August | 2021 | penpunt
"Stres laat 'n mens glo alles moet onmiddellik gebeur, maar geloof help jou om te weet dat alles op die regte tyd sal gebeur soos dit moet. Let go and let God. Niks gebeur sonder sy medewete nie." (bl. 158) Hierdie goeie raad van haar stiefma, Belinda, was die draaipunt in die lang en heftige emosionele en geestelike stryd waarin Ali gedompel is na haar ongeluk. Soos in die vorige verhale oor die mense van Groeneweide, is daar diepte in die storielyn, wat betref die geestelike, of dan, inspirerende onderbou van die storie.
Die lekkerte van 'n reeks boeke is dat die karakters bekend is, maar die ander kant van die munt is die tydsverloop tussen die publikasies. Lentemelodie is die vierde in die reeks inspirasieverhale van Madelie Human wat deur Romanza uitgegee is. Ek kan met groot vrymoedigheid sê dat die sukses van hierdie nuutste romanse nie afhang van die lees van die vorige drie nie. Die skrywer werk genoeg terugflitse by om die vorige aflewerings te herroep. Boonop kry mens sommer lus om die hele reeks mettertyd te herlees.
Nathan word verras deur 'n hamster wat in 'n bruin skoenboks voor hulle deur gelaat word. Hy kom egter gou agter dat die hamster, wat homself voorstel as Skwiek, geen gewone diertjie is nie. Tewens, hy kan mense hipnotiseer. Dit sorg natuurlik vir groot pret, maar uiteindelik vir groot drama. Dit loop uit op 'n hele paar verrassings vir Nathan, want, reken sy ma: "Almal hoef mos nie altyd alles te weet nie."
Die prettige, aksiebelaaide avontuur deur Jaco Jacobs is reeds in 2017 uitgegee deur Lapa, maar is steeds beskikbaar. Dit behoort goeie byval te vind by kinders in die ouderdomsgroep 10-12jaar. Stephen Wallace het gesorg vir die oulike illustrasies met grootoog gesiggies, en natuurlik die wollerige Skwiek. Die teks is deurspek van klanke soos Grrrts, klang en nog 'n rits ander, wat in opvallende lettertipes gedruk is en sorg vir afwisseling. Ek glo oud en jonk kan hierdie storie met sy vinnige pas, saam geniet.
Dina Botha slaag met haar nuutste, en hoeveelste, Romanza daarin om my binne die eerste hoofstuk hardop te laat lag. Dit oor Danika se verontwaardiging oor die blatante manier wat die aantreklike vreemdeling haar aanspreek en haar die lelike suster noem, die oujongnooi wat nie 'n man kan kry nie.
Dit lei 'n aanhoudende kruis van swaarde in tussen dié twee. Danika kan haarself nie keer nie, sy gaan hom telkens teë, tot haar eie nadeel en frustrasie. Bismarck blyk egter 'n man uit een stuk te wees, welke wete tog uiteindelik tot haar deurdring. Hy is alles wat 'n held moet wees, en boonop instrumenteel daarin om die jarelange wete tussen Danika en haar susters te besweer.
Dit is 'n heerlike storie wat oorgenoeg van die befaamde voelgoedhormone uitdeel. 'n Waardige toevoeging tot hierdie bekroonde skrywer se lang lys van titels.
Met die eerste oogopslag mag die mooi buiteblad en die besondere titel nogal misleidend wees. Die sonsondergang oor die laeveldse grasvlakte, drie mooi vrouens, renosters mét horings, en 'n leeu wat onbedreigd ontspan in die gras… Hierdie idilliese indruk versplinter egter binne die eerste paar bladsye, wanneer 'n ontwaterderde leeuwelpie uit aanhouding gered word deur Lenore en haar kollegas. Die leser kom agter dat die verhaal afspeel in 'n omgewing waar renosterstroping, mensehandel en dwelmsmokkelary hoogty vier.
Bateleur, eens 'n gesogte wildsplaas waar Tjaart van der Walt sy swartwitpense geteel het, was die toneel van 'n fratsongeluk wat die familie uitmekaar geskeur het. Elkeen van die niggies, nou volwasse vroue, worstel sedert kleintyd met onopgeloste vrae en skuldgevoelens oor die ongeluk waarin Tjaart se kleinseun gesterf het. Die storie ontplooi in drie dele, uit elkeen van Lenore, Tarien en Bella se oogpunte. Elkeen beleef skuld en vergifnis vanuit 'n ander perspektief. Die kwessies van genade, en dat stryd steeds deel uitmaak van 'n oorgegewe lewe, word aangespreek. Hulle ontsnap nie van verraad, lewensverlies, leuens en agterdog nie.
Die skrywer se gebruik van beeldspraak is opvallend dwarsdeur die boek. "Sy alleenheid hang soos 'n los, verslete trui om sy skouers toe hy veldin stap" (bl. 165), is 'n goeie voorbeeld van haar vermoë om met woorde 'n duidelike prentjie te teken.
As dit dan nie 'n "sagte" storielyn is nie, waarom die titel? Die antwoord is te vind in Tarien se storie. Haar pa, Giel, het dikwels die frase gebruik om aan te dui dat die lewe onverpoosd voortgaan ongeag moeilikheid. Stil vloei die Komati…
Uitgegee deur Luca, 'n druknaam van Lapa Uitgewers
In Hart van klip, die derde in die Steely Susters-reeks, vind ons vir Christi in die Park Hotel by 'n glansgeleentheid van die gewilde Parkers. Hoe lekker bekend het dit gevoel! Gou kom die leser agter dat Christi gevoelige kwessies wegsteek agter haar suksesvolle model-cum-countrysanger fasade. Sy voel haarself altyd effens minderwaardig wat betref haar rol in die Steely Susters, en boonop steek sy haar traumatiese ervaring met haar eks weg. Dit word dan ook die dryfveer agter haar latere optrede wanneer sy vir die wêreld 'n verhouding met Ben Barret voorhou.
