Kies 'n tuinstyl: romanties, Romeins, Moslem, Chinees ... - Versamelings
Kies 'n tuinstyl: romanties, Romeins, Moslem, Chinees ...
Argitektoniese en stilistiese elemente van dekoratiewe tuinmaak
Verkoue het aangebreek. Dit wil voorkom asof daar niks anders in die tuin is om te doen nie. Dit is absoluut nie die geval nie. Laat herfs, vroeë winter is 'n wonderlike tyd vir kreatiwiteit: wilde blom en groen plante verhinder u nie om die perspektief van u werf te sien nie.
Dit is die gemaklikste tyd wanneer u die tuinstyl sonder belemmering kan verander. Die begin van die skepping van 'n nuwe omgewing word immers gelê deur argitektoniese elemente wat bepaal watter van die vele style tuinkuns u landgoed sal versier.
Hoekom net 'n beeld? Die geskiedenis van siertuinbou strek oor agt millennia. Kortom, beskrywings, skilderagtige en grafiese beelde van die beroemdste tuine kom neer op ons. Almal, in moderne koeranttaal, is eksklusiewe outeursmodelle, wat die sublimasie van idees oor die skoonheid en harmonie van 'n kunstenaar-ontwerper uitdruk, reggestel deur gewoontes, smaak, godsdienstigheid, rykdom en klantstatus.
Daar kan met volle verantwoordelikheid aangevoer word dat die kuns om tuine te kweek ontwikkel het en voortgaan om te ontwikkel, parallel met die groei van state, die evolusie van menslike idees oor skoonheid en harmonie. Daarbenewens is daar baie faktore wat nie geïgnoreer kan word nie: die klimaat, die grond, die reliëf, die grootte en die opset van die werf in die oprigting van 'n tuin.
Net soos dit dus onmoontlik is om twee heeltemal identiese gesigte te vind, is dit ook onmoontlik om twee identiese tuine te vind. Teoretici beklemtoon die kenmerkende besonderhede wat inherent is aan die tuine van sekere tydperke, style en lande. Die kombinasie van hierdie besonderhede wek by die waarnemer baie spesifieke assosiasies wat verband hou met foto's van die werklike lewe of met beelde wat deur die verbeelding geskep word. Die landskapoplossing vir die tuinmaak van die terrein is die gebruik van kenmerkende besonderhede om 'n tuin in die gekose styl te skep.
Natuurlik speel plante die hoofrol. Byvoorbeeld, landskapstuine wat oor die hele wêreld versprei word, herskep die aard van 'n bepaalde streek deur die gebruik van plante wat geskik is vir 'n gegewe klimaat (en die sukses van die skep van so 'n tuin hang natuurlik uit van die gehalte van plantmateriaal en professionele vaardighede van tuiniers).
Watertuine, Art Nouveau-tuine, argitektoniese of romantiese tuine is in werklikheid die kern van die verbeelding van die outeur, waar ooreenkomste met 'n bepaalde styl geskep word deur dekoratiewe elemente wat in die ooreenstemmende styl gemaak word - vase, beeldhouwerke, tuinmeubels, sonwysers. Daarom sal ons nie daaroor stilstaan ​​nie, maar die algemene kenmerke van uitlegte en argitektoniese elemente wat kenmerkend is van die bekendste style van dekoratiewe tuinbou, in ag neem.
'N Hollandse tuin is in baie opsigte soortgelyk aan 'n plattelandse tuin - klein in grootte, met 'n goed versorgde groentetuin. Sy kenmerkende kenmerke: die tuin word deur die huis in twee ongelyke dele verdeel.
Die voorkant, voor die huis, die voorste deel van die straat word gewoonlik deur 'n lae deurgang geskei, dit verdoesel nie 'n mooi uitsig oor die blomtuin voor die huis nie. Net agter die huis is 'n netjiese klein groentetuin, en dan in lae - vrugtebome en verdwergde meerjarige plante. Daar is gewoonlik net een paadjie - van die hek tot by die drumpel van die huis. Soms reël hulle 'n ekstra paadjie om die omtrek van die terrein om toegang tot al die plante in die tuin te hê.
Dit word soms gebruik, sodat gekleurde gruis of rivierklippies vir plaveisel gebruik kan word. Soos in enige ander landelike tuin, is die Nederlandse tuin versier met die kenmerke van 'n boerelewe: 'n houtkar met blomme, 'n bak of trog met water wat 'vergete' is tussen kleurvolle emmers blomme, 'n eenvoudige houtbankie, 'n ou giet -yster kolomkraanvoël, 'n speelgoedfabriek of 'n geverfde weerhaan, kleibeeldhouwerye van huisdiere. Die Nederlandse tuin word onderskei van ander landelike tuine deur sy pedante netheid en netheid.
