Nikita Chroesjtsjov - Inligting
Nikita Chroesjtsjof, die kleinseun van 'n dienskneg en die seun van 'n steenkoolmynwerker, is op 5 April 1894 in Kalinovka, Oekraïne, gebore. Na 'n kort formele opleiding het Chroesjtsjof werk gekry as 'n pypmonteur in Yuzovka.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog het Chroesjtsjof betrokke geraak by vakbondbedrywighede en het na die Oktoberrevolusie by die Bolsjewiste aangesluit.
In Januarie 1919 sluit Chroesjtsjov by die Rooi Leër aan en veg tydens die Burgeroorlog teen die Blankes in die Oekraïne. Nadat hy die weermag verlaat het, keer hy terug na Yuzovka, waar hy terugkeer skool toe om sy opleiding te voltooi.
Chroesjtsjov bly aktief in die Kommunistiese Party en is in 1925 werksaam as partysekretaris van die Petrovsko-Mariinsk. Lazar Kaganovich, die sekretaris-generaal van die Oekraïense Kommunistiese Party, was beïndruk met Chroesjtsjof en het hom genooi om hom te vergesel na die 14de partykongres in Moskou. Met die steun van Kaganovich het Chroesjtsjov bestendige vordering gemaak in die partyhiërargie. In 1938 word Chroesjtsjof sekretaris van die Oekraïense Kommunistiese Party en word hy deur Joseph Stalin in diens geneem om die Groot Reiniging in die Oekraïne uit te voer. Die jaar daarna word hy 'n volwaardige lid van die Politburo.
Chroesjtsjov was bewus daarvan dat hy baie versigtig moes wees in sy omgang met Stalin: "Alhoewel ek heeltemal met Stalin saamgestem het, het ek geweet dat ek my stap moes volg om hom te antwoord. Een van Stalin se gunsteling truuks was om u te lok tot 'n verklaring. - of selfs met 'n stelling saamstem - wat u ware gevoelens teenoor iemand anders toon. Dit was vir my heeltemal duidelik dat Stalin en Beria baie na aan mekaar was. In watter mate hierdie vriendskap opreg was, kon ek nie sê nie, maar ek het geweet dit was geen toeval dat Beria Stalin se keuse was vir die vervanging van Yezhov nie. "
Khrushchev werk ook nou saam met Lavrenti Beria. "Ek en Beria het mekaar gereeld by Stalin begin sien. Aanvanklik het ek van hom gehou. Ons het vriendelike geselsies gehad en selfs baie lekker geskerts, maar geleidelik het sy politieke gelaat duidelik in fokus gekom. Ek was geskok deur sy sinistere, twee- gekonfronteer, skelm skynheiligheid. "
Na die inval in Pole in 1940 het Chroesjtsjof die verantwoordelikheid gekry om die Poolse en Oekraïense nasionaliste te onderdruk. Toe die Duitse leër die Sowjetunie in Junie 1941 inval, het Chroesjtsjof die ontruiming van 'n groot deel van die nywerheid in die streek gereël. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Chroesjtsjof die rang van luitenant -generaal toegestaan, en het die taak gekry om guerrilla -oorlogvoering in die Oekraïne teen die Duitsers te organiseer.
Toe die Duitse leër in 1944 terugtrek, is Chroesjtsjof weer in beheer van die Oekraïne en die heropbou van die streek geplaas. Die werk van Chroesjtsjof is moeiliker gemaak deur die hongersnood van 1946. Dit het hom in konflik gebring met Joseph Stalin, wat Chroesjtsjov daarvan beskuldig het dat hy te veel daarop konsentreer om die mense wat in die Oekraïne woon, te voed eerder as om voedsel na die res van die Sowjetunie uit te voer.
Chroesjtsjof word in 1951 gedegradeer en vervang as die minister verantwoordelik vir landbou. By die dood van Joseph Stalin in 1953 word Gregory Malenkov premier en hoof van die Kommunistiese Party. Hy blyk 'n hervormer te wees en vra dat verbruikersgoedere 'n hoër prioriteit moet geniet. Hy het later aangevoer dat hy nie ten volle bewus was van die misdade wat Stalin gepleeg het nie: "Ek het nog steeds getreur oor Stalin as 'n buitengewone magtige leier. Ek het geweet dat sy mag willekeurig en nie altyd in die regte rigting uitgeoefen is nie, maar in die belangrikste krag van Stalin. , Het ek geglo, is nog steeds toegepas op die versterking van die sosialisme en die konsolidasie van die winste van die Oktoberrevolusie. Stalin het moontlik metodes gebruik wat volgens my onbehoorlik of selfs barbaars was, maar ek het nog nie begin daag die basis van Stalin se aanspraak op 'n spesiale eer in die geskiedenis uit. Daar het egter vrae begin ontstaan ​​waarvoor ek nie klaar antwoord gehad het nie. Net soos ander, het ek begin twyfel of al die arrestasies en veroordelings geregverdig was vanuit geregtelike norme. Maar dan was Stalin Stalin. Selfs in die dood het hy bykans onaanvegbare gesag gebied, en dit het nog steeds nie by my opgekom dat hy sy mag kon misbruik nie. "
In September 1953 word Chroesjtsjof die eerste sekretaris van die Kommunistiese Party. Hy het gereël vir die teregstelling van Lavrenti Beria, hoof van die geheime polisie, en geleidelik het hy beheer oor die partytjie -masjinerie gekry. In 1955 werk hy saam met Nikolai Bulganin om Gregory Malenkov uit die bewind te verdryf. Hy het ook besluit om Stalin se heerskappy in die Sowjetunie te veroordeel.
Tydens die 20ste partykongres in Februarie 1956 het Chroesjtsjof 'n aanval op die bewind van Joseph Stalin geloods. Hy het aangevoer: "Stalin het nie opgetree deur oorreding, verduideliking en geduldige samewerking met mense nie, maar deur sy konsepte af te dwing en absolute onderwerping aan sy mening te eis. Wie hierdie konsep teëgestaan ​​het of sy standpunt probeer bewys het, en die korrektheid van sy standpunt, was gedoem tot verwydering uit die toonaangewende kollektief en tot morele en fisiese uitwissing daarna, veral in die tydperk wat volg op die 17de Party-kongres, toe baie prominente partyleiers en partydige werkers eerlik en toegewyd was aan die saak van kommunisme, die slagoffer geword van Stalin se despotisme. "
Chroesjtsjof het die Groot Reiniging veroordeel en Stalin daarvan beskuldig dat hy sy mag misbruik het. Tydens die toespraak stel hy voor dat Stalin die sluipmoord op Sergy Kirov beveel het. Later het Chroesjtsjof 'n ondersoek begin na die sluipmoord op Kirov en ander misdade van Stalin. Volgens 'n insider, Feliks Chuev, het die Shvernik -kommissie "niks teen Stalin gevind nie", maar "Chroesjtsjof het geweier om dit te publiseer - dit het hom niks gehelp nie."
In die somer van 1956 het Gregory Malenkov, Nikolai Bulganin, Vyacheslav Molotov en Lazar Kaganovich probeer om Khrushchev te verdryf. Mikhail Gorbatsjof was een van diegene wat Chroesjtsjof se optrede gesteun het: "Die geheime toespraak van Chroesjtsjov op die twintigste partykongres het 'n politieke en sielkundige skok in die hele land veroorsaak. By die Party krai -komitee het ek die geleentheid gehad om die inligtingsbulletin van die Sentrale Komitee te lees. 'n woordelikse verslag van Chroesjtsjof se woorde. Ek het Chroesjtsjov se moedige stap ten volle ondersteun. Ek het my standpunte nie verberg nie en dit in die openbaar verdedig. Maar ek het opgemerk dat die reaksie van die apparaat op die verslag gemeng was; sommige mense het selfs verward gelyk. "
Chroesjtsjov se de-staliniseringsbeleid het mense in Oos-Europa aangemoedig om te glo dat hy bereid was om hulle meer onafhanklikheid van die Sowjetunie te gee. In Hongarye het die premier Imre Nagy die staatsbeheer van die massamedia verwyder en openbare bespreking oor politieke en ekonomiese hervorming aangemoedig. Nagy het ook anti-kommuniste uit die gevangenis vrygelaat en gepraat oor die hou van vrye verkiesings en die onttrekking van Hongarye uit die Warskou-verdrag.
Chroesjtsjof het toenemend besorg geraak oor hierdie verwikkelinge en op 4 November 1956 het hy die Rooi Leër na Hongarye gestuur. Tydens die Hongaarse opstand is na raming 20 000 mense dood. Nagy is gearresteer en vervang deur die Sowjet -lojalis, Janos Kadar. Imre Nagy is in 1958 opgesluit en tereggestel.
In 1958 vervang Chroesjtsjof Gregory Malenkov as premier en was hy nou die onbetwiste leier van die staat sowel as die party. In die Sowjetunie het hy hervorming van die Sowjet -stelsel bevorder en begin klem lê op die vervaardiging van verbruikersgoedere eerder as op die swaar nywerheid.
Chroesjtsjov het die sensuur in die Sowjetunie verlig en toegelaat Een dag in die lewe van Ivan Denisovich, deur Alexander Solzhenitsyn gepubliseer word. Sommiges het daarop gewys dat dit deel uitmaak van sy de-staliniseringsbeleid en nie 'n reële toename in vryheid weerspieël nie. Sy kritici het daarop gewys dat boeke soos Dokter Zhivago deur Boris Pasternak is steeds verbied.
In 1959 kondig Chroesjtsjof 'n verandering aan in die buitelandse beleid. In 1959 besoek die Verenigde State en bied "die kapitalistiese lande vreedsame mededinging" aan. Chroesjtsjof sou die beraad in Parys in 1960 bywoon toe 'n verkenningsvliegtuig oor die Sowjetunie neergeskiet is. Hy het die vergadering gekanselleer en later dieselfde jaar het hy by die Unie -nasies die Westerse invloed in die Kongo aangeval.
Toe John F. Kennedy Dwight Eisenhower as president van die Verenigde State vervang, is hy ingelig oor die CIA -plan om Kuba binne te val. Kennedy het twyfel oor die onderneming, maar hy was bang dat hy as 'n sagte idee van die kommunisme beskou sou word as hy toestemming weier om dit voort te sit. Kennedy se adviseurs het hom oortuig dat Castro 'n ongewilde leier was en dat sodra die inval begin het, die Kubaanse mense die ClA-opgeleide magte sou ondersteun.
Op 14 April 1961 het B-26-vliegtuie begin om Kuba se vliegvelde te bombardeer. Na die aanvalle het Kuba slegs agt vliegtuie en sewe vlieëniers agtergelaat. Twee dae later het vyf handelskepe met 1 400 Kubaanse ballinge by die Varkbaai aangekom. Die aanval was 'n totale mislukking. Twee van die skepe is gesink, insluitend die skip wat die meeste voorraad vervoer het. Twee van die vliegtuie wat probeer om lugdekking te gee, is ook neergeskiet. Binne twee en sewentig uur is al die indringende troepe gedood, gewond of oorgegee.
Aan die begin van September 1962 het U-2 spioenasievliegtuie ontdek dat die Sowjetunie oppervlakte-tot-lug missiel (SAM) lanseerplekke bou. Daar was ook 'n toename in die aantal Sowjet -skepe wat in Kuba aankom, wat die Amerikaanse regering gevrees het om nuwe wapens te voorsien. President Kennedy het by die Sowjetunie gekla oor hierdie verwikkelinge en hulle gewaarsku dat die Verenigde State nie aanvallende wapens (SAM's as verdedigend) in Kuba sou aanvaar nie.
Op 27 September het 'n CIA -agent in Kuba gehoor hoe Castro se persoonlike vlieënier aan 'n ander man in 'n kroeg vertel dat Kuba nou kernwapens het. U-2 spioenasievliegtuigfoto's het ook getoon dat ongewone aktiwiteite in San Cristobal plaasvind. Eers op 15 Oktober is daar foto's geneem wat onthul het dat die Sowjetunie langafstand missiele in Kuba plaas.
President Kennedy se eerste reaksie op die inligting oor die missiele in Kuba was om 'n vergadering te bel om te bespreek wat gedoen moet word. Veertien mans het die vergadering bygewoon en het militêre leiers, deskundiges in Latyns -Amerika, verteenwoordigers van die CIA, ministers en persoonlike vriende ingesluit, wie se advies Kennedy waardeer. Hierdie groep het bekend gestaan ​​as die Uitvoerende Komitee van die Nasionale Veiligheidsraad. Oor die volgende paar dae sou hulle verskeie kere ontmoet.
Tydens die eerste vergadering van die Uitvoerende Komitee van die Nasionale Veiligheidsraad het die CIA en ander militêre adviseurs die situasie verduidelik. Nadat hulle gehoor het wat hulle te sê het, was die algemene gevoel van die vergadering 'n lugaanval op die raketterreine. Ter herinnering aan die swak advies wat die CIA voor die Bay of Pigs -inval gegee het, besluit John F. Kennedy om te wag en het in plaas daarvan 'n ander vergadering gevra. Teen hierdie tyd het verskeie mans twyfel oor die wysheid van 'n bombardement, uit vrees dat dit tot 'n kernoorlog met die Sowjetunie sou lei. Die komitee was nou so verdeeld dat daar nie 'n vaste besluit geneem kon word nie.
