Amagwinya – Tale & Verhale
Januarie 13, 2018 Julie 11, 2019 Delia Rabie
Dit klink byna belaglik om te sê ons het hierdie Desember vetkoek gemaak. Suid-Afrika vier gewoonlik kersfees net skuins voor ‘n hittegolf. Net kort ná hierdie hittegolf het ek en my ma besluit dat daar beslis vetkoek vir aandete móét wees, aangesien ons nou reeds feestelik is.
Ons huishulp was per toeval doenig in die kombuis toe ek die deeg voorberei. Victoria het haar skeptiese, uit die hoek van haar oog, kykie gegee. “Vetkoek in Zulu?” vra ek maar om die stilte te verdoof.
“Amagwinya,” en sy lag uit haar maag uit. Sy hou van vetkoek, maar sy maak dit anders.
Victoria se Amagwinya:
750ml lou-warm water
Sif die koekmeel, sout en suiker saam.
Voeg die suurdeeg by.
Voeg olie en water by. Meng goed. Dit moet ‘n morsige, taai deeg vorm.
Plaas die deeg op ‘n oppervlakte wat góéd gestrooi is met meel.
Knie, suster, knie!
Plaas die deeg terug in ‘n bak wat liggies met olie gesmeer is.
Plaas, volgens Victoria, verkieslik kleefplastiek oor die bak. Ek wou ‘n nat vadoek gebruik, maar die deeg klou daarteen vas. Bêre dit in ‘n warm plek en los dit vir ongeveer 30 min.
Verdeel nou die deeg en rol in eweredige balletjies.
Verhit (redelik baie) olie in ‘n diep pan of pot. Die olie is die regte temperatuur as jy ‘n stukkie deeg daarin gooi, en sién hoe dit braai.
Wanneer die olie verhit is, plaas twee of drie bolletjies in die olie. Die vetkoek sal so wil-wil self omdraai as dit mooi bruin is aan die onderkant. Draai die vetkoek versigtig om en braai dit aan die ander kant. Haal die gebraaide vetkoek uit en herhaal tot al die deeg op is.
Vetkoek is lekker warm én koud. Konfyt, maalvleis, kaas, of al drie opsies saam, is maar van die heerlike vulsel wat lekker proe. Ek dink mens kan selfs roomys en nutella betrek om als net nog meer sondig te maak.
Met hierdie vetkoeke in die hand het ek en Victoria heerlik gesit en gesels. Ons het gepraat oor troues, Labola, voorbehoedmiddels, Ramaphosa (sy dink hy is maar, soos alle mans, net nog ‘n Zuma – haar woorde), werk, getrouheid, haar dogtertjie wat die jaar Graad 3 toe gaan, geld, oonde, olies, verskillende meel. Oor alles het ons gesels.
Haar man is onbewus daarvan dat sy nie nog kinders wil hê nie, “Vir wat? R420 ‘n maand? In my land kry jy nie als mahala nie, ook nie kinders nie.” Sy is trots op haar werk, en om te kan werk sodat sy vir haar dogtertjie se opvoeding kan betaal. “In opvoeding”, sê sy, “lê die geheim”. En daarom moet ek wag tot 35 voor ek trou, al wil sy vir my kom werk sodra dit gebeur. Oor die uitstaande labola sê sy nie veel nie, maar hy sal eendag moet betaal. Sy werk nie verniet nie. Hy móét betaal.
Ek gaan laai haar af en sy loop na haar taxi toe. Terwyl die mans toutrek oor ‘n lappie grond en die gras intussen uit sy nate uit skeur, sal ons oormôre weer amagwinya maak en saam aan tafel ons kinders voed, Vic. Want met hierdie vetkoek sal ons ‘n nasie herbou.
Op die mens af
Gepubliseer deur Delia Rabie
Previous Illusie van ‘n demokrasie
Next Unbearably human
Januarie 14, 2018 om 20:01
Pragtig gesê. As ons almal kan saam eet sal ons die wêreld se probleme kan oplos. Kos het ‘n manier om alles in ‘n ander lig te stel.
Argief Kies Maand Julie 2019 Mei 2018 April 2018 Februarie 2018 Januarie 2018 Augustus 2017 April 2017 Maart 2017 Februarie 2017 Januarie 2017 Oktober 2016 September 2016 Junie 2016 Mei 2016 Februarie 2016 Januarie 2016 Desember 2015 November 2015 Oktober 2015 September 2015 Augustus 2015 Julie 2015 Junie 2015 Mei 2015 April 2015 Maart 2015 Februarie 2015 Januarie 2015 Desember 2014 November 2014 Oktober 2014 September 2014 Augustus 2014 Julie 2014 Junie 2014 Mei 2014 April 2014