Vuur Mountain: 'n Indonesiese avontuur in Borobodur
Nog nie bekend gemaak by Teresa Floreano Goertz
Die sitplekke is dun en die rowwe dele skerp gevoel as die bus dreun sy pad langs die multi-slaggate pad na die monument park. Selfs deur die stof en roet van die ongewaste vensters, kan ons sien Borobodur in die verte en dit groei meer imposant as ons lap tag groep onverskrokke reisigers benaderings dit. Chrissy draai na my, haar oë vol afwagting en wonder. Ons glimlag en giggel, en as ons roetine, het sy koppel haar pinkie met my en fluister, "Hey Boo, ons is amper daar." Vandag is ons laaste Dinsdag saam voordat ons deel maniere op Vrydag; Chrissy pad na 'n week van stille joernaal skryf op die rustige eiland Lombok en my, digter met Rory, 'n ou vriend, vir 'n naweek in 'n afspraak weggesteek hotel in die stad by die baai.
Dit is ons laaste hoorah in 'n avontuur-geweek 7 weke, 'n rugsak deur die verskillende nasies wat die land weet ons as Asië. 'N pelgrimstog na die 8ste eeu Boeddhistiese tempel was 'n hoogtepunt wanneer ons beplan ons reis terug in Augustus. As 'n verval-Katolieke (soms selfs ek verwys na myself as 'herstel') en Chrissy, 'n geswore ateïs, ons is so ver verwyder van die praktyk van Boeddhisme as wat jy kan kry, nog Borobodur pluk aan ons, om seker te maak ons ​​verseker 'n dag vir dit in ons verpak roete. Geen ander plek ons ​​toer beplan het ontlok soveel oohs en aahs tussen al die foto's wat ons in ons reis gidse geskandeer as Borobodur het.
Skielik het die gids van die ander toer kom na my en ons gids, steek sy hande na die hemel, en skree â € œMerapiâ €? en 'n baie onverstaanbare woorde. Nie verstaan ​​nie 'n woord van die Indonesiese in hierdie verhitte ruil, Ek leun afgelope Chrissy 'n beter blik op al die bohaai te hê. Ten spyte van die oorvloedige wolke verberg sommige van die park, ek kan nog steeds maak uit Prambanan, die 9de eeu Hindoetempel, en ander landmerke. Ek sien 'n paar herkouers weiding skuins op die nabygeleë heuwels, en maak 'n stadige sweep oor die welige plantegroei van die alomteenwoordige oerwoud. Ek sien die wolke is om ooit nader, vinniger as EK € ™ ve ooit gesien wolke beweeg. Ek maak 'n groeiende rooi zone, meet die afstand ongeveer 5 of 6 kilometer.
Intussen het ek hoor Chrissy vra die gidse waarom hulle hou die gebruik van die Engelse uitdrukking "ruig bokke". Ek hoor hulle vertel haar dit beteken, "warm as wolke". In 'n stem wat ek weet is kalm aan die buitekant en pure skrik op die binnekant, Chrissy vra of die vulkaan uitbars. Beide gidse is stil vir 'n baie lang tyd, dan sonder waarskuwing, en hulle spin op hul hakke en skeur die terras soos Banshees. Verstom, ek en Chrissy bly bewegingloos, besef ons het net in die steek gelaat.
In die 5 of 10 minute wat geslaag het terwyl Wea € ™ vyf is in gesprek met die leiers, ons wend ons tot ons reg en net dan, vang die stert van die pandemonium wat toe ontstaan; Die twee toergroepe skarrel oor stupas, woes sleep agter hul baie bang gidse. Ons draai na mekaar, die paniek gesien, maar indirekte. Ek ruik die reuk van 'n vreeslike tipe brandende kwessie. Ek trek my lang poniestert in die voorkant van my gesig en sien baie geskroei eindig. My oë brand en ek vryf, die merk van die baie wimpers wat kom af op my vingers; die val as, die wrede skuldige.
Ek raak aan die kruis op my nek, un piccolo ricordo van my doop, herleef as 'n talisman vir hierdie reis. Chrissy vou haar hare agter haar nek en in haar hemp ruk dan die lyfie en oor haar gesig, wat haar neus. Ek volg. Asof die tyd vir ons gestop en EK € ™ vyf is gegee 'n split sekonde op te tree, ek voel vir Chrissyâ € ™ s reg pinky en trek haar langs my dan, en soos 'n mens, het ons sprint.
