Middeleeuse kinders sneeubal - Inligting
10 Werklik walglike feite oor die lewe in die Middeleeuse Engeland
As u ooit in die geskiedenis vasgevang is, wil u miskien 'n neusprop saambring. Die alledaagse lewe, voor moderne riool en sanitasie, kan redelik erg raak. Ons het voorheen enkele voorbeelde hiervan behandel.
Dit het egter nie veel groter geword as die Middeleeuse Engeland nie. Om in die dae van Chaucer deur die strate van Londen te loop, was om 'n paar van die walglikste besienswaardighede en reuke te sien en te beleef. Fantasie -epos is om ooglopende redes geneig om die volgende aspekte van die Middeleeuse lewe oor te dra.
Waarom lyk babas in Middeleeuse skilderye so oud en eng?
Het u al ooit in 'n kunsmuseum rondgedwaal en gelag op die woedende middeljarige koppe van Middeleeuse babas? "Sjoe, daardie Middeleeuse kunstenaars was vreeslik om kinders te skilder!" Jy het waarskynlik by jouself gedink. Maar die grap is eintlik oor jou: Hierdie kunstenaars gesoek hul skilderye met mini -weergawes van die ou van een hok oor.
Vox het met Matthew Averett, 'n kunsgeskiedenisprofessor aan die Creighton -universiteit, gepraat wat die bloemlesing geredigeer het Die vroegmoderne kind in kuns en geskiedenis, om uit te vind waarom hierdie neiging na opsetlik oud-lyk babas gedurende die Middeleeue volop was-en wat die verskuiwing tydens die Renaissance veroorsaak het na die mollige wang gerubusse wat ons as babas herken.
Die redenasie, soos alle artistieke dinge in die Middeleeue, het te doen met Jesus. Destyds het die Kerk die meeste portrette van babas en kinders laat bestel. En hulle wou nie net 'n ou baba hê nie - hulle wou die baba Jesus (of ander Bybelse kinders) hê. Middeleeuse kunstenaars onderskryf die konsep van homunculus, wat letterlik 'klein mens' beteken, of die oortuiging dat Jesus gebore is 'perfek gevorm en onveranderd', het Averett gesê.
Hierdie homunculêre, volwasse baba Jesus het die standaard vir alle kinders geword, 'n voorbeeld wat in die Middeleeue vasgesteek het omdat kunstenaars destyds volgens Averett ''n gebrek aan belangstelling in naturalisme gehad het, en dat hulle meer in die rigting van ekspressionistiese konvensies was. "
Gedurende die Renaissance het nie-godsdienstige kuns egter floreer, en welgestelde beskermhere wou oulike portrette van hul lieflike kinders hê-nie Benjamin Button nie. Gee meer aandag aan realisme, en babas begin wegbeweeg van die hyper-gestileerde homuncular.
Reidar Aasgaard is professor in intellektuele geskiedenis aan die Universiteit van Oslo, Noorweë. Hy het talle boeke en artikels gepubliseer oor die Nuwe Testament, die vroeë Christendom, die Christelike Apokriewe, Augustinus en kinders en die familie in die oudheid. Hy is direkteur van die navorsingsprojek "Tiny Voices from the Past: New Perspectives on Childhood in Early Europe".
Cornelia Horn is professor in Christelike Oosterse studies aan die Martin-Luther-Universiteit in Halle, Duitsland. Sy het wyd gepubliseer op die gebied van godsdiens, letterkunde, geskiedenis en samelewing in die Middellandse See, veral met die fokus op vroue, kinders, ekstrakanonieke tradisies, interreligieuse verhoudings en Siriese en Arabiese Christendom.
Oana Maria Cojocaru behaal haar PhD -graad in intellektuele geskiedenis (Bisantynse studies) aan die Universiteit van Oslo, Noorweë. Haar doktorale proefskrif, wat deel uitmaak van die navorsingsprojek "Tiny Voices from the Past: New Perspectives on Childhood in Early Europe", handel oor voorstellings van kinders en kinderjare in die Middeleeuse Bisantynse hagiografie.
Die vreemde geskiedenis van die ➺stard ' in Middeleeuse Europa
Die belediging wat gebruik word om 'n persoon wat buite die huwelik gebore is, te beskryf en sonder aanspraak op patriargale geslag het, het 'n verlede vervleg met die Katolieke huwelikswet.
Koning William I of William the Bastard. Krediete: Wikipedia
Vandag word 'bastard' as 'n belediging gebruik, of om kinders te beskryf wat uit nie-egtelike vakbonde gebore is. Om uit ongetroude ouers gebore te word, is grootliks vry van die soort stigma en wettige onbevoegdhede wat dit in die Westerse kulture een keer daaraan geheg het, maar dit het nog steeds eggo's van skaamte en sonde. Die minagting van kinders wat buite die huwelik gebore word, word dikwels as 'n erfenis van die Middeleeuse Christelike Europa beskou, met die klem op die nakoming van die Katolieke huwelikswetgewing.
