Verkiesing van 1972: Nixon lei die weg - Inligting
Verkiesing van 1972: Nixon lei die weg
Die verkiesing van 1972 voltooi die omkering van die Republikeinse en Demokratiese lotgevalle vanaf 1964, toe die Demokrate so 'n verpletterende slag aan die Republikeinse Party gelewer het dat sommige waarnemers hulle bevraagteken het of die tweepartstelsel sou voortduur. In 1972 is duidelik getoon dat daar 'n slinger in die politiek is, en die jare daarna het dit nooit opgehou swaai nie. erkenning van China wat 'n sterk posisie in die buitelandse beleid gevestig het. Senator Edward Kennedy van Massachusetts word beskou as die vroeë gunsteling, maar die voorval by Chappaquiddick in 1969 het sy vooruitsigte beëindig. swart vroue om vir die kantoor te hardloop. Dit was ook nie 'n belangrike faktor nie. Senator ^George McGovern was baie suksesvol in die voorverkiesings, ondanks die opposisie van baie gevestigde demokrate. Toe later uitgevind word dat Eagleton in die hospitaal opgeneem is weens geestesprobleme en 'n elektriese skokterapie ondergaan het, moes hy hom onttrek en sy plek op die kaartjie word ingeneem deur Sargent Shriver, 'n Kennedy -gesinslid en voormalige hoof van die Peace Corps^ .Tydens die Republikeinse nasionale byeenkoms in Miami aan die einde van Augustus in 1972, het Richard Nixon en Spiro Agnew moeiteloos hernoem. Die klein opposisie in die voorverkiesings van Pete McClosky en John Ashbrook het nie veel beloop nie en Nixon was die eenparige keuse op die eerste stembrief, behalwe vir 'n enkele stem vir McClosky. Die veldtog was amper 'n formaliteit. McGovern het slegs Massachusetts en die District of Columbia gedra en selfs sy tuisstaat South Dakota verloor. Demokrate het eintlik twee setels in die senaat bygevoeg, wat 56 aan die Republikeine gegee het. Tydens die veldtog, ondanks sy uiters sterk posisie, het Richard Nixon met 'n verskeidenheid vuil truuks deelgeneem, wat uitgeloop het op die inbraak in die Watergate. Die Watergate -skandaal sou uiteindelik ongedaan gemaak word, wat tot sy bedanking in 1974 sou lei, maar dit het geen invloed op die veldtog van 1972 gehad nie.
Verkiesing van 1972
Spiro T. Agnew (MD) Republikein 520 46,740,323
R. Sargent Shriver (besturende direkteur) Demokraties 17 28,901,598
Theodora Nathan (OF) Libertêr 1 2,691
Richard Nixon (1913-1994) was die 37ste president van die Verenigde State en dien van Januarie 1969 tot sy bedanking in Augustus 1974. Die buitelandse beleid van Nixon het die weg gebaan na Détente. Onder sy leiding onttrek die VSA hulle uit Viëtnam, herstel die diplomatieke betrekkinge met China en onderteken 'n wapenbeperkingsverdrag met die Sowjetunie.
Richard Nixon is in Kalifornië gebore uit 'n familie van Quakers. Hy is opgelei aan die Duke -universiteit en studeer in die regte. Nixon het in 1943 as vrywilliger vir die Amerikaanse vloot gewerk, waarin hy as luitenant aangestel is en in administratiewe rolle in die Stille Oseaan -teater gedien het.
Na die oorlog het Nixon sy visier ingestel op 'n politieke loopbaan en hom beywer vir 'n sitplek in die kongres. Hy is verkies tot die Huis van Verteenwoordigers aan die einde van 1946. In die laat veertigerjare was Nixon 'n uitgesproke kritikus van vermeende kommuniste, simpatiseerders en vakbondlede. Hy het ook gedien in die House Un-American Activities Committee (HUAC).
Senator en vise-president
In 1950 verhuis Nixon van die Huis van Verteenwoordigers na die Amerikaanse senaat. Twee jaar later ontvang hy die benoeming van die Republikeinse Party as president van die president van Dwight Eisenhower. In November 1952 word Nixon, 39 jaar oud, die tweede jongste Amerikaanse vise-president in die geskiedenis.
Anders as vorige vise-presidente, het hy 'n aktiewe rol in buitelandse sake geneem, belangrike toesprake gehou en verskeie staatsbesoeke in die buiteland onderneem. In 1959 woon Nixon 'n Amerikaanse uitstalling in Moskou by, waar hy bekend was met die Sowjet -leier Nikita Chroesjtsjof wat later bekend geword het as die 'Kitchen Debate '.
Nixon het twee termyne gedien as Eisenhower se adjunk voordat hy in 1960 self vir die Withuis opgedaag het, maar hy is nouliks deur John F Kennedy verslaan en gevolglik het hy hom etlike jare aan die politieke lewe onttrek.
Nixon het in 1968 uit die wildernis teruggekeer, vir die presidentskap gestaan ​​en homself as 'n vredemaker beskou wat 'n einde aan die Viëtnam -oorlog sou probeer kry. Hy het die verkiesing van November 1968 gemaklik gewen en het 32 ​​state teen die Demokratiese kandidaat Hubert Humphrey gehad.
Binne maande het Nixon 'n beleid van 'Vietnamisation ' aangekondig, wat daarop gemik was om die verantwoordelikheid oor te dra na die oorlog na Suid -Viëtnam en die onttrekking van Amerikaanse gevegsmagte toe te laat. Nixon het in die geheim ook toestemming gegee om die Amerikaanse militêre operasies na Laos en Kambodja uit te brei, 'n stap wat 'n verwoestende uitwerking op die lande gehad het.
Die buitelandse beleid van die Koue Oorlog van Nixon het 'n groter kommunikasie met kommunistiese moondhede vereis en het bygedra tot die styging Détente in die vroeë 1970's. In Februarie 1972 het Nixon 'n historiese besoek aan die kommunistiese China gemaak. Die jaar daarna verwelkom hy die Sowjet-leier Leonid Brezjnev tydens 'n besoek van twee weke aan die VSA. Nixon en Brezjnev het middel 1974 twee beraad gehou wat die weg gebaan het vir toekomstige wapenooreenkomste en die Helsinki-ooreenkomste van 1975.
Die afgelope twee jaar van die presidentskap van Nixon ' was besmet met huishoudelike probleme, 'n wêreldwye oliekrisis (1973) en die Watergate -skandaal. Nixon, wat geïmpliseer is in 'n toesmeer van onwettige aktiwiteite, was onderhewig aan streng ondersoek en ondersoek. Nixon het in Augustus 1974 uit die presidentskap bedank, die enigste Amerikaanse president wat dit ooit gedoen het.
Richard Nixon het die laaste jare van sy lewe sy memoires geskryf en probeer om sy nalatenskap as president te herstel. Nixon is in April 1994 op 81 -jarige ouderdom in New York dood.
Waarom het Richard Nixon bedank as president?
'N Inbraak by die Demokratiese Nasionale Komitee-wat verband hou met die herverkiesingsveldtog van die destydse president Richard Nixon-het gelei tot die bedanking van Nixon in 1974.
President Nixon het uiteindelik verdoemende bande uitgereik wat onteenseglik sy medepligtigheid aan die Watergate -skandaal op 5 Augustus 1974 bevestig het.
Om die dreigende beskuldiging deur die kongres te vermy, het hy op 8 Augustus in skande bedank en die volgende dag die Withuis verlaat.
Ses weke later is vise -president Gerald Ford as president beëdig.
Hy het besluit om Nixon te vergewe vir enige misdade wat hy tydens sy amp gepleeg het.
Nixon self het nooit erken dat hy 'n kriminele oortreding was nie, alhoewel hy erken het dat hy swak oordeel gebruik het.
Richard Nixon sterf in 1994, 81 jaar oud.
Afskrif van Nixon se aanvaardingsadres en uittreksels uit Agnew se toespraak
Meneer die voorsitter, afgevaardigdes van hierdie byeenkoms, my mede -Amerikaners:
Vier jaar gelede, op hierdie plek, het ek met trots u benoeming tot president van die Verenigde State aanvaar.
En met u hulp en met die stemme van miljoene Amerikaners het ons in 1968 'n groot oorwinning behaal.
Vanaand aanvaar ek weer u benoeming vir president van die Verenigde State met trots.
En laat ons onsself belowe om 'n nog groter oorwinning hierdie November in 1972 te behaal.
Ek wens voorsitter Ford geluk, ek wens die voorsitters Dole en Armstrong geluk, die honderde ander wat die grondslag gelê het vir die oorwinning deur hul werk tydens hierdie groot byeenkoms.
Ons platform is 'n dinamiese program vir vordering vir Amerika en vir vrede in die wêreld.
En in 'n baie persoonlike sin, betuig ek my innige dank aan hierdie byeenkoms vir die huldeblyk wat u aan die beste kampvegter in die Nixon -familie, my vrou, pat. Deur haar te eer, het u miljoene vroue in Amerika geëer wat in die verlede bygedra het en in die toekoms soveel sal bydra tot 'n beter regering in hierdie land.
En weereens, net soos gisteraand toe ek nie by die byeenkoms was nie, spreek ek die waardering uit van al die afgevaardigdes en van die hele Amerika dat ons die jong Amerika op sy beste tydens ons byeenkoms kon sien.
Terwyl ek u waardering uitspreek. Ek wil sê dat u ons geïnspireer het met u entoesiasme, met u intelligensie, met u toewyding tydens hierdie byeenkoms. U het ons laat besef dat dit 'n jaar is waarop ons die voorspellings van die kenners verkeerd kan bewys, omdat ons as ons doelwit kan wees om 'n meerderheid van die nuwe kiesers vir ons kaartjie in November te wen.
En ek belowe aan jou, ek belowe aan jou. al die nuwe kiesers in Amerika wat op televisie luister en hier in hierdie byeenkomssaal luister, dat ek alles sal doen wat ek kan in die komende vier jaar om u ondersteuning te laat wees waarop u trots kan wees, want soos ek gesê het vir jou gisteraand - en ek voel dit baie diep in my hart - jare van nou af wil ek hê jy moet terugkyk en kan sê dat jou eerste stem een ​​van die beste stemme was wat jy ooit in jou lewe uitgebring het.
Meneer die Voorsitter, ek wens die afgevaardigdes van hierdie byeenkoms geluk met die naam wat ek as my hardloopmaat die man, wat my so welsprekend en genadiglik voorgestel het, ondervoorsitter Ted Agnew.
Ek het gedink hy was vier jaar gelede die beste man vir die werk. Ek dink hy is vandag die beste man vir die werk, en J 'm gaan môre nie van plan verander nie. ons het gekloon, Amerika is vandag 'n beter plek en die wêreld is 'n veiliger plek om in te woon as wat vier jaar gelede die geval was.
Ons kan trots wees op die rekord, maar ons sal nooit tevrede wees nie. 'N Rekord is nie iets om op te staan ​​nie, dit is iets om op te bou.
En vanaand vra ek u nie om by ons nuwe meerderheid aan te sluit nie, vanweë wat ons in die verlede gedoen het. Ek vra u ondersteuning van die beginsels wat ek glo die toekoms van Amerika moet bepaal.
Die keuse, die keuse in hierdie verkiesing is nie tussen radikale verandering en geen verandering nie, die keuse in hierdie verkiesing is tussen verandering wat werk en verandering wat nie sal werk nie. " System Defended 1 begin met 'n geloofsartikel. Dit het die afgelope paar jaar mode geword om aan te dui wat fout is met wat die Amerikaanse stelsel genoem word. Die kritici meen dit is so onregverdig, so korrup, so onregverdig dat ons dit moet afbreek en iets anders in die plek daarvan kan vervang.
Ek stem heeltemal nie saam nie. Ek glo in die Amerikaanse stelsel.
Ek het die afgelope 25 jaar na 80 lande gereis, en ek het kommunistiese stelsels gesien, ek het sosialistiese stelsels gesien, ek het stelsels gesien wat half -sosialisties en halfvry is.
Elke keer as ek huis toe kom, besef ek hoe gelukkig ons is om in hierdie wonderlike en goeie land te woon. Elke keer word ek daaraan herinner dat ons meer vryheid, meer geleenthede, meer voorspoed het as enige ander mense ter wêreld, dat ons die hoogste groeikoers van enige industriële nasie het, dat Amerikaners meer werk het teen hoër lone as in enige land in die wêreld dat ons inflasiekoers minder is as dié van enige industriële nasie, dat die onvergelykbare produktiwiteit van Amerikaanse boere dit vir ons moontlik gemaak het om 'n oorwinning teen honger in die Verenigde State te begin, en dat die produktiwiteit van ons boere maak ons ​​ook die mense wat die beste gevoed is in die wêreld met die laagste persentasie van die gesin wat na enige kos ter wêreld gaan.
Ons kan in hierdie land baie dankbaar wees dat die mense van welsyn in Amerika ryk sou wees in die grootste deel van die land ter wêreld.
Nou, my mede -Amerikaners, deur hierdie dinge aan te dui, kyk ons ​​nie weg van die feit dat ons stelsel probleme het nie. Ons administrasie het, soos u weet, die grootste belastingverlaging in die geskiedenis gelewer, maar belasting is steeds te hoog. Daarom is een van die doelwitte van ons volgende administrasie om die eiendomsbelasting te verminder, wat so 'n onregverdige en swaar las is vir die armes, bejaardes, die loonverdiener, die boer en diegene met vaste inkomste.
Soos u almal weet, het ons inflasie in hierdie administrasie met die helfte verminder, maar ons moet dit verder sny. Ons moet dit verder besnoei sodat ons kan voortgaan om uit te brei oor die grootste prestasie van ons nuwe ekonomiese beleid - vir die eerste keer in vyf jaar word loonverhogings in Amerika nie deur prysstygings opgeëet nie.
En as gevolg van die miljoene nuwe werkgeleenthede wat deur ons nuwe ekonomiese beleid geskep is, is die werkloosheid vandag in Amerika minder as die gemiddelde vredestyd van die sestigerjare, maar ons moet die ongeëwenaarde toename in nuwe werkgeleenthede voortsit, sodat ons die groot doel kan bereik ons nuwe welvaart - 'n werk vir elke Amerikaner wat wil werk, sonder oorlog en sonder inflasie.
Die manier om hierdie doel te bereik, is om op die nuwe pad te bly wat ons in kaart gebring het om Amerika vorentoe te beweeg en nie 'n skerp ompad na links te neem nie, wat sou lei tot 'n doodloopstraat vir die hoop van die Amerikaanse volk.
En dit dui op een van die duidelikste keuses in hierdie veldtog. Ons teenstanders glo in 'n ander filosofie. Hulle is die politiek van paternalisme, waar meesterbeplanners in Washington besluite neem vir mense.
Ons is die politiek van mense - waar mense self besluite neem.
Die voorstel wat hulle gemaak het om $ 1.000 aan elke persoon in Amerika te betaal, beledig die intelligensie van die Amerikaanse kiesers. Omdat u weet dat elke belofte van 'n politikus 'n prys het - betaal die belastingbetaler die rekening.
Die Amerikaanse volk gaan nie deur 'n plan ingeneem word waar die regering met die een hand geld gee nie en dit dan met die ander een wegneem.
En hul platform beloof alles, behalwe teen 'n netto verhoging van die begroting van $ 44 miljard, maar luister na wat dit vir u, die belastingbetalers van die land, beteken.
Dit beteken 'n toename van 50 % in wat die belastingbetalers van Amerika betaal. Ek is gekant teen enige nuwe bestedingsprogramme wat die belastinglas op die reeds oorbelaste Amerikaanse belastingbetalers sal verhoog.
En hulle het wetgewing voorgestel wat 82 sal byvoeg ?? mense na die welsynsrolle. Ek sê Thaise, in plaas van om miljoene meer Amerikaners aan te moedig om welstand te beoefen, het ons 'n program nodig wat mense aansporing kan gee om van die welsyn af te kom en aan die werk te kom.
