Gertsarrisam's Blog | Bladsy 2
Ons naweek in die Boesmanland
Ons skoonseun en dogter bly op Aasvoëlkop, Loeriesfontein se kant van Kliprand, maar het ook grond in die Boesmanland. Oor die afgelope jare is my baie vertel van Boesmanland en sy uitgerekte droogtes. Ons was nog nooit daar nie, maar ek het hulle belowe dat ons sal gaan kuier as hulle daar goed reën kry. Die afgelope weke het algemene reëns daar geval en dit was tyd om ons belofte na te kom.
Ons het laat die Vrydagaand op Aasvoëlkop stilgehou. Ons opgewonde twee kleindogters het dadelik deurmekaar vertel van die sprinkane wat hulle veld opvreet …. en môre moet Oupa kom kyk hoe Pappa hulle vrekspuit. Ek het vir Tersia gekomplimenteer met haar mooi nuwe kombuis en verbeteringe wat hulle intussen aangebring het. Sy het glimlaggend haar kop geknik en onnodig verskoning gemaak: "Pa, julle moet net onthou, in die Boesmanland is daar niks. Daar's nie 'n telefoon of TV nie en die badwater word nog op die stoof warmgemaak. Saans as die krag uitgaan, is dit kerse opsteek." "Toemaar, my kind, gelukkig ken ek nog slegter – trouens, ek ken alles en ons kan op enige plek aanpas," het ek haar gerusgestel. "Flippie en 'n span manne is die hele week besig om sprinkane te spuit, so Pa sal maar moet saamry as hulle veld toe gaan," het sy verskonend gesê.
Die volgende oggend toe ons op pad is Boesmanland toe, dink ek selfsugtig oor my naweek se sport wat ek gaan mis. Dis die Protea wêreldbeker-game teen hulle aartsvyand, Indië, en die Super 15 rugby. Ons kleinkinders, Kyla en Tianna, se gebabbel op die agterkussing onderbreek my gedagtes. Ek kan mos aanpas, hoor ek my eie woorde. My oë dwaal oor die menigte kaiingklip en die uitgestrekte lowergroen grasvlaktes. Dis 'n ander wêreld dié, sê ek vir myself en ek moet vinnig spoed verminder, want baie water het onlangs oor die pad gestroom.
Na byna 80km draai ons op 'n smal paadjie af na hulle plaas. Dis net kaiingklip waar jy kyk. Dis 'n droomplek vir die klipgooiers in die Kaap, dink ek by myself. Toe ons voor die outydse huisie stilhou, waarsku Tersia: "Oppas, hier's baie duwweltjies." Vier vriendelike skaaphonde verwelkom ons stertswaaiend. "Ons moet gaan sprinkane doodslaan," sê ek later vir die kinders nadat ons afgepak het. Ons vat elkeen 'n stok en vat koers veld toe met die honde agter ons aan. "Wat is hul name?" vra ek. "Vossie, Blessie, Kierie en Tara," sê Kyla, die oudste. Ons loop by die kraal verby en die melkbokke skrik vir die honde. "Oupa, daardie voorste bok is Oortjies en die ene met die groot uier is Spene," word ek aan die bokke voorgestel. Ons stap 'n draai op soek na 'n swerm sprinkane. Skielik wemel dit voor ons. "Dis rooibaadjies!" sê die vyfjarige Tianna. "Issie, dis nog bontbaadjies," sê die agtjarige ousus ewe slim. Ons slaan hulle met stokke tot ons moeg is, toe sê Kyla: "Oupa, ons sal hulle nooit almal vrek kry nie, hulle is te vinnig vir ons. Pappa moet hulle kom doodspuit." Ek gaan sit op 'n groot klip en sê: "Vang hulle – Oupa wil hulle saamvat." Terwyl ek die kriewelrige goed uit hul handjies vat en in my hempsakke steek, sê ek: "Oupa wil gaan boer met hulle." Kyla kyk my verbaas aan en sê: "Hulle sal Oupa se veld alles opvreet!"
