Slag van Sadowa of Königgrätz, 3 Julie 1866 - Artikels - 2022
Slag van Sadowa of Königgrätz, 3 Julie 1866
Opbou tot die stryd-1-2 Julie
Die Slag - 3 Julie
Die slag van Sadowa of Königgrätz (3 Julie 1866) was 'n beslissende Pruisiese oorwinning tydens die Oostenryk-Pruisiese Oorlog van 1866. Alhoewel die Pruisiese bevelvoerder von Moltke nie die totale vernietiging van die Oostenrykse leër wat sy doel was, kon bereik nie, het die geveg gehelp die Oostenrykse wil om te weerstaan ​​te verbreek, en teen Pruisiese terme is einde Julie gesluit.
Die Pruise het langs die noordelike grense van Sakse en Oostenrykse Boheme gevorm. Die leër van die Elbe (Karl Herwarth von Bittenfeld) was aan die Pruisiese regterkant, in die rigting van Dresden, toe die hoofstad van die koninkryk Sakse. Die Pruisiese 1ste leër (prins Frederick Charles) was die volgende aan die beurt, teenoor die grens tussen Sakse en Bohemen. Verder oos was die Pruisiese 2de leër (kroonprins Frederick William), met die oog op Bohemen uit Silesië.
Die veldtog het op 16 Junie begin met die inval in Sakse deur die leër van die Elbe, ondersteun deur die 1ste leër, wat die oostelike punt van Sakse binnegeval het. Dresden val op 18 Junie en Sakse is op 20 Junie beset. Die Saksiese leër, onder kroonprins Albert, het teruggetrek om by die regtervleuel van die Oostenrykse leër aan te sluit.
Von Moltke se plan was om Boheme op 'n wye front binne te val. Sy leërs sou op pad wees na Gitschin, 'n belangrike vervoersknooppunt, halfpad tussen die beginpunte van sy regter- en linkervleuel, maar konsentreer slegs op die uiteindelike slagveld. Hy het gehoop om die Oostenrykers net voor die laaste geveg te omring om 'n nuwe 'Cannae' te wen. Dit was 'n groot waagstuk - etlike dae sou die Pruisiese leër in twee verdeel word, en as die Oostenrykers vinnig sou beweeg, sou hulle die twee vleuels van die Pruisiese leër afsonderlik kon verslaan.
Die gevaar was selfs erger as wat Von Moltke besef het. Die Oostenrykers het besluit om hul hoofleër te konsentreer onder veldmaarskalk Benedek, rondom Josephstadt, 'n groot vesting aan die oostelike Elbe. Dit het hulle naby die uitgange gemaak van die beperkte aantal bergpasse wat die kroonprins moes gebruik om die Boheemse berge oor te steek. Die Oostenrykers het twee kanse gehad om die geïsoleerde kroonprins te verslaan - óf deur die bergpasse te blokkeer, óf deur hul uitstekende getalle te gebruik om aan te val sodra hy uit die berge gekom het. In plaas daarvan het Benedek die advies van sy stafhoof geneem en besluit om weswaarts te trek om die leër van die Elbe en die Pruisiese 1ste weermag aan die Iserrivier aan te val.
Die Oostenrykse planne het begin ineenstort sodra die Pruise uit die berge kom. Hulle het slegs een Oostenrykse korps op die Iser gehad, onder bevel van graaf Clam Gallas, alhoewel die Saksiese leër dit vinnig bygevoeg het. Clam Gallas se bevele was om op die Iser, rondom die stad Müchengrätz, te konsentreer, maar dit lyk nie asof hy besef het dat sy rol was om die rivierlyn te verdedig nie. Hy het 'n paar buiteposte aan die noordwestelike kant van die rivier gehad, maar dit is op 26 Junie deur die oprukkende Pruise verslaan. Die leër van die Elbe het een Oostenrykse pos by Huhnerwasser verslaan, maar die meer belangrike oorwinning het gekom by Liebenau, waar die 1ste leër 'n Oostenrykse mag opsy geslaan het en daarna 'n belangrike kruispunt oor die Iser ingeneem het. Op dieselfde dag het Clam Gallas en kroonprins Albert bevele ontvang om die lyn van die Iser te hou. Hulle het besluit om die rivieroorgange weer in te neem, maar sy aanval is ver van sy doel afgeweer (Aksie van Podol, 26-27 Junie 1866).
Dit het die Oostenrykse Saksiese magte gevaarlik blootgestel aan Pruisiese aanval, en die kans was groot dat hul terugtrekkingslyn ooswaarts na die hoofleër gesny sou word. Kroonprins Albert, wat in algehele bevel was, besluit om ooswaarts na Gitschin terug te trek. Die terugtog het vroeg op 28 Junie begin. Intussen het prins Frederick Charles die kans gemis om die Oostenrykers op 27 Junie 'n groot nederlaag te bring, maar eerder die dag daaraan bestee om 'n vaste aanval op 28 Junie uit te voer. Die gevolglike slag van Müchengrätz was nog steeds 'n Pruisiese oorwinning, maar dit is gewen oor die Oostenrykse Saksiese agterhoede, en die hoofleër het ontsnap. Die Pruisiese strewe is ook nie goed hanteer nie. Op 29 Junie het twee Pruisiese afdelings uiteindelik ongekoördineerde aanvalle op die Oostenrykers en Sakse rondom Gitschin uitgevoer. Teen hierdie tyd het Benedek besluit om verder oos te konsentreer. Kroonprins Albert is beveel om ooswaarts terug te trek om by die belangrikste Oostenrykse leër aan te sluit, en die Pruise in besit van Gitschin te laat.