Ons glo dat dit verkeerd is dat iemand meer op welsyn ontvang as vir iemand wat werk. Laat ons vrygewig wees teenoor diegene wat nie kan werk nie, sonder om die belastinglas te verhoog van diegene wat nie werk nie.
En terwyl ons oor welsyn praat, laat ons ophou om ons senior burgers in hierdie land soos welsynsontvangers te behandel. Hulle het hul hele lewe lank hard gewerk om Amerika te bou, en as die bouers van Amerika het hulle nie 'n uitdeelstuk gevra nie. Wat hulle vra, is wat hulle verdien het, en dit is pensioen in waardigheid en selfrespek. Laat ons dit aan ons senior burgers gee.
En as u nou die koste van al die programme wat ons teenstanders voorgestel het bymekaar tel, kom u tot slegs een gevolgtrekking: dit sou die stelsel vernietig wat Amerika nommer 1 in die wêreld ekonomies gemaak het.
Luister na hierdie feite: Ameicans betaal vandag 'n derde van al hul inkomste aan belasting. As hul programme aanvaar word, sou Amerikaners meer as die helfte van hul belasting betaal. Dit beteken dat as hulle programme aanvaar word, Amerikaanse loonwerkers meer vir die regering sou werk as vir hulself, en sodra ons hierdie lyn oorskry, kan ons nie terugdraai nie, want die aansporing wat die Amerikaanse ekonomiese stelsel die produktiefste in die wêreld vernietig sou word.
Hulle is nie 'n nuwe benadering nie. Dit is al in die buiteland beproef en kan u vertel dat diegene wat dit probeer het, spyt was.
Ons kan en sal nie toelaat dat hulle dit aan Amerika doen nie.
Laat ons altyd getrou bly aan die beginsel wat Amerika die wêreld se mees welvarende nasie gemaak het - dat 'n mens hier in Amerika moet kry waarvoor hy werk en werk vir wat hy kry.
Laat my die verskil in ons filosofieë illustreer. As gevolg van ons gratis ekonomiese stelsel, is dit wat ons gedoen het om 'n groot gebou van ekonomiese rykdom en mag in Amerika te bou. Dit is verreweg die hoogste gebou ter wêreld, en ons voeg nog steeds by. Omdat die vensters stukkend is, sê hulle: skeur dit af en begin weer. Ons sê, vervang die vensters en bly bou. Dit is die verskil.
Laat ek nou terugkeer na 'n tweede gebied waar my oortuigings totaal anders is as die van ons teenstanders.Vier jaar gelede het misdaad oral in Amerika teen 'n ongekende tempo toegeneem. Selfs ons land se hoofstad is die misdaadhoofstad van die wêreld genoem. Ek het belowe om die toename in misdaad te stop.
Om die belofte te behou, het ek in die verkiesingsveldtog belowe dat ek regters aanstel in die federale raad en veral in die hooggeregshof wat erken dat die eerste burgerlike reg van elke Amerikaner is om vry te wees van gesinsgeweld.
Ek het daardie belofte nagekom. Ek is trots op die afsprake wat ek by die howe gemaak het en veral trots op die wat ek in die Hooggeregshof van die Verenigde State gemaak het.
En ek belowe weer vanaand, net soos vier jaar gelede, dat ek, wanneer ek die geleentheid kry om meer aanstellings by die howe te maak, aanhou om regters aan te stel, deel my filosofie dat ons die vredesmagte moet versterk teenoor die kriminele magte in die Verenigde State.
Ons het 'n alledaagse offensief teen misdaad, teen verdowingsmiddels en permissiwiteit in ons land begin.
En ek wil hê dat die vredesbeamptes regoor Amerika moet weet dat hulle die totale steun van hul president in hul stryd teen misdaad het.
My mede -Amerikaners, terwyl ons na vrede in die buiteland beweeg, vra ek u om programme te ondersteun wat die vrede tuis sal behou.
En nou wend ek my tot 'n kwessie van oorheersende belang, nie net na hierdie verkiesing nie, maar ook vir die komende dae - die ?? het 'n nuwe struktuur van vrede in die wêreld gemaak.
Vrede is te belangrik vir partydigheid.
Daar was vyf presidente in my politieke leeftyd - Franklin D. Roosevelt, Harry Truman, Dwight Eisenhower, John F. Kennedy en Lyndon Johnson.
Oor sommige aangeleenthede het hulle verskille gehad, maar hulle was verenig in hul oortuiging dat waar die veiligheid van Amerika of die vrede van die wêreld betrokke is, ons nie Republikeine is nie, ons nie Demokrate is nie, ons Amerikaners eerste, laaste en altyd is.
Hierdie vyf presidente was verenig in hul totale opposisie teen isolasie vir Amerika en in hul oortuiging dat die belang van die Verenigde State en die belang van wêreldvrede vereis dat Amerika sterk genoeg en intelligent genoeg is om die verantwoordelikhede van leierskap in die wêreld te aanvaar.
Hulle was verenig in die oortuiging dat die Verenigde State 'n verdediging sonder weerga in die wêreld moet hê. Hulle was almal mans wat oorlog gehaat het en toegewyd was aan vrede.
Maar nie een van hierdie vyf mans en geen president in ons geskiedenis het geglo dat Amerika 'n vyand om vrede moet vra op voorwaardes wat ons bondgenote sou verraai en respek vir die Verenigde State oor die hele wêreld sou vernietig nie.
En as u president, belowe ek dat ek altyd die trotse tweeledige tradisie sal handhaaf.
Toe ek vier jaar gelede in hierdie byeenkomssaal staan, het ek belowe om 'n eerbare einde aan die oorlog in Viëtnam te soek. Ons het groot vordering gemaak om dit te bereik.
Ons het meer as 'n halfmiljoen mans huis toe gebring en meer sal huis toe kom. Ons het 'n beëindigde rol van Amerika in die stryd teen die geveg beëindig. Geen beskuldigdes word na Viëtnam gestuur nie. Ons het ons slagoffers met 9S persent verminder.
Ons het die ekstra myl gegaan - in werklikheid het ons tienduisende kilometers ver gegaan om 'n onderhandelde oplossing van die oorlog te soek. Ons het 'n wapenstilstand aangebied, 'n totale onttrekking van alle Amerikaanse magte, 'n uitruil van alle krygsgevangenes, vrye verkiesings wat internasionaal onder toesig is, met die kommuniste wat aan die verkiesings deelneem en in die toesig.
Daar is egter drie dinge wat ons nie het nie en wat ons nie sal aanbied nie:
Ons sal nooit ons krygsgevangenes laat vaar nie.
En tweedens sal ons nie saam met ons vyande 'n kommunistiese regering op ons bondgenote afdwing nie - die 17 miljoen mense van Suid -Viëtnam.
En ons sal nooit die eer van die Verenigde State van Amerika vlek nie.
Nou besef ek dat baie - veral in hierdie politieke jaar - wonder waarom ons aandring op 'n eerbare vrede in Viëtnam. Vanuit politieke oogpunt stel hulle voor dat, aangesien ek nie in die amp was nie toe meer as 'n halfmiljoen Amerikaanse mans daarheen gestuur is, ek die oorlog moes beëindig deur in te stem dat ek 'n kommunistiese regering op die mense van Suid -Viëtnam afdwing en die hele skuld die skuld gee katastrofe op my voorgangers.
Dit kan goeie politiek wees. Stel dit sou rampspoedig wees vir die saak van vrede in die wêreld. As ons op die oomblik ons ​​bondgenote verraai, sal dit ons vriende in die buiteland ontmoedig en ons vyande aanmoedig om aggressief te wees.
In gebiede soos die Midde -Ooste, wat gevaarlike gebiede is, is klein nasies wat op die vriendskap en ondersteuning van die Verenigde State staatmaak, in gevaar.
Vir ons vriende en bondgenote in Europa, Asië, die Midde -Ooste en Latyns -Amerika, sê ek dat die Verenigde State sy groot tweeledige tradisie sal voortsit - om by ons vriende te staan ​​en hulle nooit te verlaat nie.
Terwyl ek Vietnam bespreek het, het ek opgemerk dat daar in hierdie verkiesingsjaar baie gepraat is oor die versorging van die paar honderd Amerikaners wat verkies het om hul land te verlaat eerder as om dit in Vietnam te dien.
Ek dink dit is tyd dat ons die klem plaas waar dit hoort. Die ware helde is twee en 'n halfmiljoen jong Amerikaners wat verkies het om hul land te dien eerder as om dit te verlaat.
En ek sê vanaand vir jou in hierdie tye dat daar 'n neiging is om diegene wat Amerika in die verlede gedien het en wat dit vandag dien, te laat afloop, laat ons diegene gee wat in ons gewapende magte dien en diegene wat gedien het in Vietnam die eer en respek wat hulle verdien en wat hulle verdien het.
Ten slotte, in hierdie verband, laat een ding duidelik in hierdie verkiesingsveldtog verstaan ​​word. Die Amerikaanse volk sal geen poging van ons vyande duld om in te meng by die gekoesterde reg van die Amerikaanse kieser om sy eie besluit te neem met betrekking tot wat die beste vir Amerika is sonder ingryping van buite nie.
Nou is dit te verstane dat Viëtnam 'n groot bron van kommer was in die buitelandse beleid, maar. ons het nie toegelaat dat die oorlog in Viëtnam ons vermoë om historiese nuwe beleid te begin, verlam om 'n blywende en regverdige vrede in die wêreld te bou nie.
En as die geskiedenis van hierdie tydperk opgeskryf is, glo ek dat dit opgeteken sal word dat ons belangrikste bydraes tot vrede die gevolg was van ons reise na Peking en na Moskou. Die dialoog wat ons met die Volksrepubliek China begin het, het die gevaar van oorlog verminder en die kans op vreedsame samewerking tussen twee groot mense vergroot.
En binne die bestek van vier jaar in ons betrekkinge met die Sowjetunie het ons oorgegaan van konfrontasie tot onderhandeling en dan na samewerking in die belang van vrede.
Ons het die eerste stap geneem om die kernwapenwedloop te beperk.
Ons het die grondslag gelê vir verdere beperkings op kernwapens, en uiteindelik die vermindering van die bewapening in die kerngebied.
Ons kan daardeur nie net die enorme koste van wapens vir beide ons lande verminder nie, maar ons kan ook die kans op vrede vergroot.
Meer as oor enige ander enkele uitgawe. Ek vra u, my mede -Amerikaners, om ons die kans te gee om voort te gaan met hierdie groot inisiatiewe wat soveel kan bydra tot die toekoms van vrede in die wêreld.
En dit kan waarlik gesê word dat as gevolg van ons inisiatiewe die gevaar van oorlog vandag minder is as wat dit was, die kans "op vrede groter is.
Maar 'n waarskuwing moet gemaak word. Ons kan nie selfvoldaan wees nie. Ons teenstanders het groot besnoeiings in ons verdedigingsbegroting voorgestel, wat die onvermydelike uitwerking sou hê om die Verenigde State die tweede sterkste nasie ter wêreld te maak. As die Verenigde State eensydig sy krag verminder met die naïewe hoop dat ander nasies dit ook sou doen, sou dit die gevaar van oorlog in die wêreld vergroot. Dit sal die aansporing van ander nasies heeltemal verwyder om in te stem tot 'n wedersydse beperking op die vermindering van wapens, die belowende inisiatiewe wat ons onderneem het om wapens te beperk, sal vernietig word, die veiligheid van die Verenigde State en al die nasies in die wêreld wat afhanklik is van ons vriendskap en ondersteuning bedreig word.
Kom ons kyk na die rekord oor uitgawes vir verdediging. Ons het die besteding in ons administrasie verminder. Dit neem nou die laagste persentasie van ons nasionale produk in 20 jaar. Ons moet nie meer bestee aan verdediging as wat ons nodig het nie, maar ons mag nooit minder bestee as wat ons nodig het nie.
Wat ons moet verstaan, is om geld te bestee wat ons nodig het vir verdediging. Om minder te bestee as wat ons nodig het, kan ons lewens of ons vryheid kos.
En so vanaand, sê ek, my mede -Amerikaners, laat ons risiko's neem vir vrede, maar laat ons nooit die veiligheid van die Verenigde State van Amerika in gevaar stel nie.
En dit is om hierdie rede dat ek belowe dat ons sal voortgaan om vrede te soek en die wedersydse vermindering van wapens. Die Verenigde State gedurende hierdie tydperk sal egter altyd 'n verdediging van ongeëwenaarde waarde hê.
Daar is diegene wat glo dat ons die veiligheid van Amerika kan toevertrou aan die welwillendheid van ons teëstanders. En diegene wat hierdie siening ken, ken nie die werklike wêreld nie. Ons kan onderhandel oor die beperking van wapens, en ons het dit gedoen. Ons kan ooreenkomste maak om die gevaar van oorlog te verminder, en ons het dit gedoen. Maar een onveranderlike reël van internasionale diplomasie wat ek oor baie jare geleer het, is dat u in onderhandelinge tussen groot moondhede slegs iets kan kry as u iets in ruil daarvoor het.
En daarom sê ek vanaand, laat ons altyd seker wees dat as die president van die Verenigde State na die konferensietafel gaan, hy nooit uit swakheid hoef te onderhandel nie.
Daar bestaan ​​nie iets soos 'n terugtog na vrede nie.
My mede -Amerikaners, ons staan ​​vandag op die drumpel van een van die opwindendste en uitdagendste tydperke in die geskiedenis van verhoudinge tussen nasies. Ons het in ons tyd die geleentheid om die vredemakers van die wêreld te wees.
Omdat die wêreld ons vertrou en respekteer, en omdat die wêreld weet dat ons slegs ons mag sal gebruik om vryheid te verdedig, dit nooit te vernietig om die vrede te behou nie, dit nooit te verbreek nie.
'N Sterk Amerika is nie die vyand van vrede nie, dit is die beskermheer van vrede.
Die inisiatiewe wat ons begin het, kan lei tot die vermindering van die gevaar van wapens sowel as die gevaar van oorlog wat vandag oor die hele wêreld hang.
Nog belangriker, dit beteken dat die enorme skeppende energie van die Russiese mense en die Chinese mense en die Amerikaanse mense en al die groot mense in die wêreld van die produksie van oorlog afgewend kan word en 'na produksie kan draai' vir vrede.
En in Amerika beteken dit dat ons tuis programme kan onderneem wat net so opwindend sal wees as die wonderlike inisiatief wat ons onderneem het om 'n nuwe struktuur van vrede in die buiteland te bou.
My mede -Amerikaners, die vredesdividend waaroor ons so baie hoor, is te dikwels slegs in geldelike terme beskryf - hoeveel geld ons uit die wapenbegroting kan haal en in ons huishoudelike behoeftes kan toepas. Verreweg die grootste dividend is egter dat die bereiking van ons doelwit van 'n blywende vrede in die wêreld die diepste hoop en ideale van die hele Amerikaanse volk sou weerspieël. Lincoln, namens die Amerikaanse volk, was ek trots om in Mei op my televisie -adres aan die Russiese volk te kan sê: ons begeer niemand anders se gebied nie, ons soek geen heerskappy oor 'n ander land nie, ons soek vrede , nie net vir onsself nie, maar vir al die mense van die wêreld.
Hierdie toewyding aan idealisme loop deur die geskiedenis van Amerika. Tydens die tragiese oorlog tussen die state is Abraham Lincoln gevra of God aan sy sy is. Hy het geantwoord: "My kommer is nie of God aan ons kant is nie, maar of ons aan God se kant is."
Mag dit altyd ons gebed vir Amerika wees.
Ons hou die toekoms van vrede in die wêreld en ons eie toekoms in ons hande.
