Swarts is ook die stiefpa van die Olimpiese atleet Wayde van Niekerk. Die klaagster is ’n vrou (21) wat hy afgerig het. Luidens Rapport ontken Swarts alles.
DAAI Vrydag net voor tweede pouse sukkel hulle nog met die eerste hoofstuk van die geskiedenisboek toe ’n stem oor die interkom opklink.
As juffrou Smit geskrik het vir die skielike gekrys bo haar kop, wys sy dit nie. Sy haal net haar bril af en leun terug teen haar tafel.
“Sal almal asseblief die laaste tien minute van die dag by die saal bymekaarkom? Ek moet ’n belangrike aankondiging doen. Dankie.”
Pouse knaag die wonder ook aan Lien. Sy sit alleen onder die boom aan die linkerkant van die sportterrein. Daar’s niemand met wie sy oor die saak gedagtes kan uitruil nie.
’n Entjie verder kan sy duidelik aan Hester en haar vriendinne se wippende boksterte agterkom hulle dink dis iets groots.
Dan en wan waai die middagbries frases na Lien se ore toe aan. Sy wil nie hê hulle moet dink sy luister af nie en bepaal haar by die handboek wat sy op haar skoot hou sodat mense dink sy sit aspris alleen.
“Hiert!” Lien moet keer of ’n parmantige windjie pluk haar rok op. Vererg besluit sy om op te staan.
Tussen die opsukkel deur kom sy agter iemand kyk vir haar. Sy loer in die rigting van die rugby­spelers en wragtag: Daar staan Warren met die karamelbruin vel en liggroen oë.
Die laaste twee periodes van die dag is ’n stryd – veral vir die onderwysers – en in die saal kry nie eens die kwaaiste kyk die gegons stil nie. Dis eers toe mnr. Joubert saam met ’n ouerige man met goud om sy nek en pols by die saal inkom dat dit effe bedaar.
“Nie net het hy aangebied om die Lentedag Ope Atletiekbyeenkoms te borg nie, hy skenk ook vir die o. 18-rugby- en -netbalspan hul balkies en sweetpakke vir die jaar. Dis vir ons ’n wonderlike eer. Dankie, mnr. Swanepoel,” sê mnr. Joubert terwyl hy terugkyk na die man op die heel linkerkantste stoel. “En ek vra dat ons vir hom lekker applous gee.”
Hester spring op asof sy op ’n drukspyker gaan sit het en sou seker eerste op die verhoog gewees het as die gr. 11’s nie so ver agter in die saal gesit het nie.
Nie eens die son kan so straal soos sy daar op die verhoog toe sy mnr. Swanepoel se hand skud nie. Lien voel ’n stekie jaloesie toe sy sien hoe Haakneus Hester die nuwe balkie onder haar ene vir atletiek aansteek. By haar vorige skool was sý die ster-atleet, en sy sou ook nou op die verhoog gestaan het, was dit nie dat haar ma ...
Sy wil net by die naaste deur uitglip toe mnr. Joubert skielik iets onthou. Hard roep hy oor die mikrofoon: “Guavalien, Guavalien Jooste, is jy nog hier? Kom asseblief gou na die verhoog toe.”