In die ooste het dit nie beter gegaan met die Oostenrykers nie. Die kroonprins het die berge in drie kolomme oorgesteek. I Corps was aan die regterkant, die Guards Corps in die middel en V Corps aan die linkerkant, naaste aan die Oostenrykse konsentrasie. Al drie kolomme kon ongeskonde uit die ergste bergpasse kom, maar op 27 Junie moes beide I Corps en V Corps veg. Aan die Pruisiese regterkant het die I Corps 'n nederlaag op Trautenau gely en teruggeval na hul beginpunt vir die dag. Links verslaan V Corps 'n reeks Oostenrykse teenaanvalle op die heuwels buite Nachod.
Op 28 Junie het V Corps weswaarts gevorder en 'n tweede Oostenrykse korps in Skalitz 'n tweede nederlaag toegedien. In die noorde val die Gardekorps die Oostenrykse oorwinnaars van Trautenau aan en veroorsaak 'n nederlaag op die platteland suid van die stad (Slag van Soor of Berkersdorf). Die verslane Oostenrykers het weswaarts oor die Elbe teruggetrek, terwyl die vars 4de korps die verdedigingsposisie oorgeneem het.
Op 29 Junie vorder die Pruise na die Elbe. In die noorde het die Gardekorps 'n Oostenrykse garnisoen uit Königinhof gestoot om 'n kruising van die Elbe te verseker. In die suide het V Corps 'n derde geveg in drie dae gewen, wat die Oostenrykers uit Schweinschadel gedryf het, voordat hulle weswaarts aangegaan het om by die Guards Corps aan te sluit.
Teen die einde van 29 Junie was die Pruise in 'n sterk posisie. Die Army of the Elbe en die 1st Army was halfpad tussen die Iser en die Elbe, met hul hoofkonsentrasie rondom Gitschin. Die 2de weermag was uitgerek langs die oostelike oewer van die Elbe noord van Josephstadt, en die kroonprins het oorweeg om na die westelike oewer van die rivier te gaan. Von Moltke het sy planne gegrond op die veronderstelling dat die Oostenrykers sou terugtrek na die oostelike oewer van die Elbe en 'n sterk posisie sou inneem tussen die vestings van Josephstadt en Königgrätz, sodat hy hierdie stap verbied het. As die Oostenrykers wel oor die Elbe beweeg, sou die kroonprins nodig wees om hul regterflank te tref.
Aan die begin van 29 Junie was die Oostenrykers nog van plan om weswaarts na Gitschin te vorder, maar die verskillende nederlae op 28 Junie het die plan uitgedien. Benedek besluit om hom te konsentreer rondom Dubenetz, noordwes van Josephstadt en naby die posisie van die verslaan korps uit Burkersdorf en Skalitz. Vroeg op 29 Junie het die Oostenrykse hoofkwartier na Dubenetz verhuis en dit nie in kontak met die telegraafstelsel nie.
Hierdie plan moes laat vaar word nadat nuus van die gevegte by Gitschin en die Pruisiese besetting van die stad gekom het. Die oorlewendes van die korps van Clam Gallas was op pad na die hoofleër, maar die Sakse het suidoos na Smidar beweeg. Gevolglik het die Pruisiese westerse leërs 'n oop pad tussen hulle en Dubenetz gehad. Met die Pruise oor die Elbe by Königinhof, noord van Dubenetz, en tot by die rivier in die ooste, was hierdie posisie nie meer houdbaar nie. Vroeg op 30 Junie besluit Benedek om suidwaarts terug te trek in die rigting van Königgrätz, 'n vesting aan die oostelike oewer van die Elbe, ongeveer 8 kilometer suid van Josephstadt.
Toe hierdie nuus Wene bereik, het die keiser Franz Joseph besluit om 'n persoonlike gesant na die weermag te stuur om uit te vind wat aangaan. Hierdie gesant, kolonel Beck, het Benedek die oggend van 1 Julie gevind. Na 'n lang vergadering stuur Benedek 'n telegram na Wene waarin hy die keiser versoek om vrede te maak ten alle koste. Dit was verbasend dat Franz Joseph nie saamgestem het met hierdie pessimistiese siening nie. Sy antwoord bevat die vraag 'Het 'n geveg plaasgevind?' wat Benedek blykbaar geïnterpreteer het as 'n instruksie om te veg. Teen die tyd dat hierdie boodskap opgedaag het, het Benedek 'n deel van sy gevoel herstel. Die Pruise het 30 Junie gerus en gewag dat die koning van Pruise (wat Von Moltke en Bismarck insluit) die voorkant bereik. Dit het die Oostenrykers 'n onskatbare kans gegee om van die nederlae van die vorige dae te herstel en in 'n goeie verdedigingsposisie te begin beweeg.
