Ons het die grootste potensiaal vir vryheid van enige wese op hierdie planeet. As bewuste mens kan ons bewus wees van hierdie vryheid en doelgerigte gebruik daarvan maak. Die vraag wat ons hier aanspreek, het betrekking op die menslike en moreel beste gebruik van hierdie vryheid.
Moraliteit betree hierdie diskoers, want as ons die manier waarop ons optree, kies, is ons verantwoordelik om dit wys te kies. Uiteraard kan ons optree om ons eie eiebelang te maksimeer, en dit is wat die meeste mense die meeste van die tyd doen. Maar ons kan ook optree met 'n mate van altruïsme en openbare gees. Dit kan dus nie in stryd met ons eiebelang wees nie, ten minste nie aan ons nie verligte eiebelang.
Selfbelang maak dat ons soek na die bevrediging van ons onmiddellike begeertes en aspirasies, en as ons begeertes en aspirasies gesond is, is dit reg: dan is ons begeertes en aspirasies saam. In 'n sterk onderling verbonde en wisselende wêreld, wat goed is vir een, is ook goed vir die ander. Maar wat is die werklik verligte belange en aspirasies?
Wat is regtig goed vir elkeen en elkeen?
Filosowe debatteer wat meer as twee duisend jaar werklik goed in die wêreld is. Geen definitiewe antwoord het ontstaan ​​nie. In die Westerse filosofie het die siening van die klassieke empirici oorheers: oordele van goed en sleg is subjektief; hulle kan nie onomwonde besluit word nie. Hoogstens kan hulle verband hou met wat 'n gegewe persoon, 'n gegewe kultuur of 'n gegewe gemeenskap hou om goed te wees. Maar dit is ook subjektief, al is dit subjektief in verhouding tot 'n groep: dan is dit intersubjektief.
In die Akashiese filosofie kan ons hierdie impasse oorwin: ons kan objektiewe kriteria vir die goeie ontdek. Hierdie kriteria dra nie die sekerheid van logika en wiskunde nie, maar hulle is meer as subjektief of intersubjektief. Hulle is so objektief soos enige stelling oor die wêreld kan wees. Hulle verwys na die voorwaardes wat lewe en welsyn verseker in 'n onderling gekoppelde en universele heelal. Die verbetering van hierdie toestande is objektief goed. Hierdie toestande kan kortliks beskryf word.
Die algemene doelwit: die stelsel behou as 'n lewende geheel
Lewende organismes is komplekse stelsels in 'n toestand ver van termodinamiese ewewig. Hulle moet streng voorwaardes nakom om hulself fisies onwaarskynlik en inherent onstabiel te handhaaf. Wat vir hulle goed is, is eerstens om aan hierdie voorwaardes te voldoen. Die lewe is die hoogste waarde. Maar wat neem dit om die lewe vir 'n komplekse organisme op hierdie planeet te verseker? Om al die dinge wat dit behels te beskryf, sal volumes invul. Maar daar is basiese beginsels wat van toepassing is op alle lewende wesens.
Elke lewende sisteem moet betroubare toegang tot die energie, materie en inligting verseker wat dit nodig het om te oorleef. Dit vereis om al sy dele fyn te stem om die algemene doel te dien: om die stelsel as 'n lewende geheel te onderhou. Die term samehang beskryf die basiese kenmerk van hierdie vereiste. 'N Stelsel wat bestaan ​​uit fyn afgestemde dele is 'n samehangende stelsel. Samehang beteken dat elke deel van die stelsel reageer op elke ander deel, vergoed vir afwykings en versterk funksionele aksies en verhoudings. Op soek na samehang vir jou self is 'n werklike gesonde aspirasie; dit is ongetwyfeld goed vir ons.
Maar in 'n onderling verbonde en wisselende wêreld stop die vereiste vir samehang by die individu nie. Lewende organismes moet intern samehangend wees, met betrekking tot die fynstellings van hul dele, maar hulle moet ook ekstensief samehangend wees, met goeie verhoudings met ander organismes. Vandaar dat lewensvatbare organismes in die biosfeer individueel en kollektief samehangend is. Hulle is supercoherent. Superkoherensie dui op die toestand waarin 'n stelsel op sigself samehangend is en is samehangend met ander stelsels verband hou.