Maar voor die 13de eeu was die wettige huwelik of die afwesigheid daarvan nie die belangrikste faktor om die kwaliteit van die geboorte te bepaal nie. Die belangrikste was die sosiale status van die ouers - van die moeder sowel as van die vader. Deur die regte ouers gebore te word, ongeag of hulle getroud was volgens die streng bepalings van die kerk, het 'n kind meer waardig gelyk om die erfenis, eiendomme en titels van sy ouers te erf.
Beskou byvoorbeeld die geval van William the Bastard, meer algemeen bekend as William the Conqueror. William is gebore uit Robert, hertog van Normandië en Herleva, 'n vrou wat duidelik nie sy vrou was nie, maar William word nietemin deur sy pa erken as sy erfgenaam. Ten spyte van sy jeug en twyfelagtige geboorte, het William dit reggekry om eers Normandië en daarna Engeland te verower en te regeer en sy koninkryk en titels aan sy kinders oor te dra.
Waarom word William dan 'die Bastard' genoem? Die kroniekskrywer Orderic Vitalis het in die 12de eeu oor William geskryf en hom 'nie so nie',' N antieke Griekse term wat gebruik word om aan te dui dat enigiets anders as twee Atheense burgers gebore is. Wat kon Orderic hiermee bedoel het? Die enigste uitwerking wat hy aangebied het, dui op 'n besorgdheid nie oor die huwelikstatus van William se ma nie, maar eerder oor sy moedergeslag. Tydens William se beleg van Alençon in die 1050's, soos Orderic geskryf het, het die mense wat bymekaargekom het, William geterg nie omdat sy pa nie met sy ma getrou het nie, maar oor die vaderskap van sy moeder, as die dogter van 'n leerlooier of 'n ondernemer. Met ander woorde, hulle het nie beswaar aangeteken teen sy geboorte buite die huwelik nie, maar teen die swak geslag van sy moeder. Die gevoel van wat 'n geboorte onwettig gemaak het, wat 'n kind 'n 'bastard' gemaak het, stem ooreen met die definisie van nie so nie kom dikwels voor in vroeë Middeleeuse bronne. Soos 'n kroniekskrywer laat in die 11de eeu verklaar het, noem die Fransman William 'bastard' vanweë sy gemengde ouerskap: hy het edel en ongegrond bloed gedra, 'skuins sanguine'.
William se sosiale vooruitgang, ondanks sy twyfelagtige geboorte, is nie uniek nie. Konings voor en na hom, en selfs koninginne, het suksesvol geërf en regeer ondanks bewerings van onwettigheid. Daar is baie gevalle waarin die kinders van onwettige huwelike, insluitend selfs die kinders van monnike en nonne, gedurende die 12de eeu edele en koninklike titel geërf het. Kinders wat uit 'n hoë-status-egpaar gebore is, kan van hierdie ouers erf, selfs al het hul vakbond hedendaagse verbodsbepalings verbreek om met naasbestaandes te trou, diegene wat reeds getroud is met ander lewende huweliksmaats, of die wat getrou is aan selibaat. As sodanig het die ideaal van wettige koningskap soos gedefinieer deur wettige geboorte, en wettige geboorte soos bepaal deur 'n wettige huwelik tussen die ouers, net stadig en teenstrydig posgevat in die Middeleeuse Europa. Dit is eers aan die einde van die 12de eeu dat bewyse vir die uitsluiting van kinders van opvolging weens onwettige geboorte eers verskyn. 'Bastard', soos ons dit nou verstaan, het hier begin verskyn.
Dit is belangrik dat hierdie verskuiwing in die betekenis en implikasies van buite -egtelikheid nie ontstaan ​​het as 'n oplegging van die kerkleer nie. In plaas daarvan het gewone litigante stukkies kerkleer begin gebruik om hul eie doel te pas. Miskien is die vroegste tekens hiervan te vinde in die annale van die Engelse regsgeskiedenis, met die Anstey -saak van die 1160's. Dit was moontlik die eerste keer dat 'n individu verbied is om te erf omdat haar ouers onwettig getrou het. En dit gebeur nie omdat die Kerk ingegryp het nie, maar omdat 'n slim eiser uitgevind het hoe om 'n paar stukkies teologiese leerstellings te benut. Na die tyd het al hoe meer eisers dieselfde begin doen.