Die Oostenrykers het 'n posisie ingeneem tussen die rivier die Elbe aan die agterkant en die rivier die Bistritz. Die vesting van Königgrätz was in die suidooste van die Oostenrykse posisie, aan die oostelike oewer van die Elbe, terwyl die dorpie Sadowa aan die noordwestelike hoek van die slagveld, aan die rivier die Bistritz was.
Benedek was van plan om die hoë grond rondom Chlum, noord van die pad wat noord-wes van Königgrätz na Sadawa geloop het, te gebruik as die regterflank van sy leër, noordwaarts in die rigting van die kroonprins se 2de leër. Die hoër grond het noord verder gegaan, met 'n ander heuwel van dieselfde hoogte by Maslowed. Ten weste hiervan was die Swiepwald, 'n groot bosveld. Benedek was nie van plan om in hierdie bos te veg nie, maar sy ondergeskiktes sou uiteindelik die stryd hierheen noordwaarts sleep.
Sy front sou weswaarts wys en die dorpslyn langs die Bistritz gebruik as 'n verdedigende versperring en voordeel trek uit die golwende heuwels oos van die rivier.
Die Oostenrykers het die twee dae voor die geveg die slagveld voorberei. Hulle het groot artilleriebatterye op die heuwels by Chlum en naby Lipa geplaas, en veldverdediging gebou.
Die Oostenrykse weermag het aansienlike verliese gely in die eerste deel van die veldtog, en verskeie van sy korps is dus op 3 Julie erg beskadig. Benedek het sy leër in 'n geboë lyn gerangskik. Die Saksiese korps was aan die linkerkant, by Popowitz. Hulle sou dus die weermag van die Elbe, wat op pad was na Nechanitz, verder in die suidweste in die gesig staar. Die Sakse sou ondersteun word deur die 8ste Korps (Weber), wat na hul ooste geplaas is.
Volgende aan die beurt was Gablenz se 10de korps, wat suid van Sadowa, rondom Dohalitz en Mokrowous, naby die Bistritz, 'n posisie sou inneem.
Die lyn draai daarna oos, met die 3de korps (aartshertog Ernest) op die sleutelposisie rondom Lipa en Chlum. Die 4de Korps (Festetics) en 2de Korps (Thun) sou die lyn oos van Chlum na Nedelist verdedig.
Die reservaat bestaan ​​uit 1ste Korps (nou onder Gondrecourt, wat die verslaan Clam Gallas vervang het), 6de Korps (Ramming), vyf kavalleriedivisies en 'n artillerie -reservaat.
Oor die algemeen het die Oostenrykers 205 000 man met 600 gewere. Hulle infanterie was gewapen met muilvliegtuie, maar hul artillerie was doeltreffender as die Pruise.
Die Pruisiese leër is in drie afsonderlike magte verdeel. Die Eerste Leër, onder Prins Frederick Charles, het 'n deel van die korpsstruktuur behou. II Korps, onder generaal von Schmidt, het die 3de afdeling (generaal von Werder) en die 4de afdeling (generaal von Herwarth) bevat. III Corps en IV Corps is albei in hul individuele afdelings verdeel vir die veldtog van 1866, sodat die 5de Afdeling (von Tümpling), 6de Afdeling (von Manstein), 7de Afdeling (von Fransecky) en 8de Afdeling (von Horn) onder die direkte werking was bevel van die weermaghoofkwartier. Die Eerste Weermag bevat ook die Kavalleriekorps, bestaande uit die 1ste Kavaleriedivisie (von Alvensleben) en 2de Kavaleriedivisie (Generaal Hann von Weyhern).
Die Tweede Leër, onder kroonprins Frederick William, het sy korpsstruktuur behou. I Corps (von Bonin) het bestaan ​​uit die 1ste afdeling (von Grossman) en 2de afdeling (von Clausewitz). Die V Corps (von Steinmetz) het die 9de afdeling (von Löwenfeld) en die 10de afdeling (von Kirchbach) bevat. V Corps het die hele dag deurgetrek na die slagveld, maar nooit geveg nie. VI Corps (von Mutius) bevat die 11de afdeling (von Zastrow) en die 12de divisie (von Prondzynski). Uiteindelik bevat die Guard Corps (Prins August van Württemberg) die 1ste afdeling van die Guard (Hiller von Gärtringen) en die 2de Division of the Guard (von Plonski).
Die leër van die Elbe (generaal von Herwarth von Bittenfeld) het bestaan ​​uit drie infanteriedivisies, twee kavallerie -brigades en 'n reserwekorps. Die infanterie bestaan ​​uit die 14de afdeling (graaf zu Münster-Meinhövel), die 15de afdeling (von Canstein) en die 16de afdeling (von Etzel). Die kavallerie bestaan ​​uit die 14de Kavallerie Brigade (graaf Goltz) en die Reserve Cavalry Brigade (von Kotze). Uiteindelik bevat die I Reserve Corps die Landwehr -afdeling van die wag (von Rosenberg), die Combined Landwehr -afdeling (von Bentheim) en die Landwehr -kavalleriedivisie (graaf Dohna).
