Kleinkind loer vir my.
Hy hou daarvan as ek sy ruggie saggies vryf, hy suig soms sy duim, hy het sterk longe, jy besef dit as hy skree vir kos. Hy is twee dae oud en kry net bies. Dokters hier het n helse lang naam vir bies, by ons ken enige plaaskind dit. Daardie eerste paar dae se snaakse melk wat uit die borste van n soogdier kom en die baba sterk maak teen kieme. Hier is so baie verpleegsters en dokters wat elkeen n joppie kom doen, ek het al begin wonder of daar fout is met die kind.
In n koevert daar op die stoel is n brief van die plaalike LP, heet elke kind welkom in die wereld. Nog n brief wat se die ouers kry n geskenk van die staat, R35,000-00. Nog ander briewe en n vyfgang video wat jou leer om n baba groot te maak tot 4 jaar oud, dan kry jy seker nog n video.
Ek kyk in sy ogies en ek fluister skelm vir hom, jy sal nog kom kuier, dan gaan ek en jy n fisant skiet en braai, sommer n stukkie baber ook, en jy gaan leer kettie skiet en kleilat gooi. En vuurmaak, tent opslaan. Sy ogies volg my gedurig.
In my binneste se n ander stemmetjie vir my, " Not in your life , my mate".
Nee, vandag is ek in n ander bui, wonder of ek hom nie kan uitsmokkel hier nie. Hoekom kry ek hom so jammer, of kry ek eintlik maar net myself jammer?
Dit gaan tog goed met die kinders hier.
My kleinkind sien eerste lig in Perth.
Toe kom hy n paar dae na my verjaarsdag; gister gaan kyk hoe lyk hy daar in die hospitaal. Omdat die son verblindend skerp is in Australia is die meeste mense hier al half blind. Net ek kan sien die seuntjie lyk op n druppel water net soos ek. n Foto word geneem waar ek hom in my arms vashou, word by die huis geprint en ek klim op Skype om vir vroulief in Suid Afrika te wys hoe ons twee lyk. Sy roep opgewonde na die enigste ander mens in ons huis doer in Bloemfontein; Polina ons huisbediende. Hulle kwetter saam oor hoe mooi hy is.
" Maar hoe roep ons hom?", wil Polina weet. Sy staan agter my vrou en ek sien die twee duidelik op my skerm.
" Ethan", antwoord ek en spel die naam wat my vrou in groot letters vir ons ousie neerskyf.
"E-tand", probeer sy en na n rukkie se sy, " maar hoekom Ouwaas? Hy es gebore saam met die tand?".
Ek kyk na die foto voor my, ek lyk so oud en grys. Die baba so pienk en gesond. Ons twee hier in hierdie vreemde land.
En ek dink aan die skraal ou mannetjie met sy pienk beentjies wat vanoggend toe ek hier voor die huis op die grasperk gesit en rook het, skielik die poedeltjie se chokechain vir sy bejaarde vroutjie gegee het en toe vinnig en vasberade op my afgepeil het. Hoe ek die sigaret tussen my tande vasgebyt het en vir myswelf gese het," As hy my kom uitkak oor ek in hierdie sindelike woonbuurt op n grasperk sit en rook soos n lunhchtime werker in Afrika, dan donder hierdie boer
vandag n Ausie tot binne in sy militere hospitaal."
Hy steek hier reg voor my vas:" Good morning mate", se hy, " Are you allright?"
Ek se ja, ek is heel oraait.
" Ok mate, thought you had a stroke or something. Had me and the girl there worried for a second. Dont see people on the grass often here."
Vreemde plek, vreemde mense, vreemde dinge. Ethan sal moet kop hou hier, en hy sal gereeld in Afrika by sy oupa moet kom kuier, anders gaan hy perspektief verloor.
Hierdie plek is te perfek, te gesond, te mooi, te skoon, te ryk, te vooruitstrewend, te veilig , en stil, verskriklik stil, nie eers die honde blaf hier nie. Die bokserhonde het lang sterte soos Vrystaat windhonde.
Die naaste aa n Afrika was gisteraand so twee uur, toe probeer n outjie aanmekaar "wheelie" met sy V8 Holden bakkie. Die strepe le vanoggend orals. Almal is kwaad, dit sal more in die koerant wees.
Ek vertel vir vroutjie en Polina dat wit ousies hier dagwerk doen vir R750 per dag. Polina wil weet of sy kan kom, ek se ja, maar sy moet onthou met R750 kan jy net ses pakkies sigarette koop.