Het ander lande probeer om 'n wedloop uit te voer soos wat in Australië gebeur het? - Geskiedenis Podcasts - 2022
In die geskiedenis van Australië het die Europeërs probeer om Aboriginals se kleur uit te teel deur 'n Aboriginale vrou met 'n wit man te koppel. Hulle het dit gedoen omdat hulle geglo het ...
Dat Aboriginals 'n sterwende ras was
Dat Australië 'n 'witmansland' was
As hulle dit doen as om 'n baba te hê, sal dit 'n kwart wit wees, ensovoorts totdat die swart kleur verdwyn het
My vraag is of ander lande dit gedoen het, en was dit 'n uitwerking van die transnasionale geskiedenis? Ek dink dit het gebeur omtrent die tyd van die Stolen Generation in die 1909's 1969.
Antwoorde word waardeer.
Die afdeling "Voormalige Joego -Slawië" van die Wikipedia -artikel oor oorlogsverkragting sê dat Serwiërs Moslems en Kroate verkrag het met die bedoeling om nuwe Serwiërs te produseer
Gedurende die Bosniese Oorlog is die bestaan ​​van doelbewus 'verkragtingskampe' aangemeld. Die doel van hierdie kampe was om die Moslem- en Kroaties -vroue wat gevange gehou is, te bevrug. Daar is berig dat vroue dikwels tot in die laat stadium van hul swangerskap in aanhouding gehou is. Dit het plaasgevind in die konteks van 'n patrilineêre samelewing waarin kinders hul vader se etnisiteit erf, vandaar die 'verkragtingskampe' wat daarop gemik was om 'n nuwe generasie Serwiese kinders te begin. Volgens die Vrouegroep Tresnjevka is meer as 35 000 vroue en kinders in sulke "verkragtingskampe" deur Serwië aangehou.   
Toe dit egter gebeur, het grootskaalse, stelselmatige moord op rasse- of godsdienstige gronde ook plaasgevind.
Ek weet nie of dit die vraag beantwoord nie, want ek neem aan dat die vraag hoofsaaklik geïnteresseerd is in pogings om 'n wedloop uit te skakel sonder dat grootskaalse doodslag gedoen word.
Rasseskeiding, die praktyk om mense te beperk tot sekere afgebakende woonplekke of tot aparte instellings (bv. skole, kerke) en fasiliteite (parke, speelgronde, restaurante, toilette) op grond van ras of beweerde ras. Rasseskeiding bied 'n manier om die ekonomiese voordele en die superieure sosiale status van die polities dominante groep te behou, en in onlangse tye is dit hoofsaaklik deur blanke bevolkings aangewend om hul opkoms bo ander groepe te handhaaf deur middel van wettige en sosiale kleurbalke. Histories het verskillende veroweraars - onder wie Asiatiese Mongole, Afrikaanse Bantoes en Amerikaanse Asteke - egter diskriminasie beoefen wat die skeiding van onderwerpe insluit.
Rasse -segregasie het in alle dele van die wêreld verskyn waar daar veelrassige gemeenskappe bestaan, behalwe waar rasse -samesmelting op groot skaal plaasgevind het, soos in Hawaii en Brasilië. In sulke lande was daar af en toe sosiale diskriminasie, maar nie wetlike segregasie nie. In die suidelike state van die Verenigde State, daarenteen, was wetlike segregasie in openbare fasiliteite van die laat 19de eeu tot die 1950's van toepassing. (Sien Jim Crow -wet.) Die burgerregtebeweging is in die 1950's en '60's deur suidelike swartes begin om die heersende patroon van rasseskeiding te verbreek. Hierdie beweging het die wet op burgerregte van 1964 aangeneem, wat sterk bepalings bevat teen diskriminasie en segregasie in stemreg, opvoeding en gebruik van openbare geriewe.
Elders is rasseskeiding met die grootste strengheid in Suid -Afrika beoefen, waar dit onder die apartheidstelsel 'n amptelike regeringsbeleid was van 1950 tot die vroeë 1990's.
Waar ook al veelrassige gemeenskappe bestaan, is rasseskeiding ook beoefen. Slegs gebiede met 'n uitgebreide interras -huwelik, soos Hawaii en Brasilië, blyk daarvan vrygestel te wees, ondanks 'n mate van sosiale stratifikasie daarbinne. 
Tang -dinastie Redigeer
Verskeie wette wat rasseskeiding van buitelanders van Chinese afgedwing het, is tydens die Tang -dinastie deur die Han -Chinese aangeneem. [ aanhaling nodig ] In 779 het die Tang -dinastie 'n bevel uitgevaardig wat die Oeigoere gedwing het om hul etniese drag te dra, hulle belet om met Chinese wyfies te trou en hulle te verbied om as Chinese voor te gee.  In 836, toe Lu Chun as goewerneur van Kanton aangestel is, was hy 'n afsku om Chinese te vind wat by vreemdelinge woon en ondertrouery tussen Chinese en buitelanders. Lu het skeiding afgedwing, interras -huwelike verbied en dit onwettig gemaak vir buitelanders om eiendom te besit. Lu Chun het geglo dat sy beginsels regverdig en regverdig was.  Die wet van 836 het die Chinese spesifiek verbied om verhoudings te sluit met "Donker mense" of "Kleurlinge", wat onder meer gebruik is om buitelanders, soos "Iraniërs, Sogdiane, Arabiere, Indiërs, Maleiers, Sumatrans", te beskryf.  
Qing -dinastie Redigeer
Die Qing -dinastie is nie gestig deur Han -Chinese nie, wat die meerderheid van die Chinese bevolking uitmaak, maar deur Mantsjoe, wat vandag 'n etniese minderheid van China is. Die Mantsjoe was deeglik bewus van hul minderheidstatus, maar dit was eers later in die dinastie dat hulle ondertrouery verbied het.
Han -afvalliges het 'n groot rol gespeel in die verowering van China in Qing. Han-Chinese generaals van die Ming-dinastie wat na die Mantsjoe oorgeloop het, het dikwels vroue uit die keiserlike Aisin Gioro-gesin gekry terwyl die gewone soldate wat oorgeloop het, nie-koninklike Mantsjoevroue as vrouens gekry het. Die Manchu -leier Nurhaci trou met een van sy kleindogters met die Ming -generaal Li Yongfang nadat hy Fushun in Liaoning in 1618 aan die Manchu oorgegee het.   Jurchen (Manchu) vroue trou met die meeste Han -Chinese afvalliges in Liaodong.  Aisin Gioro-vroue was getroud met die seuns van die Han Chinese generaals Sun Sike (Sun Ssu-k'o), Geng Jimao (Keng Chi-mao), Shang Kexi (Shang K'o-hsi) en Wu Sangui (Wu San-kuei). 
Prins Yoto en Hongtaiji het in 1632 'n massa -huwelik van Chinese amptenare en amptenare met mans uit Manchu getel, wat in 1632 gereël is om harmonie tussen die twee etniese groepe te bevorder. 
Geng Zhongming, 'n Han bannerman, het die titel van prins Jingnan gekry, en sy seun Geng Jingmao het daarin geslaag om albei sy seuns Geng Jingzhong en Geng Zhaozhong hofdienaars te word onder Shunzhi en met Aisin Gioro -vroue te trou, saam met Haoge's ('n seun van Hong Taiji) ) dogter wat met Geng Jingzhong trou en prins Abatai (Hong Taiji) se kleindogter wat met Geng Zhaozhong trou. 
Die Qing onderskei tussen Han Bannermen en gewone Han -burgers. Han Bannermen was gemaak van Han -Chinese wat tot 1644 na die Qing oorgeloop het en by die Agt Banners aangesluit het, wat hulle sosiale en regsvoorregte verleen het, benewens die aanwending van die Mantsjoekultuur. Soveel Han het na die Qing gegaan en die geledere van die agt baniere verswak dat etniese Manchus 'n minderheid in die baniere geword het, wat slegs 16% in 1648 uitgemaak het, met Han Bannermen wat oorheers het op 75%.    Dit was hierdie multi-etniese mag waarin Manchus slegs 'n minderheid was, wat China vir die Qing verower het. 
Dit was Han Chinese baniere wat verantwoordelik was vir die suksesvolle verowering van Qing van China, hulle was die meerderheid goewerneurs in die vroeë Qing en was diegene wat China beheer en bestuur na die verowering, wat die Qing -bewind stabiliseer.  Han Bannermen het die pos van goewerneur-generaal oorheers in die tyd van die Shunzhi- en Kangxi-keisers, en ook die pos as goewerneurs, wat gewone Han-burgers grotendeels uitgesluit het van die poste. 
Om etniese harmonie te bevorder, het 'n dekreet van 1648 van die Manchu Shunzhi -keiser Han Chinese burgerlike mans toegelaat om met Manchu -vroue uit die baniere te trou met die toestemming van die Inkomsteraad as hulle geregistreerde dogters van amptenare of gewone mense was of die toestemming van hul kaptein van die baniermaatskappy. as dit ongeregistreerde gewone mense was, was dit eers later in die dinastie dat hierdie beleid wat ondertrouery moontlik maak, weggedoen is.  
Die Qing het 'n beleid van skeiding tussen die Bannermen of the Aight Banners (Manchu Bannermen, Mongol Bannermen, Han Bannermen) en Han Chinese burgerlikes [ wanneer? ]. Hierdie etniese segregasie het kulturele en ekonomiese redes gehad: ondertrouery is verbied om die Mantsjoe -erfenis vol te hou en sinisering te verminder. Han -Chinese burgerlikes en Mongoolse burgers is verbied om hulle in Mantsjoerije te vestig.  Han -burgerlikes en Mongoolse burgers is verbied om in mekaar se lande in te dring. Gewone Mongoolse burgerlikes in die binneste Mongolië is selfs verbied om na ander Mongoolse baniere oor te steek. ('N Banier in die binneste Mongolië was 'n administratiewe afdeling en het geen verband met die Mongoolse baniere in die agt baniere nie)
Hierdie beperkings was nie van toepassing op Han Bannermen, wat deur die Qing in Mantsjoerije gevestig was nie. Han -baniere is deur die Qing van Han -burgers gedifferensieer en anders behandel.
Die Qing-dinastie het Mantsjoerije later saam met Han-Chinese begin koloniseer in die bewind van die dinastie, maar die Mantsjoegebied is nog steeds geskei van die hedendaagse Binne-Mongolië deur die Outer Willow Palisade, wat die Mantsjoe en die Mongole in die gebied geskei gehou het.
Die segregasiebeleid was direk van toepassing op die banier -garnisoene, waarvan die meeste 'n aparte ommuurde gebied inneem in die stede waarin hulle gestasioneer was. Manchu Bannermen, Han Bannermen en Mongol Bannermen is geskei van die Han -burgerlike bevolking. Terwyl die Mantsjoe die regeringsstruktuur van die voorafgaande Ming -dinastie gevolg het, het hulle etniese beleid bepaal dat afsprake verdeel is tussen Manchu -edeles en Han -Chinese burgerlike amptenare wat die hoogste vlakke van die staatsondersoeke geslaag het, en as gevolg van die klein aantal Manchus, was dit verseker dat 'n groot deel van hulle regeringsamptenare sou wees.
Koloniale samelewings Redigeer
Belgiese Kongo Redigeer
Alhoewel daar geen spesifieke wette was wat rasse -segregasie opgelê het en swartes belet by ondernemings wat gereeld deur blankes besoek word nie, de facto segregasie het op die meeste gebiede plaasgevind. Byvoorbeeld, die stadsentrums was aanvanklik slegs vir die blanke bevolking gereserveer, terwyl die swart bevolking georganiseer was cités indigènes (inheemse woonbuurte genaamd 'le belge'). Hospitale, afdelingswinkels en ander geriewe is dikwels vir blankes of swartes gereserveer.
Die Swart bevolking in die stede kon nie hul huise van 2100-0400 verlaat nie. Hierdie soort segregasie het eers in die vyftigerjare geleidelik begin verdwyn, maar selfs toe het die Kongolese in baie opsigte as tweederangse burgers gebly of gevoel (byvoorbeeld in politieke en juridiese terme).
Vanaf 1953, en nog meer ná die triomfantelike besoek van koning Baudouin aan die kolonie in 1955, het goewerneur-generaal Léon Pétillon (1952–1958) gewerk om 'n 'Belgies-Kongolese gemeenskap' te skep waarin swart en wit behandel sou word. as gelykes.  Hoe dan ook, wette teen misvorming bly van krag, en tussen 1959-62 is duisende Kongolese kinders van gemengde ras met geweld uit die Kongo gedeporteer deur die Belgiese regering en die Katolieke Kerk en na België geneem. 
Frans Algerië Redigeer
Na die verowering van die Ottomaanse beheerde Algerië in 1830, vir meer as 'n eeu, het Frankryk koloniale bewind gehandhaaf op die gebied wat beskryf is as 'quasi-apartheid'.  Die koloniale wet van 1865 het Arabiere en Berber -Algeriërs toegelaat om slegs om Franse burgerskap aansoek te doen as hulle hul Moslem -identiteit laat vaar het. Azzedine Haddour beweer dat dit 'die formele strukture van 'n politieke apartheid' gevestig het.  Camille Bonora-Waisman skryf dat "in teenstelling met die Marokkaanse en Tunisiese protektorate" hierdie "koloniale apartheidsvereniging" uniek was aan Algerië. 
Hierdie 'interne stelsel van apartheid' het aansienlike weerstand ondervind deur die Moslems wat daardeur geraak is, en word genoem as een van die oorsake van die opstand in 1954 en die daaropvolgende onafhanklikheidsoorlog. 
Die Grondverdelingwet van 1930 wat in Suid -Rhodesië (nou bekend as Zimbabwe) aangeneem is, was 'n segregasie -maatreël wat grondtoewysing en verkryging in landelike gebiede beheer het, wat onderskeid tref tussen Swart en Wit. 
'N Regsgeveg wat baie gepubliseer is, het in 1960 plaasgevind met die opening van 'n nuwe teater wat vir alle rasse oopgemaak sou word.
Godsdienstige en rasse -antisemitisme Redigeer
Jode in Europa is oor die algemeen gedwing om deur middel van dekreet of informele druk in hoogs gesegregeerde ghetto's en stetels te woon.  In 1204 het die pousdom van Jode vereis dat Jode hulself van Christene moes skei en kenmerkende klere dra.  Gedwonge segregasie van Jode het gedurende die 14de en 15de eeu deur Europa versprei.  In die Russiese Ryk was Jode beperk tot die sogenaamde Pale of Settlement, die westelike grens van die Russiese Ryk wat ongeveer ooreenstem met die hedendaagse lande Pole, Litaue, Wit-Rusland, Moldawië en Oekraïne.  Teen die vroeë 20ste eeu het die meerderheid van die Europese Jode in die Pale of Settlement gewoon.
Vanaf die begin van die 15de eeu was die Joodse bevolking in Marokko beperk tot mellahs. In stede, a mellah was omring deur 'n muur met 'n versterkte poort. Daarteenoor, landelik mellahs was afsonderlike dorpe waarvan die enigste inwoners Jode was. 
In die middel van die 19de eeu skryf JJ Benjamin oor die lewens van Persiese Jode:
... hulle is verplig om in 'n aparte deel van die stad te woon ... deur die seuns en skares met klippe en vuil bestook ... Om dieselfde rede word dit verbied om uit te gaan as dit reën, want daar word gesê dat die reën vuil van hulle af was, wat die voete van die Mussulmans sou verwoes ... As 'n Jood as sodanig erken in die strate, word hy blootgestel aan die grootste beledigings. Die verbygangers spoeg in sy gesig en slaan hom soms ... genadiglik ... As 'n Jood vir iets in 'n winkel ingaan, word hy verbied om die goedere te ondersoek ... As sy hand onbedoeld die goed raak, moet hy dit teen elke prys neem wat die verkoper besluit om vir hulle te vra. Soms dring die Perse in die woonplekke van die Jode in en neem alles in besit wat hulle wil. As die eienaar die minste opposisie teen sy eiendom maak, loop hy die gevaar om met sy lewe daarvoor te versoen. As. 'n Jood wys homself op straat gedurende die drie dae van die Katel (Muharram) ... hy word beslis vermoor. 
Op 16 Mei 1940 in Noorweë het die Administrasieraad het die Rikskommisariatet gevra waarom radio -ontvangers by Jode in Noorweë gekonfiskeer is.  Dit Administrasieraad daarna 'stil' aanvaar  rasseskeiding tussen Noorse burgers, is deur Tor Bomann-Larsen beweer. Verder beweer hy dat hierdie segregasie '2 jaar later 'n presedent skep (met NS-styret in die ministeries van Noorweë) het die Noorse polisie burgers gearresteer op die adresse waar radio's voorheen by Jode gekonfiskeer is. 
Fascistiese Italië Wysig
In 1938 het die fascistiese regime wat deur Benito Mussolini gelei is, onder druk van die Nazi's, 'n reeks rassewette ingestel wat 'n amptelike segregasiebeleid in die Italiaanse Ryk ingestel het, wat veral teen Italiaanse Jode gerig was. Hierdie beleid het verskillende segregasie-norme afgedwing, soos die wette wat Jode verbied het om in gewone skole en universiteite te onderrig of te studeer, die besit van nywerhede wat na bewering baie belangrik was vir die land, as joernaliste werk, die weermag betree en met nie-Jode trou. Enkele van die onmiddellike gevolge van die bekendstelling van die 'provvedimenti per la difesa della razza' (norme vir die verdediging van die wedloop) sluit in dat baie van die beste Italiaanse wetenskaplikes hul werk verlaat, of selfs Italië verlaat. Hieronder was die wêreldbekende fisici Emilio Segrè, Enrico Fermi (wie se vrou Joods was), Bruno Pontecorvo, Bruno Rossi, Tullio Levi-Civita, wiskundiges Federigo Enriques en Guido Fubini en selfs die fascistiese propagandadirekteur, kunskritikus en joernalis Margherita Sarfatti , wat een van Mussolini se minnaresse was. Rita Levi-Montalcini, wat agtereenvolgens die Nobelprys vir Geneeskunde sou wen, is verbied om aan die universiteit te werk. Albert Einstein bedank by die aanvaarding van die raswet uit sy erelidmaatskap by die Accademia dei Lincei.
Na 1943, toe Noord -Italië deur die Nazi's beset was, is Italiaanse Jode bymekaargemaak en slagoffers van die Holocaust geword.
Nazi -Duitsland Redigeer
Duitse lof vir Amerika se stelsel van institusionele rassisme, wat voorheen by Adolf Hitler gevind is Mein Kampf, was deurlopend gedurende die vroeë 1930's.  Die VSA was die wêreldleier in gekodifiseerde rassisme, en sy raswette het die Duitsers gefassineer.  Die Nasionaal -Sosialistiese Handboek vir Regte en Wetgewing van 1934–35, onder redaksie van Hitler se prokureur Hans Frank, bevat 'n deurslaggewende opstel van Herbert Kier oor die aanbevelings vir raswetgewing wat 'n kwart van sy bladsye aan Amerikaanse wetgewing gewy het-van segregasie, rasgebaseerde burgerskap, immigrasieregulasies en teenmiskegenasie .  Dit het die twee belangrikste wette van Neurenberg direk geïnspireer - die burgerskapwet en die bloedwet.  Die verbod op interrassige huwelike (teenmiskenasie) verbied seksuele verhoudings en huwelike tussen mense wat as "Ariërs" en "nie-Ariese" geklassifiseer is. Sulke verhoudings is genoem Rassenschande (ras besoedeling). Die wette was aanvanklik hoofsaaklik op Jode gerig, maar is later uitgebrei tot "Sigeuners, negers en hul bastard -nageslag".    Ariërs wat skuldig bevind word, kan in die Nazi-konsentrasiekamp opgesluit bly, terwyl nie-Ariërs die doodstraf opgelê kan word.  Om die sogenaamde suiwerheid van die Duitse bloed te behou, het die Nazi's, nadat die oorlog begin het, die wet op onreinheid van rasse uitgebrei tot alle buitelanders (nie-Duitsers). 