Teen die einde van die 12de eeu het 'n regent -gravin van Champagne byvoorbeeld gehaas om 'n bewering van buite -egtelike geboorte teen haar niggies te gebruik, in 'n poging om die opvolging van haar seun te verseker. Dogters kon in hierdie streek erf, en hierdie susters het dus aanspraak op die graafskap wat eens deur hul oorlede vader beheer is. Maar die gravin van die regent het die susters veroordeel as die produk van 'n onwettige huwelik en dus nie wettige erfgename van hul vader nie. Die strategie het gewerk deurdat beide dogters uiteindelik hul aansprake op die graafskap afgestaan ​​het, maar nie sonder dat hulle eers baie geld gekry het nie, genoeg om hulle baie ryk te maak. Soos dit suggereer, het die pousdom 'n baie meer passiewe rol as wat dikwels voorgestel word.
Namate bastardy sy moderne betekenis begin kry het, het dit in die vroeë 13de eeu so gebly dat die pousdom eerder op die regulering van onwettige vakbonde gefokus het, eerder as die uitsluiting van erfenis of erfenis van diegene wat uit onwettige vakbonde gebore is. Haat teen onwettige seks het die dinastiese politiek soms bygewoon. Haat vir die kinders wat uit sulke vakbonde gebore is, het nie. Daar is baie min bewyse wat daarop dui dat 'n belangstelling om buite -egtelike kinders te verhinder om 'n edele of koninklike titel te beërwe, swaarder weeg as politieke of praktiese oorwegings op dieselfde manier as wat die polisiëring van onwettige huwelike soms gedoen het.
Om die veranderende betekenisse van bastaardie te verstaan, help ons om voor die 13de eeu 'n duideliker beeld te kry van die werking en prioriteite van die Middeleeuse samelewing. Die samelewing werk toe nie onderhewig aan streng Christelike kerkregtelike reëls nie. In plaas daarvan het dit die waarde van sy leiers gemeet op grond van hul aansprake op gevierde afkoms, en die krag verbonde aan die soort legitimiteit. Om wettiglik te trou, het beslis gedurende die Middeleeue baie lippe ontvang. Nietemin, in hierdie voor-13de-eeuse wêreld, is die intensste aandag nie bestee aan die vorming van wettige huwelike nie, maar aan die geslag en respek van moeders. Eers in die tweede helfte van die 12de eeu het geboorte buite die wettige huwelik begin om 'n kind buite -egtelik, 'n 'bastaard' te maak, en as sodanig moontlik nie in aanmerking kom om 'n edele of koninklike titel te erf nie.
Sara McDougall is 'n medeprofessor in geskiedenis aan die John Jay College of Criminal Justice van die City University of New York en lid van die doktorale fakulteit by die CUNY Graduate Center.
Hierdie artikel is oorspronklik gepubliseer by Aeon en is herpubliseer onder 'n Kreatiewe algemene lisensie.
Het kinders 'n geskiedenis?
Daar is baie wetenskaplike ink gestort in die debat oor die vraag of kinders in die verlede verskillende behoeftes het. Die Middeleeuse Philippe Ariès het in Centuries of Childhood voorgestel dat kinders as miniatuur volwassenes beskou word omdat hulle geklee was om soos klein volwassenes te lyk en omdat hul roetines en leer daarop gemik was om hulle op te lei vir hul toekomstige rolle.
Maar daar is baie bewyse dat kinders se sosiale en emosionele (sowel as geestelike) ontwikkeling in die verlede die aandag van volwassenes was. Die regulasies van laat -Middeleeuse en vroeë moderne skole dui byvoorbeeld beslis aan dat kinders tyd nodig het vir speel en verbeelding.
Pieter Bruegel die Ouere, Kinderspele, 1560. Wikimedia Commons
Argeoloë wat op die werwe van skole in Nederland werk, het bewyse van kinderspeletjies ontdek wat hulle gespeel het sonder insette van volwassenes en sonder om volwasse gedrag te probeer navolg. Sommige skrywers oor opvoeding het voorgestel dat leer by kinders moet aanspreek. Hierdie 'progressiewe' siening van kinders se ontwikkeling word dikwels toegeskryf aan John Locke, maar dit het 'n langer geskiedenis as ons kyk na teorieë oor opvoeding uit die 16de eeu en vroeër.
Sommige van die mees verbeeldingryke genres wat ons nou met kinders assosieer, het nie so begin nie. In Parys in die 1690's het die salon van Marie-Catherine Le Jumel de Barneville, barones d'Aulnoy, intellektuele en lede van die adel bymekaargebring.
