Archibald Wavell - Geskiedenis Podcasts - 2022
Archibald Wavell, die seun van 'n generaal, is gebore in Colchester, op 5 Mei 1883. Opvoed aan Winchester School en Sandhurst Military Academy (waar hy in die top van sy klas gegradueer het) het hy in 1901 in diens van die Britse leër geword.
Wavell het in die Boereoorlog geveg waar hy vyf versierings gewen het. Hy het ook met onderskeiding aan die grens van Noordwes in Indië geveg. Hy was ook 'n uitstekende student aan die Camberley Military College.
By die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog is Wavell, nou 'n brigade -majoor, as lid van die Britse ekspedisiemag na Frankryk gestuur. Hy het die Militêre Kruis in Ieper gewen, maar is ernstig gewond wat die verlies van sy linkeroog tot gevolg gehad het. Later is Wavell na die Palestina oorgeplaas waar hy onder generaal Edmund Allenby gedien het as brigadier -generaal van die 20ste korps.
Wavell het in die Britse leër gebly en in Julie 1939 het hy die taak gekry om die kommando in die Midde -Ooste te skep en die Suez -kanaal en die oliereserwes in die streek te beskerm teen Nazi -Duitsland. Na die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog was dit egter Italië wat die grootste bedreiging vir hierdie streek gebied het.
Benito Mussolini het meer as 'n miljoen mans in die Italiaanse leër na Libië gestuur. Wavell, met slegs 36 000 man, was maklik in die minderheid. Op 13 September 1940 begin Marshall Rodolfo Graziani en vyf Italiaanse afdelings 'n vinnige opmars na Egipte, maar stop voor die belangrikste Britse verdediging by Mersa Matruh.
Wavell beveel 'n Britse teen-offensief op 9 Desember 1940. Die Italianers het groot ongevalle opgedoen en is meer as 800 km (500 myl) teruggedruk. Britse troepe het langs die kus beweeg en op 22 Januarie 1941 verower hulle die hawe van Tobruk in Libië van die Italianers.
Adolf Hitler was geskok oor die nederlae wat die Italiaanse weermag gely het, en stuur in Januarie 1941 generaal Erwin Rommel en die onlangs gestigte Deutsches Afrika Korps na Noord -Afrika. Rommel het sy eerste aanval op 24 Maart 1941 uitgevoer, en na 'n week se geveg het hy die Britse leër uit die grootste deel van Libië gestoot. Onder generaal Leslie Morshead het die Britte dit egter reggekry om 'n belangrike voorwaartse voorraadbasis by Tobruk te hou.
Wavell het op 17 Junie 1941 'n teenaanval probeer, maar sy troepe is by Halfaya-pas gestop. Alhoewel Wavell hoog geag word deur generaal Alan Brooke, die hoof van die algemene staf, het Winston Churchill vertroue in hom verloor en vervang deur generaal Claude Auchinleck.
Wavell is nou aangestel as die opperbevelhebber van die Britse troepe in Indië. Nadat Japan die oorlog betree het deur Pearl Harbor op 7 Desember 1941 te bombardeer, is Wavell na Birma gestuur om sy verdediging teen die Japanse leër te organiseer. Weereens maklik in getal, toe hy nie die nodige versterkings kry nie, bedank hy in Februarie 1942.
In Januarie 1943 word Wavell bevorder tot die rang van veldmaarskalk. Hy keer terug na Indië waar hy probeer om die bevryding van Birma te organiseer. Gedurende die lente van 1943 het sy troepe, onder leiding van generaal William Slim, egter misluk in verskeie pogings om die Japanners uit die gebied te verdryf.
Op 19 Junie 1943 word Wavell onderkoning van Birma en word die daaropvolgende maand as die eerste graaf van Cyrenaica tot die eweknie verhef. Een van sy eerste dade was om die kongresleiers uit die gevangenis te bevry. Hy het ook hard gewerk om die verskille tussen die Hundu-Moslems op te los.
Nadat Wavell in 1947 as onderkoning deur Lord Mountbatten vervang is, keer hy terug na Engeland en word in 1949 luitenant van die County of London. Boeke deur Wavell sluit in Die Palestynse veldtogte (1928), Allenby (1940), Generaals en generaalskap (1941), Allenby in Egipte (1943) en The Good Soldier (1947).
Archibald Wavell is op 24 Mei 1950 oorlede.