Onder die algemene regering van die besette Pole in 1940 het die Nazi's die bevolking in verskillende groepe verdeel, elk met verskillende regte, voedselrantsoene, huisstroke in die stede toegelaat, openbare vervoer, ens. In 'n poging om die Poolse identiteit te verdeel wat hulle probeer vestig het etniese afdelings van Kasjoebiërs en Gorale (Goralenvolk), gebaseer op die beweerde 'Germaanse komponent' van hierdie groepe.
Gedurende die dertigerjare en veertigerjare moes Jode in nazi-beheerde state iets dra wat hulle as Joods geïdentifiseer het, soos 'n geel lint of 'n ster van Dawid, en is hulle saam met Romas (Sigeuners) gediskrimineer deur die rassewette. Joodse dokters mag nie Ariese pasiënte behandel nie, en Joodse professore mag nie Ariese leerlinge onderrig nie. Boonop mag Jode, behalwe die veerboot, geen openbare vervoer gebruik nie, en kon hulle slegs tussen 15 en 17 uur in Joodse winkels inkopies doen. Na Kristallnacht ("Die nag van gebroke glas"), is die Jode 'n boete van 1 000 000 mark opgelê vir skade wat deur die Nazi -troepe en SS -lede aangerig is.
Jode en Roma is onder die volksmoord as 'ongewenste' rassegroepe in die Holocaust onderwerp. Die Nazi's het ghetto's gevestig om Jode en soms Romas in beperkte gebiede in die stede van Oos -Europa te beperk, wat dit verander in de facto konsentrasiekampe. Die Warskou Ghetto was die grootste van hierdie ghetto's, met 400 000 mense. Die Łódź Ghetto was die tweede grootste, met ongeveer 160 000 mense. 
Tussen 1939 en 1945 is minstens 1,5 miljoen Poolse burgers na die Ryk vervoer vir dwangarbeid (altesaam ongeveer 12 miljoen dwangarbeiders was in die Duitse oorlogsekonomie in Nazi -Duitsland werksaam).   Alhoewel Nazi -Duitsland ook dwangarbeiders uit Wes -Europa gebruik het, was Pole, saam met ander Oos -Europeërs wat as ras -minderwaardig beskou is,  aan dieper diskriminerende maatreëls onderwerp. Hulle is gedwing om 'n geel met 'n pers rand en 'P' (vir Polen/Pools) doek met 'n identifikasie -etiket aan hul klere vas te trek, onderworpe aan 'n aandklokreël en verbied om met openbare vervoer te gaan.
Terwyl die behandeling van fabriekswerkers of plaashanders dikwels wissel na gelang van die individuele werkgewer, was Poolse arbeiders in die reël verplig om langer ure te werk vir laer lone as Wes -Europeërs - in baie stede moes hulle in afgesonderde kaserne agter doringdraad woon . Sosiale verhoudings met Duitsers buite werk was verbode, en seksuele omgang (Rassenschande of "rasse -besmetting") was met die dood strafbaar. 
Ander gevalle Redigeer
In die vyftiende-eeuse noordooste van Duitsland was mense van Wendish, dit wil sê Slawies, nie toegelaat om by sommige gildes aan te sluit nie.  Volgens Wilhelm Raabe, "tot in die agtiende eeu het geen Duitse gilde 'n Wend aanvaar nie." 
Suid -Afrika Redigeer
Die apartheidstelsel wat deur die Afrikaner-minderheidsregering uitgevoer is, het 'n landwye sosiale beleid "afsonderlike ontwikkeling" uitgevaardig met die oorwinning van die Nasionale Party tydens die algemene verkiesing van 1948, na aanleiding van die "kleurbalk" -diskriminerende wetgewing wat dateer uit die begin van die Unie van Suid-Afrika en die Boererepublieke voorheen, terwyl dit onderdrukkend was vir swart Suid -Afrikaners saam met ander minderhede, nog nie so ver gegaan het nie.
Apartheidswette kan oor die algemeen verdeel word in die volgende handelinge. Eerstens het die Bevolkingsregistrasiewet in 1950 inwoners in Suid -Afrika in vier rassegroepe ingedeel: "swart", "wit", "Kleurling" en "Indiër" en hul rasidentiteite op hul identifikasies aangeteken. Tweedens het die Groepsgebiedewet in 1950 verskillende streke volgens verskillende rasse toegeken. Mense is gedwing om in hul ooreenstemmende streke te woon, en die optrede om die grense sonder 'n permit te oorskry, is onwettig gemaak, wat paswette uitbrei wat reeds swart beweging beperk het. Derdens, onder die Wet op die Bespreking van Aparte Geriewe in 1953, is geriewe in openbare ruimtes, soos hospitale, universiteite en parke, afsonderlik gemerk volgens spesifieke rasse. Boonop het die Bantoe -onderwyswet in 1953 ook nasionale onderwys in Suid -Afrika geskei. Boonop het die destydse regering die paswette toegepas, wat swart Suid -Afrikaners hul reg ontneem het om vrylik in hul eie land te reis. Onder hierdie stelsel was swart mense streng beperk tot stedelike gebiede, wat toestemming van 'n blanke werkgewer vereis het om in te gaan.
Opstande en protesoptogte teen apartheid het onmiddellik verskyn toe apartheid ontstaan ​​het. Reeds in 1949 bepleit die Jeugliga van die African National Congress (ANC) die beëindiging van apartheid en stel voor om op verskillende maniere teen rasseskeiding te veg. Gedurende die daaropvolgende dekades het honderde anti-apartheidsaksies plaasgevind, insluitend dié van die Swartbewussynsbeweging, studente se protesoptredes, stakings en kerkgroepaktivisme, ens. rasseskeiding, insluitend die Wet op Groepsgebiede, af te dwing.  In 1994 wen Nelson Mandela in die eerste veelrassige demokratiese verkiesing in Suid -Afrika. Sy sukses vervul die einde van apartheid in die Suid -Afrikaanse geskiedenis.
Na die aanvaarding van die Jim Crow -wette wat Afro -Amerikaners en Blankes geskei het, het die mense wat negatief geraak is, geen vordering gevind in hul soeke na gelykheid nie. Rasseskeiding was nie 'n nuwe verskynsel nie, soos geïllustreer word deur die feit dat byna vier miljoen Swartes voor die burgeroorlog tot slawe geraak het.   Die wette het geskeide Afro -Amerikaners van blankes aangeneem om 'n stelsel van blanke oppergesag af te dwing. Tekens is gebruik om nie -blankes te wys waar hulle wettiglik kon loop, praat, drink, rus of eet.  Vir die plekke wat ras -gemeng was, moes Swartes wag totdat alle wit klante behandel is.  Reëls is ook toegepas wat Afro -Amerikaners beperk het om wit winkels te betree.  Gesegregeerde fasiliteite strek van slegs wit skole tot slegs wit begraafplase. 
Nadat die dertiende wysiging slawerny in Amerika afgeskaf het, word rassediskriminasie gereguleer deur die sogenaamde Jim Crow-wette, wat streng skeiding van die rasse vereis het. Alhoewel baie sulke wette ingestel is kort nadat die geveg beëindig is, het dit eers na die einde van die heropbouperiode in 1877 geformaliseer. Die daaropvolgende tydperk staan ​​bekend as die nadir van Amerikaanse rasseverhoudinge. Die wetgewing (of in sommige state, soos Florida, die staatsgrondwette) wat die segregasie opdrag gegee het, duur ten minste tot 'n uitspraak van die Amerikaanse hooggeregshof in 1968 waarin alle vorme van segregasie verbied is.
Terwyl die meerderheid van die Amerikaanse Hooggeregshof in 1896 Plessy v. Ferguson In die geval het uitdruklik 'aparte maar gelyke' fasiliteite (spesifiek vervoerfasiliteite) toegelaat, protesteer regter John Marshall Harlan in sy meningsverskil dat die besluit 'n uitdrukking is van blanke oppergesag wat hy voorspel het dat segregasie 'aggressie sal stimuleer' ... op die toegelate regte van bruin burgers "," wek rassehaat "en" hou 'n gevoel van wantroue tussen [die] rasse voort. Gevoelens tussen Blankes en Swartes was so gespanne dat selfs die tronke geskei is. " 
President, in 1912, verkies president Woodrow Wilson die uitbreiding van segregasie in die federale regering wat reeds aan die gang was.  In die Eerste Wêreldoorlog is swartes opgestel en gedien in die Amerikaanse weermag in gesegregeerde eenhede. Swart gevegsoldate was dikwels swak opgelei en toegerus, en nuwe personeellede is in gevaarlike missies op die voorste linies geplaas.  Die Amerikaanse weermag was nog steeds sterk geskei in die Tweede Wêreldoorlog. Die lugmag en die mariniers het geen swartes in hul geledere ingesluit nie. Daar was swartes in die Navy Seabees. Die weermag het slegs vyf Afro-Amerikaanse offisiere gehad.  Boonop sou geen Afro-Amerikaner tydens die oorlog die Medal of Honor ontvang nie, en hul take in die oorlog was grootliks voorbehou aan nie-strydende eenhede. Swart soldate moes soms hul sitplekke in treine prysgee na die Nazi -krygsgevangenes. 
Die Cotton Club in Harlem, New York, was 'n sentrale sentrale deel van die Harlem Renaissance in die 1920's, en swartes (soos Duke Ellington) mag optree, maar vir 'n blanke gehoor.  By die onthaal om sy sukses op die Somer -Olimpiese Spele in 1936 te vereer, is Jesse Owens nie toegelaat om deur die hoofdeure van die Waldorf Astoria New York in te gaan nie en in plaas daarvan gedwing om met 'n vraghysbak na die geleentheid te reis.  Die eerste swart Oscar -ontvanger Hattie McDaniel mag nie die première van Weg met die wind in die Loew's Grand Theatre, Atlanta, vanweë die segregasiewette van Georgia, en tydens die 12de Oscar-toekenningsgeleentheid in die Ambassador Hotel in Los Angeles moes sy by 'n geskeide tafel aan die verste muur van die kamer sit. beleid, maar het McDaniel as 'n guns toegelaat.  Haar laaste wens om in die Hollywood Cemetery begrawe te word, is geweier omdat die begraafplaas slegs tot blankes beperk is. 
Op 11 September 1964 kondig John Lennon aan dat The Beatles nie vir 'n geskeide gehoor in Jacksonville, Florida, sou speel nie.  Stadsamptenare het na hierdie aankondiging berou gegee.  'n Kontrak vir 'n 1965 Beatles -konsert in die Cow Palace in Kalifornië spesifiseer dat die band nie 'voor 'n geskeide gehoor moet optree nie'. 
Amerikaanse sportsoorte is tot in die middel van die twintigste eeu rassegeskei. In bofbal is die 'Negro-ligas' deur Rube Foster gestig vir nie-blanke spelers, soos die Negro-liga-bofbal, wat deur die vroeë 1950's gestrek het.  In basketbal is die Black Fives (geheel-swart spanne) in 1904 gestig en verskyn in New York, Washington, DC, Chicago, Pittsburgh, Philadelphia en ander stede. Rasseskeiding in basketbal het tot 1950 geduur, toe die NBA ras -geïntegreerd geraak het. 
Baie Amerikaanse state verbied interras -huwelike. Terwyl hy teen slawerny in die VSA gekant was, het Abraham Lincoln in 'n toespraak in 1858 in Charleston, Illinois, gesê: 'Ek is nog nooit daarvoor ten gunste om die sosiale en politieke gelykheid van wit en swart te bewerkstellig nie rasse, dat ek nie daarvoor was nie, of ooit daarvoor gestem het om kiesers of jurielede van negers te maak, of om hulle in aanmerking te neem vir ampte, of om met wit mense te trou nie. na die wit ras ".  In 1967 is Mildred Loving, 'n swart vrou, en Richard Loving, 'n blanke, tot 'n jaar tronkstraf in Virginia gevonnis omdat hulle met mekaar getrou het.  Hulle huwelik het die staat se teenwet-wet, die Wet op rasse-integriteit van 1924, oortree wat die huwelik verbied tussen mense wat as wit geklassifiseer is en mense wat as "bruin" geklassifiseer is (persone van nie-blanke afkoms).  In die Loving v. Virginia saak in 1967, het die Hooggeregshof wette ongeldig gemaak wat verbintenisse tussen rasse in die VSA verbied 
Die geïnstitusionaliseerde rasseskeiding is beëindig as 'n amptelike praktyk tydens die burgerregtebeweging deur die pogings van burgerregte -aktiviste soos Clarence M. Mitchell Jr., Rosa Parks, Martin Luther King Jr. en James Farmer wat gedurende die tydperk vir sosiale en politieke vryheid gewerk het. vanaf die einde van die Tweede Wêreldoorlog deur die desegregasiebevel van die Interstate Commerce Commission van 1961, die aanvaarding van die Wet op Burgerregte in 1964 en die Wet op Stemregte in 1965, ondersteun deur president Lyndon B. Johnson. Baie van hulle pogings was dade van nie-gewelddadige burgerlike ongehoorsaamheid wat daarop gemik was om die handhawing van reëls en wette vir rasseskeiding te ontwrig, soos om te weier om 'n sitplek in die swart deel van die bus aan 'n wit persoon (Rosa Parks) op te gee, of om vas te hou sit-ins by all-white diners.
Teen 1968 is alle vorme van segregasie deur die Hooggeregshof onder hoofregter Earl Warren as ongrondwetlik verklaar, en teen 1970 het steun vir formele regsopdeling opgelos.   Die Warren -hof se beslissing oor 'n belangrike saak Brown v. Onderwysraad van Topeka, Kansas, verbied in 1954 segregasie in openbare skole, en sy besluit oor Hart van Atlanta Motel, Inc. teen die Verenigde State in 1964 verbied rasseskeiding en diskriminasie in openbare instellings en openbare akkommodasie.    Die Wet op billike behuising van 1968, wat deur die Office of Fair Housing and Equal Opportunity bestuur en toegepas word, verbied diskriminasie in die verkoop en verhuring van behuising op grond van ras, kleur, nasionale oorsprong, godsdiens , seks, gesinsstatus en gestremdheid. Formele rassediskriminasie het onwettig geraak in skoolstelsels, besighede, die Amerikaanse weermag, ander staatsdienste en die regering. Implisiete rassisme duur egter tot vandag toe voort deur middel van paaie soos beroepsafskeiding.  Die afgelope paar jaar was daar 'n neiging wat die pogings om skole wat deur die verpligte skole -desegretasiebevel gemaak is, om te skei, omkeer. 
Op 28 April 2007 het die laerhuis van die Bahreinse parlement 'n wet aangeneem wat ongetroude trekarbeiders verbied om in woongebiede te woon. Om die wet te regverdig, het Nasser Fadhala, parlementslid, 'n nabye bondgenoot van die regering, gesê "jongmense gebruik ook hierdie huise om alkohol te maak, prostitute te maak of om kinders en diensmeisies te verkrag". 
Sadiq Rahma, hoof van die tegniese komitee, lid van Al Wefaq, het gesê: 'Die reëls wat ons opstel, is ontwerp om die regte van beide die gesinne en die Asiatiese bachelors (..) te beskerm. Hierdie arbeiders het dikwels moeilike gewoontes vir gesinne wat in die omgewing woon om te verdra (..) kom hulle halfgekleed uit hul huise, maak hulle onwettig alkohol in hul huise, gebruik prostitute en maak die buurt vuil (..) dit is arm mense wat dikwels in groepe van 50 of meer woon , in 'n huis of woonstel gepak, 'het mnr. Rahma gesê. "Die reëls bepaal ook dat daar ten minste een badkamer vir elke vyf mense moet wees (..) daar was ook gevalle waar jong kinders seksueel gemolesteer is." 
Die Sentrum vir Menseregte van Bahrein het 'n persverklaring uitgereik waarin hierdie besluit as diskriminerend beskou word en negatiewe rassistiese houdings teenoor trekarbeiders bevorder word.   Nabeel Rajab, destydse vise -president van BCHR, het gesê: 'Dit is verskriklik dat Bahrein bereid is om te berus op die voordele van hierdie mense se harde werk, en dikwels hul lyding, maar dat hulle weier om in gelykheid saam met hulle te leef. Die oplossing is nie om trekarbeiders in ghetto's te dwing nie, maar om ondernemings aan te spoor om lewensomstandighede vir werknemers te verbeter - en nie om 'n groot aantal werkers in 'n onvoldoende ruimte te akkommodeer nie, en om die lewenstandaard vir hulle te verbeter. "  
Tot 1965 het segregasie in skole wettig in Ontario en Nova Scotia en informeel in ander provinsies bestaan. 
Sedert die sewentigerjare het sommige akademici kommer uitgespreek dat groot Kanadese stede meer geskei word op grond van inkomste en etniese lyne. Verslae het aangedui dat die binneste voorstede van die na-samesmelting Toronto  en die gemeenskappe in die suidelike slaapkamer van Greater Vancouver  steeds meer immigrante geword het en dat gemeenskappe wat deur die minderheid sigbaar was, oorheers het en in gemiddelde inkomste agtergebly het by ander buurte. 'N CBC-paneel in Vancouver in 2012 bespreek die toenemende openbare vrees dat die verspreiding van etniese enklawe in Greater Vancouver (soos Han Chinese in Richmond en Punjabis in Surrey) 'n soort self-segregasie is. In reaksie op hierdie vrese, het baie minderheidsaktiviste daarop gewys dat die meeste Kanadese woonbuurte oorwegend wit bly, en blankes word egter nooit van 'self-segregasie' beskuldig nie.
Die Mohawk-stam van Kahnawake is gekritiseer omdat hulle nie-Mohawks uit die Mohawk-reservaat gesit het.  Mohawks wat buite hul stamvolk trou, verloor hul reg om in hul tuislande te woon.   Die Mohawk -regering beweer dat sy beleid van nasionaal eksklusiewe lidmaatskap vir die behoud van sy identiteit is, , maar daar is geen vrystelling vir diegene wat die Mohawk -taal of -kultuur aanneem nie.  Die polis is gebaseer op 'n moratorium van 1981 wat in 1984 tot wet gekom het.  Alle interras -paartjies word kennisgewings van uitsetting gestuur, ongeag hoe lank hulle op die reservaat gewoon het.  Die enigste vrystelling is vir gemengde nasionale paartjies wat getroud was voor die moratorium van 1981.
Alhoewel sommige besorgde Mohawk -burgers die nasionaal eksklusiewe lidmaatskapsbeleid betwis het, het die Kanadese Menseregte -tribunaal beslis dat die Mohawk -regering beleid kan neem wat sy nodig ag om die voortbestaan ​​van sy mense te verseker. 
'N Langdurige praktyk van nasionale segregasie is ook toegepas op die kommersiële salmvissery in British Columbia sedert 1992 toe afsonderlike kommersiële visserye vir geselekteerde inheemse groepe op drie v.C. rivierstelsels. Kanadese van ander nasies wat in die afsonderlike visserye hengel, is in hegtenis geneem, gevangenisstraf opgelê en vervolg. Alhoewel die vissers wat vervolg is, tydens die verhoor suksesvol was (sien die beslissing in R. v. Kapp),  is die besluit op appèl omvergewerp.  By die laaste appèl het die Hooggeregshof van Kanada ten gunste van die program beslis op grond van die skeiding van hierdie werkplek 'n stap in die rigting van gelykheid in Kanada is. [ aanhaling nodig ] Regstellende aksieprogramme in Kanada word beskerm teen uitdagings met gelykheidsregte deur a. 15 (2) van die Kanadese handves van regte en vryhede. Segregasie gaan vandag voort, maar meer as 35% van die vissers in die kommersiële visserye vC is van inheemse afkoms, maar Kanadese met inheemse afkoms is minder as 4% van die bevolking van BC. [ aanhaling nodig ]
Twee militêre staatsgrepe in Fidji in 1987 het 'n demokraties verkose regering onder leiding van Indo-Fidjiane verwyder.  Die staatsgreep is hoofsaaklik ondersteun deur die etniese Fidjiaanse bevolking. In 1990 word 'n nuwe grondwet uitgevaardig waarin Fidji as 'n republiek gevestig word, met die ampte van president, premier, twee derdes van die senaat, en 'n duidelike meerderheid van die Huis van Verteenwoordigers wat gereserveer is vir etniese Fidjiane, etniese Fidjiaanse eienaarskap van die grond was ook vervat in die grondwet.  Die meeste van hierdie bepalings is beëindig met die bekendmaking van die Grondwet van 1997, hoewel die president en 14 van die 32 senatore steeds deur die inheemse Groot Raad van Hoofde gekies is. Die laaste van hierdie onderskeidings is deur die Grondwet van 2013 verwyder. 