Die Pruise het 220 000 man gehad. Hulle artillerie was nie so doeltreffend soos die Oostenrykse artillerie nie, deels omdat dit swak hanteer is en deels omdat dit besig was met die herbewapening met moderne Krupp -gewere. Die kavallerie is ook erg gebruik, en het dikwels laat geveg. Die belangrikste sterkte van die Pruisiese leër was die uitstekende infanterie, wat gewapen was met 'n Dreyse -naaldgeweer. Dit het 'n langer doeltreffende reikwydte en 'n veel hoër vuurtempo as die Oostenrykse snelladers, en het 'n rol gespeel in die Pruisiese oorwinning en in die hoër Oostenrykse ongevalle.
Deur die veldtog het die Pruise hul kavallerie swak gebruik. Hulle is geneig om te marsjeer met die infanterie voor en die kavallerie agter, en sonder noemenswaardige verkenningsmagte voor. Aan die begin van 1 Julie het Moltke geen idee waar die Oostenrykse weermag was nie - kontak was die vorige dag verlore. Dit was nie sy enigste probleem nie - alhoewel hy die algemene leiding van die Pruisiese leërs gehad het, kon beide prins Frederick Charles en kroonprins Frederick William nogal moedswillig wees. Op 1 Julie is Moltke geïrriteerd en ontsteld oor 'n telegram wat hom meedeel dat die kroonprins op die punt staan ​​om Bonin se I Corps na die westelike oewer van die Elbe te skuif, gevolg deur die res van sy leër. Dit was heeltemal in stryd met die bevele van Von Moltke, en hy stuur twee telegrawe aan die prins met bevele om hierdie beweging te stop.
Die drie Pruisiese leërs het op 1 Julie beperkte bewegings gemaak. Die 2de leër het op die plek oos van die Elbe gebly, afgesien van Bonin's Corps, wat die skuif na die westelike oewer voltooi het. Die 1ste leër het oos van Gitschin af beweeg en 'n posisie ingeneem op 'n lyn wat van Miletin in die noorde, suid na Gross Jeritz en daarna suidwes na Milowitz geloop het. Die linkerflank van die 1ste leër was dus naby die regterflank van die 2de weermag, en die grootste deel van die weermag was ooswaarts in die rigting van die onopgemerkte Oostenrykse konsentrasie in Dubenetz. Uiteindelik is die weermag van die Elbe verder weswaarts gepos, langs die pad van Gitschin na Smidar.
Terwyl die Pruise besluit wat hulle moet doen, begin die Oostenrykers hul toevlug suidwaarts. Die eerste eenhede het op 1 Julie om 01:00 vertrek en was teen die einde van die dag amper in hul laaste posisies.
Aan die begin van 2 Julie het Moltke nog nie geweet waar die Oostenrykers was nie. Hy moes dus sy planne maak op grond van die beste raaiskoot van wat hulle doen. Hy het besluit dat die beste besluit vir die Oostenrykers sou wees om oos oor die Elbe terug te trek en 'n verdedigende posisie in te neem tussen Josephstadt en Königgratz. Dit sou beskerm word deur twee groot vestings en deur die Elbe. 2 Julie sou 'n rusdag wees vir die meeste Pruisiese magte, voordat hulle op 3 Julie sou probeer om die Oostenrykse posisie te vind. Hierdie keer was dit die Pruise wat gelukkig was - as die Oostenrykers sou besluit om verder terug te trek, sou hierdie pouse hulle in staat gestel het om 'n voorsprong op die Pruise te kry. Moltke se planne vir 3 Julie was taamlik onambisieus. Die leër van die Elbe sou patrollies suid stuur om die kruising op die Elbe te beveilig terwyl dit weswaarts na Praag toe loop. Die 1ste weermag sou stadig ooswaarts beweeg. Die 2de leër sou langs die oostelike oewer van die Elbe ondersoek, terwyl Bonin's Corps suidwaarts sou beweeg.
Die Pruise het uiteindelik op die middag van 2 Julie die Oostenrykers gevind. Dit het 'n paar uur geneem om te bevestig dat dit inderdaad 'n groot Oostenrykse konsentrasie was, en dat hulle nie op die punt was om terug te trek nie. Die ontdekking is gemaak deur prins Frederick Charles se eerste leër, en is omstreeks 19:00 bevestig. Alhoewel Moltke geneig is om as die dominante figuur in die Pruisiese leër van die tydperk beskou te word, het die prins die nuus nie onmiddellik aan sy meerdere oorgedra nie. In plaas daarvan gee hy bevele aan sy eie leër en die leër van die Elbe, en stuur voorstelle aan die kroonprins se leër. Die leër van die Elbe is beveel om na Nechanitz te vorder, 'n opmars wat dit regs van die 1ste leër sou plaas, en teen die linkerkant van die Oostenrykse lyn. Die 1ste leër moes konsentreer op die pad wat noordwes van Sadowa loop, gereed om die Oostenrykse posisie daar aan te val. Die 2de weermag is gevra om die Guards Corps oor die Elbe te stuur om die linkerflank van prins Frederick Charles se leër te ondersteun. Die I Corps, wat reeds die Elbe oorgesteek het, was vermoedelik te ver noord om betyds te kom. Eers nadat al hierdie bevele uitgereik is, het die prins die nuus teruggestuur na die koninklike hoofkwartier.