Al ons pogings om 'n front op die Balkan te vorm, is gegrond op die seker instandhouding van die woestynflank in Noord -Afrika. Dit is moontlik reggestel by Tobruk; maar Wavell se vinnige opmars na die weste en die verowering van Benghazi het ons almal Cyrenaica besorg. Hiernatoe was die see-hoek by Agheila die poort. Dit was gemene saak tussen alle owerhede in Londen en Kaïro dat dit ten alle koste en by voorrang bo elke ander onderneming gehou moet word. Die totale vernietiging van die Italiaanse magte in Cyrenaica en die lang padafstande wat geneem moes word voordat die vyand 'n nuwe leër kon bymekaarbring, het Wavell laat glo dat hy nog 'n geruime tyd sou kon bekostig om hierdie lewensbelangrike westelike flank met matige magte vas te hou en te verlig sy beproefde troepe met ander minder goed opgeleide. Die Desert Flank was die pen waaraan alles hang, en daar was geen idee in 'n kwartaal om dit te verloor of te waag ter wille van Griekeland of iets op die Balkan nie.
Einde Februarie is die 7de Britse Pantserdivisie teruggetrek na Egipte om te rus en op te knap. Hierdie beroemde eenheid het die hoogste diens gelewer. Sy tenks het ver gereis en is grootliks opgebruik. Sy getalle het gekrimp deur gevegte en slytasie. Tog was daar 'n kern van die mees ervare, hard gebytte woestynwaardige vegters, van wie ons nie kon vind nie. Dit was jammer om nie die kern van hierdie unieke organisasie te bly nie, en sy krag te herbou deur konsepte van offisiere en manne wat opgeleide, vars en ywerige uit Engeland aankom, en hulle die keuse te stel van watter nuwe tenks of ekstra dele kon gevind word. So sou die 7de Pantserdivisie 'n kontinuïteit van die lewe behoue ​​gebring het en met krag herleef het.
Die grootste militêre probleem in Indië was afhanklik van toekomstige politieke besluite. Wavell het vir my gesê dat hy oortuig is dat die Britte die land aan die Indiane sal moet oorhandig; daar was geen werwing in die staatsdiens nie en ons kon nie veel langer daaroor beheer nie. Hy wou dit geleidelik doen, begin in die suide; die Britse regering wou dit vinnig laat doen. Die kabinetsending was destyds in Delhi. Ek was bekommerd oor die militêre gevolge van watter plan ook al uiteindelik aanvaar is. As ontwikkelings tot burgerlike versteurings lei, sal die weermag die taak van die beskerming van Britse lewens en belange kry; in hierdie verband sou die houding van die Indiese leër 'n faktor van die grootste belang wees.
Archibald Percival Wavell, 1ste graaf Wavell
Archibald Percival Wavell, 1ste graaf Wavell, tenvolle Archibald Percival Wavell, 1st Earl Wavell (van Eritrea en van Winchester), Burggraaf Wavell van Cyrenaica en van Winchester, Burggraaf Keren van Eritrea en van Winchester, (gebore op 5 Mei 1883, Colchester, Essex, Engeland - oorlede op 24 Mei 1950, Londen), Britse veldmaarskalk en regeringsadministrateur wie se oorwinnings teen die Italianers in Noord -Afrika gedurende die vroeë deel van die Tweede Wêreldoorlog teengewerk is deur sy onvermoë om die Duitse Afrika Korps onder generaal Erwin Rommel (1941) te verslaan en sy versuim om die Japannese in 1942 in Malaya (Maleisië) en Birma (Myanmar) te stop.
Nadat hy in die Eerste Wêreldoorlog diens gedoen het, het Wavell, wat erken is as 'n uitstekende troepe -afrigter, die Britse opperbevelhebber vir die Midde -Ooste geword (1939). Op die hoogtepunt van sy loopbaan vernietig hy die getalle wat baie beter Italiaanse leërs in Noord -Afrika was (Desember 1940 - Februarie 1941). In Februarie 1941 moes Wavell egter byna 60 000 van sy troepe oorsee stuur om die Duitse verowering van Griekeland en Kreta te probeer voorkom. Met sy oorblywende magte het hy in Januarie -Mei 1941 'n oorwinnende offensief teen die Italianers in Oos -Afrika onderneem. Wavell was egter nie 'n wedstryd vir die swak Duitse magte in Noord -Afrika onder Rommel nie, en hy is in Julie 1941 vervang. Suidoos -Asië as opperbevelhebber verloor hy Malaya en Singapoer (Desember 1941 - Februarie 1942) en Birma (Januarie - Mei 1942) aan die Japannese. Wavell word weer in Junie 1943 vervang, en word bevorder tot veldmaarskalk, word as burgemeester aangewys as burggraaf Wavell van Cyrenaica en Winchester, en word aangestel as onderkoning van Indië, 'n pos wat hy beklee het tot 1947. In 1947 word 'n graaf aangestel. By sy dood het sy enigste seun, Archibald John Arthur Wavell (1916–53), die titels opgevolg, wat uitgesterf het toe hy in Kenia in 'n Mau Mau -aanval vermoor is.
Generaal Archibald Wavell was 'n senior figuur in die Britse leër wat in die Boereoorlog, die Eerste Wêreldoorlog en die Tweede Wêreldoorlog geveg het. Tydens die Tweede Wêreldoorlog dien hy in Noord -Afrika, Indië en die Stille Oseaan.