Daar het d'Aulnoy 'sprokies' vertel, wat satire was oor die koninklike hof van Frankryk met 'n bietjie kommentaar op die manier waarop die samelewing destyds vir vroue gewerk het (of nie). Hierdie kortverhale kombineer folklore, aktuele gebeure, gewilde toneelstukke, kontemporêre romans en eertydse verhale oor romanse.
Dit was 'n manier om subversiewe idees aan te bied, maar die bewering dat dit fiksie was, beskerm hul skrywers. 'N Reeks 19de-eeuse romans wat ons nou met kinders assosieer, was ook skerp kommentaar oor hedendaagse politieke en intellektuele aangeleenthede. Een van die meer bekende voorbeelde is eerwaarde Charles Kingsley se The Water Babies: A Fairy Tale for a Land Baby (1863), 'n satire teen kinderarbeid en 'n kritiek op hedendaagse wetenskap.
Boerdery oorheers die lewens van die meeste Middeleeuse mense. Baie kleinboere in die Middeleeuse Engeland het die land bewerk, en gevolglik was boerdery van kritieke belang vir 'n boeregesin in Middeleeuse Engeland. Die meeste mense het in dorpe gewoon waar daar baie grond was om te boer. Middeleeuse dorpe was klein, maar benodig steeds die voedsel wat deur omliggende dorpe geproduseer is.
Boerdery was vir baie 'n lewenswyse. Middeleeuse boerdery, volgens ons standaarde, was baie kru. Middeleeuse boere/boere het geen toegang tot trekkers, stropers, ens. Boerderyhulpmiddels was baie onbeskof nie. Boere het elke maand spesifieke werk gehad wat hulle moes doen, en na hierdie 'boerderyjaar' was dit baie belangrik.
Die oes van 'n gewas met sekels en seis
Plase was toe baie kleiner en die kleinboere wat die grond bewerk het, het nie die grond waarop hulle gewerk het, besit nie. Dit behoort aan die heer van die herehuis. In hierdie sin was boere eenvoudig huurders wat 'n stuk grond of miskien 'n paar stroke bewerk het. Daarom is boerdery genoem strookboerdery in die Middeleeue.
Hierdie vertroue op die plaaslike heer van die herehuis was alles deel van die feodale stelsel wat deur William the Conqueror ingestel is.
Dit was onwaarskynlik dat 'n boeregesin die waardevolste boerderydiere sou kon besit - 'n os. 'N Os of perd was 'n' lasdier ', omdat dit baie werk kon verrig wat mense onmoontlik sou kon doen. 'N Span osse tydens ploegtyd was baie belangrik, en 'n dorpie het moontlik saamgekuier om een ​​of twee te koop en dit dan op 'n rotasiebasis te gebruik. Trouens, dorpenaars het mekaar gereeld gehelp om te verseker dat die noodsaaklike boerderywerk gedoen word. Dit geld veral tydens ploegtyd, saaityd en oes.
Die algemeenste werktuie wat deur boere gebruik is, was plooie van metaal om die grond om te draai en egte om die grond te bedek wanneer sade geplant is. Die gebruik van mis was basiese en kunsmis, soos ons sou weet, bestaan ​​nie.
Die verbouing van gewasse was 'n groot sukses en 'n suksesvolle oes was te danke aan baie harde werk, maar ook die gevolg van geluk.
In die somer (die groeiseisoen) het boere son nodig gehad om hul gewasse te laat groei. Alhoewel die weer baie meer voorspelbaar was in die Middeleeuse Engeland, kan slegs 'n swaar reënbui 'n oes platvat en dit alles vernietig. Met geen noemenswaardige oes nie, moes 'n boer nog geld of goedere vind om sy belasting te betaal. Maar te veel son en te min vog in die grond kan daartoe lei dat die gewas nie sy volle potensiaal bereik nie. 'N Lente ryp kan sade vernietig as dit onlangs geplant is.
Die winter het nie beteken dat 'n boer 'n maklike tyd gehad het nie. Daar was baie take om te doen, selfs al kon hy nie op daardie tydstip gewasse verbou nie.
Sommige boedels het 'n koffer gebruik om te verseker dat die boere goed werk en nie van 'n heer steel nie.
Vir studies oor kinders in wonderverhale, sien byvoorbeeld Ronald Finucane, Die redding van die onskuldiges: bedreigde kinders in Middeleeuse wonderwerke (Basingstoke, 1997), 2, 55 Christian Laes, "Disabled Children in Gregory of Tours," in Katariina Mustakallio en idem (reds.), Die donker kant van die kinderjare in die laat oudheid en die Middeleeue: ongewens, gestrem en verlore (Oxford, 2011), 39–62 Eleanora C. Gordon, "Kindergesondheid in die Middeleeue soos gesien in die wonderwerke van vyf Engelse heiliges, 1150–1250 n.C." Bulletin of the History of Medicine, LX (1986), 502–522 vir 'n oorsig van ander bronne, Barbara A. Hanawalt, "Medievalists and the Study of Childhood," Spekulum, LXXVII (2002), 446–448, 454–456. Ander sosiohistoriese behandelings van wonderbewyse sluit in Nicholas Orme, Middeleeuse kinders (New Haven, 2001), 98–100, 106–111 Shulamith Shahar, Kinderjare in die Middeleeue (Londen, 1990), 145–148, 148–149.