Ons stap later huis toe, want Flippie het intussen gekom. Voor die huis staan twee bakkies met hulle gifpompe op. Ons groet en Flippie waarsku my: "Pa moenie aan die bakkie vat nie, want oral is gifspatsels." "Dit brand vreeslik, Oom" vertel sy buurman my. Voor middagete sê Flippie: "Pa, kom ons gaan sny spoor," en hy laai sy geweer in. Ek vra nie vrae nie en dink aan die jakkalse wat hulle so baie skade aandoen. Na ongeveer 'n kilometer sê hy: "Hier is nou 'n swerm verby, maar dis 'n klein swermpie." Ek kyk verbaas na hom en vra: "Waaraan sien jy dit?" Hy wys na die grond voor ons. "Kyk, dit lyk of die pad gevee is." Ek skud my kop en ons ry verder.
Nou is my oë ook voor in die pad en ons sien later dat sy wielspore van die oggend vir meer as 100m doodgevee is. "Hierdie swerm moet ons soek en spuit," sê Flippie langs my. Hy kyk regs. "Daar trek hulle!" en hy draai sy bakkie tussen die driedoringbosse in. Ek kyk ook, maar sien niks. "Waar?" vra ek. "Sien Pa daardie bruin streep? Dis hulle." Ek verbaas my vir hulle spoed en doelgerigtheid. Dit lyk of hulle met 'n sesperde-sweep aangejaag word. Hy ry om die swerm en start die pomp. Kort-kort kyk hy op die GPS om die rigting te behou. Dit gaan rof, want dis oor kaiingklippe en driedoringbosse wat ons ry. "Ek moet versigtig wees vir 'n papwiel, want al my spaarwiele is al pap," sê hy terwyl hy vir 'n groot driedoring weglê. Ek gril as die groot bos die bakkie van voor tot agter skraap. Ek dink terug aan my kinderjare toe oorle' Pa ons eerste bakkie gekoop het en ons die deur net effe te hard toegeslaan het. Dan het hy altyd gesê: "Liebe jirre, jy slaan deur my siel!" Ek glimlag by die gedagte en skree: "Flippie, oppas vir die klip!" Hy glimlag en sê: "Pa, hierdie klippie is mos niks. Pa moes nou-die-dag by gewees het toe die jakkals voor my opgespring het." "En toe?" vra ek nuuskierig. "Ek het hom met die bakkie ingejaag en vrekgetrap." Ek skud my kop toe hy verder vertel: "Ek is deur twee kampdrade en my een wiel was later pap, maar 'n jakkals los jy nie voor hy vrek is nie."
Ons ry later huis toe en ek wonder wat van die krieket geword het en of Tendulkar nog staan. Skelmpies luister ek in my bakkie en hoor hy slaan ons aan flarde … dis 260 vir 1 en nog 10 boulbeurte oor. Ek sidder en sê vir myself: "Hulle kan 350 kry."
Na middagete kom staan klein Tianna voor my en sê: "Oupa, ek wil haasbek wees. Sal Oupa my tandjie trek, asseblief?" Ek voel-voel haar ondertandjie en sit versigtig met my ou groot hande die garedraad met 'n maswerk om. Kort-kort glip dit los, maar sy staan ewe braaf met 'n breë glimlag voor my. Met my laaste poging voel ek die garedraad het 'n stewige knoop gemaak. Ek gee 'n vinnig plukkie en siedaar – die tandjie is uit. Die vreugde is groot toe sy die klein melktandjie in haar palm hou. "Nou moet jy vir Mamma vra om 'n SMS na al die tandmuise van die Boesmaland te stuur, sodat jy 'n geldjie van hulle kan kry! Of jy kom kuier vir ons, want ons muise is vol geld."
Later die middag sê Flippie: "Kom ons vat Pa se bakkie en ons ry almal veld toe en kyk vir 'n springbok." Ek en vroulief kyk bekommerd na mekaar, want sy is heilig op haar bakkie. "Ek gee nie om om agterop te staan nie," probeer ek skerm, gedagtig aan vanoggend se rowwe trippie. "My bakkie is vol gif en ek is bang vir die kinders," gee hy die finale deurslag. So versigtig moontlik ry ek tussen die doringbosse deur, maar kort-kort gril my vrou en druk haar naels diep in my skouer in. Dis later deur spoelslote en oor kaiingklippe en haar naels kerf al dieper. Ek sit maar die radio aan en hoor hoe ons kolwers sukkel teen Indië.
