Proteïen - Inligting - 2022
Eekhorings is lede van die eekhoringfamilie. Individue van hierdie spesies bewoon Europa, die gematigde gebied van Asië, Noord- en Suid-Amerika - hulle kom nie net in Australië voor nie.
Eekhorings word gekenmerk deur 'n langwerpige liggaam. Eekhorings bou hul neste uitsluitlik in bome.
Eekhorings is baie vrugbare diere. Swangerskap duur ongeveer 35-38 dae, waarna 'n broei van drie tot tien welpies gebore word. Eekhorings begin hul onafhanklike lewe op die ouderdom van agt tot tien weke. Hierdie klein knaagdier bewoon woude en stadsparke. Dit word gereeld in sprokies aangetref.
Eekhoringbont is baie waardevol. Eekhorings is geneig om spaarsamig te wees - hulle verberg dikwels neute in die grond (en vergeet dit gereeld). Eekhorings kan maklik met die hand geleer word. As iemand haar begin voed, kom die proteïen in die volgende dae na die volgende porsie kos.
Proteïene word saam met neute vir die winter geberg. 'N Baie bekende oordeel wat waar is. Dit is ook een van die onderskeidende kenmerke van baie lede van die proteïen-genus. Sommige soorte eekhorings verberg neute in die holtes van bome, ander begrawe dit in die grond.
Die eekhoring het baie sterk tande. Oor die algemeen, soos enige ander knaagdier. Die voorkant van die mond is toegerus met beitelvormige snytande wat merkbaar vorentoe uitsteek. Terwyl hulle verswak, groei hierdie snytjies voortdurend - danksy hulle knaag die proteïen en maal dit vaste kos. In hierdie geval is die teenwoordigheid van sterk spiere van die onderkaak van groot belang. Die kiestande, wat aan die agterkant van die mond toegerus is, kweek ook proteïene regdeur die lewe.
Die kleur van eekhorings verskil baie van spesie tot spesie. En nie net van spesie tot spesie nie, maar selfs binne dieselfde spesie. Kleur hang grootliks af van die seisoen, individuele kenmerke, ouderdom en die geografiese gebied. Die kleur kan rooi wees (wat ons voorstel om 'n eekhoring te wees), en asig en selfs amper swart.
Kwassies op die ore is 'n kenmerkende kenmerk van die eekhoringgenus. Nee, dit is nie heeltemal waar nie. Die meeste spesies het nie hierdie eienskap nie. Kwassies op die ore word net in gewone en Noord-Amerikaanse eekhorings aangetref.
Die eekhoringstert is multifunksioneel. Hierdie diere is baie lus vir hul donsige en ongewoon mooi stert. Hulle gebruik dit as hulle spring en om balans te handhaaf. Boonop is die stert 'n baie goeie verhittingsplaat in die winterfrost - die dier slaap onder dit, onbewus van die koue.
Proteïene het 'n swak geheue. Volgens sommige wetenskaplikes help hierdie kenmerk bosse op baie maniere. Aangesien die neute in die grond begrawe en vergete is, ontkiem dit na 'n rukkie en gee dit aanleiding tot nuwe bome.
Proteïene waarsku mekaar oor gevaar. Dikwels maak sommige soorte eekhorings, as hulle bedreig word, 'n skrander geluid en waarsku hulle daaroor en ander individue. Boonop kyk baie individue, as hulle 'n moontlike gevaar ervaar, na die omliggende omgewing, terwyl hulle hul voorpote buig en op hul agterpote staan.
Bome is 'n toevlugsoord vir eekhorings. Individue van verskillende spesies pas presies daar. As dit kom by bladwisselende woude, word die hol as 'n reël die toevlug van die eekhoring. Daarin lei diere droë mos en blare, gras, boomkorrels op. Saam vorm dit 'n sagte beddegoed. As ons van naaldwoude praat, word die eekhorings gewoonlik skuilings - dit is neste met 'n sferiese vorm (die deursnee wissel tussen vyf en twintig en dertig sentimeter). Hierdie neste is van droë takkies gemaak. Hul binneste oppervlak is bekleed met gras, blare, mos en wol. Heste word deur diere in 'n vurk in takkies en takke hoog genoeg van die grond af gebou - hierdie hoogte wissel van sewe tot vyftien meter. Gewoonlik het elke individu nie een nes nie, maar 'n aantal (hulle getal bereik dikwels vyftien), elke twee of drie dae verander die eekhorings neste - van een na 'n ander. As die wyfie welpies het, beweeg sy saam met hulle en dra dit in haar tande. As ons van stedelike toestande praat, dan kan eekhorings neste in voëlhokke toerus. Manlike eekhorings bou gewoonlik nie neste nie. Hulle gebruik verlate neste van wyfies, of voëlneste (sodra hul meesters magpies, kraaie, swartvoëls was).
