Ek was van die begin af betrokke. Trouens, die gedagte om ’n PEN-sentrum vir Afrikaanse skrywers te stig was my idee. Ek was ook die eerste president van Pretoria-PEN. Tydens ’n buitengewone algemene vergadering op 18 November vanjaar is ek as president herkies. Tans is ons besig om ’n jaarvergadering op 20 en 21 Januarie 2012 te organiseer wat deur ’n bekende skryfster uit Nederland geopen sal word.
Op Pretoria-PEN se webwerf staan daar dat die organisasie verbind is tot die bevordering van letterkunde, spraakvryheid en taalregte. Wie het hierdie doelstellings geskryf? Wat beteken dit vir jou?
As ons praat van die bevordering van letterkunde, dan gaan dit juis daarom om skrywers – en uitgewersbelange te bevorder, maar ook om die breë publiek in te lig en ’n smaak vir letterkunde in ons land te kweek.
Oor die afgelope dekade of langer is die meeste Afrikaanse skrywers en intellektuele begaan oor die agteruitgang van Afrikaans en die vertrapping van ons taalregte deur die owerheid en deur die privaat sektor. Maar ook PEN Internasionaal beskik oor ’n vertaling – en taalregtekomitee wat taalregte bevorder en ons sou wou sien dat Suid-Afrika afsien van sy koloniale "slegs Engels"-houding en kennis neem van die ontwikkeling van taalregte oor die afgelope twintig of dertig jaar.
PEN Internasionaal beskik oor sy eie grondwet, ja. Maar elke PEN-sentrum ter wêreld verteenwoordig ’n outonome vereniging met sy eie grondwet en prosedures. Die grondwet van Pretoria-PEN bepaal dat daar minstens vyf mense by ’n algemene vergadering teenwoordig moet wees. Die verkiesing van ’n voorsitter of president geskied by wyse van ’n vooraf nominasie en daarna is elke lid geregtig om sy stem uit te bring, ook dié wat nie die vergadering kan bywoon nie en ’n volmag aan ander lede kan gee wat wel in staat is om die vergadering by te woon. In die praktyk neem die meeste lede dus sodoende aan die demokratiese proses deel.
Dis ook baie maklik om van die president of enige ander bestuurslid ontslae te raak, deur ’n gewone meerderheidsbesluit by ’n algemene vergadering. Selfs ’n klein groepie lede kan te eniger tyd ’n buitengewone algemene vergadering aanvra. Eintlik is dit baie makliker vir die lede om van die voorsitter ontslae te raak as wat dit is om ’n lid wat al die reëls oortree te skors! ’n Lid wat die organisasie ondergrawe of sy doelstellings dwarsboom, moet eers ’n tugprosedure ondergaan. Indien hy skuldig bevind word, kan hy ook na die algemene vergadering appelleer, dus is ons grondwet baie demokraties en regverdig.
’n Persoon kwalifiseer vir gewone lidmaatskap van die vereniging indien hy ’n skrywer, redakteur, vertaler, essayis of joernaalskrywer is wat op grond van literêre meriete of sy oeuvre in aanmerking kom en wat hom neerlê by die vereniging se doelstellings, waarby inbegrepe is die handves van PEN Internasionaal. Daar word ook voorsiening gemaak vir assosiaatlede wat nie noodwendig aktiewe skrywers hoef te wees nie, maar bloot die doelstellings moet ondersteun. Assosiaatlede mag egter nie op algemene vergaderings stem nie.
Ek streef daarna om die eienaardige werklikheid van hierdie eienaardige land in my boeke en geskrifte weer te gee, hetsy deur fiksie, hetsy deur niefiksie. Afrikaans was egter dwarsdeur sy geskiedenis ook ’n taal wat as instrument van bevryding vir die Afrikaner gedien het, juis omdat ons so lank onder vreemde oorheersing vanuit Brittanje gestaan het. Tans weer word ons deur die Afro-Saksers oorheers vir wie Engels ’n magstaal en -instrument geword het waarmee ons kultuur en identiteit aangeval word. Deur Afrikaans kan ons onsself bevry en weer heel word nadat ons as't ware op die wiel van Engels gebreek is en in meer as een sin gebroke geraak het.
Op ’n meer persoonlike vlak is ek amper ’n skrywer sonder ’n oeuvre! Hoewel ek taamlik aktief op die internet en in koerante meningsartikels skryf, het ek tot dusver betreklik min romans of poësie gepubliseer. Vandaar my groot behoefte om iets van my wêreld met Afrikaanse lesers te deel. Ek voel in ’n sekere sin bevoorreg, omdat ek ’n baie goeie literêre opvoeding gehad het – op skool by Helpmekaar, asook later in Parys deur my ontmoetings met en ervaring van groot denkers en skrywers, tesame met my daaglikse gedrentel deur boekwinkels. Sommige mense sien die wêreld van die lettere as iets banaals of vanselfsprekends, maar toenemend vind ek dat daar werklik min goeie of interessante skrywers bestaan. As ek daarin kan slaag om myself af te sonder om nog ’n paar boeke of tekste in Afrikaans te produseer, sal dit vir my baie sinvol wees. Om te skryf is ’n synsaktiwiteit.
Ook wil ek een of ander tyd ’n lang filosofiese essay in Afrikaans skryf. Hopelik vind ek die tyd en die lus vir dit alles!
Dis vroeg in 1976. Per geleentheid om ’n braaivuur besluit ek en ’n goeie vriend dat hy die Lugmag en ek die Vloot vaarwel gaan toeroep. Redelik gatvol vir die kampe wat ons elke jaar ’n maand op ’n slag van ons families en werk af weghou, besluit ek en Johan Dippenaar om by die eertydse Suid-Afrikaanse Polisie aan te sluit as polisiereserviste. Hierdie stap beteken dat ons ons verbintenis met die Weermag opsê, aangesien reserviste Weermag-vrystelling ontvang. Nog ’n pluspunt is dat ons sommer net om die draai van die huis by Brixton se polisiestasie diens sal verrig.