Die Uitvoerende Komitee van die Nasionale Veiligheidsraad het vir die volgende twee dae onder mekaar gestry. Die CIA en die weermag was steeds ten gunste van 'n bomaanval en/of 'n inval. Die meerderheid van die komitee het egter geleidelik begin om 'n vlootblokkade van Kuba te bevoordeel. Kennedy het hul besluit aanvaar en het Theodore Sorensen, 'n lid van die komitee, opdrag gegee om 'n toespraak te skryf waarin Kennedy aan die wêreld sou verduidelik waarom dit nodig was om 'n vlootblokkade van Kuba in te stel.
Behalwe dat 'n vlootblokkade ingestel is, het Kennedy ook die lugmag aangesê om voor te berei op aanvalle op Kuba en die Sowjetunie. Die weermag het 125 000 man in Florida geplaas en is aangesê om te wag vir bevele om Kuba binne te val. As die Sowjet -skepe wat wapens vir Kuba vervoer het nie omdraai nie of weier om deursoek te word, sal 'n oorlog waarskynlik begin. Kennedy het ook sy militêre adviseurs belowe dat as daar op een van die U-2 spioenasievliegtuie afgevuur word, hy bevele sal gee vir 'n aanval op die Kubaanse SAM-missielterreine.
Die wêreld wag angstig. 'N Openbare meningspeiling in die Verenigde State het aan die lig gebring dat drie uit vyf mense verwag dat daar 'n geveg tussen die twee partye sou ontstaan. Daar was woedende betogings buite die Amerikaanse ambassade in Londen terwyl mense protesteer oor die moontlikheid van kernoorlog. Betogings het ook in ander stede in Europa plaasgevind. In die Verenigde State het peilings egter voorgestel dat die oorgrote meerderheid Kennedy se optrede ondersteun.
Op 24 Oktober is president John F. Kennedy ingelig dat Sowjet -skepe gestop het net voor hulle die skepe van die Verenigde State bereik wat Kuba blokkeer. Daardie aand het Chroesjtsjof 'n woedende brief aan Kennedy gestuur en hom daarvan beskuldig dat hy 'n krisis geskep het om die Demokratiese Party te help om die komende verkiesing te wen.
Op 26 Oktober het Chroesjtsjof nog 'n brief aan Kennedy gestuur. Hierin het hy voorgestel dat die Sowjetunie bereid sou wees om die missiele in Kuba te verwyder in ruil vir 'n belofte deur die Verenigde State dat hulle nie Kuba sou binneval nie. Die volgende dag het 'n tweede brief van Chroesjtsjof gekom dat die Verenigde State hul kernbase in Turkye verwyder.
Terwyl die president en sy adviseurs Khrushchev se twee briewe ontleed het, het die nuus gekom dat 'n U-2-vliegtuig oor Kuba neergeskiet is. Die leiers van die weermag, wat Kennedy herinner aan die belofte wat hy gemaak het, het aangevoer dat hy nou bevele moet gee vir die bombardement op Kuba. Kennedy weier en stuur in plaas daarvan 'n brief aan Chroesjtsjof waarin hy die voorwaardes van sy eerste brief aanvaar.
Chroesjtsjof het ingestem en bevel gegee dat die missiele uitmekaar gehaal moet word. Agt dae later het die verkiesings vir die kongres plaasgevind. Die Demokrate het hul meerderheid toegeneem en daar word beraam dat Kennedy nou nog twaalf ondersteuners in die kongres sou hê vir sy beleid.
Die Kubaanse missielkrisis was die eerste en enigste kernkonfrontasie tussen die Verenigde State en die Sowjetunie. Die gebeurtenis het blykbaar albei kante laat skrik, en dit was 'n verandering in die ontwikkeling van die Koue Oorlog.
Die weermag en die leiers van die Kommunistiese Party voel verneder deur Chroesjtsjov se klim oor Kuba. Sy landboubeleid was ook 'n mislukking en die land was verplig om toenemende hoeveelhede koring uit Kanada en die Verenigde State in te voer.
Op 14 Oktober 1964 dwing die Sentrale Komitee Chroesjtsjov om te bedank. Hy woon in pensioen in Moskou, waar hy sy memoires skryf, Chroesjtsjof onthou (1971). Nikita Chroesjtsjof is op 11 September 1971 oorlede.
Kollektivisering is begin die jaar voordat ek uit die Oekraïne verplaas is, maar eers toe ek in Moskou begin werk, het ek die werklike gevolge daarvan op die landelike bevolking begin vermoed - en eers baie jare later het ek die omvang besef van die hongersnood wat gepaard gegaan het met kollektivisering soos dit onder Stalin uitgevoer is.
Ek glo dat die Ribbentrop-Molotov-verdrag van 1939 histories onvermydelik was, gegewe die destydse omstandighede, en dat dit uiteindelik winsgewend was vir die Sowjetunie. Dit was soos 'n skaakspel: as ons nie hierdie stap gemaak het nie, sou die oorlog vroeër begin het, tot ons nadeel. Dit was baie moeilik vir ons - as kommuniste, as anti -fasciste - om die idee te aanvaar om met Duitsland saam te werk. Dit was vir ons moeilik genoeg om die paradoks self te aanvaar.
Die Duitsers gebruik ook die verdrag as 'n maneuver om tyd te wen. Hulle idee was om die nasies wat in die Eerste Wêreldoorlog teen Duitsland verenig het en wat weer teen Duitsland sou verenig, te verdeel en te verower. Hitler wou een vir een met sy teëstanders te doen kry. Hy was oortuig dat Duitsland in die Eerste Wêreldoorlog verslaan is omdat hy op twee fronte tegelyk probeer veg het. Die verdrag wat hy met ons gesluit het, was sy manier om die komende oorlog tot een front te beperk.
Ek en Beria het mekaar gereeld by Stalin begin sien. Ek was geskok oor sy sinistere, tweegesigte, skelm skynheiligheid.
Alhoewel ek heeltemal met Stalin saamgestem het, het ek geweet dat ek moes kyk hoe ek hom moet antwoord. In watter mate hierdie vriendskap opreg was, kon ek nie sê nie, maar ek het geweet dat Beria Stalin se keuse vir Yezhov se plaasvervanger was, was nie toevallig nie.
Ek dink die kulturele beleid van Stalin, veral die kulturele beleid wat Leningrad deur Zhdanov opgelê het, was wreed en sinneloos. U kan nie die ontwikkeling van letterkunde, kuns en kultuur met 'n stok reguleer of deur opdragte te blaf nie. U kan nie 'n vore neerlê en dan al u kunstenaars inspan om seker te maak dat hulle nie van reguit en smal afwyk nie. As u u kunstenaars te styf probeer beheer, sal daar geen meningsbotsing wees nie, gevolglik geen kritiek en gevolglik geen waarheid nie. Daar sal net 'n sombere stereotipe wees, saai en nutteloos.
Ek het steeds oor Stalin getreur as 'n buitengewone magtige leier. Selfs in die dood het hy bykans onaanvegbare gesag gebied, en dit het nog steeds nie by my opgekom dat hy sy mag kon misbruik nie.
Stalin het nie opgetree deur oorreding, verduideliking en geduldige samewerking met mense nie, maar deur sy konsepte af te dwing en absolute onderwerping aan sy mening te eis. Dit was veral die geval tydens die tydperk na die 17de partykongres, toe baie prominente partyleiers en partydige werkers van die party, eerlik en toegewyd aan die saak van kommunisme, die slagoffer geword het van Stalin se despotisme.
Stalin het die konsep "vyand van die mense" ontstaan. Hierdie term het dit outomaties onnodig gemaak dat die ideologiese foute van 'n man of mans wat in 'n polemiek betrokke is bewys word; hierdie term het die gebruik van die wreedste onderdrukking moontlik gemaak, wat alle norme van revolusionêre wettigheid skend, teen almal wat enigsins met Stalin verskil het, teen diegene wat slegs verdink word van vyandige opset, teen diegene wat 'n slegte reputasie het.
Chroesjtsjof se growwe maniere, slegte grammatika en swaar drink het veroorsaak dat baie Westerse joernaliste en diplomate hom onderskat het. Maar ondanks sy ruwe kante, het hy 'n skerp verstand en 'n genadelose greep op magspolitiek gehad. Khrushchev, wat Westerse uitnodigings vir ontwapening en onthouding reguit ignoreer, het openlik wapens opgegaar ...baie het geglo dat hy geen moeite sou hê om dit te gebruik om 'n kernoorlog te ontketen nie.
Ek was beïndruk met Kennedy. Ek onthou dat ek van sy gesig gehou het, wat soms streng was, maar wat dikwels in 'n gemoedelike glimlag uitgebreek het. Wat Nixon betref ... hy was 'n beginselvrye marionet, wat die gevaarlikste soort is. Ek was baie bly dat Kennedy die verkiesing gewen het ... ek het met hom geskerts dat ons die beslissende stembrief in sy verkiesing tot die presidensie oor die seun van 'n teef Richard Nixon gemaak het. Toe hy my vra wat ek bedoel, het ek verduidelik dat ons, deur te wag om die U-2-vlieënier Gary Powers vry te laat tot ná die Amerikaanse verkiesing, Nixon nie kon beweer dat hy met die Russe kon klaarkom nie; ons foefie het 'n verskil van minstens 'n halfmiljoen stemme gemaak, wat Kennedy die voordeel gegee het.
Chroesjtsjof het die gebeure van die Baai van Varke bestudeer; hy sou verstaan ​​het as Kennedy Castro alleen gelaat het of hom vernietig het, maar toe Kennedy haastig genoeg was om op Kuba te slaan, maar nie dapper genoeg om die taak te voltooi nie, besluit Chroesjtsjof dat hy te doen het met 'n onervare jong leier wat geïntimideer en afpersing kon doen.
Nie Kennedy of Chroesjtsjof het as oorwinnaars uit die stryd getree of vrolik of geskud verslaan nie. Elkeen het die ander op swakheid ondersoek en niks gevind nie. Chroesjtsjof is nie deur Kennedy se rede en sjarme beïnvloed nie. Kennedy was nie paniekerig oor Khrushchev se harde praatjies nie
Daar is rede om te glo dat Chroesjtsjof Kennedy se maatreël getref het tydens hul vergadering in Wene in Junie 1961, en besluit het dat dit 'n jong man is wat sou terugdeins van moeilike besluite ... Hy het slegs die president se bereidheid om dit te gebruik bevraagteken. Soos hy eenkeer vir Robert Frost gesê het, het hy geglo dat Amerikaners 'te liberaal is om te veg'.
Chroesjtsjov se geheime toespraak tydens die XXe Partykongres het 'n politieke en sielkundige skok in die hele land veroorsaak. Maar ek het opgemerk dat die reaksie van die apparaat op die verslag gemeng was; sommige mense het selfs verward gelyk.
Ek is oortuig dat die geskiedenis nooit Khrushchev se veroordeling van Stalin se persoonlikheidskultus sal vergeet nie. Dit is natuurlik waar dat sy geheime verslag aan die twintigste partykongres skaars analise bevat en buitensporig subjektief was. Om die komplekse probleem van totalitarisme bloot aan eksterne faktore en die bose karakter van 'n diktator toe te skryf, was 'n eenvoudige en hard treffende taktiek - maar dit het nie die diepgaande wortels van hierdie tragedie onthul nie. Chroesjtsjov se persoonlike politieke oogmerke was ook deursigtig: deur die eerste persoon te wees wat die persoonlikheidskultus aan die kaak gestel het, het hy sy naaste mededingers en antagoniste, Molotov, Malenkov, Kaganovich en Voroshilov - wat saam met Chroesjtsjov was, die naaste medewerkers van Stalin was.
Waar genoeg. Maar wat die geskiedenis en 'wyer polities' betref, was die werklike gevolge van Chroesjtsjof se politieke optrede deurslaggewend. Die kritiek op Stalin, wat die regime verpersoonlik het, het nie net die ernstigheid van die situasie in ons samelewing en die verdraaide karakter van die politieke stryd wat daarin plaasvind, openbaar nie - dit het ook 'n gebrek aan basiese legitimiteit aan die lig gebring. Die kritiek het totalitarisme moreel gediskrediteer, hoop op 'n hervorming van die stelsel gewek en 'n sterk dryfveer vir nuwe prosesse op die gebied van politiek en ekonomie sowel as in die geestelike lewe van ons land. Hiervoor moet aan Chroesjtsjof en sy ondersteuners volle eer gegee word. Chroesjtsjof moet ook erkenning kry vir die rehabilitasie van duisende mense en die herstel van die goeie naam van honderdduisende onskuldige burgers wat in Stalimst -gevangenisse en kampe omgekom het.
Chroesjtsjov se buitelandse beleid is gekenmerk deur dieselfde teenstrydighede. Sy aktiewe teenwoordigheid op die internasionale politieke arena, sy voorstel vir vreedsame naasbestaan ​​en sy aanvanklike pogings om die betrekkinge met die voorste lande van die kapitalistiese wêreld te normaliseer; die nuut gedefinieerde betrekkinge met Indië, Egipte en ander state van die Derde Wêreld; en uiteindelik, sy poging om bande met sosialistiese bondgenote te demokratiseer - insluitend sy besluit om sake met Joego -Slawië reg te stel - dit is goed ontvang in ons land sowel as in die res van die wêreld en het ongetwyfeld gehelp om die internasionale situasie te verbeter.
