On Mei 19, 2014 By baptistekerkkemptonparkIn Kerk
Die kerk is soos ‘n plant wat méér groei as jy dit snoei. Handelinge 5 illustreer dit.
“17 En die hoëpriester het opgestaan en almal wat saam met hom was—dit is die party van die Sadduseërs—en hulle was met nydigheid vervul, 18 en hulle het die hande aan die apostels geslaan en hulle in die openbare gevangenis gesit. 19 Maar ‘n engel van die Here het in die nag die deure van die gevangenis oopgemaak en hulle uitgelei en gesê: 20 Gaan heen, staan en vertel in die tempel aan die volk al die woorde van hierdie lewe. 21 En hulle het geluister en vroeg in die môre in die tempel gegaan en begin leer. Maar die hoëpriester en die wat saam met hom was, het gekom en die Raad en al die oudstes van die kinders van Israel bymekaargeroep; en hulle het na die gevangenis gestuur om hulle te laat haal. 22 Maar toe die dienaars daar kom, het hulle hul nie in die gevangenis gekry nie; en hulle het omgedraai en berig gebring en gesê: 23 Die gevangenis het ons in alle sekerheid toegesluit gevind, en die wagte het buite gestaan voor die deure; maar toe ons oopmaak, kry ons niemand daarbinne nie. 24 En toe die hoëpriester en die hoofman van die tempel en die owerpriesters hierdie woorde hoor, was hulle daarmee verleë wat nou hiervan sou word. 25 En daar kom een en bring aan hulle berig en sê: Kyk, die manne wat julle in die gevangenis gesit het, staan in die tempel en leer die volk. 26 Daarop gaan die hoofman met die dienaars en bring hulle, maar nie met geweld nie, uit vrees vir die volk dat hulle gestenig sou word.”
Jaloesie het gemaak dat die Joodse Raad vir Jesus laat kruisig het (Markus 15:10). In Handelinge 5 gebeur dit weer. Die Sadduseërs het nie in die opstanding geglo nie (4:2, 23:8) en uit jaloesie die apostels gearresteer (v.17). Hierdie keer het hulle nie iemand gestuur nie. Saam met die hoëpriester het hulle self gekom om die kerkleiers in hegtenis te neem (v.17-18). In die nag het ‘n engel die twaalf apostels kom vrylaat (v.19). Hy’t seker die wagte se oë blind gemaak, sodat hulle nie kon sien hoe die tronkdeure oop en toe maak nie (cf. hoofstuk 12). Die engel het vir hulle gesê: “Gaan heen, staan en vertel in die tempel aan die volk al die woorde van hierdie lewe.” (v.20). Wat was ‘die woorde van hierdie lewe’wat hulle moes verkondig? Dit was Jesus self – die Weg, die Waarheid, en die Lewe (Johannes 14:6). Dit was die ewige lewe (Johannes 17:3). Dit was die waarheid dat Jesus opgestaan het uit die dood (juis dít waarvoor hulle in 4:2 gearresteer is). Toe hulle vrygelaat is het hulle nie gevlug nie, maar gepreek (v.21a). Die Raad kon nie uitwerk hoe die apostels ontsnap het nie – die tronkdeure was dan gesluit en die soldate het waggestaan (v.21b-24). Wat ‘n tragedie dat die Raad nie die wonderwerk erken het nie. Al wat saakgemaak het was dat die apostels die wet oortree het en die evangelie gepreek het. Die Raad het hulle laat haal. Hierdie keer was hulle nie hardhandig nie. Hulle het saggies gewerk, omdat hulle (soos nog altyd) mense gevrees het (v.25-26, cf. Lukas 22:2). Maar kettings kon nie die apostels se prediking stuit nie.