Die drie Pruisiese leërs het die oggend van 3 Julie op verskillende tye begin beweeg. Die eerste weermag het eers verhuis en die kamp omstreeks 02:00 verlaat. Die weermag van die Elbe was volgende, om 03:00 aan die gang. Die situasie in die kroonprins se 2de leër was nogal anders. Sy stafhoof het prins Frederick Charles se versoek om hulp kort na 02:00 ontvang, maar het geweier om die Gardekorps te pleeg. Daar was geen telegraafskakel tussen die Royal HQ en die kroonprins nie, en Moltke moes een van die ADC's van die koning te perd stuur om sy bevele af te lewer. Hierdie bevele het die kroonprins se hoofkwartier omstreeks 04:00 bereik. Die nodige bevele is om 05:00 uitgereik, en die weermag het omstreeks 07:00 begin beweeg. As gevolg van hierdie tydsvertraging het Von Moltke 'n dilemma gehad. Prins Frederick Charles sou die slagveld ver voor die een van die ander leërs bereik. Die weermag van die Elbe sou tweede kom, maar die 2de weermag sou nog minstens vier uur nie verskyn nie. Een opsie was om die aanval tot 4 Julie uit te stel om al drie leërs tyd te gee om in plek te kom, maar Moltke het besef dat dit die Oostenrykers weer tyd sou gee om terug te trek, en bevestig die bevel om aan te val.
Prins Frederik Charles het besluit om sy hoofpoging langs die hoofpad na Sadowa te doen. Die grootste deel van sy leër het op die pad ontstaan, maar Fransecky se 7de afdeling is beveel om die Bistritz oor te steek en te konsentreer by Cerekwitz, noord van die belangrikste Oostenrykse posisie.
Die bevele vir die voorskot is om 06:00 uitgereik. Die 8ste afdeling (Horn) sou in die pad vorder. Die 4de afdeling (Herwarth) en 3de afdeling (Werder) het die Pruisiese lyn na regs (suid van die pad) uitgebrei. Die 5de Afdeling (Tümpling) en die 6de Afdeling (Manstein) sou as 'n reservaat optree en sou aan weerskante van die hoofweg, agter die voorste troepe, vorder. Weer eens is die kavalleriekorps agter die voorste troepe geplaas. Die Army of the Elbe sou na verwagting tussen 07:00 en 09:00 regs aankom.
Die geveg begin in die suide, met 'n botsing tussen die voorbewaker van die Army of the Elbe en 'n deel van die Saksiese Korps wat in Alt Nechanitz, op die westelike oewer van die Bistritz, geplaas is. Die Saksers is teruggedwing en probeer om die brug oor die rivier te vernietig terwyl hulle gaan. Die Pruisiese voorwag het daarin geslaag om die vuur te blus, en die toonaangewende Pruisiese eenheid, die 57ste Regiment, kon oorsteek, ondersteun deur die reserwe artillerie van die Army of the Elbe. Die Saksers onttrek hulle van Nechanitz en val terug op hul hoofliggaam.
Verder noord vorder die 2de leër stadig na die rivier. Horn se afdeling begin uiteindelik omstreeks 7.30 met sy aanval op Sadowa. In reaksie hierop het Fransecky sy eie aanval geloods. Dit sou 'n paar van die felste gevegte van die geveg veroorsaak. Sy afdeling vorder suidwaarts na Benatek. Na 'n artillerie -tweestryd het 'n paar Oostenrykse artillerie op die heuwels noord van hul hooflyn teruggetrek na Lipa. Die Pruise vorder tot aan die rand van die Swiepwald, waar hulle verstrengel geraak het in 'n geveg met die Oostenrykse 4de Korps (Festetics). Festetics het besluit dat die posisie wat hy toegeken is, te swak was, en dat hy beter sou wees op die volgende hoogtelyn in die noorde. 'N Deel van sy korps was reeds in die bos, nadat hy die vorige dag op die buitepos langs die rivier deurgebring het.
Die oprukkende Pruise het die bos omstreeks 8.30 aangeval. Hulle beset die noordelike helfte redelik maklik, maar kom toe onder groot vuur uit die ooste, waar Festetics se artillerie gevestig was. Ten spyte van hierdie hewige brand kon die Pruise ook die suidelike helfte van die bos beset.
Die Oostenrykse reaksie word belemmer deur 'n verandering in bevel in die 4de korps. 'N Pruisiese artillerie -dop het die korps se hoofkwartier getref en Festetics gewond. Die bevel is oorgedra aan sy adjunk, generaal Mollinary, wat besluit het om die Swiepwald te probeer herower. Eers het hy Fleischhacker's Brigade gestuur, wat die dorp Cistowes, net suid van die bos, herower het. Die ander twee brigades in die 4de Korps het toe by die aanval aangesluit, kort daarna gevolg deur 'n brigade van die 2de Korps (Thun). Dit het 'n langdurige stryd begin, met albei kante wat meer en meer troepe die bosse ingedruk het. Teen 11 uur het die Oostenrykers 'n groot deel van die woud ingeneem, maar die gevegte het hul hele regtervleuel verdraai en groot dele van twee korps ingesuig.