My Russiese vriende het omtrent twee weke nadat dit gebeur het, geleer van Chroesjtsjov se geheime toespraak. 'N Verteenwoordiger van die Sentrale Komitee het na die skool gekom en uittreksels gelees tydens hul partytjievergadering. Geen teks versprei nie. Dit was 'n streng vertroulike aankondiging binne die party, en ons buitelandse studente is toe of later niks vertel nie. Ek het egter baie vinnig geleer oor die toespraak en oor baie bykomende besonderhede wat gerugte bevestig het wat al maande lank die ronde doen. Tog was dit die amptelike waarheid wat die grootste impak gehad het.
Om die waarheid te sê, ek was nie heeltemal gereed om baie te hoor van wat hulle sê nie, en ek was geskok toe hulle reguit verklaar dat Stalin 'n moordenaar was. Daar wag nog baie skokke om seker te wees, maar hierdie een was te skielik en te belangrik - die man het homself al jare lank uitgebeeld as die verpersoonliking van alles waarin ek wou glo. Nou kon ek Stalin nie meer skei van die slegte nie kant van sake, kon nie meer aanvaar dat hy nie geweet het nie. Nou het dit gelyk asof hy die oorsaak van al die ellende was.
'N Belangrike bron van hierdie onthullings was die gevangenes wat toe uit die kampe van die Gulag begin terugkeer het. Hulle verhale het vinnig versprei. Dit was meer en meer duidelik dat hulle almal onskuldig was, wat beteken dat die ander miljoene, diegene wat nie kon terugkeer nie, diegene wie se grafte oor die land versprei was, ook onskuldig was. Dit het die bekendste slagoffers van die groot suiwering van die 1930's ingesluit, 'n tyd wat ek so duidelik onthou het Dit was 'n skrikwekkende ding om te leer.
Blykbaar is die meeste ander buitelandse studente, insluitend dié uit Tsjeggo -Slowakye, tot lank ná die twintigste kongres van hierdie gisting geïsoleer. Ek moet erken dat ek huiwer om vir hulle te vertel wat ek van my Russiese vriende hoor. Sedert my baie jong jare was ek geneig om na te dink voordat ek 'n besluit of 'n oordeel geneem het, en dit was geen uitsondering nie. Dit het my tyd geneem om hierdie vloed van neerdrukkende nuus te verteer en om mense van idees en die goeie van die slegte te skei.
Onder my Russiese vriende was Chroesjtsjof die held van die dag. Die verhaal het versprei dat hy die toespraak voor die afgevaardigdes gewaag het teen die wil van die meerderheid van die leierskap, wat by die massiewe onderdrukking betrokke was. In 1957 het hulle 'n sameswering teen Chroesjtsjof gesmee en probeer om hom omver te werp, maar hy was slimmer en het die stryd teen Molotov Kaganovich en die res gewen.
Toe Chroesjtsjov op 25 April 1956 saam met Bulganin by die beroemde ete saam met die Parlementêre Arbeidersparty kom, het hy aanvanklik 'n heel nuwe soort Russiese leier gelyk - vrolik, gereed om te lag en vriendelik te wees, en op die oppervlak volkome eg. Ek het vermoed dat dit 'n post-Stalin-beleid van die Kremlin was om ekstroverte, menslike persoonlikhede vir magsposisies en openbare ampte te kies, solank hulle ook brein en kommunistiese oortuigings het.
Tydens die ete het Chroesjtsjof die bewegings deurgegaan om nie 'n formele toespraak te hou nie, maar wou die kollig oorlaat aan Bulganin, wat natuurlik voorsitter was van die Sowjet -ministerraad en premier. Bulganin het konvensioneel en hoflik gepraat, vriendelike groete met Brittanje en dit alles.
Meneer K. het wel gepraat, soos ek geweet het hy sou. Hy het sy toespraak aangenaam genoeg begin met onskadelike, vriendelike materiaal, maar hoe langer hy praat, hoe meer roem hy. Dit was die gewone soort ding. Die Sowjetunie het die oorlog gewen. Brittanje het min gedoen. Die mans wat duidelik hul ergernis hieroor getoon het, was George Brown en Aneurin Bevan. Binnekort het hulle betogings gedoen wat Chroesjtsjof nie kon voorgee dat hy nie gehoor het nie.
Dit irriteer Khrushchev baie en hy verloor sy humeur. Hy het dit baie duidelik gemaak dat hy nie daarvan hou om weerspreek te word nie en dat hy nie daaraan gewoond was nie. Hy was ook dwars toe Gaitskell die kwessie van die kommunistiese gevangenisse van sosiaal -demokrate aan die orde stel.
Die volgende dag, op die vooraand van hul vertrek, het ek probeer om Chroesjtsjof op te vrolik, maar sy woede het nie bedaar nie en hy het van die geleentheid gebruik gemaak om die hele Britse Arbeidersparty aan die kaak te stel.
Chroesjtsjof is ongetwyfeld 'n slim man; óf 'n gevaarlike een óf 'n man wat waardevol sal wees vir die saak van vrede. Dit is onmoontlik om te weet of hy 'n rol speel of opreg is.
Die 'geheime toespraak' tydens die twintigste partykongres in i956 wat de-stalinisering begin het, is steeds geheim in die Sowjetunie. Net party insiders mag dit lees. Die volledige teks is deur die Amerikaanse staatsdepartement vrygestel en is wyd gepubliseer en geannoteer in die vrye wêreld. Die algemene strekking en sommige van die spesifieke aanklagte het tot die gemiddelde burger in die USSR deurgedring. Waarom word die hele dokument dan direk aan die bevolking geweier?
Die waarskynlike antwoord is dat die Kremlin nie wil hê dat sy onderdane moet weet en nadink oor wat Chroesjtsjof nie gesê het nie. Die buitewêreld het baie meer in die toespraak gelees as wat dit bevat. Die regime verkies klaarblyklik dat die Sowjet -massas ook vaag sou glo dat al die ongeregtighede van Stalin bely en verwerp is. Die beskuldigings en onthullings het in werklikheid slegs betrekking op smal dele van die Stalinistiese werklikheid.
Deur stilte het die 'geheime toespraak' en de-stalinisering die ergste van die afsterwe van die dooie leier goedgekeur. Sy gewelddadige brutaliteit teen prominente party- en militêre manne en 'n paar intellektuele is uitgespreek, maar nie gedwonge kollektivisering nie, nie die miljoenvoudige arrestasies, deportasies en teregstellings nie, nie die mensgemaakte hongersnood van 1932-1933 en die ander groot misdade en gruweldade in wat die hele bevolking, eerder as die elite, geviktimiseer is. Chroesjtsjof het gesê dat "duisende absoluut onskuldige mense omgekom het", hoewel hy geweet het dat daar miljoene is; sy persoonlike bydrae tot die totaal beloop honderde duisende.
Hy en ander sprekers by die historiese geleentheid op die Twintigste Party -kongres het inderdaad gebroke gebalanseer met lof van Stalin. Spesifiek is hy geprys omdat hy Trotskyiete, Bukhariniete en "burgerlike nasionaliste" verpletter het; nog nie toe nie, het die Kremlin die bloedskoonmaakproewe in Moskou veroordeel. Chroesjtsjov, wat nie staatsgeweld uitskakel nie, verdedig 'noodsaaklike terrorisme' teen interne vyande en kla slegs oor die gebruik daarvan teen 'goeie kommuniste'.
Die veel geadverteerde "rehabilitasie" van Stalin se slagoffers het dieselfde selektiewe patroon gevolg. Chroesjtsjof het gesê dat 7 679 gerehabiliteer is en vermoedelik nog duisende bygevoeg is by die spookagtige onderneming voordat die proses stilswyend gestaak is. Maar dit is 'n druppel in die oseaan van tientalle miljoene onskuldiges. Slegs 'n paar van die bekendes is vrygespreek en herstel tot postume respek, nie die magdom eenvoudige Ivans en Marias nie. Genoeg is toegelaat om 'n nuwe 'beeld' aan te moedig, maar niks basies is ontken nie.
Deur hul stilte aanvaar die ontstaliniseerders ook al die mees flagrante leuens van Stalin: dat volle sosialisme bereik is; dat kollektivisering vrywillig was; dat die Eerste Vyfjaarplan 'n briljante sukses was; dat die Fast European -satelliete vryelik die kommunisme gekies het; dat die drie Baltiese republieke 'gestem' het om die Sowjetunie binne te gaan; dat die slagting van ongeveer veertienduisend Poolse offisiere tydens die oorlog in Katyn Forest 'n Duitse, nie 'n Sowjet -gruweldaad was nie; dat die USSR Duitsland en Japan amper eiehandig verslaan het. Nóg die Stalin-Hitler-verdrag, nóg die inval in Finland is genoem. Die hele Sowjet -mitologie is sorgvuldig bewaar en versterk.
Bowenal het die anti-Stalin-veldtog, in die begin en daarna, nie 'n greintjie oorgegee van die willekeurige mag wat Stalin gebruik het nie, maar bloot 'n implisiete belofte gemaak dat sy metodes nie so onbeskof teen partyleiers en aktiviste toegepas sou word nie. Nadat hy vroeg 1955 sy oppermag gekonsolideer het - 'n proses wat hy begin het toe hy en Malenkov Beria en nege en dertig van sy ondergeskiktes vermoor het - het Chroesjtsjof vir sy medewerkers gesê dat hulle nie meer die skielike dood hoef te vrees nie. Dit was nie 'n liberale ontploffing nie, maar 'n kragmeting ...
Op 30 Desember 1956 het Pravda reeds sy lesers opdrag gegee: "Stalinisme beteken bowenal kommunisme en marxisme-leninisme. Ons glo dat wanneer Stalin se foute teen sy prestasies weeg, sal gesien word dat sy foute sekondêr was."
Teen 1963 het hierdie koerant, die belangrikste spreekbuis van die party, hom maar net tot eerbaarheid herstel: "Die party erken Stalin se dienste ten volle aan die party en die kommunistiese beweging. Ons glo nou dat Stalin toegewyd was aan kommunisme en dat die leuen 'n marxis was ; dit is nie moontlik of nodig om dit te ontken nie. "
Die skoenvoorval het plaasgevind toe Nikita Chroesjtsjov, eerste sekretaris van die Kommunistiese Party van die Sowjetunie, sy skoen op sy afgevaardigdebank gestamp het uit protes tydens 'n toespraak deur die Filippynse afgevaardigde Lorenzo Sumulong tydens die 902e plenêre vergadering van die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies in New York op 12 Oktober 1960.   
In 2003 het die Amerikaanse geleerde William Taubman berig dat hy 'n onderhoud met 'n paar ooggetuies gevoer het wat gesê het dat Chroesjtsjof sy skoen geswaai het, maar dit nie gestamp het nie. Hy het ook berig dat geen fotografiese of video-rekords van die skoenlapper gevind is nie.  In sy biografie van Chroesjtsjov het hy egter geskryf dat hy aanvaar dat die skoenbars plaasgevind het.  Daar is ten minste een vals foto, waar 'n skoen by 'n bestaande foto gevoeg is. 
Stalin veroordeel deur Nikita Chroesjtsjov
Die Sowjet -leier het sy beroemde toespraak oor 'The Personality Cult and its Consequences' in 'n geslote sitting op 25 Februarie 1956 gehou.
Die twintigste kongres van die Kommunistiese Party van die Sowjetunie vergader in Moskou in die Groot Saal van die Kremlin op 14 Februarie 1956. Dit was die eerste sedert die dood van Josef Stalin in 1953, maar omtrent niks is oor die dooie leier gesê tot In 'n geslote sessie op die 25ste het 1,500 afgevaardigdes en baie genooide besoekers geluister na 'n ongelooflike toespraak deur Nikita Chroesjtsjof, eerste sekretaris van die party, oor 'The Personality Cult and its consequences'.
Chroesjtsjov het Stalin veroordeel, die persoonlikheidskultus wat hy gepleeg het en die misdade wat hy gepleeg het, insluitend die teregstelling, marteling en gevangenisstraf van lojale partylede op valse aanklagte. Hy blameer Stalin vir buitelandse beleidsfoute, vir die mislukkings van die Sowjet -landbou, vir die bevel van massa -terreur en vir foute wat gelei het tot ontsettende lewensverlies in die Tweede Wêreldoorlog en die Duitse besetting van groot gebiede van die Sowjet -gebied.
Chroesjtsjof se gehoor het hom in byna volledige stilte gehoor, slegs deur verbaasde gemurmure gebreek. Die afgevaardigdes durf nie eens na mekaar kyk nie, terwyl die sekretaris van die party vier uur lank die gruwelike beskuldiging op 'n ander gelê het. Aan die einde was daar geen toejuiging nie en die gehoor het geskok vertrek.
Een van diegene wat die toespraak gehoor het, was die jong Alexander Yakovlev, later 'n toonaangewende argitek van perestroika, wat onthou dat dit hom tot in sy wortels geskud het. Hy het gevoel dat Chroesjtsjof die waarheid praat, maar dit was 'n waarheid wat hom bang gemaak het. Generasies in die Sowjetunie het Stalin vereer en hul lewens en hoop met hom verbind. Nou is die verlede in die wiele gery en waaraan hulle almal geleef het, is vernietig. 'Alles het verkrummel, om nooit weer heel te word nie.'