Romantiese tuin - dit is 'n oorvloed van welige plantegroei en die teenwoordigheid van afgeleë hoeke met tuinhuisies en bankies. Tuine van baie lande in die wêreld kan 'n romantiese stemming hê - die huis en die heining is verweef met klimop, klimrose of Amur-druiwe, smal paadjies en paadjies wat tussen begroeide bome kronkel. Romantiek is ook inherent aan die Italiaanse romantiese tuin. In ons klimaat kan dit aan die sonnige kant van die terrein herskep word.
Dit is beter as die terrein 'n natuurlike helling het, dan word die taak vereenvoudig. Dit is genoeg om twee klein terrasse te maak. Plaat die blad met byvoorbeeld Italiaanse mosaïekteëls, natuurlike vlagsteen of pseudo-natuurlike klip. Daar sal 'n ligte tafel en stoele vir familie-tee wees, omring deur blomme van eenjarige plante en meerjarige plante in draagbare houers. Op die onderste terras is 'n reservoir met 'n klein fonteintjie, langs die omtrek waarvan lae bossies, byvoorbeeld parkrose, geplant word.
'N Romantiese tuin kan ook 'n tuintjie wees as die argitektoniese besonderhede daarin nie uitstaan ​​nie, en 'n toevoeging tot die landskap is, as die reservoirs (in geen geval fonteine) soos natuurlike versierings is nie, en 'n weldeurdagte ons stelsel van paaie lei die gas langs 'n roete wat 'n verandering in landskappe open. Moenie vergeet dat die paadjies in hierdie geval van natuurlike materiale gemaak is nie: wilde klip, snye van stamme of boombas, 'n grasperk wat bestand is teen vertrapping. Gooi 'n diggeknipte, groen grasperk in, groepe plante wat artistiek omring, klomp eksotiese struike en grasse, en jy het 'n tuin in die Engelse styl van die tydperk van romantiek.
Romeinse tuin - peristral... In werklikheid is dit 'n verklein model van 'n Bisantynse tuin. Dit is ingerig in 'n klein patio. Peristral is ondenkbaar sonder water.
Dit kan 'n klein reghoekige swembad, 'n klipfontein of 'n fontein wees. Beelde, boë, boë en kolomme in die antieke styl sal rondom geleë wees. Die oorvloed van ligte marmer en kalksteen in die mure van die huis en in die hoë heining, groot plaveiselplate sonder aanplantings, sal dien as agtergrond waarteen die skakerings van groen en lianas helderder sal speel. As die mure van die huis en die hoë heining gevou word of met massiewe klippe van donker skaduwee versier word, is dit sinvol om na die beelde van die Middeleeuse tuine of kloostertuine te kyk.
In die eerste geval moet die styl van argitektoniese elemente vervang word met Middeleeuse Gotiek (verslete klip, puntige boë en massiewe gietyster). Plaas in die middel 'n put, 'n swembad of 'n fontein van ou rotsblokke, langs verskeie roosbome, 'n klipbank bedek met gras, blombeddings in klipdrinkers, verskillende vrugtebome - gewoonlik appelbome.
Die beeld van die kloostertuin word gedefinieer deur kruispaaie wat loodreg kruis. Op die plek van hul kruising is voorheen 'n kruisbeeld of 'n altaar geplaas, nou 'n fontein of fontein, maar die teenwoordigheid van blombeddings, medisinale of kruie kruie het onveranderd gebly. Die groot kloostertuin kan deur baksteenmure of heinings in 'kamers' verdeel word. Binne die "kamers" is daar 'n gesnyde kissie en taxusbosquets, 'n versameling kruie of blomme.
As u relatief klein patio (patio) aan die sonnige kant van die tuin is en u wil hê dat dit as 'n ekstra buitekamer moet dien, ontstaan ​​die idee om dit in 'n Moorse tuin te verander.
Hierdie styl het sy oorsprong in die Middeleeuse kastele van Spanje, onder die invloed van die Arabiere, en het die kenmerke van Middeleeuse romanse en oosterse geluksaligheid opgeneem. Gewoonlik word so 'n tuin omring deur galerye en bedekte lane verweef met druiwe en rose. Daar word baie aandag aan water gegee, en dit kan in verskillende vorme wees: 'n kalm spieëloppervlak, stromende en vloeiende linte, valstrale, verspreidende spatsels.
