Outonomie vir die Afrikaanse Gemeenskap: Die praktiese vereistesArgieffoto. Die Solidariteit Navorsingsinstituut het onlangs ŉ twee dag lange werksessie onder die titel “Outonomie vir die Afrikaanse gemeenskap” in Centurion aangebied waar die room van die Afrikaner se denkers, meningsleiers en akademici vergader het. Die werksessie is gereël deur proff. Deon Geldenhuys, Koos Malan en Bertus de Villiers, al drie kenners ten opsigte van selfbeskikking. Die lys sprekers en deelnemers het omtrent gelyk soos die Afrikaner se “who’s who”. Ek wil nie die werksessie opgesom weergee nie, maar eerder die bevindinge indeel in praktiese en teoretiese vereistes vir outonomie. Demografie: Outonomie sonder konsentrasie is moeilik om te beoefen, maar daar is wel voorbeelde waar ŉ wydverspreide minderheid ŉ mate van outonomie oor sekere nasionale sake het, soos onderwys en kultuur. Die demografiese situasie van die Afrikaner spesifiek en Afrikaanssprekendes in die algemeen is een van die redes vir die gebrek aan outonomie. In die Wes-Kaap en Noord-Kaap is Afrikaanssprekendes in die meerderheid, maar dit is juis hier waar die aandrang op outonomie die geringste is, miskien juis omdat die Afrikaanse omgewing of die DA-regering die druk van transformasie minder voelbaar maak. In Gauteng is daar ŉ redelike konsentrasie Afrikaanssprekende wit mense ofte wel Afrikaners, maar hulle aandeel neem af aangesien Gauteng ŉ magneet vir veral swart mense van elders in die land en van ander lande in Afrika is. Die goeie nuus is wel dat Afrikaanssprekendes se getalle nie so sterk agteruit gaan soos dikwels aanvaar word nie (weens emigrasie en lae geboortekoers), en dat daar ook weer heelwat Afrikaanssprekendes uit die buiteland terugkeer na Suid-Afrika. Daar is talle veranderlikes, maar die getal Afrikaners (wit Afrikaanssprekendes) sal op so tussen 2,5 en 3 miljoen in die afsienbare toekoms te staan kom, en Afrikaanssprekendes gesamentlik tussen 6 en 6,5 miljoen, te danke aan ŉ geboorteaanwas onder bruin Afrikaanssprekendes. Sowat 40% van alle Afrikaanssprekendes is wit en 60% bruin (met ook enkele swart mense). Afrikaanssprekendes verteenwoordig sowat 13% van die Suid-Afrikaanse bevolking en toon ŉ geringe persentasieafname in die toekoms. Die Afrikaanssprekende bevolking, veral die Afrikanerbevolking word kleiner, ouer, armer en moet meer en meer vir homself sorg. Daar is drie basiese migrasietendense: na die Wes- en Noord-Kaap, na gevestigde dorpe en stede, en oorsee. Onder bruin Afrikaanssprekendes is daar ŉ al hoe sterker neiging om te verengels. Dit wil ook voorkom asof Afrikaans vir bruin Afrikaanssprekendes veral ŉ kommunikasiemiddel is en nie deel van hulle identiteit nie, anders as by die wit Afrikaanssprekendes, waar taal ŉ wesenlike deel van die identiteit is. Onderwys: Vir ŉ volk of taalgroep is onderwys een van sy kernbelange. Hoewel Suid-Afrika se grondwet moedertaalonderwys waarborg, word die bepaling grootliks uitgekalwe deur die allesoorheersende vereiste van “transformasie” en toeganklikheid. Die ANC as kwasi- sosialistiese party wil ook geen land met ŉ verskeidenheid tale en volke hê nie, omdat dit lei tot groter outonomie vir die volke. Hulle wil so ver moontlik alles onder een gesentraliseerde onderwysstelsel met Engels as voertaal verenig. Dit laat ŉ baie beperkte ruimte vir outonomie in die onderwys, wat openbare of staatskole betref. In die voormalige Model C-skole het die ouers se beheerrade nog steeds ŉ mate van invloed, en Fedsas veg met hofsake om dit te behou. Met die nuwe, voorgestelde onderwyswet is dit net ŉ kwessie van tyd voor die staat alle skole verengels en in lyn met sy agenda bring. Afrikaners moet op twee fronte veg: Daar waar nog goeie Afrikaanse openbare skole in plekke met ŉ Afrikanerkonsentrasie is, moet hulle gekonsolideer word om die skole vol te hou. Twee Afrikaanse skole wat halfvol is (en dan met Engelssprekende leerders volgemaak word) moet eerder saamgroepeer en een skool vorm. Verder moet ook nie vergeet word van kleuterskole nie. Meer en meer kleuterskole is deesdae in Engels om “almal te akkommodeer”, maar waar Afrikanerkinders na Engelse kleuterskole toe