Dit was 'n buitengewoon gevaarlike en gewaagde ding vir Chroesjtsjof om te doen. Solzhenitsyn het geglo dat hy gepraat het uit 'n beweging van die hart ', 'n ware impuls om goed te doen. Ander het meer sinies daarop gewys dat dit ander partyleiers met die Stalinistiese kwas geteer het, tot die skitterend berouvolle Chroesjtsjof se voordeel. Dit het die skuld van die party en die stelsel op Stalin se skouers afgewyk. 'N Paar maande later is aangekondig dat die kongres maatreëls gevra het' om die kultus van die individu heeltemal te verwyder, vreemd aan marxisme-leninisme ... in elke aspek van party-, regerings- en ideologiese aktiwiteite '.
Die toespraak is die volgende dag in die buitelandse media gerapporteer. In Maart het die Sentrale Komitee die teks na die partytakke laat versprei, waar dit voorgelees is. Binne die Sowjetunie sou dit mettertyd help om groter vryheid te skep. Baie Stalinistiese handlangers en funksionarisse was nog steeds vasbeslote om de-stalinisering te weerstaan, maar duisende politieke gevangenes is vrygelaat en ander postuum gerehabiliteer. In die buiteland sny Chroesjtsjof se woorde die grond onder die voete van lede van die kommunistiese party en intellektuele linkses wat jare lank berigte ontken het oor wat in die Sowjetunie aan die gang was. Baie partylede het in afgryse vertrek.
Op die partykongres in 1961 herhaal Khruschev sy aanval op Stalin se geheue, hierdie keer in 'n openbare sitting, en ander sprekers veroordeel Stalin se misdade. Die liggaam van die ontslape leier is verwyder van sy plek langs Lenin in die mausoleum op die Rooi Plein, en die name van Stalingrad en ander sulke plekke is verander.Toe Chroesjtsjof in 1964 van die bewind val, het hy 'n persoon geword, maar is nie tereggestel, gevange geneem of selfs na Mongolië verban nie. Die Sowjetunie het verander.
Wikipedia: WikiProject Militêre geskiedenis/assessering/Nikita Khrushchev
Ek benoem hierdie artikel vir 'n A-klas-oorsig omdat. Die Ed17 was gaaf genoeg om voor te stel dat ek dit hier noem, aangesien daar verskeie militêre episodes in Chroesjtsjof se loopbaan is, om niks te sê van die militêre krisisse tydens sy premierskap nie. Hierdie artikel stuur mettertyd na FAC, en ek wil graag hê dat dit 'n ernstige toets moet ondergaan voordat ek so 'n belangrike artikel aan FAC onderwerp.
Kan die datums van sy huwelike gegee word?
Die frase van die aanvangsin van die hoof is regtig ongemaklik. Kan dit eerder lees dat Nikita Sergejevitsj Chroesjtsjov (15 April 1894-11 September 1971) leier van die Sowjetunie was van 1953 tot 1964. Gedurende hierdie tyd was hy die eerste sekretaris van die Kommunistiese Party (1953-1964) ) en premier van die Sowjetunie (1958-1964)
Ek verdeel dit in twee sinne. Ek probeer om die "gelei van die Sowjetunie" as 'n alternatief vir die standaard "is/was" as die openingswerkwoord in die artikel te hou, wat volgens my oorbenut word. Die ander lede-opmerkings wat ek sonder verandering aangeneem het.-Wehwalt (kontak) 00:01, 12 Oktober 2009 (UTC)
Chroesjtsjov is gebore op 15 April 1894  in Kalinovka, 'n klein dorpie met ongeveer 1 200 inwoners,  in die huidige Koersk -oblast in Rusland, aan arm boere van Russiese oorsprong.  - Hierdie sin is om een ​​of ander rede baie moeilik om te lees. Kan dit op een of ander manier reggestel word?
Is die middelname werklik nodig? Hulle dien meestal net om die paragraaf deurmekaar te maak en die prosa te verval.
Sergei Chroesjtsjof was 'n trekarbeider: hy was werksaam in 'n aantal poste in die Donbas -gebied in die verre Oos -Oekraïne, waaronder werk as spoorwegman, werk in 'n baksteenfabriek en uiteindelik as mynwerker. - weereens, ongemaklike frasering. Die dubbelpunt moet 'n kommapunt wees, en die komma na 'verre oostelike Oekraïne' moet moontlik 'n ander kommapunt wees
Die jong Nikita het van jongs af as veewagter gewerk en was altesaam vier jaar onderrig, het deelgeneem aan die parochiale skool in die dorp en onder leiding van Shevchenko in die staatskool Kalinovka. - Raak ontslae van 'jong'
Shevchenko was 'n vrydenker wat die dorpsbewoners geskandeer het deur nie kerk toe te gaan nie - is jy seker "geskandeer is die regte woord"?
Miskien "geskok" of "ontsteld"?-Wehwalt (kontak) 23:08, 11 Oktober 2009 (UTC)
Ja, dit sal beter werk.
Ek verwys gewoonlik na kinders in artikels onder hul voornaam tot (op die jongste ouderdom) 18. Let daarop dat ek ophou om na hom te verwys as Nikita sodra hy daaroor oud is.-Wehwalt (kontak) 23:08, 11 Oktober 2009 (UTC)
Chroesjtsjof handel baie min oor sy vroeë lewe in sy memoires; daar is baie min voor 1922. Onthou, sy memoires is bepaal, nie geskryf nie. Beide sy belangrikste biograwe is nie seker presies wanneer hy die Rooi Leër binnegegaan het nie.-Wehwalt (kontak) 00:01, 12 Oktober 2009 (UTC)
As 'n bykomende opmerking, is daar 'n beter titel as 'Apparatchik' vir hierdie hele afdeling? Wat is die Engelse ekwivalent?
Ek het dit verander na 'Party-amptenaar' en die onderafdeling 'plaaslike amptenaar' na 'Donbas-jare' verander.-Wehwalt (kontak) 00:01, 12 Oktober 2009 (UTC)
binne nege maande reël Chroesjtsjof die ontsetting van sy meerdere, Konstantin Moiseyenko.  - moet dit nie 'verdryf' of miskien 'omverwerp' wees nie?
Ek dink ons ​​is OK hier. Sien dit .-- Wehwalt (kontak) 00:01, 12 Oktober 2009 (UTC)
Klaar.-Wehwalt (kontak) 00:01, 12 Oktober 2009 (UTC)
"hoogs"? Dit was nie net 'n kapitaalverbetering nie (woordspeling nie bedoel nie), dit was uiters duur en gebou vir prestige doeleindes sowel as vir vervoer.-Wehwalt (kontak) 23:12, 11 Oktober 2009 (UTC)
Kan 'n datum gegee word vir die blokaanhaling oor sy ondersteuning vir die suiwering? Dit beïnvloed die lesers se mening van hom of dit aan die begin van die suiwering gesê is, of nadat 2/3 van die Kommunistiese Party uitgevoer is.
Dit sal moet wag totdat ek binne 'n week van my huidige reis terugkom, want ek het nie my verwysings by my nie.-Wehwalt (kontak) 00:01, 12 Oktober 2009 (UTC)
Dit is nou klaar .-- Wehwalt (kontak) 19:29, 19 Oktober 2009 (UTC)
Dwarsdeur hierdie afdeling (inderdaad in die grootste deel van die artikel) is daar baie kommapunte waar daar periodes moet wees. Ek sou aanbeveel om deur te gaan en dit 'n bietjie op te ruim.
Dit was die Duitse leër - nie die Nazi's nie - wat Rusland binnegeval het tydens Operasie Barbarossa. Die Nazi's was 'n politieke party, nie die weermag self nie.
die Rooi Leër is gou omsingel deur die Duitsers, en die Sowjets het meer as 150 000 slagoffers gely, met ongeveer 'n halfmiljoen gevange geneem. - dit benodig 'n direkte aanhaling. Ek weet dat die amptelike nommer iewers ongeveer 450,000 vasgelê en
Daar is 'n onproportionele fokus op 1941 en 1942. Die gebeure van 1943 word basies terloops genoem. Kan dit reggestel word?
Ek het 'n bietjie meer bygevoeg. Dit lyk egter asof Stalingrad en Kursk die hoogtepunte daardie jaar was. Ek kan nog meer in sy memoires kyk, maar ek dink ons ​​het die hoogtepunte van die opsommingstyl bereik.-Wehwalt (kontak) 23:04, 19 Oktober 2009 (UTC)
Regso. Regverdig genoeg. Ek het verskeie boeke oor Stalingrad wat hom in meer as net verby noem, so ek verstaan ​​wat jy bedoel.
Hierdie sessies, wat Beria, Malenkov, Chroesjtsjov en Nikolai Bulganin, wat deel uitgemaak het van Stalin se binnekring, bygewoon het, het begin met vertonings van cowboy -films wat Stalin ten gunste was. - is daar 'n aanhaling hiervoor?
Dieselfde as die res van die eerste deel van die paragrawe, maar ek het 'n aanhaling bygevoeg. Hy het ook aan Eisenhower gesê dat Stalin van cowboy -flieks hou nadat Eisenhower hom gewys het Shane by Camp David!-Wehwalt (kontak) 23:04, 19 Oktober 2009 (UTC)
Ag skat. Cam (Chat) 23:35, 19 Oktober 2009 (UTC)
Klaar.-Wehwalt (kontak) 23:04, 19 Oktober 2009 (UTC)
Beria was geen hervormer nie, sy voorstelle was bedoel om Stalin te verneder en die skuld vir sy eie misdade aan die ontslape leier oor te dra, terwyl hy sy eie reputasie verbeter.  - dit is 'n taamlik gewaagde bewering. Is daar iemand wat dit ondersteun, behalwe Krushchev se biograaf?
Zubok gaan nie so ver nie, so ek het dit afgemaak.-Wehwalt (kontak) 23:13, 19 Oktober 2009 (UTC)
Goed. Hou in gedagte dat Krushchev Beria waarskynlik in 'n swak lig sal sien. Dit is COI of, soos ons in die IB -wêreld sou sê, 'n beperking op die dokument wat ontleed word. Cam (Chat) 23:35, 19 Oktober 2009 (UTC)
Dit is 'n moeilike deurgang. Ek probeer meer uitvind oor wat Chroesjtsjov was soos sien u in die artikel. Ek het daarmee gespeel.-Wehwalt (kontak) 23:13, 19 Oktober 2009 (UTC)
Goed, alhoewel ek nog 'n mate van vooroordeel het teen die gebruik van 'down-to-earth', net om u te laat weet. Cam (Chat) 23:35, 19 Oktober 2009 (UTC)
Regso. Die probleme met die eerste helfte is opgelos. As ek hierdie week tyd het, gaan ek deur die volgende helfte vir ronde twee. Cam (Chat) 23:35, 19 Oktober 2009 (UTC)
Hi. Verkryging. "K waai bo" wow. wat 'n. bemarkingsgedrewe titel. in elk geval
Teenstaan. Sonder om regtig veel meer te doen as om dit te lees, kan ek dit dadelik vertel betekenisvol werk is nodig met die verkryging. Daar word te min van die vele beskikbare bronne gebruik, en die resultaat is 'n min of meer eendimensionele prentjie van iemand met baie dimensies. Ek verbeel my dat u nie Russies lees nie, wat probleme met die navorsing veroorsaak, maar daar is baie Engelse bronne wat u nagelaat het. Sekere afdelings is ook erg onderontwikkel. In die besonder, sou ek voorstel.
Meer aandag aan die Kubaanse missielkrisis (Carribean Crisis), want dit was sekerlik een van die belangrikste oomblikke van sy lewe. 'N Ongelooflike aantal woorde is oor die krisis geskryf, so ek stel ook die van Michael Dobbs voor Een minuut tot middernag of die van Mark White Rakette in Kuba aangesien dit redelike biografiese perspektiewe bied. Van Michael Beschloss Die Krisisjare is ook 'n uitstekende studie met belangrike insigte.
Meer aandag is nodig aan kontemporêre primêre bronne om smaak te gee. Die gebruik van herinneringe is 'n swak plaasvervanger vir dinge wat destyds geskryf is. Ek vestig u aandag op die versameling Kennedy-Krushchev-briewe wat onlangs vrygestel is.
Ander bronne wat u eenvoudig moet raadpleeg: Mayday: Eisenhower Krushchev en die U-2-saak. Krushchev: 'n loopbaanAlhoewel Crankshaw nie die mees onlangse geleerde is nie, is sy werk baie invloedryk. Enige van die verskillende versamelings van sy toesprake moet ook geraadpleeg word.
Ten slotte, hoewel dit 'n ietwat meer omstrede tegniek van biografie is, dink ek dat u sal vind dat die konsultasie van kontemporêre koerantberigte en sy sterfkennisse 'n ander dimensie aan die voorstelling sal gee.
Die prosa het ook aansienlike werk nodig. Sinne soos "Die ooreenkoms dat die Verenigde State Kuba nie sou binneval nie, is nagekom." is net absoluut aaklig.