Bome word gereeld geplant, maar nie geknip nie, blombeddings is omring met mosaïekplaveisel. Dit is interessant dat 'n tuin in hierdie styl nie saamgestel moet word met die hoofgebou nie.
Spaanse tuin... Sy kamerstyl, meer bedoel vir ontspanning en nie vir demonstrasies aan buitestaanders nie, word beklemtoon deur 'n hoë klipheining of 'n geknipte heining van digte kleinblaarbosse.
In die rand word vrugtebome geplant waarvan die stamme met sierstruike bedek is. Die sentrale deel word beset deur 'n vlak opgehewe reservoir van die regte vorm. Die kalm oppervlak van die waterspieël word beklemtoon deur die oewer wat met klipteëls versier is. Die roostuin, aangelê rondom die reservoir, bevat reguit geplaveide paadjies langs die omtrek.
Tuinmeubels is eenvoudig en gemaklik. Sy is 'n kenmerk van die tuin, nie die versiering daarvan nie. Die aksente word verskuif na plaveisel, helder blombeddings, afgewerkte struike. Massiewe klipbeelde en ou klip skep die atmosfeer van 'n ou aristokratiese kasteel.
Moslem tuin... As die son op u werf in oorvloed is, kan u deur welvaart u niks ontken nie, en die kontemplatiewe vrede van die Oosterse filosofie is naby u siel, dan is hierdie tuinstyl iets vir u. Op grond daarvan is die style van Spaanse en Moorse tuine gebore. Maar die prag van die versierings (helder blomme, marmer van fonteine, voëls in goue hokke) is aan die voorpunt van die Moslem-tuin, en nie die begeerte na eensaamheid nie.
Die Moslem-tuin is ontwerp om die verbeelding te verbaas en te assosieer met die hemel op aarde. Dit word egter uiteengesit, gelei deur die streng kanons van Islam: die basis daarvan is 'n duidelike vierkant, verdeel in vier dele, die sogenaamde 'chor-bagh' (vertaal in Russies 'vier tuine'). Hierdie vorm van die tuin is blykbaar 'n weerspieëling van die legende oor die tuin van Eden, waaruit vier riviere in vier rigtings vloei. Die prototipe van so 'n uitleg was die oudste heiligdom in Mekka.
Hoe dit ook al sy, maar die streng geometrie van die vierkante van die uitleg word beklemtoon met behulp van paaie, plante en waterkanale. Die hoofversiering van die hele tuin is geleë in die middelpunt van die pleine, klein fonteine ​​of poele, gevoer met marmer, veelkleurige keramiekteëls en glas.
Chinese tuin... Hierdie styl is gewortel in die oudheid. Reeds voor ons era het die Chinese besef dat die basis van 'n harmonieuse samelewing gehoorsaamheid aan die wette van die heelal is.
Die bestudering van hierdie wette, die sistematisering daarvan, is later geformuleer as die wette van Feng Shui, wat weer gewild is in die moderne wêreld. Confucianisme, Taoïsme - die een vir alle godsdienstige en filosofiese leerstellings in China, was die bewustheid van die mens as deel van die heelal. Die verabsolutering van die skoonheid van die natuur, gehoorsaamheid aan die wette daarvan, was die basis van die landskapstyl van Chinese tuine. Die gratis uitleg van hierdie tuine word gekombineer met streng simmetriese samestellings van tuingeboue.
Daar is nie baie van hulle nie. Dit is hoofsaaklik kenmerkende geboë brûe, gazebo's, pagodes, sigsagtrappe, geverf in helder kleure (rooi, smaraggroen, geel). Die geboue is ingeskryf in 'n vaardig ontwerpte natuurlike landskap, insluitend mere en heuwels. Die hooftaak van die skepper van die park was om die beginpunt te vind waarvandaan die mooiste landskap oopgemaak sou word.
'N Chinese tuin kan 'n tuin van natuurlike natuurskoon wees, waar selfs 'n klein fontein hom vermom as 'n druppel wat tussen die rotse loop. Dit kan 'n tuin van wetenskaplikes wees, met 'n doolhof van paaie vir baie ure se stap, of 'n tuintuin omring deur 'n soliede muur van klip of bamboes. Laasgenoemde word vervang deur naaldbome in die noorde van China.