"Hou stil, Pa!" sê Flippie skielik en maak die radio dood. Hy gooi die loop oor die bakkie se neus en lê aan. Ek fluister: "Dis te ver, Flippie," want in die laagte is net 'n dowwe geel dingetjie. Hy laat sak die geweer effe. "Ek moet toegee vir die wind wat dwars waai." Ons hou asem op. Eindelik knyp hy af en die knaldemper laat die skoot soos 'n windbuks klink. Flippie loer nog steeds deur die teleskoop. "Daar val hy!". Ek kyk op die meter en kruie met die Hilux oor die klippe en tussen die driedoringbosse nader, terwyl ek met die een oor hoor dat SA nog 120 lopies kort van 87 balle. My teleurstelling word onderbreek deur Tianna se opgewonde uitroep. "Daar lê hy, Oupa! Pappa het hom doodgeskiet."
Ek hou langs die bok stil en kyk op die meter terwyl ek ongelowig my kop skud – dit het oorgerol tot op 500 meter. Ek wens die skut geluk toe ons die uitgegroeide ram agter in die bak gooi. Die son is besig om water te trek toe ons langs die huis stilhou. Groot is my verbasing toe Chris Swanepoel sê: "Suid-Afrika kan nog hierdie kragmeting wen, maar dan kort ons 'n paar grenshoue."
Ons slag die bok af en die ligte wind dra Chris se opgewonde stem wat sê: "Dis Johan Botha wat 'n sierlike ses oor middebaan moker." Hy vra verlof by die nuusateljee om die spannende wedstryd te voltooi. Ek steek die vuurtjie aan, maar my moed gaan lê in my skoene toe hy sê: "Daar stap Johan Botha, maar hy het sy kant gebring." Ek sit met my kop tussen my hande en sien nie die knetterende vuur raak nie. "Dis die laaste boulbeurt – ses balle en dertien lopies word benodig. Ons hou vir Petersen dop wat die eerste bal inwag. Dis 'n ses!" Die skare van 50,000 is tjoepstil. Ek lig my kop weer op toe Chris uitroep: "Suid-Afrika wen hierdie naelbyt-kragmeting teen Indië!"
Dis of sy opgewonde woorde 'n seël plaas op 'n onvergeetlike naweek – 'n naweek wat ek weer my grootwordjare as kind op ons wintersplaas beleef het. Dis asof hierdie eenvoud waarmee jy grootgeword het jou agtervolg en laat terugverlang na die sorgelose vreugde van kindwees.
Die wonder van die liefde
tags: Die wonder van die liefde, gert sarrisam
Toe ons die huweliksuitnodiging na die troue van Abrie van Niekerk en Chantelle kry, toe trek ons 'n duidelike kring om die datum op die almanak. Eindelik breek Saterdag, 13 Augustus, aan en ons maak onsself aan die kant om in die pad te val. "Wat trek 'n mens na 'n plaastroue toe aan?" is my vrou se vraag. "So gemaklik moontlik," is my antwoord, want buite waai 'n warm oostewind.
Toe ons oor Folleminksberg ry, lê Naries se berg dofweg in die verte. Dis nog 'n stywe stoot, want die troue is anderkant die berg. Ons draai slap links en vat Kamieskroon se pad. Toe ons Rooiberg-se-steilte klim, roer die oostewind die fluitjiesbos se blare. Ek sien dit skaars raak, want my gedagtes het die pad ver terug gevat.
Dis stil in die bakkie en ek herkou weer aan die verlede van meer as veertig jaar. Ek skrik uit my mymering toe my vrou skielik langs my praat. "Waaraan dink jy?" vra sy met 'n vonkel in die oog. Ek stotter effe, want sy het my onkant betrap. "Ek het mos ook eens op 'n tyd na dieselfde plaas gery om vir Ivan se suster te gaan kuier," is my antwoord aan haar. "En toe?" treiter sy my stout. "Dit het nie uitgewerk nie," is my koel antwoord. Ons oë ontmoet en ons weet óns was vir mekaar bedoel.