In die middel het Horn se 8ste afdeling omstreeks 8:00 begin aanval. Sy leidende brigade (Bose se 15de brigade) was spoedig oor die rivier, en die Oostenrykse troepe in Sadowa het ooswaarts teruggetrek na Lipa. Hierdeur kon Horn onbestrede die rivier oorsteek. Bose is toe beveel om die Holawald, net suid van die hoofweg, te neem. Die Pruise het die hout beset, maar toe hulle probeer om uit die oostelike rand te kom, het hulle onder groot artillerievuur gekom van die belangrikste Oostenrykse batterye rondom Lipa. Bose trek terug in die bos, en teen tienuur was die grootste deel van Horn se afdeling naby. Die sterk Oostenrykse posisie het dit egter vir die Pruise moeilik gemaak om hier vordering te maak.
Volgende in die suide was die 4de afdeling (Herwarth), wat ook onder hewige artillerievuur gekom het. Die 3de afdeling (Werder) is opgeskuif om dit te ondersteun. Na nog 'n artillerie -tweegeveg kon die Pruise die rivier oorsteek en die gebied suid van Sadowa beset. Die Oostenrykse 10de korps (Gablenz) moes noodgedwonge terugtrek van die rivier na die belangrikste Oostenrykse posisie, op heuwels suid van Lipa en Chlum. Hierdeur kon die 3de en 4de afdeling die rivier oorsteek, maar die Oostenrykers het steeds die belangrike heuwels gehou.
Aan die suidelike punt van die slagveld kom die leër van die Elbe stadig in aksie. Teen 11 het dit twee afdelings oor die rivier gehad en die derde was besig om oor te steek, maar dit kon nog geen druk op die Saksiese Korps plaas nie.
Intussen was die Pruisiese 2de leër op optog. Dit vorder in drie hoofkolomme, met I Corps aan die regterkant (wes), Guards Corps in die middel en VI Corps aan die linkerkant (oos). V Corps sou twee uur agter VI Corps volg. Die grootste deel van die weermag was teen 08:00 aan die gang, met die uitsondering van Bonin, wat ondanks die waarskuwing van die situasie deur Moltke se boodskapper op pad na die kroonprins geweier het om te verhuis totdat hy amptelike bevele van die 2de leërkwartier ontvang het . As gevolg hiervan het die I Corps, wat die verste was om te beweeg, laas vertrek en eers om 9.30 uur aan die gang gekom. As dit goed gaan, sal al drie kolomme in die gaping tussen die Bistritz en die Elbe vorder en die Oostenrykse regterflank tref. Daar was egter geen kommunikasie tussen die kroonprins en die Pruisiese hoëkommando nie, so sy vordering was onbekend.
Die Oostenrykers was beter ingelig. Die oprukkende Pruisen moes die vesting Josephstadt verbygaan, en die nuus oor hul vordering is aan Benedek gestuur. Hy het besluit om die 4de korps en die 2de korps uit die geveg in die Swiepwald te trek en terug te keer na die verdedigingsposisies wat vir hulle oos van Chlum gebou is. Teen die middag het die gevegte in die bos begin verdwyn.
Die middelste deel van die geveg was miskien die minste aktief. Vanmiddag het die gevegte in die Swiepwald begin verdwyn. In die middel het die Pruise onder hewige artillerie -bombardement gekom en kon hulle grootliks nie reageer nie. In die suide sukkel die leër van die Elbe nog steeds om oor 'n enkele brug by Nechanitz te kom. Aan die Oostenrykse kant het Benedek herhaaldelik oorweeg om 'n teenaanval te loods, maar kon hom nooit heeltemal toelaat om die bevele uit te reik nie. Hierdie tydperk was sy laaste kans om die offensief aan te pak.
Die Pruisiese 2de leër het uiteindelik teen die middag begin geveg, hoewel dit eers slegs met Oostenrykse buiteposte betrokke was. Uiteindelik, na 13:00, het die 2de weermag 'n aanval op die belangrikste Oostenrykse posisie in Chlum geloods. Die dorp is verdedig deur die 46ste Regiment, van Appiano's Brigade van die Oostenrykse 3de Korps, ondersteun deur troepe van die 4de Korps en die vooraf geposisioneerde artillerie. Die aanvanklike Pruisiese aanval is uitgevoer deur Hiller's Guards Division, ondersteun deur Hohenlohe's Guard Artillery Reserve. Die oprukkende infanterie het onder groot artillerievuur gekom, maar die dorp het teen 14:45 op hulle geval.
Dit was die belangrikste oomblik in die geveg. Daar was nou 'n gat in die Oostenrykse frontlyn, en die troepe wat verder na die weste geveg het, insluitend die hoofkwartier van die weermag in Lipa, het gevaar om afgesny te word. Die Oostenrykers het probeer om die dorp terug te neem, maar hul teenaanvalle is afgeweer. Die Pruise kon ook 'n artillerieversperring van die Oostenrykse reservate, suid van Chlum, begin en die Oostenrykers uit hul posisies op die rant oos van die dorp dwing.