Die vyftien versamelings wat vir hierdie artikel ondersoek is, is "Alia Miracula Sancti Johannis, "In Acta Sanctorum, Mai II, 181A – 182A Arcoid, "Miracula Sancti Erkenwaldi, "In E. Gordon Whatley (red. En vert.), The Saint of London: The Life and Miracles of St Erkenwald, teks en vertaling (Binghamton, 1989) Ato of Ostia (red. En trans. Paul Anthony Hayward), "Miracula Inventionis Beate Mylburge Virginis," Engelse historiese resensie, CXIV (1999), 543–573 Eadmer van Canterbury, "Vita Sancti Dunstani Archiepiscopi Cantuariensis, "In Andrew J. Turner en Bernard J. Muir (red. En vert.), Eadmer van Canterbury, Lives and Miracles of Saints Oda, Dunstan en Oswald (Oxford, 2006), 161–211 Foreville en Keir (red. En vert.), Die Boek van St Gilbert E.O. Blake (red. En vertaling), Liber Eliensis (Londen, 1962), 263–294 Brian Kemp (vertaling), "The Miracles of the Hand of St James," Berkshire Archaeological Journal, LXV (1970), 1–19 "Miracula Sancta Ætheldrethe Virginis, "In Rosalind C. Love (red. En vert.), Goscelin van Saint-Bertin: Die Hagiografie van die vroulike heiliges van Ely (Oxford, 2004), 96–131 William D. Macray (red.), Miracula S. Ivonis (Londen, 1886), lix – lxxxiv Michael Lapidge (red. En trans), "Miracula S. Swithuni, "In Die kultus van St Swithun (Oxford, 2003), 648–697 Prior Philip, "Miracula S. Frideswidae, "In J. Van Kacke et al. (reds.), Acta Sanctorum, Octobris (Brussel, 1853), VIII, 567–589 Thomas van Monmouth (red. En vert. Augustus Jessopp en Montague Rhodes James), Die lewe en wonderwerke van St William van Norwich (Cambridge, 1896) Robert Bartlett (red. En vert.), "Vita et Miracula S. Æbbe Virginis, "In Die wonderwerke van St Æbbe van Coldingham en St Margaret van Skotland (Oxford, 2003), 2–67 William Ketell, "Miracula Sancti Johannis, "In Van Kacke et al. (reds.), Acta Sanctorum, Mai, II, 175C – 175F William van Malmesbury (red. En vert. Michael Winterbottom), Gesta Pontificum Anglorum (Oxford, 2007), 498–663.
Vir 'n bespreking van hierdie debat, sien Bailey, "Representations of English Women and Their Pilgrimages in Twelfth Century Miracle Collections," Gestel geslag, III (2013), 61–65.
John A. Burrow, Die eeue van die mens: 'n studie in Middeleeuse skryf en denke (Oxford, 1986) Michael Goodich, Van geboorte tot ouderdom: Die menslike lewensiklus in die Middeleeuse denke, 1250–1350 (Londen, 1989) Elizabeth Sears, Die eeue van die mens: Middeleeuse interpretasies (Princeton, 1986). Isidore van Sevilla (red. Wallace M. Lindsay), Etymologiae (Oxford, 1911), I, XI.2: 1–8. Vir algemene besprekings van hierdie lewensfases, sien Goodich, Geboorte tot ouderdom, 85–96.
Die plan van Isidore het in die dertiende eeu gewild geraak aan Avicenna se weergawe van vier ouderdomme. Goodich, Geboorte tot ouderdom, 42, 60–61.
Die verkleinwoorde parvulus/parvula ("Kleintjie") of puerulus ('Klein seuntjie') word ook in die bronne aangetref.