Laat ons derhalwe die beleid van diegene wat tjank en tjank oor ons frustrasies verwerp en ons versoek om na binne te draai. Laat ons nie van grootheid afwyk nie.
Die kans dat Amerika nou die weg kan lei tot 'n blywende vrede in die wêreld, sal moontlik nooit weer kom nie.
Met geloof in God en geloof in onsself en geloof in ons land, laat ons die visie en die moed hê om die oomblik aan te gryp en die uitdaging die hoof te bied voordat dit wegglip.
Gisteraand op u televisieskerms het u die begraafplaas in Leningrad gesien wat ek besoek het tydens my reis na die Sowjetunie, waar 300 000 mense tydens die Tweede Wêreldoorlog in die beleg van die stad gesterf het. By die begraafplaas het ek die prentjie van 'n 12 -jarige meisie gesien. Sy was 'n pragtige kind, sy naam was Tanya. Ek herboek. Dit vertel die tern. oorlogsverhaal. In die eenvoudige woorde van 'n kind skryf sy oor die dood van die lede van haar gesin - Zhenya in Desember, Grannie in Januarie, dan Leka, dan oom Vasta, dan oom Lyosha, dan Mama in Mei.
En uiteindelik was dit die laaste woorde in haar dagboek: 'Almal is dood, net Tanva is oor.' Laat ons dink aan Tanya en aan die ander Tanyas en hul broers en susters oral in Rusland en in China en in Amerika, terwyl ons met trots ons verantwoordelikhede vir leierskap in die wêreld nakom op 'n manier wat 'n groot volk waardig is, vra u, my mede -Amerikaners , om by ons nuwe meerderheid aan te sluit, nie net om 'n verkiesing te wen nie, maar om 'n hoop te verkry wat die mensdom sedert die begin van die beskawing gehad het.
Laat ons 'n vrede bou wat ons kinders en al die kinders van die wêreld vir geslagte kan geniet.
Agnew Extols Nixon 's Record
Hier volg uittreksels uit die toespraak van vise -president Agnew 's gisteraand in Miami Beach waarin die Republikeinse benoeming vir vise -president aanvaar is:
Vier jaar gelede in hierdie saal het ek voor die nasionale byeenkoms van ons groot party gestaan ​​en benoeming vir die hoë amp van vise -president van die Verenigde State aanvaar. Ek het 'n eer en 'n uitdaging aanvaar.
Vanaand staan ​​ek voor u, my mede -Amerikaners, om die nominasie weer te aanvaar. En weereens aanvaar ek 'n eer en 'n uitdaging met trots en dankbaarheid.
Maar, meer as 'n eer en 'n uitdaging, aanvaar ek die geleentheid om 'n bekende verantwoordelikheid te bly nakom - want ek woon al byna vier jaar in die smeltkroes wat die vise -presidentskap is. En ek het geglo dat, ten spyte van die eenvoudige grondwetlike definisie, die kantoor twee hoofsaaklik belangrike funksies het - om die president te dien en om van die president te leer.
President 's Man Sekerlik kan baie van die twis oor die vise -presidentskap tot bedaring gebring word as ons die feit aanvaar dat die vise -president die president is en nie 'n mededingende politieke entiteit nie. Hy aanvaar die belegging van presidensiële vertroue, loop op dieselfde platform en moet 'n man wees waarop die president kan vertrou vir totale lojaliteit en ondersteuning.
Hy maak deel uit van die president -span en lewer openlik sy beste advies by die formulering van beleide, en sodra hierdie beleide geformuleer is, help dit om dit in prestasies te omskep. Dit is die manier waarop ek die amp beskou en meen dat dit die ware gees en betekenis is van die 12de wysiging, wat 168 jaar lank vereis het dat die president en die vise -president saamloop en as 'n span verkies moet word.
Tog het visepresidente soms toegegee aan druk van buite en die hoofverantwoordelikhede van die kantoor vergeet. En geen wonder nie. Geen amp is gelyktydig so belaglik en waardig, so geminag en begeerlik, so ondersoek en geïgnoreer nie. 'N President woon in die kollig, maar 'n visepresident leef in flikkerende straalligte wat afwisselend sy ongeskrewe pligte verlig of skaduwee maak. Dit is soms ongemaklik. Dit neem soms ego -af. Maar dit is ook lonend - hierdie amp van die vise -presidentskap - veral lonend as u saam met 'n groot president dien, soos my geluk was.
Ek wil u verseker dat ek alles in my vermoë sal doen om te help om hierdie groot president te herkies en, na sy herverkiesing, om hom in elke moontlike taak by te staan ​​in die moeilike taak wat voorlê. Die taak, soos ons almal saamstem, is om hierdie land die beste moontlike tuiste vir alle Amerikaners te maak.
Dit is om 'n goeie opvoeding te bied - vir alle Amerikaners. Dit is om siektes uit te roei en armoede uit te skakel en omgewingsbesoedeling te verminder - vir alle Amerikaners.
Dit is om geregtigheid onder die wet te soek - vir alle Amerikaners.
Ons missie is om 'n klimaat te skep waarin alle Amerikaners hul lewens in waardigheid en veiligheid kan leef, in vrede en eer.
Almal Amerikaners, dames en here. Nie net sekere Amerikaners nie. Nie net spesiale Amerikaners nie. Vir hierdie administrasie is daar slegs een Amerika. Dit is 'n Amerika waarvan die burgers 'n algemene oortuiging het in die beginsels van gelyke behandeling en billike spel vir alle mense. En hierdie beginsels word sleg gedien deur diegene wat hierdie nasie in partydige blokke sou verdeel, wat elkeen net veg vir sy eie selfgesentreerde en beperkte doelwitte.
Ons moet eerder werk vir geregtigheid vir almal, vir 'n goeie opvoeding vir almal, vir 'n ordentlike lewenstandaard vir almal, ongeag ras of godsdiens of geslag of etniese agtergrond of geboortejaar. Ons moet werk - en hard werk - vir die voortgesette vordering van een Amerika.
In sy jare in die Withuis het die president dit gedoen.
Die baie probleme wat hy drie en 'n half jaar gelede geërf het, was niks parogial of fraksioneel nie. Dit was nie net die jonges of die swartes of die rykes of die armes wat deur misdadigers geteister is of vuil lug inasem of hulle bekommer oor die oorlog of die frustrerende erosie van inflasie ondervind nie. Dit was almal. Dit was ons almal.
Hy het ons begin verwyder uit die tragedie van Viëtnam. Hy ontdooi die koue oorlog met sy historiese reise na Peking en Moskou. Hy stop die gly na ekologiese ramp, met ingrypende hervormings wat reeds begin het om die lug en water skoon te maak. Hy verlaag die inflasiekoers in die hare, vir die eerste keer in agt jaar wat die koopkrag van die gemiddelde salaris vir werknemers aansienlik verhoog. En hy het die groeikoers van ernstige misdaad tot die laagste vlak in 11 jaar verminder.
Op die oomblik, as sommige mense vasbeslote lyk om groepslapies aan mense vas te maak, en in die proses om Amerikaans teen Amerikaans te draai, is dit goed om te onthou dat hierdie soort gedrag nie progressief is nie, maar regressief. Dit is nie hervorming nie, maar herhaling.
Tog, in die naam van hervorming, gaan die praktyk voort om die minder gepubliseerde minderhede teen die minder gepubliseerde minderhede te stel. In werklikheid behoort elkeen van ons aan 'n minderheidsgroep wat spesiale belange het.
Hierdie onderskeidings behoort vir ons belangrik te wees - maar nooit so belangrik dat dit ons gemeenskaplike identiteit oorskadu nie. Ons is Amerikaners - en dit wat ons verenig, is oneindig sterker as ons individuele verskille.
Nasionale rigting by uitgawe
Dit het 'n cliché van politiek geword om te sê dat Amerika op 'n kruispad in sy geskiedenis staan. Maar dit is vandag 'n meer geldige waarneming as wat dit vir baie jare was. Die sentrale kwessie van hierdie veldtog is beslis 'n nasionale rigting. Daar is moeilike vrae wat deur die Amerikaanse volk beslis moet word. Byvoorbeeld:
Moet ons aanhou om 'n wêreldmoondheid te wees en die internasionale verantwoordelikhede uit te oefen wat ons aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog aanvaar het? Of ignoreer ons die lesse uit die geskiedenis, trek ons ​​terug in isolasie, verlaat ons bondgenote en konsentreer ons ten volle op ons interne sake ten koste van ons nasionale veiligheid?
Moet ons voortgaan om wêreldvrede te soek deur onderhandelingsooreenkomste met onderlinge wapenbeperking met ander groot moondhede te onderhandel, soos president Nixon nou doen? Of moet ons eensydig ontwapen en alle kans op meer uitgebreide toekomstige ooreenkomste verbeur?
Gebruik ons ​​die kragte van ons stelsel vir vrye ondernemings om ons ekonomie te versterk en werk te gee aan alle Amerikaners, soos die president gedoen het? Of maak ons ​​van die Regering 'n voorkeurwerkgewer?
Gaan ons voort om die opvoeding vir alle skoolkinders in Amerika - swart en wit, bruin en geel - op te gradeer deur hul buurtskole te verbeter, soos die president bepleit? Of soek ons ​​arbitrêre rassebalans in elke skool deur kinders oor lang afstande heen en weer te bus, soos deur sy teenstander onderskryf? Keuses in Suid -Viëtnam
En in die veelbesproke aangeleentheid van Viëtnam, hou ons aan met internasionaal aanvaarde standaarde ten opsigte van ons gevangenes en die reg van die Suid -Viëtnamese om hul eie toekoms te bepaal - 'n reg waarvoor 55 000 Amerikaners gesterf het? Of volg ons voorstelle van senator McGovern 's om die Suid -Viëtnamese aan die indringers uit Hanoi te laat vaar en om die Noord -Viëtnamese te vertrou of te "smeek" om ons krygsgevangenes terug te gee?
Dames en here, die basiese kwessie in 1972 kom daarop neer: Gee ons ons land oor aan die stukke, inkonsekwente en illusoriese beleid van George McGovern? Of vertrou ons die toekoms van hierdie nasie toe aan die gesonde, beproefde leierskap van Richard Nixon?
Daar kan slegs een antwoord op die vraag wees. En in November sal dit klinkend beantwoord word met die herverkiesing van die president.
Op my reise oor die hele wêreld het ek gevind dat leiers oral in Richard Nixon die vooraanstaande nasionale en internasionale staatsman ter wêreld erken.
Maar van al die deugde wat hy aan die presidensie gebring het, het niemand my beïndruk nie. meer as sy vasberadenheid om die mense van ons land as Amerikaners te beskou en nie as lede van uiteenlopende splintergroepe nie.
Hy verstaan ​​dat ons as mense trots is op ons individualiteit en ons diversiteit, maar hy weet ewe goed dat ons grootste krag in eenheid is.
Sy gesindheid is in die beste tradisie van die presidente wat hierdie land gebou het - en geveg het om hierdie land te behou. Vir alle groot presidente was dit nog altyd een Amerika. Met die herverkiesing van Richard Nixon, sal ons land in Amerika bly.
Dames en here. Ek is trots om die genomineerde van hierdie konvensie vir president van die Verenigde State - die president van die Verenigde State, Richard Nixon - aan u voor te lê.
Vandag in die geskiedenis: Amerikaanse verkiesings
Terwyl die mense van Amerika geduldig is met die verslagdoening van verkiesingsuitslae, kry die historiese politieke oomblikke van die VSA nuwe aandag. Terwyl ons wag om uit te vind wie die presidensiële verkiesing in 2020 wen, is hier 'n tydlyn wat noemenswaardige verkiesingsgebeurtenisse plaasvind wat op hierdie dag - die 7de November - in die Verenigde State plaasgevind het:
1916: Jeannette Rankin - Eerste vrou verkies tot kongres
Op 7 November 1916 verower Jeannette Rankin 'n setel in die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers, word sy die eerste vrou wat tot die Kongres verkies word en sitplek in enige kamer.
Rankin, gebore in Montana, VS, was die eerste vrouelid van die Amerikaanse kongres (1917 & ndash19, 1941 & ndash43). Sy was 'n kragtige feminis en 'n leeftyd pasifis en kruisvaarder vir sosiale en verkiesingshervorming. Sy het die eerste wetsontwerp ingedien wat die burgerskap van vroue onafhanklik van hul mans sou moontlik gemaak het, en ook ondersteun deur die regering geborgde higiëne-instruksies tydens kraam en baba. Sy het 'n diepgaande pasifisme weerspieël en 'n uitgesproke isolationis geword en was een van 49 lede van die Kongres wat in 1917 teen die oorlog teen Duitsland verklaar het.
1944: Franklin Delano Roosevelt Verkose president van die VSA
Op 7 November 1944 verslaan Franklin Delano Roosevelt Thomas E. Dewey en word hy verkies tot 'n ongekende vierde termyn as president van die Verenigde State. FDR bly die enigste president wat meer as twee termyne gedien het.
Roosevelt het die VSA gelei deur twee van die grootste krisisse van die 20ste eeu: die Groot Depressie en die Tweede Wêreldoorlog. Deur dit te doen, het hy die bevoegdhede van die federale regering aansienlik uitgebrei deur 'n reeks programme en hervormings wat bekend staan ​​as die New Deal, en was hy die hoofargitek van die suksesvolle poging om die wêreld van Duitse nasionaal -sosialisme en Japannese militarisme te bevry.
1972: Richard Nixon herkies
Op 7 November 1972 is president Richard Nixon herkies in 'n grondstorting oor die demokraat George McGovern, jare nadat hy die goewerneursverkiesing in Kalifornië verloor het, waar Nixon wat hy sy laaste perskonferensie genoem het, gehou het (1962) ) en het aan verslaggewers gesê dat & ldquoyou Nixon nie meer sal laat rondskop nie.
Nixon het 'n nasionale bekendheid verwerf as 'n verteenwoordiger en senator van Kalifornië. Na vyf jaar in die Withuis wat die gevolgtrekking gemaak het van die Amerikaanse betrokkenheid by die Viëtnam -oorlog, d & eacutetente met die Sowjetunie en China, en die oprigting van die Environmental Protection Agency, het hy die enigste president geword wat uit die amp bedank het.
1972: Joseph Biden verkies
(Foto: Amerikaanse kongres - Pocket Congressional Directory, 1975)
Op 7 November 1972 verkies Delaware Joseph Biden as een van sy Amerikaanse senatore. Biden is herkies in 1978, 1984, 1990, 1996 en 2002.
Republikeinse Amerikaanse senator J. Caleb Boggs het in 1972 vir 'n derde termyn in die Amerikaanse senaat aangehou. Boggs het te staan ​​gekom teen Joe Biden, 'n raadslid van New Castle County. Alhoewel Boggs waarskynlik 'n derde termyn oor die destydse onbekende Biden sou wen, was die verkiesing uiteindelik die naaste verkiesing van die jaar van die jaar. Biden verslaan Boggs met 3,162 stemme en wen sy eerste van sewe Amerikaanse senaatverkiesings.
2000: Hilary Clinton verkies
Op 7 November 2000 is Hillary Clinton verkies om New York in die Amerikaanse senaat te verteenwoordig, en word die eerste presidentsvrou wat die amp verkies het.
Die resume van Clinton en rsquos was uniek onder First Ladies en senatore. Nadat sy haar man, Bill, by die Yale Law School ontmoet het, het sy haar vroeë loopbaan deurgebring as advokaat vir kinderregte en is sy aangestel in die raad van die Legal Services Corporation. Tydens die presidentskap van Bill & rsquos neem sy 'n aktiewe rol in die bevordering van die administrasiebeleid vir gesondheidsorg en gebruik sy haar posisie om aandag te skenk aan kinders se regte en familieregkwessies.
2000: Kontroversie tussen George W. Bush en Al Gore
Op 7 November 2000 wen die Republikeinse kandidaat George W. Bush die Amerikaanse presidentsverkiesing.
