Humphreys Kollege - Geskiedenis Podcasts - 2021
Humphreys College is 'n onafhanklike instelling vir hoër onderwys in Stockton, Kalifornië. meer as 100 jaar diens, het die kollege 'n noemenswaardige reputasie en stabiele groei verdien. het sy pa opgevolg as die tweede president van die kollege. Die naam van die kollege het sedert sy ontstaan ​​verskeie kere verander. In dieselfde jaar is die instelling herorganiseer en ingelyf as 'n nie-winsgewende opvoedkundige korporasie ingevolge die California Education Code. jaar nagskool in 1950. Dit bied 'n professionele opleidingsprogram aan wat lei tot die Juris Doctor -graad, wat geakkrediteer is deur die Committee of Bar Examiners of the State Bar of California. Die kollege het uitgebrei in 1987, met die oprigting van sy Modesto kampus. In 1990 het die kollege, as deel van sy uitbreidingsprogram, 'n kampus in Sacramento gestig.
Gebou op grond wat deur die prominente Cheyney -familie geskenk is, is die universiteit gestig as die Afrikaanse Instituut in Februarie 1837 en hernoem die Instituut vir bruin jeug (ICY) in April 1837 is die Universiteit van Cheyney die oudste Afro-Amerikaanse instelling vir hoër onderwys.
Die African Institute is gestig deur Richard Humphreys, 'n Quaker-filantroop wat $ 10 000 (gelykstaande aan $ 259,233 in 2020) nagelaat het, 'n tiende van sy boedel, om 'n skool te ontwerp en te stig om mense van Afrikaanse afkoms op te voed en as onderwysers voor te berei.
Humphreys, gebore op 'n plantasie op Tortola, 'n eiland in die Britse Wes -Indiese Eilande, het in 1764 na Philadelphia gekom. . Nuus van 'n wedloop teen vrye swartes in Cincinnati, Ohio in 1829, het Humphreys geïnspireer om geld te bemaak in sy testament vir hoër onderwys vir gratis swartes. Hy het dertien mede -kwakers beveel om 'n instelling te ontwerp "om die afstammelinge van die African Race in skoolleer in die verskillende takke van die werktuigkundige Kunste, ambagte en Landbou te onderrig om hulle voor te berei en te pas en te kwalifiseer om as onderwysers op te tree."
Die skool, wat as die African Institute gestig is, het kort daarna die naam geword van die Institute for Colored Youth. In die beginjare het dit opleiding in handel en landbou gebied, aangesien dit die oorheersende vaardighede was wat in die algemene ekonomie nodig was. In 1902 is die Instituut verplaas na George Cheyney se plaas, 'n eiendom van 275 hektaar, 40 myl wes van Philadelphia.  Die naam "Cheyney" word in 1913 met die skool verbind. Die amptelike naam van die skool het verskeie kere gedurende die 20ste eeu verander. In 1983 is Cheyney as die Cheyney University of Pennsylvania in die State System of Higher Education opgeneem.
Die universiteit bied tradisioneel geleenthede aan baie studente van die binnestadskole van Philadelphia.  Die alumni het noue bande in die stad en die staat. Dit het deel geword van 'n regsgeding van 1980 teen die staatsregering, wat beweer dat die staat die histories swart universiteit onwettig onderfinansier het. Die saak is 19 jaar later in 1999 afgehandel. Dit was vyf jaar nadat die Amerikaanse departement van onderwys se kantoor vir burgerregte ondersoek ingestel het na state "wat eens segregasie in hoër onderwys beoefen het en dat dit nooit amptelik gevind is nie."  In die skikking het die staat ingestem om $ 35 miljoen aan Cheyney oor 'n tydperk van vyf jaar te voorsien, veral vir die bou van die nodige geboue en akademiese ontwikkeling. Ter vergelyking, die universiteit het destyds 'n jaarlikse begroting van ongeveer $ 23 miljoen gehad. 
In November 2015 het die Middle States Commission on Higher Education die Cheyney Universiteit op proef gestel. Drie jaar later het die kommissie die universiteit op 'show show' -status geplaas, wat vereis dat die universiteit teen 21 November 2019 oorsaak moes toon, omdat dit bewys het dat die kommissie se standaarde nagekom word of dat akkreditasie nie hernu sou word nie.  Die besorgdheid oor akkreditasie is te wyte aan die finansiële probleme van die universiteit, 'n bekommernis wat die universiteit deels wou aanspreek met toenemende geldinsameling. 
Op 21 November 2019 herbevestig die Middle States Commission on Higher Education die akkreditasie van Cheyney as: "die instelling voldoen nou aan Standard VI (Beplanning, hulpbronne en institusionele verbetering) en vereiste van affiliasie 11" Die kommissie in die Midde -State sal voortgaan om die finansiële stabiliteit van die universiteit te monitor, met 'n verslag van Cheyney as gevolg van die kommissie op 1 Maart 2020. 
Aaron A. Walton, 13de president (Mei 2017 - hede)
Frank Pogue, Ph.D. 12de president (Oktober 2014- Mei 2017) 
Phyllis Worthy Dawkins, Ph.D. Waarnemende president (2014) 
Michelle R. Howard-Vital, 11de president (2007-2014), 
Wallace C. Arnold, 10de president van die Cheyney Universiteit (2004-2007)
W. Clinton Pettus, 9de president van die Cheyney Universiteit. (1996-2004)
H. Douglas Covington, 8ste president van die Cheyney Universiteit (1992-1995)
Valarie Swain-Cade McCoullum (tussentyds) 7de president (1991-1992) 
LeVerne McCummings, 6de president van die Cheyney Universiteit (1985-1991)
Wade Wilson, president 1968-1981, stigter en president van die destydse Cheyney State Teachers College (1913-1951) 
Burleigh Hall Wysig
Harry T. Burleigh Hall (1928) is vernoem na Harry T. Burleigh, die eerste krities suksesvolle Afro -Amerikaanse komponis en 'n belangrike internasionale figuur in die musiekwêreld in die 20ste eeu. Sy werke sluit in:Niemand ken die moeilikheid wat ek gesien het nie". Burleigh bied ook insig in die samestelling van die Cheyney Alma Mater, geskryf deur Leslie Pinckney Hill. Die gebou, wat die oostelike punt van die historiese Quadrangle vorm, was tussen 1842 en 1875. Cope was daartoe bygedra om fondse vir die instituut in te samel gedurende sy lang en lojale ampstermyn as raadslid.
Hugh M. Browne Hall (1938) is oorspronklik gebou as 'n huishoudelike sentrum en is vernoem na Hugh Mason Browne, wat die skoolhoof van 1903 tot 1913 was. . Huidige planne vra vir opknapping, waarna dit hoëpresterende studente sal huisves.
Dudley Hall (1931), vernoem na Mildred B. Dudley, 'n baanbreker in die musiekfakulteit, is voorheen Pennsylvania Hall genoem. Dudley Hall was oorspronklik 'n gimnasium en later die tuiste van die musiekafdeling. Na 'n opknapping word dit 'n sentrum vir beeldende kunste en teater vir produksies van studente. Die Dudley -teater het optredes van Ossie Davis en Ruby Dee gesien, benewens hoog aangeskrewe studenteproduksies.
Andrew Carnegie Hall (1909) is op die vierhoek geleë en is vernoem na een van Amerika se bekendste filantrope, die staalmagnaat, Andrew Carnegie (1835-1919). Carnegie het 'n passie vir biblioteke gehad en miljoene geskenk vir die bou van biblioteke regoor die Verenigde State. Carnegie het befondsing ($ 10 000) geskenk vir die eerste biblioteekgebou wat in 1909 vir die Institute for Colored Youth (ICY) gebou is. Die gebou het gedien as biblioteek, kafeteria en gimnasium en studiegebied. In 1962 is 'n toevoeging vir klaskamergebruik gebou en huisves nou die besigheidsafdeling. Na 'n opknapping in 2005, word die groot saal nou gebruik vir spesiale onthale, en die res van die gebou is die tuiste van die sakeafdeling van Cheyney.
Emlen Hall (1904) is vernoem na Samuel Emlen, raadslid van die Quaker, en die stigter van die Emlen Institute in Philadelphia, uit wie se boedel die ICY vroeër aansienlike finansiële hulp ontvang het. Die bou van Emlen is in 1904 begin en in 1905 voltooi. Emlen was oorspronklik 'n koshuis vir vroue, maar later is dit gebruik vir personeelbehuising, ondersteuningsdienste vir sakeondernemings en die sakeskool. Tans word dit gebruik vir behuising vir die Keystone Honor Academy -studente. Slegs hierdie eerstudente word die voorreg gebied om in die historiese gebou te bly.
Humphreys Hall Wysig
Richard Humphreys Hall (1903), geleë op die historiese vierhoek, was die heel eerste gebou wat onder die beheer van die Quaker Board of Governors gebou is. Die bouwerk het in 1903 begin, en die gebou was in 1904 in gebruik. Dit is vernoem ter ere van Richard Humphreys (1750-1832), die Quaker-filantroop en stigter van die Instituut vir bruin jeug (ICY), wie se wil dit is, het die ruim skenking nagelaat wat die oprigting van die instelling in 1837 moontlik gemaak het. Humphreys Hall is verskillende kere gebruik as 'n klaskamergebou, industriële gebou, mede-opvoedkundige slaapsaal en 'n kombinasie van eetkamer/kombuis. Dit was oorspronklik die 'industriële gebou', en is toegewy as 'Humphreys Hall' ter ere van Richard Humphreys in Junie 1906. Na 'n uitgebreide opknapping is die nuwe gebruik van die gebou om Humphrey's Scholars te huisves.
Biddle Hall Wysig
James G. Biddle Hall (1938), 'n administrasiegebou, is vernoem na James G. Biddle wat in die Cheyney Board gedien het van 1912 tot sy dood in 1947. Toe die destydse Cheyney Training School for Teachers deur die Statebond gekoop is, het hy Voorsitter van die Kuratorium deur die goewerneur aangewys. Die gebou het voorheen die rekenaarsentrum en die departement wiskunde en rekenaarwetenskappe gehuisves. Na 'n latere opknapping huisves dit tans kantore vir die president, vise -presidente vir studentesake en institusionele vooruitgang en 'n kunsgalery. Op die Quad is dit oorkant Browne Hall geleë, parallel met Humphries Hall en diagonaal van Burleigh Hall.
Ander geboue Redigeer
Marian Anderson Music Center (1970) is vernoem na die internasionaal bekende contralto uit Philadelphia, wat in Cheyney opgetree het en die toewydingseremonie van die sentrum bygewoon het. Die klaskamergebou met gepaardgaande ouditorium bevat ook oefensuites. Die fasiliteit van 36.000 vierkante meter bevat die nuutste akoestiek en 'n draadlose kommunikasiestelsel geïnstalleer. Marian Anderson (1897-1993) was een van die mees gevierde kontraste van die twintigste eeu.
Marcus A. Foster Student Alumni Sentrum Wysig
Marcus A. Foster Student Alumni Center (1970), is vernoem ter ere van Marcus Foster, 'n Cheyney -alumnus (klas van 1946), en bekende opvoeder, wat vermoor is terwyl hy met lof gedien het as superintendent van die Oakland, Kalifornië, openbare skoolstelsel . [ aanhaling nodig ] 'N Aanvulling is in 1975 gebou met akkommodasie vir studente- en administratiewe kantore, boekwinkels, sitkamers en 'n ouditorium. Tans bevat dit ook 'n moderne rekenaarlaboratorium op die derde verdieping wat in 2016 bygewerk is.
Leslie Pinckney Hill-biblioteek (1974) is vernoem na dr. Leslie Pinckney Hill (1880-1960), die eerste president van Cheyney wat die skool agt-en-dertig jaar lank gelei het, van 1913 tot 1951. Die drievlak-gebou is byna vier keer die grootte van die oorspronklike Carnegie -biblioteek wat dit vervang het. Onder die skatte is portrette van Laura Wheeler Waring. Die biblioteek huisves ook die universiteitsargief. Dit is in 2016 uitgebrei opgeknap.
Vaux Hall (1960) is gebou as die sentrum vir industriële kunste. Beide mans is aangewys vir twee finansiële ondersteuners van die Instituut, George Vaux, Sr. en George Vaux, Jr. Vaux Hall bedien metaaltegnologie, ontwerp- en CAD -toepassings, fotografie, radio- en uitsaaiwetenskappe en drukgrafika -tegnologie, wat in die vroeë negentigerjare 'n stapelvoedsel van die Universiteit van Cheyney was. Vaux bly vandag steeds belangrik vir die beeldende kunste en inligtingstegnologie.
Wade Wilson Administrasiesentrum Wysig
Wade Wilson Administration Center (1979) is vernoem na dr. Wade Wilson (1914-1988), 'n oudstudent, voormalige steratleet en professor in industriële kunste. Dr. Wilson was die vierde president van die Cheyney -universiteit en was president van 1968 tot 1981. Gedurende sy ampstermyn as president was dr. Wilson 'n aktiewe teenwoordigheid in die wetgewende arena namens die universiteit. Die Wade Wilson -gebou is in 1980 gebou en in 1981 bewoon as die nuwe plek vir die kantoor van die president. Later is ander administratiewe kantore na die gebou verskuif. Tans huisves die gebou die kantore van die Provost, die kantoor van die vise -president vir finansies, die poskamer, registrateur, menslike hulpbronne, finansiële hulp en verwante ondersteuningskantore.
Die Universiteit van Cheyney het een van die gewildste basketbalprogramme in die NCAA -afdeling II -geskiedenis. Die basketbalprogram vir mans is die sewende keer in die NCAA-oorwinningspersentasie, insluitend 16 PSAC-konferensiekampioenskappe, vier Final Fours en een Nasionale kampioenskap (1978). Die vroue -basketbalspan het in 1982 deelgeneem aan die kampioenskapswedstryd van die eerste NCAA Afdeling I -toernooi, alhoewel dit 'n Afdeling II -skool was.
In 2009 het die Cheyney -universiteit die eerste NCAA -basketbalafrigters vir mans en vroue wat broer en suster is, ooit aangestel. Die afrigter vir mans was Dominique Stephens, 'n gegradueerde aan die Noord -Carolina Central University en lid van die NCAA Division II Basketball Championship -span, en die afrigter vir vroue was Marilyn Stephens, die Temple University Hall of Famer.
Gedurende die akademiese jare 2007-08 tot en met 2010-11 het die universiteit die NCAA-reëls oortree in die sertifisering van aanvanklike, oordrag en voortgesette geskiktheid vir alle sportprogramme. Gedurende die vierjarige tydperk het talle studente-atlete deelgeneem terwyl hulle onbevoeg was weens onbehoorlike sertifisering. Slegs in die amateurisme-sertifisering het 109 studente-atlete geoefen, meegeding en reiskoste en/of atletiekverwante finansiële hulp ontvang voordat die universiteit hul amateurisme-sertifiseringstatus van die NCAA-geskiktheidsentrum ontvang het. Die komitee het ook tot die gevolgtrekking gekom dat 'n voormalige direkteur van nakoming nie nagegaan het toe sy nie die korrekte prosedures vir die toelating van studente-atlete gevolg het nie. Die hele atletiekprogram was op proeftydperk tot Augustus 2019.   In die lente van 2018 onttrek die span uit afdeling II en speel die daaropvolgende seisoen as 'n onafhanklike, met verwysing na finansiële probleme. 