Generaal Archibald Wavell, gebore in 1883, is opgelei in Winchester en Sandhurst. By Sandhurst was hy eerste in sy klas en het hy by die weermag aangesluit in 1901. In die Boereoorlog het hy vyf medaljes vir uitstekende diens verower.
Aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog reis Wavell na Frankryk vir die British Expeditionary Force (BEF). Hy het geveg in die Slag van Ieper, waar hy ernstig gewond is en sy linkeroog verloor het. Ongeag sy beserings, was Wavell steeds in die Britse leër en het later in die oorlog met die 20ste korps in Palestina gedien.
In 1939 het Wavell die taak om die Midde -Ooste -kommando te skep. Die hoofrol van hierdie eenheid was om die Suez -kanaal en die oliereserwes te beskerm. 'N Aanval deur Italië was heel waarskynlik in hierdie tyd.
In 1940 stuur Benito Mussolini meer as 'n miljoen mans na Noord -Afrika, hoewel Wavell se mag slegs 36 000 man bevat. Uit Libië het die Italianers aansienlike vordering gemaak in die rigting van die Suez -kanaal, maar het by die Britse verdediging by Mersa Matruh tot stilstand gekom. Wavell het beveel dat daar teen Desember 1940 'n groot Britse teenaanval sou wees. Dit het die Italianers byna 500 myl teruggejaag, en Tobruk is in Januarie 1941 van hulle weggeneem.
Hierdie sukses van die Geallieerdes het Hitler egter aangemoedig om troepe na Noord -Afrika te stuur. Die Afrika Korps, onder leiding van Erwin Rommel, het spoedig aangekom. Rondom Maart 1941 was Rommel gereed om 'n aanval op die Britte te loods. Hy het hulle suksesvol uit Libië verdryf, maar die Britte het Tobruk aangehou. Wavell het in Junie 1941 probeer teenaanval, maar die Duitsers het dit tydens die Halfaya-pas gestrem. Dit was 'n knou vir Wavell se reputasie en Winston Churchill het vertroue in hom verloor. Generaal Claude Auchinleck vervang Wavell.
Na sy tyd in Noord-Afrika kry Wavell die rol van opperbevelhebber van Britse troepe in Indië. Na die aanval op Pearl Harbor in Desember 1941, is die Stille Oseaan deur oorlog oorweldig. Wavell's moes die plaaslike Britse magte organiseer en verseker dat Britse gebiede beskerm word teen 'n aanval deur die Japannese.
Toe Japan in Desember amptelik oorlog aan die Britte verklaar, word Wavell die opperbevelhebber van die Amerikaans-Brits-Nederlands-Australiese kommando. Soos in Noord -Afrika, het hy weer beheer oor 'n onbemande gebied gekry.
Teen Februarie 1942 was die situasie van die Geallieerdes in die Verre Ooste wankelrig. Malaya is deur die Japannese geneem, wat ook van plan was Sumatra en Java te neem. Die Amerikaanse-Brits-Nederlands-Australiese bevel is gestaak en Wavell keer terug na sy rol as opperbevelhebber van Indië. Een van sy verantwoordelikhede was om Birma teen die Japannese te beskerm, maar die geallieerde troepe het teen Mei 1942 onttrek.
Wavell is aan die begin van 1943 bevorder tot Field Marshall. 'N Paar maande later in Junie vervang Auchinleck hom weer in sy militêre pos. In Julie 1943 word hy Burggraaf van Cyrenaica, en in September word hy tot goewerneur-generaal en onderkoning van Indië aangestel. Lord Louis Mountbatten het Wavell in Indië in 1947 vervang.
Laat ons duidelik wees oor drie feite. Eerstens word alle gevegte en alle oorloë uiteindelik deur die infanteris gewen. Tweedens dra die infanteris altyd die swaarste. Sy sterftes is swaarder, hy ly aan groter ongemak en moegheid as die ander arms. Derdens is die kuns van die infanteris minder gestereotipeer en baie moeiliker om in moderne oorlog aan te skaf as dié van enige ander arm ... Die infanteris moet inisiatief en intelligensie gebruik in byna elke stap wat hy beweeg, elke aksie wat hy op die slagveld neem. Ons behoort dus ons manne met die beste intelligensie en uithouvermoë in die infanterie te plaas.
In Praise of Infantry, The London Times, Donderdag, 19 April 1945.
Ek kan net sê dat ek altyd daaraan geglo het om alles moontlik in die oorlog te doen om die teenstander te verdoesel en te mislei ...
Inleiding deur Wavell aan ...
Clarke D. (1948). Sewe opdragte. Jonathan Cape. bl. 7.
"Generaals en generaalskap" (1939) Redigeer
"Generals and Generalship" The Lees Knowles Lectures, Trinity College, Cambridge, Februarie 1939.