Die omstrede verkiesing tussen George W. Bush en Al Gore was aanvanklik onoortuigend. Al Gore gee toe aan George Bush en trek dan sy toegewing terug op grond van 'n vroeë voorspelling van die stemming in Florida. Hillary Clinton het die setel van die Senaat in NY gewen. In 2001 het Bill Sammon outeur "Tot elke koste: hoe Al Gore probeer het om die verkiesing te steel" en Alan M Dershowitz outeur "Hoogste onreg: hoe die hooggeregshof die verkiesing in 2000 gekaap het."
2006: 'n Oorwinning vir Demokrate
Op 7 November 2006, op 'n manier wat vroeër as amper ondenkbaar beskou is, het die Demokrate 'n 51ste setel in die Senaat gewen en die totale beheer oor die Kongres herwin na 12 jaar van byna oorheersing deur die Republikeinse Party. Byna 79 miljoen mense het tydens die verkiesing gestem, met Demokrate wat vir die eerste keer in 'n middeltermynverkiesing sedert 1990 meer steun as Republikeine getrek het.
2006: Keith Ellison - Eerste Moslem verkies tot kongres
Op 7 November 2006 word Keith Ellison, 'n demokratiese staatswetgewer van Minnesota, die eerste Moslem wat tot die kongres verkies is. Ellison was ook die eerste Afro -Amerikaanse verteenwoordiger van Minnesota.
Later dien Ellison as die titulêre ondervoorsitter van die Demokratiese Nasionale Komitee (van 2017 tot 2018). In die kongres was Ellison 'n ondervoorsitter van die Congressional Progressive Caucus en 'n hoof-adjunk-sweep. Hy het ook in die Huiskomitee oor Finansiële Dienste gesit.
2008: President Obama se eerste nuuskonferensie
Op 7 November 2008 het die uitverkore president, Barack Obama, sy eerste nuuskonferensie gehou en belowe om 'n stimulusplan as sy eerste daad deur te voer. Obama het die podium ingeneem en 'n stewige toespraak gelewer oor onderwerpe wat wissel van sy dogter se allergieë, 'n voormalige presidentsvrou se belangstelling in siektes, 'n gewonde arm van 'n verslaggewer en natuurlik die ekonomie.
Hierdie jaar is dit 50 jaar sedert Richard Nixon die presidentsverkiesing in 1968 gewen het en die destydse Demokratiese genomineerde vise -president Hubert Humphrey gewen het. Die begin van sy presidentskap was die einde van 'n era van onstuimige aktivisme regoor die land, protes teen Vietnam en protesoptogte teen Robert Kennedy en dr. Martin Luther King Jr. Nixon se verkiesing was ook 'n verskuiwing na meer konserwatiewe politiek. As deel van ons jaar lange reeks, 1968 +50, WGBH se Morning Edition anker Joe Mathieu het met John Farrell, 'n presidensiële biograaf en skrywer van die "Richard Nixon: The Life", gepraat.
Joe Mathieu: Praat met ons oor die politieke temperatuur in Amerika op die dag van die verkiesing.
John Farrell: Dit was 'n verstommende jaar, aangesien u kykers die afgelope weke geleer het om te luister, met al die trauma waarvan u gepraat het. En teen die tyd dat Nixon verkies is, was daar amper 'n gevoel van uitputting. En in werklikheid, hoewel daar baie gesê word oor Nixon se suidelike strategie en die wet en orde -veldtog, was die ware demagoge daardie jaar George Wallace wat as 'n derde party kandidaat was. En Nixon word deur baie mense gesien, waaronder baie van die liberale intelligentsia, as 'n kandidaat wat die orde kan herstel- die regmatige manier van dinge, konvensionele denke en gedrag. En so het u selfs mense soos Hunter Thompson en Norman Mailer wat uitkom en Nixon onderskryf en jongmense soos Bob Woodward vir hom stem.
Mathieu: Vrees en afsku op die veldtog.
Farrell: Presies. Ja.
Mathieu: Massachusetts was natuurlik die tuiste van die Kennedys. Wat was Nixon se verhouding met hierdie toestand?
Farrell: Omdat Massachusetts met die Kennedys geïdentifiseer is, was sy verhouding met die staat altyd baie ysig en het dit beide kante gegaan. Massachusetts was nooit lief vir hom nie. En natuurlik, in 1972, toe hy herkiesbaar was, was die staat die enigste staat wat vir George McGovern gestem het. En toe ons uiteindelik in die Watergate -era ingaan, verskyn die bumper -plakker: 'blame my nie, ek het vir McGovern gestem', so Massachusetts het die laaste lag.
Mathieu: Wat maak jy egter van die politieke slinger wat na Richard Nixon swaai? Niemand sou kon dink dat die tyd wat hy voorheen gehardloop het nie.
Farrell: Nee, hy was 'n pragmatis, 'n sinikus, iemand wat altyd die teeblare wou lees. Hy het 'n wonderlike politieke antenna gehad. Hy het hierdie manier gehad om sy eie persoonlike griewe op te neem, dit in sy gehore te identifiseer en dan sy eie gevoelens te gebruik om die wrok by die kiesers te benut. Hy het eenkeer beroemd gesê dat die geheim van politiek is dat mense reageer op vrees, nie op liefde nie. Hulle leer jou dit nie in die Sondagskool nie, maar dit is waar. En dit was die manier waarop hy politiek beoefen het. Toe dit byvoorbeeld vir hom nodig was om swart stemme in die laat 50's en vroeë 60's te probeer kry, het hy vir al die groot persone gestem of al die belangrikste burgerregte -wetgewing ondersteun. Dan, in 1968, toe die land begin verander, sien u dat Nixon, die kandidaat, praat oor hoe ernstig dit is om na rasse -gelykheid te werk. U sien hoe ou ondersteuners soos Jackie Robinson sy kant verlaat. En jy sien 'n styging in die harde retoriek oor wet en orde.
Mathieu: Dit klink bekend. Ons hoor voor die verkiesing van môre dat die Republikeinse Party nou Donald Trump se party is en dat Trump, John, daarop geroem het dat hy briewe van Nixon gekry het, en soos u voorgestel het, miskien het u dit nie bedoel nie, maar dit klink soos die Trump -speelboek .
Farrell: Ek persoonlik dink dat Trump baie meer soos Wallace lyk. Ek dink dat as u na sy eerste twee jare in die amp kyk, hy niks van die prestasies behaal het wat Nixon behaal het nie. As Donald Trump dit regkry om dinge in sy tweede twee jaar om te draai en eintlik 'n paar prestasies te behaal, sal ek na die vergelykings begin luister, maar op hierdie stadium dink ek dat Trump meer 'n demagoge is, hy is 'n showman, 'n bedrieër , baie meer soos George Wallace as Richard Nixon.
Mathieu: Punt geneem. Maar hy weet ook hoe om vrees as 'n politieke hulpmiddel in te span.
Farrell: Ja hy doen. Ek bedoel, die basiese Nixoniese manier om wrok en grief aan te wakker- ek noem dit die politiek van grief. Ek dink Trump het dit moontlik selfs uit die Nixon -speelboek gekry, want tydens die veldtog het hy oor dinge gepraat soos. Hy gebruik Nixoniese frases soos 'stille meerderheid' en 'wet en orde'. Hulle het goeie vriende gehad in Roy Cohn en Roger Stone, en op pad na bo het hulle soortgelyke adviseurs gedeel. Daar is dus 'n verband, dink ek, met Trump die kandidaat, maar nie met Trump die president nie.
Mathieu: Is daar vandag lesse vir kiesers as ons terugkyk op daardie tyd in 1968?
Nixon se "ordentlike tussenpose" Viëtnamstrategie behoort Obama 'n pouse in Afghanistan te gee
"Understanding Richard Nixon and His Era: A Symposium" word om 09:00 in die Nixon -biblioteek in Yorba Linda gehou. 22 en 23 Julie en is gratis en oop vir die publiek. Gaan die C-SPAN-skedule na vir dekking. Ken Hughes is 'n navorser by die Presidential Recordings Program van die Miller Center van die Universiteit van Virginia, 'n medeborg van die simposium.
Veertig jaar gelede hierdie maand, toe die nasionale veiligheidsadviseur Henry Kissinger 'n geheime reis na China onderneem het wat hom oornag 'n internasionale beroemdheid sou maak sodra dit onthul is, verkoop president Richard Nixon Suid -Viëtnam rustig langs die rivier vir politieke gewin.
Dit is 'n aaklige verhaal, te lank geheim gehou, maar dit moet vandag vertel word, wanneer die redakteur van Buitelandse sake in die bladsye van die New York Times dring eintlik aan op president Obama om sy uittrede uit Afghanistan te modelleer op die uitgang van Nixon uit Viëtnam. Dit is 'n formule vir politieke triomf ten koste van geopolitieke mislukking, morele onmin en menslike verwoesting.
'Ons wil 'n behoorlike interval hê,' het Kissinger in die kantlyn van sy dik inligtingsboek gekrabbel (soos historikus Jeffrey Kimball ontdek het). "U het ons versekering."
Dit is 'n vreemde frase, byna vergete, maar 'ordentlike interval' het iets beteken in die laaste dae van Viëtnam, toe ons leiers na 'n manier probeer om uit die oorlog te kom sonder om toe te gee dat hulle nie 'n manier kon vind om dit te wen nie. Soos Daniel Ellsberg 'n paar maande voor die geheime reis geskryf het: 'Gedurende 1968 het Henry Kissinger gereeld in privaat gesprekke gesê dat die gepaste doel van die V.S. beleid was 'n 'ordentlike interval' - twee tot drie jaar - tussen die onttrekking van die VSA. troepe en 'n kommunistiese oorname in Viëtnam. "
Daar word destyds aangevoer dat hierdie interval die geloofwaardigheid van die land teen die vernedering van nederlaag sal beskerm. Maar 'n afskrif wat deur Kissinger se eie medewerkers opgestel is van sy eerste ontmoeting met die Chinese premier Zhou Enlai, onthul hoe gewillig Nixon was om Amerika se geloofwaardigheid in die buiteland op te offer om sy politieke geloofwaardigheid tuis te behou. Soos Kissinger dit verduidelik het, sou die president instem om die Amerikaanse troepe terug te trek in ruil vir Hanoi se vrylating van Amerikaanse krygsgevangenes en 'n skietstilstand ('sê 18 maande of 'n tydperk').
'As die ooreenkoms verbreek, is dit heel moontlik dat die mense in Viëtnam dit sal beveg,' het Kissinger gesê (soos historikus Jussi Hanhimaki gevind het). "As die regering so ongewild is as wat u dink, hoe vinniger ons magte teruggetrek word, hoe vinniger word dit omvergewerp. En as dit omvergewerp word nadat ons uittrek, sal ons nie ingryp nie."
Wag 'n bietjie - hoekom het u dit nog nooit gehoor nie? Om baie redes is nie een van hulle goed nie. Eerstens het Nixon die publiek doelbewus mislei. Toe die president Kissinger se reis na China onthul en sy eie aankomende openbare een op nasionale televisie bekend maak, het hy gepraat van ''n blywende vrede in die wêreld', nie die tydelike vrede in Viëtnam waaroor hy in die geheim onderhandel het nie. 'Ons optrede om 'n nuwe verhouding met die Volksrepubliek China te soek, is nie ten koste van ons ou vriende nie.'
Tweedens, die meeste konserwatiewes het Nixon op sy woord geneem, hoewel sommige beswaar het daarteen dat Republikeine in die wiele sou ry as 'n Demokratiese president sou aankondig dat hy na China sou gaan. 'Natuurlik sou ons dit doen', het Ronald Reagan, goewerneur van Kalifornië, gesê. "Demokratiese presidente het nie die wil en wysheid gehad om 'n oorwinning te kry as die prys vir die jong Amerikaners wat in Viëtnam gesterf het nie. Maar dit is 'n Republikeinse president wat net gesê het: 'Ek sal gaan praat. Ek is nie van plan om ou vriende te laat vaar nie. . '' Reagan was 'n optimis, al was dit net oor sy eie party.
Derdens het liberale die konserwatiewe sekerheid gedeel dat Amerika se voorste anti-kommunistiese politikus Suid-Viëtnam nie sou laat vaar nie. Een van die redes waarom Ellsberg, 'n voormalige ontleder van die departement van verdediging, die Pentagon Papers, 'n Top Secret DoD -geskiedenis van die Viëtnam -oorlog uitgelek het, was sy oortuiging dat Nixon die patroon van vorige presidente volg en 'n onbepaalde dooiepunt in Viëtnam probeer vestig. Die voormalige sekretaris van verdediging, Clark Clifford, het ook aangekla dat Nixon 'voortdurende oorlog' beplan. En George McGovern, Nixon se Demokratiese teenstander in 1972, stel die verkiesing voor as ''n keuse tussen nog vier jaar oorlog, of vier jaar van vrede'.
Nixon het baie baat by die manier waarop liberale en konserwatiewes sy toewyding aan Suid -Viëtnam oorskat het. Toe Hanoi kort voor die verkiesingsdag 1972 ingestem het tot die voorwaardes van Nixon, wetende dat dit tot kommunistiese oorwinning sou lei, kondig Kissinger aan: "Vrede is op hande." Nixon het herverkiesing gewen met die grootste gewilde marge van enige Republikein.
As kiesers net gehoor het wat Nixon privaat aan Kissinger gesê het toe 'n skikking eers binne bereik verskyn het: "Ek kyk na die vloed van die geskiedenis daar buite, Suid -Viëtnam sal in elk geval nooit oorleef nie. Ek is net heeltemal openhartig." Nie met die Amerikaanse volk nie. Hy belowe 'vrede met eer', maar lewer 'n vertraagde nederlaag. Om 'n ineenstorting van Suid -Viëtnam voor die verkiesingsdag en vir 'n "ordentlike interval" daarna te vermy, het Nixon 20 000 Amerikaanse lewens opgeoffer.
Die tweeledige konsensus dat Nixon voortgaan om militêre middele te gebruik om Saigon te ondersteun, verduister die belangrike maniere waarop sy eie skikkingsvoorwaardes dit onmoontlik maak.Aangesien die Pentagon, die staatsdepartement en die CIA die president in sy eerste ampstermyn ingelig het, kon die Suide nie die Vietcong- en Noord -Viëtnamese weermag hanteer nie "sonder Amerikaanse strydondersteuning in die vorm van lug, helikopters, artillerie, logistiek en groot terrein. magte, "maar die nedersetting van Nixon is verwyder almal VSA grondmagte. Die totale onttrekking was die prys wat Hanoi geëis het vir die vrylating van Amerikaanse krygsgevangenes. Diegene wat aanhou aandring dat Nixon 'n anti-kommunistiese regime in Saigon sou kon handhaaf na die skikking met behulp van die VSA. lugmag alleen het nog nooit verduidelik wat hy veronderstel was om te doen sodra die Noord -Viëtnamese hervat het om vliegtuie neer te skiet en Amerikaners gevange te neem nie. Op daardie stadium sou Nixon niks waardevols hê om handel te dryf vir die vrylating van krygsgevangenes nie - slegs openlike oorgawe (in teenstelling met die vermomde oorgawe van die 'ordentlike interval').
In die vierde plek het Nixon die skuld vir die nederlaag in Viëtnam na die kongres oorgeplaas kort nadat die laaste troepe en krygsgevangenes huis toe gekom het. Op 29 Junie 1973 het hy die kongres meegedeel dat hy 'n volledige verbod op die VSA sou aanvaar. militêre optrede in die hele Indochina (Viëtnam, Laos en Kambodja), alhoewel (1) Republikeinse, Demokratiese en neutrale stembanke ooreengekom het dat hy genoeg steun gehad het om 'n veto van so 'n wetsontwerp (2) vroeër die week te handhaaf gehad het het sy veto teen 'n swakker wetsontwerp op Laos en Kambodja gesteun. Nixon beweer die kongres het sy hande vasgemaak, maar hy het sy eie vasgemaak. Die meeste mense het nie besef dat hierdie gladde stap Nixon in staat gestel het om te voldoen aan die geheime versekering wat hy aan die Kommuniste gegee het deur middel van Kissinger dat hy nie sou ingryp as hulle 'n "ordentlike interval" wag voordat hulle die Suide sou verower nie, want.
