Deur lange oefening kom 'n mens so ver om onwetend kwaad te doen of onwetend goed te doen.
Ons leer 'n moeilike vreemde taal soos Duits of Latyn, en by die eerste sinne wat ons begin opstel, moet ons pynlik by elke woord nagaan watter vorm hy behoort aan te neem uit die groot aantal waaruit ons te kies het. Is die woord manlik, vroulik of onsydig? Watter naamval word beheers deur die werkwoord? En met al ons moeite maak ons foute, en as ons onderwyser ons daarop wys, sê ons "hoe is dit moontlik?" Maar ons leer en ons leer en ons word so vertroud met die taal dat ons naderhand ingewikkelde sinne skryf of praat, net soos 'n gebore Romein of Duitser, en net soos ek my moedertaal hier skryf, sonder om ooit aan die grammatika te dink. Sonder dat ons van enige poging of inspanning bewus is kom die regte vorm van elke woord dadelik voor. En dan is dit, wanneer ons die minste moeite doen, dat ons die taal die beste skryf. Met ál die harde arbeid van die vroeër dae, het ons hom sleg geskryf. So werk 'n leerling-ambagsman baie harder as sy baas maar met al sy sukkel doen hy nie sulke goeie werk nie.
DIE BUITELANDSE HANDEL MISLUK (3)
Die kommissie, bestaande uit 29 man met 11 waens het op 15 Mei 1851 na die baai afgereis. Hulle sending het egter slegs 'n ryke oes aan teleurstelling opgelewer. In die eerste plek kon hulle nie daarin slaag om 'n behoorlike terugvrag vir die skip bymekaar te maak nie omdat die olifantjag misluk het en toe hulle in die baai aankom, het hulle osse die een na die ander begin vrek aan 'n 'onverwachten en heevigen ziekten', met die gevolg dat hulle verplig was om op 25 Julie, nadat hulle ongeveer 100 trekosse verloor het, afgesien van een van die lede van die geselskap wat langs die pad gesterf het, huiswaarts te keer, vyf dae voor Smellekamp se aankoms in die baai!