Rome sprei haar vlerke uit - territoriale uitbreiding tussen die Puniese oorloë, Gareth C. Sampson - Geskiedenis Podcasts - 2022
Rome sprei haar vlerke uit - territoriale uitbreiding tussen die Puniese oorloë, Gareth C. Sampson
Die drie Puniese oorloë is waarskynlik die bekendste buitelandse oorloë wat deur die Romeinse Republiek gevoer is (veral die Tweede Puniese Oorlog, met sy beelde van Hannibal, sy olifante en sy verpletterende oorwinning by Cannae), maar in dieselfde tydperk het die Romeine ook hul stryd gevoer eerste oorloë oor die Adriatiese See, en uiteindelik die Galliese stamme van Noord -Italië verslaan, 'n jarelange bedreiging vir die stad Rome self. In hierdie tydperk het Carthago ook probeer herstel van haar nederlaag in die Eerste Puniese Oorlog deur 'n nuwe ryk in Spanje te vestig.
Alhoewel die Puniese oorloë redelik goed gedokumenteer is, word die gapings tussen hulle minder goed bedien. Baie van die oorlewende geskiedenisse jaag oor hierdie tydperke en fokus eerder op die dramatiese botsings met Kartago, en in ander gevalle gaan die gedeeltes wat die gapings tussen die oorloë dek heeltemal verlore (Boek 20 van Livy is miskien die frustrerendste gaping). Die skrywer maak nie aandag aan hierdie probleme nie, en in baie afdelings is die bespreking van die leemtes in die bronne, probleme met die oorlewende bronne en die teenstrydighede tussen mededingende bronne die kern van die bespreking. Hierdie debatte word ondersteun deur aansienlike uittreksels uit die verskillende bronne. Een geringe twis hier - soms word twee of drie verskillende bronne in volgorde gegee, maar dit word slegs geïdentifiseer deur boeknote, wat dit eintlik sonder verwysing maak - deur die skrywer se name na elke bron te plaas, sou hierdie uitstekende benadering meer effektief gewees het.
Ek hou van Sampson se benadering tot hierdie tydperk. Hy volg grootliks Polybius, wie se geskiedenis die beste bron is, maar bring dan alternatiewe weergawes van gebeure in, wat suggereer waar hulle ekstra besonderhede kan verskaf of latere foute kan weerspieël. Ek het gedink ek is baie vertroud met hierdie tydperk, maar ek het nie besef hoe ernstig die Galliërs van Noord -Italië destyds 'n bedreiging vir die Romeinse mag inhou nie, hoeveel moeite die Galliese oorloë gedoen het of hoe naby die Galliërs direk gekom het die stad bedreig - aan die begin van hierdie tydperk het die Romeine amper geen van die Po -valleie in Noord -Italië beheer nie, so hulle mag was beperk tot Sentraal- en Suid -Italië, iets wat ek moet erken dat ek nie besef het nie. Dit is die tydperk waarin Rome die verowering van Noord -Italië voltooi het en een van haar gevaarlikste vyande uit die weg geruim het, en dus van groot betekenis is.
Dit is 'n nuttige boek wat help om 'n leemte in die militêre geskiedenis van Rome te vul, met 'n goeie gebruik van die beperkte bronne.
I - Rome voor en na die Eerste Puniese Oorlog (338-218 vC)
1 - Romeinse uitbreiding in Italië en verder (338-241 vC)
2 - Romeinse uitbreiding in die Middellandse See - Sicilië, Sardinië en Korsika (241-218 vC)
II - Romeinse uitbreiding in Italië en die Ooste (238-228 vC)
3 - Romeinse uitbreiding in Italië - Die Galliese en Liguriese oorloë (238-230 vC)
4 - Romeinse uitbreiding in die Ooste - Die Eerste Illyriese Oorlog (230-228 vC)
5 - Kartagoense uitbreiding in Spanje en die Romeinse reaksie (237-226 vC)
III - Romeinse uitbreiding in Spanje en die Romeinse reaksie (237-226 vC)
6 - Die Galliese Oorlog I - Die pad na Telamon
7 - Die Galliese Oorlog II - Die Slag van Telamon (225 v.C.)
8 - Die Galliese Oorlog III - Die Romeinse inval in Noord -Italië (224-223 vC)
9 - Die Galliese Oorlog IV - Die Slag van Clastidium (222 v.C.) en daaropvolgende veldtogte (222-218 v.C.)