Fidji se saak is 'n situasie van de facto rasseskeiding.  Fidji het 'n lang komplekse geskiedenis met meer as 3500 jaar as 'n verdeelde stamvolk. Eenwording onder die Britse bewind as 'n kolonie vir 96 jaar het ander rassegroepe meegebring, veral immigrante uit die Indiese subkontinent.
Israeliese Onafhanklikheidsverklaring verkondig gelyke regte aan alle burgers, ongeag etnisiteit, denominasie of ras. Israel het 'n wesenlike lys wette wat rasse -gelykheid vereis (soos verbod op diskriminasie, gelykheid in indiensneming, laster op grond van ras of etnisiteit. ). In die praktyk is daar egter beduidende institusionele, regs- en maatskaplike diskriminasie teen die Arabiese burgers van die land. 
In 2010 het die Israeliese hooggeregshof 'n boodskap gestuur teen rasseskeiding in 'n saak waarby die Slonim -Hassidiese sekte van die Ashkenazi -Jode betrokke was, en bevind dat segregasie tussen Ashkenazi- en Sephardi -studente in 'n skool onwettig is.  Hulle voer aan dat hulle probeer "om 'n gelyke vlak van godsdienstigheid te handhaaf, nie van rassisme nie".  In reaksie op die aanklagte het die Slonim Haredim Sephardi -meisies na die skool genooi en in 'n verklaring bygevoeg: 'Ons het altyd gesê dat dit nie oor ras gaan nie, maar die hooggeregshof het teen ons rabbi's gegaan en daarom is ons in die tronk . " 
As gevolg van baie kulturele verskille en vyandigheid teenoor 'n minderheid wat Israel wil vernietig, het 'n stelsel van passief saambestaande gemeenskappe, geskei volgens etniese lyne, in Israel ontstaan, met Arabies-Israeliese minderheidsgemeenskappe wat "buite die hoofstroom" gelaat is. . Hierdie de facto -segregasie bestaan ​​ook tussen verskillende Joodse etniese groepe ("edot") soos Sepharadim, Ashkenazim en Beta Israel (Jode van Ethiopiese afkoms),  wat lei tot de facto gesegregeerde skole, behuising en openbare beleid. Die regering het 'n program begin om sulke skole te sluit om integrasie, maar sommige in die Ethiopiese gemeenskap het gekla dat nie al sulke skole gesluit is nie.  In 'n peiling van 2007 wat in opdrag van die Center Against Racism en deur die GeoCartographia Institute uitgevoer is, sal 75% van die Israeliese Jode nie instem om in 'n gebou met Arabiese inwoners, sou 60% geen Arabiese besoekers by hul huise aanvaar nie, 40% was van mening dat Arabiere hul stemreg gestroop moet word, en 59% meen dat die kultuur van Arabiere primitief is.  In 2012 het 'n 'n openbare meningspeiling het getoon dat 53% van die ondervraagde Israeliese Jode gesê het dat hulle geen beswaar teen 'n Arabier in hul gebou sou maak nie, terwyl 42% gesê het dat hulle sou. het gesê dat hulle dit nie sou doen nie, 4 2% het gesê hulle sal.   Die sekulêre Israeliese publiek was die mees verdraagsame, terwyl die godsdienstige en Haredi -respondente die mees diskriminerende was.
Die einde van die Britse koloniale bewind in Kenia in 1964 het gelei tot 'n onbedoelde toename in etniese segregasie. Deur privaat aankope en regeringskemas is plaasgrond wat voorheen deur Europese boere besit is, aan Afrika -eienaars oorgedra. Hierdie plase is verder onderverdeel in kleiner plekke, en as gevolg van gesamentlike migrasie is baie aangrensende plekke beset deur lede van verskillende etniese groepe.  [ bladsye benodig ] Hierdie skeiding langs hierdie grense bestaan ​​vandag nog. Kimuli Kasara, in 'n studie van onlangse etniese geweld in die nasleep van die betwiste Keniaanse verkiesings in 2007-08, gebruik hierdie post-koloniale grense as 'n instrument vir die mate van etniese segregasie.  [ onbetroubare bron? ] Deur middel van 'n regressie -analise in twee fases van die minste vierkante, het Kasara getoon dat toenemende etniese segregasie in die Rift Valley -provinsie in Kenia gepaard gaan met 'n toename in etniese geweld.  [ onbetroubare bron? ]
Libanese en Indiese onderdane is byvoorbeeld bedrywig in die handel, sowel as in die kleinhandel- en dienstesektor. Europeërs en Amerikaners werk in die mynbou- en landbousektor. Hierdie minderheidsgroepe woon al lank in die Republiek, maar baie word as gevolg van hul ras belet om burgers te word. 
Maleisië het 'n artikel in sy grondwet wat die etniese Maleisiërs en die nie-etniese Maleisiese mense onderskei-d.w.s. bumiputra-van die nie-Bumiputra, soos etniese Chinese en Indiërs ingevolge die sosiale kontrak, waarvan die wet aan die voormalige sekere spesiale regte en voorregte sou waarborg. Dit is egter streng verbied om hierdie regte en voorregte in twyfel te trek kragtens die Wet op Interne Veiligheid, gewettig deur die 10de Artikel (IV) van die Grondwet van Maleisië.  Die voorregte wat hierin genoem word, dek - waarvan min - die ekonomiese en opvoedkundige aspekte van Maleisiërs, bv. die Maleisiese nuwe ekonomiese beleid, 'n ekonomiese beleid wat onlangs gekritiseer is deur Thierry Rommel - wat aan die hoof was van 'n afvaardiging van die Europese Kommissie na Maleisië - as 'n verskoning vir 'beduidende proteksionisme'   en 'n kwota wat die toegang van Maleisië tot openbare universiteite verhoog.
Alhoewel wettige rasseskeiding in die daaglikse lewe nie toegepas word nie, bestaan ​​daar wel selfsegregasie.
Slawerny in Mauritanië is uiteindelik in Augustus 2007 gekriminaliseer.  Dit is reeds in 1980 afgeskaf, hoewel dit steeds die swart Afrikaners geraak het. Die aantal slawe in die land was nie presies bekend nie, maar na raming is dit tot 600 000 mans, vroue en kinders, of 20% van die bevolking.  
Eeue lank word die sogenaamde Haratin-laer klas, meestal arm swart Afrikaners wat in landelike gebiede woon, deur blanke Moere van Arabiese/Berberse afkoms as natuurlike slawe beskou. Baie afstammelinge van die Arabiese en Berberiese stamme hou vandag nog by die supremacistiese ideologie van hul voorouers. Hierdie ideologie het gelei tot onderdrukking, diskriminasie en selfs tot slawerny van ander groepe in die gebied van Soedan en Wes -Sahara.   
Die Verenigde Koninkryk het geen wetlik goedgekeurde stelsel van rasseskeiding nie en het 'n wesenlike lys wette wat rasse -gelykheid vereis.  As gevolg van baie kulturele verskille tussen die reeds bestaande stelsel van passief saam-bestaande gemeenskappe, het segregasie volgens rassegrense in dele van die Verenigde Koninkryk ontstaan, met minderheidsgemeenskappe wat "buite die hoofstroom" gelaat is. 
Die geaffekteerde en 'ghetto'-gemeenskappe is dikwels grootliks verteenwoordigend van Pakistani's, Indiërs en ander subkontinentale lande, en dit word beskou as die basis van etniese spanning en 'n verswakking van die lewenstandaard en opvoedingsvlakke en werk onder etniese minderhede. in armer gebiede. Sommige beskou hierdie faktore as 'n oorsaak van die Engelse wedloop -onluste in 2001 in Bradford, Oldham en Harehills in Noord -Engeland met groot Asiatiese gemeenskappe.  
Daar kan 'n aanduiding wees dat hierdie segregasie, veral in residensiële terme, die gevolg is van die eensydige 'stuur' van etniese groepe in spesifieke gebiede, sowel as 'n kultuur van verkoperdiskriminasie en wantroue teenoor etniese minderheidskliënte deur sommige eiendomsagente en ander professionele persone.  Dit kan 'n aanduiding wees van 'n markvoorkeur onder die meer rykes om in gebiede met 'n minder etniese mengsel minder etniese mengsel te woon, wat beskou word as die waarde en wenslikheid van 'n woongebied. Dit is waarskynlik omdat ander teorieë soos 'etniese self -segregasie' soms ongegrond blyk te wees, en 'n meerderheid etniese respondente op 'n paar opnames daaroor was ten gunste van 'n groter sosiale en residensiële integrasie. 
Die feitelike segregasie in die Verenigde State het toegeneem sedert die burgerregtebeweging, terwyl amptelike segregasie verbied is.  Die Hooggeregshof het in Milliken v. Bradley (1974) beslis dat de facto rasseskeiding aanvaarbaar is, solank skole sedertdien nie aktief beleid vir rasse -uitsluiting maak nie, is skole geskei vanweë talle indirekte faktore. 
Herlyn is deel van hoe wit gemeenskappe rassistiese segregasie gehandhaaf het. Dit is die praktyk om die koste van dienste, soos verbande, bankwese, versekering, toegang tot werk,  toegang tot gesondheidsorg,  of selfs supermarkte  aan inwoners te weier of te verhoog in sekere, dikwels rasbeslote ,  gebiede. Die mees verwoestende vorm van herlyn, en die algemeenste gebruik van die term, verwys na verbanddiskriminasie. Oor die volgende twintig jaar, 'n opeenvolging van verdere hofbeslissings en federale wette, insluitend die Wet op die openbaarmaking van verbandlenings en maatreël om verbanddiskriminasie in 1975 te beëindig, sou heeltemal ongeldig wees de jure rasseskeiding en diskriminasie in die VSA, alhoewel de facto segregasie en diskriminasie het meer veerkragtig geblyk. Volgens die Civil Rights Project aan die Harvard -universiteit het die werklike desegregasie van Amerikaanse openbare skole in die laat 1980's 'n hoogtepunt bereik sedert daardie tyd, dat die skole in werklikheid meer geskei is, hoofsaaklik as gevolg van die etniese skeiding van die land met blankes wat oorheers die voorstede en minderhede die stedelike sentra. Volgens Rajiv Sethi, 'n ekonoom aan die Universiteit van Columbia, neem swart-wit segregasie in behuising stadig af vir die meeste metropolitaanse gebiede in die VSA.  Rasseskeiding of skeiding kan tot sosiale, ekonomiese en politieke spanning lei.  Dertig jaar (die jaar 2000) na die burgerregte -era, het die Verenigde State op baie gebiede 'n inwonende geskeide samelewing gebly, waarin swartes, blankes en Spaans in verskillende buurte van baie verskillende kwaliteit woon.   
Dan Immergluck skryf dat klein ondernemings in swart woonbuurte in 2002 steeds minder lenings ontvang het, selfs al het hulle besigheidsdichtheid, besigheidsgrootte, nywerheidsmengsel, buurtinkomste en die kredietgehalte van plaaslike besighede in ag geneem.  Gregory D. Squires het in 2003 geskryf dat dit duidelik is dat ras die polisse en praktyke van die versekeringsbedryf lankal beïnvloed en steeds beïnvloed.  Werkers wat in Amerikaanse middestede woon, vind dit moeiliker om werk te kry as werkers in die voorstede. 
Die begeerte van baie blankes om te verhoed dat hul kinders geïntegreerde skole bywoon, was 'n faktor in wit vlug na die voorstede.  'n Studie uit 2007 in San Francisco het getoon dat groepe huiseienaars van alle rasse geneig was om self te skei om by mense van dieselfde opvoedingsvlak en ras te wees.  Teen 1990 is die wettige struikelblokke wat segregasie afdwing, meestal vervang deur gedesentraliseerde rassisme, waar wit mense meer as swart mense betaal om in oorwegend wit gebiede te woon.  Tans is baie blankes bereid om 'n premie te betaal om in 'n oorwegend wit woonbuurt te woon. Gelyke behuising in wit gebiede vereis 'n hoër huur.  Hierdie hoër huurgeld word grootliks toegeskryf aan uitsluitende soneringsbeleid wat die aanbod van behuising beperk. Regulasies verseker dat alle wooneenhede duur genoeg is om toegang deur ongewenste groepe te voorkom. Deur die prys van behuising te bied, sluit baie wit woonbuurte swart mense effektief uit, omdat hulle dalk nie bereid is om die premie te betaal om toegang tot hierdie duur woonbuurte te koop nie. Omgekeerd is ekwivalente behuising in swart woonbuurte baie meer bekostigbaar vir diegene wat nie 'n premie wil of wil betaal om in blanke woonbuurte te woon nie. Gedurende die negentigerjare het die segregasie van huise op sy uiterste gebly en word dit deur sommige sosioloë of "Amerikaanse apartheid" "hipersegregasie" genoem.  In Februarie 2005 het die Amerikaanse hooggeregshof beslis Johnson teen Kalifornië 543 US 499 (2005) dat die ongeskrewe praktyk van die Kalifornië Departement van Korreksies om gevangenes in hul gevangenisopvangsentrums te skei - wat Kalifornië beweer het vir gevangenesveiligheid was (bendes in Kalifornië, soos in die hele VSA, gewoonlik op rasse -wyse) - streng ondersoek, die hoogste vlak van grondwetlike hersiening. 
In Jemen beoefen die Arabiese elite 'n vorm van diskriminasie teen die laer klas Al-Akhdam-mense op grond van hul rasseienskappe. 
Het ander lande probeer om 'n wedloop uit te voer soos wat in Australië gebeur het? - Geskiedenis
"Noem 'n hofnar, en 'n mens beeld 'n grillerige wese in 'n klokkiehoed of miskien die ongelukkige karakter in King Lear uit. Otto se lewendige, goed nagevorsde teks bewys dat daar eeue van ander voorbeelde is en dat die nar 'n ryk tradisie wêreldwyd ... Deur middel van staaltjies, historiese besonderhede, ontledings en kommentaar, skets Otto die hofnar briljant, en aanhalings en illustrasies help baie om hierdie uiters leesbare teks te versterk... oog vir 'n insiggewende, maar ongewoon titel. "
"['N] lewendige opname van die staatsondersteunde onheilsmaker en sy onherstelbare, lewegewende gees ... In haar ryklik gedetailleerde hoofstukke (en 'n aanhangsel met 334 genote in die historiese verslag), maak Otto 'n sterk argument vir die alomteenwoordigheid van die nar, van die antieke Chinese hof tot die Elizabethaanse verhoog tot by die moderne korporatiewe suite en vir die konsekwentheid van sy kenmerke: gehegtheid aan 'n spesifieke heerser fisiese of geestelike misvorming (werklike of voorgegee) kommer oor die algemene welstand van die mense en die vryheid om geïsoleerde konings, keisers, sultans, selfs pouse van hul 'morele halitose' te waarsku. "
— Jennifer Schuessler, Lingua Franca
"Die teks sprankelend met entoesiasme en verstandigheid en word ondersteun deur Otto se liefde vir haar onderwerp en word ingelig deur haar erudisie en haar baie goeie humorsin. Ongelooflik oor die omvang van haar onderwerp en die hulpbronne daarvan, bied sy 'n skitterende en vermaaklike versameling aanhalings, staaltjies, epigrafieë, grappies en strokiesprente. Dit is 'n prettige boek, propvol aangename besonderhede. "
—Lee Siegel, skrywer van Liefde in 'n dooie taal
'N Uittreksel uit
Dwase is oral
Die hofnar oor die hele wêreld
Dwase oor die hele wêreld:
Die geskiedenis van die nar
(uit hoofstuk 1: Fasette van die dwaas en Hoofstuk 7: Stultorum Plena Sunt Omnia, of dwase is oral)
"Wie is nie 'n dwaas nie?" ["Qui non stultus?"]
— Horace (65-8 v.C.), Satires, 2.3.158
Die nar is 'n ontwykende karakter. Die Europese woorde wat gebruik word om hom aan te dui, kan nou so onstuimig lyk as wat hulle talle is, wat die kwikman agter hulle weerspieël: dwaas, nar, nar, jongleur, jogleor, joculator, sot, stultor, scurra, fou, fol, truhan, mimus, histrio, morio. Hy kan enige hiervan wees, terwyl die Duitse woord Narr is nie soseer 'n stam as die stewige stam van 'n boom wat bloei met 'n dwase woordeskat nie. Die kwiksilwer -eienskappe van die nar is ewe moeilik om vas te stel, maar tog is dit nie onduidelik nie.
Die Chinese terme wat vir "nar" gebruik word, lyk nou vaagder as die Europese, die meeste van hulle het 'n wyer betekenis van "akteur" of "entertainer". In Chinees is daar geen direkte vertaling van die Engelse "nar nie", geen enkele woord wat vir die hedendaagse Chinees 'n beeld so lewendig voorstel as "hofnar" nie fou du roi, of Hofnarr sou aan 'n Westerling. In Chinees moet die nar -element dikwels volgens konteks uitgesonder word, alhoewel die sleutelkarakter jy Dit het blykbaar spesifiek verwys na narre, wat oorspronklik bedoel het iemand wat humor sou gebruik om te spot en te grap, wat kon praat sonder om aanstoot te gee, en wat ook die vermoë gehad het om te sing of dans: "The jy is ook 'n sekere voorreg toegelaat, dit wil sê sy 'woorde was sonder aanstoot'. . . maar die jy Hy kon nie sy herhalings ernstig aanbied nie, maar hy moes grappe, liedjies en dans gebruik. " paiyou, youren, youling, changyou, lingren, linglun. Almal kan musikale en ander talente insluit, verander musiek voorstel, ling, speel of flous, en pai 'n humoristiese element om vreugde te bring. Verskeie van hierdie terme word te gereeld vertaal as 'akteur', ongeag waar dit op die etimologiese ketting van evolusie verskyn en al is dit lank voor die koms van Chinese drama gebruik.
Miskien was die vroegste antesedente van die Europese hofnar die komiese akteurs van antieke Rome. Verskeie Latynse terme wat gebruik word in middeleeuse verwysings na narre (insluitend talle kerklike veroordelings daarvan), soos skurwe, mimi, of histriones, oorspronklik verwys na amusante hangers-on of na die komiese akteurs en entertainers van Rome. Net soos daar nou geen duidelike onderskeid is tussen die terme vir "akteur" en "nar" in Chinees nie, so kan die Latynse terme die twee saamsmelt. As daar geen formele professionele nar in Rome was nie, het die komiese akteurs sy funksies vervul, en soms selfs 'n opvallende fisiese ooreenkoms met wat gewoonlik as 'n Middeleeuse en Renaissance -argetipe beskou word. Met periodieke keiserlike ontsuiwerings teen akteurs vanweë hul uitgesprokenheid, het baie van hulle die pad gevat en dwarsdeur die ryk gewaai op soek na nuwe gehore en groter vryheid. Opeenvolgende golwe van sulke dwalende strokiesprente het heel moontlik die grondslag gelê vir die Middeleeuse en Renaissance -gister, wat moontlik kon bydra tot die toenemende vloed van dwaasheidsaanbidding wat vanaf die laat Middeleeue oor die vasteland gespoel het.