Mens sou hierdie storie kon noem rock ontmoet country, want daar is van meets af aan 'n onbehoorlike aantrekkingskrag tussen Christi en Richard Barret van The Barricades. Dit gee 'n nuwe dimensie aan die bekende term "uitgestelde begeerte" en ek was beïndruk met die geduld van die skrywer om dit as sulks te hou en nie die kar voor die perde in te span nie. Dit het die emosionele spanningslyn laat slaag en die ontknoping ekstra impak gegee.
Daar is reeds 'n saadjie geplant vir die volgende aflewering in die reeks, waarna ons kan uitsien in September 2021.
Ontmoet die helde van Huis Hindernis
Wat my opgeval het van die nuwe kinderboeke van Anzil Kulzen, is die belangrike lesse wat in die stories ingebou is. Ek is nie oortuig dat dit binne jong kinders se vermoë gaan wees om maksimum waarde daaruit te put sonder ouers of voorlesers se insette nie. Met sinvolle bespreking kan dit egter van groot waarde wees om 'n hele rits beginsels vas te lê.
Die inwoners van Huis Helderlig het die kinderhuis waar Clint en sy makkers woon, herdoop na Huis Hindernis, want dit is hoe hulle dit beleef: dat hulle vir vrywilligers en personeel bloot 'n las is. Dit skep die geleentheid om met kinders te bespreek dat daar ander is wat nie in geborge huise grootword nie. Kinders word ook gekonfronteer met gebreke, soos Clint in sy rolstoel, en Melvin wat hakkel.
Dan is daar die kwaai mevrou Meyer, en die teenpool, mister Dowie, wat 'n sagte plek het vir die kinders. In Die soektog, val die klem op oneerlikheid en afguns wat goeie gespreksonderwerpe uitmaak. So ook Mevrou Meyer se opregte berou oor haar dogter se agterbakse gekonkel, en matrone se selfverwyt omdat sy nie opgetree het nie.
Partytjiepret skep die geleentheid om te gesels oor oneerlikheid, vergelding en die gevolge van wandade .
Ek het gehou van André Trantraal se gestroopte illustrasies, en daar is afwisseling in die teks, met behulp van verskillende lettertipes en kleure. Dit behoort selflesers se aandag te hou.
Die reeks word uitgegee deur Lapa.
Koop die gedrukte boek hier: Die Soektog
Koop die E-boek hier: Die Soektog
Koop die gedrukte boek hier: Partytjiepret
Koop die E-boek hier: Partytjiepret
Meriet was nog altyd 'n dromer met 'n baie ryk verbeelding. In goeie en minder goeie tye is dit haar veilige plek om heen te gaan, soos wanneer sy diepe empatie het vir haar buurman, die wynmaker, maar dit nie durf wys nie. "Sy vlug na haar verbeelding en omhels hom daar." (bl. 173). Die skrywer het die vroulike hoofkarakter baie goed ontwikkel en Meriet se reaksies en optredes was baie konsekwent en haar nuuskierigheid 'n uitstaande kenmerk.
Die wynmaker is baie enigmaties en sy dinge word baie langsamerhand oopgeskryf. Dit het my dus 'n redelike tyd geneem het om werklik met hom te identifiseer, anders as net die man langsaan, met die hond.
David se betrokkenheid, al dan nie, by die bedrogspul met die kontrak, het egter in die lug bly hang. Ek het verwag dat daardie drade bietjie duideliker bymekaargebring sou word. Hy het immers 'n redelik beduidende rol gespeel in die storielyn.
Maar die belangrikste element is tog die verhouding tussen Meriet en Theuns, en die uiteinde daarvan sal die romantiese leser nie teleurstel nie.
Dagstukkiebundels bly immergewild, hetsy vir persoonlike gebruik of vir geskenke. Daar het inderdaad twee sulke boeke binne soveel weke op my lessenaar beland.
In die voorwoord maan die skrywer, Andries Cilliers, die lesers van hierdie bundel met die tema, vriendelikheid, om nie haastig met die boek om te gaan nie. Hy gaan so ver as om na elke sewe dae, 'n Blaaskans in te bou. Hy beskryf dit as "'n soort sabbatstyd… en bevat 'n oordenking wat jou hopelik sal help om tot rus te kom." (bl 7) Ek het ná drie dae se dagstukkies, wat ek kontra die waarskuwing, heeltemal te vinnig deurgedraf het, besluit dat ek nodig het om briek aan te draai as ek werklik waarde daaruit wil put.
Hoewel die skrywer reeds agt boeke op sy kerfstok het, is ek nie bekend met sy skryfwerk nie, maar is aangenaam verras deur die aanslag en vloeiende taalgebruik. Vandaar die versoeking om bloot te lees, terwyl die sinvolle ding gaan wees om 'n wyle te vertoef by die skrifgedeelte wat elke dagstukkie inlei, en toe te laat dat die boodskap wat volg, behoorlik indring.
Die dagstukkies is verdeel in veertien temas was elk sewe dae beslaan. Alle aspekte van vriendelikheid, soos vriendelike hande, oë, hart en voete, word gedek, maar ook wat vriendelikheid nié is nie. Omdat daar geen datums aan die dagstukkies gekoppel word nie, hoef die leser nie onder druk te voel om elke dag te lees nie, maar eerder soos die behoefte en tyd toelaat.