IV - Die gevolge van uitbreiding (225-218 vC)
10 - Romeinse uitbreiding in die Ooste - Die Tweede Illyriese Oorlog (219 vC)
11 - Kartagoense uitbreiding in Spanje en die Romeinse reaksie (225-218 vC)
Skrywer: Gareth C. Sampson
Gareth C. Sampson, Rome sprei haar vlerke: territoriale uitbreiding tussen die Puniese oorloë (Albright)
'N Paar eeue voor die materiaal vir sy vorige boek oor die nederlaag van Rome teen Persië in Carrhae, vind Gareth Sampson 'n winsgewende studieveld vir hierdie deurdagte en uitstekende werk oor die territoriale uitbreiding van Rome en Kartago tussen die Eerste en Tweede Puniese oorloë, wat daarin geslaag het om die gedrag van beide Rome en Kartago in hul regte konteks te plaas, eerder as om alles wat gedurende hierdie tydperk gedoen is, bloot as 'n voorspel te sien vir Rome se oorlog teen Hannibal. Die skrywer, wat 'n seldsame boeklengte van hierdie tydperk is, slaag daarin om 'n vergete en obskure deel van die Romeinse geskiedenis tot lewe te bring en lesers aan te moedig wat so geneig is om 'n blik op die karige primêre bronne vir die tydperk te neem.
Die erns van die skrywer oor die kritiese maar getroue ondersoek van die bronmateriaal kan verkry word uit die manier waarop die meestal Romeinse en Grieks-Romeinse bronne in die boek behandel word. In die hoofstuk van die boek self word die antieke bronne gereeld aangehaal, selfs al is hulle weergawes blykbaar teenstrydig en vereis hulle fyn hantering. Na die hoofstuk van die boek, wat effens meer as 200 bladsye beslaan, bestee die skrywer verskeie bladsye aan die bespreking van die bestaande en verlore bronne aan beide die Romeinse en Kartagoense kant oor hierdie belangrike, maar duistere tydperk. Hierna bied die skrywer 'n lys van heersers van verskillende belanggebiede, wat die verhaal vertel, nie net die Romeinse konsuls nie, maar ook die konings en koninginne van die Ardiaei, Epirus en Macedon, sowel as die Barcids wat verantwoordelik was vir Kartago se keiserlike uitbreiding in Spanje, bespreek die moontlikheid van heropkoms van die Tribunaat van die Plebs gedurende hierdie tydperk, en ondersoek die omstrede saak van Rome se mannekragkrag van Polybius.
Die hoofinhoud van die boek is nie minder interessant onder studente van die weermag van die Romeinse Republiek nie. Die eerste twee hoofstukke gee verslag van die Romeinse uitbreiding in Italië en daarna voor en na die Eerste Puniese Oorlog, wat die stadige vroeë groei van Rome en die opportunistiese uitbreiding daarvan na Sicilië, Sardinië en Korsika toon onmiddellik na die Eerste Puniese Oorlog. Hierna bespreek die skrywer die Galliese en Liguriese oorloë tussen 238 en 230 vC, die eerste aanval van Rome oor die Adriatiese See in die Eerste Illyriese Oorlog en die Kartago -uitbreiding in Spanje en die reaksie van Rome van 237 tot 226 vC. Vier hoofstukke bespreek die deurslaggewende, maar dikwels verwaarloosde Galliese Oorlog van 228-218 vC, waar Rome se aanvanklike tentatiewe en angstige houding teenoor die gehate Galliërs geleidelik verander het in militêre oorheersing van Noord-Italië. Die laaste twee hoofstukke van die boek behandel die gevolge van uitbreiding in die Tweede Illyriese Oorlog in die ooste en die Romeinse reaksie op verdere Kartago -uitbreiding van Spanje wat die uitbreek van die Tweede Puniese Oorlog tot gevolg gehad het.
Lesers wat 'n historiese werk soos Taken At The Flood van Robin Waterfield waardeer, sal waarskynlik ook hier baie waardeer, met 'n soortgelyke en deurdagte ondersoek van die Romeinse groot strategie of die afwesigheid daarvan, die manier waarop militêre en politieke faktore mekaar beïnvloed het, en hoe die optrede van Rome nie in 'n vakuum beskou moet word nie, maar eerder as deel van 'n groter konteks, insluitend mededingende keiserlike magte soos Kartago en Masedon, sowel as kleiner stadstate en alliansies van stede en waar elke oorlog gevolge en gevolge meebring tot verdere konflik met ou en nuwe vyande. Deur 'n ernstige en waardevolle vertelling te gee van die tyd tussen die Eerste en Tweede Puniese Oorloë, slaag die skrywer verder in die vermyding van Hannibal tot in die boek se materiaal, wat verstaanbaar is, gegewe die neiging van baie studente in die Romeinse geskiedenis om Hannibal as 'n die lotgeval om wie die geskiedenis van die eeu draai, eerder as 'n talentvolle, maar oorspronklik perifere karakter binne die gedagtes en ambisies en planne van die hedendaagse politieke en militêre leierskap van Rome.
