was volksbesit en ’n mens het amper gevoel jy is besig met heiligskennis. Die nostalgie van alles gaan mense trek en hulle gaan dalk kritiseer. Ek glo dit gaan ’n jonger generasie wat nie die reeks gesien het nie aan P.G. se werk bekend stel.
“P.G. klink maklik, maar as jy sy woorde verkeerd hanteer, dan werk dit eenvoudig nie. Daarom was dit belangrik om die regte regisseur te kry. Sandra Prinsloo ken sy styl en verstaan sy werk en sy is die volmaakte keuse.”
“Elke storie speel op die een of ander vlak in op die sewe doodsondes van die mens en dit verseker dat enigiemand daarmee kan vereenselwig – oud en jonk. Jy lag vir die mensdom, maar eintlik ook vir jouself,” sê hy in ’n mediaverklaring.
Du Plessis se bekende verhale speel op ’n klein dorpie af. Dit is wel in ’n vorige era, maar soos tipies aan al sy werk, is die karakters en hul probleme tydloos, sê Strachan. Die gehoor herken hulself in die skynheiligheid, geskinder en onderlinge twis van die karakters, maar daar is altyd onderliggende deernis.