Vyfdens het Nixon vir die res van sy lewe geveg om sy rekord van die publiek te hou. Die inligtingsboek en transkripsie hierbo aangehaal, bly dekades lank ingedeel totdat die meeste mense vergeet het wat '' ordentlike interval 'beteken. In die sesde plek, in 2005, het die Richard M. Nixon Library & amp; Birthplace, destyds nog 'n privaat, partydige, politieke heiligdom, 'n lang beplande akademiese konferensie oor Nixon en Viëtnam gekanselleer, wat 'n herrie veroorsaak het.
Dinge het 'n draai gemaak in die Nixon -biblioteek, wat baie geleerdes van die berugte afgedankte konferensie genooi het om hul navorsing tydens sy eerste wetenskaplike simposium aan te bied sedert hulle by die presidensiële biblioteekstelsel van die National Archives aangesluit het onder die uitstekende bestuur van direkteur Timothy Naftali. Dit is nie 'n oomblik te gou vir die publiek om te hoor van geleerdes soos Jeffrey Kimball nie, wat meer as enige ander historikus gedoen het om die strategie van Nixon aan die lig te bring om die kommunistiese oorwinning uit te stel, eerder as om dit te voorkom. Die versoeking vir politici vandag om oorloë wat hulle nie kan wen nie, te verleng en 'vrede' nedersettings wat nie bestaan ​​nie, te vervals, moet net so sterk wees soos vir Nixon en Kissinger vier dekades gelede, maar as genoeg patriotiese Amerikaners hierdie donker geskiedenis leer, moet ons sal nie gedwing word om dit te herhaal nie.
Richard Milhous Nixon se lewe, gebore op 9 Januarie 1913, op die sitrusplaas van sy ouers in Yorba, Linda, Kalifornië, het agt dekades gestrek. Volg die onderstaande skakels om meer te wete te kom oor die gebeure in Nixon se lewe.
Richard Milhous Nixon is op 9 Januarie 1913 gebore op die sitrusplaas van sy ouers, Francis Anthony Nixon (1878-1956) en Hannah Milhous Nixon (1885-1967), in 'n huis wat sy pa in Yorba Linda, Kalifornië, gebou het. Richard was die tweede van vyf broers: Harold (1909-1933), Donald (1914-1987), Arthur (1918-1925) en Edward (1930-).
Sy vroeë lewe word gekenmerk deur finansiële swaarkry en die dood van sy broers Harold en Arthur. In 1922, ná die mislukking van die Nixons -boerdery (vandag die plek van die Nixon Presidential Library and Museum), verhuis die gesin na die familie van Hannah in Whittier, Kalifornië. Daar het Frank Nixon 'n kombinasie -kruidenierswinkel en vulstasie geopen waarin die hele Nixon -gesin gewerk het om die einde te bereik.
Richard Nixon het hom in September 1930 by die Whittier College ingeskryf. Hy was 'n aktiewe student en het sy belangstellings in studenteregering, drama en voetbal nagestreef terwyl hy tuis gewoon het en gehelp het om die winkel van die gesin te bestuur. Nixon het 'n beurs gewen om die Duke University School of Law in Mei 1934 by te woon, waar hy president van die Studente Balievereniging was en lid was van die regsondersoek. Hy studeer in Junie 1937.
Nixon keer terug na Whittier en sluit by die prokureursfirma Wingert en Bewley aan. Op 16 Januarie 1938 ontmoet hy 'n onderwyseres met die naam Thelma Catherine "Pat" Ryan tydens 'n repetisie vir 'n gemeenskapstoneelstuk waarin hulle albei optree. Nixon het Ryan, agtervolg, agtervolg. Hulle is op 21 Junie 1940 in die Presidensiële Suite van die Mission Inn in Riverside, Kalifornië, getroud en het 'n wittebrood in Mexiko gehad.
In Januarie 1942 verhuis die Nixons na Washington, DC, waar Nixon by die Office of Price Administration aansluit. Op 15 Junie 1942 aanvaar hy 'n aanstelling as luitenant -graad in die Amerikaanse vlootreservaat en betree die Naval Training School, Naval Air Station in Quonset Point, Rhode Island op 17 Augustus 1942.
Na voltooiing van die opleiding in Oktober 1942, dien Nixon as assistent van die uitvoerende beampte by die Naval Reserve Aviation Base in Ottumwa, Iowa tot Mei 1943. Hy het as vrywilliger vir seevaart diens gedoen en is aangestel by die bevelvoerder, die lugmag, die Amerikaanse Stille Oseaan -vloot. Hy dien as offisier in beheer van die South Pacific Combat Air Transport Command op die eiland Nieu -Caledonië in Bougainville, Vella Lavella en Guadalcanal in die Salomonseilande, en later op Green Island.
Nixon is bevorder tot luitenant op 1 Oktober 1943. Hy het daarna diens gedoen by Fleet Air Wing EIGHT en by verskillende militêre kantore in die Verenigde State. Hy word weer in Junie 1953 bevorder tot die rang van bevelvoerder in die vlootreservaat.
Vir sy diens ontvang Richard Nixon 'n lofprysingsbrief, die Amerikaanse veldtogmedalje, die Asiatiese-Stille Oseaan-veldtogmedalje en die oorwinningsmedalje van die Tweede Wêreldoorlog.
Na vyftien maande oorsee is Nixon oorgeplaas na die Fleet Air Wing in Alameda, Kalifornië en later na die Navy Bureau of Aeronautics in Washington, DC
Aan die einde van die oorlog was hy besig om te onderhandel oor die beëindiging van vlootkontrakte met vliegtuigvervaardigers in Baltimore, Maryland. Vir sy prestasie op hierdie opdrag het Nixon 'n tweede brief van lof ontvang. Hy is in Maart 1946 uit diensplig ontslaan as luitenant -bevelvoerder en tree op 1 Junie 1966 uit die vlootreservaat.
Sy volledige biografiese profiel van die vloot is beskikbaar via die webwerf van die U.S. Navy se Naval History and Heritage Command.
Na afloop van die oorlog het prominente Republikeine in Whittier Nixon genader om in 1946 vir die kongres te staan. Nixon het hul aanbod aanvaar en op 6 November 1946 die Demokratiese kongreslid Jerry Voorhis met meer as vyftien duisend stemme verslaan. Hy verhuis na Washington saam met sy vrou Pat en hul jong dogter, Patricia (bekend as "Tricia"), wat op 21 Februarie 1946 gebore is. (Hul tweede dogter, Julie, is gebore op 5 Julie 1948.)
As kongreslid het hy in die Onderwys- en Arbeidskomitee gedien en die aanvaarding van die Taft-Hartley-wet ondersteun, wat die magte van vakbonde baie beperk het. Nixon dien ook in die Herter -komitee, wat na Europa gereis het om 'n voorlopige verslag oor die Marshall -plan op te stel.
In 1948 het hy as lid van die House Un-American Activities Committee (HUAC) die leiding geneem in die ondersoek na aanklagte teen die voormalige amptenaar van die staatsdepartement, Alger Hiss, van spioenasie vir die Sowjetunie voor en tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die saak het die jong kongreslid in 'n nasionale figuur verander - en 'n omstrede, omdat baie prominente figure die onskuld van Hiss beweer het. Eerste dekades later, na die einde van die Koue Oorlog, sou intelligensie -inligting wat deur die Amerikaanse regering en die Russiese regering bekendgemaak is, Hiss se skuld bevestig.
Nixon is maklik herkies in 1948.
In 1950 verslaan hy die demokratiese kongresvrou Helen Gahagan Douglas om die vakante setel in die Amerikaanse senaat in Kalifornië met meer as 'n halfmiljoen stemme te wen. Die veldtog was fel. Nixon, wat gedink het die voormalige aktrise is te simpatiek vir linkse oorsake, het gesê Douglas was "pienk tot in haar onderklere." In reaksie hierop noem Douglas Nixon 'Tricky Dick'.
As senator kritiseer Nixon president Harry S. Truman se hantering van die Koreaanse oorlog en het toesprake oor die hele land gelewer wat die gevaar van wêreldkommunisme bedreig.
Nixon se bekendheid as 'n anti-kommunis het hom spoedig onder groter nasionale aandag gebring. Generaal Dwight Eisenhower, die Republikeinse kandidaat vir president in 1952, het Nixon as sy loopbaanmaat verkies tydens die Republikeinse byeenkoms in Chicago op 11 Julie 1952.
Twee maande later, die New York Post 'n artikel wat beweer dat veldtogskenkers invloed by Nixon koop deur hom 'n geheime kontantfonds vir sy persoonlike uitgawes te voorsien. Nixon het hom teen die beskuldigings verdedig en opgemerk dat die fonds nie geheim of ongewoon is nie, en 'n onafhanklike oudit uitgevoer wat toon dat die fondse slegs vir politieke doeleindes aangewend is. Om sy kritici te weerlê, verskyn Nixon op televisie aan die grootste gehoor in die geskiedenis tot nog toe. In die regstreekse, landswye uitsending het Nixon sy persoonlike finansiële geskiedenis uiteengesit en daarna sy teenstanders oortref deur te sê dat sy gesin een veldtoggeskenk vir hulself aanvaar het: 'n geliefde swart-en-wit cocker spaniel met die naam Checkers wat hulle wou behou. Die toespraak was 'n groot sukses, wat sy steun by die Republikeinse Party se steun versterk het, wat sy aantrekkingskrag by die breër publiek demonstreer en hom dus op die Republikeinse kaartjie gehou het-en die belangrikheid van televisie as 'n politieke medium bewys het.
In November 1952 verslaan Eisenhower en Nixon die kandidate op die Demokratiese kaartjie, die presidensiële genomineerde Illinois -goewerneur Adlai Stevenson en die bestuurder Alabama -senator John Sparkman, met sewe miljoen stemme.
Onder Eisenhower het Nixon die vise -presidentskap 'n sigbare en belangrike kantoor gemaak. Nixon was die voorsitter van die vergaderings van die Nasionale Veiligheidsraad in die afwesigheid van die president en het baie welwillendheidsreise na die buiteland onderneem om die Amerikaanse beleid tydens die Koue Oorlog te ondersteun. Op een so 'n reis na Caracas, Venezuela, op 13 Mei 1958, het betogers eers op die vise -president en mevrou Nixon op die lughawe gespoeg. Later die dag het oproeriges Nixon se motorongeluk aangerand, die minister van buitelandse sake van Venezuela beseer en Nixon laat besef dat hy moontlik vermoor kan word. Nixon het internasionale kennis geneem vanweë sy koelte in die lig van anti-Amerikaanse betogings.
In Julie 1959 stuur Eisenhower Nixon na die Sowjetunie om die Verenigde State te verteenwoordig tydens die opening van die Amerikaanse Nasionale Uitstalling in Moskou, die Sowjet -hoofstad. Terwyl hulle saam met die Sowjet -leier Nikita Chroesjtsjov die uitstalling besoek het, het die twee by 'n model van 'n Amerikaanse kombuis gestop. Daar het hulle 'n spontane bespreking gevoer oor die Amerikaanse lewenstandaard wat vinnig toegeneem het tot 'n gesprek oor die ideologiese en militêre sterkte van die twee lande. Nixon se optrede in die "Kitchen Debate" het sy statuur in die Verenigde State verder verhoog.
In 1960, met min mededinging, het Nixon die Republikeinse benoeming vir president gewen en die voormalige senator van Massachusetts, Henry Cabot Lodge, Jr., destyds Amerikaanse ambassadeur by die Verenigde Nasies, as sy lopende maat gekies. Die verkiesing van 1960 was 'n harde stryd tussen Nixon en die Demokratiese benoemde, Massachusetts Senator John F. Kennedy, wat ook in 1946 tot die Kongres verkies is. debatte op televisie. Nixon, met 'n klein make-up, het wanhopig en ongemaklik gelyk, terwyl Kennedy koel, saamgestel en selfversekerd gelyk het. In November verloor Nixon vir Kennedy met minder as 120 000 stemme, oftewel 0,2 persent van die gewilde stemme.
Na die nederlaag van die verkiesing in 1960, verlaat die Nixon -gesin Washington in Januarie 1961 en keer terug na Suid -Kalifornië, waar Nixon die regte beoefen en 'n topverkoper -memoires skryf, Ses krisisse. Gedurende 1961 het plaaslike en nasionale Republikeinse leiers Nixon aangemoedig om in 1962 as goewerneur teen die huidige Demokratiese posbekleër Edmund G. "Pat" Brown, Sr. Ondanks aanvanklike onwilligheid het Nixon die wedloop betree.
Sy gubernatoriese veldtog is gehinder deur 'n kombinasie van die vermoede van die publiek dat Nixon die kantoor as 'n stapsteen beskou, teenkanting van die regse kant van sy eie party en sy eie gebrek aan belangstelling om goewerneur te wees. Hy verloor teen Brown met byna 300 000 stemme. Destyds het selfs Nixon die nederlaag as die einde van sy loopbaan in die politiek beskou en die verslaggewers Woensdagoggend na die verkiesingsaand 1962 gesê: 'U sal Nixon nie meer laat rondskop nie, want, menere, dit is my laaste perskonferensie. "
Die Nixon -gesin verhuis daarna na New York, waar Nixon sy praktyk as advokaat hervat het. Later, nadat hy president geword het, het Nixon hierdie tydperk sy 'wildernisjare' genoem, en sy tyd buite die amp vergelyk met soortgelyke tussenposes in die lewens van leiers soos Winston Churchill en Charles de Gaulle. Alhoewel Nixon grotendeels buite die openbare oog was, bly hy aktief in die politiek, lewer hy kommentaar op die beleid van die Kennedy- en Johnson -administrasies en beywer hy hom vir Republikeinse kandidate. Nixon behou die steun van baie Republikeine regoor die land wat sy kennis van politiek en internasionale aangeleenthede respekteer, 'n reputasie wat in 1967 versterk is deur Nixon se artikel "Asia After Vietnam" in die vooraanstaande tydskrif Buitelandse sake. Nixon se inspannings namens Republikeinse kongreskandidate regoor die land in 1966 versterk sy steun onder lede van die party.
In Januarie 1968 besluit Nixon om weer die benoeming van die Republikeinse Party as president te soek. Nixon het homself uitgebeeld as 'n figuur van stabiliteit in 'n tyd van nasionale omwenteling en belowe om terug te keer na tradisionele waardes en 'wet en orde'. Hy het uitdagings van ander kandidate, soos die goewerneur van Kalifornië, Ronald Reagan, die goewerneur van New York, Nelson Rockefeller en die goewerneur van Michigan, George Romney, afgeweer om die nominasie tydens die Republikeinse byeenkoms in Miami te verseker. Nixon het onverwags goewerneur Spiro Agnew van Maryland gekies as sy hardloopmaat.
