Finansies en die dertigjarige oorlog - Geskiedenis Tydlyne - 2021
Soos met enige oorlog, het die Dertigjarige Oorlog 'n invloed op finansies in Europa gehad. Daardie lande wat in die Dertigjarige Oorlog geveg het, moes hul veldtogte finansier, en selfs die beroemde geldleningsfamilies van Europa - soos die Fuggers - het gesien hoe hul welvaart afneem namate die oorlog sy geld op finansies geneem het. Parker en Smith skat dat 50% van die land se inkomste voortgaan om voor te berei vir of oorlog te voer. Hoe het elke nasie sy deel in die oorlog gefinansier?
As volk het Swede sedert 1600 oorlog gevoer. Daarom moes sy haar natuurlike hulpbronne ontwikkel. Die land se normale inkomste vir 1620 sou 1,5 miljoen silwerdaler wees. Dit was onvoldoende om 'n bydrae tot die oorlog te lewer. Om inkomste te verhoog, het Gustavus Adolphus kroongrond verkoop of verpand en teen 1650 was 60% van die ou koninklike belasting in private hande. Die langtermynimplikasies vir die kroon van hierdie beleid was voor die hand liggend, maar dit het Swede wel toegelaat om finansiële probleme te vermy sodra sy in 1630 by die oorlog betrokke was.
Die een ding wat Swede vermy het deur hierdie beleid te gebruik, was om nie meer geld uit te druk met die inflasionêre impak wat dit op haar ekonomie sou gehad het nie. Swede het ook 'n meningsbelasting ingestel op almal van 15 tot 60 jaar oud en sy het buitengewone belasting ingestel indien nodig - selfs al was dit nie onder die mense nie. Swede het ook haar uitstekende koper- en ysterneerslae ten volle benut wat 'n gereed mark in Europa gevind het. 'N Verdere manier waarop Swede haar oorlogskoste verlaag het, was om haar leër op te lei om van die land af te leef en sodoende die aanbodprobleem vir 'n leër tydens die optog te verminder.
Spanje het tydens die regering van Filippus II ernstige finansiële probleme ondervind, maar op die een of ander manier het sy daarin geslaag om haar pad deur die dertigjarige oorlog te vermorsel, ongeag die verdere finansiële probleme wat sy gehad het. Teen 1621 het die invoer van Spanje se boelies drasties gedaal en moes die regering sy optrede hoofsaaklik finansier deur die inwoners van Castille te belas. In 1628 het die koninklike begroting op 15 miljoen hertogte gestaan, met 7,5 miljoen wat gebruik is om die koninklike skuld af te betaal. Die weermag het nog 4,5 miljoen hertogters opgeneem, wat slegs 3 miljoen hertogters agtergelaat het om die land te regeer. Die regering is gedwing om geld te leen.
Ondanks hierdie duidelike gebrek aan finansiering, het die regering daarin geslaag om sy besteding tussen 1615 en 1625 met 150% te verhoog, ondanks die feit dat sy inkomste met slegs 25% gestyg het. In 1627 was Spanje bankrot. Om dit teen te werk, het Spanje kopermuntstukke genaamd vellon gemyn. Dit het baie minder waarde as silwer muntstukke. Ironies genoeg kom die koper vir die vellon uit die Protestantse Swede en die aankoop van hierdie kommoditeit het baie gedoen om die Swede se ekonomie 'n hupstoot te gee.
Die verkoopsbelasting - die meule - is weer ingestel soos in die tyd van Filippus II, maar selfs dit het nie Philip IV gehelp wat gedwing is om nog meer koninklike landgoedere te verkoop nie. Hierdie beleid het wel op kort termyn geld ingesamel, maar dit was 'n beleid wat die ekonomiese stabiliteit van die kroon ernstig ondermyn het. Spanje het haar satellietstate versoek om haar te help - Milaan, Sicilië en Napels het almal 'n buitengewone oorlogsbelasting ingestel wat nog 'n las op die mense was wat in hierdie staat gewoon het.