'N Individuele hofnar in Europa kan uit 'n wye verskeidenheid agtergronde ontstaan: 'n geleerde maar nie -konformistiese uitval van 'n universiteit, 'n monnik wat uit 'n priory vir nonne -baljaars gegooi word, 'n jongleur met buitengewone mondelinge of fisiese behendigheid, of die leerling van 'n dorpsmid wie se gekke 'n verbygaande edelman vermaak het. Net soos 'n hedendaagse televisie-stand-up-komediant sy loopbaan in die kroeg- en klubkring kan begin, so kan 'n voornemende nar hom in die hof groot maak as hy gelukkig is. Boonop kan 'n digter, musikant of geleerde ook 'n hofnar word.
Die werwing van narre was uiters informeel en meritokraties, wat moontlik dui op groter mobiliteit en vloeibaarheid in die vorige samelewing as wat dikwels vermoed word. 'N Man met die regte kwalifikasies kan oral gevind word: in Rusland word hulle gewoonlik gekies uit die ouer en lelikste van die slaafbediendes, en hoe ouer die dwaas of die dwaas was, die droller wat hulle veronderstel was en verwag sou word Die dwaas het die reg gehad om saam met sy meester aan tafel te sit en te sê wat ook al in sy kop opgekom het. Edeles kan moontlike narre dophou, en in 'n brief van 26 Januarie 1535/36 van Thomas Bedyll aan Thomas Cromwell (ca. 1485-1540) word 'n moontlike plaasvervanger vir die ou koning van die koning aanbeveel:
Fuller se Geskiedenis van die Worthies van Engeland (1662) gee 'n verslag van die werwing van Tarlton, nar aan Elizabeth I (r. 1558-1603), wat hierdie informaliteit verder illustreer:
'N Dwergnar genoem Nai Teh (Mr. Little) aan die hof van koning Mongkut van Siam (r. 1851-68), beskryf deur Anna Leonowens in Anna en die koning van Siam, is op dieselfde manier gewerf:
'N Duitser, Paul W & uumlst, het die aanbod van 'n pos as 'n grap van die hand gewys met die soort brutale afwysing wat verklaar waarom hy gevra is.Toe hertog Eberhard die Baard van W & uumlrtemburg (1445-96) hom uitnooi om sy nar te wees, antwoord hy: "My vader het sy eie dom gehad as u ook een wil hê, gaan dan vir u een" ("Mein Vater hat einen Narren f & uumlr sich gezeugt, willst du aber einen Narren haben, so zeuge dir auch einen "). Dieselfde verhaal word toegeskryf aan Will Somers, wat die grap gebruik om Henry se voorliefde te bespot om vroue op te raap:
Die pos van hofnar kan ook 'n beroep doen op iemand wat 'n veilige hawe nodig het. Die dertiende-eeuse Franse verhaal van Robert le Diable laat hy vlug uit 'n bevolking wat na bloed woel en dwing sy pad verby die voetgangers om toegang te verkry tot die keiser, wat hom behoorlik as 'n nar onder sy vlerk neem en sê dat niemand hom mag slaan nie. Alfred de Musset se toneelstuk Fantasio (1834) handel oor 'n dandy wie se werk as 'n nar hom toelaat om te ontsnap en skuldeisers te ontduik, en 'n Skotse misleidendheid vertel ons hoe een van die mees onstuimige historiese narre sy roeping gevind het:
Tarlton het varke opgepas, Archy het skape gesteel, en Claus Hinsse († 1599), nar van hertog Johann Friedrich van Pommeren († 1600), het sy werkslewe begin as 'n koeihond. Wamba, 'seun van Witless', die nar van Sir Walter Scott Ivanhoe, was, net soos Tarlton, 'n varkkudde, en Claus Narr (Nar), een van die bekendste en langdurige narre in Duitsland, het ganse opgepas toe hy gewerf is. Hy was die nar van vier Saksiese kiesers en een aartsbiskop gedurende die laaste kwart van die vyftiende eeu en die eerste kwart van die sestiende, en daar is meer as seshonderd verhale oor hom. Op 'n dag toe die eerste van sy beskermhere, keurvorst Ernst († 1486), met baie perde en waens deur Ranstadt reis, het Claus nuuskierig geraak oor die herrie en gaan kyk wat gebeur. Omdat hy bekommerd was dat sy ganse gesteel sou word, het hy die goslings beveilig deur hul nekke deur sy gordel te steek terwyl hy die ouer ganse onder sy arms gedra het. Toe Ernst hom sien, lag hy vir sy eenvoud en besluit dat hy 'n gebore nar is. Hy het Claus se pa se toestemming gevra om hom hof toe te neem:
Ernst gee toe aan Claus se pa twintig gulden as vergoeding vir die gewurgde goslings en ander geskenke. Die verhaal is 'n insig in die liefdadigheidselement wat dikwels betrokke is by die werwing van 'naturals'. Vir 'n arm gesin kan 'n natuurlike persoon 'n swaar las wees, en dit kan duidelik 'n verligting wees as hy deur 'n welgestelde gesin opgeneem en versorg word. Oor die algemeen is daar min wat daarop dui dat dit nie op 'n menslike en vriendelike manier gedoen is nie, hoewel daar in Engeland 'n wet was wat toelaat dat die boedels van 'n naturel oorgedra word aan 'n persoon wat aanbied om vir hom te sorg, wat daartoe kan lei dat hulle gewerf word onder valse voorwendsels.
'N Soortgelyke verhaal word vertel van Jamie Fleeman (1713-78), die Skotse nar aan die leër van Udny. Hy het sy pligte aangevul met die van 'n koeikudde en gansbewaarder, en toe hy eendag geïrriteerd raak deur die ganse wat wildernisse ronddwaal, draai hy 'n strooitou om hul nekke en begin huis toe stap, onbewus daarvan dat hulle een vir een gesmoor word. een. Teen die tyd dat hy besef dat dit te laat is, en aangesien dit 'n seldsame gansras was, sou hy in groot moeilikheid gewees het. Daarom het hy die lyke na die pluimvee -werf gesleep en hul kele met kos gestop. Op die vraag of die ganse gesond en gesond is, het hy opgewonde geantwoord: "Veilig! Hulle is rommel, rommel, rommel asof hulle vleis vir 'n twaalfmaand gesien het! Veilig! Ise warran 'hulle is veilig, as hulle hae nae verstik hul verkoop. "
In Indië het dieselfde toelatingsvereistes geheers: laat my lag en jy is daar. Tenali Rama, een van die drie supersternarre van Indië, het gesê dat hy sy posisie as nar verdien het deur koning Krsnadevaraya te laat lag. Volgens een verhaal het hy daarop gemik dat die koning se ghoeroe hom op sy skouers ronddra binne die oë van die koning. Woedend oor die vernedering van sy heilige man, stuur die koning 'n paar wagte om die man wat op die ghoeroe se skouers ry, te slaan. Tenali Rama, ruik dreigende gevaar, spring af en smeek die guru om vergifnis en dring daarop aan dat hy hom op sy eie skouers moet dra om dit reg te stel. Die ghoeroe het ingestem, en toe die wagte aankom, is die ghoeroe behoorlik geslaan. Die koning het die truuk amusant genoeg gevind om Tenali Rama as sy nar aan te stel. In China, ondanks die oorvloed van staaltjies oor narre sodra hulle die koninklike diens binnegaan, is daar baie min agtergrondinligting beskikbaar. Tog dui die universele nar -vaardighede wat die Chinese narre vertoon dat hulle aanstelling net so meritokraties was as in Europa.
'N Beskrywing van Rabelais se Panurge omvat baie van die kenmerke van die nar: "Eerbiedig, vrymoedig, selfgenoegsaam, geestig, slim, onstuimig, hy is die dwaas as 'n hofnar, die dwaas as metgesel, die dwaas is 'n dwaas vir die wyse en daag uit om die deugsame, die dwaas as kritikus van die wêreld. " Hy kan jongleren, vertroueling, sondebok, profeet en raadgewer alles in een wees. As ons sy stamboom langs sy vele takke volg, tref ons musikante en akteurs, akrobate en digters, dwerge, hunchbacks, bedrieërs, mal en mountebanks aan.
'N Kavalkade van Cavorting Fools
Die hofnar is 'n universele verskynsel. Hy groei in elke hof wat sy sout werd is in die Middeleeue en Renaissance -Europa, in China, Indië, Japan, Rusland, Amerika en Afrika. 'N Kavalkade van grappers tuimel oor eeue en kontinente, en 'n mens kan om die aardbol draai om hul voetspore te volg. Maar vir China die louere. China het ongetwyfeld die langste, rykste en deeglikste gedokumenteerde geskiedenis van hofnarre. Van Twisty Pole en Baldy Chunyu tot Moving Bucket en Newly Polished Mirror, dit spog miskien met meer van die helderste sterre in die nar uitspansel as enige ander land, wat oor 'n baie wyer tydsperiode strek. Die agteruitgang van die nar het begin met die opkoms van die verhoogakteur toe die Chinese teater tydens die Yuan -dinastie ten volle gevestig is. In baie opsigte lyk dit asof akteurs nie net die staf van die nar opgetel het om hul klante te vermaak nie, maar ook om kritiek en advies te bied wat nie minder duidelik is nie. Miskien net in antieke Rome, het narre en akteurs so baie oorvleuel.
In vergelyking met dié van China, is die talle narre van Europa, hoewel hulle ongeveer vierhonderd jaar floreer, iets van 'n skitterende vertoning van sterre. Miskien omdat die Europese hofnarre so onlosmaaklik verbind was met die tradisie van dwaasheid wat die Middeleeue en die Renaissance oorskry het, was hulle tyd relatief van korte duur en het hulle min of meer gesterf namate die mode vir dwaasheid vervaag het. Maar solank hulle geduur het, wat nie 'n blote bliksem was nie, het hul invloed die hoflewe deurdring. Dit is 'n algemene opvatting dat Europa die middelpunt was van die kosmos van die hofnar, wat die beheer bied waarteen ander narre, soos hulle, gemeet kan word. Tog is Europa in 'n sekere sin eerder die uitsondering as die reël, juis omdat die lotgevalle van die Europese hofnarre gestyg en geval het met die golf van tsunami-skaal van middeleeuse en renaissance-dwaasmanie wat die vasteland verswelg het. Die konsep van dwaasheid met al sy bont kleure het Europa al eeue lank op alle vlakke deurdring, en teen hierdie agtergrond van kleurvolle en dikwels teenstrydige manifestasies van "dwaasheid" moet die Europese nar gesien word. Daar was beslis narre voordat die vloedgolf begin swel het, maar dit is op sy kruin dat ons hulle sien inkom.
Alhoewel die nar dood is as 'n hofinstelling (indien nie as 'n funksie nie), was daar in die sestiende of sewentiende eeu in China en vroeg in die agtiende in Europa weerstand teen sy afsterwe. Europese huise wat minder groot was as dié van konings en prelate, het 'n eeu of twee langer as die howe gesterf, 'n huishoudelike nar is in die agtiende eeu opgeteken by Hilton Castle in Durham en 'n Skotse nar, Shemus Anderson († 1833), by Murthley Castle, Perthshire. Die koningin Moeder se familie, die Bowes-Lyons, was "die laaste Skotse gesin wat 'n voltydse nar in stand gehou het." 'N Geskiedenis van die herehuis van Gawsworth beskryf 'n Samuel Johnson (1691-1773) as' een van die laaste van die betaalde Engelse narre ... Benewens die feit dat hy as nar of vrolikmaker by die herenhuis van Gawsworth aangestel is, hy was 'n welkome toevoeging by partytjies wat deur die gesinne van die buurlande gehou is, toe hy 'n vrye lisensie gehad het om sy geestigheid te verenig, en om iets te sê en uit te voer wat die geselskap kan lewendig maak en om vreugde en lag te veroorsaak. "
In Persië het die outokratiese Shah Naseredin (r. 1848-96) al sy hofdienaars laat bewe, behalwe die nar Karim Shir'ei, wie se naam 'opiumverslaaf' beteken, maar ook iemand van lui of slaperige houding impliseer. Karim Shir'ei sou die hele hof, insluitend die shah, bespot. Op 'n keer vra die sja of daar 'n tekort aan voedsel is, en die nar sê: "Ja, ek sien dat u majesteit net vyf keer per dag eet." Een lid van die shah se gevolg het die titel Saheb Ekhtiyar ("Gemagtig" [deur die shah]) gehad. Toe hulle op reis was, stop die esel van Karim Shir'ei by 'n hek, en die grapjas vind 'n voorwendsel om die hofdienaar te bespot deur die esel aan te spreek: 'As jy wil stop, is jy Saheb Ekhtiyar [gemagtig], en as jy wil gaan vooruit is u ook Saheb Ekhtiyar [gemagtig]. " Soos baie bekende grapjagters voor hom, word sy naam steeds gebruik as 'n pen vir jibes en grappies.
Miskien is die mees onlangse voorbeelde van die hofnar onder die rituele narre van afrikaanse en Amerikaanse stamme wie se bespottende, regstellende en ongebreidelde onstuimige manewales deur antropoloë uit die twintigste eeu gedokumenteer is. Dit is nie almal streng hofsinne nie, omdat hulle gewoonlik nie een meester dien nie, wat meer behoort aan die hele stam of dorp. Hulle lisensie is ook dikwels beperk tot spesifieke tydperke, hoewel hul vryhede en pligte tydens sulke feeste of rituele ooreenstem met dié van die permanent bevoorregte nar. Daar is egter 'n paar stamme wat permanent aangestel is, soos die Afrikaanse Wolof -narre en die Sioux "teenoorgestelde", of heyhoka, en "narre ... was ook verbonde aan baie Afrikaanse monarge. Dit was gereeld dwerge, en ander eienaardighede en hul pligte het behalwe grappies gesing, die lof van hul heersers gesing ..." Maar dit mag nie wees nie het gedink dat hierdie balke bloot vleiers is ... hulle het ook 'n lisensie om skerp kritiek te lewer. '
Die hofnar is universeel, nie net omdat hy tuis was in sulke uiteenlopende kulture en tydperke nie, maar ook om dieselfde keuse uit dieselfde lappie eienskappe en talente te kry, ongeag wanneer of waar hy voorkom. Bo alles gebruik hy humor, hetsy in die vorm van verstand, woordspelings, raaisels, doggerelverse, liedjies, kaperige manewales of onsinnige gebabbel, en narre was gewoonlik ook musikaal of poëties of akrobaties, en soms al drie. 'N Fisiese verskil van die norm was algemeen, of dit nou 'n dwerg of 'n gebukking was, of 'n onstuimige of bondige liggaam of 'n losbandige beweeglikheid het, en sy bewegings kan lomp of flink wees, maar dit moet op een of ander manier oordrewe of ongewoon wees. Daar is 'n beskrywing van 'n nar in die Ming -dinastie wat dit vasvang, want behalwe dat hy altyd met sy vergulde tong op die punt geslaan het, sou hy 'sy liggaam loslaat en sy ledemate omdraai, met sy voete trom en met sy tong klap, maar hy was deurdrenk van wysheid'. 'Kaping' is die woord wat by u opkom, miskien 'n fisiese weerspieëling van sy verbale behendigheid:
Die belangrikheid daarvan om ernstig te wees
Van minstens dieselfde belang met die hoed van sy entertainer was die funksie van die nar as adviseur en kritikus. Dit is wat hom onderskei van 'n suiwer entertainer wat met knuppels sou swermel, swaarde sluk of op 'n luit of 'n nar sou speel wat die gek sou speel bloot om mense te vermaak. Die nar het oral dieselfde tegnieke gebruik om hierdie delikate rol uit te voer, en dit sou 'n stomp koning of keiser verg om nie te besef waarmee hy gery het nie, aangesien "ander hoffunksionarisse die koning se feite vir hom voorberei het voor aflewering die nar dit afgelewer het" rou. " 'N Informele opname van die man in die straat het getoon dat die meeste mense die reg van die nar sal ken om sy mening te spreek as een van sy belangrikste kenmerke. Ek het net een persoon teëgekom wat dit meer as 'n mite as die werklikheid beskou:
Selfs al was die beroemde waarheid van die nar net 'n mite, sou dit lank voor Erasmus vasgestel gewees het. En ons het die indrukwekkende mate gesien waar narre oral toegelaat en aangemoedig is om raad te gee en die grille en beleid van konings te beïnvloed, geensins beperk tot 'klein historiese vensters van moontlikheid' nie. Ons het talle voorbeelde gesien van 'n nar wat sy monarg adviseer of regstel, en die aangetekende gevalle is veral volop in China. Die Chinese verslae gee ons 'n idee van hoe doeltreffend 'n nar kan wees om die oormag van die heerser te temper, want die gevalle waar sy waarskuwingswoorde geïgnoreer of gestraf word, is swaar in die getal as diegene wat gehoorsaam was en selfs beloon is.
Dit is in die aard van narre om hul mening uit te spreek wanneer die bui hulle vat, ongeag die gevolge. Hulle is nie berekenend of versigtig nie, en dit is moontlik die 'dwaasheid' wat hulle toeskryf. Nar is ook oor die algemeen van minderwaardige sosiale en politieke status en is selde in 'n posisie (en selde geneig) om 'n magsbedreiging in te stel. Hulle het min om uit versigtigheid te verdien, en weinig om te verloor as hulle eerlik is met vryheid, lewensonderhoud en soms selfs die lewe, wat skynbaar nie afskrikbaar was nie. Hulle is periferies in die politiek, en dit kan 'n koning verseker dat hul woorde onwaarskynlik op hul eie vordering gerig is. Jesters word nie gekenmerk deur vleiery of kakery nie. Die heerser kan geïsoleer word van sy hofdienaars en predikante, wat teen hom kan saamspan. Ook die nar kan 'n geïsoleerde en perifere figuur wees wat op een of ander manier los is van die intrige van die hof, en dit stel hom in staat om as 'n soort vertroueling op te tree.
Die nar het ook humor tot sy beskikking gehad. Hy kan die slag van 'n kritiese opmerking versag op 'n manier wat verhoed dat 'n waardige persoon sy gesig verloor. Humor is die grootste ontleder van gespanne situasies. Onder die Murngin -stam van Australië is dit die plig van die nar om verregaande op te tree en 'n geveg na te boots as mans begin twis. Deur hulle vir hom te laat lag, lei hy hul aandag af van hul eie stryd en verdryf hulle aggressie. Quintilianus (ongeveer 35-100) lewer kommentaar op die krag van grappe se humor om die dag te dra:
Die dwaasheid van die nar, hetsy in sy vreemde voorkoms of sy ligsinnigheid, impliseer dat hy nie die oordeel uit die hoogte uitspreek nie, en dit kan minder gal as die "heiliger as jy" -regstelling van 'n ernstige adviseur wees. Een van die mees effektiewe tegnieke wat die nar gebruik om die dwaasheid van sy meester aan te dui, is dat hy dit self kan sien. Eerder as om die koning te weerspreek, sal die nar saamstem met 'n harebrain -plan so van harte dat die voorstel tot 'n logiese uiterste geneem word, wat die onnoselheid daarvan beklemtoon. Die koning kan dan self besluit dat dit miskien nie so 'n goeie idee was nie.
Die nar is in 'n sekere sin aan die kant van die liniaal. Die verhouding was dikwels baie heg en vriendelik, en die nar was byna altyd 'n gekoesterde eerder as 'n geduldige teenwoordigheid. Dit lei tot die vriendelikheid van narre: hulle kan byt in hul aanvalle, maar daar is gewoonlik 'n onderstroom van goedhartigheid en begrip vir hul woorde. As hulle die koning daarvan weerhou om 'n paar onskuldiges op te sny, is dit nie net om hom te red van die toorn van die koning nie, maar ook om die koning van homself te red.