“27 Hulle het hul dan gebring en voor die Raad gestel; en die hoëpriester het hulle gevra en gesê: 28 Het ons julle nie uitdruklik verbied om in dié Naam te leer nie? En kyk, julle het Jerusalem met julle leer vervul; en julle wil die bloed van hierdie Man op ons bring. 29 En Petrus en die apostels antwoord en sê: Ons moet aan God meer gehoorsaam wees as aan die mense. 30 Die God van ons vaders het Jesus opgewek, wat julle omgebring het deur Hom aan ‘n kruishout te hang. 31 Hom het God as Leidsman en Verlosser deur sy regterhand verhoog om aan Israel bekering en vergifnis van sondes te skenk. 32 En ons is sy getuies van hierdie dinge, en ook die Heilige Gees wat God gegee het aan die wat Hom gehoorsaam is.”
Die hoëpriester wou weet hoekom hulle die Raad se opdrag geminag het; waarom die apostels húlle van Jesus se dood beskuldig het (v.27-28). Die apostels was reg: die Joodse leiers wás die voorbokke. Jesus se bloed was op húlle hande; sy spykers in húlle sakke. “Maar die owerpriesters en die ouderlinge het die skare oorgehaal dat hulle Barábbas moes begeer en Jesus ombring…En die hele volk antwoord en sê: Laat sy bloed op ons en op ons kinders kom!” (Matteus 27:20, 25). Petrus en die ander apostels kón nie anders as om Jesus te verkondig nie. Toe die keuse voor hulle gestel is, het hulle geantwoord: “Ons moet aan God meer gehoorsaam wees as aan die mense.” (v.29, cf. 4:19).
Die Joodse Raad het geweet dat iemand wat aan ‘n boom hang vervloek is (v.30, Deuteronomium 21:22-23). Maar hulle moes leer dat God sy Seun tot Leidsman en Verlosser verhoog het (v.31). Sy Naam – Jesus – beteken immers Verlosser (Matteus 1:21). Van Hom sê Dawid: “Die HERE het tot my Here gespreek: Sit aan my regterhand, totdat Ek u vyande maak ‘n voetbank vir u voete.” (Psalm 110:1). Elke gelowige weet dis Hý wat vergifnis bied (v.31). Maar hoeveel weet dat Hy ook die vereiste bekering skenk (v.31, cf. 11:18, 2 Timoteus 2:25)? Die twaalf apostels was ooggetuies van sy opstanding (v.32). Die Heilige Gees het saam getuig deur wonders en tekens (v.32, 15-16, 1:8). Die Gees kom maak sy woning in almal wat in geloof gehoorsaam is aan die evangelie (v.32, 29, Romeine 1:5). Die Joodse leiers wóú nie hoor nie. Maar selfs húlle (of enige ander regering) kan nie God se werk stuit nie.
“33 Toe hulle dit hoor, was hulle woedend en wou hulle om die lewe bring. 34 Maar ‘n Fariseër met die naam van Gamáliël, ‘n leraar van die wet wat by die hele volk hoog in aansien was, het in die Raad opgestaan en bevel gegee dat hulle die apostels ‘n bietjie buitentoe moes bring. 35 Toe sê hy vir hulle: Israeliete, pas op wat julle gaan doen met hierdie manne; 36 want nie lank gelede nie het Theudas opgestaan en gesê dat hy iets besonders was. By hom het ‘n aantal mense—omtrent vier honderd—aangesluit. Hy is gedood, en almal wat na hom geluister het, is uitmekaargejaag en het tot niet geword. 37 En ná hom het Judas, die Galileër, opgestaan, in die dae van die inskrywing, en ‘n aansienlike getal mense afvallig gemaak agter hom aan. Hy het ook omgekom, en almal wat na hom geluister het, is verstrooi. 38 En nou sê ek vir julle, bly af van hierdie manne en laat hulle staan; want as hierdie voorneme of hierdie werk uit mense is, sal dit vernietig word; 39 maar as dit uit God is, kan julle dit nie vernietig nie—dat dit nie miskien bevind word dat julle selfs teen God stry nie.”
Die Raad was briesend oor die apostels se klag, asook oor die getuienis dat Jesus die Messias is. Hulle wou die apostels vermoor (v.33). Maar het hulle dan nie die les geleer nie? Hulle het Jesus vermoor en Hy het opgestaan. Het hulle regtig gedink dat hulle beter sukses sou hê met die apostels?