Na die Tweede Wêreldoorlog Wavell Heights
Queensland Housing Commission straatbeeld, Webster Road, Stafford, September 1949. Fotokrediet: CC-BY/Queensland State Archives/Flickr
Met die vinnige bevolkingsgroei in Wavell Heights na die Tweede Wêreldoorlog, was daar 'n behoefte aan die lewering van dienste en infrastruktuur, insluitend skole. Die behuisingsprojek vir Wavell Heights bevat funksies soos die ontwikkeling van 'n winkelsentrum, parke, sportterrein, staatskool en kinderwelsynsentrum.
Fotokrediet: Wavell Heights State School/Facebook
Die eerste skool wat in die omgewing geopen is, was die Wavell Heights State School wat in 1950 geopen het. Dit is gevolg deur die opening van 'n Katolieke laerskool.
Regerings was voorheen traag om staatse sekondêre onderwys in Queensland te vestig, omdat dit in 'n bedryfsgebaseerde ekonomie as onontbeerlik beskou is.
Na die Tweede Wêreldoorlog is sekondêre onderwys egter algemeen as noodsaaklik aanvaar en word dit meer deur die regering ondersteun.
Die geskiedenis heroorweeg
Archibald Wavell is waarskynlik die moeilikste generaal van die Tweede Wêreldoorlog om 'n billike beoordeling te gee. Sy prestasies teen die kans is byna net so verstommend as sy mislukkings om enigiets finaal te lewer. Hy was ongetwyfeld 'n groot man, en sommige van sy optrede voer aan dat hy 'n groot generaal was. Maar daardie gebreke.
Sy prestasies is bekend. Hy gebruik die klein westelike woestynmag van O'Connor om 'n Italiaanse weermag tien keer sy eie grootte te blitskreig en stuur hulle skelm terug. Daarna verower hy 'n ewe groot mag in Italiaanse Oos -Afrika met 'n klassieke dubbele tang, terwyl hy verskeie ander klein probleme in Palestina, Irak, Vichy Sirië, ens. Opruim. Hy het in 'n bietjie meer as twee jaar 9 groot veldtogte uitgevoer, waarvan die meeste suksesvol was , ondanks 'n ontsettende minderwaardigheid by mans en materiaal.
Sy mislukkings is egter ewe bekend. Hy het die Italianers in Libië losgemaak toe hulle verslaan is, sodat hulle kon herstel terwyl hy hom op Italiaanse Oos -Afrika toegespits het. Die Italo/Duitse teenaanval het hom heeltemal verras. hy is ondanks sy twyfel in Griekeland gepraat, en het die Britse oorlogspoging twee jaar teruggesit deur baie kraaktroepe en baie noodsaaklike toerusting in 'n 'verlate hoop' te verloor. Dit sou jare se harde poging duur om die posisie wat deur hierdie besluite verlore gegaan het, terug te kry.
Byna net so erg, toe Churchill hom stuur om 'onder 'n pagodeboom' in Indië te gaan sit, het hy hom vasgevang in die maalstroom van die Japannese blitskreig deur die Amerikaanse, Britse en Nederlandse besittings in Asië. Hier het hy weer eens sy vyand onderskat en sy direkte inmenging tussen die bevelvoerders op die slagveld (of dit nou Percival ondermyn sonder om hom te ontslaan, of om Bennett te ondersteun sonder om hom te herken as 'n hopelose windbag, of om Hutton in 'n veldopdrag te dwing - Birma - Hy was nie geskik daarvoor nie), het gevolge gehad wat slegs vermy het om self rampspoedig te wees omdat die situasie al so erg was dat dit net 'n kersie op die koek geword het.
Aan die sukseskant is dit geen geringe oorweging om te wonder watter ander generaal met so min hulpbronne kon gedoen het wat hy gedoen het nie. Sy oorwinnings in Noord -Afrika en Oos -Afrika en die Midde -Ooste was op 'n skouer wat Montgomery korwe sou gee, en Eisenhower pas. (MacArthur sou 'n tantrum gegooi het en geweier het om selfs sonder beter hulpbronne te probeer.) Nie een van die suksesvolle geallieerde generaals van later in die oorlog het naby gekom om te bereik wat hy met so min hulpbronne gedoen het nie, en waarskynlik sou geen van hulle kon hê nie. (Alhoewel ek oplet dat O'Connor die een was wat die swaar werk gedoen het, en moontlik die oefening later kon herhaal.)