Nixon se veldtog is gehelp deur die oproer binne die Demokratiese Party in 1968. President Lyndon B. Johnson, wat deur die oorlog in Viëtnam geëet is, het op 31 Maart aangekondig dat hy nie herverkiesing wil doen nie. Op 5 Junie, onmiddellik nadat hy die voorverkiesing in Kalifornië gewen het, was die voormalige prokureur-generaal en die destydse VSA. Senator Robert F. Kennedy (broer van wyle president John F. Kennedy) is in Los Angeles vermoor. Die veldtog van vise -president Hubert Humphrey, die Demokratiese genomineerde vir president, het 'n groot draai geword nadat die Demokratiese nasionale byeenkoms in Chicago deur massiewe protesoptogte en geweld bederf is. Daarteenoor blyk dit dat Nixon 'n rustiger samelewing verteenwoordig, en sy veldtog beloof vrede in die buiteland. Ondanks die laat toename deur Humphrey, wen Nixon met byna 500 000 gewilde stemme. Derdepartykandidaat George Wallace, die eens en toekomstige goewerneur van Alabama, het byna tien miljoen gewilde stemme en 46 verkiesingsstemme gekry, hoofsaaklik in die diep suide.
Nixon en sy personeel was eers in die kantoor en het die probleem ondervind hoe om die Viëtnam -oorlog te beëindig, wat die administrasie van sy voorganger verbreek het en dreig om groot onrus tuis te veroorsaak. Aangesien betogers in die stede in Amerika dringend uit Suidoos -Asië wou terugtrek, het Nixon op 3 November 1969 'n nasionale televisie -toespraak gehou en 'n beroep op die 'stille meerderheid' Amerikaners gedoen om hul vertroue in die Amerikaanse regering te hernu en sy beleid om 'n vrede onderhandel in Viëtnam. Vroeër dieselfde jaar het Nixon en sy minister van verdediging, Melvin Laird, die beleid van "Vietnamisering" onthul, wat die Amerikaanse troepevlakke in Viëtnam moes verminder en die strydlas dienooreenkomstig na Suid -Viëtnam oorgedra het. op 29 Maart 1973 tot nul. Nietemin is die Nixon-administrasie hewig gekritiseer vir die gebruik van Amerikaanse militêre mag in Kambodja en sy versterkte bomaanvalle gedurende die latere jare van die eerste termyn.
Nixon se buitelandse beleid was daarop gemik om internasionale spanning te verminder deur nuwe bande met ou mededingers te knoop. In Februarie 1972 reis Nixon na Beijing, Hangzhou en Sjanghai in China vir gesprekke met die Chinese leiersvoorsitter Mao Zedong en premier Zhou Enlai. Nixon se reis was die eerste kontak op hoë vlak tussen die Verenigde State en die Volksrepubliek China in meer as twintig jaar, en dit het 'n nuwe era van verhoudings tussen Washington en Beijing ingelui. 'N Paar weke later, in Mei 1972, het Nixon Moskou besoek vir 'n beraad met Leonid Brezjnef, hoofsekretaris van die Kommunistiese Party van die Sowjetunie, en ander Sowjet -leiers. Hulle gesprekke het gelei tot die ondertekening van die Strategic Arms Limitation Treaty (SALT), die eerste omvattende en gedetailleerde kernwapenbeperkingsverdrag tussen die twee supermoondhede.
Buitelandse beleidsinisiatiewe verteenwoordig slegs een aspek van Nixon se presidentskap tydens sy eerste termyn. In Augustus 1969 stel Nixon die plan vir gesinshulp voor, 'n welsynshervorming wat 'n inkomste aan alle Amerikaners sou gewaarborg het. Die plan het egter nie goedkeuring van die kongres gekry nie. In Augustus 1971, aangevuur deur hoë inflasiekoerse, het Nixon loon- en prysbeheer ingestel in 'n poging om terselfdertyd beheer te kry oor die prysvlakke in die Amerikaanse ekonomie, veroorsaak deur kommer oor die gesonde Amerikaanse geldeenheid, en Nixon het die dollar van die goudstandaard en laat dit dryf teen die geldeenhede van ander lande.
Op 20 Julie 1969 het ruimtevaarders Neil Armstrong en Edwin Eugene "Buzz" Aldrin, Jr., die eerste mense geword wat op die aarde se maan geloop het, terwyl mede -ruimtevaarder Michael Collins in die opdragmodule van Apollo 11 wentel. Nixon het 'n telefoniese oproep gemaak wat met die ruimtevaarders van die Oval Office gepraat is. En op 28 September 1971 onderteken Nixon wetgewing om die militêre konsep af te skaf.
Benewens sulke gewigtige staatsaangeleenthede, was Nixon se eerste termyn ook vol ligter oomblikke. Op 29 April 1969 het Nixon die Presidential Medal of Freedom, die hoogste burgerlike eer van die land, aan Duke Ellington toegeken en daarna honderde gaste gelei om 'Happy Birthday' aan die beroemde bandleier te sing.
Op 12 Junie 1971 word Tricia Nixon die sestiende bruid van die Withuis toe sy en Edward Finch Cox van New York in die Roostuin trou. Hulle was die eerste troue wat in die Roostuin gehou is. Julie Nixon het Dwight David Eisenhower II, kleinseun van president Eisenhower, op 22 Desember 1968 in die Marble Collegiate Church in New York getroud, terwyl haar pa president was.
Die bekendste was miskien die ontmoeting van Nixon met Elvis Presley op 21 Desember 1970, toe die president en die King of Rock 'n 'Roll die dwelmprobleem bespreek wat die Amerikaanse jeug in die gesig staar.
Herverkiesing, tweede termyn en Watergate
In sy herverkiesingsvoorstel in 1972, verslaan Nixon die senator van die Suid-Dakota, George McGovern, die Demokratiese kandidaat vir president, met een van die grootste kiesmarges ooit en wen 520 stemkollege stemme teen McGovern se 17 en byna 61 persent van die algemene stemme. Net 'n paar maande later het ondersoeke en openbare twiste oor die Watergate -skandaal die gewildheid van Nixon verswak. Die Watergate-skandaal het begin met die ontdekking in Junie 1972 van 'n inbraak by die Demokratiese Nasionale Komitee se kantore in die Watergate-kantoorkompleks in Washington, DC, maar media en amptelike ondersoeke het gou 'n breër patroon van magsmisbruik deur die Nixon-administrasie aan die lig gebring. tot sy bedanking.
Die inbrekers van Watergate is gou verbind met amptenare van die komitee om die president te herkies, die groep wat Nixon se herverkiesingsveldtog in 1972 gevoer het. Kort daarna het verskeie administratiewe amptenare bedank, sommige, waaronder die voormalige prokureur-generaal John Mitchell, is later skuldig bevind aan oortredings wat verband hou met die inbraak en ander misdade en is tronk toe. Nixon ontken dat hy persoonlik betrokke was by die inbraak in Watergate, maar die howe het hom gedwing om bandopnames van gesprekke tussen die president en sy raadgewers op te lewer, wat aandui dat die president in werklikheid aan die toesmeerdery deelgeneem het, insluitend 'n poging om die Intelligence Agency om die FBI se ondersoek na die inbraak af te lei. (Vir meer inligting oor Watergate, besoek die Ford Presidentsbiblioteek en Museum se aanlyn Watergate -uitstalling.)
Ondersoeke na Watergate het ook ander magsmisbruik aan die lig gebring, waaronder talle ongegronde afluisterings op verslaggewers en ander, veldtogte "vuil truuks" en die oprigting van 'n 'loodgieters' -eenheid in die Withuis. The Plumbers, wat gevorm is in reaksie op die uitlek van die Pentagon Papers aan nuusorganisasies deur die voormalige amptenaar van die Pentagon, Daniel Ellsberg, het by die kantoor van Ellsberg se psigiater ingebreek.
'N Ondersoek na Nixon se kommer was 'n ondersoek na die bande van vise -president Agnew met verskeie veldtogbydraes. Die departement van justisie het bevind dat Agnew omkoopgeld van konstruksiefirma's in Maryland geneem het, wat daartoe gelei het dat Agnew in Oktober 1973 bedank het en dat hy 'n pleidooi tot ontkenning van inkomstebelasting ingedien het. Nixon het Gerald Ford, Republikeinse leier in die Huis van Verteenwoordigers, aangewys om Agnew op te volg. Ford is bevestig deur beide kongreshuise en het op 6 Desember 1973 sy amp aangeneem.
Sulke twispunte het Nixon se ander inisiatiewe in sy tweede termyn amper oorskadu, soos die ondertekening van die Parys -vredesooreenkomste wat die Amerikaanse betrokkenheid by die Viëtnam -oorlog in Januarie 1973 beëindig het, twee beraadvergaderings met Brezjnev, in Junie 1973 in Washington en in Junie en Julie 1974 in Moskou en die pogings van die administrasie om 'n algemene vrede in die Midde -Ooste te verseker na die Yom Kippur -oorlog van 1973.
Die onthullings van die Watergate -bande, gekombineer met optrede soos Nixon se afdanking van die spesiale aanklaer in Watergate, Archibald Cox, het die president se posisie by die publiek en die kongres erg geknou. Teen sekere beskuldiging en ontslag uit die amp, kondig Nixon aan op sy besluit om op die aand van 8 Augustus 1974 in 'n nasionale televisietoespraak te bedank. Hy tree die volgende dag, 9 Augustus 1974, effektief af. Verenigde State. Op 8 September 1974 het Ford Nixon vergewe vir 'alle oortredings teen die Verenigde State' wat Nixon 'tydens sy presidentskap' gepleeg het of moontlik gepleeg het of daaraan deelgeneem het '. In reaksie hierop het Nixon 'n verklaring uitgereik waarin hy sê dat hy spyt is "om nie meer beslissender en eerliker op te tree in die hantering van Watergate nie."
Geboortedatum: 9 Januarie 1913 in Yorba Linda, Kalifornië
Sterfdatum: 22 April 1994 in New York, New York
Vader: Francis Anthony Nixon (1878-1956)
Gebore: 3 Desember 1878, Elk, Ohio
Getroud: Hannah Milhous - 25 Junie 1908, Whittier, Kalifornië
Oorlede: 4 September 1956, La Habra, Kalifornië
Moeder: Hannah Milhous Nixon (1885-1967)
Gebore: 7 Maart 1885, naby Butlerville, Indiana
Getroud: Frank Nixon op 25 Junie 1908, Whittier, Kalifornië
Oorlede: 30 September 1967, Whittier, Kalifornië
Vader: Franklin Milhous, 1848-1919
Moeder: Almira Park Burdg Milhous, 1849-1943
Oupa: Joshua Vickers Milhous, 1820-1883
Ouma: Elizabeth Price Griffith, 1827-1923
Grootouers van vaderskant: Samuel Brady Nixon (1847-1914) en Sarah Ann Wadsworth (1852-1886)
Grootouers van moederskant: Franklin Milhous (1848-1919) en Almira Park Burdg (1849-1943)
Harold Samuel Nixon - gebore 1 Junie 1909 oorlede 7 Maart 1933 op 23 -jarige ouderdom aan tuberkulose
Francis Donald Nixon - Gebore op 23 November 1914 oorlede op 27 Junie 1987 op 73 -jarige ouderdom aan kanker m. Clara Jane Lemke, 9 Augustus 1942
Arthur Burdg Nixon - gebore 26 Mei 1918 oorlede 10 Augustus 1925 op 7 -jarige ouderdom aan tuberkulêre enkefalitis
Edward Calvert Nixon - Gebore op 3 Mei 1930 m. Gay Lynne Woods, 1 Junie 1957
Geboortedatum:16 Maart 1912 in Ely, Nevada
Sterfdatum:22 Junie 1993, in Park Ridge, New Jersey
Vader:William Ryan, oudste (1866-1930)
Moeder:Kate Halberstadt (1879-1926)
Broers en susters:Kinders van William Ryan, Sr. en Kate Halberstadt:
Kinders van Kate Halberstadt uit haar eerste huwelik:
Neva Bender (Huurder), 1909-
Troue: Thelma Catherine (Pat) Ryan en Richard Milhous Nixon trou op 21 Junie 1940 in die Presidentsuite van die Mission Inn in Riverside, Kalifornië, en was in wittebrood in Mexiko.
Patricia (bekend as "Tricia") gebore op 21 Februarie 1946 in Whittier, Kalifornië. Op 12 Junie 1971 word Tricia die sestiende bruid van die Withuis toe sy en Edward Finch Cox van New York in die Roostuin trou. Hulle het een seun: Christopher Nixon Cox (1979-).
Julie gebore op 5 Julie 1948 in Washington, DC Julie trou met Dwight David Eisenhower II, kleinseun van president Eisenhower, op 22 Desember 1968 in die Marble Collegiate Church in New York, terwyl haar pa president was. Hulle het drie kinders: Jennie Elizabeth Eisenhower (1978-) Alex Richard Eisenhower (1980-) en Melanie Catherine Eisenhower (1984-).
Checkers - Cocker Spaniel - gegee aan Nixon Family in 1952, oorlede 1964. Begrawe in Bideawee Association Pet Cemetery Memorial Park, Wantagh, Nassau County, New York.
Koning Timahoe - Ierse setter - wat in Januarie 1969 deur die personeel aan president Nixon gegee is - is omstreeks 1979 oorlede
Vicki - Miniatuurpoedel - Julie Nixon Eisenhower se troeteldier - is omstreeks 1976 dood
Pasha - Yorkshire Terrier - Trisha Nixon Cox se troeteldier - is omstreeks 1978 dood
Die volgende lys illustreer die wye verskeidenheid sosiale, kulturele en politieke gebeure wat gedurende die jare van Richard Nixon se lewe plaasgevind het (1913-1994).
9 Januarie 1913
Richard Nixon word gebore in Yorba Linda, Kalifornië, vir Frank en Hannah Milhous Nixon.
Die moord op aartshertog Franz Ferdinand, die troonopvolger van die Oostenryk-Hongaarse Ryk, lei binne enkele weke tot die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog.
Die Bolsjewiste omverwerp die Russiese regering in Petrograd (later Leningrad, nog later Sint Petersburg), wat lei tot die vorming van 'n kommunistiese regering, die aanleiding tot 'n burgeroorlog binne die voormalige Russiese ryk, en uiteindelik, in Desember 1922, die stigting van die Unie van Sowjet -Sosialistiese Republieke.
Nadat die Tennessee -wetgewer die 19de wysiging van die grondwet goedgekeur het, word die dokument wet, wat verseker dat nie die federale regering of die staatsregerings vroue die stemreg kan weier nie.
Studeer aan Whittier High School
Aandelemarkongeluk begin van die Groot Depressie
Nixon studeer aan Whittier College in Whittier, Kalifornië
Nixon studeer aan die Duke University Law School in Durham, Noord -Carolina.
Word toegelaat by California Bar en sluit aan by die prokureursfirma Wingert en Bewley in Whittier
Word 'n vennoot in die herorganiseerde prokureursfirma Bewley, Knoop en Nixon open 'n takkantoor in La Habra, Kalifornië
Duitsland val die begin van die Tweede Wêreldoorlog in Pole binne
21 Junie 1940
Nixon trou met Thelma Catherine ("Pat") Ryan in Riverside, Kalifornië.
Japannese aanval op Amerikaanse vlootbasis in Pearl Harbor
9 Januarie 1942
Nixon verhuis na Washington, DC, om by die Office of Price Administration aan te sluit, die federale agentskap wat verantwoordelik is vir die regulering van oorlogspryse en toesig oor rantsoenering.
15 Junie 1942
Ontvang kommissie as die Amerikaanse vlootluitenant (junior graad)
Nixon dien aktief in die Amerikaanse vloot. Nixon word aangestel by die South Pacific Combat Air Transport Command as 'n grondbeampte wat hy in Nieu -Caledonië, Bougainville en Green Island dien.
Na die einde van die vyandelikhede in Europa word die oorlog in die Stille Oseaan tot 'n einde gebring na die eerste militêre gebruik van kernwapens teen die Japannese stede Hiroshima en Nagasaki. Japan gee op 2 September 1945 formeel oor.
Dogter Patricia ("Tricia") Nixon word gebore.