Gamaliël was die kleinseun van die beroemde Rabbi Hillel, en ook die leermeester van Paulus (22:3). Die hele Israel het hom gerespekteer. Sonder sy wete het God hóm gebruik om die apostels te beskerm. Sy beskermende raad was dalk ‘n poging teen die Sadduseërs, omdat hý (‘n Fariseër) skerp oor die opstanding van dooie mense verskil het (cf. 23:7-9). Hoe dit ookal sy, hy het verwys na Theudas (nie dieselfde Theudas as die een van wie Josefus skryf nie) wat met 400 volgelinge teen Rome opgestaan het. Toe hy ‘uitgehaal’ is, het sy volgelinge uitmekaar gespat (v.35-36). Kort ná hom het Judas die Galileër teen die Keiser gerebelleer. Tydens die tweede sensus onder Sirenius (6 n.C.) het hy mense opgesweep om nie belasting te betaal nie. ‘Eer God alleen,’ het hy gesê. Die Romeine het hom doodgemaak, en die Selote (sy party) het teruggetrek (v.37). As die kerk ‘n mensgemaakte instansie was, sou ook dít ‘n natuurlike dood sou sterf (v.38). Maar indien God in die saak was, sou niks en niemand daarteen kon staan nie (v.39). Gamaliël was reg, want selfs toe die apostels en ander Christene gemartel is, het die kerk nie doodgeloop nie. Inteendeel: ‘The blood of the martyrs is the seed of the church.’ (Gregorius).
“40 En hulle het na hom geluister. En nadat hulle die apostels ingeroep het, het hulle hul laat slaan en hulle bevel gegee om nie in die Naam van Jesus te spreek nie en hulle laat gaan. 41 Hulle het toe van die Raad af weggegaan, bly dat hulle waardig geag was om vir sy Naam oneer te ly. 42 En hulle het nie opgehou om elke dag in die tempel en van huis tot huis te leer nie, en die evangelie te verkondig dat Jesus die Christus is.”
Die apostels is gedreig en het 39 houe gekry (v.40, cf. Deuteronomium 25:2-3, 2 Korintiërs 11:24). Ná die pakslae het hulle gejuig en aangehou om Jesus in die tempel en in kleiner huisgroepe te preek (v.41-42). Hulle het geweet wat hulle lyding vir die evangelie beteken het: “Want hiertoe is julle geroep, omdat Christus ook vir julle gely het en julle ‘n voorbeeld nagelaat het, sodat julle sy voetstappe kan navolg” (1 Petrus 2:21). “gemeenskap aan sy lyde” (Filippense 3:10). Stokke kon hulle nie stuit nie.
In 1662 is twee duisend Engelse Puriteine uit hulle kerke uit verban (‘The Great Ejection’). Hulle het in huise en velde begin preek, maar in 1664 het wetgewing hulle verbied. In 1665 is hulle onder die Five Mile Act verbied om binne ‘n radius van 5 km van hulle gemeentes of enige stad of dorp te kom. Baie van hulle (soos John Bunyan) is tronk toe gestuur. Dank die Here hiervoor, want anders sou ons geestelik armer gewees het. Honderde boeke is in hierdie jare geskryf (soos Bunyan se Pilgrim’s Progress). Was dit nie dieselfde met Paulus nie? Sekere boeke in ons Nuwe Testament bestaan omdat Paulus in die tronk was! Die les is duidelik: jy kan mense se monde toestop, maar jy kan nooit die evangelie stilmaak nie. Paulus sê: “ek [ly] verdrukking tot die boeie toe soos ‘n kwaaddoener; maar die woord van God is nie gebonde nie.” (2 Timoteus 2:9).
In Suid-Afrika is daar mense wat die evangelie wil stilmaak:
In die afgelope dekade was daar ten minste drie pogings om Radio Kansel se uitsaailisensie op te skort. ‘n Paar jaar gelede is hulle gedwing om op AM uit te saai.
RSG se opdrag aan hulle predikers is: ‘Jy mág nie sê Jesus is die enigste Weg nie.’
Die meeste uitgewers en koerante sal nie boeke druk of artikels plaas wat ‘n sterk standpunt vir die waarheid inneem nie.