Die nar word ook beskou as aan die kant van die mense, die mannetjie wat onderdrukking deur die magtiges beveg. Deur verstandig te flous ("en folastrant sagement"), het die nar dikwels guns onder die mense gewen ("gaigna de grace parmy le peuple"). In die volksopvatting van die suide van Indië is 'n koning skaars as 'n koning beskou as 'n koning, en die voortgesette aantrekkingskrag van die hofnar in Indië, in verhale en strokiesprente, word miskien slegs in Europa geëwenaar. Hy het moontlik uit die howe en magsgange verdwyn, maar hy het steeds 'n sterk houvas op die kollektiewe verbeelding. Tog is hy geen rebel of revolusionêr nie. Sy losstaande houding stel hom in staat om die slagoffer se kant te neem om die oormaat van die stelsel te bekamp sonder om dit ooit te probeer omverwerp. Sy doel is nie om een ​​stelsel met 'n ander te vervang nie, maar om ons te bevry van die boeie van alle stelsels:
In Europa en Indië was die bekendste narre huishoudelike name, soos topklas-komediante vandag is, en verhale oor hul grappe en truuks het vrylik versprei, soos hulle nog steeds in Indië doen, en daar is selfs 'n soort lensiesop wat na Birbal vernoem is. Die sterre van China het moontlik ook hierdie status van beroemdhede geniet, soos Ban Gu se biografie oor Dongfang Shuo suggereer:
Oorsprong en ontwikkeling Redigeer
Tipes eugenetiese praktyke bestaan ​​al duisende jare lank. Dit is bekend dat sommige inheemse mense in Brasilië sedert die pre -koloniale tye kindermoord teen kinders wat met liggaamlike afwykings gebore is, beoefen het.  In die antieke Griekeland het die filosoof Plato voorgestel selektiewe paring om 'n voogklas te produseer.  In Sparta is elke Spartaanse kind geïnspekteer deur die raad van ouderlinge, die Gerousia, wat bepaal het of die kind geskik is om te lewe of nie. In die beginjare van die Romeinse Republiek was 'n Romeinse vader deur die wet verplig om sy kind onmiddellik dood te maak as hy 'vreeslik misvorm' was.  Volgens Tacitus, 'n Romein van die keiserlike tydperk, het die Germaanse stamme van sy tyd enige lid van hul gemeenskap wat hulle as lafhartig, onwillig beskou het of "bevlek met onheilige laste" vermoor, gewoonlik deur hulle in moerasse te verdrink.   Moderne historici beskou Tacitus se etnografiese geskrif egter as onbetroubaar in sulke besonderhede.  
Die idee van 'n moderne projek vir die verbetering van die menslike bevolking deur selektiewe teling is oorspronklik ontwikkel deur Francis Galton, en is aanvanklik geïnspireer deur Darwinisme en die teorie van natuurlike seleksie.  Galton het sy halfneef Charles Darwin se evolusieteorie gelees, wat die ontwikkeling van plant- en diersoorte wou verduidelik, en wou dit op mense toepas. Op grond van sy biografiese studies, het Galton geglo dat gewenste menslike eienskappe oorerflike eienskappe is, hoewel Darwin dit sterk nie eens was met hierdie uitwerking van sy teorie nie.  In 1883, een jaar na Darwin se dood, het Galton sy navorsing die naam gegee: eugenetika.  Met die bekendstelling van genetika raak eugenetika geassosieer met genetiese determinisme, die oortuiging dat die menslike karakter heeltemal of in die meerderheid deur gene veroorsaak word, wat nie geraak word deur opvoeding of lewensomstandighede nie. Baie van die vroeë genetici was nie Darwiniërs nie, en evolusieteorie was nie nodig vir eugenetiese beleid gebaseer op genetiese determinisme nie.  Gedurende die onlangse geskiedenis was eugenetika steeds omstrede. 
Eugenetika het 'n akademiese dissipline geword by baie kolleges en universiteite en het befondsing uit baie bronne ontvang.  Organisasies is gestig om openbare steun te verkry en mening oor verantwoordelike eugenetiese waardes in ouerskap te wen, insluitend die British Eugenics Education Society van 1907 en die American Eugenics Society van 1921. Beide het ondersteuning van vooraanstaande geestelikes gesoek en hul boodskap aangepas om aan godsdienstige ideale te voldoen. .  In 1909 skryf die Anglikaanse geestelikes William Inge en James Peile albei vir die Eugenics Education Society. Inge was 'n genooide spreker tydens die International Eugenics Conference in 1921, wat ook deur die Rooms -Katolieke aartsbiskop van New York Patrick Joseph Hayes onderskryf is.  Die boek Die verbygaan van die Groot Ras (Of, die rassegrondslag van die Europese geskiedenis) deur die Amerikaanse eugenetikus, prokureur en amateurantropoloog Madison Grant is in 1916 gepubliseer. Alhoewel dit van invloed was, is die boek grootliks geïgnoreer toe dit die eerste keer verskyn, en dit is deur verskeie hersienings en uitgawes gegaan. Die boek is nietemin gebruik deur mense wat beperkte immigrasie voorstaan ​​as 'n regverdiging vir wat bekend geword het as 'wetenskaplike rassisme'. 
Drie internasionale eugenetiese konferensies het 'n wêreldwye plek vir eugeniste aangebied met vergaderings in 1912 in Londen en in 1921 en 1932 in New York. Eugeniese beleid in die Verenigde State is eers in die vroeë 1900's geïmplementeer.  Dit het ook wortel geskiet in Frankryk, Duitsland en Groot -Brittanje.  Later, in die 1920's en 1930's, is die eugenetiese beleid om sekere geestespasiënte te steriliseer in ander lande geïmplementeer, waaronder België,  Brasilië,  Kanada,  Japan en Swede. Frederick Osborn se tydskrifartikel "Ontwikkeling van 'n eugenetiese filosofie" in 1937 omskryf dit as 'n sosiale filosofie - 'n filosofie met implikasies vir sosiale orde.  Hierdie definisie word nie algemeen aanvaar nie. Osborn pleit vir 'n hoër tempo van seksuele voortplanting onder mense met gewenste eienskappe ("positiewe eugenetika") of verminderde seksuele voortplanting of sterilisasie van mense met minder gewenste of ongewenste eienskappe ("negatiewe eugenetika").
Behalwe dat dit in 'n aantal lande beoefen word, is eugenetika internasionaal georganiseer deur die International Federation of Eugenics Organisations.  Die wetenskaplike aspekte daarvan is uitgevoer deur navorsingsliggame soos die Kaiser Wilhelm Institute of Anthropology, Human Heredity en Eugenics,  die Cold Spring Harbor Carnegie Institution for Experimental Evolution,  en die Eugenics Record Office.  Polities bepleit die beweging maatreëls soos sterilisasiewette.  In sy morele dimensie het die eugenetika die leerstelling verwerp dat alle mense gelyk gebore is en 'n morele waarde herdefinieer, suiwer in terme van genetiese fiksheid.  Die rassistiese elemente daarvan was die strewe na 'n suiwer "Nordiese ras" of "Ariese" genetiese poel en die uiteindelike uitskakeling van "ongeskikte" rasse.   Baie vooraanstaande Britse politici het ingeskakel by die teorieë van eugenetika. Winston Churchill het die British Eugenics Society ondersteun en was 'n ere -vise -president van die organisasie. Churchill het geglo dat eugenetika 'agteruitgang van rasse' kan oplos en misdaad en armoede kan verminder.   
Vroeë kritici van die filosofie van eugenetika was onder meer die Amerikaanse sosioloog Lester Frank Ward,  die Engelse skrywer GK Chesterton, die Duits-Amerikaanse antropoloog Franz Boas, wat aangevoer het dat voorstanders van eugenetika die invloed van biologie baie oorskat,  en Skotse tuberkulose -pionier en skrywer Halliday Sutherland. Ward se artikel "Eugenics, Euthenics en Eudemics" uit 1913, Chesterton se boek uit 1917 Eugenetika en ander euwelsen Boas se artikel "Eugenics" uit 1916 (gepubliseer in Die Wetenskaplike Maandelikse) was almal krities oor die vinnig groeiende beweging. Sutherland identifiseer eugeniste as 'n groot struikelblok vir die uitwissing en genesing van tuberkulose in sy toespraak "Verbruik: die oorsaak en genesing daarvan",  en kritiek op eugeniste en neo-Malthusiërs in sy boek uit 1921. Geboorte beheer het gelei tot 'n beskuldiging van laster deur die eugenis Marie Stopes. Verskeie bioloë was ook antagonisties teenoor die eugenetiese beweging, waaronder Lancelot Hogben.  Ander bioloë soos J. B. S. Haldane en R. A. Fisher het skeptisisme uitgespreek in die oortuiging dat sterilisasie van "gebreke" sou lei tot die verdwyning van ongewenste genetiese eienskappe. 
Onder die instellings was die Katolieke Kerk 'n teenstander van staatsgedwonge sterilisasies.  Pogings deur die Eugenics Education Society om die Britse regering te oorreed om vrywillige sterilisasie te wettig, word deur die Katolieke en die Arbeidersparty gekant.  Die American Eugenics Society het aanvanklik 'n paar Katolieke ondersteuners gekry, maar Katolieke steun het afgeneem na die pouslike ensikliek van 1930 Casti connubii.  Hierin veroordeel pous Pius XI uitdruklik sterilisasiewette: 'Openbare landdroste het dus geen direkte mag oor die liggame van hul onderdane nie, waar geen misdaad plaasgevind het nie en daar geen rede tot ernstige straf is nie, kan hulle nooit direk skade berokken nie , of peuter aan die integriteit van die liggaam, hetsy om die redes van eugenetika of om enige ander rede. " 
As 'n sosiale beweging het eugenetika sy grootste gewildheid bereik in die vroeë dekades van die 20ste eeu, toe dit regoor die wêreld beoefen en bevorder is deur regerings, instellings en invloedryke individue. Baie lande het  verskillende beleid vir eugenetika uitgevaardig, waaronder: genetiese ondersoeke, geboortebeperking, die bevordering van differensiële geboortesyfers, huweliksbeperkings, segregasie (beide rasseskeiding en sekwestrasie van geestesongesteldes), verpligte sterilisasie, gedwonge aborsies of gedwonge swangerskappe, wat uiteindelik uitloop op volksmoord. Teen 2014 is gene seleksie (eerder as 'mense seleksie') moontlik gemaak deur vooruitgang in genoombewerking,  wat gelei het tot wat soms genoem word nuwe eugenetika, ook bekend as 'neo-eugenetika', 'verbruikers-eugenetika' of 'liberale eugenetika'. [ aanhaling nodig ]
Eugenetika en rassisme in die Verenigde State
Wette teen misvorming in die Verenigde State het dit 'n misdaad gemaak om individue te trou met iemand wat as 'n ander ras behoort.  Hierdie wette was deel van 'n breër beleid van rasseskeiding in die Verenigde State om kontak tussen mense van verskillende etnisiteite tot 'n minimum te beperk. Raswette en -praktyke in die Verenigde State is uitdruklik deur die Nazi -regime as modelle gebruik toe dit die Neurenbergwette ontwikkel het, wat Joodse burgers van hul burgerskap gestroop het. 
Nazisme en die agteruitgang van eugenetika Redigeer
Die wetenskaplike reputasie van eugenetika het in die dertigerjare begin afneem, 'n tyd toe Ernst Rüdin eugenetika as 'n regverdiging vir die rassebeleid van Nazi -Duitsland gebruik het. Adolf Hitler het eugenetiese idees geprys en opgeneem Mein Kampf in 1925 en het eugenetiese wetgewing nageboots vir die sterilisasie van 'gebreke' wat in die Verenigde State begin het toe hy die bewind oorgeneem het.  Sommige algemene eugenetiese metodes uit die vroeë 20ste eeu behels die identifisering en klassifikasie van individue en hul gesinne, insluitend armes, geestesongesteldes, blindes, dowes, ontwikkelingsgestremdes, promiskue vroue, homoseksuele en rassegroepe (soos die Roma en Jode in Nazi's Duitsland) as 'ontaard' of 'ongeskik', en het daarom gelei tot segregasie, institusionalisering, sterilisasie en selfs massamoord.  Die Nazi -beleid om Duitse burgers te identifiseer wat geestelik of fisies ongeskik geag word en hulle dan stelselmatig met gifgas dood te maak, na verwys as die Aktion T4 -veldtog, het volgens historici die weg gebaan vir die Holocaust.   
Teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog is baie eugenetiese wette laat vaar, wat verband hou met Nazi -Duitsland.  H. G. Wells, wat in 1904 'die sterilisering van mislukkings' gevra het,  in sy boek uit 1940 Die regte van die mens: of waarvoor veg ons? dat onder die menseregte, wat volgens hom vir alle mense beskikbaar sou wees, '' 'n verbod op verminking, sterilisasie, marteling en enige liggaamlike straf '' was.  Na die Tweede Wêreldoorlog het die gebruik van "maatreëls ingestel om geboortes binne 'n ['n nasionale, etniese, rasse- of godsdienstige] groep te voorkom" onder die definisie van die nuwe internasionale misdaad van volksmoord, soos uiteengesit in die Konvensie oor die Voorkoming en straf van die misdaad van volksmoord.  Die Handves van Fundamentele Regte van die Europese Unie verkondig ook "die verbod op eugenetiese praktyke, veral dié wat op die keuse van persone gerig is".  Ondanks die afname in diskriminerende eugenetiese wette, het sommige sterilisasies deur die regering tot in die 21ste eeu voortgeduur. Gedurende die tien jaar wat president Alberto Fujimori Peru van 1990 tot 2000 gelei het, is daar na bewering 2 000 mense onwillekeurig gesteriliseer.  China het sy beleid tot een kind tot 2015 gehandhaaf, asook 'n reeks ander eugenetiese wetgewing om die bevolkingsgrootte te verminder en die vrugbaarheidskoerse van verskillende bevolkings te bestuur.    In 2007 het die Verenigde Nasies dwangsterilisasies en histerektomie in Oesbekistan aangemeld.  Gedurende die jare 2005 tot 2013 het byna 'n derde van die 144 gevangenes in Kalifornië wat gesteriliseer is, nie wettig toestemming tot die operasie gegee nie. 
Ontwikkelinge in genetiese, genomiese en reproduktiewe tegnologie aan die begin van die 21ste eeu het talle vrae laat ontstaan ​​oor die etiese status van eugenetika, wat effektief 'n herlewing van belangstelling in die onderwerp veroorsaak het. Sommige, soos die UC Berkeley -sosioloog Troy Duster, het aangevoer dat moderne genetika 'n agterdeur is vir eugenetika.  Hierdie siening is gedeel deur die destydse assistent-direkteur van die Withuis vir forensiese wetenskappe, Tania Simoncelli, wat in 'n publikasie uit 2003 van die bevolkings- en ontwikkelingsprogram aan die Hampshire College gesê het dat vooruitgang in genetiese diagnose voor inplanting (PGD) die samelewing beweeg na 'n 'nuwe era van eugenetika', en dat moderne eugenetika, anders as die Nazi-eugenetika, verbruikersgedrewe en op die mark gebaseer is, 'waar kinders toenemend beskou word as op maat gemaakte verbruikersprodukte'.  In 'n koerantberig van 2006 het Richard Dawkins gesê dat bespreking oor eugenetika deur die skaduwee van Nazi -misbruik belemmer word, in die mate dat sommige wetenskaplikes nie sou toegee dat die teel van mense vir sekere vermoëns enigsins moontlik is nie. Hy meen dat dit nie fisies verskil van die teel van huisdiere vir eienskappe soos spoed of kuddingsvaardigheid nie. Dawkins het gevoel dat daar genoeg tyd verloop het om ten minste te vra wat die etiese verskille is tussen teel vir vaardigheid teenoor die opleiding van atlete of om kinders te dwing om musieklesse te neem, alhoewel hy aan oorredende redes kon dink om die onderskeid te tref. 
Lee Kuan Yew, die stigter van Singapoer, het eugenetika al in 1983 bevorder.  Hy was 'n voorstander van die natuur bo koestering en het gesê dat "intelligensie 80% natuur en 20% koestering is", en skryf die suksesse van sy kinders toe aan genetika.  In sy toesprake het Lee 'n beroep op hoogopgeleide vroue gedoen om meer kinders te hê en beweer dat 'sosiale misdadigers' sal oorheers tensy hul vrugbaarheidskoers toeneem.  In 1984 begin Singapoer finansiële aansporings aan hoogopgeleide vroue om hulle aan te moedig om meer kinders te hê. In 1985 is aansporings aansienlik verminder ná openbare herrie.  
In Oktober 2015 het die Verenigde Nasies se Internasionale Komitee vir Bio -Etiek geskryf dat die etiese probleme van menslike genetiese ingenieurswese nie verwar moet word met die etiese probleme van die 20ste eeuse eugenetiese bewegings nie. Dit is egter steeds problematies omdat dit die idee van menslike gelykheid uitdaag en nuwe vorme van diskriminasie en stigmatisering oopmaak vir diegene wat nie die tegnologie wil of kan bekostig nie. 
Transhumanisme word dikwels met eugenetika geassosieer, hoewel die meeste transhumaniste steeds soortgelyke standpunte het van die term "eugenetika" (verkieslik "geslagskeuse" of "reprogenetika") om te verhoed dat hulle standpunt verwar word met die gediskrediteerde teorieë en praktyke van die vroeë 20ste- eeuse eugenetiese bewegings. 
Voorgeboortelike ondersoek kan beskou word as 'n vorm van hedendaagse eugenetika, omdat dit tot aborsies van fetusse met ongewenste eienskappe kan lei.  Die senator Skinner van Kalifornië het 'n stelsel voorgestel om slagoffers te vergoed van die goed gedokumenteerde voorbeelde van gevangenissterilisasies as gevolg van die eugenetika-programme in Kalifornië, maar dit het nie die wetsontwerp se sperdatum vir 2018 in die Wetgewer verbygesteek nie. 
Die term eugenetika en die moderne studierigting daarvan is die eerste keer in 1883 deur Francis Galton geformuleer,  gebaseer op die onlangse werk van sy halfneef Charles Darwin.   Galton het sy waarnemings en gevolgtrekkings in sy boek gepubliseer Navrae oor die menslike fakulteit en die ontwikkeling daarvan.
Die oorsprong van die konsep het begin met sekere interpretasies van die Mendeliaanse erfenis en die teorieë van August Weismann.  Die woord eugenetika is afgelei van die Griekse woord EU ("goed" of "goed") en die agtervoegsel -genes ('gebore') Galton het dit bedoel om die woord 'stirpiculture' te vervang, wat hy voorheen gebruik het, maar wat bespot is as gevolg van die seksuele ondertoon daarvan.  Galton definieer eugenetika as "die studie van alle agentskappe onder menslike beheer wat die rasse kwaliteit van toekomstige geslagte kan verbeter of benadeel". 
Histories is die idee van eugenetika is gebruik om te argumenteer vir 'n wye verskeidenheid praktyke wat wissel van voorgeboortelike sorg vir moeders wat geneties wenslik geag word tot gedwonge sterilisasie en moord op diegene wat as ongeskik beskou word.  Vir bevolkingsgenetici het die term die vermyding van inteling ingesluit sonder om die allelfrekwensies te verander, byvoorbeeld, J. B. S. Haldane het geskryf dat "die motorbus deur die ontbinding van ingeteelde dorpsgemeenskappe 'n kragtige eugenetiese agent was."  Debat oor wat presies tel, aangesien eugenetika vandag voortduur. 
Edwin Black, joernalis en skrywer van Oorlog teen die swak, beweer dat eugenetika dikwels as 'n pseudowetenskap beskou word, omdat wat gedefinieer word as 'n genetiese verbetering van 'n gewenste eienskap 'n kulturele keuse is eerder as 'n saak wat deur objektiewe wetenskaplike ondersoek bepaal kan word.  Die mees betwiste aspek van eugenetika was die definisie van 'verbetering' van die menslike genepoel, soos wat 'n voordelige eienskap is en wat 'n gebrek is. Histories was hierdie aspek van eugenetika besmet met wetenskaplike rassisme en pseudowetenskap.   
