Giovanni Morgagni - Verloop van Geskiedenis - 2021
Baie geskiedkundiges beskou Giovanni Battista Morgagni as die vader van die patologie. In 1761 skryf Morgagni 'De Sedibus et Causis Morborum' - 'Op die terreine en oorsake van siektes'. Die werk is in Italië gepubliseer en dit word gesien as die begin van die fondamente wat gelei het tot die kliniese studie van patologiese anatomie.
Giovanni Battista Morgagni is op 20 Februarie geboreste 1682 in Forli, Italië.
Hy kom nie uit 'n edele agtergrond nie, maar die welvaart van sy ouer het hom in staat gestel om 'n goeie opvoeding te kry. Morgagni het sy hoër onderwys aan Bologna begin, waar hy filosofie en geneeskunde studeer het. Hy het drie jaar later in 1701 aan albei vakke gegradueer. Morgagni het by die beroemde Antonio Maria Valsalva by Bologna gewerk en hom bygestaan ​​in sy beroemde publikasie 'Anatomy and Diseases of the Ear', wat in 1704 gepubliseer is. Toe Valsalva na 'n nuwe aanstelling oorgaan by Padua het Morgagni hom in Bologna vervang, waar hy op 24-jarige ouderdom die titel 'Academia Enquietorum' gekry het. Een van sy eerste bepalings aan sy studente was dat al hul waarnemings presies en op logika moes plaasvind in teenstelling met die vermoede. Sy eerste werke bevat sy waarnemings oor die menslike larinks en vroulike bekkenorgane. Albei is in die mediese gemeenskap goed ontvang.
In 1712 word Morgagni op 31-jarige ouderdom professor in die anatomie aan die Universiteit van Padua - 'n pos wat hy ses-en-vyftig jaar beklee het. In 1715 maak die Venesiese senaat hom voorsitter van die anatomie. Hy het baie gewild geword onder sowel studente as kollegas. Hy het kardinale onder sy bewonderaars getel en verskeie pousse het hom vereer.
Morgagni het die anatomiese verskille tussen 'n gesonde liggaam en 'n ongesonde bestudeer en die simptome wat hy waargeneem het, gekoppel aan abnormaliteite in die liggaam. Hy het 'n aantal belangrike ontdekkings in 'n breë spektrum mediese kwessies gemaak.
Morgagni se bekendste ontdekkings wat verband hou met angina pectoris, miokardiale degenerasie en subakute bakteriële endokarditis.
Morgagni het ook die impak van bloedklonte op die hart en die impak van tuberkulose op die menslike liggaam bestudeer.
Hy het ook gedemonstreer dat die uretra-afvoer, soos in gonorree, onafhanklik van die maagswere soos by sifilis voorkom.
Morgagni het ook beroertes bestudeer en gevind dat dit nie hoofsaaklik van 'n breinletsel afkomstig is nie, maar hoofsaaklik as gevolg van veranderinge in die serebrale bloedvate.
Hy het ook die impak van sifilis bestudeer en hy was die eerste persoon wat sifilis en siekte met die serebrale arteries verbind het. Morgagni het ook opgemerk dat die hemiplegie die kant van die liggaam beïnvloed het wat aan die teenoorgestelde kant van die serebrale halfrond was wat deur sifilis beskadig is. Morgagni het ook tot die gevolgtrekking gekom dat hemiplegie nie voortspruit uit letsels van die serebellum nie.
Terwyl ander mans die invloed van siektes op die brein bestudeer het, waaronder Hippokrates in sy 'On Cranial Features' en Mestichelli van Rome, het niemand die onderwerp in so 'n diepte soos Morgagni ondersoek nie.
Sy beroemdste geskrewe werk was 'De Sedibus et Causis Morburum Per Anatomen Indagatis' (Op die terreine en oorsake van siektes) wat in 176 gepubliseer is. Dit is verskeie kere in Latyn herdruk, ondanks die groot hoeveelheid daarvan, en ook in Engels, Frans en Duits. Die werk word toegeskryf aan die stoot van die grense sodat anatomiese patologie erken word as 'n kliniese wetenskap, met akkuraatheid en presisie die sleutel tot sukses. Die werk was in vyf volumes en dit bevat Morgagni se presiese waarnemings van 700 outopsies.
Sy kollegas dwarsdeur Europa erken sy prestasies en hy word verkies tot die Royal Society in Londen in 1724, die Akademie vir Wetenskap, Parys in 1731, die St. Petersburg Akademie in 1735 en die Berlynse Akademie in 1754.
"Daar was geen aspek van patologiese anatomie waarin Morgagni nie uitgeblink het nie. Meer as twee eeue na sy dood bly sy werk lewendig en voltooi, sodat 'n mens vandag die gevalle wat hy beskryf, presies kan diagnoseer. "(Roberto Margotta in 'History of Medicine').