Onder die meer waardevolle insigte van die skrywer is 'n herwaardering van sommige van die vergete leiers van die Romeinse Republiek gedurende hierdie tyd, veral die dapper en heldhaftige L. Aemilius Papus, wie se leierskap gelei het tot die vernietiging van die mite van Galliese onoorwinlikheid en selfs meerderwaardigheid in die verloop van 'n enkele massiewe geveg by Telamon. Tog, as 'n diepgaande student van die Romeinse militêre geskiedenis, wys die skrywer skerp daarop aan hoe die aard van die Romeinse politieke bestel met sy kort termyn van leierskap en die toenemende spanning selfs in hierdie vroeë era tussen senatoriese en plebiese belange daartoe gelei het dat Romeinse generaals persoonlike heerlikheid aan die hoof van die leërs of afdelings met af en toe risiko vir skade of verlies vir die Romeinse Republiek as geheel. Verder laat die bespreking van die skrywer nie 'n bespreking van handel en ekonomie, sowel as demografie en logistiek agterweë nie, wat hom meer as bloot 'n gevegstudent toon.
Die resultaat is 'n boek wat die moeite werd is om te lees vir die student van die klassieke Romeinse geskiedenis. Sowel as 'n kritiese herevaluering van die reputasie van die onduidelike leiers van Rome gedurende hierdie tydperk en as 'n boek met 'n groot belangstelling in militêre, politieke en diplomatieke geskiedenis, bied hierdie werk studente van die Romeinse Republiek baie waarde vir sy navorsingswaarde sowel as sy plesier as 'n boek op 'n narratiewe vlak. Sampson skyn 'n lig op 'n donker hoek van die Romeinse geskiedenis en vind Rome bestaan ​​in 'n ingewikkelde wêreld waar dit van 'n Italiaanse moondheid opstaan ​​na 'n streeksmoondheid wat deur ander erken en gevrees word, en wie se optrede om die veiligheid en veiligheid van sy eie ryk en die hantering van sy eie politieke spanning lei tot teenbewegings van die bure en teenstanders, wat 'n ingewikkelde beeld gee van onbedoelde gevolge wat lei tot dekades van voortdurende oorlogvoering en tot die skielike en blywende toename van die Romeinse invloed rondom die Middellandse See, 'n onderwerp wat heel moontlik 'n toekomstige gebied van Sampson se skryfwerk kan wees, gegewe sy duidelike belangstelling in die militêre geskiedenis van die Romeinse Republiek in aangename en goed nagevorsde boeke soos hierdie.
Rome sprei haar vlerke uit - territoriale uitbreiding tussen die Puniese oorloë, Gareth C. Sampson - Geskiedenis
Die twee dekades tussen die einde van die Eerste Puniese Oorlog en die begin van die Tweede verteenwoordig 'n belangrike tydperk in die ontwikkeling van Rome se keiserlike ambisies, sowel binne Italië as daarna. Binne Italië het Rome 'n inval in die Galliërs uit Noord -Italië ondergaan, wat die bestaan ​​van die Romeinse staat bedreig het. Hierdie oorlog het 'n hoogtepunt bereik tydens die Slag van Telamon en die laaste Romeinse oorwinning teen die Galliërs van Italië, wat aan Rome die beheer van die skiereiland vir die eerste keer in haar geskiedenis gegee het. Buiten die oewers van Italië het Rome haar eerste provinsies, in die vorm van Sardinië en Korsika, verwerf, voetstukke op Sicilië en Spanje gevestig en die Adriatiese See oorgesteek om 'n teenwoordigheid op die Griekse vasteland te vestig, wat Rome in die wentelbaan van die Hellenistiese wêreld bring.
Tog word hierdie tydperk dikwels as 'n onderbreking tussen die twee bekendste Puniese oorloë beskou, en elke Romeinse veldtog word skynbaar uitgevoer in afwagting van 'n verdere konflik met Kartago. So 'n siening kyk uit op twee sleutelfaktore wat uit hierdie dekades na vore kom: eerstens dat Rome 'n baie groter bedreiging in die vorm van die Galliërs van Noord -Italië in die gesig staar as wat sy in die Eerste Puniese Oorlog in die tweede plek onder oë gehad het, dat die die fondamente vir Rome en rsquos se oorsese ryk is in hierdie dekades gelê. Hierdie werk poog om die balans te herstel en hierdie oorloë op hul eie te beskou, te analiseer hoe naby Rome in Italië verslaan is en ag die belangrikheid van hierdie dekades as 'n belangrike tydperk in die grondlegging van Rome & rsquos toekomstige ryk.