Volgens die emosionele impak op 'n persoon word Chinese tuine in die volgende tipes verdeel: laggend, bedreigend en idillies. Die laggende tuin, met sy vrolike blomtuine en snaakse beeldhouwerke, staan ​​in skrille kontras met die dreigende tuin wat oorheers word deur oorhangende rotse en gebreekte bisarre bome. Die idilliese tipe landskap word beklemtoon deur 'n redelike groot reservoir met 'n eiland en 'n vissershuis of tuinhuis. Byna elke element van die Oos-Asiatiese tuin, van 'n klip of 'n plant tot 'n kraanput, het 'n semantiese betekenis wat 'n spesifieke materiële voorwerp of abstrakte begrip simboliseer.
Japannese tuine het Chinese tradisies grotendeels geërf, danksy die invloed van die antieke Japannese godsdiens Shintoïsme, wat die kunsmatig geskepte landskap verder vergeestelik het. Die begeerte van die Japannese om die beeld van die wêreld met behulp van 'n landskap op 'n klein stuk grond te herskep, het daartoe gelei dat oorwegend lae groeiende vorms van plante in hul tuine gebruik word, en die sogenaamde 'tuin'. bonsai "word gevorm uit lewendige plante.
Die nabootsing van die natuur, die nabootsing van sy beste voorbeelde danksy moderne materiale en tegnologieë, is nou baie makliker om te implementeer as net vyf of ses jaar gelede. Daarom, en ook omdat die wye verskeidenheid plante en materiale wat gebruik word, die Japannese en Chinese tuine eindeloos uiteenlopend maak, maklik veranderbaar is, groei hul gewildheid steeds by ons. Maar selfs 'n dekade gelede was hulle uiters skaars in ons noordelike strook te vinde. Dit was onmoontlik om 'n privaat klassieke gewone tuin voor te stel.
Gereelde tuine - die voorreg van groot gebiede. Gereelde beplanning behels die aanplant van bome en struike langs die paadjie, wat die simmetrie van die tuin beklemtoon.
Die uitkykpunte op die kruising van die stegies is noukeurig deurdink - klip-, hout- of gegote paviljoene, gazebo's, bankies rondom fonteine, beeldhouwerke, ens. Wat daar aangebring is, word daar geplaas vir kalm nadenke. By die keuse van plante word spesies voorkeur gegee aan skeersel en hul gegewe vorm lank behou (immergroen, stadiggroeiend, kleinblaar).
Boskette word wyd gebruik - meetkundig korrek en simmetries gerangskik klein areas, omring deur 'n afgesnyde bukshoutheining. Binne die boske word bome, struike of blomme gereeld of vrylik geplant. Die beeld van die Italiaanse gewone tuin word geskep op 'n groot area met aansigte. Die hoofgebou word op die hoogste of sentrale gebou opgerig.
Die tuin word beplan as 'n voortsetting van die huis onder die oop lug en het 'n eenvormige styl met sy voorkoms. Die belangrikste aandag word geskenk aan die voorste gedeelte voor die fasade van die gebou, gewoonlik uit die ingang van die tuin: daar kan terrasse wees, en 'n waterkaskade vergesel van fonteine, en 'n groot trap versier met beeldhouwerk groepe, en 'n sentrale blombedding. Afgeleë tuinkamers kan lyk soos die afgeleë binnetuine van kastele of vestings.
Die Franse gewone tuin is ideaal vir plat terrein en gematigde klimaat. Dit word gekenmerk deur 'n breë hoofperspektief en ondergeskikte sekondêre: radiale en diagonale stegies wat vanaf die sentrum na die dieptes van die tuinpark lei. Tipiese kenmerke is die afwisseling van gedetailleerde, dikwels baie komplekse stalletjies.
Die partytjies, omring deur geknipte heinings, bevat dekoratiewe poele, damme, kanale en fonteine, versier met pragtige blombeddings en arabeske met dekoratiewe vulsels met gekleurde sand en marmer- of bakstene. Ongeag die grootte van u gewone tuin, u moet sorg vir die aanleg van 'n komplekse, vertakte hidrouliese stelsel voordat u dit aanlê.'N Fout in die berekeninge kan lei tot versuiping van enige, selfs die mooiste tuin, soos wat meer as een keer in die geskiedenis van hofdienste gebeur het.
Paaie en platforms in die Franse tuin is bedek met granietsteggies, gebreekte stene of klein rivierklippies. Tuinmeubels in ligte pastelkleure is simmetries gerangskik in spesiale heiningnisse of in dooie punte van tuinpaadjies, vanwaar 'n pragtige uitsig op die een of ander deel van die tuin oopmaak. Daar moet in gedagte gehou word dat die omheining van 'n Franse tuin nie 'n leë baksteenmuur kan wees nie, wat die ideologie van die tuin weerspreek - 'n bewys van die glans, prag van styl.