Aan die ander kant is sy foute erg. Die besluit om van die verbygaande vervoer gebruik te maak om die 4de Indiese afdeling uit die suksesvolle opmars van O'Connor te verwyder en na Oos -Afrika te stuur, was 'n klassieke voorbeeld van die ondermyning van 'n wenhand. Selfs nadat die Australiese 6de afdeling byna gewig gemaak het, het hy die behoefte gevoel om die poging weer te ondermyn deur na Griekeland te kyk deur na die strewe tot in Libië voort te gaan. Toe Rommel in Libië aankom, het hy slegs 'n herroepingsbataljon gehad om die Britse opmars te probeer keer. As Wavell hulle die taak laat voltooi het, sou Libië in 1941 geval het! (En moontlik het Rommel die res van die oorlog in 'n krygsgevangenekamp deurgebring). As die 4de Indiër nog teenwoordig was, of die Australiese 7de daarheen was in plaas van na Griekeland, sou dit 'n sekerheid gewees het.
Griekeland was 'n nog erger fout. Churchill was beslis entoesiasties, en daar was beslis 'n morele voordeel om almal te help wat bereid was om teen Hitler te staan. Maar Wavell het die plig gehad om, soos Brooke dit gestel het, die een taak af te handel voordat hy met die ander begin. Veral werk het met soveel bloed gewen. Sy swig voor Eden en Dill se oormatige entoesiasme (ondanks Churchill se laaste versigtigheid), was beswaarlik inspirerende legendes.
Wavell, 'n opvallende intellektuele generaal, het gedurende die dertigerjare 'n reeks lesings gelewer met die titel 'Generals and Generalship', wat ywerig deur internasionale opleidingskole gebruik is. (Dit is opmerklik dat terwyl Wavell 'n boek gehad het as gedigte langs sy bed tydens die Noord -Afrikaanse veldtogte, Rommel 'n vertaalde eksemplaar van Wavell se boek by syne gehou het.)
Wavell was een van drie moontlike keuses vir die hoof van die keiserlike generale staf (CIGS) in 1938, en volgens die gedagtes van mans wat later die pos beklee het soos Dill en Brooke, was hy ongetwyfeld die opvallendste. Ongelukkig het 'n slim-politici gedoen wat hulle die beste doen, en 'n aantreklike jonger aangestel as 'n PR-oefening (verskoon Lord Gort se voor die hand liggende grense met die idee dat sy adjunk Adam vir hom sou kon dink). Die besluit om Wavell eerder na die Midde -Ooste te stuur, word daarna as 'n geskenk beskou (ten minste tot 1941), óf as 'n fout (daarna).
Sou Wavell 'n beter CIGS gemaak het? as Gort? Beslis. Dit is beslis onwaarskynlik dat hy sal vlug na die opgewondenheid om bevelvoerder van die BEF te wees en die grootste deel van die oorlogskantoor saam te neem. Hy sou byna sekerlik Dill aangestel het, of waarskynlik die tweetalige en Franse wat Brooke grootgemaak het om die BEF te bestuur, en die weermag en die nasie sou baie beter daaraan toe gewees het.
Aan die ander kant was sy grootste gebrek sy onvermoë om met die politici te kommunikeer. Hy het uitgebrei geskryf oor die belangrikheid van goeie kommunikasie tussen peilings en generaals, en dit was 'n belangrike deel van sy beroemde lesings, maar hy kon dit nie in die veld nakom nie. Brooke het hom herhaaldelik 'n beroep gedoen om met Churchill te praat, of geselsies te skryf, maar Wavell pas nie by die vorm nie. (Ek veronderstel dat dit net Churchill was, 'n berugte moeilike karakter. Maar die punt van Wavell se geskrifte was die noodsaaklikheid om met enige politieke leier oor die weg te kom.)
Terugskouend as Wavell in 1938 - 1941 CIGS was en daarna vir Brooke gaan staan ​​het, sou die resultaat dalk vir almal beter gewees het. Veral as Wavell dan 'n pos gekry het wat die beste by sy vaardighede pas, soos koördinering met die Sowjets. (Een van die talle tale wat hy gepraat het, was Russies, en hy het uitgebreide reise en navorsing in Rusland gedoen. Hy was een van die min manne in die oorlog wat Stalin teenstaan ​​en hartstogtelike toesprake gehou het tydens Russiese etes wat selfs Stalin toegejuig het.)
Maar ter wille van bespiegeling, Wavell moet beoordeel word oor wat hy eintlik bereik het, en hier is hy beslis die moeilikste beoordeling van die Tweede Wêreldoorlog.
Hy het gedoen wat min ander in die maer jare kon doen op die belangrike punte. Merk. Maar baie daarvan het ongedaan gemaak deur swak kommunikasie met die politici. Kwaad. (Ek sluit Griekeland in hierdie kategorie in). Hy was 'n ramp in ABDA, maar was moontlik te uitgeput en siek om daarvoor te blameer. ('N teken van meerderes wat die verkeerde opdragte op die verkeerde tyd doen.) Daarna het hy sy kopieboek verder uitgevee deur die terugtrekkende Birma -leër met minagting deur die oostelike bevel te laat behandel. of miskien deur nie voldoende aandag te skenk om bewus te wees van wat aan die gang is nie. En deur rampspoedige pogings tot aanvalle deur die Oos -kommando later. (Selfs die gewone soldaat, wat hom in die beginjare aanbid het, het egter laasgenoemde gely.)
