Soos met die reaksies op die bewerings oor seks met seuns in die boek self, het baie van die reaksies op Minnie se dood gewys dat ons met groot gemak dit glo wat strook met ons siening van die wêreld, en maklik dit verwerp wat daarmee in stryd is.
Ons bereidwilligheid om iets as die waarheid te aanvaar word toenemend verduidelik deur wat ons gló. In dié sekulêre wêreld gedy geloofsake.
Wat Minnie en die boek betref: In die een “kamp” staan dié wat vuilspel as ’n gegewe aanvaar, want hulle glo – nog voordat hulle die boek gelees het – dat die apartheidsregering inherent boos was en dat alle sondes wat aan apartheidsministers toegeskryf word die waarheid móét wees.
Vir bogenoemde twee kampe is elke bewering teen die ministers óf waar, al is daar baie bewerings wat nie afdoende bewys is nie, óf onwaar weens gebrek aan afdoende bewyse. Ook dít het ’n geloofsaak geword. Dit is swart en wit, goed teen sleg. Binêr.
Die dooies kan hulself voorts nie verdedig nie, is gesê. En as die skrywers van die boek dan so seker was van die “derde minister” se rol, waarom sy naam nie noem nie? As ons by Rapport voorts nie self bewyse kon lewer vir die betrokkenheid van ’n “derde minister” wat genoem word in die boek waaroor ons berig het nie, waarom dit dan hoegenaamd in ons berigte noem?
Bewys al die ontkennings sedert publikasie van die boek dit is fiksie? Natuurlik nie. Is daar diegene wat net te maklik aanvaar Magnus en kie was “goeie ouens” wat nie ’n voet verkeerd kon sit nie? Ongetwyfeld ook.