‘n Prediker in die Kaap het in die sop beland toe hy lyfstraf voorgestaan het. Moreletapark NG-Kerk is gedagvaar oor hulle standpunt teen homoseksualiteit.
Ek het gehoor hoe ‘n vrou van Loslip afgesny word toe sy oor die vrug van die Gees gepraat het. Ek het eenkeer ingebel toe hulle oor ‘pakslae’ gepraat het. My ‘Bybelse’ bydra was nie baie welkom nie.
‘n Man het die evangelie by UCT (University of Cape Town) gepreek en is deur die sekuriteit verwyder. By Menlyn winkelsentrum word mense wat traktaatjies uitdeel deur die sekuriteit verwyder.
Moslems mag op Vrydae af kry om te bid, maar Christene wat weier om op ‘n Sondag te werk staan ‘n kans om hulle werk te verloor.
Dis aanvaarbaar om Jesus se Naam in films te laster. Maar probeer om teen Mohammed te laster en kyk wat gebeur!
Baie skole en besighede het regulasies téén die Bybel en gebed.
Die wêreld hou daarvan om Christene te spot, te dreig, uit te lag, en aan te val. Ongelukkig kom die aanval dikwels van godsdienstige mense af (soos in Handelinge 5). Maar die Here sal jou help. Hy sal by jou wees. Kyk na Jesus en na die beloning wat kom:
“Salig is die wat vervolg word ter wille van die geregtigheid, want aan hulle behoort die koninkryk van die hemele. Salig is julle wanneer die mense julle beledig en vervolg en valslik allerhande kwaad teen julle spreek om My ontwil. Verbly en verheug julle omdat julle loon groot is in die hemele; want so het hulle die profete vervolg wat voor julle gewees het.” (Matteus 5:10-12).
“die oog gevestig op Jesus, die Leidsman en Voleinder van die geloof, wat vir die vreugde wat Hom voorgehou is, die kruis verdra het, die skande verag het en aan die regterkant van die troon van God gaan sit het.” (Hebreërs 12:2).
Moenie stilbly omdat jy die vrede wil bewaar nie. Moenie bang wees nie. Jesus sal sy kerk bou, en die poorte van die hel sal dit nie oorweldig nie (Matteus 16:18). Hy is onstuitbaar.
Een man het gesê dat nie eers Gód die Titanic kon sink nie. Hoe verkeerd was hy nie. Maar van die skip van die Kerk kan ons met vrymoedigheid sê: ‘Dit sal nooit sink nie, want as God vir ons is, wie kan teen ons wees?’
Ons leer vir ons kinders karaktertrekke. Laasmaand se karaktertrek was betroubaarheid: doen wat jy belowe. Na middagete hou ons huisgodsdiens. ‘Was jy vandag betroubaar?’ het ek vir elkeen gevra. Ons moes gereeld bely dat ons nié betroubaar was nie. God is anders as ons. Hy hoef nooit te erken dat Hy onbetroubaar was nie. Hy is altyd getrou. Genesis 12-13 wys dit.
Kanaän toe (12:1-9)
“12:1 En die HERE het aan Abram gesê: Gaan jy uit jou land en uit jou familie en uit jou vader se huis, na die land wat Ek jou sal wys. 12:2 En Ek sal jou ‘n groot nasie maak en jou seën en jou naam so groot maak, dat jy ‘n seën sal wees. 12:3 En Ek sal seën diegene wat jou seën, en hom vervloek wat jou vervloek; en in jou sal al die geslagte van die aarde geseën word. 12:4 Toe het Abram weggetrek soos die HERE hom gesê het, en Lot het saam met hom getrek. En Abram was vyf en sewentig jaar oud by sy vertrek uit Haran. 12:5 En Abram het Sarai, sy vrou, en Lot, sy broerskind, geneem en al hulle besittings wat hulle bymekaargemaak en die slawe wat hulle in Haran verwerf het, en hulle het uitgetrek om na die land Kanaän te gaan en in die land Kanaän gekom. 12:6 En Abram het deur die land getrek na die plek Sigem, tot by die terpentynboom More. Die Kanaäniete was toe in die land. 12:7 Daarop verskyn die HERE aan Abram en sê: Aan jou nageslag sal Ek hierdie land gee. Toe bou hy daar ‘n altaar vir die HERE wat aan hom verskyn het. 12:8 En daarvandaan het hy verder versit na die gebergte oos van Bet-el en sy tent opgeslaan tussen Bet-el aan die weste— en Ai aan die oostekant, en daar vir die HERE ‘n altaar gebou en die Naam van die HERE aangeroep. 12:9 Daarna het Abram al verder na die Suidland weggetrek.”