Na 'n suksesvolle loopbaan in korporatiewe finansies, keer dr Gareth Sampson terug na die studie van antieke Rome en behaal sy PhD aan die Universiteit van Manchester, waar hy tans antieke geskiedenis onderrig. Hy het 'n gedetailleerde studie gemaak van die vroeë Romeinse politieke geskiedenis en veral die politieke amp van die tribunaat van die plebs. Hy is tans besig met 'n studie van die magstryd en die burgeroorlogvoering van die laat Republiek en sy ekspansionistiese beleid in die ooste.
Maar as 'n werk wat hoofsaaklik vir 'n gewilde gehoor bedoel is, slaag Sampson daarin om 'n lewendige verhaal van Romeinse uitbreiding van 241-218 voor te stel. & quot
Oorlogvoering tussen Engeland en Skotland in die laat 13de en vroeë 14de eeu vanaf die Scalacronica
In 1355 word Sir Thomas Gray van Heton, bewaarder van Norham Castle, tydens oorlogvoering met Skotland gevange geneem. Terwyl hy in die kasteel van Edinburgh gehou is, het Thomas begin met die skryf van die Scalacronica, 'n geskiedenis van Engeland tot die bewind van Edward die Derde, met die werk wat eindig in 1362. Die gedeeltes in hierdie vertaling dek 'n paar gebeure waar Thomas se vader, ook genoem Thomas Gray, was betrokke, en die veldtogte en oorlogvoering tussen Edward I en II teen Skotland, insluitend die slag van Bannockburn.
Die genoemde koning Edward [die Eerste] het na Skotland gegaan, die kasteel van Carlaverock belê en dit ingeneem, waarna belegering deur William de Maceith deur John de Menteith naby Glasgow geneem is en voor die koning van Engeland gebring is, wat veroorsaak het dat hy getrek en opgehang is in Londen.
Die koning het veroorsaak dat die stad Berwick omring is met 'n klipmuur, en toe hy terugkeer na Engeland, verlaat John de Segrave Guardian van Skotland. Die Skotte begin weer in opstand kom teen koning Edward van Engeland en verkies John de Comyn tot hul voog en hoof van hul saak. Op daardie tydstip het groot wapengange ontstaan ​​tussen die optogte, en veral in Teviotdale, voor Roxburgh -kasteel, tussen Ingram de Umfraville, Robert de Keith, Skotte en Robert de Hastings, bewaarder van die genoemde kasteel. John de Segrave, voog van Skotland vir koning Edward van Engeland, marsjeer van krag met verskeie magnate van die Engelse optogte in Skotland, en met Patrick Earl van Maart, wat 'n aanhanger van die Engelse koning was, kom hy na Rosslyn, laer om die dorp. , met sy rubriek om hom. Sy gevorderde wag was laer in 'n liga ver in 'n gehuggie. John Comyn met sy aanhangers het 'n nagaanval op die genoemde John de Segrave gedoen en hom in die duisternis ontstel en sy gevorderde wag, wat op 'n verre plek laer opgeslaan het, was nie bewus van sy nederlaag nie, daarom kom hulle die oggend in 'n gevegskommissie na dieselfde plek waar hulle hul bevelvoerder oornag gelos het, met die bedoeling om hul diens te doen, waar hulle deur die aantal Skotte aangeval en gelei is, en Rafe the Cofferer daar vermoor is.
As gevolg van hierdie nuus marsjeer koning Edward die volgende jaar Skotland in, en by sy eerste inskrywing laer opslaan in Dryburgh. Hugh de Audley, met sestig soldate, wat moeilik was om langs die koning te kampeer, het [vorentoe] na Melrose gegaan en in die abdij gaan woon. John Comyn, destyds voog van Skotland, was in die bos van Ettrick met 'n groot aantal gewapende mans, wat die teenwoordigheid van genoemde Hugh by Melrose in die dorp waarneem, val hom snags aan en breek die hekke oop, en terwyl die Engelse in die abdij is gevorm en op hul perde in die hof gemonteer; hulle [die Skotte?] het veroorsaak dat die hekke oopgegooi word, [toe] die Skotte in groot getalle te perd ingekom het, het die Engelse wat op die grond neergedaal het, was min in getal, en het hulle almal gevang of doodgemaak. Die chevalier, Thomas Gray, nadat hy platgeslaan is, het die huis buite die hek beslag gelê en dit gehou in die hoop op redding totdat die huis oor sy kop begin brand het toe hy saam met ander gevange geneem is.