Miskien was dit nie sy skuld nie. Brooke het voor Wavell se afdanking gevoel dat hy uitgeput is en 'n paar maande rus by die huis nodig het. Hy het beslis 'n deurslaggewende posisie beklee deur meer stres net in die Midde -Ooste langer as enige ander Geallieerde generaal wat gedurende die hele oorlog beklee het. Ongelukkig wou Churchill hom nie in Londen hê om onrus in die parlement op te wek nie, en stuur hy hom na 'n rustige gebied, net betyds om nuwe dreigemente die hoof te bied. Selfs dan was sy mislukking waarskynlik meer as gevolg van die toewysing van 'n pos wat verantwoordelik was vir 'n gebied waarvan hy niks nuuts nie, meer as onvoldoende hulpbronne. (Hy het immers wonderwerke met onvoldoende hulpbronne behaal toe hy tyd gekry het om hom voor te berei en in 'n gebied wat hy redelik goed ken.)
Was Wavell dus 'n goeie of 'n slegte generaal?
Hy was beslis beter as baie wat meer krediet gekry het omdat hulle later baie makliker werk gedoen het. Hy het 'n beter begrip van strategie as Dill of Marshall (maar nie beter as Brooke of MacArthur nie) 'n beter begrip van teaterbeheer as Eisenhower of Alexander (maar nie Nimitz of Brooke nie), en 'n beter leierskap van troepe as Bradley of Anderson (maar nie Montgomery of Truscott). In praktiese terme was hy dus een van die beste generaals van die oorlog, wat beteken dat hy heel moontlik kon skitter in die rolle waarvoor Dill of Marshall of Eisenhower of Alexander of Bradley of Anderson onverdiende krediet gekry het.
Sy foute was grootliks te danke aan sy politieke meerderes en om daardeur misbruik te word. Wat uiteindelik beteken dat sy meerderes die skuld gehad het dat hulle te veel keer die onmoontlike gevra het en hom nooit 'n blaaskans gegee het met voldoende leiding of ondersteuning nie.
Wavell het die potensiaal gehad om te wees, en was in baie opsigte een van die beste generaals aan alle kante tydens die oorlog. Maar hy is gevra om te doen wat baie min ander kon probeer, en dus het swakhede van die karakter wat die meeste van sy tydgenote in eenvoudiger rolle kon verberg, uiteindelik uitgekom. Brooke, wat blykbaar sy sterk- en swakpunte verstaan ​​het, het sy bes gedoen om hom te help sodra hy CIGS geword het, maar te laat.
Uiteindelik verdien Wavell dit as 'n baie goeie generaal. Net soos almal het hy mislukkings gehad, maar dit het eers 'n probleem geword toe hy deur sy meerdere gebruik en misbruik was. Eintlik sou ek al sy probleme in die Verre Ooste, waar hy onkundig en uitgeput was (en later beseer) afskryf, en konsentreer op die twee foute wat hom sleg weerspieël. Deur nie 'n verslane vyand in Libië af te handel nie, en sy begeerte om die politici tevrede te stel, laat sy aandag aflei na Griekeland ondanks die ooglopende risiko's.
Die tweede was die skuld van sy meerderes (veral Eden en Dill, maar Churchill ingesluit), en hy moet 'n bietjie oorweging neem om sy herhaalde eise dat generaals voor die politici te buig, sy oordeel te ondermyn. Onvergeeflik, maar miskien verstaanbaar.
Maar die gebrek aan vasberadenheid wat die verslane vyand in die Libiese veldtog nie beëindig het voordat hy met twee ander veldtogte begin het nie, kan nie as gevolg van druk van buite afgeskryf word nie. Dit was sy fout, en grotendeels sy alleen. Dit is onmoontlik om te dink dat Brooke of Montgomery of Patton of Truscott so 'n fout begaan. Dit, en dit alleen, val hom uit die geledere van topgeneraals.
Gegewe wat hy wel bereik het, is dit 'n harde oordeel. Veral as in ag geneem word dat soveel ander generaals later in die oorlog baie makliker maniere gehad het om as 'groot' beskou te word. (Montgomery en Patton ingesluit.) Maar nietemin, die sleutel tot die oorgang van wat Montgomery ''n goeie gewone kok' genoem het, na ware grootheid: moet die moordenaarinstink insluit en 'n genadelose wil om dit na te streef. Wavell, die briljante akademiese en passievolle digter, was net te veel van 'n heer (in albei sin) om die grens oor te steek.
