Anatole France, 'n aktivisskrywer - Interessant
Anatole France, 'n aktivisskrywer
Anatole Frankryk, in Camera Work, April-Julie 1913.
Anatole France, Franse skrywer, tuis.
Titel: Anatole Frankryk, in Camera Work, April-Julie 1913.
Kontak kopiereg: ADAGP © Foto RMN-Grand Palais - Alle regte voorbehou
Prentverwysing: 97CE14889 / Pho1981-32-14
© ADAGP Photo RMN-Grand Palais - Alle regte voorbehou
Titel: Anatole France, Franse skrywer, tuis.
Skrywer: CHOUMOV (-)
Krisisse en konflik onder IIIe Republiek
As die Derde Republiek (1870-1940) vanaf 1879 sterk gevestig voorgekom het, ondanks sterk ministeriële onstabiliteit as gevolg van die afwesigheid van gestruktureerde politieke partye, is dit tog van 1885 af geskud deur 'n aantal krisisse. Hierdie inwerkingtreding van ideologieë aan die voorkant van die politieke toneel het dus die noemenswaardige gevolg gehad van die mobilisering van baie intellektuele.
Anatole France, 'n mistieke figuur
Anatole France (1844-1924), wat die funksies van romanskrywer, kroniekskrywer, literêre kritikus en akademikus saamgevoeg het en in die literêre salonne van destyds geskitter het, is een van die denkers wat verlief is op geregtigheid en vryheid wat 'besig met die destydse gevegte. As hy hom tot dan toe soos 'n dilettant gedra het en hom met 'n satiriese en gedistansieerde blik op die politiek gewerp het, het die Panama-skandaal en die Dreyfus-aangeleentheid hom aangemoedig om 'n reformistiese stryd aan te pak om humanistiese waardes te verdedig. waaraan hy veral geheg was. Gedryf deur groot intellektuele nuuskierigheid en deur 'n permanente skeptisisme, het hy tot die einde sy oortuiging uitgespreek deur sy werke en deur aktivisme. Twee foto's uit die eeuwisseling beklemtoon dus sy dubbele posisie: enersyds die erkende skrywer en andersyds die man in die privaatheid van sy sitkamer. Die eerste, deur Edward Steichen, 'n groot modefotograaf en portretskilder van beroemdes, verteenwoordig Anatole France wat op sy lessenaar leun, in 1913. Steichen fokus op die sielkundige dimensie van die portret en gee 'n ietwat raaiselagtige beeld van die karakter: sy wit bokbaard. Sy tapse snor en klein lewendige, bespottende ogies gee 'n geheimsinnige karakter aan sy gesig, terwyl sy hele wese op groot vasberadenheid en innerlike krag dui. Die aura waarmee die fotograaf Anatole France kon omring, dui op die roem en respek wat aan hierdie skrywer geheg word.
Dit is egter 'n ander aspek van die karakter wat die tweede foto van Frankryk in die sitkamer van sy herehuis, Villa Said, in Parys beklemtoon. In die hoek van 'n monumentale kaggel verskyn die skrywer hier as 'n kranige antieke versamelaar: die rykdom van die binnenshuise versiering, wat wissel van die Gotiek tot die 18de eeu, getuig van sy finansiële gemak, wat hy deur die jare geleidelik verwerf het. sy publikasies, en sy openbare erkenning, gewy deur sy toetrede tot die Franse Akademie. Anatole France se loopbaan is dus 'n merkwaardige voorbeeld van die sosiale sukses waarna mans van letters deur hul kuns kan streef.
Tussen humanistiese utopie en politieke toewyding
Die uitgangspunt vir die politieke betrokkenheid van baie intellektuele het die Affair van Anatole France gemaak as 'n Dreyfusard, geïsoleer onder sy mede-akademici, en 'n openbare figuur, wat nie gehuiwer het om kant te kies vir die waardes wat hy gemaak het nie. syne. Hierdie vasberadenheid het gelei tot sy evolusie in die rigting van sosialisme. Word die vriend van Jean Jaurès, 'n vooraanstaande figuur van die sosialistiese beweging wat 'n skerp begrip van die werklikheid van die tyd besit en 'n republiek van menseregte beywer, en tydens die bediening van Emile in die openbaar sy vyandigheid teenoor 'n oorwegend anti-Dreyfusard Kerk verklaar Combes (1902-1905), wie se wetsontwerp hy ondersteun het oor die skeiding van kerke en staat, voordat hy die apostel van die vrede geword het gedurende die jare voorafgaande aan die toetrede tot die oorlog van Frankryk. Omdat hy bewus was van die nederlaag van die sosialistiese utopie en van die onmoontlikheid om 'n internasionale ooreenkoms tussen die werkers te bewerkstellig, het hy nietemin sy hoop op die Russiese rewolusie gelê tot die opening van die groot politieke verhore in 1923. , in die naam van progressiewe ideale en deur getrouheid aan die nalatenskap van Jaurès. Hierdie obsessie met vryheid en die hoop om die ongeregtighede wat Anatole France geïnspireer het, te sien verdwyn, kan vanaf 1889 gevind word in sy literêre werk, getinte met 'n volkome Voltairiaanse ironie en gekenmerk deur sy pessimistiese en fatalistiese opvatting van die geskiedenis: baie Griekse skeptici en Darwinistiese evolusieteorieë, was hierdie skrywer geheg aan die idee dat die sosiale vooruitgang van die mens beperk is tot die van sy brein - skeptisisme wat gelei het tot die vermindering van die geskiedenis tot 'n opeenvolging. van ongelukke en rampe. Dit is hoe hy 'n permanente kritiek op die geskiedenis gehad het, terwyl hy laasgenoemde paradoksaal tot diens van die hede gestel het en die verdediging van morele waardes.
In die loop van sy betrokkenheid by die politieke lewe van sy tyd, het Anatole France inderdaad die huidige gebeure in sy romans laat inval, die vervoer na 'n vroeëre era van die intrige wat die voorwendsel was om hedendaagse misbruik en leuens aan die kaak te stel: byvoorbeeld sy antiklerikale herlees in syne Lewe van Joan of Arc (1908) en sy virulente kritiek op die dogmatiese en abstrakte mag in die tyd van die Terror in Die gode is dors (1912). Sy literêre talent, hierdie diep oorspronklike opvatting van die geskiedenis en hierdie openheid vir sy tyd besorg hom 'n nasionale toewyding, wat blyk uit die Nobelprys vir letterkunde wat hy in 1921 ontvang het en die nasionale begrafnis - die belangrikste sedert die van Victor Hugo. - wat die Staat hom in 1924 aangebied het, 'n ware begrafnisdemonstrasie ter nagedagtenis aan 'n skrywer wat tot die einde toe getrou was aan die sake wat vir hom gelyk het.
Marie-Claire BANCQUART Anatole Frankryk, 'n passievolle skeptikus, Parys, Calmann-Lévy, 1984. Marie-Claire BANCQUART Skrywers en geskiedenis Parys, Nizet, 1966. Jean-Denis BREDIN Die geval, Parys, Fayard, nuwe red. 1993, Jacques DROZ Algemene geskiedenis van sosialisme, Parys, PUF, 1972, Jacques JULLIARD en Michel WINOCK Woordeboek van Franse intellektuele, Parys, Seuil, 1996. Madeleine REBERIOUX Die Radikale Republiek? Parys, Seuil, coll. "Points Histoire", 1975. Michel WINOCK, Die eeu van intellektuele, Parys, Seuil, 1997.