Al nege van die National Pan Hellenic Council (NPHC) organisasies is teenwoordig op die kampus van die Cheyney Universiteit. Die volgende is 'n gesamentlike lys van al die NPHC -hoofstukke wat aan die universiteit geoktrooieer is.
Die voordele van histories swart kolleges en universiteite vir geestesgesondheid
In 1837 sien Richard Humphreys eerstehands die uitdagings waarvoor swart studente in Amerika te staan ​​kom terwyl hulle hul universiteitsgrade volg. Dit het Humphreys geïnspireer om die heel eerste kollege spesiaal vir mense van kleur (POC) te skep. Dit het die beweging van swart kollege regoor die land aangespoor, tot op hede waar daar tans 101 aktiewe, private en openbare kolleges en universiteite is wat ontwerp is vir mense van kleur, gesamentlik na verwys as HBCU's of Historically Black Colleges and Universities. Hierdie instellings was 'n seën vir die talle studente wat weens institusionele rassisme nie veilig gevoel het of toegang tot dieselfde opvoedkundige hulpbronne as hul blanke eweknieë gehad het nie. Die huidige rol van HBCU's is noodsaaklik vir ons geskiedenis as 'n nasie, aangesien hierdie skole emansipeerde slawe die geleentheid gebied het om hoër onderwys te volg, asook 'n huidige verbinding met swart geskiedenis. Dit laat die vraag ontstaan, alhoewel skole nou geïntegreer is, is HBCU's nog steeds nodig in hierdie tyd? Betwis institusionele rassisme vandag nog die swart student se emosionele en fisiese welstand en hul kans om in 'n nie-HBCU te slaag? Is swart studente meer geneig om 'n HBCU by te woon in vergelyking met 'n Primêr Wit Instituut (PWI)? Wat van swart kollege atlete?
Namate politieke en rassespanning in hoër onderwysfasiliteite deurdring, kies meer en meer swart studente HBCU's bo ander openbare en private instellings. Dit word bewys deur die feit dat namate die kollege -inskrywings oor die hele linie aanhou daal het, het die inskrywing in HBCU's steeds gestyg. Kollege -inskrywings vir HBCU's in die herfs van 2017 was 298,138, wat 'n toename van 2,1% was in vergelyking met die vorige jaar. Die statistieke van 'n Gallup-VSA-studie oor geestesgesondheidsverskille tussen HBCU's en nie HBCU's is werklik verstommend.
Die verslag het getoon dat swart gegradueerdes van HBCU's meer geneig is as swart nie-HBCU-gegradueerdes om te sê dat hul universiteit hulle goed voorberei het vir die lewe buite die kollege (55% teenoor 29%).
HBCU vs PWI Gradepryse
Die ware bepalende faktor vir die algehele sukses van 'n skool is gebaseer op die inskrywing tot die gradeplegtigheid. Is die studente wat aanvanklik begin skoolhou het, uiteindelik klaar? 'N Studie wat deur die Erie Institute of Education Sciences gepubliseer is, het gekyk na die gradeplegtigheid van swart studente wat HBCU's bywoon in vergelyking met PWI's en het bevind dat diegene wat 'n HBCU bygewoon het, 'n 15,8% hoër verwagting het om binne ses jaar te studeer in vergelyking met diegene wat 'n PWI bygewoon het.Statistieke soos hierdie toon aan dat daar moontlik meer ondersteuning en hulpbronne beskikbaar is vir swart studente wat HBCU's bywoon in vergelyking met diegene wat PWI's bywoon. 'N Studie, gepubliseer deur die Georgetown University Center on Education and the Workforce, het gesê dat "die verskil tussen die leeftydslone van gegradueerdes op universiteit en hoërskool $ 1 miljoen is." Basies het diegene wat uiteindelik studeer, 'n groter kans op finansiële sukses later in hul lewens, sowel as met 'n universiteitsgraad. Dit is ook belangrik om daarop te let dat diegene wat nie gegradueer het nie en studielenings aangegaan het, baie skuld kan hê en gesondheidskwessies kan ontwikkel.
Bepalende gesondheidseffekte wat verband hou met PWI's
Die American Public Health Association verklaar dat "Rassisme 'n dryfveer is van die sosiale bepalers van gesondheid (soos behuising, onderwys en werk) en 'n struikelblok vir billike gesondheid is." Kan rassisme daartoe lei dat 'n swart student wat 'n PWI bywoon, werklik siektes ontwikkel soos diabetes, hartsiektes, depressie, selfmoordgedagtes en/of haarverlies? Een studie het getoon dat 'n swart student wat 'n PWI bywoon, ernstige gesondheidsprobleme kan veroorsaak. "Deur die kumulatiewe gevolge van die lewe in 'n samelewing wat gekenmerk word deur wit oorheersing en bevoorregting te verweer, veroorsaak dit 'n soort fisiese en geestelike slytasie wat bydra tot 'n magdom sielkundige en fisiese kwale."
'N Ander studie het 489 jong swart kinders, 15 jaar lank in die platteland van Georgië, gevolg, wat die nadelige gevolge van jong swart Amerikaners, wat as veerkragtig geïdentifiseer is, beklemtoon het uit 'n buitengewone mate van interne druk om te slaag. Scenario's soos die verkryging van 'n witboordjie of om 'n eerste-generasie kollege-gegradueerde te wees, gekombineer met mikroaggressies, het dikwels veroorsaak dat studente 'n kompromie aangaan op baie gebiede van selfversorging en selfs slaap en oefening, wat gelei het tot 'n oneweredig hoë vetsug en hoë bloeddruk druk saam met die vervaardiging van meer streshormone as die gemiddelde student. Die resultate het ook getoon dat 11 uit die 13 kinders wat hoë stres ervaar het, hul onderwysers hulle beoordeel het as 'emosioneel, akademies en sosiaal goed presteer' op 19 -jarige ouderdom.
Black College -atlete by PWI's
Wat van kollege atlete? Maak dit 'n minder doelwit vir rassisme om 'n atleet te wees? Navorsing toon dat die meeste Afro-Amerikaanse studente-atlete die eerste keer in hul gesinne is wat hul kollege bywoon en kom meestal uit groot stede met 'n lae inkomste in vergelyking met hul blanke eweknieë. 'N Studie wat in 2008 gedoen is, het berig dat Afro-Amerikaanse studente-atlete aan 'n PWI' gevoelens van isolasie, misverstand, magteloosheid, wantroue van spanmaats en ander ervaar, beoordeel, druk om aan verskillende waardes te assimileer en gestigmatiseer word as 'n swart atleet . " Die studie het verder getoon dat daar voorheen bevind is dat hoë depressie positief verband hou met swart studente wat rassisme ondervind, en kan daarop dui dat selfs met matige mate van sosiale ondersteuning, atlete steeds psigososiale probleme ondervind weens rassisme of diskriminasie.
Is HBCU die beter opsie vir geestesgesondheid vir swart studente?
Selfs met regstellende aksie het opvoedkundige ongelykhede by PWI's nie verminder nie. Die subtiele mikroaggressies en negatiewe stereotipes wat nog steeds hoogty vier, blyk uit studies wat toon dat selfs al het swart studente meer toegang tot PWI's as ooit tevore, hul geestesgesondheid in HBCU's PWI's vervang. Namate studente die ongelykhede in instellings begin sien, moet die behoefte om met kulturele bekwaamheid en bewustheid te dekonstrueer en te verstaan ​​hoe om swart studente by PWI's te ondersteun, 'n baie goeie pad tot die bereiking van 'n beter samelewing met 'n positiewe geestesgesondheidsgraad bereik. Die oplegging van rassestandaarde vir akademiese prestasie het geen sin as studente nie die nodige hulpbronne kry om geestelik gesond te wees nie. Minderheidstudente wat nie gradueer nie, stel hul lewenskans in gevaar, veral omdat sosiale en strukturele ongelykheid in die VSA steeds voortduur
Ekonomiese en sosiale toestande, van die verlede tot die huidige Amerika, is die wortel van die prestasiegaping en bewyse toon dat wanneer ondersteuning en hulpbronne geredelik beskikbaar is, studente akademies beter presteer. As 'n minderheid self en nadat ek 'n PWI bygewoon het, weet ek eerstehands watter nadelige gevolge dit vir my geestesgesondheid gehad het toe ek nie beskikbare hulpbronne gehad het nie. As 'n Moslem -vrou by 'n PWI, was ek altyd angstig en bang om skool toe te gaan, want ek is altyd anders behandel. Ek glo dat as daar meer hulpbronne beskikbaar was, ek akademies beter sou presteer en minder spanning sou ondervind het.
Die aanstelling van meer POC -professore, die bykomende toelaag aan POC's om diploma's te volg, verpligte diversiteit en onbewuste vooroordeelopleiding vir personeel en studente aan te bied om met universiteite saam te werk om vooroordeel te verbreek en beter gewoontes onder die studente op te bou, asook die byvoeging van gevorderde diversiteits- en insluitingsprogramme, Die verskaffing van addisionele beradings- en ondersteuningsdienste is meer praktiese, effektiewe oplossings.
Met betrekking tot moontlike oplossings vir swart atlete, het Jemele Hill, 'n sportjoernalis, kontroversieel voorgestel dat swart atlete gesamentlik PWI's laat vaar en hul talente na HBCU's oorplaas. Sy verduidelik verder haar redes vir die herverdeling van talent: 'As belowende swart studenteatlete verkies om HBCU's in groter getalle by te woon, sou hulle ten minste welkome aandag en geld aan beleërde swart kolleges bring, wat in swart mense belê het. toe daar geen atletiese wins was om te oes nie. Meer revolusionêr kan hulle die bewind van 'n 'amateur' -sportstelsel wat die arbeid van swart mense gebruik om wit mense ryk te maak, ontwrig. Sommiges sal dalk sê dat dit uiters ekstreem is, maar die pogings van ons samelewing om die gevolge van vooroordeel en diskriminasie vir swart studente te oorkom, was nie effektief genoeg nie en die statistieke bewys dat verandering, soos die geskiedenis herhaaldelik getoon het, nie plaasvind tensy radikale optrede plaasvind nie.
Humphreys College - Geskiedenis
Op 25 Februarie 1837 het die Cheyney University of Pennsylvania die eerste historiese Black College and University (HBCU) van die land geword. Die universiteit is gestig deur die erflating van Richard Humphreys, 'n Quaker-filantroop wat $ 10 000-'n tiende van sy boedel-nagelaat het om 'n skool te ontwerp en te stig om mense van Afrikaanse afkoms op te voed en voor te berei as onderwysers.
Die skool, wat eers bekend was as die African Institute, het kort daarna die naam van die Institute for Colored Youth geword. In die beginjare het hy opleiding gebied in handel en landbou, wat die belangrikste vaardighede in die algemene ekonomie was.
In 1902 is die Instituut verplaas na die George Cheyney-boerdery, 'n eiendom van 275 hektaar net 25 km wes van Philadelphia. Die naam Cheyney " het in 1913 met die skool geassosieer, hoewel die amptelike naam van die skool verskeie kere gedurende die 20ste eeu verander het.
As 'n charterlid van die Pennsylvania State System of Higher Education (PASSHE) het Cheyney State College in 1983 Cheyney University of Pennsylvania geword, die oudste van die veertien lidinstellings en die enigste HBCU in die staatstelsel.
Terwyl die Cheyney -universiteit 'n ryk erfenis het as die eerste instelling vir hoër onderwys vir Afro -Amerikaners, verwelkom ons kampus vandag studente uit verskillende rasse, kulture en nasionaliteite, wat almal opvoedkundige onderrig ontvang wat ver buite die visie van Richard Humphreys is. Cheyney -gegradueerdes word steeds onderwysers, maar ons alumni betree ook beroepe soos joernalistiek, medisyne, besigheid, wetenskap/tegnologie, regte, kommunikasie en staatsdiens. Die Universiteit bied baccalaureusgrade in 'n verskeidenheid dissiplines aan, en baie gegradueerdes gaan voort om gevorderde grade op verskillende terreine te behaal.
Cheyney Universiteit spog met meer as 30,000 gegradueerdes. Bekende alumni sluit wyle in Ed Bradley, 'n korrespondent vir die CBS -program "60 Minutes"
Pedro Rivera, Sekretaris van Onderwys in Pennsylvania
Robert W. Bogle, uitgewer en uitvoerende hoof van die Philadelphia Tribune, die oudste koerant wat deurlopend deur 'n Afro -Amerikaner besit en bedryf word
Dr Audrey F. Bronson, 'n lid van die PA State System of Higher Education se raad van goewerneurs, aangestelde minister en afgetrede onderwyser
Dr Gladys Styles Johnston, voormalige kanselier van die Universiteit van Nebraska in Kearney Thaddeus Kirkland, staatsverteenwoordiger en burgemeester van Chester, PA
en die wyle Bayard Rustin, 'n prominente burgerregte -aktivis.
Cheyney Universiteit van Pennsylvania (1837-)
Cheyney University of Pennsylvania, geleë naby Cheyney, Pennsylvania, is op 25 Februarie 1837 gestig, wat dit die oudste hoofsaaklik Afro -Amerikaanse instelling vir hoër onderwys in die Verenigde State maak. Dit was oorspronklik bekend as die African Institute wat in 1852 die Instituut vir Kleurling Jeug hernoem is.
Die geld om die instelling te begin, is nagelaat deur Richard Humphreys, 'n filantroop van die Quaker. Humphreys is gebore op 'n plantasie in die Wes -Indiese Eilande en het in 1764 na Philadelphia gekom. Nadat hy gesien het hoe baie Afro -Amerikaners hul werk aan vaardiger immigrante verloor, voorsien hy in sy testament $ 10.000 om 'n instelling te begin wat jong Afro -Amerikaanse seuns en meisies die vaardighede sou leer hulle moes meer mededingend wees op die arbeidsmark. Die skool was oorspronklik in Philadelphia geleë en het basiese vakke aangebied, soos lees, skryf en wiskunde, sowel as meganika en landbou. Humphreys het voorgestel dat die instituut die onderwysers oplei wat dan baie meer jong vroue en mans sou onderrig.
In 1902 het die skool 'n plaas gekoop wat in besit was van 'n ander Quaker, George Cheyney, en 25 myl wes van Philadelphia verhuis. Booker T. Washington het as hoofspreker gedien by die heropening van die skool in 1905. In 1914 is die skool hernoem na Cheyney Training School for Teachers nadat hulle hulp van die staat Pennsylvania ontvang het. Dit het in 1959 Cheyney State College geword en in 1983 het die instelling sy huidige naam, Cheyney University of Pennsylvania, aangeneem.
Cheyney University of Pennsylvania bly 'n klein instelling met 'n geskatte 1.600 studente wat in Oktober 2009 ingeskryf is. Met 'n School of Arts and Sciences en 'n School of Educational and Professional Studies bied Cheyney nou meer as 30 baccalaureusgrade en 'n verskeidenheid MA -grade in Onderwys aan. Die oorgrote meerderheid Cheyney -studente is Afro -Amerikaners. Toe die Cheyney University of Pennsylvania gestig is, was dit oorspronklik slegs vir Afro -Amerikaners. Die universiteit aanvaar nou mense van alle rasse en gelowe.
