Osteochondritis Dissecans | Troeteldiere Huishouding
Osteochondritis disseks, algemeen bekend as OCD, is 'n siekte van die kraakbeen wat verskillende gewrigte in 'n hond kan beïnvloed. In enige gewrig in die liggaam kom twee bene bymekaar en word beweging tussen hulle toegelaat. Waar die twee bene 'n buitengewoon gladde gebied van kraakbeen ontmoet, dek hulle oppervlaktes. Dit dien as 'n kussing en beskerm die onderliggende been. As iets hierdie gladde kraakbeenoppervlak ontwrig, word die beweging van die gewrig pynlik. In 'n hond met OCD word hierdie kraakbeen beskadig of groei abnormaal. In plaas daarvan om aan die been vas te bind, dek dit of krake. 'N Los klap kraakbeen kan vorm, of 'n hele stuk kan losbreek. Dit staan ​​bekend as gesamentlike muise.
Wie kry OCD?
OCD is hoofsaaklik 'n probleem in groot of reuse rasse. Dit is gerapporteer in klein honde en katte, hoewel dit nie baie algemeen is nie. Dit raak manshonde meer dikwels as wyfies, waarskynlik as gevolg van die groter grootte van die mannetjies en verhoogde spanning op die gewrig. Dit kom gewoonlik voor wanneer die dier tussen 4 en 10 maande oud is, alhoewel dit in ouer honde kan voorkom. Daar is verskeie rasse wat ten spyte van groter rasse verminderde voorkoms van die siekte insluitend die Doberman Pinscher, Collie en Siberiese Husky.
OCD kan die skouer, elmboog, knie of hok beïnvloed, hoewel die skouer die meeste geraak word. Die simptome is lameness in die aangetaste ledemaat. Sommige honde het 'n skaars merkbare limp en ander kan nie gewig op die been dra nie. Die lameness word geneig om na oefenperiodes te vererger en verbeter na rus. Wanneer dit op die skouer raak, kan 'n verkorte voorbalkstrook aangeteken word as gevolg van onwilligheid om die skouergewrig te buig en uit te brei. Soms raak die siekte albei ledemate gelyktydig en kan die hond huiwerig wees om te beweeg.
Hoe word OCD gediagnoseer?
Diagnose is gebaseer op geskiedenis, fisiese eksamen en radiografieë (x-strale). Op fisiese eksamen sien ons gesamentlike pyn. Byvoorbeeld, die meeste gesonde honde toon geen weerstand as hul skouergewrig heeltemal gebuig en verleng is nie. As hulle egter 'n OCD-letsel in hul skouer het, kan hulle skouer manipulasie weerstaan ​​en kan hulle selfs pyn uitroep wanneer dit gepoog word. Daarbenewens kan hierdie buiging en verlenging van die skouergewrig die lameness vererger.
Radiogramme van die betrokke gewrig word geneem om die diagnose te bevestig. Die hond word dikwels versadig sodat volle ontspanning van die gewrig verkry kan word. Verskeie sienings van die aangetaste gewrig en die gesonde gewrig aan die ander kant word as vergelyking gebruik. 'N Verandering van die been onder die beskadigde kraakbeen is dikwels sigbaar. As die radiografieë nie bevestigend is nie, maar OCD nog steeds vermoed word, kan radiografieë weer in 2 tot 3 weke geneem word.
Wat veroorsaak die vorming van OCD?
Trauma aan die gewrig, oorerflike faktore, vinnige groei, hormonale wanbalanse en voeding kan bydra tot die vorming van OCD.
Die oorsaak van OCD word as multifaktoriële beskou. Daar word gedink dat daar verskeie faktore is wat bydra tot die vorming van OCD-letsels, insluitende trauma aan die gewrig, genetika, vinnige groei, hormoonwanbalanse en voeding.
Trauma, hetsy chroniese of akute, kan bydra tot die vorming van OCD-letsels. Besering aan die oppervlak kraakbeen kan lei tot die skeiding van die kraakbeen van die been of veroorsaak 'n afname in bloedtoevoer wat lei tot kraakbeenklepvorming.
Dit blyk dat daar 'n genetiese skakel tussen ouers en nageslag en die vorming van die siekte is. Sekere rasse en genetiese lyne is baie meer geneig om die siekte te ontwikkel. Versigtige sifting van ouers teen hierdie siekte word aanbeveel tydens die seleksie van alle teeldiere.
OCD kom gewoonlik voor gedurende vinnige groei. Daarom is daar voorgestel dat voeding wat vinnige groei tot gevolg het, tot die toename in die voorkoms van die siekte kan lei.
Daar is tans twee maniere om OCD, konserwatiewe mediese behandeling of chirurgiese verwydering van die letsel te behandel. Konserwatiewe behandeling kan aangedui word vir honde wat vroeë ligte simptome van OCD het of waar 'n spesifieke letsel nie op radiografieë geïdentifiseer kan word nie. Konserwatiewe behandeling bestaan ​​uit streng rus vir 4 tot 8 weke. Lus loop is toegelaat, maar geen lopies of speel is toegelaat nie. Anti-inflammatoriese middels en pynstillers soos carprofen (Rimadyl) kan aangedui word. Daarbenewens is die gebruik van glukosamien / chondroïtine produkte voorgestel, maar daar is geen huidige studies wat hul voordelige gebruik in hierdie spesifieke siekte bevestig nie. Konserwatiewe behandeling kan moeilik wees by jong, aktiewe hondjies wat moontlik chirurgie moet ondergaan, as die simptome nie verbeter nie.
Chirurgie word aangetoon in diere wat ernstige simptome toon, in gevalle waar groot letsels op radiografieë geïdentifiseer word of wanneer konserwatiewe behandelings misluk. Die operasie is baie eenvoudig. Die geaffekteerde gewrig word oopgemaak en die oortredende flap, gebrek of gesamentlike muis word verwyder. Die voorspelling is oor die algemeen goed as die skouergewrig geaffekteer word. Met ander gewrigte is degeneratiewe gewrigsiekte (osteoartritis) meer algemeen. Wanneer die elmboog geraak word, kan die OCD bydra tot die ontwikkeling van ander abnormaliteite in die gewrig.
Hoe word OCD voorkom?
Voorkoming bestaan ​​uit versigtige selektiewe teling wat die voortplanting van diere met 'n geskiedenis van OCD vermy. Jong groot en reuse rasse moet nie strawwe aktiwiteit ondergaan nie, veral springaktiwiteite. Behuizing op harde betonoppervlakke is gekoppel aan verhoogde OCD-letsels by varke en kan ook bydra tot probleme in die hond. Die verskaffing van 'n goeie gebalanseerde dieet wat selfs volhoubare groei bevorder, word ook aanbeveel. Praat met jou veearts oor wat die beste is om jou hond te voed.
OCD is 'n kraakbeenprobleem wat jong groot en reuse rasse raak. Dit is as gevolg van verskeie faktore, insluitend genetika, trauma, vinnige groei en voeding. Behandeling is konserwatief, insluitend streng rus, of chirurgiese verwydering van die beskadigde kraakbeen. Voorkoming is gemik op goeie genetiese seleksie, verminderde aktiwiteit en versigtige voeding.
Johnson, AL; Hulse, DA. Siektes van die gewrigte. In Fossum, TW (ed) Kleinvee Chirurgie. W.B. Saunders Co Philadelphia, PA; 2003: 1048-1057.
Schulz, KS; Krotscheck, U. Canine elmboog displasie. In Slatter, D (ed) Handboek van Kleinvee Chirurgie. W.B. Saunders Co Philadelphia, PA; 2003: 2251-2252.