale draaiboek bly speel.
Campisano, Mark S., "Kaartspeletjies: The ACLU's Wrong Course", New Republic, 31 Oktober 1988, p. 10.
Carlson, Margaret, "Kollig op die A.C.L.U.", Tyd, 10 Oktober 1988, p. 36.
Clausen, Christopher, "Taking Liberties with the ACLU," New Leader, 15 Augustus 1994, p. 12.
Cottrell, Robert C., Roger Nash Baldwin en die American Civil Liberties Union, New York: Columbia University Press, 2000, 504 bl.
Garey, Diane, Defending Everybody, New York: TV Books, 1998, 240 bl.
Ostling, Richard N., "A.C.L.U .-- Not All That Civil," Time, 26 April 1993, p. 31.
Bron: International Directory of Company History, Vol.60. St. James Press, 2004.
In die 1920's het die ACLU die stryd om burgerlike vryhede aangegaan en gou bekend geword vir 'n paar belangrike sake.
Die Scopes -verhoor
In die twintigerjare is 'n Tennessee -wet wat evolusie in die openbare skole verbied, uitgedaag deur 'n onderwyser, John T. Scopes. Hy is vervolg, en die ACLU raak betrokke en werk saam met 'n beroemde advokaat, Clarence Darrow. Die verhoor van Scopes in Dayton, Tennessee, was 'n media -sensasie in Julie 1925. Amerikaners het op die radio gevolg, en prominente joernaliste, waaronder HL Mencken, het na Dayton gereis om verslag te doen oor die verrigtinge.
Scopes is skuldig bevind en 'n boete van $ 100 opgelê. Die ACLU was van plan om 'n appèl aanhangig te maak wat uiteindelik by die Hooggeregshof sou kom, maar die kans om 'n belangrike saak aan te voer is verlore toe die skuldigbevinding deur 'n plaaslike appèlhof omvergewerp is. Vier dekades later het die ACLU 'n regsoorwinning behaal wat die onderrig van evolusie behels met die Hooggeregshofsaak Epperson teen Arkansas. In 'n uitspraak van 1968 het die Hooggeregshof bevind dat die verbod op die onderrig van evolusie die vestigingsklousule van die eerste wysiging oortree.
Na die aanval op Pearl Harbor in Desember 1941, het die Amerikaanse regering 'n beleid aanvaar om ongeveer 120 000 Amerikaners van Japannese afkoms te verskuif en in interneringskampe te plaas. Die ACLU het betrokke geraak omdat die gebrek aan behoorlike proses as 'n skending van burgerlike vryhede beskou is.
Die ACLU het twee interneringsake na die Amerikaanse hooggeregshof geneem, Hirabayashi teen die Verenigde State in 1943 en Korematsu teen die Verenigde State in 1944. Die eisers en die ACLU het albei sake verloor. Hierdie besluite is egter deur die jare gereeld bevraagteken, en die federale regering het stappe gedoen om die onreg van die internering tydens die oorlog aan te spreek. Aan die einde van 1990 het die federale regering regstjek vir $ 20,000 gestuur aan elke oorlewende Japannese Amerikaner wat geïnterneer is.
Brown v. Onderwysraad
Die saak van 1954, Brown v. Board of Education, wat gelei het tot die uitspraak van die Hooggeregshof wat die segregasie van die skool uitskakel, is gelei deur die NAACP, maar die ACLU het 'n amicus -brief ingedien en ondersteuning gebied. In die dekades na die Brown -besluit was die ACLU betrokke by baie ander onderwyssake, wat dikwels pleit vir regstellende aksie in gevalle waarin dit uitgedaag word.
Gratis toespraak in Skokie
The ACLU's early work focused on freedom of speech. In the 1920s, the Civil Liberties Union of Massachusetts stepped in to defend birth control pioneer Margaret Sanger's right to speak on the Boston Common. In 1936, we challenged the ban on publication of Lillian Hellman's "The Children's Hour," which was considered scandalous due to its "lesbian content." In 1938, CLUM opposed efforts by Boston Police Commissioner Joseph F. Timilty to "ban in Boston" issues of Lewe magazine, simply for featuring a story called "The Birth of a Baby."