Toe ons die afdraaipad na Brakputs nader, val my oë op die nuwe naambordjie: "Betel". Ek herkou die betekenis daarvan: "God het daar aan hom verskyn". (Gen. 35:7). Wat 'n pragtige naam. Toe ons die werf nader, sien ons die groot gestreepte tent. Ons bespiegel waar die troue gaan wees, want 'n bordjie met 'n vet pyltjie wys dan in 'n suidelike rigting weg van die opstal af.
Daar staan baie voertuie en daar word oor-en-weer gegroet. Ons word hartlik verwelkom. Ek kyk op my horlosie …. dis amper twaalfuur. Ons vra nie vrae nie en sit rustig in die skaduwee, terwyl die oostewind die boomtoppe roer. Ons sien oral jongmense rondbeweeg….. hulle is bedrywig soos miere, want die horlosie tik die tyd af. 'n Fris jongman in 'n donker broek en wit hemp vang my oog. "Dis seker Abrie, die bruidegom", fluister my vrou. "Ek weet nie," sê ek onseker. "Hy was nóg kind nóg grootmens toe ek hom laas gesien het", sê ek, terwyl my oë hom volg. Ek soek die sterk familietrekke van die Swart Isakke, maar besluit, hierdie generasie is al taamlik uitgebaster – ek sal weldra weet.
Die voertuie begin beweeg en ons klim die bult, terwyl ons wonder, waarheen nou? 'n Afdraaipad lei ons op 'n smal paadjie deur die veld na 'n hoë rots wat hoog bo alles uittroon. Ons parkeer tussen die klippe en stap nader. Toe ons almal ons plekke op die wit stoele inneem, is die oorhangende rots nog meer indrukwekkend en ek sien 'n klein verhogie voor ons. Links van ons beweeg die bye in en uit. Hulle is hard besig, want hulle voel aan dat die winter kort is en die oostewind is besig om hul kosvoorraad te bedreig. Heel voor sit vier jong manne eenders in hulle donker broeke en regoor hulle drie mooi jong meisies uitgevat in hulle strooimeisierokkies. Ek sê vir myself: "Mooi bly maar mooi."
Die gaste loer op hulle horlosies …. dis al na 12, maar dit maak nie saak nie… tyd speel nie vandag 'n rol nie. Almal gesels gedemp dat dit klink soos 'n bynes wat goed rook gegee is. Ons wonder wanneer die bruidskar kom. Ek hou die veldpaadjie waarmee ons gekom het, dop. Skielik raak dit stil. Almal se koppe draai na regs. Sagte, verbaasde uitroepe word gehoor. Wat ek in 'n oogwenk waarneem, ruk aan my binneste! "Sprokies-agtig – ons is in kabouterland!" fluister ek vir my vrou.
'n Donkie word gelei en die leier stap tydsaam asof hy nog tyd wil wen. Die warm oostelug pla hom nie, want hierdie is vir hom 'n kosbare oomblik. Nou is hulle skaars vyftig meter van die gehoor af. Almal staan eerbiedig op. Dis asof daar 'n toneel uit 'n feëverhaal voor ons afspeel. Soos 'n prinses sit sy op die karretjie in haar wit bruidsgewaad. Dit herinner my aan die Bybelse prente van ouds.
Versigtig help haar vader haar af. Die blou skokbreker sak effe dieper toe sy haar wit skoentjie op die trappie neersit. Sy kom stadig, ingehaak aan haar trotse pa se arm, aangestap. Dirk Koperdraad, wat nou fier en regop voor die karretjie staan, se oë is vasgenael op die bruid wat hy moes bring. Op sy gesig is 'n trotse glimlag van genoegdoening. Hy hou die stang styf vas en ek lees sy gedagtes: "My kleinbasie, ek het jou mooi nonnie vir jou gebring." Tevrede draai hy vir Vaaltyn om en hulle kies koers af huis se kant toe. Hy het sy taak afgehandel.
Nou is ek doodseker wie's die bruidegom toe hy by haar inhaak en haar pa 'n handdruk gee. Hulle stap vorentoe met die gevolg wat weerskante van hulle plekke inneem. Die oomblik is gewyd. Kortliks verwelkom die baas van die plaas en vader van die bruidegom alle gaste wat die oostewind getrotseer en gekom het om die gelukkige oomblikke met hulle as familie te deel. Ivan slaan die Bybel oop en haal enkele verse aan uit Hooglied, wat digterlik en liries opklink in die gewyde atmosfeer.
