Ons ken almal ’n Lafras Verwey wie se sokkies altyd oor sy enkels drup. Hy is die bleeksieldromer wat deur sy kollegas geminag word. Daar sluimer egter ’n rebellie waaroor jy grinnik omdat dit so onbereikbaar blyk te wees. Tot die lont by die kruitvat gebring word.
Die probleem waarmee Simon Barnard met die rolprentweergawe te doen gehad het, is om ’n stuk, waarin die woord so ’n sentrale rol gespeel het, te visualiseer. Rolprente stel formidabele uitdagings om ongedwonge toegang tot ’n karakter se innerlike landskap te gee, want in hierdie moeras versmoor Lafras, maar hy slaag tog ook daarin om oor die aarde te vlieg wanneer sy droommusiek hom kortstondig bevry. Die rolprent moet hierdie vlieg-en-val oor die aarde wys.
Die Luitenant Kizje-suite van Proko­fiëf het op radio ’n sentrale rol gespeel – nie noodwendig so sterk in die rolprent nie – waarin ’n fiktiewe narrefiguur deur die komponis geskep is wat die skuld vir ander se sondes moes dra.
Lafras dra net so swaar aan sy eie sondes, soos dat hy toelaat dat mense hom misbruik vir eie gewin. Sy verwronge ideologieë maak hom ryp om deur gewetenlose mense misbruik te word, en dit is waarop die rolprent fokus: hierdie patetiese riet-alleen-in-die-myndam wat net uiting vind in Prokofiëf-musiek. Hier boots die tuba in swaar basnote Lafras se rompslomp-lewe na. Maar wanneer die fluit bokant die tuba uitstyg, vlieg-vlieg hy oor die wêreld en wys die rolprent sy onvervulde potensiaal.
Tobie Cronjé lewer ’n monumentale vertolking van die weggooimens met die slenterdrome. Hy is soms snaaks, maar ook tragies en oorbluf. Een van die hoogtepunte is wanneer sy baas se gesnater vir hom na ’n brommer klink. Onkundigheid en strooipraat word ’n vlieg wat teen dik lippe afkruip, en die regisseur kyk met ’n grynslag na ’n patetiese burokraat se doodloopstraatbestaan. Lafras, die dromer, se dilemma is dat hy vir altyd vasgevang word tussen hierdie nie­dromers wat om hul eie miskoek-lewens saamdrom.
Simon Barnard slaag daarin om hierdie tuba-sleurbestaan suksesvol te verbeeld. ’n Mens sou dalk meer van die fluit wou sien wanneer sy verbeelding hom help om kortstondig bo sy beperkings uit te styg. Die kamera kon in sy loskom-van-die-aarde-tonele dalk vryer beweeg het, soos in die toneel waar dit saam met hom gly wanneer hy op sy fiets ry. Nog sulke tonele sou die rolprent selfs sterker gemaak het.
Sterk beelde bly jou by. Die ontmensde stad as agtergrond vir Lafras se lappieskomberslewe is immer teenwoordig. So is hy ook gedurig op reis, maar bereik geen betekenisvolle bestemming nie. Dink aan sy moeisame reis wanneer hy sy fiets en die swanger vrou in ’n mankoliekige hysbak probeer druk. Hier sien jy letterlik wat binne in hom aangaan.
Dit word verder onderstreep deur die puik kunsregie en stelinkleding waarin sy volgepakte woonstel sy oorblufte gedagtes in sterk beelde weerspieël – rolprente se kragtigste gereedskap.
Hierdie is ’n knap debuut deur Simon Barnard wat sy pa, Chris Barnard, se verhaal prikkelend aangepas het vir ’n moderne tyd.
’n Mens sou verwag die groep, oorspronklik van die Wes-Rand, gaan effens selfvoldaan oorkom, veral nadat Guns N’ Roses húlle uit die top-rockgroepe in die land gekies het om op 29 November in die FNB-stadion in Johannesburg vir hulle te open.
Guns N’ Roses was vir Cito ’n baie groot invloed toe hy begin sing het en geleer het om baskitaar te speel.
“Jy kan nie net ’n kaartjie koop en in China gaan speel nie. Jy moet genooi word. So die doel was om vir ander groepe blootstelling te gee,” sê Jonathan.
“Ons het op die N1 gery toe Cito die padteken vir Wonderboom, ’n klein boeregemeenskap net buite Kroonstad, sien. Ons het besluit dis die nuwe naam,” sê Martin.