Waarom 'veilige reise' die teenoorgestelde effek kan hê - Interessant
Waarom 'veilige reise' die teenoorgestelde effek kan hê
Kan ons welstand, hoe goed ook al, die teenoorgestelde uitwerking hê?
Na die laaste teks van my vriend, Shannon, wat my vertel het toe sy opdaag, het ek amper geantwoord met iets soos 'ry veilig' of 'veilige reis'. Ek het besluit om dit nie te doen nie. Sy gaan stad toe vir 'n besoek. Sy woon in Nelson, maar het gedurende die somer getrek om bosbrande te bestry. Sy is in Salmon Arm gestasioneer, 'n stad ongeveer 350 km noordwes van hier.
Ek was nog altyd die soort persoon om 'n gesprek af te sluit met 'n soort afskeid, wens hulle baie geluk of veiligheid toe. Ek weet nie hoekom nie, maar hierdie keer het ek myself betrap en gevra waarom ek dit doen. Hoekom ons doen dit. Op die oppervlak lyk dit net soos 'n lekker gebaar. Maar dit herinner my ook aan die tyd toe ek by my vrou was, hoe ek altyd die laaste sê moes hê as ons afskeid neem.
Soos as ek nie iets sê en iets verskrikliks gebeur het nie, sou dit op een of ander manier my skuld wees. Ek dink op 'n manier is dit die versekering dat ek skuldgevoelens ondervind. In werklikheid is dit natuurlik niks wat ek sê om hulle veiliger te maak nie.
As dit waar is, het ek begin wonder of dit 'n negatiewe uitwerking kan hê. Net soos daardie persoon sou begin bevraagteken wat hy nooit sou bevraagteken het as dit nie gesê is nie. "Veilig ry? Waarom sou ek nie? '
Neuroloog / psigiater, Viktor Frankl, was 'n oorlewende van die Holocaust wat byna drie jaar in Nazi-konsentrasiekampe deurgebring het. Sy waarnemings - hoe hy en sy medegevangenes onder bepaalde omstandighede gereageer het - het sy teorieë oor die menslike toestand versterk.
Hiper-bedoeling: gedwonge voorneme na die een of ander einde wat dit einde onbereikbaar maak.
Sy groot teorie, logoterapie, is veral interessant. Daarin beskryf hy 'n vorm van angs, wat hy noem hiper-voorneme, en wat Wikipedia beskryf as 'gedwonge voorneme om die een of ander einde te bewerkstellig wat die einde onbereikbaar maak.' 'N Voorbeeld hiervan is iemand wat sukkel om te slaap. Die gedagte is dat hoe moeiliker jy probeer om aan die slaap te raak, hoe groter is die kans dat jy nie aan die slaap raak nie.
Sy genesing - wat hy paradoksale bedoeling genoem het - sou dan wees om sy pasiënt te sê om die teenoorgestelde te doen: probeer om so lank as moontlik wakker te bly. Sodoende sou hulle onvermydelik aan die slaap raak. 'N Ander voorbeeld is iemand wat baie sweet. As hy op 'n partytjie probeer om nie te sweet nie (miskien herhaal hy vir homself: "moenie sweet nie, moenie sweet nie"), sou hy natuurlik sweet.
Volgens die paradoksale intensie-terapie van Frankl, moet die man probeer werklik moeilik om te sweet. As hy so hard probeer om te sweet, sou hy eintlik misluk.
Hê 'n veilige reis!
Dus, as ons dit toepas op iemand wat op pad sou gaan? Kon die plant van 'veilig' in hul gedagtes die teenoorgestelde effek hê? Waar hulle hiper-voorneme toepas om veilig te bestuur en uiteindelik nie?
Miskien kan daar ook in 'n bygelowige lig gekyk word (hoewel bygeloof en bedoeling baie nouer verband hou as wat ons dink). In die teaterwêreld wens akteurs mekaar 'n been te breek 'voor 'n opvoering. "Sterkte" is slegte geluk. Of miskien is dit net nog 'n weergawe van hiper-bedoeling, waar die akteur so gefokus is om "baie geluk te hê" dat slegte dinge gebeur.
Ons moet versigtig wees met die sade wat ons plant, selfs as ons goed bedoel. Ons weet nooit wat kan blom nie.