Satan probeer die mooi oomblik bederf toe 'n paar bye skielik 'n seuntjie, wat daar naby op 'n klip sit, takel. Sy pa, een van die strooijonkers, kom vinnig tot sy redding. So onverwags soos die aanval, is dit asof 'n onsigbare Stem hulle bestraf en die seremonie ongesteurd voortgaan. Ons hou asem op, want ek ken 'n kwaai bynes, maar niks gebeur verder nie.
Dis asof die woorde van Hooglied ons almal weer herinner aan die dae van ons jeug. Terwyl ek my beminde se hand styf vashou, kom die Pastoor nader en hy gaan oor tot die huweliksbevestiging. Ek buig oor na my vrou en fluister stout: "Hoekom is jy nie meer so gehoorsaam en onderdanig soos jy beloof het nie." Sy sein vir my 'n warm glimlag. Die ringe word ingesteek en die pasgetroude paartjie kyk diep in mekaar se oë. Ek drink elke oomblik in. Die geluk en vreugde staan vol in die blom toe die bruidegom sy mooi vroutjie op haar mond soen. Dis asof jy die teenwoordigheid van die Almagtige aanvoel. Ons as gaste verheug ons in hul vreugde. Mnr. en mev. Van Niekerk se huweliksboot is pas te water gelaat.
Ons ry stadig af huis toe vir die huweliksonthaal. Ek en my vrou bespreek die gebeure voor die groot rots. Ek skud my kop in ongeloof en sê: "Ek kan nie glo dat die bye so skielik opgehou het nie." Voor ons alles kon oordink, is ons voor die groot tent. Onder 'n boom hang die gastelys. Ons stap nader en steek blad vir hulle wat ons nog nie raakgeloop het nie.
By elke tafel is die gaste se sitplekke aangedui. Die bekers vrugtesap word omgestuur, want dis warm en kort-kort moet ons die lastige sweet afvee. Ons wag vir die bruidspaar, maar die fotograaf hou hulle besig. Nou gesels ons dat die byle huil! In die kostent word die maaltyd voorberei. Die geur van braaivleis hang tussen ons en maak ons watertand, maar die fotograaf is nog nie tevrede nie.
Eindelik is daar 'n roering. Die twee verliefde jongmense stap rustig tussen die tafels deur, terwyl almal opstaan. Die bruidegom bedank sy ouers en in 'n roerende toespraak seën hy hulle. Daar word 'n traan of twee weggepink. Ons lig ons glasies sap en ek grinnik toe 'n vrou uit die dwarste sê: "Ek is gewoond ons drink altyd 'n dop, maar vandag is dit net seëninge!"
Later kom die voorgereg en ons skuif reg vir die hoofmaal. Soos koshuiskinders eet ons ons oor 'n mik. Dis asof die kuier nou eers stoom optel. Niemand is haastig nie en dis asof ons die kuier in die tent nog 'n bietjie wil uitrek, want die atmosfeer is hartlik en jy kan die liefde aanvoel.
Die bome het al lang skaduwees gegooi toe ons almal groet en traag koers kry huis toe. Langs pad herkou ons aan die dag se gebeure en ons besef ons was by 'n huweliksfees wat ons nog lank sal bybly. "Ek dink dit was vir hulle as gesin 'n wonderlike dag," som my vrou die feesdag op. Ek knik instemmend en die woorde van oom Kortpiet Voges kom by my op wat sê: "Hulle is so gelukkig, hulle weet ok nie wat om met alle geluk te mááák nie
tags: SA Kamer van Onafhanklike Skrywers, SAKOS, self publikasie
Jy is `n Rolmodel!
Ek glo elke onafhanklike skrywer deur die land het die beriggies oor jou prestasie met aandag gevolg. Daarom het ek die vrymoedigheid om, as Voorsitter van die nuut-gestigte SA Kamer van Onafhanklike Skrywers, jou geluk te wens met die prestasie.
Laat my asseblief weet of jy sal bereid wees om ons van raad te bedien wanneer nodig, want ons skrywers wat nie Uitgewers het nie, is soos `n trop skape sonder voorloper. Daarom het ons die organisasie gestig. Ons glo ons kan reken op die suksesvolle manne en vroue in ons geledere om die minder geslaagdes te help en te lei. Onthou en weet dat elke bietjie raad wat ons kry, werklik hoog gewaardeer word.