Vrygestel van aktiewe diens in die vlootreservaat van die Verenigde State
Verkies tot die kongres en verslaan die huidige Jerry Voorhis
3 Januarie 1947
Nixon word ingesweer as verteenwoordiger vir die twaalfde kongresdistrik van Kalifornië. Sy ampstermyn duur tot sy bedanking in November 1950 na sy verkiesing tot die Senaat. Opgedra aan die Onderwys- en Arbeidskomitee van die Huis en die Huiskomitee oor nie-Amerikaanse aktiwiteite
Bestuur die goedkeuring van die Mundt-Nixon-wetsontwerp, die eerste wetgewing wat die huiskomitee oor on-Amerikaanse aktiwiteite in tien jaar aangeneem het, wat voorsiening maak vir die jaarlikse registrasie van lede van die kommunistiese party
5 Julie 1948
Dogter Julie Nixon word gebore.
5 Augustus 1948-15 Desember 1948
Nixon bring die voormalige amptenaar van die staatsdepartement, Alger Hiss, na die getuiebank van die House Un-American Activities Committee nadat Whittaker Chambers Hiss daarvan beskuldig dat hy 'n Sowjet-agent is. Die verloop van die Hiss -saak, wat geëindig het met die veroordeling van Hiss vir meineed, lok Nixon in nasionale aandag.
Volksrepubliek China formeel afgekondig
Nixon word verkies as senator vir Kalifornië en dien van 1 Desember 1950 tot 1 Januarie 1953.
Woon die konferensie van die Wêreldgesondheidsorganisasie by in Genève, Switserland
11 Julie 1952
Ontvang die Republikeinse benoeming van die vise-president
In 'n toespraak op nasionale televisie reageer Nixon op aanklagte van onbehoorlike gebruik van veldtogfondse, wat sy plek op die Republikeinse nasionale kaartjie in gevaar gestel het. Tydens sy verdediging en nadat hy die aanklagte weerlê het, verklaar hy dat sy vrou slegs 'n 'eerbiedige Republikeinse doekjas' dra, en die enigste geskenk wat hy gehou het, was Checkers, die cocker spaniel van die gesin-wat die voorkoms 'n ander naam gee, die 'Checkers' toespraak ".
Nixon word verkies tot vise -president van die Verenigde State op die kaartjie van president Dwight Eisenhower.
20 Januarie 1953
Word ingehuldig as vise -president
1 Junie 1953
Bevorder tot bevelvoerder in die vlootreservaat
Word voorsitter van die presidentskomitee oor regeringskontrakte
6 Oktober 1953-14 Desember 1953
Welwillendheidstoer deur Asië en Afrika
8 Desember 1954
Hooggeregshof beslis Brown v. Onderwysraad, beveel integrasie van openbare skole in die Verenigde State.
2 Junie 1955-5 Maart 1955
Welwillendheidstoer deur die Karibiese Eilande
President Eisenhower kry 'n hartaanval
Rosa Parks weier om haar sitplek prys te gee, wat die boikot van busse in Montgomery, Alabama, veroorsaak
Januarie 1956-Februarie 1956
Woon die Brasiliaanse presidensiële inhuldiging by as die verteenwoordiger van die Verenigde State
30 Junie 1956-11 Julie 1956
Welwillendheidstoer deur Asië
23 Oktober 1956-10 November 1956
Hongaarse burgers kom in opstand teen die Hongaarse regering en Sowjet -invloed in Hongarye, wat gelei het tot die besetting van die land deur die Sowjet Rooi Leër.
29 Oktober 1956-7 November 1956
Nixon word herkies tot vise-president van die Verenigde State as president Dwight Eisenhower.
18 Desember 1956-24 Desember 1956
Besoek Oostenryk om die toestande te ondersoek van Hongaarse vlugtelinge wat uit Hongarye gevlug het ná die onsuksesvolle opstand teen die kommunistiese bewind daar.
21 Januarie 1957
27 Januarie 1957
Elvis se enkelsnit "Heartbreak Hotel" word vrygestel
28 Februarie 1957-21 Maart 1957
Reis na Italië en Afrika
Die National Guard-troepe begelei Afro-Amerikaanse studente na die klas in Central High School in Little Rock, Arkansas, as deel van die desegregasie van skole daar.
Sowjetunie lanseer Spoetnik, die eerste kunsmatige satelliet van die aarde.
27 April 1958-15 Mei 1958
Tydens 'n reis in Latyns-Amerika staar Nixon op 8 Mei die stryd teen Nixon in Lima, Peru, en op 13 Mei in Caracas, Venezuela.
24 November 1958-29 November 1958
31 Januarie 1959
Aangestel as voorsitter van die kabinetskomitee oor prysstabiliteit vir ekonomiese groei
22 Julie 1959-2 Augustus 1959
Reis na die Sowjetunie
24 Julie 1959
Nixon neem spontaan deel aan die "Kitchen Debate" saam met die Sowjet -premier Nikita Krushchev in 'n modelkombuis in die American National Exhibition in Moskou. Nixon se sterk vertoning teen die Sowjet -leier gee hom 'n nuwe posisie in die Verenigde State.
2 Augustus 1959-5 Augustus 1959
27 Julie 1960
Nixon ontvang Republikeinse benoeming vir president.
26 September 1960-21 Oktober 1960
Verloor die presidentsverkiesing
Sluit aan by die regsfirma Adams, Duque en Hazeltine in Los Angeles
Die Sowjet -kosmonaut Yuri Gagarin word die eerste mens in die ruimte.
Ses krisisse gepubliseer
Nixon word in die gubernatoriale wedloop in Kalifornië verslaan deur die demokrate, Edmund G. "Pat" Brown. Nadat sy nederlaag duidelik geword het, sê Nixon aan verslaggewers "U hoef Nixon nie meer te laat skop nie, want, menere, dit is my laaste perskonferensie."
Nixon beoefen regte in New York. Sluit aan by die prokureursfirma Mudge, Stern, Baldwin en Todd. Die herorganiseerde firma word in 1964 Nixon, Mudge, Rose, Guthrie en Alexander.
16 Junie 1963
Kosmonaut Valentina Tereshkova word die eerste vrou in die ruimte.
President John F. Kennedy vermoor
9 Februarie 1964
Die Beatles verskyn op The Ed Sullivan Show.
Argumenteer eerste saak voor die Hooggeregshof
1 Junie 1966
Uittree uit die Amerikaanse vlootreservaat
Eerste episode van Star Trek wat op televisie uitgesaai word.
Martin Luther King, jr., Vermoor
5 Junie 1968
Robert Kennedy vermoor
Benoem as Republikeinse presidentskandidaat
Sowjet -troepe val Tsjeggo -Slowakye binne, en beëindig die "Praagse lente"
Nixon verskyn op Rowan en Martin se "Laugh-in" met die beroemde frase "Sock it to ME?"
Nixon word tot 37ste president van die Verenigde State verkies.
22 Desember 1968
Nixon se dogter Julie trou met Dwight David Eisenhower II, kleinseun van die voormalige president Dwight Eisenhower.
Richard Milhous Nixon ingehuldig president van die Verenigde State op die East Portico van die Amerikaanse Capitol in Washington, DC
Verwysing: Openbare referate. Inwydingsadres (1)
Verwysing: Openbare referate. Opmerkings by Andrews Air Force Base oor Vertrek na Europa (66) en Opmerkings by Andrews Air Force Base oor Terugkeer uit Europa (94). Sien ook items (67)-(93) vir opmerkings tydens die reis.
Verwysing: Openbare referate. Verklaring oor die implementering van die antiballistiese missielstelsel (109)
Verwysing: Henry Kissinger. Die Withuisjare. Boston: Little, Brown, en Co., 1979, bls. 239-254 en H. R. Haldeman. Die Haldeman -dagboeke. New York: GP Putnam's Sons, 1994, bls. 40-41
Verwysing: Openbare referate. Spesiale boodskap aan die kongres oor hervorming van die militêre konsep (194)
Verwysing: Openbare referate. Brief waarin die bedanking van Abe Fortas as mederegter van die Hooggeregshof van die Verenigde State aanvaar word (197)
Verwysing: Openbare referate. Opmerkings oor die benoeming van regter Warren Earl Burger tot hoofregter van die Verenigde State (209) en Facts on File 1969 bls. 343F2 390D2
Verwysing: Openbare referate. Opmerkings by Honolulu op pad na 'n vergadering met president Nguyen Van Thieu van die Republiek Vietnam op Midway Island (7 Junie 1969) (230) Opmerkings na die eerste ontmoeting met president Thieu op Midway Island (231) Gesamentlike verklaring na aanleiding van die vergadering met president Thieu (232) Opmerkings by die afsluiting van bespreking met president Thieu (233) Opmerkings oor vertrek vanaf Midway Island (234) Opmerkings oor terugkeer van ontmoeting met president Thieu op Midway Island (10 Junie 1969) (235)
Verwysing: Feite oor lêer 1969 bl. 376A1
Verwysing: Feite oor lêer 1969 bl. 390D2
Verwysing: Openbare referate. Telefoongesprek met die Apollo 11 -ruimtevaarders op die maan (272)
Verwysing: Openbare referate. Informele opmerkings in Guam met nuusmanne (279)
Verwysing: Openbare referate. Opmerkings oor aankoms in Manila, die Filippyne (281) Opmerkings oor vertrek uit Pakistan (306) sien ook items (282)-(305)
Verwysing: Openbare referate. Opmerkings oor aankoms in Boekarest, Roemenië (307) Opmerkings oor vertrek uit Roemenië (310) sien ook items 308 en 309
Verwysing: Openbare referate. Toespraak aan die nasie oor binnelandse programme (324)
Verwysing: Openbare referate. Bylaag A, 18 Augustus, aankondiging deur die perssekretaris oor die benoeming van regter Clement F. Haynsworth, jr., As mederegter van die Hooggeregshof
Verwysing: John Herbers. "Vietnam Moratorium is landwyd waargeneem deur vyande van die oorlog." New York Times, 16 Oktober 1969, p.1
Verwysing: Alexander v. Holmes County Board of Education, 396 U.S. 1218 (1969)
Verwysing: Openbare referate. Toespraak aan die Nasie oor die Oorlog in Viëtnam (425)
Verwysing: Openbare referate. Verklaring Na aanleiding van die stemming van die senaat oor die benoeming van regter Clement F. Haynsworth, Jr., as mederegter van die Hooggeregshof (454) en feite oor lêer 1969 bl. 759C2
Verwysing: Openbare referate. Verklaring oor die ondertekening van die instrument van bekragtiging van die verdrag oor die nie-verspreiding van kernwapens (458)
Verwysing: Openbare referate. Verklaring oor ondertekening van die belastinghervormingswet van 1969 (501) en feite oor lêer 1969 bl. 839D3
Verwysing: Openbare referate.Opmerkings oor die ondertekening van die Wet op die Nasionale Omgewingsbeleid van 1969 (1)
Verwysing: Openbare referate. Bylaag A, 19 Januarie, biografiese gegewens oor regter G. Harrold Carswell genomineer as mederegter, die Hooggeregshof van die Verenigde State en Robert Semple. "Suidlander vernoem na Hooggeregshof Carswell, 50, beskou as konserwatief," New York Times, 20 Januarie 1970, p.1
Verwysing: Openbare referate. Opmerkings oor Vetoing van die Wetsontwerp op Arbeids-HEW-OEO-toewysings (13) en Veto-boodskap oor die Wetsontwerp op Arbeid-HEW-OEO (27 Januarie 1970) (14)
Verwysing: Openbare referate. Verklaring waarin 'n uitgebreide federale program vir die bestryding van dwelmmisbruik aangekondig word (76)
Verwysing: Openbare referate. Opmerkings aan verslaggewers oor benoemings tot die hooggeregshof (108) en verklaring oor benoemings tot die hooggeregshof (109) het albei op 9 April, sowel as feite oor lêer 1970 bl. 237D2
Verwysing: Openbare referate. Verklaring oor benoemings in die hooggeregshof (108 voet) en bylaag A, 14 April
Verwysing: Openbare referate. Toespraak aan die nasie oor die situasie in Suidoos -Asië (139)
Verwysing: Openbare referate. Verklaring oor die sterftes van vier studente aan die Kent State University, Kent, Ohio (140)
Verwysing: Feite oor lêer 1970 bl. 326A1
Verwysing: Openbare referate. Verklaring waarin uitbreidings van voorstelle vir welvaarthervorming (183) en feite oor lêer 1970 aangekondig word. 420E2
Verwysing: Openbare referate. Spesiale boodskap aan die kongres oor herorganisasieplanne vir die oprigting van die Environmental Protection Agency en die National Oceanic and Atmospheric Administration (215)
Verwysing: Openbare referate. Opmerkings oor aankoms in Rome, Italië (304) en opmerkings by Andrews -lugmagbasis oor terugkeer uit Europa (329). Sien ook items (305)-(328)
Verwysing: Nixon Presidential Materials. White House Central Files HE 5-1 [EX], 21 Desember 1970, memorandum vir die president en die nasionale argief se uitstalling Toe Nixon Elvis ontmoet
Verwysing: Openbare referate. Opmerkings oor die ondertekening van die skoon lugwysigings van 1970 (485). Soos uitgevaardig, is die wetsontwerp (H.R. 17255) Publiekreg 91-604 (84 Stat. 1676).
Apollo 14 (Alan Shepard, Stuart Roosa, Edgar Mitchell) klim op die derde suksesvolle maanlandingsending.
Apollo 14 land op die maan.
'N Nuwe aandelemarkindeks genaamd Nasdaq debuteer.
Satchel Paige word die eerste speler van die Negro League wat in die Baseball Hall of Fame gestem is.
Onderteken uitvoerende bevel 11582, "Onderhouding van vakansiedae deur regeringsagentskappe," waarin die nuwe federale vakansiekalender aangekondig word. Hierdie verandering voeg Columbus Day by as 'n wettige openbare vakansiedag en dui sekere Maandae aan vir vyf van die nege vakansiedae. Nixon het nie 'n afkondiging uitgereik waarin die naam van die federale vakansie verander word van 'Washington se verjaardag' na 'presidentdag' nie.
Verwysing: C. L. Arbelbide, "By George, It IS Washington's Birthday," Proloog Winter 2004: 31-37.