Aan die suidekant van die geveg draai die gety ook teen die Oostenrykse Saksers. Omstreeks 14:00 het die Saksers 'n teenaanval geloods, maar dit het gebeur toe die leër van die Elbe uiteindelik gereed was om self die offensief aan te gaan. Die Pruisiese aanval was die suksesvolste van die twee. 'N Gedeelte van die Oostenrykse lyn in die suide het ineengestort, wat die Sakse in groot gevaar gelaat het. Op die oomblik het hulle nog hul posisie by Problus, op die linkerflank van die Oostenrykse leër, beklee, maar die Pruise dreig om agter hulle aan te kom, en kroonprins Albert kon sien hoe die situasie vererger in sy noorde. Kort daarna val die Pruise weer aan, en die Sakse word gedwing om terug te trek uit Problus.
Op hierdie stadium was Moltke naby aan die wen van sy 'Cannae'. Aan sy regterkant was die leër van die Elbe naby die hoofweg, terwyl aan sy linkerkant die 2de leër die Oostenrykers van die heuwels af gestoot het wat oos van Chlum geloop het. As die Pruise nog 'n paar nuwe eenhede gehad het, sou hulle moontlik die knypers kon sluit agter die Oostenrykers wat rondom Lipa en in die suide baklei.
Terug by Lipa het Benedek eers na 2.30 agtergekom hoe sleg dit gaan. Eers het hy geweier om te glo dat Chlum geneem is, maar toe hy die slegte nuus bevestig, het hy 'n teenaanval gelei deur die 52ste Regiment, wat eintlik die rand van die dorp bereik het. Daarna het hy die ongebruikte korps van Ramming beveel om noordwaarts in die rigting van Chlum aan te val. Dit was die reserwemag wat gered is vir 'n teenaanval, maar dit moes nou gepleeg word in 'n poging om die weermag te red. Die Oostenrykse aanval het die Pruise wel uit die dorp Rosberitz, suid van Chlum, verwyder, maar hulle kon nie verder vorder nie. Net op hierdie oomblik het die trae I Corps (Bonin) uiteindelik die slagveld begin bereik, net betyds om Rosbertiz te help herower.
Teen 15:00 was dit vir Benedek duidelik dat die stryd verlore was. Moltke het ook besef dat die tyd reg was om die 1ste leër in 'n algemene offensief te begin. Langs die lyn het die Oostenrykers en Sakse begin terugtrek. Die Pruisiese kavallerie het uiteindelik ingeskakel, en 'n reeks groot kavallerie -aksies het gevolg. Dit het die Oostenrykse infanterie gehelp om vordering te maak in die rigting van die Elbe -brûe. Die Oostenrykse artillerie was nog steeds vasberade. Uiteindelik, om 18:30, het Moltke die geveg tot stilstand gebring en die weermag beveel om voor te berei vir 'n rusdag op 4 Julie.
Beide kante het groot verliese gely tydens die geveg. Aan die Pruisiese kant het die 1ste weermag 1 065 dood, 4 075 gewondes en 120 vermis. Die 2de weermag het 514 dood, 1650 gewondes en 101 vermis verloor. Die Army of the Elbe het 356 sterf, 1,234 gewondes en 57 vermis. In totaal het die Pruise 9 172 mans verloor.
Die Oostenrykers en Sakse het hul verliese aangeteken as 44 200 offisiere en mans, waaronder 19 800 gevangenes.
Moltke het nog nie sy Cannae behaal nie, maar hy het steeds 'n verpletterende oorwinning behaal. Die oorlog was nog nie heeltemal gewen nie - 16 000 Oostenrykers het uit die slagveld ontsnap en versterkings was beskikbaar by die Oostenrykse leërs in Italië - maar von Moltke kon die druk op die terugtrekkende Oostenrykers volhou. Benedek het ooswaarts teruggetrek na Olmütz, maar die Pruise het verder na die suide beweeg en was gou by Brünn, vanwaar hulle die spoorverbinding tussen Olmütz en Wene kon bedreig. Die Pruise het die terugtrekkende Oostenrykers in Tobitschau (15 Julie) aangeval en Benedek amper gevange geneem. Na hierdie botsing trek die Oostenrykers oos oor die Karpaten. Dit het Wene swak verdedig. Moltke het voorberei op 'n geveg rondom Pressburg, waar die Karpate die Donau bereik het. Die volgende botsing kom net noordwes van Pressburg (slag van Blumenau, 22 Julie 1866). In die middel van hierdie geveg het nuus gekom dat 'n wapenstilstand ooreengekom het om in die middag in werking te tree. Daarna het die vredesonderhandelinge vinnig vordering gemaak, en die Verdrag van Praag is op 26 Julie onderteken. Bismarck het al sy oorspronklike doelwitte bereik, en meer. Pruise het Sleeswyk-Holstein (alhoewel 'n stemming oor die toetreding tot Pruise of Denemarke vir Noord-Sleeswyk beloof is), Hannover, Hessen, Nassau en Frankfurt beloof. Die Duitse Konfederasie is ontbind en is vervang deur 'n Noord -Duitse Konfederasie onder leiding van Pruise. Dit was die eerste groot stap op die pad na Duitse eenheid, wat tydens die Frans-Pruisiese oorlog van 1870-71 sou kom.