Straatprofiele: Die geskiedenis van Wavelllaan
Huidige straatnaam: Wavelllaan
Voormalige straatname: Sesde Laan (1911-1944)
Eerste vasgestel: 1911
Foto geneem 1938 (Bron: alchetron.com)
Naam betekenis: Die straat is vernoem na Sir Archibald Wavell, 'n senior offisier van die Britse leër. Hy het gedien in die Tweede Boereoorlog, die Bazar Valley -veldtog en die Groot Oorlog, waartydens hy in die Tweede Slag van Ieper gewond is. Hy het in die Tweede Wêreldoorlog gedien, aanvanklik as opperbevelhebber in die Midde-Ooste, in watter rol hy die Britse magte na die oorwinning oor die Italianers in Wes-Egipte en Oos-Libië gelei het tydens Operasie Kompas in Desember 1940, net om deur die Duitser verslaan te word Weermag in die Westelike Woestyn in April 1941. Hy het gedien as opperbevelhebber, Indië, van Julie 1941 tot Junie 1943 (afgesien van 'n kort toer as bevelvoerder van ABDACOM) en het daarna as onderkoning van Indië gedien tot met sy aftrede in Februarie 1947 Sy rang by aftrede was van veldmaarskalk.
Hoe vernoem: Die paaie van McKellar Park het oorspronklik almal genommerde strate gehad. In afwagting dat die woonbuurt by die stad Ottawa geannekseer word, sal straatname verander moet word. Dit was ook destyds die patriotiese ding om strate te herdoop na helde van die Tweede Wêreldoorlog. Nepean Township Council het hierdie nuwe name gekies en op 8 April 1944 Bylaw 24067 aangeneem en amptelik die veranderinge aangebring. Sesde Laan is dus in hierdie tyd patrioties herdoop na Wavelllaan.
Vroeë dae en eerste huise:
Die geskiedenis van die vroeë dae van die McKellar-plaas en -buurt het ek in 'n vorige artikel oor Fraserlaan uiteengesit (sien: http://kitchissippimuseum.blogspot.ca/2015/01/street-profiles-history-of-fraser-avenue .html). Hierdie artikel behandel dus die spesifieke geskiedenis van Wavelllaan self, wat begin nadat die McKellar Farm 'n residensiële onderafdeling geword het. Hierdie artikel bevat ook 'n ekstra klem op die speelgronde en velde van McKellar Park, wat natuurlik so nou gekoppel is aan Wavelllaan.
Wavelllaan ontwikkel baie stadig, miskien stadiger as enige ander straat in McKellar Park. In die vroeë dae as Sesde Laan het dit tot in die middel van die veertigerjare eintlik net twee huise bevat!
Lot het in Maart 1911 te koop aangebied deur die McKellar Townsite -eiendomsgroep, en die eerste verkope het in Junie begin registreer. Die eerste erf wat op Wavell (Sesde) Laan verkoop is, was lot 942, nou die ligging van Wavelllaan 530 (alhoewel #530 eers omstreeks 1950 gebou is). Hierdie kavel is verkoop vir Daniel Robertson vir $ 450, wat drie dae later ook die aangrensende perseel 941 (532 Wavell's lot) vir $ 500 opgehaal het (die premie van $ 50 moes vir die ligging van die hoek gewees het), 'n Ander lot is in Junie verkoop, lot 945 (514 Wavell in die suidwestelike hoek van Byron) na JR Breckenridge.
Die eerste huis wat op Wavell gebou is, was wat nou Wavelllaan 540 is. Dit is in die somer van 1912 op die hoek van Sixth en Wilton (Wavell en Crossfield) gebou deur Albert Edward Wright, 'n 48-jarige kondukteur by die Canadian Pacific Railroad. Hy was een van die eerste beleggers in die McKellar Townsite -projek en het op 23 Oktober 1911 drie lotte aan die westekant van Sixth Avenue op die hoek van Wilton vir $ 1,250 verkry. Hy verkoop sy gesinshuis in Somersetstraat in Maart 1912, en die bou van die nuwe huis het waarskynlik in April begin.
Hierdie verhaal het egter 'n hartseer wending, want in Januarie 1913, waarskynlik voordat die huis volledig voltooi is, het mnr. Wright se vrou Emma tuis gesterf as gevolg van hartversaking.
Albert E. Wright sou later weer trou, en die gesin het in die huis gebly totdat sy in 1923 verkoop is. Wright werk 42 jaar lank vir KPR, word voorsitter van die Order of Railway Conductors en was 'n gerespekteerde lid van baie broederlike organisasies in Ottawa.
'N Promosiekaartjie deur die McKellar Townsite wat omstreeks 1915 uitgereik is, toon die Wright -huis in sy oorspronklike glorie, met niks daaraan nie!
Wavelllaan 540, omstreeks 1915.