Die biosfeer is 'n netwerk van superkoherente stelsels. Enige spesie, ekologie of individu wat nie samehangend op sigself is nie en nie samehangend met ander spesies en ekologieë verband hou nie, word benadeel in sy reproduktiewe strategieë. Dit word gemarginaliseer en uiteindelik sterf, uitgeskakel deur die genadelose werk van natuurlike seleksie.
Die uitsondering op die koherensie-reël
Die groot uitsondering op hierdie reël is die menslike spesie. In die laaste paar honderd jaar, en veral in die laaste dekades, het menslike samelewings progressief onsamehangend geword ten opsigte van mekaar en met hul omgewing. Hulle het intern verdeeldheid en ekologies ontwrigtend geword.
Menslike samelewings kan hulself behou en selfs hul getalle vermeerder omdat hulle deur kunsmatige middele vergoed vir hul onsamehangendheid: hulle maak gebruik van kragtige tegnologie om die slegte wat hulle gedoen het, te balanseer. Dit het natuurlik sy grense.
Terwyl hierdie grense in die verlede hoofsaaklik op die plaaslike vlak verskyn het, is dit vandag ook op wêreldwye skaal. Spesies is besig om te sterf, die diversiteit in die planeet se ekosisteme word afneem, die klimaat verander en die toestande vir gesonde lewe word verminder. Die stelsel van die mensdom op die planeet nader die uiterste grense van volhoubaarheid.
Ons kan nou sê wat werklik goed is in hierdie belangrike tydperk. Dit is om ons interne en eksterne samehang te herwin: ons superkoherensie. Dit is nie 'n utopiese aspirasie nie, dit kan bereik word. Maar dit vereis groot veranderinge in die manier waarop ons dink en optree.
Ontwaking aan "Die Goeie" en tot 'n Diepe Sin van Eenheid
Om effektief te streef na superkoherensie, verg meer as om tegnologiese oplossings te vind om die probleme wat ons onsamehangendheid veroorsaak, op te los. Dit verg weer met 'n gedagte wat tradisionele kulture besit, maar moderne samelewings verloor het. Dit is 'n ingesteldheid gebaseer op 'n diep gevoel van eenheid met mekaar en met die natuur.
In vandag se wêreld voel baie mense afsonderlik van mekaar en van die wêreld. Jong mense noem dit dualisme. Die voorkoms van dualisme het ernstige gevolge. Mense wat afsonderlik voel, is geneig om selfgesentreerd en egoïsties te wees; hulle voel nie in verband met ander nie en voel nie verantwoordelikheid vir hulle nie. Gedrag wat deur hierdie gevoel van dualiteit geïnspireer word, skep tand-en-klouskompetisie, uitbarstings van verstandige geweld en woede, en die onverantwoordelike agteruitgang van die leefomgewing. Hierdie ingesteldheid het die moderne wêreld oorheers, maar daar is tekens dat dit sy greep op individue en samelewings verloor.
Steeds meer mense, veral jongmense, herontdek hul eenheid met mekaar en met die wêreld. Hulle herontdek die krag van liefde - herontdek dat liefde meer is as die begeerte vir seksuele unie, dat dit 'n diepgaande gevoel is om aan mekaar en aan die kosmos te behoort. Hierdie herontdekking is betyds, en dit is nie net fantasie nie: dit het sy wortels in ons holografies geheel, nie-verbonde verbonde universum.
Liefde is die weg na superkoherensie. Om dit te bereik is gesondheidsverbeterend en sosiaal en ekologies gesond. Dit gee aanleiding tot gedrag en aspirasies wat goed vir ons is, goed vir ander en goed vir die wêreld. Superkoherensie is objektief goed. Dit is die hoogste waarde filosowe genaamd "The Good."
© 2014 deur Ervin Laszlo. Alle regte voorbehou.
Die Self-Aktualiserende Kosmos: Die Akasha-Revolusie in Wetenskap en Mens Bewustheid
deur Ervin Laszlo.
Wetenskap ontwikkel deur alternatiewe fases van "normale wetenskap" en radikale verskuiwings wat wetenskaplike revolusies skep. Ons het dit gesien by die draai van die 20-eeu, toe die wetenskap van 'n Newtonse wêreldbeskouing na Einstein se relatiwiteitsparadigma verskuif is, en weer met die verskuiwing na die kwantumparadigma. Nou, soos ons die nonlocal interkonneksie van alle dinge in ruimte en tyd herken, vind ons ons wetenskaplike wêreldbeskouing weer eens.