Die bekendste alumni van die Universiteit van Cheyney sluit in 'n lang tyd CBS News -korrespondent Ed Bradley, vroeë 20ste -eeuse argitek, Julian Abele, Robert Bogle, uitgewer van die Philadelphia Tribune, die oudste swart koerant in die land Robert Woodson, stigter van die National Center for Neighborhood Enterprise, 'n konserwatiewe dinkskrum en 'n multimiljoenêr -sakeman Craig T. Welburn.
Humphrey is gebore in 'n kamer in die apteek van sy vader in Wallace, Suid -Dakota.  Hy was die seun van Ragnild Kristine Sannes (1883–1973), 'n Noorse immigrant,  en Hubert Horatio Humphrey Sr. (1882–1949).  Humphrey het die grootste deel van sy jeugjare in Doland, Suid -Dakota, op die Dakota -prairie deurgebring, die bevolking van die stad was ongeveer 600. Sy pa was 'n gelisensieerde apteker en handelaar wat as burgemeester en 'n stadsraadslid gedien het. Die vader dien ook kortliks in die staatswetgewer van Suid -Dakota en was 'n afgevaardigde van Suid -Dakota vir die Demokratiese Nasionale Konvensies van 1944 en 1948.  In die laat 1920's het Doland 'n ernstige ekonomiese insinking getref, albei banke in die stad het gesluit en Humphrey se pa het gesukkel om sy winkel oop te hou. 
Nadat sy seun aan die hoërskool van Doland gegradueer het, het Hubert Sr Doland verlaat en 'n nuwe drogistery geopen in die groter stad Huron, Suid -Dakota (11 000 inwoners), waar hy gehoop het om sy lot te verbeter.  Weens die finansiële stryd van die gesin moes Humphrey na net een jaar die Universiteit van Minnesota verlaat.  Hy verwerf 'n aptekerlisensie van die Capitol College of Pharmacy in Denver, Colorado (voltooi 'n lisensieprogram van twee jaar in slegs ses maande),  en help sy pa om sy winkel van 1931 tot 1937 te bestuur.  Beide pa en seun was innoverend om maniere te vind om kliënte te lok: "ter aanvulling van hul onderneming het die Humphreys vervaardigers geword. Patentmedisyne vir beide varke en mense. 'N Bord met 'n houtvark is oor die drogisterij gehang om die publiek te vertel hierdie ongewone diens. Boere het die boodskap gekry, en dit was Humphrey s'n wat as die boer se apteek bekend geword het. "  Een biograaf het opgemerk, "terwyl Hubert Jr. die winkel in die gedagte gehou het en die konkoksies in die kelder geroer het, het Hubert Sr op pad gegaan met die verkoop van 'Humphrey's BTV' (Body Tone Veterinary), 'n minerale aanvulling en ontwurm vir varke, en 'Humphrey's Chest Oil' en 'Humphrey's Sniffles' vir tweebeenlyers. "  Humphrey het later geskryf, "ons het 'Humphrey's Sniffles' gemaak, 'n plaasvervanger vir Vick's Nose Drops. Ek het gevoel dat ons s'n beter was. Vick gebruik minerale olie, wat nie absorberend is nie, en ons het 'n plantaardige oliebasis gebruik. Ek het bensokaïen, 'n plaaslike narkose, bygevoeg, sodat selfs as die snuffel nie beter word nie, dit minder voel. "  Die verskillende "Humphrey -geneesmiddels. Het goed genoeg gewerk en was 'n belangrike deel van die gesinsinkomste. Die boere wat die medisyne gekoop het, was goeie kliënte."  Met verloop van tyd het Humphrey's Drug Store 'n winsgewende onderneming geword en die gesin het weer floreer.  Terwyl hy in Huron woon, woon Humphrey gereeld Huron se grootste metodistekerk by en word verkenner van die Boy Scout Troop 6.  Hy "begin basketbalwedstryde in die kerkkelder. Hoewel sy verkenners in 1931 geen geld vir kamp gehad het nie, Hubert het 'n manier gevind om in die ergste van die somer se stofstormkorrel, sprinkane en depressie 'n oornaguitstappie te lei. " 
Humphrey het nie daarvan gehou om as apteker te werk nie, en sy droom was om 'n doktorsgraad in politieke wetenskap te verwerf en 'n universiteitsprofessor te word.  Sy ongelukkigheid het gemanifesteer in "maagpyn en beswyking", alhoewel dokters niks verkeerd met hom kon vind nie.  In Augustus 1937 het hy aan sy pa gesê dat hy na die Universiteit van Minnesota wil terugkeer.  Hubert Sr het sy seun probeer oortuig om nie te vertrek nie deur hom 'n volledige vennootskap in die winkel aan te bied, maar Hubert Jr. weier en vertel sy pa "hoe depressief ek was, amper fisies siek van die werk, die stofstorms, die konflik tussen my begeerte om iets te doen en iemand te wees en my lojaliteit teenoor hom. Hy antwoord: 'Hubert, as jy nie gelukkig is nie, dan behoort jy iets daaraan te doen'. "  Humphrey keer terug na die Universiteit van Minnesota in 1937 en behaal 'n Bachelor of Arts in 1939.  Hy was lid van Phi Delta Chi, 'n apteek -broederskap. Hy behaal ook 'n meestersgraad aan die Louisiana State University in 1940 en dien as assistent -instrukteur vir politieke wetenskap daar.  Een van sy klasmaats was Russell B. Long, 'n toekomstige Amerikaanse senator van Louisiana.
Daarna word hy instrukteur en doktorale student aan die Universiteit van Minnesota van 1940 tot 1941 (by die American Federation of Teachers), en was hy studieleier vir die Works Progress Administration (WPA).  Humphrey was 'n ster in die debatspan van die universiteit, een van sy spanmaats was die toekomstige goewerneur van Minnesota en die Amerikaanse minister van landbou, Orville Freeman.  In die presidensiële veldtog van 1940 debatteer Humphrey en toekomstige president van die Universiteit van Minnesota, Malcolm Moos, oor die meriete van Franklin D. Roosevelt, die Demokratiese genomineerde, en Wendell Willkie, die Republikeinse genomineerde, op 'n radiostasie in Minneapolis. Humphrey ondersteun Roosevelt.  Humphrey het gou aktief geword in die politiek van Minneapolis, en het gevolglik nooit sy PhD voltooi nie. 
In 1934 begin Humphrey met Muriel Buck, 'n boekhouer en gegradueerde van die plaaslike Huron College.  Hulle is getroud van 1936 tot Humphrey se dood byna 42 jaar later.  Hulle het vier kinders gehad: Nancy Faye, Hubert Horatio III, Robert Andrew en Douglas Sannes.  Geld was 'n probleem. Een biograaf het opgemerk: "Vir 'n groot deel van sy lewe het hy nie veel geld gehad nie, en sy meedoënlose strewe om die Withuis te bereik, lyk soms soos 'n lang, verlore stryd om genoeg veldtoggeld in te samel om daar te kom."  Om sy salaris te verhoog, het Humphrey gereeld betaalde spreekbeurte vir buitekant ontvang. Gedurende die grootste deel van sy jare as 'n Amerikaanse senator en vise-president het hy in 'n voorstedelike behuisingsontwikkeling in die middelklas in Chevy Chase, Maryland, gewoon. In 1958 gebruik die Humphreys hul spaargeld en sprekgeld om 'n huis aan die meer in Waverly, Minnesota, ongeveer 40 kilometer wes van Minneapolis, te bou. 
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het Humphrey drie keer probeer om by die weermag aan te sluit, maar dit het misluk.  Sy eerste twee pogings was om by die vloot aan te sluit, eers as onderoffisier en daarna as aangewese man. Hy is albei kere verwerp weens kleurblindheid.  Hy het daarna in Desember 1944 by die weermag probeer inskryf, maar die fisiese ondersoek het misluk weens 'n dubbele breuk, kleurblindheid en verkalking van die longe.  Ondanks sy pogings om by die weermag aan te sluit, sou 'n biograaf opgemerk het dat "gedurende sy hele politieke lewe Humphrey tydens die oorlog onder die beskuldiging dat hy 'n ontwykende dodger was" onderdruk is. 
Humphrey het verskeie regeringsagentskappe in oorlogstyd gelei en as universiteitsinstrukteur gewerk. In 1942 was hy die staatsdirekteur van nuwe produksie -opleiding en herindiensneming en hoof van die Minnesota -oorlogsdiensprogram.  In 1943 was hy die assistent -direkteur van die War Manpower Commission.  Van 1943 tot 1944 was Humphrey professor in politieke wetenskap aan die Macalester College in Saint Paul, Minnesota, waar hy aan die hoof was van die universiteit se onlangs geskepte internasionale debatafdeling, wat fokus op die internasionale politiek van die Tweede Wêreldoorlog en die skepping van die Verenigde Nasies.  Nadat hy Macalester in die lente van 1944 verlaat het, werk Humphrey tot 1945 as nuuskommentator vir 'n Minneapolis -radiostasie. 
In 1943 het Humphrey sy eerste verkiesing vir die burgemeester van Minneapolis gemaak. Hy het verloor, maar sy swak befondsde veldtog het steeds meer as 47% van die stemme behaal.  In 1944 was Humphrey een van die sleutelspelers in die samesmelting van die Demokratiese en Farmer-Labour-partye van Minnesota om die Minnesota Democratic-Farmer-Labor Party (DFL) te vorm.  Hy werk ook aan president Roosevelt se herverkiesingsveldtog in 1944.  Toe Minnesota -kommuniste in 1945 probeer om die nuwe party te beheer, het Humphrey 'n verloofde antikommunis geword en die suksesvolle stryd gelei om die kommuniste uit die DFL te verdryf. 
Na die oorlog het hy weer hierdie keer as burgemeester van Minneapolis gekies, hy het die verkiesing gewen met 61% van die stemme.  As burgemeester het hy gehelp om 'n vriend en vorige buurman van hom, Edwin Ryan, te kies, aangesien hy 'n "polisiehoof nodig gehad het wie se integriteit en lojaliteit onberispelik sou wees."  Alhoewel hulle verskillende sienings van vakbonde gehad het, het Ryan en Humphrey saamgewerk om misdaad in Minneapolis te bekamp. Humphrey het aan Ryan gesê: "Ek wil hê dat hierdie stad skoongemaak moet word, en ek wil hê dat dit nou skoongemaak moet word, nie oor 'n jaar of van nou af nie," en "U sorg vir die wetstoepassing. sorg vir die politiek. "  Humphrey het van 1945 tot 1948 as burgemeester gedien,  het in 1947 herverkiesing gewen met die grootste marge in die stad se geskiedenis tot op daardie tydstip. Humphrey het nasionale bekendheid verwerf deur een van die stigters van die liberale antikommunistiese Amerikaners vir Demokratiese Aksie (ADA) te word, en hy dien as voorsitter van 1949 tot 1950.  Hy hervorm ook die Minneapolis -polisiemag.  Die stad is die 'antisemitisme-hoofstad' van die land genoem,  en die klein Afro-Amerikaanse bevolking het ook te kampe gehad met diskriminasie. Humphrey se burgemeesterskap is bekend vir sy pogings om alle vorme van dwaasheid te beveg.  Hy stig die Council on Human Relations en stig 'n munisipale weergawe van die Fair Employment Practice Committee, wat Minneapolis een van slegs 'n paar stede in die Verenigde State maak om rassediskriminasie in die arbeidsmag te verbied.  Humphrey en sy publisiste was trots daarop dat die Council on Human Relations individue van uiteenlopende ideologieë bymekaar gebring het.  In 1960 het Humphrey aan die joernalis Theodore H. White gesê: "Ek was een keer burgemeester in Minneapolis. 'N Burgemeester is 'n goeie werk, dit is die beste werk wat daar is tussen 'n goewerneur en 'n president." 
Die Demokratiese Party van 1948 is verdeel tussen diegene, veral Noordelikes, wat gedink het dat die federale regering aktiewe burgerregte vir rasseminderhede moet beskerm, en diegene, veral Suid -Afrikaners, wat geglo het dat state tradisionele rasseskeiding binne hul grense moet afdwing. 
By die Demokratiese Nasionale Konvensie van 1948 weerspieël die partyplatform die verdeeldheid deur slegs platitudes te bevat wat burgerregte ondersteun.  Die huidige president, Harry S. Truman, het die meeste van sy aanbevelings van die Kommissie vir Burgerregte uit 1946 opgestel om die Suid -Demokrate nie kwaad te maak nie.  Maar Humphrey het ingeskryf Die Progressiewe tydskrif, "Die Demokratiese Party moet die stryd voer vir elke beginsel in die verslag. Dit is alles of niks." 
'N Diverse koalisie het die konvensie se laer burgerregteplatform gekant, insluitend antikommunistiese liberale soos Humphrey, Paul Douglas en John F. Shelley, wat almal later bekend sou staan ​​as leidende progressiewe in die Demokratiese Party. Hulle het voorgestel dat 'n 'minderheidsplank' by die partyplatform gevoeg word wat die Demokratiese Party daartoe sal verbind tot meer aggressiewe opposisie teen rasseskeiding.  Die minderheidsplank het 'n beroep gedoen op federale wetgewing teen lynch, 'n einde aan die wettige segregasie van skole in die Suide, en die beëindiging van werksdiskriminasie op grond van velkleur.  Ook sterk steun van die minderheidsplank was Demokratiese stedelike base soos Ed Flynn van die Bronx, wat die stemme van noordoostelike afgevaardigdes beloof het aan Humphrey se platform, Jacob Arvey van Chicago, en David Lawrence van Pittsburgh. Alhoewel dit as konserwatiewes beskou word, het die stedelike base geglo dat Noord -demokrate baie swart stemme kan kry deur burgerregte te ondersteun, met slegs relatief klein verliese van die Suid -Demokrate.  Alhoewel baie geleerdes [ who? ] het voorgestel dat vakbonde leidende figure in hierdie koalisie was, het geen beduidende arbeidsleiers die byeenkoms bygewoon nie, behalwe die hoofde van die Congress of Industrial Organisations Political Action Committee (CIO-PAC), Jack Kroll en A.F. Whitney. 
Na die stemming van die byeenkoms het die afvaardiging van die Mississippi en die helfte van die afvaardiging in Alabama uit die gang gestap.  Baie Suid -Demokrate was so woedend oor hierdie belediging van hul 'lewenswyse' dat hulle die Dixiecrat -party gestig het  en hul eie presidentskandidaat, goewerneur Strom Thurmond van Suid -Carolina, benoem het.  Die doel van die Dixiecrats was om die suidelike state van Truman weg te neem en sodoende sy nederlaag te veroorsaak.  Hulle het geredeneer dat die nasionale Demokratiese Party na so 'n nederlaag nooit weer aggressief 'n agenda vir burgerregte sou volg nie. Die stap het teruggekeer: hoewel die plank vir burgerregte Truman die steun van die Dixiecrats gekos het, het dit hom baie stemme van swartes besorg, veral in groot noordelike stede. As gevolg hiervan het Truman 'n ontstoke oorwinning behaal oor sy Republikeinse teenstander, Thomas E. Dewey.  Die uitslag het getoon dat die Demokratiese Party presidensiële verkiesings kan wen sonder die "Solid South" en verswakte Suid -Demokrate. Die historiese historikus David McCullough, wat die Pulitzer-prys gewen het, het geskryf dat Humphrey waarskynlik meer gedoen het om Truman in 1948 verkies te kry as iemand anders as Truman self. 