God het in Ur reeds vir Abram geroep (Handelinge 7:2-4). In Haran het Hy die roeping bevestig (v.1, 11:31-32). Abram het in die geloof getrek sonder om te weet waarheen hy gaan (v.1, Hebreërs 11:8). In v.2-3 het God ses dinge aan hom belowe:
‘n Groot nageslag (al was sy vrou onvrugbaar, cf. 11:30).
‘n Groot naam. Kontrasteer dit met 11:4 waar mense self vir hulle ‘n groot naam wou maak.
Seën vir hulle wat guns aan Abram bewys.
Vervloeking vir hulle wat Abram vyandig gesind is. Toe Farao Abram se vrou gevat het, het God hom en sy huis met plae getref (v.17).
Seën vir sy nageslag. Christus is sy nageslag. Almal wat met Christus verbind is deel in hierdie seën. Paulus sê: “Nou is aan Abraham die beloftes toegesê en aan sy saad. Hy sê nie: En aan die sade, asof dit op baie sien nie, maar op een: En aan jou saad, dit is Christus…En as julle aan Christus behoort, dan is julle die nageslag van Abraham en volgens die belofte erfgename.” (Galasiërs 3:16, 29).
God kan enigiemand roep – ook ‘n ou man van 75 (v.4). Abram het uit Haran (op die grens van Sirië en Turkye) vertrek en suid beweeg (v.4-5). Hy het in die middel van Kanaän afgepak, in die koelte van die terpentynboom van More by Segem (v.6). Dit was reg teen berg Gerisim en Ebal (Deuteronomium 11:29-30). Dáár het God aan hom verskyn en die land aan sy nageslag belowe. Abram het ‘n altaar gebou en die Here aanbid (v.7, hy het voorheen afgode aanbid, cf. Josua 24:2). Hy het verder suid getrek, tussen Bet-el en Ai kamp opgeslaan, en weer ‘n altaar gebou om die Here te aanbid (v.8). Op hierdie selfde plek het Jakob later gesien hoe engele op ‘n leer tussen hemel en aarde beweeg (hoofstuk 28). Abram het nóg verder suid getrek na die Negeb woestyn toe (v.9). Volgens argeoloë was daar in Abram se tyd (2090 v.C.) weiding hier. Abram het dus die Beloofde Land van noord tot suid deurkruis.
Let op hoe die frase ‘Ek sal’ in v.2-3 herhaal word: “En Ek sal jou ‘n groot nasie maak en jou seën en jou naam so groot maak, dat jy ‘n seën sal wees. En Ek sal seën diegene wat jou seën, en hom vervloek wat jou vervloek; en in jou sal al die geslagte van die aarde geseën word.” God is soewerein – Hy sal dit doen. God is getrou – Hy sal dit doen. Steun op Hom as jý in areas van jou lewe ‘onvrugbaar’ is:
Jy sukkel om finansieel kop bo water te hou.
Jy stagneer geestelik.
Daar is nie arbeiders in die oes nie; sendingwerk kwyn.
Jy sien geen bekerings in die kerk nie.
Jy begeer die vrug van die Gees in jou hart, maar kom hopeloos kort in liefde, blydskap, vrede, en selfbeheersing.
Jou hart voel koud.
Jou gebede bly onbeantwoord.