Eekhorings is baie vrugbare diere. Die meeste individue produseer jaarliks ​​een of twee werpsels. Daar is selfs drie verteenwoordigers van die suidelike streke. Die broeiseisoen vir eekhorings is direk afhanklik van die breedtegraad van die habitat, die bevolkingsdigtheid, sowel as die beskikbare voedselvoorraad - gewoonlik begin die broeitydperk in die laat winter of vroeë lente, en eindig in die laat somer. Onder mans is daar kompetisie vir paring met 'n wyfie - laasgenoemde hou drie tot ses mans gedurende haar uitspattydperk by. Na paring met die wenwyfie begin die wyfie twee of drie broedneste bou - die ingang na hulle word aan die onderkant gemaak. Dit is te danke aan die feit dat dit gemakliker is vir die wyfie om van onder na bo in die nes te klim. Swangerskap in eekhorings duur ongeveer vyf-en-dertig tot agt-en-dertig dae. In die eerste werpsel word drie tot tien eekhorings gebore. In die tweede werpsel word 'n bietjie minder per jaar gebore as in die eerste werpsel. Welpies word heeltemal naak gebore (slegs twee weke later het hulle hare), hul gewig is slegs agt gram. Belchata word blind gebore en - hulle word eers na 'n maand sigbaar. Sodra die eekhorings hul sig sien, begin hulle hul nes verlaat. Die welpies word veertig tot vyftig dae deur die moeder gevoed, en op die ouderdom van agt tot tien weke begin die welpies hul volwasse onafhanklike lewe. Eekhorings bereik seksuele volwassenheid nege tot twaalf maande nadat hulle gebore is. Nadat die kleintjies van die eerste werpsel onafhanklik geword het, begin die eekhoring intens voed en word hulle weer par. Daar is dus 'n tydsinterval van dertien weke tussen die eerste en tweede rommel.
Die aantal proteïene hou direk verband met die opbrengs van die hoofvoer. Na 'n produktiewe jaar is daar 'n ontploffing in vrugbaarheid. Hierdie ontploffing kan tot 400% wees. Omgekeerd, na 'n honger jaar kan die aantal eekhorings verskeie kere verminder word. Die rede vir die afname in die getal individue van verskillende soorte eekhorings is die teenwoordigheid van 'n groot aantal vyande by hierdie diere, wat uile, denne martens, robbe, ens. Is. In 'n natuurlike habitat word 'n eekhoring met 'n ouderdom van vier jaar oud beskou. In die natuur is die persentasie diere van hierdie ouderdom ongeveer 10% van die totale aantal eekhorings.
Eekhorings is nomades. Selfs die ou Russiese kronieke het die feit dat hierdie diere rondgedwaal het, beskryf. Hierdie tipe migrasies word dikwels geassosieer met 'n tekort aan basiese voedsel, sowel as aan natuurlike toestande soos bosbrande en droogtes. Eekhorings migreer van noord na suid. Boonop is hierdie diere in staat om 'n afstand van driehonderd kilometer te dek. Gedurende hierdie migrasies word eekhorings soms gedwing om oor riviere te swem. Soms hanteer hulle riviere soos die Yenisei, Lena, Amur. Swerwe maak dat hierdie ongelooflike diere berge, kruistuine en groentetuine uitklim. Dit is 'n taamlik moeilike tyd vir eekhorings - tydens migrasies sterf 'n groot aantal individue weens honger, moegheid, baie diere verdrink of word slagoffers van roofdiere. In beginsel kom massabewegings nie baie gereeld voor nie (as dit voorkom, kom hulle uitsluitlik voor gedurende die laat somer en vroeë herfs), maar as dit gebeur, kan eekhorings nie herken word nie. Die diere word baie dun, en van lang afstande word die bene van baie individue in die bloed uitgewis. Eekhorings word ook gekenmerk deur seisoenale migrasies, wat natuurlik nie so groot is nie. Sulke bewegings hou verband met die opeenvolgende rypwording van die voedselbasis. Migrasies kan ook veroorsaak word deur die oorgang van jong eekhorings na 'n onafhanklike lewe - van Augustus tot November kan hulle oor die gebied versprei. Soms is die kleintjies so ver van die voedselvoorraad verwyder dat die afstand in honderde kilometers (tot 350 kilometer) begin bereken word. In toestande van langdurige gebrek aan voedsel, kan seisoenale migrasies in grootskaalse migrasies verander. Die herstel van die plaaslike bevolking van eekhorings is moontlik danksy individue wat nie aan migrasies deelneem nie, maar oorskakel na voeding met 'n lae-kalorie-voer. Laasgenoemde kan ligene, knoppe, bas van jong lote insluit.