Humphrey is in 1948 verkies tot die Amerikaanse senaat op die DFL -kaartjie, en verslaan James M. Shields in die DFL -voorverkiesing met 89% van die stemme,  en die onbevoegde Republikein Joseph H. Ball in die algemene verkiesing met 60% van die die stem.  Hy neem sy amp op 3 Januarie 1949 aan en word die eerste demokraat tot senator uit Minnesota sedert die burgeroorlog.  Humphrey het geskryf dat die oorwinning sy gevoel van selfversterking verhoog, aangesien hy die kans om 'n Republikein met staatswye steun te verslaan, verslaan het.  Humphrey se pa is daardie jaar oorlede, en Humphrey het opgehou om die "Jr." te gebruik agtervoegsel op sy naam. Hy is herkies in 1954 en 1960.  Sy kollegas het hom in 1961 as meerderheids sweep gekies, 'n pos wat hy beklee het totdat hy die senaat op 29 Desember 1964 verlaat het om die vise -presidentskap te aanvaar.  Humphrey het gedien vanaf die 81ste tot die 87ste sittings van die kongres, en in 'n gedeelte van die 88ste kongres.
Aanvanklik het Humphrey se steun aan burgerregte daartoe gelei dat hy deur Suidelike Demokrate, wat die leiersposisies van die Senaat oorheers het, uit die veld gesit is en hom wou straf omdat hy die burgerregteplatform by die Konvensie van 1948 voorgestel het. Senator Richard Russell Jr. van Georgia, 'n leier van die Suidelike Demokrate, het op 'n keer aan ander senatore opgemerk toe Humphrey verbystap: 'Kan jy jou voorstel dat die mense van Minnesota die verdomde dwaas hiernatoe stuur om hulle te verteenwoordig?'  Humphrey wou nie geïntimideer word nie en het stand gehou, sy integriteit, passie en welsprekendheid het hom uiteindelik die respek van selfs die meeste Suid -Afrikaners besorg.  Die Suidlanders was ook meer geneig om Humphrey te aanvaar nadat hy 'n protégé geword het van die meerderheidsleier van die Senaat Lyndon B. Johnson van Texas.  Humphrey het bekend geword vir sy voorspraak vir liberale oorsake (soos burgerregte, wapenbeheer, 'n verbod op kerntoetsing, voedselstempels en humanitêre buitelandse hulp), en vir sy lang en geestige toesprake. 
Humphrey was 'n liberale leier wat geveg het om Truman se veto teen die McCarran -wet van 1950 te handhaaf. Die wetsontwerp was bedoel om die Amerikaanse Kommunistiese Party te onderdruk. Met 'n klein groepie liberale ondersteun hy die Kilgore -plaasvervanger wat die president in staat sal stel om subversiewe, sonder verhoor, in 'n tyd van nasionale nood op te sluit. Die model was die internering van Japannese Weskus in 1942. Die doel was om die McCarren -koalisie te verdeel. Kritici het jare lank beweer dat Humphrey konsentrasiekampe ondersteun. Die truuk kon nie die nuwe wet stop nie, wat die Senaat met 57 tot 10 gestem het om Truman se veto om te keer.    In 1954 het hy voorgestel om lidmaatskap van die Kommunistiese Party 'n misdryf te maak. Dit was nog 'n truuk om 'n wetsontwerp te ontspoor wat vakbonde sal benadeel. Humphrey se voorstel het nie geslaag nie. 
Humphrey was die voorsitter van die geselekteerde komitee oor ontwapening (84ste en 85ste kongres).  In Februarie 1960 het hy 'n wetsontwerp ingedien om 'n National Peace Agency te stig.  Saam met 'n ander voormalige apteker, verteenwoordiger Carl Durham, het Humphrey die Durham-Humphrey-wysiging ondersteun, wat die Federal Food, Drug and Cosmetic Act gewysig het en twee spesifieke kategorieë vir medisyne, legende (voorskrif) en oor-die-toonbank ( OTC). 
As Demokratiese sweep in die Senaat in 1964, was Humphrey daardie jaar 'n belangrike rol in die aanvaarding van die Wet op Burgerregte. Hy was die hoofskrywer van die teks, saam met die Senaat Republikeinse minderheidsleier Everett Dirksen van Illinois.  Die deurlopende vrolike en opgewekte houding van Humphrey, en sy kragtige voorspraak vir liberale sake, het daartoe gelei dat hy die bynaam "The Happy Warrior" gekry het deur baie van sy kollegas in die Senaat en politieke joernaliste. 
Terwyl president John F. Kennedy dikwels erkenning kry vir die oprigting van die Peace Corps, het Humphrey die eerste wetsontwerp opgestel om die Peace Corps in 1957 te stig - drie jaar voor Kennedy se toespraak aan die Universiteit van Michigan.  'n Drie joernaliste het in 1969 oor Humphrey geskryf dat "min mans in die Amerikaanse politiek soveel blywende betekenis bereik het. Dit was Humphrey, nie senator [Everett] Dirksen nie, wat die deurslaggewende rol gespeel het in die komplekse parlementêre wedstryde wat nodig was om die Burgerregtewet van 1964 te aanvaar. Dit was Humphrey, nie John Kennedy nie, wat die Vredeskorps eers voorgestel het. Die Food for Peace -program was Humphrey se idee, en so ook Medicare, het sestien jaar nadat hy dit voorgestel het, geslaag. vir federale hulp aan onderwys vanaf 1949, en vir 'n verbod op 'n verbod op kerntoetse vanaf 1956. Dit is die vaste monumente van twintig jaar se effektiewe werk vir liberale sake in die senaat. "  President Johnson het eenkeer gesê dat "die meeste senatore klein is. Hubert Humphrey is een van die walvisse."  In sy outobiografie, Die opvoeding van 'n openbare man, Skryf Humphrey: 
Daar was vir my drie wetsontwerpe van besondere emosionele belang: die Peace Corps, 'n ontwapeningsagentskap en die Nuclear Test Ban Treaty. Die president, wetend hoe ek voel, het my gevra om vir al drie wetgewing in te stel. Ek het die eerste Peace Corps -wetsontwerp in 1957 voorgestel. Dit het nie veel entoesiasme gekry nie. Sommige tradisionele diplomate het gebewe by die gedagte dat duisende jong Amerikaners oor hul wêreld versprei is. Baie senatore, insluitend liberale, het gedink die idee is dom en onwerkbaar. Nou, met 'n jong president wat daarop aangedring het, het dit moontlik geword, en ons het dit vinnig deur die senaat gestoot. Dit is nou in die mode om aan te dui dat vrywilligers van die Peace Corps soveel of meer opgedoen het uit hul ervaring as die lande waar hulle gewerk het. Dit is moontlik waar, maar dit behoort hul werk nie te verneder nie. Hulle het baie lewens aangeraak en hulle beter gemaak.
Op 9 April 1950 voorspel Humphrey dat president Truman 'n huisrekening van $ 4 miljard sal onderteken en dat Republikeine die volgende maand die belangrikste middelinkomstevoordele verwyder het tydens Truman se toere deur die Midde-Weste en Noordwes. 
Op 7 Januarie 1951 het Humphrey hom by senator Paul Douglas aangesluit om 'n federale begroting van $ 80 miljard te vra om kommunistiese aggressie te bestry, tesame met 'n stewige belastingverhoging om lenings te voorkom. 
In 'n brief aan president Truman in Januarie 1951 skryf Humphrey oor die noodsaaklikheid van 'n kommissie soortgelyk aan die Fair Employment Practices Commission wat gebruik sal word om diskriminasie in die verdedigingsbedryf te beëindig en voorspel dat die oprigting van so 'n kommissie met uitvoerende bevel met hoë goedkeuring ontvang sal word. deur Amerikaners. 
Op 18 Junie 1953 stel Humphrey 'n resolusie voor waarin die VSA versoek word om vrye verkiesings in Duitsland aan te dring in reaksie op die anti-kommunistiese onluste in Oos-Berlyn. 
In Desember 1958, nadat hy 'n boodskap van Nikita Chroesjtsjof ontvang het tydens 'n besoek aan die Sowjetunie, het Humphrey teruggekeer en aangedring dat die boodskap nie negatief teenoor Amerika was nie.  In Februarie 1959 het Humphrey gesê Amerikaanse koerante moes Khrushchev se kommentaar geïgnoreer het en hom 'n verskaffer van sprokies noem.  In 'n toespraak in September aan die National Stationary and Office Equipment Association, het Humphrey 'n beroep op Khrushchev se "live and let live" -leer gedoen om verder te ondersoek en het volgehou dat die Koue Oorlog gewen kan word deur Amerikaanse "wapens van vrede" te gebruik. 
In Junie 1963 vergesel Humphrey sy jare lange vriend Arbeiderleier Walter Reuther op 'n reis na Harpsund, die Sweedse premier se somer -toevlugsoord, om met Europese sosialistiese leiers te vergader vir 'n uitruil van idees.  Onder die Europese leiers wat met Humphrey en Reuther vergader het, was die eerste ministers van Brittanje, Swede, Denemarke en Noorweë, sowel as toekomstige Duitse kanselier Willy Brandt. 
Humphrey het twee keer deelgeneem aan die Demokratiese presidensiële benoeming voor sy verkiesing tot die vise -presidentskap in 1964. Die eerste keer was Minnesota se gunsteling seun in 1952, maar hy het slegs 26 stemme op die eerste stembrief gekry.  Die tweede keer was in 1960. Tussen hierdie twee aanbiedinge was Humphrey deel van die gratis-vir-almal vir die nominasie van die vise-president tydens die Demokratiese Nasionale Konvensie van 1956, waar hy 134 stemme op die eerste stembrief en 74 gekry het op die tweede. 
In 1960 het Humphrey vir die benoeming teen mede -senator John F. Kennedy in die voorverkiesingswedstryde gekies. Hul eerste ontmoeting was in die Wisconsin Primêr, waar Kennedy se goed georganiseerde en goed gefinansierde veldtog Humphrey se energieke maar swak befondsde poging oorkom het.  Humphrey het geglo dat die verslaan van Kennedy in Wisconsin die momentum van laasgenoemde se veldtog sou verswak en vertraag.  Kennedy se aantreklike broers, susters en vrou Jacqueline het die staat gefynkam vir stemme. Op 'n stadium het Humphrey onvergeetlik gekla dat hy 'soos 'n onafhanklike handelaar voel wat teen 'n kettingwinkel meeding'.  Humphrey het later in sy memoires geskryf dat "Muriel en ek en ons 'gewone mense' se gevolg nie ooreenstem met die glans van Jackie Kennedy en die ander Kennedy -vroue nie, vir Peter Lawford. En Frank Sinatra sing hul kommersiële 'High Hopes' Jack Kennedy het familie en Hollywood na Wisconsin gebring. Die mense was mal daaroor en die pers het dit opgeëet. "  Kennedy het die Wisconsin -primêr gewen, maar met 'n kleiner marge as wat verwag is. Sommige kommentators het aangevoer dat Kennedy se oorwinningsmarge byna geheel en al gekom het uit gebiede met 'n groot Rooms -Katolieke bevolking,  en dat Protestante Humphrey gesteun het. As gevolg hiervan het Humphrey geweier om die wedloop te beëindig en besluit om weer teen Kennedy in die Wes -Virginia -primêre deel te neem. Volgens 'n biograaf "Humphrey het gedink dat sy kans goed was in Wes-Virginia, een van die min state wat hom gesteun het in sy verloorwedstryd om visepresident vier jaar tevore. Wes-Virginia was meer landelik as stedelik, [wat] skynbaar uitgenooi het Humphrey se volksstompstyl. Die staat was boonop 'n vesting van arbeid. Dit was depressief, werkloosheid het swaar getref en gesinne van steenkoolmyners was honger. Humphrey het gevoel dat hy met sulke mense, wat 95% protestant was, kon praat (Humphrey was 'n kongregasionalis) )  en ook diep ingekleurde Bybelgordels. " 
Kennedy het gekies om die godsdienskwessie regstreeks aan te spreek. In radio -uitsendings herdefinieer hy die kwessie noukeurig van Katoliek versus Protestant tot verdraagsaamheid teenoor onverdraagsaamheid. Kennedy se appèl plaas Humphrey, wat sy hele loopbaan verdraagsaam was, in die verdediging, en Kennedy val hom met 'n wraak aan. Franklin D. Roosevelt Jr., die seun van die voormalige president, het vir Kennedy in Wes -Virginia gestomp en die kwessie van Humphrey se versuim om in die Tweede Wêreldoorlog te dien, aan die orde gestel. Roosevelt het aan die gehoor gesê: 'Ek weet nie waar hy [Humphrey] in die Tweede Wêreldoorlog was nie,' en hy het pamflette uitgedeel dat Humphrey 'n konsepontdukker was.  Historikus Robert Dallek het geskryf dat Robert F. Kennedy, wat as veldtogbestuurder van sy broer gedien het, in besit is van "inligting dat Humphrey tydens die Tweede Wêreldoorlog militêre uitstel gesoek het. Hy het Roosevelt daarop aangedring om dit te gebruik."  Humphrey was van mening dat Roosevelt se konsep-ontwykende eis "deur Bobby [Kennedy] goedgekeur is, indien nie Jack nie".  Die bewerings dat Humphrey 'n konsepontduiker was, was onakkuraat, want tydens die oorlog het Humphrey "probeer en nie daarin geslaag om in die [militêre] diens te kom nie weens fisiese gestremdhede".  Na die voorverkiesing in Wes -Virginia stuur Roosevelt Humphrey 'n skriftelike verskoning en terugtrekking.  Volgens historikus Arthur Schlesinger, jr., Het Roosevelt "gevoel dat hy gebruik is, en [die konsep-ontwykende klag] die skuld gee vir Robert Kennedy se vasberadenheid om ten alle koste te wen. Roosevelt het later gesê dat dit die grootste politieke fout van sy loopbaan. " 
Met 'n tekort aan fondse, kon Humphrey nie ooreenstem met die goed gefinansierde Kennedy-operasie nie. Hy het in 'n gehuurde bus deur die staat gereis terwyl Kennedy en sy personeel in 'n groot vliegtuig in familiebesit gevlieg het.  Volgens sy biograaf Carl Solberg bestee Humphrey slegs $ 23,000 aan die West Virginia primêre terwyl Kennedy se veldtog privaat $ 1,5 miljoen bestee het, ver bo hul amptelike skatting van $ 100,000.  Onbewese beskuldigings beweer dat die Kennedys die primêre in Wes -Virginia gekoop het deur omgewers en ander plaaslike amptenare om te koop om Kennedy die stem te gee.  Humphrey het later geskryf, "as 'n professionele politikus kon ek die doeltreffendheid van die Kennedy -veldtog aanvaar en inderdaad respekteer. Maar onder die pragtige buitekant was daar 'n element van meedoënloosheid en taaiheid wat ek sukkel om te aanvaar of te vergeet. "  Kennedy verslaan Humphrey in West Virginia met 60,8% van die stemme.  Die aand kondig Humphrey aan dat hy die wedloop verlaat.  Deur Wes -Virginia te wen, het Kennedy die oortuiging dat Protestantse kiesers nie 'n Katoliek in die presidentskap sou verkies nie, oorwin en sodoende die Demokratiese benoeming toegewerk. 