Philip, Miracula S. Frideswidae, 578, 574–575, 583 Abt Simson, Miracula Sancti Edmundi, in Thomas Arnold (red.), Gedenktekens van St Edmund's Abbey (Londen, 1890), I, 178–179. Sien byvoorbeeld Kim M. Phillips, "Four Virgins 'Tales: Sex and Power in Medieval Law", in Anke Bernau, Ruth Evans en Sarah Salih (red.), Middeleeuse Maagde (Cardiff, 2003), 94–95 Cordelia Beattie, Middeleeuse enkellopende vroue: die politiek van sosiale klassifikasie in laat Middeleeuse Engeland (Oxford, 2007), 79–83. Vir 'n voorbeeld van 'n puella wat na bewering "amper 'n volwassene" is (pene adulta), sien Eadmer van Canterbury, "Vita Sancti Dunstani Archiepiscopi Cantuariensis, "In Turner en Muir (red. En vert.), Eadmer van Canterbury, 168–170.
Vir ander statistiese benaderings tot kinders in hagiografiese verslae, sien Isabelle Réal, Vies des saints, vie de famille: Représentation du système de la parenté dans le Royaume mérovingien (481–751) d'après les sources hagiographiques (Turnhout, 2001) Finucane, Redding van die onskuldiges.
Daar word aangeneem dat seuns groter sosiale en finansiële bates is as dogters. Sien Finucane, Redding van die onskuldiges, 160–163 Hanawalt, Grootword in Middeleeuse Londen: Die ervaring van kinderjare in die geskiedenis (New York, 1993), 58–59 Orme, Middeleeuse kinders, 98. Thomas van Monmouth, Lewe en wonderwerke, 222.
Vir die tema van die rykes en die armes in wonderverhale, sien Bailey, '' The Rich and The Poor, The Lesser and The Great ': Social Representations of Female Pilgrims in Middeleeuse Engeland, " Kulturele en sosiale geskiedenis, XI (2014), 9–29. Thomas van Monmouth, Lewe en wonderwerke, 258–260 Alia Miracula, 184C – D.
Vir verlate kinders in hierdie tydperk, sien Boswell, Vriendelikheid van vreemdelinge, 296–321 Ville Vuolanto, Kinderverlating en die kerstening van Middeleeuse Europa, in Mustakallio en Laes (red.), Donker kant van die kinderjare, 3–19. William van Malmesbury (red. En vert. Michael Winterbottom), Gesta Pontificum Anglorum (Oxford, 2007), 636–640.
Die ooreenkomste tussen volwasse siektes en kindersiektes blyk 'n algemene kenmerk te wees in wonderwerkeversamelings oor verskillende tye en plekke. Sien byvoorbeeld Laes, "Gestremde kinders", 42, 55, 56. Vir die idee dat die rykes minder geneig was as die armes om geneesmiddels op openbare plekke te soek, sien Finucane, Wonderwerke, 149–150 Sharon Farmer, Oorlewing van armoede in Middeleeuse Parys: geslag, ideologie en die daaglikse lewens van die armes (Londen, 2002), 52–55 vir kinders wat aan kloosters gegee word, Boswell, Vriendelikheid van vreemdelinge, 296–321 vir 'n voorbeeld van 'n ryk man wat huiwerig was om hulp te soek onder die gewone mense, Eadmer, Vita Sancti Dunstani, 164 vir 'n voorbeeld van 'n ongetroude kreupele dogter wat 'n klooster, Arcoid, binnegaan, Miracula Sancti Erkenwaldi, 160–162 vir aangebore en verworwe misvormings in Angelsaksiese Engeland, Sally Crawford, Kinderjare in Angelsaksiese Engeland (Stroud, 1999), 98–101.
Galen, "Mengsels" in Peter N. Singer (red. En vert.), Geselekteerde werke (Oxford, 1997), 237. Vir die idee van kinders as onvolledig, in die werke van Soranus, Galen en ander antieke Griekse mediese skrywers, sien byvoorbeeld Danielle Gourevitch, "Comment rendre à sa véritable nature le petit monstre human ? " in P. J. van der Eijk, H. F. J. Horstmanshoff en P. H. Schrijvers (red.), Antieke medisyne in sy sosio-kulturele konteks (Atlanta, 1995), I, 239–260 vir Galen, idem, "Mengsels", 233–234 idem, "Oor die oorsake van siektes", in M. Grant (red. En vert.), Galen oor voedsel en dieet (Londen, 2000), 56 idem, "The Art of Medicine," in Geselekteerde werke, 379 vir Soranus en ander skrywers, Susan R. Holman, "Modeled as Wax: Formation and Feeding of the Ancient Newborn," Helio, XXIV (1997), 77–95, esp. 80–84 vir hierdie idees soos weerspieël in die antieke en middeleeuse geloof in inbakering, Holman "Modeled as Wax", 80–83 Shahar, Kinderjare, 86–88. Daar word gesê dat kinders bene het soos 'onlangs gestolde kaas'. Sien Galen, "Mengsels", 234. Philip (red.), Miracula S. Frideswidae, 572–573 Kemp (vert.), "Miracles of the Hand of St James," 11 Hildegard von Bingen (red. P. Kaiser), Causae et Curae (Leipzig, 1903), 110.