Pasop dat jy nie ‘seën’ tot materiële dinge soos gesondheid en geld beperk nie. Moet ook nie dink dat jy ongeseënd en verloek is as jy siek of arm is nie. Die Bybel sê:
“Christus het ons losgekoop van die vloek van die wet deur vir ons ‘n vloek te word—want daar is geskrywe: Vervloek is elkeen wat aan ‘n hout hang—sodat die seën van Abraham na die heidene kan kom in Christus Jesus, en dat ons die belofte van die Gees deur die geloof kan ontvang.” (Galasiërs 3:13-14).
Hoe moet jy reageer op die seën wat God vir jou gegee het? Jy moet die Here gehoorsaam (v.3), sy beloftes glo (v.7), en Hom aanbid (v.7-8). Jy moet God liefhê, selfs bo jou eie familie: “En die HERE het aan Abram gesê: Gaan jy uit jou land en uit jou familie en uit jou vader se huis, na die land wat Ek jou sal wys.” (v.1). Jesus het gesê: “As iemand na My toe kom en hy haat nie sy vader en moeder en vrou en kinders en broers en susters, ja, selfs ook sy eie lewe nie, kan hy my dissipel nie wees nie.”(Lukas 14:26).
Egipte toe (12:10-20)
“12:10 En daar was hongersnood in die land, sodat Abram na Egipte afgetrek het om daar as vreemdeling te vertoef; want die hongersnood was swaar in die land. 12:11 En toe hy op die punt staan om Egipte in te trek, het hy met sy vrou Sarai gespreek: Kyk, ek weet dat jy ‘n vrou is mooi van aansien. 12:12 As die Egiptenaars jou nou sien, sal hulle sê: Dit is sy vrou en hulle sal my doodmaak en jou laat lewe. 12:13 Sê tog jy is my suster, dat dit met my goed kan gaan ter wille van jou en ek om jou ontwil in die lewe kan bly. 12:14 Toe Abram dan in Egipte gekom het, sien die Egiptenaars dat die vrou baie mooi was. 12:15 Ook het die vorste van Farao haar gesien en haar by Farao geprys. En die vrou is na die paleis van Farao geneem. 12:16 En hy het goed gedoen aan Abram om haar ontwil, sodat hy kleinvee en beeste en esels, slawe en slavinne, eselinne en kamele in besit gekry het. 12:17 Maar die HERE het Farao en sy huis met groot plae besoek ter wille van Sarai, die vrou van Abram. 12:18 Daarop laat Farao Abram roep en hy sê: Wat het jy my nou aangedoen? Waarom het jy my nie te kenne gegee dat sy jou vrou is nie? 12:19 Waarom het jy gesê: Sy is my suster—sodat ek haar vir my as vrou geneem het? Daar is jou vrou dan nou; neem haar en gaan weg. 12:20 En Farao het aan enkele manne aangaande hom bevel gegee, en hulle het hom weggebring met sy vrou en sy hele besitting.”
In Abram se ondervinding sien ons ‘n voorskou van wat met Israel sou gebeur:
 ‘n Hongersnood het gemaak dat Abram weiding en water in die ryk Nyl-Delta van Egipte gaan soek het (v.9). Deur ‘n hongersnood het Israel in Egipte geeïndig (hoofstuk 42-43).
Sarai was 65; tien jaar jonger as Abram (v.11-12, 4, 17:17). Sy was baie mooi. Op 65 was sy nog jonk, veral as ons onthou dat sy dubbel so oud was toe sy dood is (23:1). Abram het gevrees dat die Egiptenare hom sou doodmaak vir sy vrou. Hy het gevra dat sy moet lieg en sê dat sy Abram se suster is (v.13). Sy was wel sy halfsuster (20:12), maar Abram het nie die volle waarheid vertel nie. Hoekom nie? God het dan in v.7 belowe dat Abram se nageslag die land sou besit. As God ‘n nageslag belowe het sou hulle hom mos nie kon doodmaak nie. Farao het vir Sarai gevat om sy vrou te wees en aan Abram ‘n bruidprys van kleinvee, beeste, donkies, kamele, slawe en slavinne betaal (v.14-16).