Ons getref harde oppervlaktes en pointy mense soos ons kop af, opgevolg deur die massiewe heiligdom wat voel meer soos 'n doolhof in die ink wat nou gaan vir ons 10:00 lug. Ons stamp en maal in 'n paar mense, ook; selfs per ongeluk trap op 'n anonieme ledemate in ons haastig te bereik terra firma.
Krete in my ore soos ons vreemde liggame nou langs die terras mure as ons voortgaan om ons afkoms slaag. Dieselfde mure Ek bewonder wat lyk soos blote minute gelede. Deur gedemp asem, Ek kom om te verstaan ​​dat Chrissy wil haar hoed op te sit. Ek dona € ™ t vra waarom. Unbeknownst aan haar, ek leun effens in haar en die stank van geskroei hare maak my wil om te braak.
Terug in ons B &B; vanoggend, het ek Chrissy gesmeek om haar hoed te sit op en haar mooi te beskerm, al is dit nou-gelooi vel en blonde krul van die warm son. Maar sy het gelag toe sy opstaan ​​uit die ontbyt tafel, durf my plaas om haar te klop aan die venster sitplek op die wrak bus. Damn haar! As Shea € ™ s nie speel die rebel, € ™ s boom verfyn haar terg.
Ek voel Chrissy se bekende pinky nou gehaak terug in my as ons voortgaan om ons trek. Ek wil gryp 'n vinnige sluk uit my waterbottel toe ons stop, probeer om die hoes spasmas te stuit ten spyte van die byna vol-gesig dekking van my katoen V-nek. 'N hoek van my brein sê vir my ek sal altyd onthou wat warm as op my neus, lippe, tong, en my keel af voel.
Ek vang 'n kykie van die druipende lawa spoeg van Mt. Merapi. 'N bloedige, kwaad sny in die vlees van die synde die locals noem "die berg van vuur". Die woedende rivier van gesmelte rots is die enigste plek van kleur ek sien. Dit gebeur rooi te wees. Tot dan, my gunsteling kleur in Moeder Natuur se palet.
Ek trek my hoed af 'n bietjie strenger op my kop, 'n klein skyn van die beskerming van die wat woed om ons. Af, af, af in die spiraal terrasse ons gaan, tyd met weer gestop en ek Kana € ™ t vertel hoe lank Wea € ™ ve probeer om af te kry van die tempel. Iemand jostles my en my linker bors maak kontak met 'n soort van die hand. Dit moet die Here Boeddha, sy hand uitgesteek, sommige Mudra gevang stil vir die ewigheid. Ek begin wonder of iemand sal ooit hierdie hand weer sien nie.
Die toe dat ek die vrylating van die 18 KT goud Jesus ek wil aangrypende onder my hemp en kies 'n nuwe redder. Maak Here Boeddha hoor, en meer belangrik, die gebede van nie-Boeddhiste of voormalige Katolieke selfs? Ek weet nie en ek gee nie om nie. Ek bedoel, ek het nie, maar die jeuk-branderig gevoel op my tone en enkels en kalwers beweeg voor-en middelpunt vir my aandag nou.
Ek voel nie meer die versierde mure druk op my, my eerste ooit claustrofobie vinnig vervaag. Ek wikkel my tone. Die bekende rivier klip onder my voete vervang as bo vuil, byna raak die onderkant van my knie pette. Wea € ™ weer buite die tempel.
Ek dink my pinky is om te verskeur word as Chrissy besluit om 'n draai vir dit te maak, knie-diep in die as is of nie. Nou is my gil gedemp as ek roep, Waar gaan ons heen? Ek kan nie sien nie. Hierdie tyd, het haar ongeduld oorval my. Ons sukkel-sukkel, 'n drukkend voet voor die ander. Eindelose trudging. Dit is die beste wat ek kan beskryf wat ons doen. Soos in die sneeu nie, behalwe hitte in die plek van die ysige koue. Waarom, o waarom, het ons nie gedra broek, of selfs sokkies? Ek het gesê, by die ontbyt tafel nie minder nie, dat dit was te warm vir broek vandag. Touche, dink ek, druk Chrissy se pinky net 'n bietjie stywer.