Thomas van Monmouth, Lewe en wonderwerke, 273–274.
Vir die tema van Herodes se bloedbad in middeleeuse kuns, sien Ilene H. Forsyth, "Children in Early Medieval Art: Nenth through Twelfth Centuries," Journal of Psychohistory, IV (1976), 34–55 vir 'n voorbeeld uit die twaalfde eeu, Jane Geddes, Die St Albans Psalter: 'n boek vir Christina van Markyate (Londen, 2005), 34 vir die kultus van die Holy Innocents, Hayward, "Suffering and Innocence in Latin Sermons for the Feast of the Holy Innocents, c 400–800," in Diana Wood (red.), Die kerk en kinderjare (Oxford, 1994), 67–80. Mary Martin McLaughlin, "Oorlewendes en surrogate: kinders en ouers van die negende tot die dertiende eeu," in Lloyd de Mause (red.), Die geskiedenis van kinderjare (Londen, 1980 orig. Pub. 1978), 130–136. Vir 'n kontemporêre voorbeeld, sien C. H. Talbot (red. En vert.), The Life of Christina of Markyate: A Twelfth Century Recluse (New York, 1997 orig. Pub. 1959), 118. Vir William of Norwich se kultus en hagiografie, sien Simon Yarrow, Heiliges en hul gemeenskappe: wonderverhale in die twaalfde-eeuse Engeland (New York, 2006), 122–168 Wyk, Wonderwerke en die Middeleeuse verstand, 68–76 M. D. Anderson, A Saint at Stake: The Strange Death of William of Norwich, 1144 (Londen, 1964).
Hildegard, Causae et Curae, 36, 38, 143.
Ibid., 74–76, 161, 101. Vir die tema van goddelike straf, sien Wayland D. Hand, "Deformity, Disease and Physical Ailment as Divine Retribution," in Edith Ennen en Günter Wiegelmann (reds.), Fetschrift Matthias Zender: Studien zu Volkskultur, Sprache und Landesgeschichte (Bonn, 1972), 519–525.
Augustinus, De Civitate Dei (Brepols, 1955), XXII.19, 837–839. Vir die ontwikkeling van die tema van volmaaktheid in die hiernamaals van antieke Griekeland tot die tyd van Augustinus, sien Candida R. Moss, "Hemelse genesing: eskatologiese reiniging en die opstanding van die dooies in die vroeë kerk," Tydskrif van die American Academy of Religion, LXXIX (2011), 991–1017. Ato van Ostia, Miracula Inventionis Beate Mylburge, 568–569.
Vir antieke persepsies van onskuld in die kinderjare, sien H. Herter, 'Das Unschuldige Kind, "In Jahrbuch für Antike und Christentum, IV (1961), 146–162. William van Malmesbury, Gesta Pontificum, 638 Philip (red.), Miracula S. Frideswidae, 582.
Hayward, "Lyding en onskuld," 71–73 Miracula S. Æbbe, 52–54.
Vir die paradoksale siening van die natuur van kinders, sien byvoorbeeld Shahar, Kinderjare, 14–20. Alia Miracula, 185B – D.
Vir die 'leer van voorneme', sien Colin Morris, Die ontdekking van die individu 1050–1200 (Londen, 1972), 74–75. Rob Meens, "Kinders en belydenis in die vroeë Middeleeue," in Wood, Kerk en kinderjare, 53–65 Orme, Middeleeuse kinders, 223.
Raymonde Foreville en Gillian Keir (red. En vert.), Die Boek van St Gilbert (Oxford, 1987), 328.
Goscelin, Miracula S. Ivonis, lxii Philip (red.), Miracula S. Frideswidae, 572–574.
Thomas van Monmouth, Lewe en wonderwerke, 244–246 Ato van Ostia, Miracula Inventionis Beate Mylburge, 568 Miracula S. Swithuni, 658 Ketell, Miracula Sancti Johannis, 179A – D.
Eadmer, Vita Sancti Dunstani, 170 Kemp (vert.), "Miracles of the Hand of St James," 14–15 Philip (red.), Miracula S. Frideswidae, 578.
Miracula S. Æbbe, 44, 54 Miracula S. Swithuni, 684 Thomas van Monmouth, Lewe en wonderwerke, 20–22 Willem van Malmesbury, Gesta Pontificum, 638.
Vir die tema van die Middeleeuse emosies rakende kinders, sien Hanawalt, "Middeleeue en die studie van kinderjare," 453–456.
Philip (red.), Miracula S. Frideswidae, 584.