 God het plae gestuur om Farao en sy huis te teister. Farao was kwaad en het vir Abram met sy vrou en baie rykdom, uit die land weggestuur (v.17-20). Dieselfde het later met Israel gebeur: God het plae gestuur om vir Farao en die Egiptenare gestraf (Eksodus 8-12). Farao het die Israeliete met baie rykdom uit sy land weggestuur (Eksodus 12:31-36).
Moenie bang word, twyfel, en sondig as dit lyk of jou omstandighede God se beloftes verhinder nie. Vir Abram het dit gelyk of sy tyd in Egipte teen God se planne werk: hy was nie meer in Kanaän nie en sy vrou was in ‘n ander man se arms. Wat het nou geword van die belofte van die land en ‘n groot nageslag? God het vir Abram ryk laat word tydens die hongersnood (v.16, 20). God het sy vrou vir hom teruggegee (v.17). God kan ook sake wat vir jou onmoontlik en vreesagtig lyk vir die goeie laat uitwerk. John Paton is ‘n goeie voorbeeld. Hy was ‘n Skotse sendeling na die kanibaal-eiland van Tanna. Daar het hy noue ontkomings gehad en min vrug op sy arbeid gesien. Hy het vir ander daarvan vertel. In reaksie hierop het baie mense sendelinge geword. Paton het na Aniwa (‘n ander kanibaal-eiland) toe geskuif. Die hele eiland het tot bekering gekom.
Partykeer is ons ontrou. In hierdie tye moet 2 Timoteus 2:13 ons skaam maak en tot bekering lei: “As ons ontrou is, Hy bly getrou; Hy kan Homself nie verloën nie.”
Mamre toe (13:1-18)
”13:1 So het Abram dan uit Egipte na die Suidland opgetrek, hy met sy vrou en sy hele besitting, en Lot saam met hom. 13:2 En Abram was baie ryk aan vee, aan silwer en goud. 13:3 En hy het van plek tot plek uit die Suidland getrek tot by Bet-el, na die plek waar sy tent in die begin gestaan het, tussen Bet-el en Ai, 13:4 na die plek van die altaar wat hy vroeër daar gebou het. En Abram het daar die Naam van die HERE aangeroep. 13:5 En Lot, wat saam met Abram getrek het, het ook kleinvee en beeste en tente gehad. 13:6 En die land kon hulle nie dra om saam te woon nie, want hulle besittings was groot, sodat hulle nie saam kon woon nie. 13:7 En daar het twis ontstaan tussen die veewagters van Abram en die veewagters van Lot. Ook het die Kanaäniete en Feresiete destyds in die land gewoon.
13:8 Toe sê Abram vir Lot: Laat daar tog geen twis wees tussen my en jou, en tussen my wagters en jou wagters nie; ons is mos broers. 13:9 Lê die hele land nie voor jou oop nie? Skei jou tog van my af; gaan jy links, dan sal ek regs gaan, en gaan jy regs, dan sal ek links gaan. 13:10 Toe slaan Lot sy oë op en sien dat die hele Jordaanstreek oral volop water het; voordat die HERE Sodom en Gomorra verwoes het, was dit in die rigting van Soar soos die tuin van die HERE, soos Egipteland. 13:11 En Lot het vir hom die hele Jordaanstreek gekies, en Lot het na die ooste weggetrek. So het hulle dan die een van die ander geskei. 13:12 Abram het bly woon in die land Kanaän, en Lot het gaan woon in die stede van die Jordaanstreek en sy tente tot by Sodom opgeslaan. 13:13 En die manne van Sodom was sleg en groot sondaars voor die HERE.
13:14 En die HERE sê vir Abram nadat Lot van hom geskei het: Slaan tog jou oë op en kyk van die plek waar jy staan, na die noorde en suide, na die ooste en weste; 13:15 want die hele land wat jy sien, sal Ek aan jou gee en aan jou nageslag tot in ewigheid. 13:16 En Ek sal jou nageslag maak soos die stof van die aarde, sodat as iemand die stof van die aarde kan tel, jou nageslag ook getel kan word. 13:17 Maak jou klaar, trek die land deur in sy lengte en sy breedte, want Ek sal dit aan jou gee. 13:18 Toe het Abram al verder tente opgeslaan en gaan woon by die terpentynbome van Mamre wat by Hebron is; en hy het daar vir die HERE ‘n altaar gebou.”