Om by Fifelfoo se punte uit te kom, het ek die Whitman -artikel na die biblioteek verskuif. Aangesien slegs een ander artikel soveel as drie punte gebruik word, en dit vir 'n baie klein deel van die artikel, sien ek nie die nut daarvan om dit by die biblioteek te voeg nie. Ek het in die Wilson -sentrum gaan soek en niks baie interessant gevind nie, en ek het ook na die Google -geleerde gekyk. Aangesien die argiewe nou lank daar is, is daar werklik baie vooraanstaande geleerdheid oor Chroesjtsjof wat artikels betref? Ek het niks gesien wat my laat wil bestel of toegang wil koop nie, en ek het ongeveer tien boeke oor Chroesjtsjof gekoop sedert ek met die artikel begin het.-Wehwalt (kontak) 00:45, 20 Oktober 2009 (UTC) ) 'N Ander punt, die Oos -Europeër handel meestal oor Chroesjtsjof se vroeë jare aan bewind. Let daarop dat die bespreking van die Berlynse krisisse onder die Amerikaanse gebied is. Ek het my verbeel dat dit die belangrikste aspek van die artikel vir baie lesers was en soveel as moontlik daar geplaas het.-Wehwalt (kontak) 14:42, 20 Oktober 2009 (UTC)
Ek het "Donbas-jare" opgemerk en geredigeer. Ek is verward oor partytjie of partytjie, maar verkies instinktief die p tensy dit duidelik 'n titel is. Sommige van my veranderings het u aandag nodig, moet u dit terugstel as dit verkeerd is. Ek wil graag 'n onafhanklike kopie-wysiging hiervan sien, wat beslis nodig sou wees voordat dit by FAC ingedien word, as dit die bedoeling is. Dit lyk egter reeds goed.
Net 'n paar toevallige dinge wat ek opgemerk het: klein beelde? Ek het 'n paar versterk. Let op die veranderinge in die geïmpliseerde standaard van standaardbeeldgroottes. Wonder u oor die 'nasleep' -beeld in terme van relevansie en? watter stad? in die onderskrif. Mao-prentjie lyk oormatig blootgestel aan enige kans om met die commons-lêer te peuter? Geen finale tydperk as slegs 'n sinfragment, soos die VN. Selfs die foto kan 'n bietjie groter wees. Die verhouding tussen Sowjet en Amerika het 'n streep nodig, nie 'n koppelteken nie. 'N Paar jaarreekse benodig soortgelyke herstelwerk. Wil u regtig die punt aan die einde van elk van die note hê? Hulle is nie sinne nie. Maar geen probleem nie. Tony (kontak) 10:33, 22 Oktober 2009 (UTC) PS Net so sou u almal 'n guns doen deur die Commons -lêer van die Ulbricht -prent te sny, wat 'n vreemde komposisie het. Tony (kontak) 10:35, 22 Oktober 2009 (UTC)
Tydens die toespraak van die Westelike Blok by die ambassade op 18 November 1956, in die teenwoordigheid van die kommunistiese Poolse staatsman Władysław Gomułka, het Eerste Sekretaris Khrushchev gesê: "Oor die kapitalistiese state hang dit nie van u af of ons bestaan ​​of nie. hou nie van ons nie, aanvaar nie ons uitnodigings nie en nooi ons nie om u te kom sien nie. Of u nou daarvan hou of nie, die geskiedenis is aan ons kant. Ons sal u begrawe! "  Die toespraak het daartoe gelei dat die gesante van twaalf NAVO -nasies en Israel die kamer verlaat. 
Tydens Khrushchev se besoek aan die Verenigde State in 1959, het die burgemeester van Los Angeles, Norris Poulson, in sy toespraak aan Chroesjtsjov gesê: 'Ons stem nie saam met u wydverspreide frase' We shall begrawe u nie '. U sal ons nie begrawe nie en ons sal u nie begrawe nie. Ons is tevrede met ons lewenswyse. Ons erken die tekortkominge daarvan en probeer dit altyd verbeter. Maar as dit uitgedaag word, sal ons tot die dood toe veg om dit te bewaar ".  Baie Amerikaners vertolk intussen die aanhaling van Chroesjtsjof as 'n kernbedreiging. 
In 'n ander openbare toespraak verklaar Khrushchev: "Ons moet 'n graaf neem en 'n diep graf grawe en die kolonialisme so diep as moontlik begrawe".  In 'n toespraak van 1961 by die Institute of Marxism - Leninism in Moskou het Chroesjtsjof gesê dat 'vreedsame naasbestaan' vir die Sowjetunie 'intense, ekonomiese, politieke en ideologiese stryd tussen die proletariaat en die aggressiewe magte van imperialisme in die wêreld beteken' arena ".  Later, op 24 Augustus 1963, het Chroesjtsjof in sy toespraak in Joego -Slawië opgemerk: "Ek het eenkeer gesê: 'Ons sal u begrawe', en ek het daarmee probleme ondervind. Natuurlik sal ons u nie met 'n graaf begrawe nie. U eie werkersklas sal u begrawe, " 'n verwysing na die Marxistiese gesegde," Die proletariaat is die ondernemer van kapitalisme "(in die Russiese vertaling van Marx word die woord" begrafnisondernemer "vertaal as 'n" grawer " Russies: могильщик,) gebaseer op die slotverklaring in hoofstuk 1 van die Kommunistiese manifest: "Wat die bourgeoisie dus produseer, is boonop sy eie grafgrawers. Sy val en die oorwinning van die proletariaat is ewe onvermydelik". In sy memoires het Chroesjtsjof verklaar dat "vyandelike propaganda die slagspreuk opgetel het en alles buite verhouding geblaas het". 
Sommige skrywers stel voor dat 'n alternatiewe vertaling 'Ons sal teenwoordig wees by u begrafnis' of 'Ons sal u oorleef'.    Skrywers het die frase voorgestel, tesame met Chroesjtsjof se oorhoofse handgebaar beteken dit dat Rusland na die afsterwe van die begrafnisreëlings vir kapitalisme sal sorg.  In 'n artikel in Die New York Times in 2018 het die vertaler Mark Polizzotti voorgestel dat die frase destyds verkeerd vertaal is en dat dit behoorlik vertaal moes word as 'Ons sal u oorleef', wat 'n ander betekenis gee aan Khrushchev se verklaring. 
Eerste sekretaris Chroesjtsjof was bekend vir sy emosionele openbare beeld. Sy dogter het erken dat "hy bekend was vir sterk taal, onderbrekende sprekers, met vuiste op die tafel geslaan het uit protes, met sy voete gestamp, selfs fluit".  Sy noem hierdie gedrag '' 'wat by sy doel pas. Om anders te wees as die huigelaars van die Weste, met die gepaste woorde, maar berekende dade'.  Mikhail Gorbatsjof voorgestel in sy boek Perestroika en nuwe denke vir ons land en die wêreld dat die beeld wat deur Chroesjtsjof gebruik is, geïnspireer is deur die skerp gesprekke tussen die Sowjet -agrariese wetenskaplikes in die dertigerjare, met die bynaam "wie sal wie begrawe", waarvan die bitterheid in die politieke konteks van die tyd verstaan ​​moet word. [ aanhaling nodig ]
Koue Oorlog en missielkrisis
Die betrekkinge tussen die Sowjetunie en die Verenigde State het aansienlik afgekoel nadat 'n Amerikaanse U-2-spioenasievliegtuig in 1960 neergedaal het. Duitsland het die betrekkinge verder versleg.
Vroeg in 1962 het Chroesjtsjof 'n plan beraam om kernmissiele in Kuba te plaas. In Oktober het die Verenigde State die missiele geïnstalleer en 'n vlootblokkade rondom die eilandnasie geplaas. Na 13 dae van intense onderhandelinge het die krisis geëindig met Rusland wat ingestem het om die missiele te verwyder. Die Verenigde State het ingestem om sy Jupiter -missiele uit Turkye en Italië te verwyder en nie Kuba binne te val nie.
Nikita Chroesjtsjof gaan na Hollywood
Vyftig somers gelede het president Dwight Eisenhower, in die hoop om 'n toenemende krisis oor die lot van Berlyn op te los, die Sowjet -premier Nikita Chroesjtsjov uitgenooi na 'n beraadvergadering in Camp David. Ike het geen idee gehad wat hy gaan ontketen op die grond wie se Grondwet hy gesweer het om te verdedig nie.
Video: Nikita Khrushchev se Great American Tour
Dit was die hoogtepunt van die koue oorlog, 'n skrikwekkende tydperk van uitvalskuilings en "eend-en-dek" -oefeninge. Geen Sowjet-premier het die Verenigde State voorheen besoek nie, en die meeste Amerikaners het min geweet van Chroesjtsjof, behalwe dat hy saam met vise-president Richard Nixon in Julie in die beroemde "kombuisdebat" in Moskou gesels het en drie jaar tevore die onheilspellende klank uitgespreek het. voorspelling, "Ons sal jou begrawe."
Chroesjtsjof het die uitnodiging van Ike aanvaar en het bygevoeg dat hy ook 'n paar weke deur die land wil reis. Ike, wat agterdogtig is oor die grimmige diktator, stem onwillig saam.
Die reaksie op die uitnodiging was om die minste te sê gemeng. Honderde Amerikaners het die kongres gebombardeer met woedende briewe en telegramme van protes. Maar honderde ander Amerikaners het die Sowjet -ambassade gebombardeer met vriendelike pleidooie dat Chroesjtsjov hul huis of hul stad of hul landskapsbeurs besoek. 'As u 'n vlot wil betree', het die voorsitter van die Minnesota Apple -fees aan Khrushchev geskryf, 'laat ons dit asseblief weet.'
'N Paar dae voor die geskeduleerde aankoms van die premier, het die Sowjette 'n missiel gelanseer wat op die maan beland het. Dit was die eerste suksesvolle maanskoot, en dit het 'n massiewe uitbraak van UFO -waarnemings in Suid -Kalifornië veroorsaak. Dit was slegs 'n voorspel tot 'n verblyf van twee weke wat historikus John Lewis Gaddis sou beskryf as ''n surrealistiese uitspattigheid'.
Na weke se hype — "Khrushchev: Man or Monster?" (New York Daily News), "Capital Feverish on Eve of Arrival" (New York Times), "Amptelike senuwees na Jangle in Groet aan Chroesjtsjov" (Washington Post), "Khrushchev om gratis droogskoonmaak te kry" (New York Herald Tribune) — Chroesjtsjof beland op die Andrews Air Force -basis op 15 September 1959. Kaal soos 'n eier staan ​​hy slegs 'n paar sentimeter meer as 'n meter, maar weeg byna 200 pond, en hy het 'n ronde gesig, helderblou oë, 'n mol op sy wang, 'n gaping in sy tande en 'n buik wat hom laat lyk het soos 'n man wat 'n waatlemoen in die winkel gesteel het. Toe hy uit die vliegtuig stap en Ike se hand druk, roep 'n vrou uit die skare uit: "Wat 'n snaakse mannetjie!"
Dinge het snaakser geword. Terwyl Ike 'n verwelkomende toespraak lees, het Chroesjtsjov skaamteloos berispe. Hy swaai met sy hoed. Hy knipoog vir 'n dogtertjie.Hy draai teatraal sy kop om te sien hoe 'n vlinder verbyvlieg. Hy het die kollig gesteel, skryf een verslaggewer, "met die bestudeerde nonchalansie van 'n ou vaudeville -trouper."
Die reisroete van Chroesjtsjof het begin.
Die volgende dag het hy op 'n plaas in Maryland getoer, waar hy 'n vark aangeroer en gekla het dat dit te vet is, en 'n kalkoen gegryp en gegryp dat dit te klein is. Hy het ook die Komitee vir Buitelandse Betrekkinge van die Senaat besoek en sy lede aangeraai om gewoond te raak aan kommunisme, met 'n analogie met een van sy gelaatstrekke: "Die wrat is daar, en ek kan niks daaraan doen nie."
Die volgende oggend vroeg neem die premier sy vertoning na New York, vergesel van sy amptelike toergids, Henry Cabot Lodge Jr., die Amerikaanse ambassadeur by die Verenigde Nasies. In Manhattan het Chroesjtsjof met kapitaliste gestry, geskreeu oor hecklers, in die skaduwee van Gov. Nelson Rockefeller, in 'n hysbak in die Waldorf-Astoria-hotel vasgekeer en 'n toer deur die Empire State-gebou gemaak, wat hom nie beïndruk het nie.
"As jy een wolkekrabber gesien het," het hy gesê, "het jy hulle almal gesien."
En op die vyfde dag vlieg die kommunistiese kommunis na Hollywood. Daar het dinge net vreemder geword.
Twentieth Century Fox het Khrushchev genooi om na die verfilming van te kyk Kan-Kan, 'n risqu é Broadway -musiekblyspel onder die danssaalmeisies van fin de si ècle Paris, en hy het aanvaar. Dit was 'n verstommende prestasie: 'n Hollywood-ateljee het die kommunistiese diktator van die grootste nasie ter wêreld oorreed om in 'n skaamtelose publisiteitsstunt vir 'n tweederangse musiekblyspel te verskyn. Die ateljee het die ooreenkoms versoet deur 'n middagete te reël by die elegante kommissaris, die Caf é de Paris, waar die groot diktator brood kon breek met die grootste sterre in Hollywood. Maar daar was 'n probleem: slegs 400 mense kon in die kamer pas, en byna almal in Hollywood wou daar wees.
'Een van die woedendste sosiale vrymoediges in die ongeremde en kleurryke geskiedenis van Hollywood is besig om te besluit wie tydens die middagete moet wees,' het Murray Schumach in die New York Times.
Die lus vir uitnodigings na die Chroesjtsjof-middagete was so sterk dat dit die vrees vir kommunisme wat sedert 1947 in Hollywood geheers het, oorweldig het, toe die Huiskomitee vir On-Amerikaanse aktiwiteite die rolprentbedryf begin ondersoek het, en 'n swart lys van vermeende kommuniste geïnspireer het wat nog steeds toegepas in 1959. Produsente wat doodsbang was om gesien te word as 'n snack met 'n kommunistiese draaiboekskrywer, was desperaat om saam met die kommunistiese diktator te sien eet.