(Foto met vergunning van Ken Elder Collection)
540 Wavell vandag (Google Streetview)
Lotverkope op Sixth Avenue sal stadig voortgaan. Behalwe die vier aankope in 1911 wat hierbo genoem is, het Erasmus Earle in Oktober 1911 lotte 936 en 937 (die perseel van 554 en 556 Wavell) gekoop, drie lotte is in 1912 verkoop, geen in 1913, een in 1914 en nie weer in 1915 nie .
Eiendomsagent William H. Tate het in 1914 'n groot huis aan die onderkant van Wavell aan die voorkant van Byron gebou, eintlik op die hoek van Courtenay. Maar dit geld natuurlik nie as 'n Wavell -huis nie.
Die tweede huis op straat is vroeg in 1918 voltooi, op perseel 920, gebou deur Thomas Magee, 'n 48-jarige verkoopsman, vir sy gesin van 7 persone. Die huis is stadig gebou, en het begin as 'n klein kothuis. Dit is geleidelik uitgebrei oor die eerste paar jaar, miskien omdat Magee dit sou kon bekostig om dit te vergroot. Dit het later die jare lange tuiste van die Bedford-gesin geword. Ongelooflik, hierdie huis het oorleef tot 2008, toe dit afgebreek en vervang is met 'n groot nuwe gebou, op 626 Wavell.
Die onderstaande aansig toon Sixth Avenue in 1920, van die vroegste stel lugfoto's wat ek ooit van Wes -Ottawa gevind het. Dit toon groot detail van die straat. Richmond/Byron is regs, en die straat het indrukwekkend 'n voltooide sypaadjie aan die westekant van die straat wat van Byron na die Magee -huis loop. wat net noord van Dovercourt geleë was. Buite Dovercourt is daar 'n klein struktuur wat sigbaar is (daar is ook 'n ander in die weste waar Courtney sou loop), maar ek het geen idee wat dit was nie. Dit hou nie verband met die gholfbaan nie, want die baan het eers in 1927 aangekom. Die ou herehuis het tot in die sewentigerjare aan die voet van Wavell gestaan ​​en direk in die middel van die straat gekyk.
Lugfoto van Sixth Avenue (Wavell) in 1920
McKellar Golf & amp tot in die 1930's:
Die grootste hoogtepunt vir Wavelllaan gedurende die 1920's, was die toevoeging van die McKellar -gholfbaan in 1927. Die baan het gespeel na Courtneylaan aan die westelike grens, Carling in die suide, halfpad tussen Keenan en Dovercourt in die noorde en agter. van die Fraserlaan -eiendomslyne in die ooste. Die Magee -huis het op die rand van die baan gesit, en eintlik was die 16de setperk in hul agterplaas, en die 17de tee was net suid. Ek is seker Jean en Phyllis Courtenay, die weduwee en haar dogter wat omstreeks 1926-1927 (en die daaropvolgende gesinne) in die huis ingetrek het, kon op die voorstoep sit en kyk hoe gholfspelers net 'n paar meter verder wegspring.
Die klubhuis is vroeg in 1927 gebou en front na Gainsborough, waar 614 en 618 Gainsborough nou staan. It would also have backed onto Wavell Avenue, situated at the rear of the lots where 613 and 617 Wavell now stand. A little has been written about the golf course already (you can read Bob Grainger's excellent article about it here: https://kitchissippi.com/2014/05/01/mckellar-park-golf-course/), and there is even more to be written about the golf course (I'm working on an extensive article about it now, to be published sometime this fall, so I'll save the details for that).
Storm sewer drainage plans were announced in December of 1956 for the southern portion of Wavell (south of Dovercourt), at a cost of $383,200 (the main drain ran from Dovercourt to Tillbury, then east on Tillbury to Broadview, then to Carling), homeowners paying $2.79 per foot frontage. The contractor given the job (Strano Construction) by the Board of Control to install the storm sewers was fought against by Alderman Henry who argued that they were incapable of doing the job, and cited a job the contractor had done the previous year with one broken down truck and one backbone. "As far as I know, that contractor's status is now approximately the same as it was then." hy het bygevoeg. He was skeptical of the low bid for the job, and wanted his capabilities better examined. Presumably all went well with the work, as there are no other stories related to this job.
10 Desember 1941 Winston Churchill transferred Burma under the operational command of Archibald Wavell in India.
15 Desember 1941 Archibald Wavell received a cable from Winston Churchill, which warned him of a likely Japanese invasion of Burma.
21 Desember 1941 General Wavell arrived in Rangoon, Burma already aware that most of the promised reinforcements had already been diverted to Malaya. Wavell still entertained hopes of receiving the two East African Brigades from Kenya and most of the 17th Indian Division (Major-General J. H. "Jackie" Smyth VC). When the American Lieutenant General George H. Brett arrived in Rangoon on his way to visit Chiang at Chongqing, Wavell decided to go too, telling his chief of staff, Thomas Hutton, to take over from the GOC Burma (Major General D. K. McLeod) whose proposed replacement had been taken sick.