Toe Abram uit Egipte weg is, het hy weer na die Negeb woestyn toe getrek. Vandaar het hy teruggekeer na sy kampplek tussen Bet-el en Ai. Daar het hy die Here weer by die altaar aanbid (v.1-4). Toe ontstaan daar ‘n probleem.
Saam was Abram en Lot se vee te veel en die weiding te min. Hulle veewagters het onder mekaar begin twis (v.5-7). Abram het voorgestel dat hy en Lot paaie skei; dat elkeen sy eie blyplek kry. Hierdie keer het hy nie sy eie voordeel gesoek nie (soos in 12:13). Hy het sy les geleer. Hy was nederig en het gesê dat Lot eerste kan kies waar hy wil bly. Lot het gesien dat die Jordaan-vallei groen was soos die Nyl-Delta in Egipte, soos die tuin van Eden (dit was natuurlik vóórdat God die stede in die vallei uitgewis het, want daarná het die sout en swawel gemaak dat die gebied onvrugbaar was – cf. v.10, hoofstuk 19).
Lot het getrek en naby Sodom (suid van die Dooie See) gaan bly. Dit was ‘n fout, omdat die mense van Sodom goddeloos was en later uitgewis sou word (v.11-13, hoofstuk 19). Abram het op die berge tussen Bet-el en Ai gestaan (v.14, 3-4, 12:8). Van daar af sou hy ver kon sien toe God die land aan sy nageslag belowe (v.15). God het belowe om Abram se nageslag soos die stof van die aarde te maak (v.16). Wat ‘n belofte – veral as jy onthou dat daar baie stof in die Midde-Ooste is! Abram het deur die hele land gestap (v.17). Hy moes die land sien wat God aan sy nageslag belowe het. Sy sole op die grond was simbolies dat sy nageslag die land in besit sou neem. Later sê die Here immers vir Israel: “Elke plek waar julle voetsool op sal trap, dit gee Ek aan julle, soos Ek met Moses gespreek het.” (Josua 1:3). Abram het hom uiteindelik onder die koeltebome van Marme naby Hebron gevestig. Daar het hy weer ‘n altaar gebou en die Here aanbid (v.18).
Watse lesse leer ons uit hoofstuk 13?
 In Egipte het Abram geen altaar gebou nie. Eers toe hy weer in Kanaän kom het hy die Here aanbid (v.4, 18). Hy het dus vir ‘n tyd eintlik van die Here af weggedwaal. In Kanaän het hy hom bekeer. Soos Abram moet ons na die Here toe terugdraai as ons afgedwaal het. Jesus sê: “Maar Ek het teen jou dat jy jou eerste liefde verlaat het. Onthou dan waarvandaan jy uitgeval het, en bekeer jou en doen die eerste werke.” (Openbaring 2:4-5).
 Lot het buite Sodom gaan bly. ‘n Tyd later het die Here Sodom verwoes (v.10). Abram het in Kanaän gebly. Dit sou vir ewig aan sy nageslag gegee word (v.15). Moenie soos Lot wees wat tydelike en vleeslike dinge gesoek het nie. Wees soos Abram wat geestelike en ewige dinge gesoek het. Doen dit veral wanneer jy ‘n nuwe skool vir jou kinders kies, op ‘n werk besluit, na ‘n nuwe dorp toe trek, ‘n nuwe huis koop, of die regte huweliksmaat soek. Moenie trek omdat jou nuwe werk baie betaal nie. Sorg dat daar ‘n goeie kerk in die omgewing is. Onthou dat die wêreld en alles daarin vergaan; die Here en sy Koninkryk bly vir ewig (1 Johannes 2:15-17).
Voor ‘n nasionale verkiesing maak elke politieke party groot beloftes. Ná die verkiesing is hulle egter onbetroubaar en kom nie hulle beloftes na nie. God is nie so nie. Hy is getrou. Hy hou sy beloftes.