ekklesiologie | die ander kant
2 Kommentaar	| ekklesiologie, kerk, missiologie	| Sleutelwoorde: David Bosch, KZN sinode, NG Kerk, Transforming Mission	| Permalink
wat is dan die punt van jongmense in gemeentes?
Oom Malan het ons gehelp met Jeugbediening: ‘n Inklusiewe Gemeentelike Benadering (lyk my die volledige boek is nie meer beskikbaar nie, maar ‘n opsomming is in hierdie boek gemaak). Hy’t moeilik geskryf, en as studente het ons hom nie lekker verstaan aanvanklik nie. Maar met tyd dink ek het dit op ons gedawn: jeugbediening in sy tradisionele sin, is ‘n onding. Daai ruimtes waar kinders en jongmense entertain word terwyl die grootmense met die “regte kerk” besig is gaan ons nog duur kos. Ek dink dit was Charles Sell wat die pennie by my laat drop het in my 2de jaar.
Toe ons geleer het dat jeugbediening nie net is om die jongmense te entertain nie, of at least dat ons van ons ergste patronization ontslae geraak het, en met jongmense begin praat het, het die volgende vraag ontstaan: nou wat wil die jongmense dan hê? Hier hak ons steeds vas in baie gevalle. Elke kort-kort dan kom daar die wyse voorstel in gemeentes na vore dat: “ons moet die jongmense gaan vra wat hulle wil hê”. Die laaste keer wat ek die voorstel gehoor het was dit gelukkig van iemand wat so blatant is dat sy sommer bygevoeg het dat sy die jongmense dan sal manipuleer dat hulle sê wat sy elkgeval weet hulle wil hê. Meestal is ons nie so blatant nie, en vind ons net jongmense wat sê wat ons dink hulle moet sê. Daarom hoor ek die moderator van een van ons meer teologies konserwatiewe sinodes onlangs sê “wat die jongmense wil hê…” en basically sê dat die jongmense wil hê ons moet fundamentaliste word. En aan die ander kant hoor ons al die voices wat sê dat “die jongmense glo nie meer al hierdie goed nie…”. Maar selfs wanneer ons eerlik na die jongmense gaan, dan is die probleem dat hulle waarskynlik nie hierdie lysie behoeftes gaan kan verwoord wat werklik sê wat hulle werklik wil hê, en ook wat hulle nodig het nie.
Met die stem van die jongmense het ons dromme in die kerk ingedra. Met die stem van die jongmense het ons van ons hoë liturgiese drag ontslae geraak. Met die stem van die jongmense het ons video-clips in die kerk begin wys. Als goed wat ek like, maar ek haat die feit dat ons die jongmense as verskoning moet gebruik hiervoor.
Maar wat is die punt dan nou van jongmense in die gemeentes? In die conclusion van die reeks oor jong dominees in die kerk het ek geskryf oor wat jong dominees wil hê:
Wanneer ons ons monde wil oopmaak, wil ons veilig voel om dit te doen. Wanneer ons sê dat ons nie veilig voel om dit te doen, dan wil ons nie belaglik gemaak word nie. Wanneer ons ‘n interpretasie van die verlede of die hede deel, weet ons dit gaan krities bespreek word, en dit is reg so, maar ons vra dat dit nie ignoreer word net omdat dit ‘n jong persoon is wat die interpretasie op die tafel sit nie.
En dalk is dit nie soveel anders wanneer dit oor jongmense gaan nie. Piet Naudé skryf in 2004 oor die toekoms van teologiese opleiding, en dan vind jy die volgende twee quotes in bold:
“The first step in fostering creative scholarship is then not to rephrase questions, but to reshape the very community from which the questions are raised”
Hy gaan voort om te verduidelik hoekom diversiteit in akademiese kringe belangrik is. Nie as regstellende aksie nie, nie om waarmee ons besig is te legitimeer nie,
“but as co-determinants of the very questions we ask and therefore co-determinants of our theological agenda.”
Hierdie gebeur nie oornag nie. David White skryf brilliant oor hoe ons consumer culture die kritiese stemme van adolossente doodgemaak het. Net soos wat ons nie moet verwag dat die alternatiewe stem die eerste keer wat die akademiese omgewing gaan opstaan en sê “praat” reeds die nuwe vrae in al hulle kompleksiteite op die tafel gaan sit nie, moet ons ook nie verwag dat jongmense dit gaan doen nie. Dit gaan tyd vat. Dit gaan navorsing vat. Dit gaan lang en diep verhoudings vat. Dit gaan die meesters van suspisie vat om ons te help om te hoor wat nie gesê word nie. Dit gaan vrae dat ons nie stilstaan wanneer jongmense rebelle is op die maniere wat ons graag wil hê hulle moet wees nie. Maar die uitdaging vir jeugbediening vandag is of ons gaan toelaat dat jongmense die teologiese agenda van die gemeente verander. Die vraag is of die vrae op ons agenda verander omdat hulle in ons gemeentes is.
Ek wil nie meer hoor hoe baie jou gemeente vir jongmense doen nie. Ek wil hoor of die gemeente se agenda besig is om te verander omdat hulle die realiteit van jongmense as gespreksgenote ernstig opneem.
Leave a Comment »	| ekklesiologie, jeugbediening, kerk, teologie	| Permalink
Jy deurblaai op die oomblik die argiewe vir die ekklesiologie kategorie.