Koning Edward marsjeer vorentoe en hou die Kersfees  in Linlithgow, ry dan deur die hele land Skotland en marsjeer na Dunfermline, waar John Comyn besef dat hy nie die krag van die koning van Engeland kan weerstaan ​​nie, en hom aan die King's#genade, op voorwaarde dat hy en al sy aanhangers al hul regmatige besittings moet herwin, en hulle het weer sy [Edward 's] leuens geword waarop nuwe instrumente in die openbaar uitgevoer is.
John de Soulis stem nie in tot die voorwaardes wat hy uit Skotland verlaat het nie en gaan na Frankryk, waar hy sterf. William Oliphant, 'n jong Skotse vrygesel, het veroorsaak dat Stirling Castle in garnisoen was, en nie besluit het om toestemming te gee vir John Comyn se voorwaardes nie, maar beweer dat hy van die leeu weghou. Die genoemde koning Edward, wat byna al die mense van Skotland in sy mag en besit van hul vestings gehad het, het voor Stirling Castle gekom, dit belê en aangeval met baie verskillende enjins en dit met geweld en deur 'n beleg van negentien weke geneem! Tydens die beleg is die chevalier Thomas Gray deur die kop onder die oë geslaan deur die bout van 'n springval en het hy op die grond neergeval onder die versperrings van die kasteel. [Dit het gebeur] net toe hy sy meester, Henry de Beaumont, gered het, wat by die genoemde versperrings betrap is deur 'n haak wat uit 'n masjien gegooi is, en was net buite die versperrings toe die genoemde Thomas huurgeld uit gevaar sleep. Die genoemde Thomas is ingebring en 'n partytjie het hom laat begrawe, toe hy op daardie oomblik begin beweeg en om hom kyk, en daarna herstel het.
Die koning het die kaptein van die kasteel, William Oliphant, na die gevangenis in Londen gestuur en die ridders van sy leër laat opstaan ​​voor hulle vertrek aan die einde van die beleg. Nadat hy sy offisiere regoor Skotland aangestel het, marsjeer hy na MS. Engeland, en het Aymer de Valence, graaf van Pembroke, verlaat as voog van Skotland, aan wie hy die woude van Selkirk en Ettrick gegee het, waar die genoemde Aymer by Selkirk 'n pele gebou het en 'n sterk garnisoen daarin geplaas het.
Die volgende afdeling begin in die bewind van Edward die Tweede
Op hierdie tydstip was Thomas de Gray bewaarder van die kasteel Cupar en Fife, en terwyl hy uit Engeland reis van die kroning van die koning na die genoemde kasteel, was Walter de Bickerton, 'n ridder van Skotland, 'n aanhanger van Robert de Bruce, nadat hy die terugkeer van die genoemde Thomas beywer het, het hom met meer as vierhonderd man in 'n hinderlaag geplaas, ter wille van die bedoeling van Thomas, waarna genoemde Thomas gewaarsku is toe hy amper 'n halwe liga uit die lokval was. Hy het nie meer as ses-en-twintig gewapende mans by hom gehad nie, en het besef dat hy nie 'n ontmoeting kon vermy nie. Dus, met die goedkeuring van sy mense, vat hy die pad reguit in die rigting van die hinderlaag, nadat hy sy bruidegom 'n standaard gegee het en hulle beveel om met 'n nie te kort tussenpose agter te bly nie.
Die vyand het op hul perde geklim en gevorm vir aksie, en gedink dat hulle [die Engelse] nie van hulle kon ontsnap nie. Die genoemde Thomas, met sy mense wat baie goed gemonteer was, het spore na sy perd geslaan en die vyand reg in die middel van hul kolom gelaai en baie in die koers op die grond gedra deur die skok van sy perd en lans. Toe kom die leisels op dieselfde manier terug en. het weer teruggegee en weer deur die troepe teruggekeer, wat sy mense so aangemoedig het dat hulle almal op dieselfde manier gevolg het, waardeur hulle baie van die vyand omvergewerp het, wie se perde langs die pad gestamp het. Toe hulle [die vyand] van die grond af opstaan, sien hulle die bruidegom van die genoemde Thomas in goeie orde opkom en begin vlieg na 'n droë turfmos wat naby was, en daarom begin byna al [die ander] na die mos, wat hul perde vir hul paar aanvallers agterlaat. Die genoemde Thomas en sy manne kon nie te perd naby hulle kom nie, en daarom het hy hulle perde langs die pad na die genoemde kasteel laat ry, waar hulle in die nag 'n buit gehad het van nege telling perde.