Vroeë eugenici was meestal gemoeid met faktore van waargenome intelligensie wat dikwels sterk gekorreleer het met sosiale klas. Dit sluit in Karl Pearson en Walter Weldon, wat hieraan gewerk het by die University College in Londen.  In sy lesing "Darwinism, Medical Progress and Eugenics" beweer Pearson dat alles rakende eugenetika op die gebied van medisyne val. 
Eugeniese beleid is konseptueel in twee kategorieë verdeel.  Positiewe eugenetika is daarop gemik om voortplanting aan te moedig onder die geneties bevoordeelde, byvoorbeeld die voortplanting van die intelligente, die gesonde en die suksesvolle. Moontlike benaderings sluit in finansiële en politieke stimuli, geteikende demografiese ontledings, in vitro bevrugting, eieroorplantings en kloning.  Negatiewe eugenetika het ten doel gehad om deur sterilisasie of segregasie diegene wat fisies, geestelik of moreel as "ongewens" beskou word, uit te skakel. Dit sluit aborsies, sterilisasie en ander metodes van gesinsbeplanning in.  Beide positiewe en negatiewe eugenetika kan dwingend wees in Nazi -Duitsland, byvoorbeeld, aborsie was onwettig vir vroue wat volgens die staat geskik was. 
Argumente vir wetenskaplike geldigheid Redigeer
Die eerste groot uitdaging vir konvensionele eugenetika gebaseer op genetiese oorerwing is in 1915 deur Thomas Hunt Morgan gemaak. Hy het die gebeurtenis van genetiese mutasie wat buite die erfenis plaasgevind het, gedemonstreer wat die ontdekking van die uitbroei van 'n vrugtevlieg betref (Drosophila melanogaster) met wit oë uit 'n gesin met rooi oë,  wat aantoon dat groot genetiese veranderinge plaasgevind het buite erfenis.  Boonop kritiseer Morgan die siening dat sekere eienskappe, soos intelligensie en misdaad, oorerflik is omdat hierdie eienskappe subjektief is.  Ondanks Morgan se openbare verwerping van eugenetika, is baie van sy genetiese navorsing deur voorstanders van eugenetika aangeneem.  
Die heterosigotetoets word gebruik vir die vroeë opsporing van resessiewe oorerflike siektes, sodat paartjies kan bepaal of hulle die risiko loop om genetiese defekte aan 'n toekomstige kind oor te dra.  Die doel van die toets is om die waarskynlikheid te skat dat die oorerflike siekte aan toekomstige afstammelinge oorgedra kan word. 
Daar is voorbeelde van eugenetiese dade wat daarin geslaag het om die voorkoms van resessiewe siektes te verlaag, hoewel dit nie die voorkoms van heterosigotdraers van die siektes beïnvloed nie. Die verhoogde voorkoms van sekere geneties oordraagbare siektes onder die Ashkenazi -Joodse bevolking (Tay – Sachs, sistiese fibrose, Canavan se siekte en Gauchersiekte) is in die huidige bevolkings verminder deur die toepassing van genetiese sifting. 
Pleiotropie vind plaas wanneer een geen veelvuldige, oënskynlik onverwante fenotipiese eienskappe beïnvloed, 'n voorbeeld: fenielketonurie, 'n menslike siekte wat verskeie stelsels aantas, maar as gevolg van een geendefek.  Andrzej Pękalski, van die Universiteit van Wrocław, voer aan dat eugenetika 'n skadelike verlies aan genetiese diversiteit kan veroorsaak as 'n eugenetiese program 'n pleiotropiese geen kies wat moontlik met 'n positiewe eienskap geassosieer kan word. Pekalski gebruik die voorbeeld van 'n dwingende regering -eugenetika -program wat mense met byziendheid verbied om te teel, maar die onbedoelde gevolg het dat hulle ook kies teen hoë intelligensie aangesien die twee saamgaan. 
Besware teen wetenskaplike geldigheid Redigeer
Eugeniese beleid kan lei tot 'n verlies aan genetiese diversiteit.Verder kan 'n kultureel aanvaarde "verbetering" van die genepoel uitsterwing veroorsaak as gevolg van verhoogde kwesbaarheid vir siektes, verminderde vermoë om aan te pas by omgewingsverandering en ander faktore wat nie vooraf verwag kan word nie. Dit is in talle gevalle, in geïsoleerde eilandbevolkings, bewys. 'N Eugenetiese plan op lang termyn, spesieswyd, kan tot so 'n scenario lei, omdat die uitskakeling van eienskappe wat as ongewens geag word, genetiese diversiteit per definisie kan verminder. 
Alhoewel die wetenskap van genetika toenemend middele voorsien het waarmee sekere eienskappe en toestande geïdentifiseer en verstaan ​​kan word, gegewe die kompleksiteit van menslike genetika, kultuur en sielkunde, is daar op hierdie stadium geen ooreengekome objektiewe middele om te bepaal watter eienskappe uiteindelik wenslik kan wees nie of ongewens. Sommige toestande soos sekelsel-siekte en sistiese fibrose verleen onderskeidelik immuniteit teen malaria en weerstand teen cholera wanneer 'n enkele kopie van die resessiewe alleel binne die genotipe van die individu voorkom, dus die uitskakeling van hierdie gene is ongewens op plekke waar sulke siektes algemeen voorkom. . 
Etiese kontroversies Redigeer
Sosiale en politieke gevolge van eugenetika vereis 'n plek in die bespreking oor die etiek agter die eugenetiese beweging.  Baie van die etiese bekommernisse rakende eugenetika spruit voort uit die omstrede verlede, wat 'n bespreking veroorsaak oor watter plek, indien enige, dit in die toekoms moet hê. Vordering in die wetenskap het die eugenetika verander. In die verlede het eugenetika meer te doen gehad met sterilisasie en afdwingingswette.  Nou, in die ouderdom van 'n progressief gekarteerde genoom, kan embrio's getoets word vir vatbaarheid vir siektes, geslag en genetiese defekte, en alternatiewe voortplantingsmetodes, soos in vitro -bevrugting, word meer algemeen.  Daarom is eugenetika nie meer nie ex post facto regulering van die lewende, maar eerder voorkomende optrede op die ongeborenes. 
Met hierdie verandering is daar egter etiese kwessies wat onvoldoende aandag geniet en wat aandag moet geniet voordat eugenetiese beleid in die toekoms behoorlik geïmplementeer kan word. Gesteriliseerde individue kan byvoorbeeld as vrywilliger deelneem aan die prosedure, alhoewel onder aansporing of dwang, of ten minste hul mening uitspreek. Die ongebore fetus waarop hierdie nuwe eugenetiese prosedures uitgevoer word, kan nie uitspreek nie, aangesien die fetus nie die stem het om in te stem of sy of haar mening uit te spreek nie.  Filosowe is dit nie eens oor die regte raamwerk om te redeneer oor sulke optrede wat die identiteit en bestaan ​​van toekomstige persone verander nie. 
Edwin Black beskryf potensiële 'eugenetiese oorloë' as die ergste uitkoms van eugenetika. Na sy mening sou hierdie scenario die terugkeer beteken van dwingende, deur die staat geborgde genetiese diskriminasie en menseregteskendings, soos verpligte sterilisasie van persone met genetiese defekte, die moord op die geïnstitusionaliseerde en, spesifiek, segregasie en volksmoord van rasse wat as minderwaardig beskou word.  Regsprofessore George Annas en Lori Andrews het aangevoer dat die gebruik van hierdie tegnologie tot so 'n mens-post-menslike kasteoorlog kan lei.  
Die omgewingsetikus, Bill McKibben, het aangevoer teen ontkiemingstegnologie en ander gevorderde biotegnologiese strategieë vir menslike verbetering. Hy skryf dat dit moreel verkeerd sou wees as mense aan fundamentele aspekte van hulself (of hul kinders) peuter in 'n poging om universele menslike beperkings te oorkom, soos kwesbaarheid vir veroudering, maksimum lewensduur en biologiese beperkings op fisiese en kognitiewe vermoëns. Pogings om hulself te "verbeter" deur middel van sulke manipulasie, sou beperkings verwyder wat 'n noodsaaklike konteks bied vir die ervaring van betekenisvolle menslike keuse. Hy beweer dat mense se lewens nie meer betekenisvol sou lyk in 'n wêreld waar sulke beperkings met tegnologie oorkom kan word nie. Selfs die doel om die ontkiemingstegnologie vir duidelik terapeutiese doeleindes te gebruik, moet prysgegee word, meen hy, aangesien dit onvermydelik versoekings sou veroorsaak om met dinge soos kognitiewe vermoëns te peuter. Hy voer aan dat dit moontlik is vir samelewings om voordeel te trek uit afstanddoening van bepaalde tegnologieë, as voorbeeld van Ming China, Tokugawa Japan en die hedendaagse Amish. 
Sommige, byvoorbeeld Nathaniel C. Comfort van die Johns Hopkins Universiteit, beweer dat die verandering van die staat se voortplantingsgenetiese besluitneming na individuele keuse die ergste misbruik van eugenetika gematig het deur die besluitneming van die staat na die pasiënt oor te dra en hul gesin.  Comfort dui daarop dat "die eugenetiese impuls ons dryf om siektes uit te skakel, langer en gesonder te leef, met groter intelligensie en 'n beter aanpassing aan die toestande van die samelewing en die voordele vir die gesondheid, die intellektuele opwinding en die winste van genetiese bio-medisyne is te groot om anders te doen. "  Ander, soos die bio -etikus Stephen Wilkinson van die Keele -universiteit en die ere -navorsingsgenoot Eve Garrard aan die Universiteit van Manchester, beweer dat sommige aspekte van moderne genetika as eugenetika geklassifiseer kan word, maar dat hierdie klassifikasie nie inherent die moderne genetika immoreel maak nie. 
In hul boek wat in 2000 gepubliseer is, Van kans tot keuse: Genetika en geregtigheid, bio -etikiste Allen Buchanan, Dan Brock, Norman Daniels en Daniel Wikler het aangevoer dat liberale samelewings 'n verpligting het om so wyd moontlik 'n aanvaarding van eugenetiese verbeteringstegnologieë aan te moedig (solank sodanige beleid nie inbreuk maak op individue se reproduktiewe regte of onnodige druk uitoefen nie) op voornemende ouers om hierdie tegnologieë te gebruik) om die volksgesondheid te maksimeer en die ongelykhede wat kan ontstaan ​​as gevolg van beide natuurlike genetiese skenkings en ongelyke toegang tot genetiese verbeterings, te verminder. 
In sy boek 'N Teorie van geregtigheid (1971), het die Amerikaanse filosoof John Rawls aangevoer dat ''n samelewing mettertyd stappe moet doen om die algemene vlak van natuurlike vermoëns te behou en die verspreiding van ernstige gebreke te voorkom'.  Die oorspronklike posisie, 'n hipotetiese situasie wat deur Rawls ontwikkel is, is as argument gebruik negatiewe eugenetika.  
Die rolprent Gattaca (1997) bied 'n fiktiewe voorbeeld van 'n distopiese samelewing wat eugenetika gebruik om te besluit waartoe mense in staat is en hul plek in die wêreld. Alhoewel Gattaca Dit was nie 'n sukses in die loket nie, maar dit is onder kritieke lof en word gesê dat dit die debat oor die omstrede onderwerp van menslike genetiese ingenieurswese gekristalliseer het.   Die film se dystopiese uitbeelding van 'genoïsme' word deur baie bio-etici en leke aangehaal ter ondersteuning van hul huiwering oor, of verset teen, eugenetika en die sosiale aanvaarding van die geneties-deterministiese ideologie wat dit kan raam.  In 'n 1997 -resensie van die film vir die tydskrif Natuurgenetika, het molekulêre bioloog Lee M. Silver gesê dat "Gattaca is 'n film wat alle genetici moet sien as om geen ander rede as om die persepsie van ons handel te verstaan ​​wat deur so baie van die publiek in die algemeen gehou word nie. " In sy boek van 2018 Bloudruk, gedragsgenetikus Robert Plomin skryf dat terwyl Gattaca gewaarsku oor die gevare van genetiese inligting wat deur 'n totalitêre staat gebruik word, dat genetiese toetsing ook beter meritokrasie kan bevoordeel in demokratiese samelewings wat reeds sielkundige toetse doen om mense vir opleiding en werk te kies. Plomin stel voor dat poligene tellings die toets kan aanvul op 'n manier wat vry is van vooroordele. 
Die roman Dapper nuwe wêreld deur Aldous Huxley, gepubliseer in 1932, beeld 'n distopiese samelewing uit waarin die meerderheid mense gebore word in vitro bevrugting. Daar is ook 'n hiërargie van intelligensie onder mense wat hul beroep bepaal, sowel as die behandeling wat hulle van ander klasse ontvang. Die begin van die roman beskryf die proses wat elke individu ondergaan het, van genetiese ingenieurswese tot operatiewe kondisionering.
Die reaksie van die Sowjet op die maanlanding? Ontkenning Daar was hoegenaamd 'n maanwedloop
U het waarskynlik gehoor van samesweringsteorieë dat die maanlanding 'n bedrog was (dit is vals en kan maklik ontken word). Maar het jy die een gehoor oor hoe die maan ras was dit self 'n bedrogspul, want die Sowjetunie het in die eerste plek nooit probeer om by die maan uit te kom nie?
Of ten minste, dit is wat die Sowjets beweer het om hul onsuksesvolle maanlandingsprogram te bedek. Dit was 'n leuen wat tot 1989 vasgehou het, toe 'n groep Amerikaanse ruimtevaartingenieurs na Moskou gegaan het en uiteindelik die Sowjets en hul maanlandingsvaartuie misluk het.
President John F. Kennedy het die maanwedren in 1961 afgeskop deur aan te kondig dat die VSA teen die einde van die dekade 'n man op die maan sou sit. Van toe af het NASA se program geprogrammeer om die maan te bereik voordat die Sowjetunie openbare inligting was. Daarteenoor het die Sowjetunie nie sy eie program bekend gemaak of selfs amptelik toegegee dat dit 'n program het nie. Nadat die VSA op 20 Julie 1969 die maan bereik het, het die Sowjetunie sy maanlandingsprogram tot in die vroeë 2070's voortgesit terwyl dit steeds in die openbaar ontken het.
Ruimtevaarder Buzz Aldrin staan ​​langs die Amerikaanse vlag as een van die eerste mans op die maan, 1969.
Aanvanklik was geheimhouding nodig sodat niemand ons sou inhaal nie, het joernalis Yaroslav Golovanov in die Sowjet -koerant geskryf, Komsomolskaya Pravda. Maar#later, toe hulle ons inhaal, moes ons geheim hou sodat niemand weet dat ons ingehaal is nie. "
Sowjet -woordvoerders het ook gesê dat die land meer daarin belangstel om satelliete te skep en robotiese sondes na die maan te stuur as bemande missies wat die lewe van mense in gevaar stel. In uitsendings na Latyns -Amerika, Afrika en Asië stel Radio Moskou Apollo 11 voor as die fanatiese verspilling van rykdom wat geplunder is van die onderdrukte mense van die ontwikkelende wêreld. "
Vir baie Amerikaners wat in lugvaartnavorsing gewerk het en daaroor berig het, was hierdie ontkenning nooit geloofwaardig nie. Een van hierdie Amerikaners was James Oberg, 'n NASA -ruimte -ingenieur van 1975 tot 1997 wat Russies praat en verskeie boeke oor die Amerikaanse en Sowjet -ruimteprogramme geskryf het. In 1979 skryf hy 'n artikel vir Rede Tydskrif Baie van dieselfde elemente wat die voorbereidings vir die landings van die Apollo -maan kenmerk, verskyn ook in die Sowjet -program. maan.
"I kan positief verklaar dat die Sowjetunie nie deur die Verenigde State geslaan sal word in die wedloop om 'n mens na die maan te gaan nie. 𠇍ie VSA het 'n rooster van � plus X, ', maar ons rooster is � plus X minus een '! die Amerikaners.
Tog is sommige sameswering-gesinde Amerikaners deur die Sowjetunie se propaganda geteister en begin vermoed dat die Amerikaanse regering die kompetisie uitgevind het om die enorme finansiële belegging in NASA se maansending te rasionaliseer.
In teenstelling met die moderne maanlandingsontkenners, het baie prominente maan-ras ontkenners beklee invloedryke posisies in politiek en media. Senator J. William Fulbright het in 1963 gesê dat die waarskynlike waarheid is dat ons nie met die Russe in wedloop is nie, maar met onsself. Die New York Times geskryf, �r is nog tyd om af te sien wat 'n een-nasie-wedloop geword het. was nog nooit in die wedloop nie. "
In werklikheid, die Sowjets was tydens 'n maanwedren met die VSA gedurende die 1960's, en hulle was redelik vol vertroue dat hulle die Amerikaners kon klop omdat "he 𠆝 al die eerstes gehad het, " Oberg sê: hulle het die eerste satelliet gehad, die eerste sonde waarop hulle geland het die maan en die eerste man en vrou in die ruimte. Die Sowjette het trouens gedink dat die Amerikaanse rooster vir die bereiking van die maan net propaganda was omdat dit te ambisieus gelyk het.
Toe Apollo 11 in 1969 werklik daar beland het, net agt jaar na die aankondiging van JFK oor die land se bedoelings, sê Oberg dat die Sowjets geleidelik besef het dat hulle die slapende reus wakker gemaak het dat hulle die Amerikaanse regering kranksinnig gemaak het genoeg om absoluut mal geld te spandeer om dit te doen. " Tog het die Sowjette hul maanlandingsprogram in die vroeë jare voortgesit omdat hulle nie geweet het of die VSA sy maanverkenning sou voortsit nie.
As die Amerikaners 'n terugslag gehad het en ophou of net moeg word en stop, dan kan [die Sowjets] intrek en die Amerikaanse maanvlug oortref, ", sê hy. Maar teen 1972 het hulle besef dat hulle net nie die vuurpyle of die ruimtetuig kon bou nie, maar dit kon ook nie betroubaar genoeg wees nie. stuur dit soontoe.
Die feit dat die Sowjets 'n maanlandingsvaartuig gebou het wat vir die maan bedoel was, het 'n geheim gebly tot 1989, toe Amerikaanse ruimtevaartingenieurs van die Massachusetts Institute of Technology 'n rondleiding deur die laboratorium vir ingenieurswese by die Moskou Aviation Institute ontvang het. Selfs toe was die onthulling 'n soort van 'n ongeluk, sê Laurence Young, een van die ingenieurs op die reis en is nou emeritus professor in lugvaart en ruimtevaart by MIT.
Die LK-3 maanlander van 1969 (links) en die Lunokhod 1 maanvliegtuig uit 1970 uitgestal in London & aposs Science Museum vir 'n uitstalling oor die Russiese ruimteprogram, 2015.
Die MIT -afvaardiging het na die Moskou Aviation Institute gereis om moontlike gesamentlike opvoedingsprogramme tussen die universiteite te bespreek. Dit was tydens die kwynende dae van die Sowjetunie en die tydperk van glasnost, of ȁOpening, " toe die land meer inligting met die VSA gedeel het Tydens die vergadering het die Sowjets die Amerikaners op 'n toer geneem deur 'n groot saal gevul met ouer ruimtetuie wat hulle as onderriglaboratorium gebruik het.
Ed Crawley [nog 'n MIT -ingenieur] was besig om deur die saal te gaan, en ek het hierdie ruimtetuig gesien, " Young. "I het gesê, 'Wat is die ding wat lyk soos ons maan -invoegingsmodule? ' " Die Sowjette het geantwoord dat dit hul eie maanlander was. Young het op hulle gedruk en gesê hulle moet bedoel dat dit hulle is ontwerp van 'n maanlander, nie dat dit 'n werklike vaartuig was wat hulle van plan was om na die maan te stuur nie.