'N Handjievol sterre — Bing Crosby, Ward Bond, Adolphe Menjou en Ronald Reagan — het hul uitnodigings van die hand gewys as 'n protes teen Khrushchev, maar nie naastenby genoeg om plek te maak vir die hordes wat een geëis het nie. In die hoop om die druk te verlig, het 20th Century Fox aangekondig dat hy nie agente of die gades van die sterre sal nooi nie. Die verbod op agente het binne enkele dae verbrokkel, maar die verbod op eggenote het gehou. Die enigste man-en-vrou-spanne wat genooi is, was dié waarin albei lede sterre was; Tony Curtis en Janet Leigh Dick Powell en June Allyson Elizabeth Taylor en Eddie Fisher. Marilyn Monroe se man, die dramaturg Arthur Miller, sou moontlik as 'n ster gekwalifiseer het, maar hy is aangemoedig om tuis te bly omdat hy 'n linkse persoon was wat deur die huiskomitee ondersoek is en daarom as te radikaal beskou is om saam met 'n kommunistiese diktator te eet.
Die ateljee was egter vasbeslote dat Miller se vrou dit sou bywoon. 'Aanvanklik moes Marilyn, wat nooit die koerante gelees het of na die nuus geluister het nie, vertel word wie Chroesjtsjof is,' het Lena Pepitone, die diensmeisie van Monroe, in haar memoires onthou. "Die ateljee het egter aanhou aandring. Hulle het aan Marilyn gesê dat Amerika in Rusland twee dinge beteken, Coca-Cola en Marilyn Monroe. Sy het daarvan gehou om dit te hoor en het ingestem om te gaan. Sy het vir my gesê dat die ateljee wil hê dat sy die strengste, sexyste moet dra. rok wat sy vir die premier gehad het. "
'Ek dink daar is nie veel seks in Rusland nie,' het Marilyn aan Pepitone gesê.
Monroe arriveer 'n dag voor Khrushchev in Los Angeles en vlieg uit New York, naby waar sy en Miller toe gewoon het. Toe sy land, vra 'n verslaggewer of sy na die stad sou kom net om Khrushchev te sien.
'Ja,' het sy gesê. 'Ek dink dit is 'n wonderlike ding, en ek is bly om hier te wees.'
Dit het die onvermydelike opvolgvraag uitgelok: "Dink jy dat Chroesjtsjof jou wil sien?"
'Ek hoop hy doen dit,' antwoord sy.
Die volgende oggend staan ​​sy vroeg op in haar bungalow in die Beverly Hills Hotel en begin met die komplekse proses om Marilyn Monroe te word. Eerstens het haar masseur, Ralph Roberts, haar afgeskrik. Toe doen die haarkapper Sydney Guilaroff haar hare. Toe skilder die make -upkunstenaar Whitey Snyder haar gesig. Uiteindelik trek sy 'n stywe rok met 'n swart patroon aan, soos aangedui.
In die middel van hierdie uitgebreide projek het Spyros Skouras, die president van 20th Century Fox, ingeloop om seker te maak dat Monroe, wat berug was omdat hy laat was, betyds by hierdie aangeleentheid sou uitkom.
"Sy het om daar te wees, "het hy gesê.
En sy was. Haar chauffeur, Rudi Kautzsky, het haar by die ateljee afgelewer. Toe hulle die parkeerterrein amper leeg kry, was sy bang.
'Ons moet wees laat!"het sy gesê." Dit moet verby wees. "
Dit was nie. Vir die eerste keer in haar loopbaan het Marilyn Monroe vroeg opgedaag.
In afwagting van Khrushchev kom Edward G. Robinson aan tafel 18 saam met Judy Garland en Shelley Winters. Robinson blaas op sy sigaar en kyk na die konings en koninginne van Hollywood, die mans met donker pakke aan, die vroue in ontwerpersrokke en glinsterende juwele. Gary Cooper was daar. So was Kim Novak. En Dean Martin, Ginger Rogers, Kirk Douglas, Jack Benny, Tony Curtis en Zsa Zsa Gabor.
'Dit is die naaste aan 'n groot begrafnis in Hollywood wat ek al jare bygewoon het,' sê Mark Robson, die direkteur van Peyton Place, terwyl hy op die toneel kyk.
Marilyn Monroe het saam met die vervaardiger David Brown, die regisseur Joshua Logan en die akteur Henry Fonda aan tafel gesit, wie se oor gevul was met 'n plastiekprop wat aan 'n transistorradio gekoppel was wat afgestem was op 'n bofbalwedstryd tussen die Los Angeles Dodgers en die San Francisco Giants, wat vir die wimpel van die National League geveg het.
Debbie Reynolds het by tafel 21 gesit, wat langs die ontwerp geleë was, teenoor tafel 15, wat deur haar eksman Eddie Fisher en sy nuwe vrou, Elizabeth Taylor, bewoon is, wat Reynolds se goeie vriend was totdat Fisher haar verlaat het vir Taylor.
Die ateljee wemel van gewone klere, beide Amerikaans en Sowjet. Hulle ondersoek die struikgewas buite, die blomme op elke tafel en die mans- en vrouekamers. In die kombuis het 'n LAPD -forensiese chemikus genaamd Ray Pinker 'n Geiger -toonbank oor die kos gehardloop. "Ons neem net voorsorgmaatreëls teen die afskeiding van enige radioaktiewe gif wat ontwerp is om Khrushchev te benadeel," het Pinker gesê voordat hy die klankverhoog gaan kyk het waar die premier die opnames sou kyk Kan-Kan.
Terwyl Chroesjtsjof se motorkarretjie na die ateljee kom, kyk die sterre regstreeks na sy aankoms op televisies wat in die kamer opgestel is, en hulle knoppies word verwyder sodat niemand die kanaal na die Dodgers-Giants-spel kan verander nie. Hulle het gesien hoe Chroesjtsjof uit 'n limousine kom en met Spyros Skouras hande skud.
'N Paar oomblikke later lei Skouras Khrushchev die kamer binne en die sterre staan ​​en juig. Die toejuiging, volgens die veeleisende kalibrasies van die Los Angeles Times, was "vriendelik, maar nie luidrugtig nie."
Chroesjtsjof het by die hooftafel gaan sit. By 'n aangrensende tafel sit sy vrou, Nina, tussen Bob Hope en Frank Sinatra. Elizabeth Taylor klim bo -op tafel 15 sodat sy die diktator beter kan sien.
Terwyl die kelners middagete bedien het, probeer wilde rys, Paryse aartappels en ertjies met pêreluie & Charlton Heston, wat eens vir Moses gespeel het, om te praat met Mikhail Sholokhov, die Sowjet -romanskrywer wat die Nobelprys vir letterkunde sou wen in 1965. "Ek het uittreksels uit u werke gelees," het Heston gesê.
'Dankie,' antwoord Sholokhov. "As ons 'n paar van u films kry, sal ek nie 'n paar uittreksels daaruit kyk nie."
Naby Khrushchev het Frank Sinatra en David Niven foto's van haar kleinkinders gewys en gesels met die cowboy-ster Gary Cooper, een van die min Amerikaanse akteurs wat sy eintlik op die skerm gesien het. Sy het aan Bob Hope gesê dat sy Disneyland wil sien.
Terwyl Henry Cabot Lodge sy moer opeet, verskyn William Parker, polisiehoof van Los Angeles, skielik agter hom en lyk senuweeagtig. Toe Chroesjtsjof en sy gevolg vroeër belangstelling getoon het om na Disneyland te gaan, het Parker Lodge verseker dat hy voldoende sekuriteit kan bied. Maar tydens die rit van die lughawe na die ateljee het iemand 'n groot, ryp tamatie na Khrushchev se limousine gegooi. Dit mis, maar spat die hoof van die motor.
Nou leun Parker vooroor en fluister in Lodge se oor. 'Ek wil hê dat u, as 'n verteenwoordiger van die president, moet weet dat ek nie verantwoordelik sal wees vir die voorsitter Khrushchev se veiligheid as ons na Disneyland gaan nie.
Dit het Lodge se aandag getrek. 'Baie goed, Chief,' het hy gesê. 'As u nie verantwoordelik is vir sy veiligheid nie, gaan ons nie, en ons sal iets anders doen.'
Iemand in die groep van Chroesjtsjof het die gesprek gehoor en het dadelik opgestaan ​​om aan die Sowjetleier te vertel dat Lodge die reis na Disneyland gekanselleer het. Die premier stuur 'n brief terug na die ambassadeur: "Ek verstaan ​​dat u die reis na Disneyland gekanselleer het. Ek is die meeste ontevrede."
Toe die kelners die skottelgoed skoongemaak het, staan ​​Skouras op om te praat. Kort, bonkig en kaal, Skouras (66), lyk baie soos Chroesjtsjof. Met 'n gruisstem en 'n dik aksent klink hy ook baie soos Chroesjtsjof. 'Hy het hierdie verskriklike Griekse aksent gehad en soos 'n Saturday Night Live aantrek, "onthou Chalmers Roberts, wat Khrushchev se Amerikaanse toer vir die Washington Post. 'Almal het gelag.'
Chroesjtsjof luister 'n rukkie na Skouras, draai dan na sy tolk en fluister: 'Waarom interpreteer ek? Hy het dit meer nodig. "
Skouras het miskien snaaks geklink, maar hy was 'n ernstige sakeman met 'n klassieke Amerikaanse suksesverhaal. Hy was 'n seun van 'n Griekse herder en het op 17 na Amerika geëmigreer, waar hy hom in St. Met twee broers belê hy in 'n bioskoop, daarna nog een, en nog een. Teen 1932 het hy 'n ketting van 500 teaters bestuur. 'N Dekade later het hy die 20th Century Fox bedryf. 'In alle beskeidenheid, ek smeek u om na my te kyk,' het hy vir Chroesjtsjof gesê. "Ek is 'n voorbeeld van een van die immigrante wat saam met my twee broers na hierdie land gekom het. As gevolg van die Amerikaanse stelsel van gelyke geleenthede, is ek nou gelukkig om president van 20th Century Fox te wees."
Soos soveel ander na-ete-redenaars tydens die reis van Chroesjtsjof, wou Skouras hom oor kapitalisme leer: 'Die kapitalistiese stelsel, of die prysstelsel, moet nie gekritiseer word nie, maar dit moet noukeurig geanaliseer word en anders sou Amerika nooit bestaan ​​het nie. "
Skouras het gesê dat hy onlangs deur die Sowjetunie getoer het en gevind het dat 'warmhartige mense bedroef is oor die miljoene werkloses in Amerika'. Hy draai na Chroesjtsjof. "Sê asseblief vir u goeie mense dat daar geen werkloosheid in Amerika is om oor bekommerd te wees nie."
Toe Chroesjtsjof dit hoor, kon hy nie weerstaan ​​nie. 'Laat u staatsdepartement ons nie hierdie statistieke oor werkloosheid in u land gee nie,' het hy gesê en sy handpalms opgehef in 'n teatergebaar van verwarring. "Ek is nie die skuld nie. Hulle is jou statistieke. Ek is net die leser, nie die skrywer nie. "
Dit het 'n lag van die gehoor gekry.
"Moenie alles glo wat jy lees nie," skiet Skouras terug. Dit het ook gelag.
Toe Skouras gaan sit, het Lodge opgestaan ​​om Khrushchev voor te stel. Terwyl die ambassadeur verdrink het oor Amerika se beweerde liefde vir die Russiese kultuur, het Chroesjtsjof hom ontstel en 'n nuwe Sowjet -film ingeprop.
"Het jy gesien Het hulle vir hul vaderland geveg?"het die premier uitgeroep." Dit is gebaseer op 'n roman van Mikhail Sholokhov. "
'Nee,' sê Lodge, effens verstom.
'Wel, koop dit,' het Khrushchev gesê. "Jy moet dit sien."
Met 'n glimlag stap die diktator tot die dag en nooi die sterre uit om die Sowjetunie te besoek: 'Kom asseblief', het hy gesê. 'Ons gee u ons tradisionele Russiese pasteie.'
Hy wend hom tot Skouras — "my dear brother Greek" — en sê dat hy beïndruk is deur sy kapitalistiese lappies-tot-rykdom-verhaal. Maar toe vul hy dit met 'n kommunistiese lappie-tot-rykdom-verhaal. 'Ek het begin werk sodra ek geleer het hoe om te loop,' het hy gesê. "Ek het koeie vir die kapitaliste opgepas. Dit was voor ek 15 was. Daarna het ek in 'n fabriek vir 'n Duitser gewerk. Toe het ek in 'n myn in Frankryk gewerk." Hy staan ​​stil en glimlag. 'Vandag is ek die premier van die groot Sowjetstaat.'
Nou was dit Skouras se beurt om heckle te raak. "Hoeveel premiers het jy?"
'Ek sal dit antwoord', het Chroesjtsjof geantwoord. Hy was premier van die hele land, het hy gesê, en dan het elkeen van die 15 republieke sy eie premier. "Het jy so baie?"
'Ons het twee miljoen Amerikaanse presidente van Amerikaanse korporasies,' het Skouras geantwoord.
Kry een vir Skouras! Chroesjtsjof was natuurlik nie bereid om iets toe te gee nie.