Vir meer inligting, kontak :
Werna Maritz. Sekretaresse.
042 292 0455
Andre Bekker. Voorsitter.
Selfoon 079 180 7663
Verlede naweek, die 2de, 3de, en 4de Julie 2010, het die FEES VAN DIE ONGEPUBLISEERDE BOEK op Jeffreysbaai plaasgevind. Dit was gereël deur `n groep self-gepubliseerde skrywers, maar dit was aangebied om alle voornemende skrywers in te sluit.
As gevolg van die wye reklame deur middel van onderhoude en aankondigings op verskeie radiostasies soos RSG, Radio Pretoria, Radio Laeveld, Uitsaaines Live, asook die ondersteuning van verskeie Afrikaanse bewegings wat ons op hulle Webwerwe bekend gestel het, was dit `n jubelende sukses.
Dr. Gert Coetzee, akademikus en voormalige medewerker van D.J.Opperman, was ons gasspreker. Almal het aan sy lippe gehang terwyl hy op sy boeiende beste ons gemesmeriseer het met sy kennis van die groot digter se werk, en die invloed daarvan op die moderne digkuns en skryftegnieke. Prof. Heilna du Plooy van Noordwes Universiteit op Potchefstroom, en aamhanger van Dr. Coetzee, het ons Fees as waarnemer bygewoon, en sy het ons bemoedig en haar volle ondersteuning belowe., en haar groot kennis tot ons beskikking gestel.
Daarna het Rose Dugmore ons weggevoer na haar studiejare in die minus 35 grade winters van die Noorde van die "States." Peet Coetzee oud-soldaat met diep kennis van die RECCE`s en KOEVOET, se herinneringe aan die donker dae van die grensoorlog het ons gespanne laat regop sit. Hy is skrywer van die bekende "Jam Stealer." Werna Maritz, die lopende ensiklopedie oor die era van die trotse stoomtreine, het ons laat steier van genot met vertellings uit haar drie boeke in die "Ysterwiele" reeks
Die Supersterre finalis, Elsabé Rademeyer, het ons mat haar goue stem bekoor, en die CRYSTALS, `n kwartet vanaf Polokwane het ons aandure gesellig gemaak.
Op `n vergadering is die SA Huis van Onafhanklike Skrywers gestig, en `n loods komitee, onder voorstterskap van Andre Bekker, met Werna Maritz as sekretaresse, is verkies.
Hulle opdrag is : 1. Om riglyne vir `n alles omvattende grondwet te ondersoek en aan te beveel. 2. Om `n metode te formuleer waarvolgens lede van alle provinsies semi-outonome streeksliggame kan aktiveer. 3. Om maniere en kanale te ondersoek waardeur die druk en uitgee van lede se boeke vergemaklik en bespoedig en goedkoper gemaak kan word. 4. Om skakeling mat uitgewers te soek, en `n metodes te vind waarop ons lede se masiewe talent aan hulle beskikbaar gemaak kan word. 5. Om `n registrasie en klassifikasie stelsel te ontwerp waarvolgenselke onafhanklike skrywer se werk op rekord geplaas en bewaar kan word teen alle soorte afbrekende elemente. 6. Om te sorg dat elke lid `n gratis ISBN nommer vir sy werk kry. 7. Om te beding vir bekostigbare proeflesers, redakteurs, asook grafiese en voorblad kunstenaars om hulle werk persklaar te maak. 8. Om die integriteit en bekwaamheid van POD, en ander drukkerye, te bepaal, en slegs die wat bevredigende produkte lewer, en duursame materiaal gebruik, by ons lede aan te beveel.
Terugvoering moet so gou doenlik deur die Webwerf, http://www.boekfeesjbay.co.za gedra word, en dit sal ook na lede ge-E-pos word vir insae, waarna `n stemming gereël sal word.