Toe die Standardbreds telgrense ingestel het en wat gebeur het
Toe The Jockey Club verlede week 'n beperking stel op die aantal merries na wie 'n hings geteel kan word, het Russell Williams, die president van die United States Trotting Association (USTA), baie gedink, onder meer: ​​Wat het u so lank geneem? "
Williams, wat ook die president is van Hanover Shoe Farms, verreweg die grootste teler in harnasrenne, was die een wat daartoe gelei het dat soortgelyke reëls deur die USTA, die Standardbred -ekwivalent van The Jockey Club, ingestel is. Hy het begin om beperkinge op die hoeveelheid merries wat 'n hings tot 2004 geteel kan word. Vanaf 2009 is geen nuwe Standardbred -hings toegelaat om tot meer as 140 merries te teel nie. Dit is dieselfde aantal wat deur The Jockey Club voorgestel word.
Omdat daar jaarliks ​​ongeveer een derde soveel Standardbreds in die VSA geteel word as wat daar volbloed is, was die probleme van in-teling erger vir die drawers en pacers. Die teelbedryf is oorheers deur 'n handjievol tophingste, van wie sommige na 200 of meer merries per jaar gestuur is. Daar was destyds nie veel wetenskap beskikbaar nie, maar u hoef nie 'n deskundige op die gebied van genetika te wees om te besef dat dit ernstige probleme kan veroorsaak nie.
Ek was die aanhitser, " sê Williams, wat destyds 'n visepresident was in Hannover en in die USTA -direksie. Ek het gevoel dat ons onsself in 'n hoek kan uitsteek, en ons moes daaroor kyk. "
Die USTA het 'n studie gemaak deur dr. Gus Cothran van die Universiteit van Kentucky. Cothran het tot die gevolgtrekking gekom dat die Standardbred -genepoel minder divers word en dat die ras in die toekoms sal ly as gevolg van die gebrek aan diversiteit.
"Cothran, hy het vir ons 'n studie gedoen om die verlies van heterosigositeit by die Standardbred -ras te bepaal, " Williams. Hy kyk na beide pacers en trotters en hy het bereken dat ons onsself in 'n hoek sou kom as ons aanhou met onbeperkte boeke. "
Heterozygositeit is gedefinieer as algemene genetiese diversiteit by 'n individu wat dan gemiddeld oor die hele populasie kan word, of in hierdie geval die ras.
Williams het gesê dat die teelbedryf reeds 'n toename in die hoeveelheid perde wat met Osteochondritis Dissecans -probleme (OCD) gebore is, asook 'n toename in vrugbaarheidsprobleme sien, maar die vrees vir die onbekende het die sport bekommerd gemaak. Sekerlik, te veel teelt sal waarskynlik lei tot 'n minder gesonde perd.
Toe ek grootgeword het, het u geen kanker by perde gesien nie, het Williams gesê. U het dit net nie gesien nie en (bo -op hings) Iewers het op 13 -jarige ouderdom aan kanker gesterf, die helfte van die ouderdom waarop u sou verwag dat 'n perd sou sterf. Wat gaan aan? Sulke situasies wys jou hoe versigtig jy moet wees. "
Dit het 'n paar jaar geduur vandat die studie van Cothran voltooi is totdat die USTA sy nuwe reëls geïmplementeer het, maar sodra dit in werking getree het, het die bedryf nie teruggekyk nie. Sommige meen eintlik dat 140 steeds 'n te hoë getal is en het gevra dat die getal tot 100 verminder word.
Soos verwag, het sommige telers beswaar aangeteken en gedagvaar. Dieselfde kan gebeur in volbloedwedrenne as The Jockey Club sy voorstel deurgaan. Williams het gesê die regsgedinge het nêrens gegaan nie, 'n faktor waarvan die advokate van die Jockey Club waarskynlik deeglik bewus is.
Williams het gesê antitrust -regsgedinge word aangevoer oor die beperking van handel deur die USTA en Williams was een van die afgedankes. Hy het gesê dat sodra die deposito's begin het, dit so duidelik geword het dat die eisers geen saak teen die USTA gehad het nie en die regsgedinge is laat vaar.
Ek het prokureurs gekontak met die waarskynlik die beste antitrust -prokureursfirma in die land, en die prokureurs daar het ons hul mening gegee dat dit goed gaan met ons, " het Williams gesê. Hy het gesê dat daar geen antitrustprobleme is om dit te doen nie. As u iets doen wat 'n las op die handel is, maar dit word nie om kommersiële redes gedoen nie, maar eerder om wetenskaplike redes wat 'n bedryf bevoordeel, kan u dit doen. "
Hy het gesê dat die meeste mense in die bedryf reeds besef het dat teling 'n probleem is wat hanteer moet word en dat daar geen beswaar is teen die reëls nie.
Die meeste mense was baie goed hieroor, en hy het gesê. Hulle het in hul harte 'n toewyding aan die ras gevoel en die waarde hiervan raakgesien. Daar was 'n gevoel dat dit goed is vir ons perde, so ons is goed daarmee. "
Ironies genoeg het Hannover meer te verloor as enige ander entiteit in die sport. Dit was al soveel jare die voorste teler in die sport as wat die USTA rekords gehou het en was een van die skuldige partye wat hul hingste betref om groot merriesboeke te teel.
In Hanover het ons duidelik hierdeur seergekry, het Williams gesê. Dit was een van die situasies waarin ek as direkteur van USTA 'n moontlike belangebotsing gehad het, maar omdat ek 'n standpunt ingeneem het wat in stryd was met my ekonomiese belange, dit 'n belangrike punt was. "
Vir eers is Williams nie ten gunste daarvan om die aantal merries wat 'n hings kan teel, verder te verlaag nie. Hy het gesê daar is geen rede om enige veranderinge aan te bring totdat die resultate van voortgesette navorsing oor die Standardbred-genoom voltooi is nie. 'N Genoom is 'n organisme se volledige stel DNA, insluitend al sy gene. Mettertyd, wanneer die volledige samestelling van die DNA van 'n Standardbred beskikbaar is vir telers, sal mense in staat wees om teelbesluite te neem wat toegerus is met wetenskaplike gegewens wat hulle die vermoë sal gee om probleme wat deur inteling veroorsaak kan word, te vermy.
Die USTA is sterk gekant teen die Wet op die integriteit van perdewedrenne, wat sterk deur The Jockey Club gestoot word, so die twee organisasies is dikwels in stryd met mekaar. Maar as dit kom by die pogings van The Jockey Club om boekgroottes te beperk, glo Williams dat dit op die regte pad is.
Dit is miskien die enigste ding waaroor ek met hulle saamstem, maar ja, ek glo beslis dat dit wat hulle probeer doen, belangrik en die regte ding is, het hy gesê.
Waarom is sommige wedlope besig om te wen en jy is in " en sommige is nie?
Waarom was die GI Haskell, 'n wedloop beperk tot 3-jariges, 'n "Win and You're In " (WAYI) wedloop vir die GI Breeders 'Cup Classic, maar die GI Runhappy Travers, ook 'n wedloop beperk tot 3-jariges, nie waar nie? Mense het moontlik 'n soortgelyke vraag Saterdag in Belmont gevra toe die Jockey Club Derby 'n WAYI -wedloop vir die GI Breeders 'Cup Turf was, maar die jolige ekwivalent, die Jockey Club Oaks Invitational was nie 'n WAYI vir die GI Breeders' Cup Filly & amp Mare Turf.
Waarom nie iets eenvoudig nie, soos elke graad I -wedloop wat by 'n spesifieke telersbeker -wedloop pas, word outomaties 'n WAYI -wedloop? As 'n perd 'n WAYI -byeenkoms wen, hoef die eienaars nie 'n inskrywingsgeld te betaal om aan 'n telersbekerwedren deel te neem nie, en die perd se reiskoste word gedek.
Craig Fravel, voorsitter en uitvoerende hoof van die telersbeker, het gesê dat die telersbeker net soveel bekostigbare wedrenne kan hê en daarom moet hy kies. Hy het gesê dat verskeie kriteria betrokke is, insluitend die geskiedenis en belangrikheid van die wedloop, om seker te maak dat die een wedrenbaan nie die voorkeur geniet bo die ander nie en dat bane die spesifieke wedrenne wat hulle wil bevorder, versterk deur die WAYI -bonus by te voeg.
Vanweë die manier waarop Amerikaanse en internasionale wedrenkalenders is, kan dit nie 'n wetenskaplike wees nie, soos ons almal sou wou hê, "het hy gesê. Die patroon van wedrenne en plasings en tydsberekening van wedrenne is nie so goed gedefinieer nie. Dit lei nie tot maklike skedulering nie. Dit is 'n verwarrende probleem wat die situasie in die algemeen onderlê. "
Wat die Travers versus Haskell betref, is die datum van die Haskell met agt dae verhoog omdat daar op 20 Julie 'n venster was om die wedloop op televisie uit te saai NBC , die netwerk waarmee die Breeders 'Cup aangeslote is. As deel van die ooreenkoms om Monmouth te laat beweeg, het die Breeders 'Cup ingestem om dit 'n WAYI -wedloop te maak. (Ironies genoeg, weens die oormatige hitte daardie dag en Monmouth se besluit om die Haskell te vertraag, het dit nooit op TV verskyn nie). Wat die Travers betref, het Fravel gesê dat NYRA reeds 'n oorwig van uitdagingswedrenne het en dat die Breeders 'Cup probeer om versigtig te wees om nie een baan te veel wedrenne te gee nie.
Hy het ook gesê dat wanneer 'n baan die telersbeker om 'n guns vra, dit sal luister.
Die telersbeker is 'n bate in die bedryf en as die bedryf ons vra om te help met dinge wat ons probeer help, het hy gesê.
Hy het die twee Belmont -renne van hierdie Saterdag as voorbeeld gebruik.
" (NYRA Senior Vice President, Racing Operations) Martin (Panza) was baie geïnteresseerd in die vinnige begin van die seisoen-reeks wat hulle vanjaar saamgestel het, het Fravel gesê. Hy wou hê dat ons een van hulle 'n uitdagingsren noem. In gesprekke met hom en die NYRA -span was dit die wedloop waarmee ons vorendag gekom het. Ons kon nie twee byvoeg nie.
Dieselfde gebeur met die wedloop in Kentucky Down (die Runhappy Turf Sprint). Die baan doen baie goeie dinge, en ons het gedink dat dit 'n goeie ding sou wees om hulle te help deur dit 'n uitdagende wedloop te maak. "
Duitse soldate reageer op beeldmateriaal van konsentrasiekampe, 1945
Kragkonfrontasie: Duitse soldate reageer op beeldmateriaal van konsentrasiekampe, 1945.
Die beeld toon die gesigte van Duitse krygsgevangenes, gevang deur Amerikaners, en kyk na 'n film oor 'n konsentrasiekamp. Hierdie gedwonge konfrontasie het Duitsers van aangesig tot aangesig gebring met die ergste werke van die Derde Ryk.
Dit moet regtig moeilik wees om deur te gaan wat hulle gedoen het en terug te kyk wetende dat alles wat met hulle gebeur het, al hul vriende wat vermoor of vermink is, was in die naam van iets gruweliks, iets wat heeltemal afstootlik was vir hul eie waardes.
Oorspronklike onderskrif lui: Deutsche Kriegsgefangene in die Vereinigten Staaten sien 'n enkele Bildbericht aus den deutsch Konzentrationslagern. Afrikaans: Duitse krygsgevangenes wat in 'n Amerikaanse kamp gehou is, kyk na 'n film oor Duitse konsentrasiekampe.
Hierdie gedwonge proses was deel van die Geallieerde beleid van ontlading naoorlogs, wat bedoel was om Duitsland te suiwer van die oorblyfsels van die Nazi -bewind en die burgerlike samelewing, infrastruktuur en ekonomie te herbou. Die program bevat verpligte besoeke aan nabygeleë konsentrasiekampe, plakkate met dooie liggame van gevangenes wat op openbare plekke gehang is, en dwing Duitse krygsgevangenes om films te sien wat die Nazi's se behandeling van " minderwaardige " mense beskryf.
Die beeldmateriaal is afkomstig van 'n nuusverhaal wat in die VSA vertoon is en destyds deur miljoene en miljoene mense gesien is. Om te sien is om te glo. Die enigste ding wat die mensdom se monumentale vermoë om in 'n staat van ontkenning te bunker, kan ontwrig, is dikwels onbetwisbare, visuele bewyse.
As wrede dinge op 'n massiewe en geïnstitusionaliseerde skaal agter geslote deure en buite sig in die samelewing plaasvind, kan slegs 'n dreigende konfrontasie die wanorde verbrysel. As die oor nie luister nie, vertel dit vir die oog.
'N Ander siening van hierdie toneel wat uit die agterkant van die teater geneem is.
Duitse soldate was nie noodwendig Nazi's nie. Die Holocaust is slegs een kant van die Tweede Wêreldoorlog. Die ander kant was die stryd om grondgebied en mag. Dit klink vandag ondenkbaar (veral as u Duitsers is), maar in die opsig was die Tweede Wêreldoorlog net die laaste oorlog in 'n baie lang oorheersingsoorloë in Europa, wat eeue heen en weer gegaan het.
Sterk nasionalistiese gevoelens en 'oorlog as 'n verlengstuk van diplomasie' was destyds redelik normaal. Daar was geen konflik tussen om nie die Nazi's te volg nie (miskien selfs teen te staan) en om te veg vir die 'goeie van u vaderland'.
Sommige soldate was Nazi's, sommige wou net wraak neem vir Versailles, ander wou aan dieselfde tafel sit as Frankryk en Brittanje. En baie het gevolg omdat hulle geen ander keuse gehad het nie.
Wat het die Duitse volk tydens die Tweede Wêreldoorlog van die Nazi -konsentrasiekampe geweet? Onlangse Duitse geskiedskrywing het getoon dat baie Duitsers beslis bewus was van die massamoorde op Jode (Slawiërs, verstandelik gestremdes, ens.), Maar nie wat spesifiek in die konsentrasiekampe gebeur het nie. U het baie soldate gehad wat hierdie moorde gesien het, en berigte daarvan het teruggekeer na die tuisfront. Jode is gereeld bymekaargemaak en hul massadeportasies was nie 'n geheim nie en word dikwels deur omstanders dopgehou.
Sommige van die massamoorde was selfs openbaar. Dit was algemeen dat Duitsers na buitelandse radiostasies luister, wat ook die massamoorde op Jode noem. Sommige mense het hulle daarteen uitgespreek, veral die weerstandsbeweging White Rose, wat pamflette versprei het wat die moord op honderde duisende Jode aangeval het. Hulle is geïdentifiseer, gevang en ter dood veroordeel.
Ontkenning was 'n geallieerde inisiatief om die Duitse en Oostenrykse samelewing, kultuur, pers, ekonomie, regbank en politiek te verwyder van die oorblyfsels van die nasionaal -sosialistiese ideologie. Dit is spesifiek uitgevoer deur die betrokkenes uit die invloedsposisies te verwyder en deur die organisasies wat daarmee verband hou, te ontbind of onmagtig te maak. Die ontkenningsprogram is na die einde van die Tweede Wêreldoorlog van stapel gestuur en is deur die Potsdam -ooreenkoms versterk.
Die prys om gebore te word uit gemengde rasse tydens slawerny
Dit is maklik om aan gemengde kinders tydens #slawerny te dink as die produk van blanke slawe -eienaars, wit opsieners en Afrikaanse slawevroue. Die waarheid is nie dat alle gemengde kinders die gevolg was van die verkragting van die Afrikaanse vroue nie. 'N Vrye vrou van kleur kon 'n kind of kinders gehad het wat 'n blanke man gehad het. Die biracial kinders in hierdie geval is as vry beskou, dit was die moeder se status wat bepaal of 'n kind vry is of nie. Die statusbepaling van die kind was te wyte aan die wet van 1662, in die geval van 'n kind waarvan een van die ouers vry en een slaaf was, en die status van die nageslag volg op die van die moeder, "(Foner 52), hierdie kinders sou dan dikwels hul pa se eiendom word.
Wit vroue het nie net 'n nuutgevonde openbaring gehad nie en het die arms van 'n #swart man begin liefhê. Baie wit vroue en swart mans het ook sake gehad, meer gereeld as wat verwag is. Die nageslag van hierdie paartjies is ook as vry beskou, aangesien die moeder se slawerny of vryheid die deurslaggewende faktor was. Nee, kinders met 'n mengelmoes het dit nie maklik gehad nie, net omdat dit die velkleur was. Hierdie kinders het eintlik 'n moeilike lewe gehad, maar selde is hulle aanvaar deur die wit gemeenskappe of die swart gemeenskappe. Die meeste wit vaders ontken gewoonlik dat 'n slaaf se ligte nageslag syne was, alhoewel die ooreenkoms soms nie ontken kon word nie.
Die arme blanke kinders van die slavemoeder word soos brute aan die hoogste bieër verkoop, deur hul slegter as brute vader, terwyl hul vrygebore broers en susters, wat nie witter is as hul gelaat of suiwer van hart, die pa se rykdom en geniet die seëninge van die vryheid, wat die beste aardse geskenk van God aan die mens is. So versleg slawerny en maak dit die dierbaarste verhoudings en die suiwerste instinkte van die mensdom vyandig. " (MerryCoz)
'N Gemengde kind wat uit 'n blanke vrou gebore is, is dikwels in die steek gelaat of in die geheim verkoop. As die kinders die produk was van 'n slawe -eienaar se dallians met 'n slavin, het hulle dieselfde slawerny as enige ander slaaf ontvang, en hulle is ook met minagting deur hul minnaresse beskou. Die kinders word dikwels uitgesonder vir allerhande mishandeling deur hulle te dwing om op hul wit halfbroers te wag tot hulle fisiese mishandeling deurstaan.
Blanke mans was veral gesogte vroue. Hulle skoner gelaatskleur het hulle dikwels meer aantreklike kenmerke gegee, en wit mans wou dit koop en as byvroue gebruik. Na die burgeroorlog het die meeste mense van gemengde rasse, veral as hulle op die velkleur en ander kenmerke van die wit ouer lyk, wegbeweeg van die gebied waarin hulle gebore is. Hulle kon dikwels ' verbygaan, ' soos die term destyds was, wat beteken dat hulle beweer dat hulle nie ras -gemeng was nie. Baie sou nuwe identiteite vorm en 'n nuwe lewe vir hulself skep, sonder om terug te kyk.
Van NOAH se geslagslyn en die sonde van Ham. en DIE REUSE
1.) & quotBro. Gan, ek lees in (xxxx) en die broer sê dat Henog die laaste van die suiwer saad eersgeborenes was. Maar ek kan dit nie aanvaar nie. Ek weet dat dit Noag was, net soos jy. Maar kan u my 'n bietjie verder inlig oor die geslagsregister? Verduidelik ook meer oor Ham se sonde. Ek verstaan ​​nie hoekom Noag Kanaän moes vervloek nie. & Quot
2.) & quot. die reuse is tydens die vloed vernietig, hoe het die reuse dan weer na die vloed verskyn? & quot
Van NOAH se geslagslyn.
Kom ons kyk na die genealogie in Genesis 5 en bewys 'n paar feite.