Humphrey het die Suid -Dakota en District of Columbia se voorverkiesings gewen, wat Kennedy nie betree het nie.  By die Demokratiese Nasionale Konvensie van 1960 het hy 41 stemme gekry, alhoewel hy nie meer 'n kandidaat was nie.
Die nederlaag van Humphrey in 1960 het 'n diepgaande invloed op sy denke gehad nadat hy by die voorverkiesings aan vriende gesê het dat dit onwaarskynlik is dat hy as 'n relatief arm man in die politiek ooit president sou word tensy hy eers as vise -president gedien het.  Humphrey het geglo dat hy slegs op hierdie manier die fondse, landswye organisasie en sigbaarheid kon bereik wat hy nodig sou hê om die Demokratiese benoeming te wen. Toe die presidensiële veldtog van 1964 begin het, het Humphrey sy belangstelling om Lyndon Johnson se hardloopmaat te word, duidelik gemaak. Tydens die Demokratiese Nasionale Konvensie van 1964 het Johnson die drie waarskynlike vise-presidentskandidate, senator Thomas Dodd, mede-senator Eugene McCarthy en Humphrey,  sowel as die res van die land, in spanning gehou voordat hy sy keuse aangekondig het Humphrey met groot fanfare en prys sy kwalifikasies aansienlik voordat hy sy naam bekend maak. 
Die volgende dag het Humphrey se aanvaardingstoespraak Johnson se eie aanvaardingsadres oorskadu:
Hubert het opgewarm met 'n lang huldeblyk aan die president, en het daarna sy stappie geslaan toe hy 'n ritmiese gabbel en kap by Barry Goldwater begin."Die meeste Demokrate en Republikeine in die Senaat het gestem vir 'n belastingverlaging van $ 11,5 miljard vir Amerikaanse burgers en Amerikaanse ondernemings," het hy gehuil, "maar nie senator Goldwater nie. Die meeste Demokrate en Republikeine in die Senaat-in werklikheid vier vyfdes van die lede van sy eie party - het gestem vir die Civil Rights Act, maar nie senator Goldwater nie. " Keer op keer sluit hy sy beskuldigings af met die tromslaggeroep: "Maar nie senator Goldwater nie!" Die afgevaardigdes vang die kadens en neem die gesang op. 'N Vreemde glimlag versprei oor Humphrey se gesig en verander dan in 'n lag van triomf. Hubert was in goeie toestand. Hy het dit geweet. Die afgevaardigdes het dit geweet. En niemand kon ontken dat Hubert Humphrey in die komende weke 'n formidabele politieke antagonis sou wees nie. 
In 'n toespraak voor arbeidsleiers in Youngstown, Ohio op 7 September 1964, het Humphrey gesê dat die arbeidersbeweging "meer op die spel is as byna enige ander segment van die samelewing".  In Jamesburg, New Jersey, op 10 September, het Humphrey opgemerk dat Goldwater 'n "rekord van terugtog en reaksie" gehad het oor kwessies van stedelike behuising.  Tydens 'n Demokratiese byeenkoms van 12 September in Denver het Humphrey Goldwater daarvan beskuldig dat hy programme verwerp het wat die meeste Amerikaners en lede van sy eie party ondersteun.  Tydens 'n byeenkoms van 13 September in Santa Fe het Humphrey gesê dat die Republikeinse Party onder leiding van Goldwater poog om "Amerika te verdeel sodat hulle kan oorwin" en dat Goldwater individue in sy vermindering van die regering sal knyp.  Op 16 September het Humphrey gesê dat die Amerikaners vir Demokratiese Aksie die Johnson -administrasie se ekonomiese sanksies teen Kuba ondersteun, en dat die organisasie 'n vrye Kubaanse regering wil sien.  Die volgende dag in San Antonio, Texas, het Humphrey gesê dat Goldwater programme teenstaan ​​wat die meeste Texane en Amerikaners geniet.  Tydens 'n verskyning van 27 September in Cleveland, Ohio, het Humphrey gesê dat die Kennedy -administrasie Amerika in 'n welvarende rigting gelei het en 'n beroep op die kiesers gedoen om 'n referendum uit te reik met hul stem teen "diegene wat probeer om die Statue of Liberty met 'n yster te vervang" -'n hangslot. " 
By Shrine Auditorium in Los Angeles, Kalifornië, op 2 Oktober, het Humphrey gesê dat die algemene verkiesing die kiesers 'n keuse sal gee tussen sy kandidaat en 'n kandidaat "wat die duisternis vervloek en nooit 'n kers aansteek nie".  Tydens 'n verskyning van 9 Julie in Jersey City, New Jersey, het Humphrey gereageer op kritici van die administrasie, wat hy 'siek en vermoeide Amerikaners' genoem het, deur die prestasies van beide Kennedy's en Johnson se presidentskap aan te toon.  In Tampa, Florida op 18 Oktober, 'n week na die bedanking van Walter Jenkins te midde van 'n skandaal, het Humphrey gesê dat hy nie bewus was van moontlike veiligheidslekkasies wat verband hou met die saak nie.  In Minneapolis op 24 Oktober noem Humphrey die afkeuring van senator Joseph McCarthy, die wetsontwerp op burgerregte en die verbod op die verbod op kerntoets as "drie groot gewetenskwessies wat in die afgelope dekade voor die Amerikaanse senaat sou kom" dat Goldwater het verkeerdelik as senator gestem.  In 'n toespraak van 26 Oktober in Chicago noem Humphrey Goldwater 'nóg 'n Republikein of 'n Demokraat' en ''n radikaal' '. 
Die Johnson-Humphrey-kaartjie het die verkiesing oorweldigend gewen, met 486 kiesstemme uit 538.  Slegs vyf suidelike state en Goldwater se tuisstaat Arizona het die Republikeinse kaartjie ondersteun.  In Oktober het Humphrey voorspel dat die kaartjie met 'n groot marge sou wen, maar nie elke staat sou dra nie. 
Onderverkose president van die Verenigde State
Kort nadat hulle die verkiesing gewen het, het Humphrey en Johnson na die LBJ -boerdery naby Stonewall, Texas, gegaan.  Op 6 November 1964 reis Humphrey na die Maagde-eilande vir 'n vakansie van twee weke.  Nuusstasies het opnames uitgesaai waarin Humphrey verklaar dat hy nie met Johnson bespreek het wat sy rol as vise -president sou wees nie en dat nasionale veldtogte met vier weke verminder moes word.  In 'n onderhoud van 20 November het Humphrey aangekondig dat hy sy senaatsitplek halfpad deur die volgende maand sou bedank, sodat Walter Mondale die pos kon beklee. 
Op 10 Desember 1964 ontmoet Humphrey Johnson in die Oval Office, en laasgenoemde laai die ondervoorsitter van die verkiesing 'die ontwikkeling van 'n buitengewone reklamemasjien en dat hy altyd sy naam in die koerant wil kry'. Johnson het 'n George Reed -memorandum aan Humphrey gewys met die bewering dat die president binne ses maande sou sterf as gevolg van 'n dodelike hartsiekte.  Dieselfde dag, tydens 'n toespraak in Washington, het Johnson aangekondig dat Humphrey die posisie sou hê om hulp te verleen aan regeringsprogramme vir burgerregte. 
Op 19 Januarie 1965, die dag voor die inhuldiging, het Humphrey aan die Demokratiese Nasionale Komitee gesê dat die party verenig het weens die nasionale konsensus wat deur die presidentsverkiesing tot stand gekom het. 
Humphrey het sy amp op 20 Januarie 1965  beëindig, en beëindig die vakature van 14 maande van die vise-president van die Verenigde State, wat leeg gebly het toe die destydse vise-president Lyndon B. Johnson die presidentskap aangeneem het na die moord op John F. Kennedy.  Hy was 'n vroeë skeptikus van die destydse groeiende Viëtnam -oorlog. Na 'n suksesvolle Viet Cong-aanval op 'n Amerikaanse militêre installasie in Pleiku op 7 Februarie 1965 (waar 7 Amerikaners dood en 109 gewond is) keer Humphrey terug van Georgia na Washington DC om verdere eskalasie te voorkom.  Hy het aan president Johnson gesê dat bombardement in Noord -Viëtnam nie 'n oplossing vir die probleme in Suid -Viëtnam was nie, maar dat bombardement die inspuiting van Amerikaanse grondmagte in Suid -Viëtnam sou vereis om die lugbase te beskerm.  Op die oomblik het hy opgemerk dat 'n militêre oplossing in Viëtnam etlike jare sou duur, ver buite die volgende verkiesingsiklus. In reaksie op hierdie advies het president Johnson Humphrey gestraf deur hom koud te behandel en hom 'n paar maande lank uit sy binnekring te beperk, totdat Humphrey besluit het om 'terug te kom in die span' en die oorlogspoging ten volle te ondersteun. 
As vise -president is Humphrey gekritiseer vir sy volkome en uitgesproke lojaliteit teenoor Johnson en die beleid van die Johnson -administrasie, selfs al het baie van sy liberale bewonderaars die president se beleid met toenemende ywer ten opsigte van die Viëtnam -oorlog gekant.  Baie van Humphrey se liberale vriende en bondgenote het hom verlaat weens sy weiering om Johnson se beleid in Viëtnam -oorlog in die openbaar te kritiseer. Humphrey se kritici het later verneem dat Johnson Humphrey bedreig het - Johnson het aan Humphrey gesê dat as hy sy beleid in die openbaar kritiseer, hy die kans op Humphrey om president te word vernietig deur sy benoeming teen die volgende Demokratiese Konvensie teë te staan.  Humphrey se kritici was egter hard en volhardend: selfs sy bynaam, "die Happy Warrior", is teen hom gebruik. Die bynaam verwys nie na sy militêre valkheid nie, maar eerder na sy kruistog vir maatskaplike welsyns- en burgerregteprogramme.  Na sy noue nederlaag in die presidentsverkiesing van 1968, skryf Humphrey dat "Na vier jaar as vise-president. Ek het my persoonlike identiteit en persoonlike krag verloor... Ek moes nie 'n man [Johnson] wat dit sou 'n voormalige president wees wat my toekoms bepaal. " 
Terwyl hy ondervoorsitter was, was Hubert Humphrey die onderwerp van 'n satiriese liedjie van die liedjieskrywer/musikant Tom Lehrer met die titel "Whatever Become of Hubert?" Die lied handel oor hoe sommige liberale en progressiewe mense in die steek gelaat het deur Humphrey, wat 'n baie meer stomme figuur geword het as vise -president as as senator. Die liedjie gaan "Wat het van Hubert geword? Het iemand iets gehoor? As hy eers op sy eie skyn, sit hy alleen by die huis en wag dat die telefoon lui. Een keer 'n vurige liberale gees, ah, maar as hy nou praat, moet hy dit skoonmaak. . "
Gedurende hierdie jare was Humphrey 'n herhaalde en gunsteling gas van Johnny Carson Die Tonight Show.   Hy het ook 'n vriendskap aangegaan met Frank Sinatra, wat sy veldtog vir president in 1968 gesteun het voor sy bekering tot die Republikeinse party in die vroeë sewentigerjare,  en miskien die meeste op die hoogte was in die herfs van 1977 toe Sinatra die ster-aantrekkingskrag en gasheer was vir 'n huldeblyk aan 'n destydse siek Humphrey. Hy het ook verskyn op Die Dean Martin Celebrity Roast in 1973.
Op 15 April 1965 het Humphrey 'n toespraak gelewer aan die American Society of Newspaper Editors, met die belofte dat die sittende kongresperiode 'meer sou doen vir die langdurige gesondheid van hierdie land' sedert die aanvanklike sitting in die tyd ten tyde van Franklin D. Roosevelt wat die presidentskap in 1933 aanvaar en 13 belangrike maatreëls van president Johnson se administrasie voorspel, sou voor die afhandeling van die sitting geslaag word.  Medio Mei 1965 reis Humphrey na Dallas, Texas, vir 'n gesprek buite die rekord met donateurs van president Johnson se veldtog. Tydens die besoek is Humphrey streng sekuriteit opgelê as gevolg van die JFK -sluipmoord anderhalf jaar en die moeder van Lee Harvey Oswald is onder toesig van die polisiehoof Cato Hightower. 
Tydens 'n verskyning op 31 Mei 1966 by Huron College, het Humphrey gesê dat die VSA nie 'vriendskap of dankbaarheid' moet verwag om arm lande te help nie.  Op 'n geldinsameling van 22 September 1966 in Jamesburg, New Jersey Demokratiese Party, het Humphrey gesê die Viëtnam -oorlog sal verkort word as die VSA vas bly en die terugkeer van troepe bespoedig: "Ons neem 'n besluit om nie net Viëtnam te verdedig nie, ons verdedig die Verenigde State van Amerika. " 
Tydens 'n nuuskonferensie in Mei 1967 het Humphrey gesê dat die Amerikaanse woede teenoor Viëtnam sy trekkrag verloor en dat hy 'n toename in gewildheid vir president Johnson kon sien sedert 'n laagtepunt vyf maande tevore.  Tydens 'n verskyning van 2 Augustus 1967 in Detroit, Michigan, het Humphrey voorgestel dat elke staat oorweeg om vredesraad te stig wat daarop gemik is om geweld te voorkom, gemeenskapsamewerking te verkry en te luister na "die stemme van diegene wat ongehoord is". 
Op 4 November 1967 noem Humphrey Maleisië as 'n voorbeeld van hoe Viëtnam kan lyk na 'n nederlaag in Viët Cong in Jakarta, Indonesië.  Die volgende dag het vise -president Humphrey Indonesië versoek om bemiddeling in die Viëtnam -oorlog tydens 'n ontmoeting met Suharto in die Merdeka -paleis.  Op 7 Desember het vise -president Humphrey in 'n onderhoud gesê dat die Viet Cong moontlik die faktor kan wees om 'n politieke kompromie met die regering van Saigon te skep. 
In Februarie 1965 het president Johnson Humphrey aangestel as voorsitter van die President's Council on Equal Opportunity.  Die posisie en die raad is voorgestel deur Humphrey, wat aan Johnson gesê het dat die raad uit lede van die kabinet en federale agentskapleiers moet bestaan ​​en verskeie rolle moet vervul: om agentskapsamewerking by te staan, om konsekwentheid van die federale program te skep, met behulp van gevorderde beplanning om potensiaal te vermy rasse -onrus, die skep van openbare beleid en ontmoeting met leiers op plaaslike en staatsvlak.  Gedurende sy ampstermyn het hy Wiley A. Branton as uitvoerende direkteur aangestel.  Tydens die eerste vergadering van die groep op 3 Maart het Humphrey verklaar dat die begroting 289 000 dollar beloop en belowe is om kragtige werk deur die klein personeel te verseker.  Na aanleiding van die Watts -onluste in Augustus daardie jaar, het Johnson Humphrey se rol as die administrasie se kenner van burgerregte verklein. Dallek het geskryf die rolverskuiwing stem ooreen met die beleidsverandering wat die Johnson -administrasie ondergaan het in reaksie op "die veranderende politieke stemming in die land oor hulp aan Afro -Amerikaners."  Tydens 'n privaat ontmoeting met Joseph Califano op 18 September 1965, verklaar president Johnson sy voorneme om Humphrey uit die pos van 'puntman' oor burgerregte binne die administrasie te verwyder, omdat hy van mening was dat die vise -president met genoeg werk opgedra word.  Dae later ontmoet Humphrey Johnson, prokureur -generaal Nicholas Katzenbach en advokaat van die Withuis Lee C. White. Johnson het aan Humphrey gesê dat hy sy rol in die burgerregtebeleid van die administrasie sal verkort en 'n deel aan Katzenbach sal gee, en Califano skryf dat Humphrey ingestem het om met die plan teësinnig saam te gaan. 