'Meneer Tikhonov, staan ​​asseblief op,' beveel die premier.
By 'n tafel in die gehoor staan ​​Nikolai Tikhonov op.
"Wie is hy?" Het Chroesjtsjof gevra. "Hy is 'n werker. Hy het 'n metallurgiese ingenieur geword. Hy is in beheer van groot chemiese fabrieke. 'N Derde van die erts wat in die Sowjetunie ontgin word, kom uit sy streek. Wel, kameraad Griek, is dit nie genoeg vir jou nie?"
'Nee,' skiet Skouras terug. 'Dit is 'n monopolie.'
'Dit is 'n volksmonopolie', het Chroesjtsjof geantwoord. "Hy besit niks anders as die broek wat hy dra nie. Dit behoort alles aan die mense!"
Vroeër het Skouras die gehoor daaraan herinner dat Amerikaanse hulp gehelp het om 'n hongersnood in die Sowjetunie in 1922 te bestry. Nou het Chroesjtsjof Skouras daaraan herinner dat hulle, voordat die Amerikaners hulp gestuur het, 'n leër gestuur het om die Bolsjewistiese revolusie te verpletter. 'En nie net die Amerikaners nie,' het hy bygevoeg. "Al die kapitalistiese lande van Europa en Amerika het na ons land opgeruk om die nuwe rewolusie te wurg. Nog nooit was een van ons soldate op Amerikaanse bodem nie, maar julle soldate was op Russiese bodem. Dit is die feite."
Tog, het Chroesjtsjof gesê, het hy geen kwade wil gehad nie. 'Selfs onder hierdie omstandighede,' het hy gesê, 'is ons steeds dankbaar vir die hulp wat u verleen het.'
Chroesjtsjov vertel toe van sy ervarings in die Rooi Leër tydens die Russiese burgeroorlog. 'Ek was in die Kuban -streek toe ons die Witwag gery en in die Swart See gegooi het,' het hy gesê. "Ek het in die huis van 'n baie interessante burgerlike intellektuele familie gewoon."
Hier was hy, het Chroesjtsjof voortgegaan, 'n onopgeleide mynwerker met steenkoolstof nog op sy hande, en hy en ander Bolsjewistiese soldate, baie van hulle ongeletterd, deel die huis met professore en musikante. "Ek onthou die eienaar wat my gevra het: ' Vertel my, wat weet u van ballet? U is 'n eenvoudige mynwerker, nie waar nie? ' Om die waarheid te sê, ek het niks van ballet geweet nie. Nie net het ek nog nooit 'n ballet gesien nie, ek het ook nooit 'n ballerina gesien nie. "
'Ek het nie geweet watter soort gereg dit was of waarmee u dit geëet het nie.'
Dit het meer gelag gebring.
"En ek het gesê:" Wag, dit sal alles kom. Ons sal ook alles en ballet hê. "
Selfs die onvermoeide Rooibossers van die Hearst-pers het toegegee dat "dit amper 'n teer oomblik was." Maar Chroesjtsjof kon natuurlik nie daar stop nie. 'Nou het ek 'n vraag aan u,' het hy gesê. "Watter land het die beste ballet? Die uwe? U het nie eens 'n permanente opera- en balleteater nie. U teaters floreer op wat deur ryk mense aan hulle gegee word. In ons land is dit die staat wat die geld gee. En die die beste ballet in die Sowjetunie. Dit is ons trots. "
Hy het rondgeloop en toe om verskoning gevra dat hy rondgeloop het. Na 45 minute se praat, lyk dit asof hy 'n aangename afsluiting nader. Toe onthou hy Disneyland.
'Net daar is vir my gesê dat ek nie na Disneyland kan gaan nie,' het hy aangekondig. "Ek het gevra, 'Waarom nie? Wat is dit? Het jy vuurpylwerpers daar?" "
'Luister net,' het hy gesê. 'Luister net na wat ek meegedeel is: 'We —wat beteken dat die Amerikaanse owerhede nie u veiligheid daar kan waarborg nie.' "
Hy steek sy hande op in 'n vaudevilliese skouerophaling. Dit het nog 'n gelag gekry.
"Wat is dit? Is daar 'n epidemie van cholera? Het gangsters die plek in beslag geneem? Jou polisiemanne is so hard dat hulle 'n bul by die horings kan lig. Sekerlik kan hulle die orde herstel as daar gangsters is. Ek sê, Ek sal baie graag Disneyland wil sien. ' Hulle sê: 'Ons kan nie u veiligheid waarborg nie.' Wat moet ek dan doen, selfmoord pleeg? "
Chroesjtsjof het meer kwaad as geamuseerd begin lyk. Sy vuis slaan die lug bo sy rooi gesig.
'Dit is die situasie waarin ek my bevind,' het hy gesê. "Vir my is so 'n situasie ondenkbaar. Ek kan nie woorde vind om dit aan my mense te verduidelik nie."
Die gehoor was verstom. Het hulle regtig gekyk hoe die 65-jarige diktator van die grootste land ter wêreld 'n woede-uitbarsting het omdat hy nie na Disneyland kon gaan nie?
Nina Khrushchev, wat in die gehoor sit, het aan David Niven gesê dat sy regtig teleurgesteld was dat sy nie Disneyland kon sien nie. Toe sy dit hoor, leun Sinatra, wat langs mevrou Chroesjtsjof sit, en buig in Niven se oor.
"Skroef die polisie!" Sinatra gesê. "Sê vir die ou breier dat ek en jy hulle vanmiddag daar sal afneem."
Kort voor lank het Khrushchev se tantrum — as dit is wat dit was — verdwyn. Hy brom 'n bietjie oor hoe hy in 'n snikhete limousine op die lughawe gestop is in plaas van 'n lekker koel cabriolet. Toe vra hy om verskoning, soortgelyk aan: "U sal miskien sê, wat 'n moeilike gas is hy." Maar ek hou my by die Russiese reël: ' Eet die brood en sout, maar spreek altyd u mening. ' Vergewe my as ek 'n bietjie warm was, maar die temperatuur dra daartoe by."Hy draai ook na Skouras en"#8212 "my Griekse vriend het my opgewarm."
Verlig oor die gemoedstoestand het die toejuiging toegejuig. Skouras skud Khrushchev se hand en klap hom op die rug en die twee ou, vet, kaal manne grynslag terwyl die sterre, wat 'n goeie vertoning herken het toe hulle een sien, hulle met 'n staande toejuiging beloon.
Die middagete het Skouras sy nuwe vriend na die klankbaan gelei Kan-Kan word verfilm en stop om verskeie bekendes langs die pad te groet. Toe Skouras Marilyn Monroe in die skare gewaar, haas hy haar om haar voor te stel aan die premier, wat 'n groot close-up van haar gesig en 'n snit van#8212a gesien het Party hou van dit warm— in 'n film oor die Amerikaanse lewe op 'n Amerikaanse uitstalling in Moskou. Nou, Khrushchev skud haar hand en kyk na haar.
'U is 'n baie lieflike jong dame,' sê hy en glimlag.
Later sou sy onthul hoe dit was om deur die diktator met die oog dop te hou: "Hy het na my gekyk soos 'n man op 'n vrou kyk." Destyds reageer sy op sy staar deur hom terloops in te lig dat sy getroud is.
'My man, Arthur Miller, stuur vir hom sy groete,' antwoord sy. "Daar moet meer van hierdie soort dinge wees. Dit sal albei ons lande help om mekaar te verstaan."
Skouras het Khrushchev en sy gesin oorkant die straat na Sound Stage 8 gelei en met 'n verraderlike houttrap na 'n boks bokant die verhoog. Sinatra verskyn op die verhoog met 'n Franse pak aan die begin van die eeu en sy kostuum. Hy speel 'n Franse prokureur wat verlief raak op 'n danser, gespeel deur Shirley MacLaine, wat gearresteer is vir die uitvoering van 'n verbode dans genaamd die cancan. 'Dit is 'n film oor baie mooi meisies en die ouens wat van mooi meisies hou,' het Sinatra aangekondig.
Toe hy 'n vertaling hoor, glimlag Khrushchev en juig.
'Later in hierdie prentjie gaan ons na 'n salon,' vervolg Sinatra. "'N Saloon is 'n plek waar jy gaan drink."
Chroesjtsjof het ook daaroor gelag. Dit lyk asof hy 'n goeie tyd gehad het.
Die skietery het begin, en na 'n dansnommer wat geen twyfel laat ontstaan ​​het waarom die blik eens verbied is nie, het baie toeskouers —Amerikaans en Russies — gewonder: Waarom het hulle dit vir Chroesjtsjof gekies?
'Dit was die slegste keuse denkbaar', het Wiley T. Buchanan, die protokolhoof van die staatsdepartement, later onthou. "Toe die manlike danser onder [MacLaine se] romp duik en na vore kom met haar rooi broekie, het die Amerikaners in die gehoor 'n hoorbare snak van ontsteltenis gesit, terwyl die Russe in stilte, afkeurende stilte gesit het."
Later sou Chroesjtsjof die dans as pornografiese uitbuiting bestempel, hoewel hy destyds gelukkig genoeg gelyk het.
'Ek het hom dopgehou', het Richard Townsend Davies van die ministerie van buitelandse sake gesê, 'en dit lyk asof hy dit geniet.
Sergei Chroesjtsjof, die seun van die premier, was nie so seker nie. 'Miskien stel pa belang, maar toe begin hy dink: Wat beteken dit?'onthou hy.' Omdat Skouras baie vriendelik was, het pa nie gedink dat dit 'n politieke uitlokking was nie. Maar daar was geen verduideliking nie. Dit was net 'n Amerikaanse lewe. "Sergei trek sy skouers op en voeg dan by:" Miskien het Chroesjtsjof daarvan gehou, maar ek sal verseker sê: My ma het nie daarvan gehou nie. "
'N Paar oomblikke later gly Khrushchev in 'n lang swart limousine met groot stertvinne. Lodge glip agter hom in. Die limousine buk vorentoe en neem stadig spoed. Nadat hy die kibosh op Disneyland gesit het, moes Khrushchev se gidse 'n nuwe plan opstel. Hulle het die premier in plaas daarvan op 'n toer geneem met die ontwikkeling van traktaatbehuisings.
Chroesjtsjof het nooit na Disneyland gekom nie.
Peter Carlson het 22 jaar by die Washington Post as funksieskrywer en rubriekskrywer. Hy woon in Rockville, Maryland.
Aangepas van K Blaas Top, deur Peter Carlson, uitgegee deur PublicAffairs, 'n lid van die Perseus Book Group. Alle regte voorbehou.
Het Nikita Chroesjtsjof werklik sy skoene in die VN getref?
In Oktober 1960 het die voormalige Sowjet -leier Nikita Chroesjtsjof, in 'n ware paroksisme van onbestendige woede, sy skoen met geweld teen 'n lessenaar by die Verenigde Nasies geslaan om beswaar te maak teen 'n toespraak wat krities is oor sy volk. Of so gaan die storie.
Die beeld van die rooigekruisige en roesige Chroesjtsjof-om noukeurig te wees, daar is nooit 'n beeld van die beroemde skoenbotsing aangeteken nie, dus is die hele rooi gesig en winderige deel moontlik nie heeltemal op die geld nie, vir baie mense die beeld van die destydse Sowjetunie. Kwaad. Kragtig. Miskien 'n bietjie gevaarlik. Miskien 'n bietjie oor die rand. Die Koue Oorlog was destyds op sy hoogste vlak, koel onder die nul. Vir paranoïese Russies-fobiese Amerikaners was 'n woedende Sowjet-veral een wat so braaf was om sy loafer as 'n ware hamer te gebruik-eintlik eng.
Ongelukkig, veral as u van 'n goeie drama uit die Koue Oorlog hou, kan die skoenaanval-saak meer histories as geskiedenis wees. Meer oordrywing as akkuraatheid. Soos verifieerbare feite gaan, is die verhaal van Chroesjtsjof en sy skoen by die VN veral opvallend om een ​​rede: die gebrek aan bewys.
"My persoonlike standpunt is dat dit te goed is om waar te wees, en as dit ooit gebeur het, sou ons meer bevestiging, meer getuies en waarskynlik foto's gehad het, want dit is die soort dinge wat op kameras vasgevang word," sê Anton Fedyashin, 'n professor in geskiedenis aan die Amerikaanse universiteit in Washington DC en voormalige direkteur van die Carmel Institute for Russian Culture & amp History in die skool. Wat die skoenafval-episode op sigself betref, dink ek nie dit het ooit gebeur nie. & quot
Maar weet jy wat? Selfs as dit nie gebeur het nie, selfs al het Sowjet -skoenleer nooit die podium ontmoet nie (of lessenaar, lessenaar of waar ook al), sou dit moontlik gewees het.
Daardie verhaal, waar of nie, is soooo Chroesjtsjof.
Die storie agter die (valse?) Verhaal
In Oktober 1960 het The New York Times 'n artikel oor 'n VN-sessie gepubliseer wat 'n waardevolle gemors op die voorblad was. Die opskrif:
'N Onderafdeling het ondubbelsinnig verklaar:
Die verhaal, geskryf deur Benjamin Welles, het die besonderhede in die heel eerste paragraaf uiteengesit:
Luidens die verslag beskuldig Lorenzo Sumulong, 'n lid van die Filippynse afvaardiging, die Sowjets daarvan dat hulle dele van Oos -Europa verswak het toe Chroesjtsjof uitgebars het. Die berig bevat ook 'n foto van Chroesjtsjof, sit by sy afgevaardigde se lessenaar, met 'n skoen duidelik bo -op (sien prent hieronder).