LYS VAN DIE SUIWERE SETIESE EERSTE GEBOORTE
ADAM en Eva ===== & gt ABEL (vermoor deur Kain)
`` === & gt SETH + Suster
Laaste ======= & gt NOAH + Kainiese vrou of Hybride vrou
Pure Sethic `` === & gt 3 seuns - gemengde sade - HYBRIDS - Jafet, Gam, Sem
Eersgeborene & quot Dit is die drie seuns van Noag: en van hulle was die hele aarde uitgestrek & quot (Gen.9: 19)
1) Aangesien al die Adamic eersgeborene wat aan Noag genoem is, kan ons baie seker wees dat hulle vrouens, behalwe Noag, van hulle was eie bloedlyn (Seth's). Baie van die ander seuns en dogters van elke eersgeborene geword het geval het seuns en dogters van God. Vir almal om eenvoudig te sê dat Henog (of iemand anders, behalwe Noag) die laaste van die suiwer saad was, kan ek net sê dat die persoon net veronderstel dat hy geen skriftuurlike feite het nie. Hy weet nie wat hy sê nie. In die eerste plek is 'n genealogiese rekord soortgelyk aan 'n stamboom. Dit sal sy uitvloeisel wys, solank dit geneties voed op die dieselfde sap van die lewe, dit wil sê a direkte afstammeling van Seth wat die beeld en gelykenis van Adam (Gen.5: 3). Solank Seth se afstammelinge van eersgeborenes binne die Sethiese ras trou, sal die volgende eersgeborene (uitloop) sy naam in die stamboom hê. Maar as hierdie eersgeborene buite die familie ras trou, sal sy eersgeborene nooit in die stamboom as die sap van die lewe is nie meer dieselfde soort nie.
Let op wat Moses geskryf het: En Noag was vyfhonderd jaar oud; en Noag was die vader van Sem, Gam en Jafet. (Gen.5: 32). Waarom het Moses dit so geskryf, anders as wat hy van die ander voor Noag geskryf het? Waarom is die naam van die eersgeborene van Noag ook laas genoem en nie die eerste nie? Dit kan vir ons nie so moeilik wees om in te sien dat daar dan 'n verandering in die & quotsap van die lewe was nie, want God het Moses laat skryf: & quot Dit is die drie seuns van Noag: en van hulle was die hele aarde uitgestrek & quot (Gen.9: 19). En later in die boek Handelinge is hierdie God geskryf & quot. het uit een bloed gemaak(dit is die enigste bloedlyn [verwantskap, afstamming] van Noag en sy vrou) ALLE Nasies van mans om oor die hele gesig van die aarde te woon. & quot (Handelinge 17:26).
2) Hibridisering veroorsaak genetiese afwykings. Let op dat elke eersgeborene Setiet van Adam tot Lamech geboorte gegee het seuns en dogters. Dit toon dat hulle almal met 'n suiwer saad (Sethiese) vrou getrou het. Maar dit was nie so met Noag nie. Hy het net seuns. Dit bewys dat sy vrou nie 'n suiwer saad (Sethiese) vrou was nie.
3) & quotNoah was 'n net man en perfek in sy geslagte, en Noag geloop het met God & quot (Gen.6: 9b). Hierdie vers vertel ons watter soort persoon Noag was. Geen wonder & quotNoah gevind genade in die oë van die Here & quot (Gen.6: 8). [Raadpleeg Strong's Concordance, 2580 vir die woord & quotgrace & quot. "Genade" in Hebreeus is & quotchen & quot, betekenis genade, vriendelikheid, guns, aangenaam, kosbaar, goed begunstig, vanaf 2603, & quotchanan & quot, om vriendelik te buig teenoor 'n minderwaardige om guns te bewys, te skenk.] Hy was nie net 'n net (regverdig) man, maar hy was ook perfek, en Hy het met God gewandel. Die woord "perfek" wat in hierdie vers gebruik word, word vertaal uit die Hebreeuse woord & quottamim & quot wat beteken "sonder gebrek" in terme van ras of stamboom. Daarom toon die Skrif ons dit duidelik Noag was 'n "suiwer ras" Setiete, en nie 'n baster.
Ek is hierdie vraag gevra: As Noag 'n suiwer saad was en hy die wil van God ken met betrekking tot gemengde huwelike, waarom het hy dan nie met 'n suiwer saad getrou soos die res van die ander seuns van God? & quot Die een wat my hierdie vraag gevra het, het geglo dat Henog die laaste van die suiwer saad was. Maar hy kon self nie sy eie vraag beantwoord waarom Henog nie met 'n suiwer saad getrou het nie. So 'n vraag is irrelevant en nogal dom. As Noag 'n suiwer saad geneem het en al sy nakomelinge dieselfde openbaring gehad het om ook suiwer saad vir die vrou te neem (deur alle geslagte), sou ons vandag 'n ras van suiwer Sethiese mense op aarde hê, aangesien al die slangpitte vernietig is die vloed. En met slegs Sethiese mense op aarde, sou daar vandag geen goddeloosheid, boosheid, ensovoorts op die aarde verskyn het nie. Maar het dit so gebeur? Indien nie, waarom nie?
Aangesien sonde reeds in die tuin van Eden die mensdom binnegekom het, suiwer saad of nie, het die mensdom steeds sonde begaan of verkeerde keuses gemaak. Ons sien & quotat die seuns van God het die dogters van mans gesien dat hulle regverdig was, en hulle het vir hulle vroue geneem van alles wat hulle gekies het & quot (Gen.6 :). Dit was suiwer sade. Hulle het die wil van God aangaande gemengde huwelike geken. Tog het hulle gemeng. Dus die vraag, "Hoekom het hulle getrou?" is irrelevant en dom. Net soos die val van die mensdom God nie verras het nie, is dit ook die geval met Noag wat 'n saad neem wat nie uit sy eie ras was nie (vgl. Rom.8: 20).
Van DIE SONDE VAN HAM.
GEN 9:18 En die seuns van Noag wat uit die ark gegaan het, was Sem en Gam en Jafet; en Gam is die vader van Kanaän.
19 Dit is die drie seuns van Noag; en van hulle was die hele aarde uitgestrek.
20 En Noag het landbouer geword, en hy het 'n wingerd geplant;
21 En hy het van die wyn gedrink en was dronk, en hy het in sy tent ontbloot geword.
22 En Ham, die vader van Kanaän, het die naaktheid van sy pa gesien, en het sy twee broers daarbuite gesê.
23 En Sem en Jafet neem 'n kleed en lê dit op hulle skouers en gaan agteruit en bedek die skaamte van hulle vader, en hulle gesigte was agteruit, en hulle sien die naaktheid van hul vader nie.
24 En Noag het wakker geword van sy wyn en geweet wat sy jongste seun hom aangedoen het.
25 En hy sê: Vervloek is Kanaän, 'n dienskneg van diens aan sy broers.
26 En hy sê: Geloofd sy die HERE, die God van Sem, en Kanaän, sy dienaar.
27 God sal Jafet vergroot, en hy sal woon in die tente van Sem, en Kanaän sal sy dienaar wees.
Hierdie tien verse van die Skrif handel oor die sonde van Gam. Let op dat die eerste van die tien verse begin met En die seuns van Noag wat uit die ark uitgegaan het, was Sem en Gam en Jafet: & quot plus, 'n beklemtoning oor Gam die vader van Kanaän was, & quotand Gam is die vader van Kanaän. & quot Waarom so 'n klem? Dieselfde klem word herhaal in die vyfde stelling (vers 22). Hoekom?
Waarom het Noag Kanaän vervloek? Waarom nie Ham se ander seuns nie? Regverdig dit Noag om Kanaän te vervloek as Kanaän die saad van Gam en sy vrou (mev. Ham) was? Sou Ham nie eerder die vervloekte wees nie? Vir 'n vloek om regverdigbaar te wees, moes Noag Ham se oë vervloek het omdat hy sy naaktheid afgeweer het, of sy brein (geestesvermoë) vervloek het omdat hy sy naaktheid verlig het. En as Ham hom op Noag gedwing het toe Noag dronk was, sou 'n vloek op Ham se voortplantingsorgaan geregverdig wees. Onthou die Woord sê: & quot En as daar 'n onheil volg, dan sal jy lewe vir lewe gee, oog vir oog, tand vir tand, hand vir hand, voet vir voet, brand vir brand, wond vir wond, streep vir streep & quot (Eksodus 21: 23-25).
So, hoekom Kanaän? Toe God nadruklik die naam Kanaän noem in verband met Ham se sonde, in Gen.9: 22, & quot En Gam, die vader van Kanaän, het die naaktheid van sy pa gesien, en het vir sy twee broers gesê sonder & quot en in Gen.9: 18, En die seuns van Noag wat uit die ark uitgegaan het, was Sem en Gam en Jafet. en Gam is die vader van Kanaän& quot, Hy vestig ons aandag op Kanaän . God vestig ons aandag daarop dat Kanaän 'n baie slegte saad was wat voortspruit uit Ham se skandelike daad van sonde (& ontdek. het die naaktheid van sy vader gesien & quot) Sonde van 'n onheilige vereniging. Kanaän was 'n saadjie nie van Ham en sy vrou (mev. Ham) maar van Ham en sy ma (mev. Noag). Die bloedskande het daai saad voortgebring, Kanaän. En Kanaän het REUSE gebring , hierdie kant van die vloed (Gen.10: 15-19). Hy was 'n vervloekte saad, net soos Kain 'n slegte saad was. Daarom was Noag geregverdig om Kanaän te vervloek. Dit kan nie eenvoudiger wees nie. Dit toon dat Gam se sonde nie iets anders was nie, soos om Noag se naaktheid te verlig. (Let op dat mev Noah nie meer kinders vir Noag gebaar het na haar bloedskande met Ham wat die geboorte van Kanaän tot gevolg gehad het nie.)
Diegene wat nie die bloedskandelike daad in die sonde van Gam kon sien, of nie wil glo nie, het dit probeer weerlê deur te sê dat woorde en betekenis van woorde mettertyd sou verander het. 'N Voorbeeld is die woord wat gebruik word vir seksuele verhoudings. Die woord "weet" (in Gen.4: 1, & quot En Adam geweet Eva sy vrou & quot ) is later verander na & ingegaan tot & quot (Gen.16: 4, & quot En hy het ingegaan na Hagar. & quot) en weer later na & quot speel met & quot (Gen.19: 33, & quot En hulle het hulle vader die aand wyn laat drink; en die eersgeborene het ingegaan en lê met haar pa. & quot). Hierdie argument is om die woorde weg te doen 'ontdek' sien die naaktheid van sy vader & quot in Gen.9: 21-22 is nie dieselfde as wat in die wette in Levitikus 18 en 20. Dit voer aan dat die woorde wat oor die gebeurtenis in Genesis geskryf is, nie dieselfde betekenis het as in die wette in Levitikus nie, aangesien dit ongeveer 800 jaar van mekaar is. O dwaasheid! Wie het die boek Genesis geskryf? Wie het die boek Levitikus geskryf? Was dit nie Moses nie? En wanneer het hy dit geskryf? Dink. (Die Pentateug is deur Moses geskryf na die uittog van die kinders van Israel en voor hulle die beloofde land binnegekom het. Dit dek meer as 2500 jaar gebeurtenisse, van die skepping tot die dood van die skrywer.) En het Moses een betekenis gehad vir die gebruik daarvan? woorde toe hy Genesis geskryf het en 'n ander betekenis toe hy Levitikus geskryf het?
Kan iemand, nadat Moses (na sy geskrifte van die Pentateug) die woord gebruik het "weet" om dieselfde te noem wat hy aan die begin in Gen.4: 1 geskryf het, En Adam het sy vrou Eva geken? Kan 'n persoon skryf "En so-en-so het sy vrou geken." sedert Moses verander het na & quot speel met & quot in die latere deel van sy geskrifte? En as iemand dit gebruik het, sê 'n paar honderd jaar later, sou die woord "weet" die betekenis daarvan verander het? Wat van die ander terme & quotquot in & quot en & quot speel met & quot, as iemand dit honderde jare later sou gebruik, sou die betekenisse dan ook verander het?
Klaarblyklik nie! Kyk na hierdie verse wat deur ander manne van God na Moses se dood geskryf is:
OORDEELS 11:38: En hy sê: Gaan. En hy het haar vir twee maande weggestuur; en sy het saam met haar metgeselle gegaan en haar maagdelikheid op die berge betreur.
39: En aan die einde van twee maande het sy teruggekeer na haar vader, wat met haar gedoen het volgens sy gelofte wat hy afgelê het. geweet niemand. En dit was 'n gebruik in Israel,
OORDEELS 16:1: Daarna gaan Simson na Gasa en sien daar 'n hoer en het ingegaan na haar.
OORDEELS 19:25: Maar die manne wou nie na hom luister nie; en die man het sy byvrou geneem en haar na hulle gebring geweet haar en het haar die hele nag tot die oggend mishandel; en toe die dag begin spring, het hulle haar laat gaan.
RUTH 4:13: En Boas het Rut geneem, en sy was sy vrou; en toe hy het ingegaan na die HERE het haar verwek, en sy het 'n seun gebaar.
1 SAMUEL 1:19: En hulle het die môre vroeg opgestaan ​​en aanbid voor die aangesig van die HERE; en hulle het teruggekeer en by hulle huis in Rama gekom; geweet Sy vrou Hanna en die HERE het haar onthou.
1 SAMUEL 2:22: En Eli was baie oud en het alles gehoor wat sy seuns aan die hele Israel gedoen het en hoe hulle dit doen lê met die vroue wat by die deur van die tent van samekoms vergader het.
1 KONINGS 1:4: En die dogter was baie mooi en het die koning gekoester en hom bedien; maar die koning geweet sy nie.
EZEKIEL 23:8: Sy het ook nie haar hoererye uit Egipte verlaat nie, want in haar jeug het hulle lê met haar, en hulle het die borste van haar maagdelikheid gekneus en hul hoerery oor haar uitgegiet.
MATTHEW 1:25: En geweet haar eers toe sy haar eersgebore seun gebaar het; en hy het hom JESUS ​​genoem.
Hier is die res in die Skrif. 2 Sam.11: 4 12:24 13:14 16:22 Eseg.23: 44.
Dus, as die verskillende terme of woorde dieselfde beteken selfs na honderde en duisende jare, hoe kan u dit dan regverdig 'ontdek' sien die naaktheid van sy vader ' in Gen.9: 21-22 het nie dieselfde sin en betekenis as wat dit gebruik word nie Levitikus 18 en 20, veral toe Genesis en Levitikus deur Moses geskryf is?
Verskillende woorde kan gebruik word om een ​​spesifieke ding/daad/gebeurtenis te beskryf. Maar hierdie woorde sou steeds van toepassing wees om die spesifieke ding/daad/gebeurtenis na honderde of duisende jare te beskryf.
Uiteindelik voel sommige mense miskien dat God hulle doodgemaak het as moeder (mev. Noag) en seun (Gam) werklik bloedskande gepleeg het, maar dit is slegs hul vermoede om bloedskande te probeer vermy. Dit is presies wat die denominasies, wat die Slangsaad nie kon verstaan ​​nie, op dieselfde manier gesê het oor die Slang en Eva. Hulle is meer korrek, want die seksdaad was tussen 'n vrou en 'n dier (natuurlik volgens hul begrip).
O daar is bewyspunte beskikbaar in Die Oorspronklike Sonde boodskap gevind onder [Bylaag 6.]
GEN 6: 1 Nou dit het gebeur, toe mans begin vermenigvuldig op die aarde.
4 Daar was reuse op die aarde in daardie dae en ook daarna, toe die seuns van God by die dogters van die mense ingekom het, en hulle kinders vir hulle gebaar het, het dieselfde groot manne geword wat van ouds was, manne van naam.
5 En GOD het gesien dat die goddeloosheid van die mens op die aarde groot was, en dat elke verbeelding van die gedagtes van sy hart voortdurend net boos was.
Die Hebreeuse woord vir die reuse wat voor en na die Vloed bestaan ​​het, is Nefilim. (Hebreeuse name wat daarmee verband hou, is Anakim en Rephaim.) Baie teoloë leer dat hierdie reuse afstammelinge was van sekere gevalle engele, wat op een of ander manier deur aardse vroue kon voortplant, toe hulle hulself tot mans gedruk het of mans geword het. Hierdie teorieë kom uit 'n paar antieke geskrifte wat nie geïnspireerde Skrif is nie . Maar hulle lewer beslis goeie wetenskapfiksieverhale.
Die REUSE voor die vloed was 'n gevolg van die ONDERHUWE tussen die twee mense van Kain en Seth. Let daarop dat nie almal wat uit so 'n huwelik gebore is nie, was reuse. Dit is waar omdat geen reus gebore is uit die vereniging van Kain en sy vrou nie, wat sy halfsuster was ('n dogter van Adam en Eva) en ook uit die unie van Noag en sy Kainiese vrou. Maar & quotit het gebeur & quotheel waarskynlik na die generasie van Enos, waarin bose mense godslasterlik die Naam van Yahweh op hul afgode aanroep, dat die genetiese afwykings wat veroorsaak word deur 'n voortdurende vermenging van die twee bloed baie reuse (en reuse -meisies, natuurlik) veroorsaak het. Van die vyfde tot die sewende geslag Adam -mense sou die aarde 'n groot aantal reuse gehad het wie se gedagtes en verbeelding voortdurend net boos was. Daarvoor het God Henog gestuur om te profeteer teen die goddeloosheid van die bewoners van die aarde (vgl. Judas 1:14). Die goddeloosheid het nie bedaar nie. Uiteindelik het God gesê: & quot Ek sal die mens wat ek geskape het, van die aarde af vernietig, sowel die mens as die dier en die kruipende en die voëls van die lug, want dit berou my dat ek hulle gemaak het. (Gen.6: 7). Daarom is die Vloed gestuur om hulle almal te vernietig.
Maar hoe het die reuse na die Vloed ontstaan?
Soos hierbo genoem, was die reuse die afstammelinge van Kanaän, die seun van Gam en sy moeder. Nou, wie is mev Noah? Sy was eintlik Naäma, die suster van Tubal-Kain (Gen.4: 22), deur Zillah, die tweede vrou van Lameg. (U wonder miskien hoe Naäma die vrou van Noag was. 'N Bietjie studie van die geslagsregisters in die Bybel gee u 'n begrip dat wanneer 'n vrou se naam genoem word, sy 'n rol moet speel in die geskiedenis van die mensdom. Kyk self. ) Let nou op dat die eerste vrou van Lamech, Adah, twee seuns gehad het. Die een was 'n herder en die ander was 'n meester van musiek. Waarom is dit nodig dat die Skrif melding maak van hulle en van hulle ambagte? Hier is die raaisel: dit vertel ons dat Adah 'n Setiet moet wees. Jabal, die herder, het Adah se genetiese samestelling aangeneem, want die Setiete was hoofsaaklik herders en het in tente gewoon. Jubal, aan die ander kant, het die genetiese samestelling van Lamech aangeneem, want die Caniete was hoofsaaklik uitvinders en instrukteurs van elke kunsmaker en het in stede gewoon. Anders as Adah, was Zillah 'n Kainiet.
Gen.10: 15 En Kanaän was die vader van Sidon, sy eersgeborene, en Het,
16 En die Jebusiet en die Amoriet en die Girgasiet,
17 En die Hewiet en die Arkiet en die Siniet,
18 En die Arvadiete en die Semariete en die Hamatiete; en daarna het die geslagte van die Kanaäniete versprei.
19 En die grens van die Kanaäniete was van Sidon, soos jy by Gerar kom, tot by Gasa terwyl jy trek, na Sodom en Gomorra en Adma en Zeboim tot by Lasha.
In die bloedskande daad van Ham en mev Noag, die seun wat uit hierdie onheilige huwelik gebore is, was Kanaän. Kanaän was nie 'n reus nie. Maar omdat hy 'n baster was, het hy 'n goeie dosis van die goddelose genetiese samestelling gehad. En Noag het hom vervloek. Die afstammelinge van Kanaän het later getrek om in die land te woon wat na hom vernoem is en deur en by baie reuse is gebore onder die verskillende stamme van die Kanaäniete . Toe Israel later daardie land Kanaän gaan eis vir hul erfenis, het die Here God hulle beveel om elke inwoner van daardie land te vernietig.
Copyright 2022 \ Het ander lande probeer om 'n wedloop uit te voer soos wat in Australië gebeur het?...