'N Ander keer, op 'n markdag, was die stad vol mense uit die buurt, Alexander Frisel, 'n aanhanger van Robert de Bruce, in 'n hinderlaag met 'n honderd soldate, ongeveer 'n halwe liga van die genoemde kasteel. het ander van sy mense gestuur om 'n gehuggie aan die oorkant van die kasteel te laat gaan. Die genoemde Thomas, toe hy die herrie hoor, het 'n fyn laaier gemonteer voordat sy mense gereed kon wees, en het gaan kyk wat daar gebeur het. Die vyand het uit hul hinderlaag gestroom voor die poorte van die genoemde kasteel, so omdat hulle goed geweet het dat hy (Sir Thomas) uitgegaan het. Die genoemde Thomas, wat dit besef, keer terug in 'n voet deur die stad Cupar, aan die einde waarvan die kasteel staan, waar hy te perd moes ingaan, en waar hulle die hele straat beset het. Toe hy naby hulle kom, slaan hy spore in sy perd van diegene wat teen hom gevorder het, slaan hy dagbreek met sy spies, ander met die skok van sy perd, en terwyl hy deur hulle almal gaan, klim hy by die hek af, ry sy perd in, en gly binne die versperring, waar hy sy mense byeenkom.
Hierdie koning Edward die Tweede nadat die verowering tydens sy vader se liefde groot liefde toegewy het aan Piers de Gaveston, 'n jong man uit 'n goeie Gascon -familie, terwyl sy vader so bekommerd was dat hy [Piers] sy seun sou laat verdwaal dat hy veroorsaak het hom [Piers] uit die koninkryk verban en selfs sy seun en sy neef, Thomas van Lancaster, en ander magnate laat sweer dat die ballingskap van die genoemde Piers vir ewig onherroeplik moet wees. Maar kort na die dood van die vader het die seun die genoemde Piers skielik laat herroep en hom na sy suster se dogter, een van die dogters van Gloucester, laat neem en hom graaf van Cornwall gemaak. Piers het baie manjifiek, liberaal en goed geteel geword, maar hoogmoedig en hooghartig in debat, terwyl sommige van die groot manne in die koninkryk diep aanstoot geneem het. Hulle het sy vernietiging beplan terwyl hy die koning in die Skotse oorlog gedien het. Hy het veroorsaak dat die stad Dundee versterk is, en hy het hom daar meer onbeskof gedra as wat die here van die land goedgekeur het, sodat hy na die koning moes terugkeer vanweë die teenstand van die baronne. Op pad terug verras hulle hom en neem hom na Scarborough, maar hy is by Aymer de Valence afgelewer op voorwaarde dat hy voor die koning geneem moet word, van wie se mense hy teruggeneem is naby Oxford, en voor die Graaf van Lancaster, wat hom naby Warwick laat onthoof het, het 'n sterflike haat van die koning ontstaan ​​wat vir ewig tussen hulle bestaan ​​het. Adam Banaster, 'n ridder -vrygesel van die graafskap Lancaster, het op aandrang van die koning 'n opstand teen die graaf gelei, maar hy kon dit nie onderhou nie, en is geneem en onthoof in opdrag van die graaf, wat lang optogte gevolg het sy [Banaster 's] mense.
Tydens die geskil tussen die koning en die genoemde graaf, het Robert de Brits, wat reeds gedurende die lewe van die vader van die koning opgestaan ​​het, sy krag in Skotland hernu, deur gesag te eis oor die koninkryk van Skotland en baie van die lande in Skotland wat voorheen onderwerp is aan en onderdanig was aan die koning van Engeland en dit was hoofsaaklik die gevolg van 'n slegte regering deur die amptenare van die koning, wat hulle [die lande] te streng in hul private belange bestuur het.
Die kastele van Roxburgh en Edinburgh is gevange geneem en afgebreek, en die kastele was in die toesig van buitelanders, terwyl Roxburgh [in beheer] was van Guillemyng Fenygges, 'n ridder van Bourgondië, van wie James de Douglas die kasteel in die nag van Shorve Tuesday gevang het , word genoemde William deur 'n pyl geslaan terwyl hy die groot toring verdedig het. Peres Lebaud, 'n Gascon -ridder, was die balju van Edinburgh, van wie die mense van Thomas Randolph, graaf van Moray, wat die genoemde kasteel beleër het, dit op die hoogste deel van die rots geneem het, waar hy geen gevaar vermoed het nie. Die genoemde Peter het Skotte geword in diens van Robert de Bruce, wat hom daarna van verraad beskuldig het en veroorsaak het dat hy opgehang en getrek is. Daar is gesê dat hy hom [Peres] vermoed het omdat hy te uitgesproke was, maar dat hy tog van mening was dat hy Engels van hart was, en sy bes gedoen het om hom [Bruce] nie aanstoot te gee nie.