Andre Bekker, Voorsitter.,
SA Kamer van Onafhanklike Skrywers
(Gaan lees meer op hulle webtuiste: www.boekfeesjbay.co.za
Na dertig jaar aan my dierbare lewensmaat
Voor Marina Sales het ek en Annie stadig verby gery
Ek stop, bekyk haar en toe weet ek: sy is die vrou vir my
Wat 'n welige haredos sy nie gehad
Mooi groot oë en lang wimpers, dit was my smaak
'n Jaar lank het ek probeer om haar hart en guns te wen
Die ander kêrel koop lekkers en blomme, al lyk hy afgerem
Ek het klaar geweet ek is verlief, toe skryf ek vir haar 'n langebrief
"Jammer Gert, ek hou van jou, maar ek het hom baie lief"
Die brief klaar gelees, toe het ek met myself gepraat
Hierdie rondte het ek verloor, maar na die tyd kom raad
Met die eerste nagmaal toe ons mekaar weer ontmoet
Was sy onseker, ek kon dit sien met ons eerste groet
Daardie aand het ek haar gevra om met my te kys
Ek het haar ordentlik gesoen dat haar lippe wys
Die volgende naweek het ek haar Sarrisam toe genooi
Die werf was deurmekaar, maar dit was niks – sy was my nooi
Dieselfde aand het ek haar gevra om met my te trou
"Ek wil jou hê, maar is dit nie 'n bietjie gou?"
3 April 1970 het ons twee duifies toe verloof geraak
19 Desember 1970 het ons uiteindelik die knoop deur gehaak
Twee jaar later het ons 'n blonde dogtertjie gekry
Gou het sy nog 3 sussies by gekry
Vier jaar later het my klong uiteindelik gearriveer
Dankie ma, dis nou genoeg, ons gaan nie weer probeer
Nou is almal groot en klaar met skool
Twee klein kinders is oppad, so by my kool
Ons is so bly en gaan hulle seker vreeslik bederf
Dis Oupa en Ouma se voorreg, al gaan hulle nie veel erf
Na dertig goue jare wil ons Hom loof en eer
Nou geniet ons die huwelik en kan ons mekaar waardeer
Baie liefde van my,
Een van my kokerbome
Na dertig jaar saam
Swaer, Gawie Cilliers, word 60 en ons hou partytjie!
Sally, Sarel & Christa
Liesbet, Dina & Gawie
Liesbet & Dina
Sarel & Christa
Kyk net hoe kunstig is my susters!
Christa & Gawie
Twee jongste susters wens vir Gawie geluk
Wens vir Gawie geluk
Oppad om te gaan rugby kyk
Lekker om die vuur
8 broers en susters saam met swaer Gawie
Almal wil proe!
Boet en Marie
Gawie en Christa luister na Gert se gelukwensinge
Gert kerf biltong
Kuier om die vuur
Liesbet en Kobus is van Citrusdal af vasgepak agterin
Rusty is morsdood gespeel
tags: Dowe Piet, gert sarrisam, Jan Kupedo
Vroeërjare het ons seuns maar almal 'n ou kortbroekie gedra en het net van 'n langbroek gedroom, want dit was eintlik net vir groot seuns beskore. Wintertyd het ons soggens om die vuur geboer en ons ou beentjies was later rooibont van die hitte, maar as jy gestuur was, moes jy maar die koue met jou maer kieriebeentjies en velskoene sonder sokkies trotseer.
Toe die smous voor die winter 'n keer by ons gekom het, het Ma 'n rol kakiemateriaal gekoop om tydens die drieweke vakansie vir my 'n langbroek te maak. Ons kinders moes maar met die boerdery help en my werk was om soggens te help koeie melk en dan moes ek hulle veld toe jaag, sodat hulle nie naby die kalwers kon wei nie. Deur die dag moes ek die kalwers dophou en die boklammers oppas, sodat hulle nie ook in die rigting loop waar die bokke gewei het nie of by Ma se buite-oond kom nie. Ma het nie 'n maatband of 'n maatbroek gehad nie en het maar die rol kakiemateriaal op die kombuistafel oopgegooi en vir my bo-op die materiaal laat lê. Sy het haar hand wyd oopgemaak en my mate geneem soos 'n mens 'n span boertwak afmeet. Daarna het sy versigtig begin knip. Toe ek van die tafel afklim, het Ma die broek se materiaal met spelde aanmekaar vasgesteeek. Bedags as ek uit die veld uit kom, moes ek aanpas en my opgewondenheid het ál groter geword soos die broek sy voltooiing genader het. Ek het so gehoop Ma sit twéé sakke in, maar toe ek haar daarna vra, was haar sagte antwoord: "My kind, ek is bang jy loop hand-in-die-broeksak en dis tog alte lelik". Ek moes dit maar gedweë aanvaar, solank ek net die langbroek kon kry. Alle kinders in my standerddrieklas het al 'n langbroek gehad, behalwe ek.