Vir voorbeelde van 'n moeder se empatie, sien Morris, Ontdekking van die individu, 139–144.
Terug na die skool, Middeleeuse Boerestyl
Daar is baie redes waarom min kinders uit die Middeleeuse boeregesinne skoolgegaan het. Die duidelikste is dat geletterdheid, veral in Latyn, redelik onnodig was om die grond te bewerk, groente te oes en beeste groot te maak. Skoolbywoning kan beteken dat ouers hoër aspirasies as boere vir hul nageslag het, soos 'n toekomstige loopbaan in die geestelike orde of in administratiewe administrasie. 'N Ander rede is dat skole 'n relatief skaars bron in landelike omgewings was in vergelyking met stedelike gebiede.
Die meeste skole was inderdaad in dorpe geleë, soos die katedraalskole wat aan die sitplek van die bisdom verbonde was, of die munisipale skole of "grammatikaskole" wat in die latere Middeleeue geblom het. Maar om u kinders na 'n stadse instelling te stuur, impliseer óf 'n lang pendel, óf om kos en verblyf in die stad te vind. Hierdie opsies het 'n finansiële koste wat nie alle boergesinne kon bekostig of wou bekostig nie. Geld is dus nog 'n - al te bekende - faktor wat die gebrek aan opvoeding onder die kinders van die boerdery verklaar. Met die fokus op Engeland in die latere Middeleeue, kyk hierdie artikel na die verskillende maniere waarop boerekinders opgevoed en geleer is: op skool, tuis en in die huise van vreemdelinge.
Een bron van opvoeding wat vir die minste gelukkig was, kom uit die kloosters. Hierdie instellings, waarvan baie op die platteland gestig is, het 'n kloosterskool gehad. Terwyl hulle die eerste keer gereserveer was vir die offergawes - die jongmense wat probeer om monnike te word - was daar ook sitplekke beskikbaar vir kinders uit die omliggende gebiede. Maar om 'n kind skool toe te stuur, het 'n groot finansiële koste vir die nederige gesinne op die platteland teweeggebring.
Om die situasie reg te stel, het sommige Engelse kloosterskole moontlik 'n meer oop beleid geneem met betrekking tot die onderrig van arm boerekinders. Die klooster van St. Albans, ongeveer 35 kilometer noord van Londen en wie se laerskool in 1286 geopen is, was so 'n plek. Vanaf die veertiende eeu is die skool deur welgestelde individue toegerus om finansiële ondersteuning te bied vir die opvoeding van die armes, wat waarskynlik uit die omliggende landgoedere gekom het.
Alhoewel dit maar min is, is daar bewyse dat boerkinders by plaaslike skole ingeskryf is. Hulle het gewoonlik tussen die ouderdomme van 6 en 8 begin, ongeveer dieselfde as wanneer kinders vandag met die laerskool begin. In Engeland kom die getuienis uit die lisensies wat boere by hul heer moes kry om hul kinders skool toe te stuur. In die landgoed van Norton is 17 sulke lisensies tussen 1300 en 1348 toegeken, ongeveer een keer om die jaar. In die herehuis van Winslow is tussen 1327 en 1348 15 lisensies uitgereik, byna een per jaar. Na die plaag het die getalle in Winslow elke derde jaar gedaal.
Toe twyfel ontstaan ​​dat iemand die lisensie gekry het, het die hof begin ondersoek instel. Peter Tyrsi, van die herehuis van Wakefield, is in 1286 aan so 'n ondersoek onderwerp. Die jurie van die herehuis wou vasstel of hy toestemming gehad het of nie "om sy seuns te boekhou" nie. Diegene wat weggelaat het om toestemming te vra, is inderdaad 'n boete opgelê. In 1339 is byvoorbeeld Richard Ponteys, van Winslow, 3 denarii aangekla omdat hy sy seun Geoffrey sonder die lisensie van die skool skool toe gestuur het.
Alhoewel kloosterskole beslis 'n paar geleenthede gebied het, het die meeste boerekinders daar geen formele opleiding ontvang nie. Diegene wat by hul ouerhuis gebly het, moes op die plaas werk en geleidelik die vaardighede leer wat hulle as volwassenes in hierdie situasie sou benodig. Kinders het die hoenders gevoer, groente geoes, gesaai, brandhout gaan haal en na hul jonger broers en susters gekyk.
Twee bronne wat inligting oor die daaglikse aktiwiteite van die kinders inlig, is wonderverhale en, in Engeland, navrae van die lykskouer, bekend as die "lykskieterrolletjies." Albei werp 'n dramatiese lig op die kinderverhale. In essence, they are dry accounts of accidents and deaths. But they also illuminate the context of the accidents and provide insights into the way in which children gained experience.