Sunrise raak die Utah mesas, lig hoë oranje kranse bo die grys chaparral. Die trein swaai deur die krommes en skakelaars. Rio Grande-steenkoolmotors vul 'n lang spoorlyn, wat eindig by die gebroke vensters van die Desert Moon Hotel.
Jordanië is dood, vermoor deur mans wat iets wou hê. Of sy besittings of net die plesier om pyn te veroorsaak. As hulle gehoop het om krag te vind deur lyding te skep, het hulle daarin geslaag. Deur 'n koeël in sy rug te plaas, het hulle ons seun geneem, en so baie van wat die lewe vir ons alles beteken het.
Soos die vroeë lig deur die skeure en kloosters werk, is ons op pad na Chicago om 'n man te ontmoet wat 'n manier gevind het vir die lewendes en die dooies om te praat. Sy naam is Allan Botkin, en hy weet hoe om 'n staat in te rig waarin diegene wat bedroef kan direk hoor van diegene wat hulle verloor het. Ek glo nie heeltemal nie, maar dis alles wat ek het.
Jude en ek sit op die rand van ons smal stapel. Ons het foto's en aandenkinge van Jordanië se lewe. Die lig is nou sterker, die wêreld buite die venster is nie meer in skadu verborge nie. Op hierdie oomblik voel ons reis absurd. Die helderheid van die lig dui op die ewige skeiding van wat gesien kan word van wat nie kan nie, van die fisiese en bekend van die gehoop vir en efemere.
Jordan se as is in die kas van sy kamer terug in Berkeley. Hulle weeg omtrent dieselfde as wat hy gedoen het toe ek hom eers van die kwekery na sy ma gedra het. En nou probeer ons hom vind, om elke leë plek verby te kom om sy stem weer te hoor.
In Chicago is dit grys, met windversorging van die Groot Mere. Allan Botkin oefen, net naweke, in die kantoorgebou van 'n groot maatskappy. Ons ontmoet hom in 'n konferensie kamer wat binne 'n konynoorlog van werkskerms geleë is. Botkin verduidelik dat die prosedure wat hy gebruik vir geïnduseerde na-dood kommunikasie (IADC) per ongeluk ontdek is.
Van PTSD na Na-Dood Kommunikasie
As sielkundige by die Veterane-administrasie (VA) het hy dikwels post-traumatiese stresversteuring behandel met kern-gefokusde EMDR, Botkin se eie variant van desinvestering en opwerking van die oogbeweging (EMDR), ontwikkel deur Francine Shapiro. Dit is 'n eenvoudige proses wat pasiënte aanmoedig om 'n traumatiese toneel te visualiseer en dan hul oë heen en weer te skuif. Die oogbeweging stimuleer die teenoorgestelde sye van die brein, wat geleidelik verminderde emosionele pyn veroorsaak.
'N Groot deel van die wetenskaplike literatuur dokumenteer die doeltreffendheid van EMDR; Dit werk met ongeveer 75 persentasie trauma pasiënte. Ek is 'n sielkundige. Ek het myself, honderde kere, EMDR gebruik, hoofsaaklik met mense wat die gevolge van vroeë seksuele misbruik ly.
Botkin het gestruikel in sy geïnduseerde ná-dood kommunikasie protokol met Sam, 'n veteraan wat nog nooit herstel het van die dood van Le, 'n jong Viëtnamese meisie wat hy beplan het om aan te neem. Botkin het Sam deur talle stelle oogbewegings gelei, aangesien die man sy aandag op sy hartseer en op die geheue van Le in sy arms doodgemaak het.
Toe Sam berig het dat die pyn begin daal het, het Botkin nog een stel oogbewegings gedoen, maar geen spesifieke instruksies gehad nie. Sam maak sy oë toe en val stil. Toe het hy begin huil. Toe Botkin die man gevra het om sy ervaring te beskryf, het hy gesê: "Ek het Le gesien as 'n pragtige vrou met lang swart hare. Sy was in 'n wit toga omring deur stralende lig. Sy het my bedank vir die versorging van haar voordat sy dood is. Le het gesê: 'Ek is lief vir jou, Sam.' "[Allan Botkin, Geïnduceerde Na Dood Kommunikasie]
Botkin het besef hy het gesien wat 'n na-dood kommunikasie kan wees - moontlik gemaak deur 'n eenvoudige variant op die EMDR-prosedure. Hy het ontdek of Sam se ervaring repliseerbaar was. Oor die volgende paar jaar het Botkin die nuwe prosedure met drie-en-tagtig pasiënte by die VA begin. Almal het groot hartseer gehad. Niemand is vertel wat om te verwag nie, behalwe 'n algemene beskrywing van EMDR en die effektiwiteit daarvan met trauma en hartseer. Een-en-tagtig uit die drie-en-tagtig pasiënte het 'n na-dood kommunikasie ervaar - 98 persent.