In 'n toespraak van Augustus 1967 tydens 'n nasionale byeenkoms van die amptenare in Detroit, Michigan, het Humphrey gevra dat 'n Marshall -plan ingestel word wat armoede in die Verenigde State sal bekamp, ​​asook rasse -geweld sal aanspreek, en pleit vir die oprigting van burgervredesrade wat oproer teenwerk. Hy het gesê dat die rade verteenwoordiging van alle minderheidsgroepe en godsdienste, staatsregerings, die National Guard en wetstoepassingsagentskappe moet insluit, en dat die Verenigde State hulself eers uit die moeilikheid sal vind as wet en orde weer ingestel word. 
In Desember 1965 begin Humphrey se toer deur die oostelike lande en sê hy hoop om 'hartlike en openhartige gesprekke' te hê voor die reis wanneer hy uitgevra word oor die inhoud van die gesprekke.  Tydens 'n ontmoeting van 29 Desember met die premier van Japan Eisaku Satō, vra Humphrey laasgenoemde om ondersteuning by die bereiking van vrede in die Viëtnam -oorlog en sê dit is 'n bewys van sterkte dat die Verenigde State 'n vreedsame einde wil hê eerder as 'n vertoning van swakheid. 
Humphrey het einde Maart 1967 met 'n Europese toer begin om vervalle betrekkinge te herstel en het aangedui dat hy 'gereed is om te verduidelik en gereed is om te luister'.  Op 2 April 1967 ontmoet vise -president Humphrey die eerste minister van die Verenigde Koninkryk, Harold Wilson. Voor die vergadering het Humphrey gesê dat hulle verskeie onderwerpe sal bespreek, waaronder die verdrag om nie -verspreiding van kernwapens, Europese gebeure, versterking van die Atlantiese alliansie en 'die situasie in die Verre Ooste'.  George Christian se perssekretaris, George Christian, het vyf dae later gesê dat hy verslae ontvang het van vise -president Humphrey wat aandui dat sy toer deur die Europese lande 'baie konstruktief' was en dat president Johnson ook in die verslag belangstel.  Terwyl Humphrey op 1 April 1967 in Florence, Italië was, het die 23-jarige Giulio Stocchi eiers na die vise-president gegooi en gemis. Hy is in beslag geneem deur Amerikaanse lyfwagte wat hom aan Italiaanse offisiere oorgegee het.  Op 9 April in Brussel, België, het betogers onder leiding van kommuniste vrot eiers en vrugte na die motor van vise -president Humphrey gegooi en ook verskeie van sy lyfwagte getref.  Einde Desember 1967 begin vise-president Humphrey deur Afrika. 
Met die aanvang van 1968 het dit gelyk asof president Johnson, ondanks die vinnig dalende goedkeuring van sy beleid in die Viëtnam -oorlog, die Demokratiese benoeming maklik vir 'n tweede keer sou wen.  Daar word algemeen verwag dat Humphrey Johnson se lopende maat vir herverkiesing in 1968 sal bly.  Johnson word uitgedaag deur senator Eugene McCarthy van Minnesota, wat op 'n platform teen die Viëtnam-oorlog gehardloop het.  Met die steun van buitelandse studente en aktiviste in die stryd teen die oorlog tydens die veldtog in die New Hampshire-primêre, het McCarthy, wat na verwagting nie 'n ernstige aanspraakmaker op die Demokratiese benoeming sou wees nie, Johnson amper verslaan en eindig met 'n verrassend 42% van die stemme tot Johnson se 49%.  'n Paar dae na die voorverkiesing in New Hampshire, na maande van nadenke en oorspronklik van plan was om Johnson se bod vir herverkiesing te ondersteun, het senator Robert F. Kennedy van New York ook deelgeneem aan die wedloop op 'n anti-oorlogsplatform.  Op 31 Maart 1968, 'n week voor die Wisconsin -voorverkiesing, waar meningspeilings 'n sterk posisie vir McCarthy toon, het president Johnson die land verstom deur hom vir 'n tweede volle termyn aan sy wedloop te onttrek. 
Na die aankondiging van Johnson het Humphrey sy presidentskandidaat op 27 April 1968 aangekondig.  Hy verklaar sy kandidatuur in 'n toespraak in Washington, DC saam met senatore Fred Harris van Oklahoma en Walter Mondale van Minnesota (wat albei as medevoorsitters gedien het) vir sy veldtog), het Humphrey gesê:
Hier is ons, net soos ons behoort te wees, hier is ons, die mense, hier is ons die gees van toewyding, hier is die manier waarop politiek in Amerika behoort te wees, die politiek van geluk, politiek van doel, politiek van vreugde en dit is hoe dit ook gaan wees, ook van hier af. Ons soek 'n Amerika wat alle basiese regte van vrye uitdrukking kan behou en koester, maar tog in staat is om die afdelings te bereik wat ras te gereeld van ras, streek van streek, jonk van oud, werker van geleerde, ryk van armes skei. Ons soek 'n Amerika wat dit kan doen in die hoër wete dat ons doelwitte en ideale versoening en persoonlike opoffering waardig is. 
Humphrey ondersteun ook in sy toespraak president Johnson se Vietnam -inisiatief wat hy voorgestel het tydens sy toespraak aan die nasie vier weke tevore  om die bombardemente in Noord -Viëtnam gedeeltelik te stop, terwyl hy 13,500 ekstra troepe stuur en die begroting van die departement van verdediging met 4% verhoog die volgende boekjaar.  Later in die veldtog het Humphrey gekant teen 'n voorstel van senatore McCarthy en George McGovern van Suid -Dakota aan die beleidskomitee van die Demokratiese Konvensie, wat 'n onmiddellike einde aan die bombardemente in Viëtnam, 'n vroeë terugtrekking van troepe en 'n koalisiegesprek vra. regering met die Viet Cong. 
Baie mense het Humphrey as Johnson se stand-in beskou, en hy het groot steun geniet van die vakbond van die land en ander Demokratiese groepe wat ontsteld is deur jong protesoptogers teen die oorlog en die sosiale onrus rondom die land.  'n Groep Britse joernaliste het geskryf dat Humphrey, ten spyte van sy liberale rekord oor burgerregte en steun vir 'n verdrag om 'n verbod op kerntoetsing, ''n aartsverskoning geword het vir die oorlog, wat toegewyd was om in Vietnam te draf as 'n bietjie dom in olywe vette moeras en 'n voerkap. Die man wie se naam in die suide 'n bywoord was vir sy sagtheid teenoor die negers, het na swart groepe gegaan. konserwatiewe element in die Demokratiese Party. "  Humphrey het te laat deelgeneem aan die wedloop om aan die Demokratiese voorverkiesings deel te neem  en het hom daarop toegespits om afgevaardigdes in nie-primêre state te wen deur die steun te verkry van Demokratiese ampsdraers wat as afgevaardigdes van die Demokratiese Konvensie verkies is.  Teen Junie het McCarthy gewen in Oregon en Pennsylvania, terwyl Kennedy in Indiana en Nebraska gewen het, alhoewel Humphrey die voorloper was toe hy die afgevaardigde tel.   Die voorverkiesing in Kalifornië was van kardinale belang vir Kennedy se veldtog, aangesien 'n McCarthy -oorwinning Kennedy sou kon verhinder om die aantal afgevaardigdes te bereik wat nodig was om die nominasie te verseker.  Op 4 Junie 1968 verslaan Kennedy McCarthy met minder as 4% in die primêre wenner-neem-alles in Kalifornië.  Maar die land was weer geskok toe senator Kennedy vermoor is na sy oorwinningstoespraak in die Ambassador Hotel in Los Angeles, Kalifornië.  Na die sluipmoord op Kennedy het Humphrey sy veldtog vir twee weke opgeskort. 
Onluste in Chicago en partytjievalle
Humphrey se gebrek aan optrede tydens hierdie voorvalle, Johnson's en Daley se maneuvers agter die skerms,  openbare reaksie teen Humphrey se benoeming sonder om 'n enkele voorverkiesing te betree, en Humphrey se weiering om McCarthy halfpad te voldoen aan sy eise, wat lei tot die weiering van McCarthy om ten volle te onderskryf hom, beklemtoon onrus in die basis van die Demokratiese Party, wat Humphrey te veel vir die algemene verkiesing kon oorkom. Die kombinasie van Johnson se ongewildheid, die demonstrasies in Chicago en die ontmoediging van liberale en Afro-Amerikaners ná die sluipmoorde op Robert F. Kennedy en Martin Luther King Jr. Omdat Wallace egter die steun onder blanke vakbondlede verloor het, het Humphrey weer krag gekry en die finale peilings toon 'n noue wedloop. Humphrey het sy beleid in Viëtnam omgekeer, 'n beroep op vredesgesprekke gedoen en 'n paar van die teenoorlogse demokrate gewen. 
Nixon het die kieskollege en die verkiesing gewen. Humphrey verloor die gewilde stem met minder as een persent, met 43,4% vir Nixon (31,783,783 stemme) tot 42,7% (31,271,839) vir Humphrey, en 13,5% (9,901,118) vir Wallace. Humphrey het slegs 13 state met 191 stemme op die kieskollege, Nixon het 32 ​​state en 301 verkiesingsstemme, en Wallace het vyf state en 46 verkiesingsstemme. In sy toegewingsrede het Humphrey gesê: "Ek het my bes gedoen. Ek het meneer Nixon verloor. Die demokratiese proses het sy wil gewerk." 
Onderrig en terugkeer na die Senaat
Nadat hy die vise -presidentskap verlaat het, het Humphrey klas gegee aan die Macalester College en die Universiteit van Minnesota, en was hy voorsitter van die raad van konsultante by die Encyclopædia Britannica Educational Corporation.
Op 11 Februarie 1969 ontmoet Humphrey privaat burgemeester Richard J. Daley en ontken dat hy ooit 'in oorlog' was met Daley tydens 'n perskonferensie later die dag.  In Maart het Humphrey geweier om vrae te beantwoord oor die Johnson -administrasie wat betrokke was of betrokke was by die staking van die bombardement van die noorde in Viëtnam tydens 'n onderhoud oor Kwessies en antwoorde.  Tydens 'n perskonferensie op 2 Junie 1969 ondersteun Humphrey Nixon se vredespogings en verwerp die idee dat hy nie die oorlog wil beëindig nie.  Begin Julie reis Humphrey na Finland vir 'n privaat besoek.  Later die maand keer Humphrey terug na Washington nadat hy Europa besoek het, 'n week nadat McCarthy verklaar het dat hy nie herverkiesing sou soek nie, wou Humphrey nie kommentaar lewer te midde van bespiegelinge wat hy van plan was om na die senaat terug te keer.  Gedurende die herfs het Humphrey gereël om met president Nixon te vergader deur die Amerikaanse nasionale veiligheidsadviseur Henry Kissinger, Humphrey het die dag na die vergadering gesê dat president Nixon "sy waardering uitgespreek het oor my houding teenoor sy poging om Vietnam."  Op 3 Augustus het Humphrey gesê dat Rusland tyd koop om ballistiese raketkoppe te ontwikkel om die Verenigde State in te haal en dat veiligheid die "oorheersende kommer" van die Sowjetunie is.  Dae later verwerp Humphrey pogings teen president Nixon se anti-ballistiese missielstelsel: "Ek het die gevoel dat hulle [teenstanders van die ABM] konyne jaag as 'n tier los is."  Gedurende Oktober het Humphrey voor die AFL-CIO-kongresafgevaardigdes gepraat en president Nixon se ekonomiese beleid aangekla dat hy "Amerikaners sonder werk vertraag het sonder om inflasie te vertraag."  Op 10 Oktober verklaar Humphrey dat hy steun vir Nixon se beleid in Viëtnam en dat hy van mening is dat "die ergste ding wat ons kan doen, is om die pogings van die president te probeer ondermyn."  Op 'n perskonferensie van 21 Desember het Humphrey gesê dat president Nixon 'n deelnemer was aan die "polarisasie -politiek" en aan die een kant nie eenheid kon soek nie, maar aan die ander kant verdelende agente het.  Op 26 Desember reageer Humphrey op 'n bewering van voormalige president Johnson dat Humphrey die verkiesing gekos het deur sy eie oproep om 'n einde te maak aan die bombardement in Noord -Viëtnam, en sê dat hy gedoen het wat hy 'goed en verantwoordelik in Salt Lake City' gedink het . " 
Op 4 Januarie 1970 het Humphrey gesê dat die Verenigde State die toetse van kernwapens moet staak tydens die voortgesette gesprekke oor moontlike strategiese wapenbeperkings tussen die Verenigde State en die Sowjetunie, terwyl hulle met die National Retail Furniture -vereniging in die Palmer House praat.  In Februarie het Humphrey voorspel dat Nixon 75 000 of meer troepe sou onttrek voor die middeltermynverkiesing van die jaar en die belangrikste kwessie sou die ekonomie wees tydens 'n onderhoud: "Die kwessie van 1970 is die ekonomie. Sommige van my mede -demokrate doen dit nie glo dit. Maar dit is 'n feit. "  Op 23 Februarie het Humphrey sy aanbeveling aan Larry O'Brien bekend gemaak dat laasgenoemde terugkeer na die voorsitter van die Demokratiese Nasionale Komitee, 'n woordvoerder van Humphrey wat berig dat Humphrey 'n vinnige oplossing vir die kwessie van die DNC -voorsitterskap wil hê.  Solberg het van president Nixon se Kambodjaanse veldtog in April 1970 geskryf dat hy Humphrey se hoop dat die oorlog uit die politieke konteks verwyder word, weggedoen het.  In Mei het Humphrey belowe om alles te doen wat hy in staat was om bykomende oorlogsvliegtuie aan Israel te voorsien en die probleem aan Amerikaanse leiers te beklemtoon.  Te midde van 'n toespraak op 11 Augustus vir die middagetevergadering van die American Bar Association, het Humphrey 'n beroep op die liberale gedoen om op te hou om kampusradikale en militante te verdedig en in ooreenstemming te kom met wet en orde. 
Humphrey was nie van plan om terug te keer na die politieke lewe nie, maar 'n onverwagte geleentheid het van plan verander. McCarthy, wat in 1970 weer verkiesbaar was, besef dat hy slegs 'n geringe kans het om selfs herbenoeming vir die setel in Minnesota te wen, omdat hy sy party kwaad gemaak het deur Johnson en Humphrey teen die presidensiële nominasie van 1968 teë te staan, en wou nie deelneem nie. Humphrey het die benoeming gewen, die Republikeinse kongreslid Clark MacGregor verslaan en op 3 Januarie 1971 na die Amerikaanse senaat teruggekeer. Humphrey het 'n vergadering van die Withuis op 16 November 1970 met president Nixon gehad as deel van 'n groep nuwe verkose senatore genooi om met die president te vergader.  Hy is in 1976 herverkies en het tot sy dood in die amp gebly. In 'n seldsaamheid in die politiek het Humphrey op verskillende tye beide senaatsitplekke uit sy staat (klas I en klas II) beklee. Tydens sy terugkeer na die senaat dien hy in die 92ste, 93ste, 94ste en 'n deel van die 95ste kongres. Hy was voorsitter van die Gesamentlike Ekonomiese Komitee in die 94ste kongres.