Proteïen metaboliseer nie vesel nie. Anders as byvoorbeeld takbokke of hase. Daarom is die plantegroei wat ryk aan koolhidrate, proteïene en vette is ingesluit in die dieet van proteïene.
Die lente is die moeilikste tyd vir eekhorings. Meer presies, vroeë lente. Dit is te danke aan die feit dat die sade wat in die grond begrawe word en sodoende gestoor word, begin ontkiem. Natuurlik kan proteïene nie meer as voedselbronne deur proteïene beskou word nie. Nuwe sade het nog nie ryp geword nie. In die vroeë lente voed verteenwoordigers van verskillende soorte eekhorings op boomknoppies. Byvoorbeeld, die knoppe van 'n silwer esdoorn.
Proteïene is herbivore individue. Dit is 'n waan. In werklikheid is eekhorings omnivore. Hul dieet bevat nie net neute, vrugte, sade, sampioene, groen plantegroei nie, maar ook insekte, paddas, eiers en selfs klein voëls - dikwels kan hierdie spesifieke voedsel ook dien as alternatief vir neute vir eekhorings in tropiese lande.
Eekhorings is baie intelligente diere. Dit word dus oorweeg. En daar is regtig 'n rede hiervoor - byvoorbeeld, gebaseer op die feit dat die gedrag van 'n proteïen die volgende punte bevat. In nedersettings kan verteenwoordigers van verskillende spesies, op soek na sade en voedsel, aangeplante plante grawe of voedsel van voëlkykers gebruik. Voëlvoerderondernemings het selfs verskillende toestelle beskikbaar om hulle teen eekhorings te beskerm. Maar hierdie beskerming is selde regtig beskerming.
Proteïene is plae. Soms is dit inderdaad die geval. Met behulp van skerp tande, kan eekhorings nie net kners wat hulle kan nie, maar ook wat hulle nie kan nie. Byvoorbeeld, die huiseienaars wat in gebiede 'ryk' is in inwoners soos eekhorings, is veral oplettend op die solder en die kelder van hul huise. Dit is te wyte aan die feit dat eekhorings laasgenoemde as neste kan gebruik. Ander huiseienaars in soortgelyke gebiede gebruik verskillende metodes vir beskerming van eekhoring. Troeteldierehare word byvoorbeeld in kelders en solder uitgelê. Eekhorings, wat die noue teenwoordigheid van 'n roofdier ervaar, vermy sulke persele. Wat gevulde diere betref, ignoreer eekhorings hulle gewoonlik. Daarom word die beste manier om dinge teen skade te beskerm, beskou dit as om dit te smeer, byvoorbeeld met swartpeper.
Eekhorings kan getem word. Om dit met die hand te voer. Boonop sal proteïene geen hoeveelheid voedsel weier nie. Die rede hiervoor is 'n natuurlike aanpassing om oortollige voedsel later weg te steek. 'N Interessante feit is dat die eekhoring beslis die volgende dag sal terugkeer na die persoon wat dit voed. Vir verteenwoordigers van verskillende soorte eekhorings het mense lankal 'n ekstra voedselbron geword - dit geld in 'n groot mate vir eekhorings waar tuine en parke in die stad hul habitat geword het. Dit maak nie saak hoe aangenaam dit is om die eekhoring uit u hande te voed nie, dit word steeds nie aanbeveel om dit te doen nie. Die redes hiervoor is siektes wat proteïene kan dra, maar selfs as hulle gesond is, kan hulle pynlik byt of die hand beseer.
