Afrikaans: Nadenke oor die aard van die reg en die grense van die regsvormende kompetensie van die staat kon nie ontkom aan die verwringende effek van individualistiese en universalistiese sienings van die menslike samelewing nie. Waar die Grieks-Middeleeuse era grootliks in die greep van laasgenoemde was, het eersgenoemde die vroeë moderniteit tot en met die Verligting gedomineer. Sedert die Renaissance het die drang om outonoom en vry te wees die natuurwetenskapsideaal gerig op ’n rasionele rekonstruksie van die heelal wat in die sosiale verdragsteorieë vanuit die seining van eenvoudigste elemente, die individue, vertrek het. Dit het geblyk dat die voortgaande besinning oor die aard van reg in die greep van die inherente spanning tussen die wetenskapsideaal (natuur) en die persoonlikheidsideaal (vryheid) was. Dit geld ten opsigte van die natuurregsteorieë, rakende die sienings van Kant en Hegel, asook die historiese skool, regspositivisme en die daaropvolgende ontwikkelinge van die 19de eeu. Na die romantisisme van die laat 18de en vroeg 19de eeu het beide individualistiese en universalistiese teorieë hul invloed tot en met die 20ste eeu bly uitoefen. Kruissnydend deur al hierdie ontwikkelinge was daar ook ander ontwikkelinge wat ’n rol gespeel het, soos die idee van ’n ewige en onveranderlike lex naturalis en die reaksie daarop van die historisisme en regspositivisme wat hierdie natuurregsaansprake gerelativeer het – vergesel deur die vraag hoe konstansie en verandering verstaan moet word. Aan die einde van die artikel word ‘n alternatiewe benadering vlugtig in die slotopmerkinge toegelig.