Vierde termyn van die Senaat
L. Edward Purcell het geskryf dat Humphrey by sy terugkeer na die senaat "weer 'n geringe junior senator was sonder senioriteit" en dat hy besluit het om geloofwaardigheid te skep in die oë van liberale.  Op 3 Mei 1971, nadat die Amerikaners vir Demokratiese Aksie 'n resolusie aanvaar het waarin president Nixon aangekla word, het Humphrey gesê dat hulle "meer uit emosie en passie as rede en verstandige oordeel" optree en dat die versoek onverantwoordelik was.  Op 21 Mei het Humphrey gesê dat die beëindiging van honger en wanvoeding in die VSA ''n morele verpligting' was tydens 'n toespraak aan die International Food Service Manufacturers Association -lede in die Conrad Hilton Hotel.  In Junie het Humphrey die aanvangstoespraak gelewer by die Universiteit van Bridgeport  en dae later gesê dat hy glo dat Nixon daarin belangstel om 'n vreedsame einde aan die Viëtnam -oorlog 'net so erg as enige senator of iemand anders' te sien.  Op 14 Julie, terwyl hy voor die subkomitee vir buitelandse betrekkinge oor wapenbeheer getuig het, het Humphrey voorgestel dat die wetsontwerp op die verkryging van verdediging gewysig word om alle fondse in te stel vir die skepping en gebruik van veelvliegtige raketkoppe te midde van voortgesette gesprekke oor wapenbeperkings. Humphrey het gesê lede van die Nixon -administrasie moet onthou "as hulle praat van 'n moeilike onderhandelingsposisie, sal hulle 'n moeilike reaksie kry."  Op 6 September berispe Humphrey die styging in die loonpryse van die Nixon-administrasie deur te sê dat dit gebaseer is op 'n afwaartse beleid en 'pleit' as 'n plaasvervanger, terwyl hy tydens 'n byeenkoms van United Rubber Workers praat.  Op 26 Oktober het Humphrey sy steun uitgespreek vir die verwydering van struikelblokke vir stemregistrasie en die toestemming van studente om stemkoshuise in hul universiteitsgemeenskappe te vestig, en die weiering van die Amerikaanse prokureur -generaal, John N. Mitchell, berispe die vorige maand om 'n rol te speel in die vorming van die Verenigde State. kiesersregistrasiewette soos van toepassing op nuwe kiesers.  Op 24 Desember 1971 beskuldig Humphrey die Nixon -administrasie daarvan dat hy die armes in die plattelandse dele van die Verenigde State die rug toegekeer het, met verwysing na min implementerings van die verligtingsaanbevelings van die 1967 National Advisory Commission in 'n ander verklaring wat hy gesê het slegs 3 van die 150 aanbevelings geïmplementeer is.  Op 27 Desember het Humphrey gesê dat die Nixon -administrasie verantwoordelik was vir die eskalasie van die Suidoos -Asië -oorlog en 'n volledige staking van die bombardement in Noord -Viëtnam versoek terwyl hy reageer op protesoptogte in Philadelphia, Pennsylvania. 
In Januarie 1972 verklaar Humphrey dat die VSA op daardie stadium uit die Viëtnam -oorlog sou wees as hy tot president verkies is, en gesê Nixon neem langer om Amerikaanse troepe uit die land te onttrek as wat dit nodig was om Adolf Hitler te verslaan.  Op 20 Mei het Humphrey gesê Nixon se voorstel om skoolkinders te beperk, is "onvoldoende in die hoeveelheid hulp wat nodig is vir ons kinders, bedrieglik vir die Amerikaanse bevolking en ongevoelig vir die wette en die Grondwet van hierdie land", in 'n ommekeer van sy vorige posisie, terwyl hy in Milwaukee, Wisconsin, was.  Tydens 'n verskyning van 30 Mei in Burbank, Kalifornië, het Humphrey gesê dat hy ondanks 'n inval deur Noord -Viëtnam onmiddellik Amerikaanse troepe uit Suid -Viëtnam onttrek. 
In Januarie 1973 het Humphrey gesê dat die Nixon -administrasie tydens 'n telefoniese onderhoud beplan om 'n skoolmelkprogram in die komende begrotingsjaarbegroting uit te skakel.  Op 18 Februarie 1973 het Humphrey gesê dat die Midde -Ooste moontlik vrede kan inlui na die einde van die Viëtnam -oorlog, tesame met Amerikaanse troepe wat hulle uit Indochina onttrek het tydens 'n verskyning in die New York Hilton.  In Augustus 1973 het Humphrey 'n beroep op Nixon gedoen om 'n vergadering te reël met lande wat voedsel uitvoer en invoer as deel van 'n poging om 'n wêreldwye voedselbeleid op te stel en om voedsel op te skort.  Na die ontslag van Nixon van Archibald Cox, het Humphrey gesê dat hy "die hele situasie heeltemal neerdrukkend vind".  Drie dae na die afdanking van Cox, tydens 'n toespraak op die AFL-CIO-byeenkoms op 23 Oktober, wou Humphrey nie sy standpunt uitspreek oor of Nixon aangekla moet word nie, met verwysing na sy kongresposisie waarskynlik dat hy 'n rol moet speel om die lot van Nixon te bepaal.  Op 21 Desember het Humphrey sy versoek om federale belastingaftrekkings van $ 199,153 vir die skenking van sy vise -presidentspapiere aan die Minnesota State Historical Society bekend gemaak. 
Vroeg in Januarie 1974 het Humphrey by die Bethesda -vloothospitaal ingegaan vir toetse oor 'n minuut tumor van die blaas. Sy dokter Edgar Berman het die volgende dag gesê dat Humphrey 'goed lyk en goed voel' en dat hy na verwagting vroeg die volgende week sou vertrek.  In 'n onderhoud wat op 29 Maart 1974 gevoer is, was Humphrey dit eens met senator Mike Mansfield se beoordeling van die vorige dag dat die Huis genoeg stemme gehad het om Nixon te beskuldig.  Volgens berigte was Humphrey ingenome met die bedanking van Nixon. 
In 'n nuuskonferensie in April 1975 tydens die lentekonferensie van die United Federation of Teachers, noem Humphrey die behoefte aan 'n nasionale departement van onderwys, 'n nasionale fonds vir opvoeding van onderwys, en 'n federale regering wat 'n derde van Amerika se opvoedingsuitgawes voorsien. Hy het gesê dat die Ford -administrasie geen opvoedingsbeleid het nie en het opgemerk dat die Verenigde State die enigste geïndustrialiseerde land is sonder 'n aparte nasionale onderwysdepartement.  In Mei getuig Humphrey tydens die verhoor van sy voormalige veldtogbestuurder Jack L. Chestnut en erken dat hy as kandidaat die steun van Associated Milk Producers, Inc. daarvan beskuldig dat hy van die organisasie geneem het.  Later daardie maand was Humphrey een van 19 senatore wat 'n brief opgestel het waarin die verwagting van 75 senatore aangedui word dat Ford 'n versoek om buitelandse hulp aan die kongres sal voorlê wat voldoen aan die 'dringende militêre en ekonomiese behoeftes' van Israel.  In Augustus, nadat die Amerikaanse appèlhof beslis het dat Ford geen magtiging het om fooie van $ 2 per vat op ingevoerde olie te hef nie, het Humphrey die besluit as "die beste nuus wat ons op die inflasiekantoor gehoor het in 'n lank "en het Ford aangemoedig om die besluit te aanvaar omdat die prysverlaging op olie en olieverwante produkte tot voordeel van die nasionale ekonomie sou wees.  In Oktober, na die moordpoging van Sara Jane Moore op Ford, het Humphrey hom by voormalige presidentskandidate Barry Goldwater, Edmund Muskie en George McGovern aangesluit om Ford en ander presidentskandidate aan te moedig om hul veldtog die volgende jaar te beperk om toekomstige pogings op hul lewens te voorkom . 
In Oktober 1976 is Humphrey in die hospitaal opgeneem vir die verwydering van 'n kankerblaas,  voorspel sy oorwinning in sy herverkiesingsbod en pleit vir lede van sy party om pogings te begin om die stempersentasie te verhoog na sy vrylating. 
Presidentsverkiesing in 1972
Op 4 November 1970, kort nadat hy tot die senaat verkies is, verklaar Humphrey dat hy van plan is om die rol van 'n 'harmoniseerder' binne die Demokratiese Party aan te neem om die moontlikheid van moontlike presidentskandidate binne die party tot 'n minimum te beperk voordat hy besluit om in die destydse komende verkiesing deelgeneem en verwerp dat hy op daardie stadium 'n aktiewe kandidaat was.  In Desember 1971 het Humphrey in minder as 'n maand sy tweede reis na New Jersey onderneem en met 'n aantal provinsiale leiers in die Robert Treat Hotel gepraat: "Ek het vir hulle gesê ek wil hul ondersteuning hê. Ek het gesê ek werk eerder saam hulle as teen hulle. " 
In 1972 het Humphrey weer 'n kandidaat gestel vir die Demokratiese benoeming tot president, en kondig sy kandidatuur op 10 Januarie 1972 aan tydens 'n toespraak van twintig minute in Philadelphia, Pennsylvania. Ten tyde van die aankondiging het Humphrey gesê dat hy hardloop op 'n platform vir die verwydering van troepe uit Viëtnam en 'n herlewing van die Amerikaanse ekonomie.  Hy het voortgesette steun van georganiseerde arbeid en die Afro-Amerikaanse en Joodse gemeenskappe gebruik, maar bly ongewild by universiteitsstudente vanweë sy verbintenis met die Viëtnam-oorlog, alhoewel hy sy posisie verander het in die jare sedert sy nederlaag in 1968. Humphrey was aanvanklik van plan om die voorverkiesing oor te slaan, soos in 1968. Selfs nadat hy hierdie strategie hersien het, het hy steeds uit New Hampshire gebly, 'n besluit wat McGovern in staat gestel het om die voorste uitdager van Muskie in die staat te word. Humphrey het wel 'n paar voorverkiesings gewen, waaronder dié in Ohio,  Indiana en Pennsylvania, maar is verslaan deur McGovern in verskeie ander, waaronder die deurslaggewende Kalifornië -primêr. Humphrey is ook deur McGovern in koukusstate buite-georganiseer en het by afgevaardigdes by die Demokratiese Nasionale Konvensie van 1972 in Miami Beach, Florida, geloop. Sy hoop berus op uitdagings vir die geloofsbriewe van sommige van die McGovern -afgevaardigdes. Die Humphrey-magte het byvoorbeeld aangevoer dat die wenner-neem-alles-reël vir die primêre Kalifornië die prosedurele hervormings oortree het wat bedoel was om 'n beter weerspieëling van die algemene stem te gee, die rede waarom die afvaardiging van Illinois weerkaats is. Die poging het misluk, want verskeie stemme oor afgevaardigdes het McGovern se weg gegaan en sy oorwinning verseker.
Op 22 April 1974 het Humphrey gesê dat hy nie die komende Demokratiese presidentsverkiesing vir die presidentsverkiesing van 1976 sou betree nie. Humphrey het destyds gesê dat hy mede -senator en Minnesotan Walter Mondale aanmoedig om te hardloop, ondanks die oortuiging dat Ted Kennedy ook die wedloop sou deelneem.  In die aanloop tot die verkiesingsiklus het Humphrey ook gesê: "Dit is 'n tyd in my lewe dat dit lyk asof ek meer ondersteuning het as op enige ander tydstip in my lewe. Maar dit is te finansieel, polities en fisies afbrekend - en ek Ek gaan dit net nie doen nie. "  In Desember 1975 is 'n Gallup -peiling vrygestel waarin Humphrey en Ronald Reagan die voorste Demokratiese en Republikeinse kandidate vir die volgende jaar se presidentsverkiesing was. 
Op 12 April 1976 het die voorsitter van die senator James P. Dugan van die Demokratiese Party van die Demokratiese Party in New Jersey gesê dat die keuse van 'n meerderheid van toegewyde afgevaardigdes geïnterpreteer kan word as 'n oorwinning vir Humphrey, wat sy beskikbaarheid as 'n presidentskandidaat vir die konvensie aangedui het.  Humphrey kondig sy keuse aan om nie in die New Jersey -primêr in te gaan nie en komitees nie toe te staan ​​om hom te ondersteun tydens 'n verskyning van 29 April 1976 in die Senaat Caucus Room nie.  Selfs nadat Jimmy Carter genoeg afgevaardigdes gewen het om die benoeming te behaal, wou baie steeds hê dat Humphrey sy beskikbaarheid vir 'n konsep moet bekend maak. Hy het dit egter nie gedoen nie, en Carter het die benoeming maklik verseker tydens die eerste stemronde. Humphrey het verneem dat hy terminale kanker het, wat hom aangespoor het om die wedloop uit te sit.
Humphrey het die vergadering van 17 November 1976 bygewoon tussen die gekose president Carter en die leiers van die Demokratiese kongres, waarin Carter steun gesoek het vir 'n voorstel om die president se mag om die regering te herorganiseer, heringestel, met die moontlikheid om 'n veto deur die kongres te gee. 
Vyfde termyn van die Senaat
Humphrey woon die vergadering van die Withuis van 3 Mei 1977 oor wetgewende prioriteite by. Humphrey het aan president Carter gesê dat die VSA 'n tydperk van hoë werkloosheid sou binnegaan sonder 'n ekonomiese stimulus en het opgemerk dat 'n toename in werkloosheid in elke periode in ons geskiedenis gepaard gaan met 'n styging in inflasie '. Humphrey het gesê 'n voorkomende gesondheidsorgprogram sou die enigste manier wees vir die Carter -administrasie om nie stygende gesondheidskoste te hoef te finansier nie.  In Julie 1977, nadat die senaat begin goedkeur het oor die goedkeuring vir die finansiering van die neutronbom, het Humphrey verklaar dat die Withuis die impakverklaring oor wapenbeheer toegestaan ​​het. 
Adjunk -president pro tempore van die Senaat (1977–1978)
In 1974 skryf Humphrey, saam met verteenwoordiger Augustus Hawkins van Kalifornië, die Humphrey-Hawkins Full Employment Act, die eerste poging tot volledige indiensnemingswetgewing. In die oorspronklike wetsontwerp word voorgestel dat alle burgers ouer as 16 jaar werk kry en 'n permanente stelsel van openbare werkgeleenthede opstel om hierdie doel te bereik. 'N Afgewaterde weergawe genaamd die Wet op volledige indiensneming en gebalanseerde groei het die Huis en Senaat in 1978 geslaag. Dit het die doelwit van 4 persent werkloosheid en 3 persent inflasie gestel en die Federale Reserweraad opdrag gegee om hierdie doelwitte te probeer bereik wanneer hulle beleidsbesluite neem.