Die Spaanse regering kon nog steeds lenings bekom, aangesien die kans altyd bestaan ​​dat daar 'n groot las in Spanje sou wees, en die geldskieters wou veral hieroor oorlog kry. Tussen 1629 en 1633 het Spanje die pous toestemming gegee om ekstra kerklike belastings in te stel - dit was in 'n tyd toe Spanje 'n reeks groot militêre nederlae gely het en gedink het aan vrede met die Nederlanders. Die nuwe kerklike belasting het egter tot gevolg gehad dat Spanje ongeveer 7 miljoen hertogkaste per jaar sou kon insamel, wat daartoe gelei het dat Spanje Nederlandse vredesvoorstelle geïgnoreer en verwerp het.
In 1647 was Spanje weer bankrot. Haar leërs in die veld het teen hierdie tyd 13 miljoen hertogte per jaar gekos. Die ooglopende swak toestand van Spanje en haar minder as indrukwekkende militêre vertoning gedurende die oorlog, het meegebring dat sy nie enige van hierdie verliese deur ruim nedersettings aan die Vrede van Westfalen kon opmaak nie.
Gedurende die oorlog was Frankryk in 'n baie haglike finansiële posisie. Dit is duidelik gesien tydens die Mantuan-oorlog van 1627 tot 1631. Frankryk het Swede se betrokkenheid by die oorlog gesubsidieer en sy kon dit skaars bekostig, laat staan ​​nog die koste om 'n leër in die veld te hou en te onderhou. In 1635 het Frankryk egter aktief by die oorlog betrokke geraak. Die Franse Minister van Finansies, Claude Bullion, moes meer druk (ondanks die inflasionêre effek wat dit sou hê) en die lewenswaardes devalueer.
Toe Henry IV koning was, het hy 8% van die koninklike inkomste verkry deur kantore te verkoop. Teen 1620 het dit gestyg tot 30% en teen die 1630's tot 50%. 'N Devalueerde vee het haar uitvoer egter aantrekliker gemaak vir oorsese markte en hierdie gebied van die ekonomie is gestimuleer deur Bullion se optrede.
Franse besteding aan die oorlog het steeds toegeneem:
militêre uitgawes in die 1620's
16 miljoen lewers
militêre uitgawes in die 1630's
33 miljoen lewers
militêre uitgawes in die 1640's
38 miljoen lewers
In 1640 is die skuld van die kroon gelyk aan die 38 miljoen lewers wat aan die oorlog bestee is. Om hiermee die hoof te bied, is baie buitengewone belasting ingestel wat 40 miljoen per jaar ingesamel het. Die bedrag wat ingesamel is, kon egter veel meer gewees het, omdat die invordering van belasting baie moeilik geblyk het, veral as gevolg van die grootte van Frankryk en die manier waarop haar bevolking versprei is - sommige in baie afgeleë landelike gebiede. Die tesourie is ook uitgehonger deur die korrupsie wat op plaaslike vlak plaasgevind het. Die regering moes op die eerlikheid van die plaaslike belastinginspekteurs vertrou, en dit kon nie heeltemal gewaarborg word nie. Wat op plaaslike vlak ingesamel is, het nie noodwendig sy weg na Parys gemaak nie. Bullion het baie gedoen om korrupte amptenare te verwyder wat sy ongewildheid aansienlik verhoog het, maar sy dood in 1640 het hierdie veldtog teen korrupsie beëindig.
Sy plaasvervanger as minister van finansies was Bouthillier, wat 'n beleid van koninklike lenings gevolg het. Maar Frankryk het amper bankrotskap geneem en vanaf 1640 tot die Vrede van Wesfale het Frankryk geen duidelike finansiële beleid gehad nie. Toe Mazarin in 1643 hoofminister word, het hy Bouthillier ontslaan, maar hy het voortgegaan met 'n beleid van koninklike lenings. Terwyl die inkomste-invorderingsstelsel korrup gebly het, kon Frankryk nie hoop om 'n sterk finansiële basis te hê nie. In 1647 het Frankryk bankrot geraak, hoewel dit eers in 1648 aangekondig is. As haar finansiële ineenstorting vroeër aangekondig is, sou dit haar bedingingsposisie in Westfalen ernstig verswak het.