Eindelik het die skool weer na die vakansie begin en die Maandagoggend het Ma ons vroeg geroep. Ek het groos my nuwe broek aangetrek en my velskoentjies vasgemaak. Toe ek regop staan, toe voel ek sommer groter as die vorige dag. Ek het my hand in my regtersak gesteek en gedink aan Ma se vermaning, maar my hand het so lekker warm gevoel, dat ek gewens het die ander hand het ook 'n sak gehad. Ons moes eers die koeie gaan melk en is met die emmers en lantern kraal toe. Ons het altyd onder mekaar gewedywer wie sy koei die gouste kon klaar melk. Ons het die kalwers geleer om eers die koeie sak te suip en het hulle dan met 'n vierkantige paaltjie op die kop getik. Dan het hulle ewe rustig by die koei se kop gestaan totdat ons klaar gemelk het.
Die koei wat ek gemelk het, se naam was Oppermeis. Sy was 'n groot, geel koei wat, soos ons gesê het, los van melk was. Sy was ook 'n kriewelgat van 'n koei wat net nie wou stilstaan nie. Soms het sy jou met haar nat stert deur jou gesig geslaan. Ons het 'n paar spanrieme gehad waarmee ons die koeie se agterbene gespan het sodat hulle nie in die melk kon trap nie. As dit moontlik was, het jy die koei se stert ook saam met haar agterbene vasgemaak, maar daarvan het sy niks gehou nie. Sy het altyd met mag en mening probeer om haar stert uit te wikkel.
Nadat ek haar klaar gespan en laat saksuip het, het ek op die Noorkapper-rugwerwel, wat ons as 'n bankie gebruik het, ingeskuif en begin melk. Ek het met my linkerbeen by haar agterpote verby geskuif en toe so vinnig as moontlik begin melk, terwyl sy rustig gestaan en herkou het. In die flou lanternlig het ek na my ander helpers geloer om te sien hoe ver hulle al was en die volgende oomblik het ek net 'n dowwe plofgeluid gehoor en gevoel hoe die pap beesmis op my linkerpyp val sodat dit teen die emmer spat! Die skrik en teleurstelling het plek gemaak vir 'n ongekende woede jeens Oppermeis. Ek het vervaard opgespring, inderhaas die paaltjie gegryp en met al die krag in my vir Oppermeis tussen haar horings geslaan, sodat sy met 'n hyggeluid op haar pote inmekaargesak het.
Ek het my lam geskrik, want ek het mos nou vir Oppermeis doodgeslaan! Skielik was die nuwe langbroek vergete en ek het gevrees dat, as Oppermeis dood was, Pa my soos 'n gifding met die spanriem sou vrekslaan. Ek het die emmer neergesit, afgesak en haar aan haar stert gebyt, soos ou Petrus altyd gemaak het as daar 'n maer bees bly lê en ons haar wou optel. Sy het doodstil bly lê. Later het ek benoud geroep: "Kêrels, kom help my! Oppermeis is dood!" Na so 'n paar minute het sy saggies gekreun, haar kop heen-en-weer geskud, so 'n paar proese gegee, waggel-waggel opgestaan en op haar pote gewieg. Al haar melk was weg, maar toe Oppermeis weer op haar voete staan, was ek so bly en verlig, dat ek net saggies: "Dankie, Here'tjie!" geprewel het.
Terwyl ek met die halwe emmer melk huis toe gestap het, het trane van teleurstelling oor my wange geloop. Ek moes maar weer die koue wintersoggend met my ou kortbroekie agter op die blou Ford-bakkie in die koue sit en bibber na Wallekraal se skool toe. Ek het so uitgesien om my nuwe langbroek aan almal te gaan wys, veral vir Lettie, vir wie ek toe al ge-"eye" het.