Die Persiese eekhoring woon in die beboste streke van die Kaukasus. Die Persiese eekhoring (ook bekend as die Kaukasiese eekhoring) is 'n familielid van die gewone eekhoring. 'Abnormale eekhoring' is die Latynse naam vir 'n Persiese eekhoring. Die afwesigheid van 'n klein premolêre tand in die Kaukasiese eekhoring was die rede vir hierdie naam. Die Persiese eekhoring het die gewone voorkoms vir eekhorings. Dit is klein van grootte (effens kleiner as 'n gewone eekhoring) - die liggaamslengte wissel gewoonlik van twintig tot vyf en twintig sentimeter, en die lengte van die stert is van dertien tot sewentien sentimeter. Die gewig van die Persiese eekhoring wissel van 332 tot 432 gram. Die ore is nie gekant nie, hulle is kort. Die Persiese eekhoring het 'n helder, relatief eenvormige kleur - bruinerig grys aan die bokant van die eekhoring se lyf, kastaiingbruin aan die kante. Die kleur van die pels op die bors en buik wissel van byna wit tot helder roesige kleur. In die winterseisoen bly die kleur van die Persiese eekhoring byna onveranderd. Die Kaukasiese eekhoring smelt twee keer per jaar (in die lente en herfs). Die Kaukasiese eekhoring swem goed, hoewel dit baie onwillig in die water gaan. Vir Persiese eekhorings is so 'n verskynsel soos winterslaap ongewoon.
Die bosgordel is die tuiste van die eekhoring. Die Kaukasiese eekhoring bewoon die woudgordel van berge, en dit kom voor in okkerneut-, eikebome- en kastaiingbruin woud tot by die boonste rand van die woudriem. Die Persiese eekhoring kan gereeld in tuine gesien word. As die basiese weiding skaars is, kan die Persiese eekhoring na gemengde woude beweeg, maar daar het dit 'n deelnemer. Dit is niemand anders as 'n gewone eekhoring nie. Laasgenoemde is in die dertiger- en vyftigerjare van die vorige eeu na die Kaukasus gebring. Die Persiese eekhoring word gekenmerk deur 'n boomagtige leefstyl. Die Kaukasiese eekhoring spring, waarvan die lengte in meter (drie tot vyf meter) bereken word - dit is hoe dit van tak na tak beweeg. As dit in gevaar is, vries die eekhoring in die kroon van bome en wag hy op gevaar daar. Die Kaukasiese eekhoring kan egter gereeld op die grond gesien word. Boonop daal dit veel meer na die aarde as 'n gewone eekhoring.
Om eekhorings in gevangenskap te hou, is baie arbeidsintensief. Dit kom uit die basiese oordeel dat eekhorings wilde diere is. Boonop hou dit 'n aantal probleme in vir die diere self en vir mense. Boonop kan eekhorings op twee maniere in die huis van 'n persoon verskyn: eerstens - as hy jammer is oor die klein eekhoring, neem die persoon hom na sy woonstel (terwyl hy nie weet hoe om hom te hou nie, en nie 'n plek het vir die inhoud as sodanig nie); die tweede manier is 'n doelbewuste onderneming in die eekhorinkie. Jong individue kan die maklikste aanpas by nuwe omstandighede. 'N Jong dier kan binne 'n dag van die vorige lewensomstandighede vergeet, terwyl dit byvoorbeeld ongeveer twee weke duur vir dragtige vroulike eekhorings. Boonop kan volwassenes, wat van hul natuurlike habitat afgesny is, nie die skeiding daarvan verdra nie en sterf. In die algemeen leef 'n gewone eekhoring, mits dit behoorlik in 'n woonstel gevoer en gehou word, ongeveer tien tot elf jaar lank. Om die eekhoring min of meer goed in die woonstel van 'n persoon te voel, is dit nodig om die vereiste voorwaardes vir die dier te skep, selfs voordat dit in die huis verskyn. Die huis van die dier moet gereeld skoongemaak word omdat dit vuil word. Dit word gewoonlik een keer per week gedoen. Wanneer u die voëlhok skoonmaak, word dit nie aanbeveel om die eekhoringneste direk te versteur nie. Hierdie diere raak baie opgewonde as hulle ophou ruik. Dit is nodig om die voerders te was en die water daagliks te verander.
Die grootte van 'n eekhoringhuis is 'n baie belangrike aspek van die voorbereiding van 'n woonstel vir eekhoringhuisvesting. Dit kom van die feit dat eekhorings baie beweeglike diere is. Hulle kan ure lank klim en speels hardloop.Die beste opsie is 'n hoë omhulsel van metaalnetwerk, en as dit op 'n balkon of op die straat geïnstalleer is (in elk geval moet dit 'n plek wees sonder trekkery en geraas), dan moet dit in alle opsigte bedek word met 'n dak van die gewel. Die minimum afmetings van die voëlhok vir die hou van eekhorings is soos volg: lengte en breedte van vyftig sentimeter, hoogte sestig sentimeter. 'N Verpligte element van die "ontwerp" van die voëlhok is die nes. In sy rol kan daar 'n voëlhok wees. Daarbenewens moet daar verskillende takke, sitplekke en planke in die voëlhok wees, sodat die eekhoring daarop kan sit, daarop kan hardloop en die kloue daarvan kan maal. Die wiel is 'n verpligte kenmerk. Dit is nodig dat 'n proteïen sy verhoogde motoriese aktiwiteit bevredig. Dit is beter om die wiel buite die hok te installeer.