Die genoemde koning Edward het 'n ekspedisie na hierdie dele beplan, waar hy tydens die verligting van die kasteel van Stirling verslaan is, en 'n groot aantal van sy mense gedood is, [insluitend] die graaf van Gloucester en ander regs edele persone en die graaf van Hereford is in Bothwell geneem, waar hy hom teruggetrek het, waar hy deur die goewerneur verraai is. Hy is vrygelaat [in ruil] vir die vrou van Robert de Bruce en die biskop van St. Andrews.
Oor die wyse waarop hierdie ongemak gebeur het, verduidelik die kronieke dat nadat die graaf van Atholl die stad St. John [Perth] verower het vir die gebruik van Robert de Bruce van William Oliphant, kaptein [daarvan] vir die koning van Engeland omdat hy destyds 'n aanhanger van sy [Edward 's] was, hoewel kort nadat hy hom verlaat het, die genoemde Robert van krag marsjeer voor die kasteel van Stirling, waar Philip de Moubray, ridder, bevel gegee het oor die genoemde kasteel vir die koning van Engeland, het met die genoemde Robert de Bruce afsprake gemaak om die genoemde kasteel, wat hy beleër het, oor te gee, tensy hy [de Moubray] verlig moes word: dit wil sê, tensy die Engelse weermag binne drie ligas van die genoemde kasteel binne agt dae kom van Saint John's Day in die komende somer, sou hy die genoemde kasteel oorgee. Die koning van Engeland het om hierdie rede daarheen gekom, waar die konstabel Philip hom op drie ligas van die kasteel af ontmoet het, op Sondag die nagmaal van Johannes, en vir hom gesê dat daar geen geleentheid was om nader te kom nie, want hy homself as verlig beskou. Toe vertel hy hom hoe die vyand die smal paaie in die bos versper het.
[Maar] die jong troepe sou geensins stop nie, maar het hulle weggehou. Die gevorderde wag, waarvan die graaf van Gloucester bevel gehad het, het die pad binne die park binnegekom, waar hulle onmiddellik grof ontvang is deur die Skotte wat die gang beset het. Hier word Peris de Mountforth, ridder, met 'n byl deur die hand van Robert de Bruce gedood, soos berig is.
Terwyl die genoemde gevorderde wag hierdie pad volg, het Robert Lord de Clifford en Henry de Beaumont, met driehonderd soldate, 'n kring aan die ander kant van die bos in die rigting van die kasteel gemaak en die oop grond gehou. Thomas Randolph, graaf van Moray, Robert de Bruce se neef, wat leier was van die Skotse gevorderde wag, hoor dat sy oom die gevorderde wag van die Engelse aan die ander kant van die bos afgeweer het, het gedink dat hy sy deel moes hê , en uit die bos uitgaan met sy afdeling, marsjeer oor die oop grond na die twee hierbo genoemde here.
Sir Henry de Beaumont het sy manne geroep: 'Laat ons 'n bietjie wag, laat hulle hulle kamer gee!'
'Meneer,' sê sir Thomas Gray, 'ek betwyfel dat wat u ook al vir hulle gee, dit te gou sal kry.'
"Baie goed!" het die genoemde Henry uitgeroep, "as jy bang is, wees af!"#8217
"Meneer," antwoord die genoemde Thomas, "dit is nie uit vrees dat ek vandag sal vlieg nie." So gesê dat hy tussen hom [Beaumont] en sir William Deyncourt aangespoor het en in die vyand se vyande beland het. William is doodgemaak, Thomas is gevange geneem, sy perd word op die snoeke gedood, en hy het self saam met hulle [die Skotte] te voet weggetrek toe hulle wegtrek, nadat hy die eskader van die genoemde twee here heeltemal verwoes het, waarvan sommige [die Engels] het na die kasteel gevlug, ander na die leër van die koning, wat reeds deur die bos die pad verlaat het op 'n vlakte naby die water van Forth anderkant Bannockburn, 'n bose, diep, nat moeras, waar die genoemde Engelse weermag verval het. onbuigsaam en het die hele nag gebly, nadat hy ongelukkig vertroue verloor het en te veel ontevrede was oor die gebeure van die dag.