Humphrey het ná die verkiesing in 1976 vir die meerderheidsleier uitgedraf, maar verloor teen Robert Byrd van Wes -Virginia. Die senaat het Humphrey vereer deur die pos van adjunk -president pro tempore van die senaat vir hom te skep. Op 16 Augustus 1977 onthul Humphrey dat hy aan terminale blaaskanker ly. Op 25 Oktober van daardie jaar spreek hy die senaat toe, en op 3 November word Humphrey die eerste persoon behalwe 'n lid van die Huis of die president van die Verenigde State wat die Huis van Verteenwoordigers tydens 'n sitting toespreek.  President Carter het hom geëer deur hom bevel te gee oor Air Force One vir sy laaste reis na Washington op 23 Oktober. wat in die begin van die lewe is, die kinders in die skemer van die lewe, bejaardes en diegene wat in die skaduwee van die lewe is, siekes, behoeftiges en gestremdes ", wat soms beskryf word as die" liberale " mantra ". 
Humphrey het sy laaste weke deurgebring om ou politieke kennisse te bel. Een oproep was dat Richard Nixon hom uitnooi na sy komende begrafnis, wat Nixon aanvaar het. Terwyl hy in die hospitaal was, het Humphrey van kamer tot kamer gegaan en ander pasiënte opgewek deur grappies te vertel en daarna te luister. Op 13 Januarie 1978 sterf hy aan blaaskanker in sy huis in Waverly, Minnesota, op 66 -jarige ouderdom.
Humphrey se lyk lê in die rotundas van die Amerikaanse Capitol  en die Minnesota State Capitol, voordat dit by die Lakewood Cemetery in Minneapolis begrawe is. Sy heengaan oorskadu die dood van sy kollega uit Montana, senator Lee Metcalf, wat die dag voor Humphrey oorlede is. Ou vriende en teenstanders van Humphrey, van Gerald Ford en Richard Nixon tot president Carter en vise -president Walter Mondale, het hul laaste eer betoon. 'Hy het ons geleer hoe om te lewe, en uiteindelik het hy ons geleer hoe om te sterf', het Mondale gesê. 
Humphrey se vrou Muriel is deur die goewerneur van Minnesota, Rudy Perpich, aangestel om in die Amerikaanse senaat te dien totdat 'n spesiale verkiesing gehou is om die termyn te vervul. In 1981 trou sy met Max Brown en neem die naam Muriel Humphrey Brown.  By haar dood in 1998 is sy begrawe langs Humphrey by die Lakewood -begraafplaas. 
In 1965 is Humphrey gemaak tot 'n Ere -lewenslid van Alpha Phi Alpha, 'n histories Afro -Amerikaanse broederskap. 
In 1978 ontvang Humphrey die Amerikaanse senator John Heinz -toekenning vir die grootste staatsdiens deur 'n gekose of aangestelde amptenaar, 'n toekenning wat jaarliks ​​deur Jefferson Awards toegeken word. 
Op 13 Junie 1979 word hy postuum toegeken aan die kongres se goue medalje en in 1980 met die presidensiële medalje van vryheid.
Hy is deur die Amerikaanse posdiens vereer met 'n posseël van 52 ¢ Great Americans -reeks (1980–2000). 
Daar is 'n standbeeld van hom voor die stadsaal van Minneapolis. 
Die nalatenskap van Humphrey word versterk deur sy vroeë leiding in burgerregte en ondermyn deur sy lang steun aan die Viëtnam -oorlog. Sy vooraanstaande biograaf Arnold A. Offner sê dat hy 'die suksesvolste wetgewer in die geskiedenis van die land was en 'n sterk stem vir gelyke geregtigheid vir almal'.  Offner skryf dat Humphrey was:
'N Groot krag vir byna elke belangrike liberale beleidsinisiatief. burgerregte op die agenda van sy party en die land [in 1948] vir dekades wat kom. As senator het hy wetgewing voorgestel om nasionale gesondheidsversekering te bewerkstellig, vir hulp aan arm lande, hervorming van immigrasie en inkomstebelasting, 'n Job Corps, die Peace Corps, die wapenbeheer- en ontwapeningsagentskap en die baanbrekerooreenkoms van 1963 oor 'n beperkte toetsverbod. [Hy het] meesterlike bestuur van die historiese Wet op Burgerregte uit 1964 deur die Senaat verskaf. 
Terwyl sommige historici erkenning gee aan sy prestasies, beklemtoon sommige historici dat Humphrey '' 'n gebrekkige en nie heeltemal simpatieke figuur was wat te veel gepraat en sy familie verwaarloos het terwyl hy 'n kompromiepolitiek volg wat net soveel te danke was aan sy groot persoonlike ambisie as aan politieke pragmatisme '. 
Die nuwe stryd
En ondanks hul kulturele en ekonomiese volharding, was die afgelope dekade 'n tydperk van stryd vir HBCU's. In 'n sekere sin, beweer 'n publikasie genaamd die American Prospect, het HBCU's sedert hul stigting gesukkel om te oorleef. Dat baie van hierdie skole te midde van rassestryd na vore gekom het, word versterk deur die moeilike pad wat baie HBCU's geneem het om op die huidige dag te kom.
Soos die American Prospect uitwys, selfs toe HBCU's na vore gekom het om swart Amerikaners te help om die spore van slawerny te oorskry en vooruitgang in die samelewing te behou, het hulle aan die genade van strukturele rassisme gebly. Massiewe federale finansiering en werksinisiatiewe, soos die New Deal en die GI Bill, het aansienlik groter hulpbronne na oorwegend blanke instellings gelei, selfs al het dieselfde instellings toegang tot mense van kleur beperk of beperk. Soos die Prospect verduidelik, "Die historiese, outentieke weiering van baie wit kolleges om swart studente toe te laat, tesame met beperkings op die groei van HBCU's en veel smaller toegang tot federale subsidies vir universiteitsopleiding vir swartes - alle produkte van openbare beleid - het gelei tot 'n beduidende onvoldoende swart vraag na hoër onderwys. Die drasties beperkte vermoë van Afro -Amerikaners om welvaart te bou, het 'n wisselwerking gehad met die finansiële ontneming van die instellings wat die grootste verbintenis gehad het om swartes van hoër onderwys te voorsien. Die patroon bly bestaan. "
In die afgelope jaar het HBCU's 'n lot gely wat soortgelyk is aan dié van baie ander klein kolleges, maar dikwels met 'n groter intensiteit.
Hierdie patrone word net vererger deur jare van skommelinge in die inskrywings- en gradeplegtigheid. Tussen 1976 en 2001 het die totale inskrywing in HBCU's toegeneem van 180.059 tot 222.453, maar gedurende dieselfde tydperk het die aantal baccalaureusgrade wat hierdie skole aan Amerikaanse swart studente toegeken het, van 35% tot 21.5% gedaal. Baie hiervan was natuurlik te wyte aan die talle geleenthede wat vir swart studente in volledig geïntegreerde skole oopgemaak is. Tog, met die aantal swart studente wat HBCU's bywoon van 90% in 1960 tot slegs 11% in 2015, het baie van hierdie historiese kolleges te kampe gehad met pynlike ekonomiese ontberings.
In die afgelope jaar het HBCU's 'n lot gely wat soortgelyk was aan dié van baie ander klein kolleges, maar dikwels met 'n groter intensiteit. Die openbare universiteite onder hulle het op staatsvlak dalende fiskale steun gesien, en die privaat onder hulle het gesukkel om mededingende inskrywingsgetalle te behou. Die Huffington Post berig dat die afname in federale toelae in 2013 aan HBCU's verminder en dat veranderinge in die Ouer PLUS -leningsprogram swart kolleges die afgelope twee jaar meer as $ 300 miljoen gekos het, een van die ergste dele in die geskiedenis vir openbare HBCU -ondersteuning. "
Die gevolge was dodelik of byna dodelik vir baie van hierdie historiese instellings. In die volgende drie jaar het Saint Paul's College, Knoxville College en Barber Scotia College hul deure permanent of tydelik gesluit.
Baie ander hoog aangeskrewe HBCU's bly agter die finansiële 8-Ball. In 2015 het die South Carolina State University byvoorbeeld 'n tydelike stilstand in die gesig gestaar, aangesien staatswetgewers probeer het om die instansie wat geldloos was, te sluit. Alhoewel uitgesproke studente, alumni en openbare advokate gesukkel het om die enigste openbare HBCU in Suid-Carolina te laat herstel, het dit sy deure heropen met wydverspreide verminderings vir fakulteite en personeel, verminderde geleenthede vir studiebeurse en die dreigement om geboue te sluit.
Selfs die histories-belangrike Wilberforce is onlangs genoodsaak om 'n verjongingsplan in te stel wat daarop gemik is om diskreditering af te weer. Sommige van die voorgestelde maatreëls sluit in inskrywings, noodfondsinsamelings en oproepe om verhoogde skenkings van alumni.
Alhoewel hierdie uitdagings beslis nie uniek is vir HBCU's alleen nie, is daar wel iets duidelik aan die dreigement van sluiting. Terwyl die algemene mark vir hoëronderwysinstellings redelik vol mededinging is, is dit nie die geval met HBCU's nie. Aangesien skole wat hierdie benaming ontvang, histories van aard is en historiese bande met swart gemeenskappe in Amerika het, kan bande wat nie bloot op ander kampusse herhaal kan word nie, maar elkeen wat sluit, laat 'n leemte wat nooit gevul kan word nie.
Sou die South Carolina State University byvoorbeeld uiteindelik sluit, is daar geen openbare HBCU om sy plek in die deelstaat South Carolina in te neem nie. Studente wat hierdie opvoedkundige ervaring soek, sal verplig wees om elders te soek. Die uitskakeling van enige HBCU kan beteken dat die geleentheid vir enige aantal toekomstige deelnemers afgesluit word.
Alle bewyse dui daarop dat HBCU's sterk openbare steun en voorspraak nodig het om hul missie te laat herleef. Die verslag van die University of Pennsylvania Graduate School of Education beweer dat "Op baie plekke waar hierdie gegewens toon dat HBCU's agter hul nasionale eweknieë bly, weerspieël die verbinding minder die instellings self as die neiging in die Verenigde State om te belê in studente wat die minste hulp in plaas van diegene wat die nodigste het. Wat opvallend is, is hoe suksesvol HBCU's was met die opvoeding van studente wat tradisioneel minderwaardig was, ondanks die talle struikelblokke wat hierdie instellings in die gesig staar. "
Die idee van 'n post-rassige Amerika is die afgelope jaar skerp uitgedaag deur 'n toenemende rassespanning-in stadstrate, op politieke gebied, op die internet en op die universiteitskampus. Dit dui daarop dat HBCU's selfs 'n belangrike kulturele, opvoedkundige en ekonomiese rol speel, selfs al is die kragte van regsopdeling nie.
Soos die HBCU Digest dit kenmerk, is HBCU's vir ewig in die voorste linie van beide die swart stryd en swart uitnemendheid. The Digest merk op dat "HBCU's uit hul aard op die rand van beide realiteite leef. Hulle werk elke dag op die rand van 'n finansiële krisis en kulturele deurbraak, wat studente en fakulteite bemagtig om te doen en om meer te gee, ondanks die druk van die samelewing om in 'n post-rassige vergetelheid te verdwyn. En tot hul eer, lewer studente en fakulteite hulself ten spyte van die opkomende sosiale norme wat hul toewyding en produktiwiteit anoniem, rasagtig en sosiaal irrelevant laat lyk. "
Wat was die eerste HBCU?
Richard Humphreys het die eerste HBCU, Cheyney University of Pennsylvania, in 1837 gestig. Humphreys het die skool oorspronklik die African Institute genoem, wat 'n paar maande later verander het na die Institute for Colored Youth. Hy het geld gelos om 'n skool te begin wat Afro -Amerikaners geleenthede vir hoër onderwys sou bied.
Die eerste klasse aan die Cheyney Universiteit fokus op handel en landbou. Nou bied die universiteit geleenthede aan studente in die stad Philadelphia.
Hubert Humphrey se vroeë lewe en loopbaan
Hubert Humphrey Jr., gebore in Wallace, Suid -Dakota, in 1911, het sy tuisstaat verlaat om 'n kollege aan die Universiteit van Minnesota by te woon. Vroeg in die Groot Depressie het hy teruggekeer om die familie -apteek te help bestuur, en later sy aptekerlisensie gekry. Humphrey voltooi sy baccalaureusgraad in Minnesota in 1939, gevolg deur 'n meestersgraad in politieke wetenskap aan die Universiteit van Louisiana. Terug in Minnesota is hy aangestel om politieke wetenskap te onderrig as deel van die Works Progress Administration (WPA).
Het jy geweet? Teen die einde van die Hubert Humphrey & aposs -loopbaan het 'n peiling van Associated Press onder 1 000 kongresadministratiewe assistente hom aangewys as die mees effektiewe Amerikaanse senator van die vorige 50 jaar.
Humphrey het sy politieke loopbaan in 1943 van stapel gestuur met 'n mislukte aanloop tot burgemeester van Minneapolis, en daarna les gegee aan die Macalester College in St. Paul, Minnesota, en het blootstelling gekry as 'n radionuuskommentator. In 1945 wen hy die burgemeesterras en dien hy tot 1948. Dieselfde jaar trek hy nasionale aandag met 'n passievolle toespraak tydens die Demokratiese Nasionale Konvensie, waarin hy beweer dat die presidensiële platform van die party 'n burgerregte plank. In die wedloop om 'n Amerikaanse senaatsitplek in die val, het Humphrey se populistiese koalisie van Demokrate, boere en vakbonde hom tot oorwinning gedryf in 'n staat wat sedert 1901 nog nie 'n demokratiese senator verkies het nie.
Die impak van HBCU's Today
Hoewel HBCU's nie meer die enigste pad na hoër onderwys vir mense van Afrika -afkoms is nie, woon swart studente hulle steeds in toenemende getalle by as gevolg van die Wet op Burgerregte van 1964. HBCU's bly 'n toevlugsoord vir studente om verder te verdiep in hul kulturele erfenis en akademies te presteer sonder vrees vir diskriminasie.
Of dit nou die baanbrekende STEM- en liberale kunsprogramme, goedkoop onderrig, dinamiese atmosfeer of 'n groot verskeidenheid studente en professore is, studente soek HBCU's vir 'n goeie opvoeding en reflektiewe kulturele ervaring. Die instellings lok selfs studente uit ander etniese agtergronde. In 2018 was nie-swart studente 24% van die inskrywings by HBCU's, vergeleke met 15% in 1976.
Die groeiende inskrywing van etnies, godsdienstig en kultureel diverse studente aan HBCU's moedig die federale regering aan om die instellings te respekteer en te belê. Wetgewing word steeds aangeneem wat opvoedkundige hulpbronne versterk, administratiewe kapasiteit vergroot en groot finansiële hulp bied aan studente by hierdie kragtige denketanks.
HBCU's is goue produkte van die Afrikaanse diaspora en simbole van die sterkte en veerkragtigheid van swart mense. Hulle ryk kultuur en akademiese strengheid het hulle in staat gestel om te volhard ten spyte van voortdurende struikelblokke. Soos blyk uit hul lang lys opvallende alumni, soos Thurgood Marshall, Spike Lee, Toni Morrison en die Amerikaanse vise -president Kamala Harris, is daar geen twyfel dat HBCU's altyd noodsaaklike en waardevolle lede van die akademiese wêreld sal wees nie.
Stel u belang om moontlik 'n semester of jaar aan 'n HBCU weg te studeer? Lees ons blogpos "Vyf histories swart kolleges of universiteite wat u moet oorweeg om weg te studeer" vir aanbevelings.