Ons word ons oumas | MaanKind
Ons word ons oumas
Ek kom agter dat nostalgie mense se oordeel soms kleur – As iemand so nostalgies raak oor ‘n kerse op plase weet ek sommer hulle het nie daarmee grootgeword nie. Dieselfde as hulle ‘n kleinhuisie ‘n longdrop noem en nostalgies saampraat, dan kan jy maar weet hulle het dit dalk net as ‘n aardigheid op ‘n ouma se plaas beleef.
Die oumense het nog gefrons oor wangedrag, en hulle het dikwels ‘n onderwyser se woord bo die van hulle kinders gestel. Daar was geensins hierdie ding van onvoorwaardelike aanvaarding van kinders wat maar kan aanjaag soos hulle wil, en die ouers dreig die hele mensdom met die hoogste howe nie. Kinders moes hulle plek ken.
So het elke geslag sy dinamika, en dis vir my lekker om terug te kyk. En te waak daarteen om die Goeie Ou Dae te verromantiseer.
Anders word ek dalk my ouma…
4 thoughts on “Ons word ons oumas”
16 Januarie, 2014 om 1:48 nm
My ouma was ‘n rebel. Ek sal glad nie omgee om soos sy te word nie.
9 Januarie, 2014 om 1:42 nm
Daar is seker maar altyd die goeie en die slegte aan alles. Dit was vir my so mooi as my ma netjies aangetrek, hoed op die kop, handskoene aan die hande, met die bus Johannesburg toe te gaan. Alhoewel ek self tog net nie so gehoed, en gehandskoen wil rondloop nie.
Wat vandag se kinders aan betref is ek bekommerd; dit is al asof die kind baas, en die ouers klaas is..
9 Januarie, 2014 om 5:37 nm
DIe kinders se kleredrag grens ook aan slonsig.
6 Januarie, 2014 om 9:14 nm
Ek hou van my geslag. Ons geslag. Ons kan alles doen wat ons harte begeer, en dis vir my wonderlik om LANGS my man te staan en nie onder hom nie. Dis lekker om my klere te dra soos ek wil en wanneer ek wil. Dis lekker om ‘n beroep te h^e. Ens ens