Posted in Artikels, essays, e.a. | Comments Off on Adéle Nel. Gedurende sy bewind sal niemand sonder sy nommer en naam op hulle regterhand of voorkop kan koop of verkoop nie (Op. 13:16-18). Dit ruik soos wilde sampioene wat oor die blou van ’n gasvlam in botter braai. Woorde soos Armagnac, Cassoulet, Choucroute & Calvados maak stem dik in ’n praatkoor saam met maters soos, Bouillabaisse, Boeuf Bourguignon, Daube de Sanglier en truffels. Dis die vreemdste ding: toe ek die eerste keer die gedig gelees het, nadat ek dit in so ŉ bietjie van ŉ waas geskryf het, het ek die musiek van Ennio Morricone uit die fliek The Mission gehoor speel in my kop. Die kormorant wat met sy oopgespreide vlerke bo die water sit het nog altyd vir my gelyk soos iemand met ŉ toga of ŉ monikkekleed, iemand wat dalk ŉ seën uitspreek, maar ek voel altyd ŉ gevaar ook aan, miskien omdat die vlerke so donker is.