Geluk sit in ’n hond se stert! | strooimeisie
Februarie 4, 2017 / strooimeisie
Dis ŉ wonderlike gevoel, weet jy? Om te kan asem haal. Om te kan weet jy is so ver van perfek af dat dit nie eers snaaks is nie, maar dat dit okay is. Om te weet dat jy soveel foute het, maar dat jy ook goed is. Om te besef dat die lewe – met al sy ontydige seerkry en onbeplande afdraaipaadjies – met passie en in volheid gelééf moet word… eenvoudig omdat dit juis daarvoor geskep is. En om te glimlag wanneer sien dat – ten spyte van al jou tekortkominge en foute – jou hond se stert steeds opgewonde swaai as hy jou gewaar.
Ek het grootgeword in ŉ tyd waar ŉ hond met ŉ lang stert ŉ vreemdheid was. Veral groot honde met lang sterte was skaars, maar sterte onder kleiner rasse was ook nie altyd populêr nie. Vandag is presies die teenoorgestelde waar.
Dierebeskermingsverenigings en aktiviste van elke kleur en geur het begin om hulle stemme stadig maar seker dik te maak en op te staan teen die brutale marteling wanneer klein hondjies se sterte afgebind word. Net ou honde se sterte is vandag nog kort. As ŉ teler of eienaar van ‘n jong hond vandag op straat gevang word met ŉ afstert-woef, sal hy spoedig hofsake in die gesig staar… moontlike onmiddellike tronkstraf opgelê word… sonder verhoor of borgtog… en in die tronk sal hy dalk self na ŉ ruk ŉ stel knaters kwyt wees sodra die res van die gevangenes sou uitvind dat hy ŉ hond se stert durf snip het!
So lief as wat ek nog altyd vir honde was, kon ek dit – die saak van die hondesterte – seker maar net weens my eie onkunde oor die onderwerp nie heeltemal verstaan nie. Ek meen… dis ŉ hond se stert; nou nie juis wat ek as dieremishandeling sou beskou nie. En as die stertjie vroeg genoeg afgebind was en gereeld skoongemaak is, het die hond sonder veel probleme nie ‘n saak daarmee gehad nie. Vir my, soos baie ander mense, was langstert honde aanvanklik vreemd. En toe verander dit.
Ek het ŉ paar jaar gelede ŉ baba hond aangeneem. Ons ken die telers goed, maar hierdie een hondjie het anders as die res van die werpsel gelyk. Weens hierdie uniekheid, wou niemand hom koop nie. Ek en dié spesifieke hondjie het van die dag wat hy gebore is ŉ spesiale band gehad. Dit was asof hy my uitgesoek het en ek ook vir hom. (Ek weet dit klink seker vreeslik vreemd, maar glo my as ek sê hierdie woef was net “anders” as enige ander hond wat ek nog ooit teëgekom het.) Toe ek hoor dat hy by een van die plaaslike troeteldierwinkels sou opeindig, het ek besluit dat ek dit eenvoudig nie kan toelaat nie. Die volgende dag het ons hom gaan oplaai. En van toe af is hy sy ma se blou-oog-lieweling.
Dit was vanmiddag, toe ek buitentoe gaan om ŉ bietjie met hom te speel, wat ek sy stert weer opgemerk het. Net so lank soos sy lyf, met lang hare wat soos ŉ waaier heen-en-weer as hy gelukkig is. Hoe meer opgewonde en gelukkig, hoe wilder trek die fan-tail. Selfs op ŉ Saterdag, nadat ek hom in ŉ vreeslike wilde week afgeskeep het, het hy met sy lang swaaiende stert vir my deur die venster gestaan en kyk. Nie vies nie. Nie in ŉ bui oor die beperkte aandag nie. Net opreg gelukkig, omdat hy geweet het ek kom met hom speel.
Ek het oor ŉ tydperk my opvatting oor honde en hulle sterte verander en besluit dat ŉ hond se stert sy glimlag is. Dis daardie een deel van ŉ hond wat sy gemoedstoestand wys – daardie opregte vreugde en ondeunde blydskap. Jy weet… soos wat ŉ glimlag vir ŉ mens is. ŉ Stertlose hond is vir my soos ŉ mens sonder ŉ glimlag… ongehoord en verkeerd.
Dieper as dit:
Ek dink mense se geluk sit dikwels ook in hulle stert… metafories gestel, natuurlik. En dit is moontlik vir enige mens om sy/haar stert te swaai en dit vir almal te wys; ten spyte daarvan dat dinge nie altyd lekker is nie, ten spyte van jou verlede, ten spyte van jou huidige omstandighede. Want dit is moontlik om iets te vind om oor gelukkig te wees. Dis egter jammer dat soveel mense eerder kies om hulle sterte reeds van jongs af, af te laat bind… ek wonder of hulle aldag besef watter onreg hulle hulself aandoen.
Liewe mens, is jy stertloos? Wel sluk ŉ bietjie evolusiesap en word ŉ akkedis sodat jou stert kan begin groei! Maak ŉ plan. Glimlag dat daai pragtige perfekte of skewe pêrels sommer ander mense verblind. Lag hardop en heerlik sodat daardie aansteeklike klank die lug vul en mense emosioneel ophef. Want dis pragtig. Dis lekker. Want weet jy wat? Jy leef… so lééf gelukkig, en moenie bang wees om dit te wys nie!
← Stille begeerte (vra die wagwoord by strooimeisiesegoed@gmail.com)
4 thoughts on “Geluk sit in ’n hond se stert!”
Februarie 5, 2017 om 07:40
Sjoe,pragtig geskryf!Ek gaan sommer nou my stert meermale swaai!
Februarie 5, 2017 om 07:56
Swaai hom, Bytjie! Swaai hom!
Februarie 5, 2017 om 08:58
Dalk moet ek my angel laat kortknip😂
Februarie 5, 2017 om 09:53
Haha! Maar dan is jy nie meer die Perdebytjie wat sulke mooi foto’s neem nie… Neewat. Swaai dan maar net jou angel! 😉