gaan, het hulle later ook geen behoefte meer aan ŉ Afrikaanse laerskool, hoërskool en universiteit nie. Daar moet dus na die begin van die opvoedingsketting gekyk word en ŉ pyplyn-benadering gevolg word van Afrikaanse onderwys van kleuter tot volwassene. Die private ofte wel onafhanklike onderwysopsies moet terselfdertyd uitgebou word. Solidariteit het met Sol-Tech en Akademia reeds groot stappe op die terrein van tersiêre onderwys geneem. Daar is egter ŉ leemte aan Afrikaanse onafhanklike skole. Die CVO-skole kon om watter rede ook al nie die meerderheid Afrikaners oortuig nie. Talle onafhanklike skole is ook Engels. Hier is koördinasie nodig. Afrikaners moet ook besef dat Afrikaanse onderwys konsentrasie vereis. Daar kan nie in elke plattelandse dorp meer ŉ Afrikaanse skool wees nie, soos dit vroeër die geval was. Sekere dorpe met ŉ noemenswaardige getal Afrikaners en ŉ aktiewe ouergemeenskap moet as onderwyssentrums geïdentifiseer word, veral in die noorde van die land, waar die druk vir verengelsing nog sterker is as in die Wes- en Noord-Kaap. Veiligheid: Ons werk met ŉ al hoe meer verswakkende staat en veiligheidsdienste. Die bewyse van groeiende misdaad, veral aanvalle op boere en hulle werkers is daar. Private veiligheid en persoonlike betrokkenheid deur veiligheidsopleiding neem ook al hoe meer toe. Daar is egter geen eenvoudige antwoord op die veiligheidsituasie nie. Dit hang saam met die toestand in die land van ŉ verswakkende regering wat onluste nie meer kan verhoed nie, en dit selfs by tye stook, faksiegevegte, bendegeweld, ŉ kultuur van wetteloosheid en permissiwiteit, die afwesigheid van voorbeelde en van sterk leierskap. Afrikaners as gehate minderheid en boere spesifiek sal altyd sagte teikens wees waar hulle geïsoleerd en as absolute minderheid wyd verspreid woon. Uiteindelik is ook hier konsentrasie en eie arbeid die antwoord, maar onder die huidige omstandighede is dit vir meeste boere nie werkbaar nie. Nasionale en streeks-veiligheidskoördinering is die aangewese pad, en meer persoonlike betrokkenheid. Op die polisie kan nie meer vertrou word nie, maar waar moontlik (en daar is goeie en effektiewe polisielede) moet hulle betrek word. Ekonomie: Dawie Roodt het redelik spesifiek gepraat oor die moontlikhede van ŉ digitale ora, Orania se eie ruilmiddel. Voorlopig is die plan om die reeds bestaande papier-ora (koepon) te digitaliseer om transaksies te vergemaklik. Die geleenthede vir ŉ soort Afrikaner-ruilmiddel in die toekoms is egter legio. Die banke soos ons dit ken is ook iets wat in die toekoms drasties gaan verander. Die tendens is al hoe meer na private geld. Bitcoin is reeds ŉ inisiatief in dié rigting, wat egter intussen van sy doel om ŉ alternatiewe geldeenheid te wees afgewyk het en veral vir spekulasie gebruik word. Volgens Roodt is ons wat die nuwe digitale ekonomie betref in ŉ Wilde Weste-fase (soortgelyk aan die dot com-borrel van 2000 toe die internet nog nuut was) waaruit ŉ paar stabiele en groot rolspelers en ŉ duidelike rigting gaan oorbly. Taal en kultuur: Prof. Bertus de Villiers praat van ŉ deelnemingspiramiede van taal en kultuur: Dit wat by die huis beoefen word, soos gesels, lees, sing en ontspanning; dit wat op gemeenskapsvlak beoefen word, soos taal- en kultuurfeeste, klubs en gedenkdae; dit wat al selfstandigheid verteenwoordig, soos onderwys, dienste en bejaardesorg en laastens die hoogste vlak van politieke outonomie met beleidmaking en besluitneming. Die eerste drie kan ook nie-territoriaal geskied, die laasgenoemde slegs territoriaal. Dit is nie voldoende om Afrikaans aan te hou praat nie, soos dikwels gesê word. Dit moet ook saamgaan met gemeenskaplike taal- en kultuuraktiwiteite wat van die taal meer maak as net ŉ kommunikasiemiddel. Waar taal net ŉ kommunikasiemiddel is, sal dit maklik vervang word deur ŉ ander, dalk makliker en meer praktiese taal (juis dit gebeur veral onder bruin mense, maar ook onder jong stedelike Afrikaanssprekende wit mense, vir wie Engels “meer prakties” as Afrikaans is). Dit moet deel van jou identiteit wees om voort te bestaan. As jy ŉ taal wil beskerm, beskerm die sprekers van die taal, het Flip Buys gesê.