Die Slag van Koniggratz: Pruise se oorwinning oor Oostenryk, 1866
Königgrätz, 'n stad wat uitkyk op die rivier die Elbe, was 'n westelike sterkpunt van die Oostenrykse ryk. Op die oggend van 3 Julie 1866 val Pruise die stad teen hoë kanse aan en verslaan die Oostenrykse leër op 'n enkele dag, ondanks die Oostenrykse voordeel in swaar artillerie en bevel oor die hoë grond. Die val van Königgrätz het die mag oor die Duitse state van Oostenryk na Pruise oorgeplaas, wat die begin van die Duitse nasie was, 'n politieke gevolg wat beskou word as een van die belangrikste van enige konflik in die moderne geskiedenis.
On June 1 st , 1866, Austria announced that the settlement of Schleswig and Holstein should be entrusted to the Germanic Confederation, within which she held control. Whereupon Prussia declared that Austria had broken the Convention of Gastein, and she claimed control over both duchies. On the 7 th of June, General Edwin Rochus Freiherr von Manteuffel led a Prussian force of 12,000 troops into Holstein, forcing a much weaker Austrian contingent to retire before him. Austria promptly demanded from the various states of Germany a declaration against Prussia. On the 14 th , the motion was carried by nine votes to six-war with Prussia had come about.
The sudden attack surprised the Prussians and von Bittenfeld was left in a bind. His hesitation would leave his soldiers to make the decision to try hold their positions as long as possible, finally falling back at 10:00. Meanwhile in the center the VIII Division had captured Sadowa at 8:30 while the III and IV cleared their respective targets to the south. Benedek had managed to pull back the defenders in good order to a new line of defense. Once they had formed up the entire Austrian line and artillery opened up on the Prussians. It was devastating, the constant artillery fire and the accuracy of Austrian rifle fire was decimating the Prussian ranks and causing the entire advance to suddenly halt. None suffered as much as the VIII and IV Divisions, whose ranks suffered so much that at one point when Wilhelm I arrived on the field he intended to ride out and lead them himself so that they would &quotfight like brave Prussians".
Bucholz, Arden (2001). Moltke and the German Wars, 1864-1871. European History in Perspective. New York: Palgrave.
Devries, Kelly Martin J. Dougherty Christer Jorgensun Chris Mann Chris McNab (2008). "Sadowa (Königgrätz), 1866". Battles that Changed Warfare. London: Amber Books. pp. 128–137.
Gore-Brown, S (2009). The Prussian Artillery in the Campaign of 1866. Wokingham, Berkshire, UK: Helion & Co. Ltd.
Hozier, Henry (1867). The Seven Weeks' War. Vol. II. Whitefish, MT: Kessinger Pub. LLC.
Prussian General Staff, Department of Military History (2005). The Campaign of 1866 in Germany. Uckfield, East Sussex, UK: Naval & Military Press.
Showalter, Dennis (2004). The Wars of German Unification. Modern Wars Series. London: Hodder Education.
The Prussian 1st Army made contact with the Austrian position at 0400 hrs on 3 July. The commander of 1st Army had decided to commence his attack at 1000 hrs after his troops had been rested and fed. This was over-ruled by von Moltke. A delay in attacking and fixing the Austrians might allow them to slip away before 2nd Army could encircle them. Von Moltke instead ordered 1st Army to attack immediately. Unfortunately, von Moltke had no way of knowing that the Austrians had no intention of withdrawing this unprepared attack would play right into their hands. The battle ebbed and flowed and degenerated into a confusing morass as commanders lost control of their troops. For a time, the Prussians thought that the battle was lost, but von Moltke was unshaken. By noon, 2nd Army threatened the Austrian right the Austrians were forced to mount costly counterattacks against massed rifle fire in order to delay the Prussians long enough to enable a withdrawal across the River Elbe. Shortly after the battle, the Austrians conceded defeat and sued for peace. Von Moltke's doctrine had been a success.
✚9305✚ German Prussian pre WW1 Koniggratz Cross 1866 Königgrätz Den 3. Juli 1866
Original German pre WW1 Königgrätz Commemorative Cross (for the military personnel who participated directly in the Battle of Königgrätz ("Königgrätz Cross"), IN VERY NICE CONDITION ON NEW RIBBON, A GOOD EXAMPLE
In the last years I read a lot about this battle. But now with visiting the battlefield (and walking 12 hours over it with 30 degrees celsius and no water. ) I understand it. A lot has been written about the Prussian needle-gun and it's responsibility for the Prussian victory. But what we recognised on the field was a total chaotic Austrian leadership with a lot of senseless bayonett-attacks up the hill against entrenched enemy infantry. Or for example opening a gap in the own center for such an attack which the Prussians used to break through.