Om tyd te smelt is die moeilikste tyd in 'n eekhoring se woonstellewe. Sommige proteïene word twee keer per jaar tydens moltigheid geaktiveer, terwyl ander, inteendeel, slaperig en lomerig word. Vir die eienaars self veroorsaak die vermenging van eekhorings nie wesenlike probleme nie. Dit is te wyte aan die feit dat dit geleidelik oorgaan. Daar is geen manier om 'n eekhoring buite die sel te vang nie. Die eekhoring is 'n buitengewone ratse en ratse dier, voel vryheid, dit begin stormloop langs die mezzanines, mure, kaste, ens. as die eienaar besluit om die eekhoring uit die sel vry te laat, moet hy die bedrading vooraf toemaak, en ook die moontlikheid van eekhoring uit die woonstel uitskakel. Deur die venster te spring of deur die deur te ontsnap, sal die eekhoring die woonstel vir ewig verlaat. As die eekhoring hom per ongeluk buite die hok bevind, moet u dit nie met kop vang nie. As u 'n gejaag voel, kan 'n dier in 'n spanningstoestand beseer word. Die eekhoring sal op sy eie na die hok terugkeer sodra hy honger word.
Behoorlike voeding is die sleutel tot die welstand van eekhorings wat tuis woon. Die dier se dieet moet vars en gedroogde sampioene, dennepitte en haselneute, denne- en sparkeëls insluit met sade, vars eiers, akkerbone, insekte, kewers en wurms, sade, jong berkblare, lingonbessies, bloubessies, wolkbessies - die eekhoring is nodig vreet wat hy eet in sy natuurlike natuurlike habitat. Die dier mag in geen geval voorberei word vir mense, peperduur en soet nie. En sodat die proteïen nie 'n tekort aan minerale het nie, moet dit gevoer word met kryt, fyngemaakte eierdoppe, growwe tafelsout, rou sponsagtige bene.
Proteïne moet baie aandag geniet. Dit is baie belangrik om haar te leer om hand te gee. Dit is die sleutel tot aangename kommunikasie met haar. Andersins, sal sodanige kommunikasie nie die eekhoring en die bevrediging vir die eienaar daarvan bring nie. Boonop is dit nodig om onmiddellik met die dier te begin kommunikeer nadat dit in die huis verskyn het (u kan net wag totdat die eekhoring by die nuwe omstandighede aanpas). Dit is nodig om kontak met die eekhoring te bewerkstellig deur dit voortdurend uit die hande te voed. As die dier vet word, kan u dit optel en dit vir 'n kort tydjie streel. Neem net die feit in ag dat proteïene 'n slegte geheue het (soos hierbo genoem), daarom moet u gereeld daaraan let. Dit is ook die moeite werd om daarop te let dat as die eekhoring uit die natuur gehaal word, dit glad nie aan sy eienaar gewoond sal raak nie, dit wil sê, dit kan 'n wilde dier bly.
Dit hou voordele in om proteïene in u huis te hou. Plus - hierdie dier is baie skoon. Daar sal geen onaangename reuk in die woonstel wees nie. Verder, as 'n eekhoring getem is, is dit baie vriendelik en liefdevol. Die nadeel is die waarskynlikheid dat die eekhoring 'n wilde dier sal bly. Proteïene buite die sel gedra ook nie baie goed nie (eerder baie sleg). Hulle knaag en vernietig alles in hul pad.
Eekhoring is 'n dubbelsinnige simbool. Dit is gebaseer op die feit dat verskillende mense in die oudheid baie dubbelsinnig oor hierdie dier was. Die eekhoring word met baie legendes en oortuigings geassosieer. By die Japannese het die eekhoring byvoorbeeld 'n simbool van vrugbaarheid aangedui en is dit dikwels saam met 'n druiwe-wingerdstok voorgestel, die Slowake van die gebore baba wat eekhorings in velle toegedraai het - daar word geglo dat hierdie maatreël sal help om die bose geeste van die kind af te weer. En die Slawiërs het hierdie ongewone dier met die elemente geassosieer, en die basis vir so 'n analogie was natuurlik die baie mobiele aard van eekhorings.