Nou is dit my beurt
Sodra Jude en ek in die konferensiekamer gevestig is, onderhou ons Botkin ons saam. Later kom ons almal alleen vir die EMDR-proses. As dit my beurt is, sien ek dat Botkin se gesig lyk met 'n paar oorblyfsels van die pyn wat hy gesien het. Hy beweeg stadig, asof sy ledemate 'n onsigbare gewig dra. Om die oogbeweging te lei, gebruik hy 'n stok wat gemaak is van 'n dun PVC-pyp wat in blouband gekant is. "Dit werk," sê hy en begin met 'n bestendige beweging van die muur.
Hy vra my om die toneel waarin ek van Jordanië se dood geleer het, voor te stel. Dit het begin met 'n oproep van die San Francisco mediese eksaminator. "Ek het die ergste nuus wat iemand kan kry," het die man gesê. "Jou seun het verlede nag op sy fiets huis toe gery - omtrent een dertig - en hy is op die straat aangeval. Hy is geskiet. Ek is jammer om te sê hy is op die toneel dood. "
En dan moes ek my eie oproepe maak. "Ons het die Jordaan verloor," sê ek nadat ek om verskoning gevra het vir hartseer nuus. In die tyd het die betekenis van die woorde skaars ingesink, maar terwyl ek by Botkin sit, brand hulle soos suur, en ek kan skaars daaraan dink.
Tydens die EMDR fokus ek op die klank van die woorde: "Die ergste nuus ... ons het die Jordaan verloor." Oor en oor volg my oë die wandbeweging. Ek sien Jordanië in die deur waar hy dood is, sluip. Botkin gaan voort tot 'n vreemde gevoelloosheid in die gewig lig.
Dit is die manier waarop EMDR werk. Ek het dit so dikwels gesien met my eie pasiënte - hoe hulle begin om die pyn los te laat, hoe die bevrore beelde en gevoelens begin versag.
"Maak jou oë toe," sê Botkin. "Laat alles gebeur wat gebeur."
Niks. 'N Verre paniek begin - ek het al hierdie pad vir stilte gekom. Dat my pragtige seun onbereikbaar is; Ek sal nooit weer van hom hoor nie. Ek wonder of die feit dat ek EMDR in my eie werk gebruik, en weet wat om te verwag, in die pad is.
Ek maak my oë oop. Dan beweeg Botkin weer die stok en ek volg dit. Weer verleen hy my om my oë toe te maak, om te laat gaan na alles wat gebeur.
En nou, skielik hoor ek 'n stem. Jordan praat, asof hy in die kamer was. Hy sê:
Pa ... Pa ... Pa ... Pa. Vertel ma ek is hier. Moenie huil nie ... dit is goed, dit is goed. Ma, dit is goed, ek is hier by jou. Sê vir haar ek is oke goed. Ek is lief vir julle ouens.
Dit is die presiese woorde. En hulle dra die twee dinge wat ek die meeste nodig het om te weet: dat Jordaan nog bestaan ​​en dat hy gelukkig is. Die pyn van sy laaste oomblikke is lank verby, en hy is op 'n plek wat goed voel.
Die volgende dag verlaat ons Chicago. Judas, ondanks al ons hoop, het nie die stem van Jordanië gehoor nie. Vir haar bly die stilte van die dooies. Al wat ek haar kan gee, is woorde wat ek net gehoor het. Maar ek voel 'n gevoel van heraansluiting. Wat afgesny is, is weer heel; Wat verlore gegaan het, is aan my teruggegee. Ek het my seun gehoor. Ek het geleer dat ons aan mekaar se kant van die gordyn van die dood nog steeds mekaar het.
Op die trein se huis voel ek ligter. Maar as ons die grys waters van die Mississippi oorsteek, het ek 'n bekende gedagte: Jordanië kan dit nie sien nie, en alles wat ek ervaar, en alles wat ek voel, is onkenbaar vir hom. Ek raak aan die venster asof ek iets bereik. Dan onthou ek sy woorde: "Ek is hier by jou." Oomblikke later val die lig op die ou baksteenfasades van Burlington. Ek stel my voor om dit aan die Jordaan te wys.
Toe ons by die huis kom, het Jude en ek besluit om te luister en op soek te gaan na Jordanië. Ek het in my tydskrif geskryf:
Die linkerhand ken nie die regterhand nie. Die bewuste verstand onthou nie wat die onbewuste hou nie. Rondom praat die dooies se stemme. Maar ons is bang omdat dit as gekheid beskou word om te luister.
Aan die regterkant van die brein kan ons luister - want dit is waar ons intuiteer; dit is waar ons wysheid ken. Aan die linkerkant maak ons ​​die verhaal van alleenwees. Onsigbare.
Ons hande kom in gebed. Maar die gebed praat sonder om te luister. Die verstand vind woorde vir liefde. Beskryf dit. Op soek na die skoonheid om bekend te wees, aanvaar. Maar ons bly doof vir die koor wat ons bad. Hou ons. Neem elke stap saam met ons.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > Op die trein om die Seun te vind wat ek verloor het