Die Skotte in die bos het gedink dat hulle goed genoeg was vir die dag, en was op die punt om af te kamp om gedurende die nag na die Lennox, 'n sterker land, te marsjeer toe sir Alexander de Seton, wat in diens van Engeland was en saam met die koning daarheen gekom het, in die geheim die Engelse leër verlaat het, in die bos na Robert de Bruce gegaan en vir hom gesê: 'Meneer, dit is die tyd as u ooit wil onderneem om Skotland te verower. Die Engelse het moed verloor en is moedeloos en verwag niks anders as 'n skielike, oop aanval nie. "
Daarna beskryf hy hul toestand en belowe sy kop, omdat hy gehang en getrek is, dat as hy [Bruce] hulle môre sou aanval, hy hulle maklik sou verslaan sonder [veel] verlies. Op wie se opset [Seton 's] hulle [die Skotte besluit het om te veg, en môre met sonsopkoms het hulle in drie afdelings infanterie uit die bos getrek. Hulle het hul koers met vrymoedigheid op die Engelse leër gerig, wat die hele nag onder die wapens was, met hul perde gebyt. Hulle [die Engelse] was in groot onrus, want hulle was nie gewoond daaraan om te voet te veg nie, terwyl die Skotte les geleer het van die Vlaminge, wat voorheen by Courtrai die mag van Frankryk te voet verslaan het. Bogenoemde Skotte kom in die rits skiltrome en val die Engelse kolom aan, wat vasgekeer was en nie teen hulle [die Skotte] kon opereer nie, en hulle perde was op die snoeke verskriklik. Die troepe in die Engelse agterkant val terug op die sloot van Bannockburn en tuimel die een oor die ander.
Die Engelse eskaders wat in die war geraak word deur die stoot van snoeke op die perde, begin vlug. Diegene wat aangestel is om die koning se leisels by te woon, het die ramp waargeneem, het die koning by die leisels van die veld gelei na die kasteel, en hy het gegaan, al was dit baie teen die graan. Terwyl die Skotse ridders, wat te voet was, die behuising van die King's#-laaier aangegryp het om hom te keer, het hy so sterk agter hom met 'n mace geslaan dat daar niemand was waaraan hy geraak het dat hy nie val nie. die grond.
Terwyl diegene met die koning se leisels hom altyd vorentoe trek, het een van hulle, Giles de Argentin, 'n beroemde ridder wat onlangs oor die see gekom het uit die oorloë van keiser Hendrik van Luxemburg, vir die koning gesê: 'Vader , u teuels is aan my verbind, u is nou veilig, daar is u kasteel waar u persoon veilig kan wees. Ek is nie gewoond om te vlieg nie, en ek gaan ook nie nou begin nie. Ek beveel u by God aan! "
Toe, met die spore na sy perd, keer hy terug na die mellay, waar hy gedood is.
Die laaier van die King kon nie verder gaan nie, en hy het weer op 'n koerier geklim en deur die Torwood gehaal en deur die vlaktes van Lothian. Diegene wat saam met hom gegaan het, is gered. Die koning ontsnap met groot moeite en reis daarvandaan na Dunbar, waar mev. Patrick, graaf van Maart, het hom eerbaar ontvang en sy kasteel tot sy beskikking gestel, en selfs die plek ontruim en al sy mense verwyder, sodat daar geen twyfel of vermoede bestaan ​​dat hy niks anders as sy heer aan sy heer sou doen nie , want op daardie tydstip was hy [Dunbar] sy leuenaar. Daarvandaan het die koning oorsee gegaan na Berwick en daarna na die suide.
Van Scalacronica: the reigns of Edward I, Edward II and Edward III, as recorded by Sir Thomas Gray, and now translated by Sir Herbert Maxwell, (Glasgow, 1907), p. 23-26, 48-65.
Hardeband. Toestand: Baie goed. Shipped within 24 hours from our UK warehouse. Clean, undamaged book with no damage to pages and minimal wear to the cover. Spine still tight, in very good condition. Remember if you are not happy, you are covered by our 100% money back guarantee.
Meer koopkeuses van ander verkopers op AbeBooks
Dit is interessant. Giving Where can I read about this?
Ons kan baie oor hierdie vraag praat.
Na my mening erken jy die fout. Skryf vir my in PM, ons sal praat.
Copyright 2022 \ Rome sprei haar vlerke uit - territoriale uitbreiding tussen die Puniese oorloë, Gareth C. Sampson ...