Belangrik om op te let: The Times wel nie het 'n foto van hom wat die skoen vashou. Of dit slaan.
Politieke wetenskaplike William Taubman, wat ten minste drie boeke oor Chroesjtsjov geskryf of geredigeer het, insluitend 'n biografie uit 2003, en "Chroesjtsjov: die man en sy tydperk", het in 2003 'n artikel vir The Times geskryf wat verskeie onderhoude van diegene rondom Chroesjtsjov op daardie dag ingesluit het en hul herinneringe aan die gebeure (of nie-gebeure). 'N Ander Times -verslaggewer het gesê dit het nooit gebeur nie. 'N KGB -generaal het dit wel gesê. 'N VN -personeel het nee gesê. Chroesjtsjof se tolk het ja gesê. Ander het nee gesê.
Die amptelike VN -rekord is onomwonde. Die tydskrif Time het 'n foto van die voorval gelewer, alhoewel dit 'n dokter is. Die PolitiFact van die Poynter-instituut het die onderwerp aangeneem en die latere suggestie dat 'n derde skoen moontlik betrokke was, maar het gevind dat die skoenbars nooit plaasgevind het nie. Ander afsetpunte het die verhaal ook afgeskiet.
Dit was bekend dat Chroesjtsjof soms sy vuiste op die lessenaars en lessenaars geslaan het. Maar 'n fotograaf wat teenwoordig was tydens die beweerde skoenbons, wat Taubman ondervra het, was vasbeslote in sy oortuiging dat skoen-tot-tafel nooit gebeur het nie.
Het hy sy vuiste by die VN geslaan? Ja, hy het, want dit het ons eintlik beeldmateriaal van, "sê Fedyashin. Ek het die gevoel dat hierdie hele skoenvoorval op 'n manier opgerol is deur verbeeldingryke gedagtes en nog meer verbeeldingryke tonge, met die vuishou. So, ja. [Dit] sou perfek van karakter gewees het. & Quot
Die karakter van Chroesjtsjov
In 1953 het Chroesjtsjof die mag in die Sowjetunie oorgeneem na die bloedige bewind van Joseph Stalin en 'n land geërf wat reeds in stryd was met sy bondgenoot van die Tweede Wêreldoorlog, die Verenigde State. Op die spel was nie minder nie as die wêreldbeeld van watter land 'n beter pad vir sy mense bied: die Sowjetunie en sosialisme of die VSA en sy weergawe van demokrasie.
Vir baie opkomende lande wat 'n pad na modernisering soek-sosialisme of demokrasie-was die antwoord nie so duidelik as wat dit nou in die Weste mag lyk nie. Chroesjtsjov verbeter sy land in die algemeen, trek deur de-stalinisering, bevry gevangenes en verlig sensuur. China het selfs toe verskyn as 'n potensiële kragstasie nadat hy kommunisties was. Die VSA het slegs teen die kommunisme geveg in die Koreaanse Oorlog (wat in 1953 geëindig het).
In 1957 het die Sowjette die wêreld verstom deur die eerste Aarde -satelliet, Sputnik, te lanseer en dit in 1961 te volg met die eerste bemande ruimtevaart. Intussen het die wêreld in 1957 gekyk hoe die Amerikaanse weermag gedwing is om 'n hoërskool in Arkansas te help integreer om 'n nuwe uitspraak van die Hooggeregshof te bevredig.
Stel jou voor as jy 'n Afrikaan is en daarna kyk, "sê Fedyashin. & quot Wie se pad na modernisering is meer geneig om te volg? & quot
Die verhoog was gereed vir 'n onbeskaamde man van die mense soos Chroesjtsjof, 'n grootliks onopgevoede leier wat toegewyd was aan woede en warmte. Chroesjtsjof was 'n man wie se dikwels algemene toespraak hom (ten minste sommige van) sy mense aangespoor het, iemand wie se geloof in sosialisme eg was, en iemand wat gretig was om sy krag en dié van die Sowjetunie aan die wêreld te toon.
Chroesjtsjof se verhoog was die Verenigde Nasies. "Dit was tydens die Koue Oorlog die groot mededingingsteater," sê Fedyashin.
"Toe dit by die opstand van die supermoondheid kom, het hy regtig uit sy pad gegaan om vir sy eie en die Sowjetunie se swakhede te vergoed deur soortgelyke vertroue, mag, waaksaamheid en 'n sekerheid in die mens te gee," voeg hy by. En dit het daartoe gelei dat hy soms oorgegaan het van hierdie soort inklusiewe, vreedsame naasbestaan ​​-modus na hierdie af en toe bedreigings teen die Weste, en soort van hierdie oop uitdagings, hierdie mal waagstukke. & quot
Soos om 'n skoen te slaan? Kan wees?
Chroesjtsjof is uiteindelik ongedaan gemaak as leier van die Sowjetunie deur in die kommunistiese party te twis en sy Kubaanse missielkrisis van 1962 te verdwaal. Teen 1964 is hy van sy rol in die regering en party verdryf. Chroesjtsjof is in 1971 op 77 -jarige ouderdom aan 'n hartaanval oorlede.
Nikita Chroesjtsjof was die leier van die Sowjetunie tydens die Kubaanse missielkrisis van 1963. Toe Chroesjtsjov teruggekeer het en Sowjet -kernmissiele uit Kuba verwyder het, was sy geloofwaardigheid aan skerwe binne die politieke hiërargie van die Sowjetunie en was dit net 'n kwessie van tyd voordat hy uit sy amp ontslaan is.
Nikita Chroesjtsjof is in 1894 gebore te Kalinovka naby die grens met die Oekraïne. Hy was die seun van 'n mynwerker. So 'n agtergrond het Chroesjtsjof gepolitiseer en hy het tydens die Russiese burgeroorlog vir die Rooi Leër geveg. Na die Bolsjewistiese sukses hierin en met die einde van die oorlog, het Chroesjtsjof 'n mynwerker geword. Terwyl hy as mynwerker gewerk het, het hy sy opleiding voortgesit deur na die hoërskool te gaan. Chroesjtsjof het vir die Kommunistiese Party in Kiev en daarna in Moskou gewerk. Terwyl hy in die hoofstad was, het hy 'n reputasie as doeltreffendheid verkry en in 1935 word Chroesjtsjof aangestel as sekretaris van die Moskou -streekkomitee. Hy sou die ondersteuning van die Sowjet -leier Joseph Stalin nodig gehad het om so 'n pos te beklee. Chroesjtsjov het sy reputasie verder versterk deur baie nou verbonde te wees aan die bou van die Moskou -metro, waarvan die konstruksie 'n ingenieursukses was en 'n teken was vir die wêreld van Sowjet -vaardighede wat nouer verband hou met die Weste. Alhoewel dit die ingenieurs was wat die sukses van hierdie projek tereg erken het, is die bestuursvaardighede van Chroesjtsjof binne so 'n gesogte projek ook erken.
Tussen 1938 en 1947 was Chroesjtsjof hoofsaaklik betrokke by sake wat die Oekraïne geraak het. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Chroesjtsjof militêre bevelvoerders bygestaan, veral in die Kursk Salient. Chroesjtsjof was premier van die Oekraïense Sowjetrepubliek sedert die Nazi's tot 1947 verdryf is.
In 1947 het Stalin Chroesjtsjov gekies om die landbouproduksie van die Sowjetunie te herorganiseer. Daar kan min twyfel bestaan ​​dat Stalin sy vermoë vertrou het en teen die tyd van Stalin se dood in 1953 was Chroesjtsjof 'n lid van die Presidium van die Kommunistiese Party. Op 12 September 1953 word hy aangestel as Eerste Sekretaris van die Party. So 'n posisie het Chroesjtsjov in staat gestel om ondersteuners op te bou in die administratiewe masjinerie van die party en om sy magsbasis te ontwikkel. Hy het sy invloed gebruik om Bulganin, sy genomineerde, in Februarie 1955 as premier verkies te kry. Min mense het getwyfel dat hoewel Bulganin die politieke figuur van die USSR was, die man met die werklike mag Chroesjtsjof was.
In Januarie 1956 het Chroesjtsjof sy dapperste skuif om mag gemaak. Op die 20ste partykongres val hy Stalin aan en die 'persoonlikheidskultus' wat hy ontwikkel het. Die Suez-krisis van 1956 het die Weste se aandag vir 'n kort tydjie van die USSR afgewyk terwyl die greep van die USSR op die Warskou-verdrag toegeneem het toe Hongarye binnegeval is en die kortstondige opstand wreed onderdruk is.
Op 27 Maart 1958 word Chroesjtsjof premier van die USSR terwyl hy die pos van eerste sekretaris beklee nadat Bulganin effektief eenkant toe gestoot is. Chroesjtsjof het skynbaar 'n ontdooiing in die Koue Oorlog wou inbring, en sy aanstelling is met versigtige optimisme in die Weste begroet, veral na die streng regering van Stalin. Sy oënskynlike gevoelens van vrede was egter gemeng met meer vyandige uitsprake en Chroesjtsjof het 'n moeilike man geword om te voorspel - of dit sy skoen uittrek en teen 'n tafel slaan soos in die VN om 'n punt te beklemtoon wat hy maak of storm. uit 'n internasionale vergadering in Genève wat ander daar laat sit het sonder die leier van die tweede magtigste nasie ter wêreld. Tog was dit ook die man wat in sy eie land uitgegaan het om die mense te ontmoet - iets wat Stalin nooit gedoen het nie. Of sy postuur op die internasionale verhoog bloot skouspelagtig was, is moeilik om te sê - maar dit was beslis ongewoon in 'n tyd toe diplomatieke werk altyd op 'n sagmoedige manier en 'volgens die boek' uitgevoer is.
Of Chroesjtsjof 'n 'havik' of 'n 'duif' was, is ook moeilik om te sê. Na die Kubaanse missielkrisis het die meeste, indien nie almal nie, aangeneem dat hy 'n 'havik' is. Dit was egter moontlik nie 'n akkurate beoordeling nie. Chroesjtsjof, saam met baie ander lede van die Politburo, was kwaad dat Amerika militêre toerusting, waaronder B52 -bomwerpers, in Turkye geplaas het. Aangesien Turkye uit die oogpunt van die Weste lid was van die NAVO, was dit egter heeltemal wettig en aanvaarbaar. Vir die Sowjetunie was dit uitlokkende gedrag, aangesien Turkye 'n grens met die USSR gedeel het. Toe Chroesjtsjof die geleentheid kry om dit teë te werk deur middelafstand -kernraketten in Kuba te plaas, het hy dit aangeneem. Hy het aangevoer dat hulle die Kommunistiese Karibiese eiland groter beskerming bied teen 'n ander insident van die Baai van Varke.
Tydens die krisis het Chroesjtsjof geen aanduiding gegee dat hy teen JF Kennedy sou klim nie. Toe hy dit gedoen het, het dit sy politieke posisie tuis verswak, ondanks sy argumente dat hy Amerika beloof het om nooit Kuba binne te val nie. Sy kollegas in Moskou was ook baie bekommerd dat die tradisionele positiewe verhouding tussen die USSR en Kommunistiese China ook agteruitgaan en dat grenskwessies 'n Sino-Sowjet-oorlog kan veroorsaak. Chroesjtsjof word in Oktober 1964 uit sy amp gehef en opgevolg deur Alexei Kosygin, as premier, en Leonid Brezhnez as partyleier. Chroesjtsjof het die res van sy jare in aftrede deurgebring en is in 1971 oorlede.
Khrushchev 'We Will America America '
In sy toespraak op 18 November 1956 ondersteun Nikita Chroesjtsjof sy gewaagde voorspelling oor die ondergang van Amerika met sy redenasie. Hy het gesê: " geskiedenis is aan ons kant. "
Want Chroesjtsjof het getrouheid aan die Kommunistiese Party sy oortuigings gevorm. In nog een van sy toesprake gee hy 'n duidelike voorbeeld van die marxistiese ideologie wat hy as die leier van die Sowjetunie oor die hele wêreld uitgevoer het.
Chroesjtsjof het gesê: 'n Bestaan ​​vir die Sowjetunie beteken 'n intense ideologiese stryd tussen die proletariaat en die aggressiewe magte van imperialisme in die wêreldarena. "
Ten tye van sy voorspelling in 1956, het baie in die Verenigde State sy woorde as 'n bedreiging van kernoorlog beskou. Slegs 6 jaar later het die Kubaanse missielkrisis die vrye wêreld geskud in afwagting van 'n werklike kernoorlog met die Sowjet -Kuba.
Daar word gedebatteer dat die vertaling werklik beteken dat ons u sal oorleef, wat nog meer 'n onheilspellende voorspelling kan wees.
Члены Военного совета Сталинградского фронта (слева направо): член Политбюро ЦК ВКП (б), секретарь КП (б) Украины Никита Сергеевич Хрущев, член Военного совета фронта по тылу, генерал-майор Алексей Иларионович Кириченко, 1-й секретарь Сталинградского обкома партии Алексей Семенович Чуянов, командующий Юго-Восточным (Сталинградским) фронтом, генерал Андрей Иванович Еременко. Великая Отечественная война (1941-1945). Олег Кнорринг/РИА Новости