Ek voel dit. Ek is seker Chrissy doen, ook. Ek druk haar pinky weer, asof om myself te herinner sy is nog steeds daar. En dan, sy is nie. Sy moet gegly het, haar knieë waggel so veel as myne. Dit was beslis 'n aardbewing en nou is sy weg. Ek verloor my balans en ek laat haar gaan. Ek weet sy is naby, maar die terreur-skree van die toerisme-hordes verdrink die moontlikheid van enige Chrissy se stem hoor. Dieselfde stem wat gebruik word om te sing met my in die swembad as ek geswem rondtes na my operasie. Dieselfde een wat gesing Edelweiss as my hart was in stukke en sekerlik unmendable. Ek klepel. Arms, voete, rugsak-swaaiende, hoop sy sal 'n hoek van my vang.
Haar naels grawe in die tone aan my regtervoet, kaal in 'n oop-gelyktonige Teva sandale. Dan, haar voorarm borsels my enkel. O, € ™ s boom af. Wag nie. Shea € ™ s regtig af. Af daar. Gaia oopmaak en hulle verslind Chrissy.
Hulle sê moeders kan die agterkant van die motor lig as hul kind gebeur om te wees onder 'n wiel. Dieselfde krag het my pad in daardie oomblik. £ 124 van vriend, gehys met gemak. Met die bedrag van die as op haar, lyk dit of die skeur is so diep as wat sy is lank, al 4 voete 11 van haar. Ek skud die as van haar klere en hare en gesig. Sy is mank. Sy sal OK wees. Sy is 'n ruiter. Ek sit my arm om haar en haar rondom my. Die heet as het al die onbeskermde Real Estate van ons gesigte nou. Dit maak nie saak. Ons was weer saam.
'N ewigheid verby. Ons loop in die piekniek tafel. Ons het ons pakke op dit, weet ons didnâ € ™ t het baie tyd en dat die busse kan verlaat sonder ons. Die lug lyk nou ligter en stil, Chrissy trek haar kamera uit haar rugsak. Altyd een vir die Kodak oomblik het sy breek 'n paar. Woordeloos, ek dink sy voel wat ek voel: dit kan ons laaste wees.
Nog 'n ewigheid verby. Ons vind ons bus. Die laaste een in die lot. Hea € ™ s careening uit die uitgang. Die bestuurder weier om te stop totdat 'n sterk Oklahoman dwing om hom te.
Die personeel by die Yogyjakarta B &B; weet ons die waarheid. Merapiâ € ™ s merk is al oor ons. Hulle jaag oor, sorge, en neem ons pakke na ons kamer. Ek vra vir 'n Tensor verband vir Chrissyâ € ™ s enkel. Ek verbind terwyl sy lê terug, uitgeput en in pyn. Ek gee haar 3 ekstra krag Tylenol en 'n bietjie water. Sy stroop naak en rol onder die dek.
Ons is wakker, maar ons weet nog nie ons aan die slaap 19 uur sonder wakker. 'N wonderwerk van my blaas as daar ooit een was. Ons stort. Ons trek. Ons stap uit na die groot Lanai, honger. As ek reg onthou, ek dink Chrissy se dagboek kyk as ongestoord soos myne, skrams na dit as ek op pad uit vir ontbyt. Ons gaan sit, die opening van die spyskaarte. Ek is gereed om te bestel.
Ek volg Chrissyâ € ™ s blik nou. Shea € ™ s te kyk na die TV as breaking news verskyn in grafiese detail. Haar gesig contorts. 27 dood. Ongekende getalle ontbreek. Honderde beeste, verminkte, dooie, en 'n paar vermiste ook. Plase en huise en lewens verwoes. Die mees aktiewe vulkaan in die Indonesiese argipel het die lewe kom en al die wyse van mense en dinge vernietig in haar wakker.
Ons laat ons tafel, ontbyt onaangeraak. Ek pak. Chrissy pak. Ons het 4 dae. Ita € ™ s verstaan ​​ons nou moet gaan. Ek hou haar met al my krag. Haar gesig is 'n vervaag, die trane onstuitbaar. Dit is 24 November 1994, twee dae nadat Mt. Merapi blaas haar top. Ons neem afsonderlike busse na die lughawe.
Ons laaste gesprek oor Indonesië was met die toergidse. Tot vandag toe, ons het nog nooit gepraat oor wat gebeur het of het mekaar foto's van daardie noodlottige dag. Ons het ons storie, begrawe in die as. San Francisco en Lombok gewink.