Verwysing: John Powers, "Die geskiedenis van presidensiële klankopnames en die argiefkwessies rondom die gebruik daarvan" (1996) beskikbaar by: Miller Center van die University of Virginia
Verwysing: Openbare referate. Verklaring oor die ondertekening van die wetsontwerp Die verhoging van sosiale voordele (107)
Verwysing: Swann v. Board of Education, 402 U.S. 1 (1971) en Facts on File 1971 p. 290C1
Verwysing: Openbare referate. Aanhangsel A, 10 Junie, verklaring: aankondiging van beëindiging van handelsbeheer oor nie-strategiese Amerikaanse uitvoer na en invoer uit die Volksrepubliek China-deur perssekretaris Ronald L. Ziegler
Verwysing: Washington Post "TV -dekking" 12 Junie 1971 "Daar sal geen regstreekse televisie -dekking wees oor die troue van die Withuis van Tricia Nixon en Edward Finch Cox vandag" p. C2
Verwysing: Sheehan, Neil. "Vietnam -argief: Pentagon -studie volg drie dekades van groeiende Amerikaanse betrokkenheid." New York Times, 13 Junie 1971, bl. 1
Verwysing: Openbare referate. Verklaring oor bekragtiging van die 26ste wysiging van die Grondwet (219)
Verwysing: Openbare referate. Opmerkings oor die ondertekening van die Wet op Nooddiens van 1971 (227) en Verklaring oor die Wet op Nooddiens van 1971 (228)
Verwysing: Openbare referate. Opmerkings aan die nasie waarin die aanvaarding van 'n uitnodiging om die Volksrepubliek van China te besoek, aangekondig word (231)
Verwysing: Openbare referate. Verklaring oor ondertekening van uitvoerende bevel tot oprigting van die National Business Council for Consumer Affairs (252)
Verwysing: Openbare referate. Adres aan die nasie waarin 'n nuwe ekonomiese beleid uiteengesit word: "The Challenge of Peace" (264) en uitvoerende bevel 11615
Verwysing: Feite oor lêer 1971 bl. 686F3 "Gesante teken Berlynse konsep. Die vier gesante wat in Augustus oor die Berlynse konsepooreenkoms onderhandel het, onderteken die ooreenkoms op 3 September nadat dit goedgekeur is deur die regerings van die VSA, Brittanje, Frankryk en die Sowjetunie, die lande met verantwoordelikheid vir die toekoms van Berlyn. "
Verwysing: Openbare referate. Opmerkings tydens 'n vraag-en-antwoord-sessie met 'n paneel van 10 lede van die Economic Club van Detroit (297 voet p. 976)
Verwysing: Openbare referate. Toespraak aan die nasie waarin die voorneme aangekondig word om Lewis F. Powell, Jr., en William H. Rehnquist te benoem om mede -regters van die Hooggeregshof van die Verenigde State te wees (337)
Verwysing: Feite oor lêer 1971 bl. 887A1. 'Fase twee begin' en uitvoerende bevel 11627
Verwysing: Feite oor lêer 1971 bls. 846, 863, 885, 901, 924, 941, 961-963 en 985
Verwysing: Openbare referate. Verklaring oor die bevestiging van die senaat van Lewis F. Powell, Jr., en William H. Rehnquist as mede -regters van die hooggeregshof (391) en feite oor lêer 1971 bl. 947F2
Verwysing: Openbare referate. Verklaring oor die bevestiging van die senaat van Lewis F. Powell, Jr., en William H. Rehnquist as mede -regters van die hooggeregshof (391) en feite oor lêer 1971 bl. 970F2
Verwysing: Openbare referate. Brief waarin kandidate vir hernominasie en herverkiesing aangekondig word (6)
Verwysing: Feite oor lêer 1972 bl. 9C1
Verwysing: Openbare referate. Verklaring oor ondertekening van die Federale Verkiesingsveldtogwet van 1971 (46)
Verwysing: Openbare referate. Chronologie van besoek aan die Volksrepubliek China (63A). Sien ook items (64)-(73)
Verwysing: Openbare referate. Verklaring oor die ondertekening van die Wet op Gelyke Indiensnemingsgeleenthede van 1972 (105)
Verwysing: Openbare referate. Toespraak aan die nasie oor die situasie in Suidoos -Asië (147)
Verwysing: Openbare referate. Verklaring oor poging tot lewe van goewerneur George C. Wallace van Alabama (151)
Verwysing: Openbare referate. Kronologie van besoek aan Oostenryk, die Sowjetunie, Iran en Pole (162A). Sien ook items (163)-(188)
Verwysing: Watergate: Chronology of a Crisis. Washington, DC: Congressional Quarterly, Inc., 1975, p. xv
Verwysing: Nixon Presidential Materials. White House Tapes, 23 Junie 1972, gespreksnommer 741-2
Verwysing: Furman v. Georgia, 408 U.S. 238 (1972)
Verwysing: Openbare referate. Verklaring oor die ondertekening van die Wet op Vergoeding en Verligting van Veterane van 1972 (218)
Verwysing: Openbare referate. Opmerkings oor die aanvaarding van die presidensiële benoeming van die Republikeinse Nasionale Konvensie (266)
Verwysing: Openbare referate. Opmerkings aan verslaggewers oor die aanval op Israeliese atlete tydens die Olimpiese Spele in München, Duitsland (287)
Verwysing: Openbare referate. Opmerkings oor herverkiesing tot die presidensie (414)
Verwysing: Information Please Almanac Atlas and Yearbook 1974. New York: Simon and Schuster, 1973, p.68 and Facts on File 1972 p.1013A1
Verwysing: Openbare referate. Bylaag B, 30 Desember, ". In 'n nuusberig na die aankondiging het adjunk -perssekretaris Gerald L. Warren gesê: 'Die president het beveel dat alle bombardemente bo die 20ste parallel gestaak sal word, solank daar ernstige onderhandelinge aan die gang is.' "en inligting asseblief Almanak Atlas en jaarboek 1974. New York: Simon en Schuster, 1973, p.68
Verwysing: Openbare referate. Spesiale boodskap aan die kongres waarin fase III van die program vir ekonomiese stabilisering aangekondig word en versoek word om uitbreiding van magtigende wetgewing (6) en uitvoerende bevel 11695
Verwysing: Openbare referate. Eed en Tweede Inleidingsrede (8)
Verwysing: Roe v.Wade, 410 U.S. 113 (1973)
Verwysing: Openbare referate. Toespraak aan die nasie waarin aankondiging van die sluiting van 'n ooreenkoms oor die beëindiging van die oorlog en die herstel van vrede in Viëtnam aangekondig word (12)
Verwysing: Information Please Almanac Atlas and Yearbook 1974. New York: Simon en Schuster, 1973, p.68 en Public Papers. Toespraak aan die nasie waarin aankondiging van die sluiting van 'n ooreenkoms oor die beëindiging van die oorlog en die herstel van vrede in Viëtnam aangekondig word (12)
Verwysing: Watergate: Chronology of a Crisis. Washington, DC: Congressional Quarterly, Inc., 1975, p. xxi 9-11 Ford Library Watergate Exhibit and United States v. George Gordon Liddy, Everett Howard Hunt, James W. Mccord, Bernard L. Barker, Eugenio R. Martinez, et al. (Amerikaanse distrikshof vir die District of Columbia CR 827-72)
Verwysing: Watergate: Chronology of a Crisis. Washington, DC: Congressional Quarterly, Inc., 1975, p. 3 en Ford Library Watergate -uitstalling
Verwysing: Openbare referate. Verklaring oor die terugkeer van die eerste groep Amerikaanse krygsgevangenes uit Suidoos -Asië (11 Februarie) (38) en James P. Sterba, "Airlift is Begun." New York Times, 12 Februarie 1973, p.1
Verwysing: Nixon Presidential Materials. White House Tapes, 21 Maart 1973, gespreksnommer 886-8
Verwysing: Openbare referate. Veto van die Wetsontwerp op Beroepsrehabilitasie (91)
Verwysing: Openbare referate. Verklaring waarin die bedanking van die prokureur -generaal en die personeellede van die Withuis aangekondig word, en die voorneme om Elliot L. Richardson as prokureur -generaal te benoem (133)
Verwysing: Watergate: Chronology of a Crisis. Washington, DC: Congressional Quarterly, Inc., 1975, p. 28 en Senaatbesluit 105
Verwysing: Openbare referate. Verklaring oor die ondertekening van 'n wetsontwerp wat die Wet op Ekonomiese Stabilisering van 1970 verleng (137)
Verwysing: Openbare referate. Verklaring oor die ondertekening van 'n wetsontwerp wat die voordele van sosiale sekerheid verhoog (200)
Verwysing: Nixon Presidential Materials Staff, National Archives and Records Administration
Verwysing: verhore voor die gekose komitee oor presidensiële veldtogaktiwiteite van die Amerikaanse senaat, fase I: Watergate -ondersoek, boek 5. Washington: GPO, 1973
Verwysing: Openbare referate. Verklaring waarin maatreëls aangekondig word wat ingevolge fase IV van die program vir ekonomiese stabilisering (207) en uitvoerende bevel 11730 geneem moet word
Verwysing: Information Please Almanac Atlas and Yearbook 1974. New York: Simon en Schuster, 1973, p. 24 en Lyons, Richard L. "Impeachment Move Offered." Washington Post, 1 Augustus 1973, bl. A1
Verwysing: Openbare referate. Verklaring oor ondertekening van die Wet op Landbou en Verbruikersbeskerming van 1973 (231)
Verwysing: Openbare referate. Opmerkings by die beëdiging van Henry A. Kissinger as minister van buitelandse sake (268)
Verwysing: Kissinger, Henry. Jare van omwenteling. Boston: Little Brown, 1982 bls. 450-575
Verwysing: Openbare referate. Brief aan Spiro T. Agnew oor sy besluit om as visepresident te bedank (290)
Verwysing: Openbare referate. Opmerkings oor die voorneme om Gerald R. Ford as vise -president te benoem (294)
Verwysing: Openbare referate. Brief waarin die bedanking van Elliot L. Richardson as prokureur -generaal aanvaar word (308) en 'n brief aan die waarnemende prokureur -generaal om die direkteur van die kantoor van die Watergate spesiale vervolgingsmag te ontslaan (309)
Verwysing: Openbare referate. Resolusie van Veto of the War Powers (311)
Verwysing: Openbare referate. Bylaag B, 6 Desember, "Die president het Gerald R. Ford vergesel na die kamer in die Capitol, waar Ford die eed afgelê het as die 40ste vise -president van die Verenigde State."
Verwysing: Openbare referate. Opmerkings oor die ondertekening van 'n wetsontwerp tot stand van die Amerikaanse Revolusie Bicentennial Administration (356) en (87 Stat. 697)
Verwysing: Openbare referate. Verklaring oor die ondertekening van die Wet op die Besparing van Noodweë op snelweë (3)
Verwysing: Watergate: Chronology of a Crisis. Washington, DC: Congressional Quarterly, Inc., 1975, p. 521 Ford Library Watergate -uitstalling en huisresolusie 803
Verwysing: Openbare referate. Opmerkings na 'n vergadering met Arabiese ministers van buitelandse sake om vooruitsigte vir vrede in die Midde -Ooste te bespreek (52)
Verwysing: Openbare referate. Veto van die Energy Emergency Bill (69)
Verwysing: Openbare referate. Verklaring oor ondertekening van die wysigings van billike arbeidsstandaarde van 1974 (104)
Verwysing: Openbare referate. Toespraak aan die nasie waarin die antwoord aan die dagvaardingskomitee van die huis aangekondig word vir addisionele opnames in die presidensiële band (122)
Verwysing: Openbare referate. Opmerkings oor die ondertekening van die Federal Energy Administration Act van 1974 (130)
Verwysing: Openbare referate. Opmerkings oor vertrek na die Midde -Ooste (170). Sien ook items (171)-(193)
Verwysing: Openbare referate. Opmerkings oor vertrek na België en die Sowjetunie (198). Sien ook items (199)-(211)
Verwysing: Openbare referate. Verklaring waarin die voorneme aangekondig word om te voldoen aan die uitspraak van die Hooggeregshof waarin produksie van presidensiële bandopnames (228) en 418 U.S. 683 (1974) vereis word
Verwysing: Watergate: Chronology of a Crisis. Washington, DC: Congressional Quarterly, Inc., 1975, p. 752 en Ford Library Watergate -uitstalling
Verwysing: Openbare referate. Toespraak tot die nasie waarin besluit aangekondig word om die amp van die president van die Verenigde State te bedank (244)
Verwysing: Openbare referate. Opmerkings oor vertrek uit die Withuis (245) en Nixon Presidential Materials. Daily Diary, 9 Augustus 1974, Box RC 14
McGovern vs Nixon: Wie het weer gewen?
In die presidentsverkiesing van 1972 vernietig Richard Nixon George McGovern. McGovern het slegs een staat gewen, en dit was nie eens sy tuisstaat nie. Natuurlik het Nixon gou sy eie vernietiging saam met Watergate beleef, maar die feit bly staan ​​dat McGovern en die liberale/linkervleuel van die Demokratiese party nooit heeltemal herstel het van hul druppel in 1972 nie.
En wat 'n skande was dit vir Amerika. Ek het gelees "Die oomblik van die liberale: die opstand van McGovern en die identiteitskrisis van die Demokratiese Party, "Deur Bruce Miroff, en hoe meer ek lees, hoe meer beïndruk is ek deur McGovern se beginselvaste standpunt teen die Viëtnam -oorlog en oorlog in die algemeen.
Die geskiedenis toon dat Nixon die verkiesing van 1972 gewen het, maar McGovern was die ware wenner in sy lewe. Nixon het 'n oorlog vervolg met verwoestende gevolge wat McGovern geveg het om dit te stop. Nixon het 'n oneerlike veldtog gevoer McGovern 'n hoopvolle een, 'n idealistiese een, wat 'n beroep op Amerikaners gedoen het om hul retoriek van vryheid en selfbeskikking en liefdadigheid na te kom.
Deur William J. Astore gepos op 6 Desember 2020
VRYWARING: Die menings wat hier uitgespreek word, is die mening van die individuele bydraer (s) en weerspieël nie noodwendig die standpunte van die LA Progressive, sy uitgewer, redakteur of enige van die ander bydraers nie.
Oor William J. Astore
William J. Astore is 'n afgetrede luitenant -kolonel (USAF). Sy D.Phil in Modern History is van die Universiteit van Oxford. Hy kan bereik word by [email protected]
Ek het gedink en sal altyd dink dat George McGovern een van die grootste Amerikaners van alle tye was. Dit verg groot moed en oortuiging om op te staan ​​en die dinge te sê wat hy oor Viëtnam gesê het. Ek was diep teleurgesteld oor sy verlies in 1972. Ek het Nixon gehaat, maar deur die jare het my gevoelens oor hom versag. Nixon was nie verantwoordelik vir die Viëtnam -oorlog nie. Dit was die demokraat Lyndon Johnson en sekretaris van die verdediging, Robert McNamara, wat die oorlog in Viëtnam in 1964 eskaleer. Hulle het die Golf van Tonkin -voorval gebruik om hierdie eskalasie te regverdig. Ek besef dat Richard Nixon 'n diep gebrekkige man was, maar hy was nie 'n slegte man soos Lyndon Johnson nie.
'N Goeie bespreking van Viëtnam en hoe ons daar gekom het, is "America in Vietnam " deur Williams, McCormick, Gardner en LaFeber. 'N Goeie bespreking van wat verkeerd gegaan het toe ons daar aangekom het (en tot vandag toe voortduur) is vervat in "The Generals " deur Thomas Ricks.
Met 'n politieke loopbaan wat slegs vier jaar as 'n onbekende staatsenator ingesluit het en 'n enkele termyn as goewerneur van Georgië (hy is deur die staatswet verbied om 'n tweede termyn te soek), het Carter nie vroeg kans gehad nie. Politieke waarnemers het daarop gewys dat hy, nadat hy in Januarie 1975 as goewerneur uittree, geen politieke basis het nie, geen organisasie, geen standpunt in die stembusse en min of geen geld om sy veldtog te finansier nie. Maar Carter het sy veldtog twee jaar voor sy aankondiging noukeurig beplan. Sy uitvoerende sekretaris, Hamilton Jordan (wat sy veldtogbestuurder sou word), het die eerste aflewering van die Carter -veldtogplan opgestel voor die presidentsverkiesing van 1972. Daarin is die duidelike politieke swakhede van Carter opgemerk, maar hy en sy medewerkers verkies om by sy sterkpunte te bly. Sy agtergrond as vlootbeampte, grondboontjieboer, landboubesigheidsman en laatbloeiende staatspolitikus, sowel as sy buitengewone vermoë om veldtogte oor kwessies soos "liefde" en "vertroue" te beoefen, was ideaal geskik vir die bui van 'n publiek wat, danksy Watergate en die Viëtnam -oorlog, het hulle moeg en sinies geraak teenoor amptenare in Washington en die politiek in die algemeen.
Boonop het onlangse presidentsverkiesings aangedui dat dit moeilik, miskien onmoontlik, sou wees vir 'n demokraat om die presidentskap te wen sonder die steun van die ou "Solid South" wat so 'n belangrike rol gespeel het in Franklin D. Roosevelt se New Deal -koalisie van die 1930's en 40's. Daar word gedink dat Carter, 'n 'nuwe suidelike', 'n beroep op blankes en Afro -Amerikaners kan hê en moontlik die Suide weer in die Demokratiese groep kan terugbring. Hy sou 'n paar vooroordele wat die noordelike liberale mag hê, oorkom, asook die vrese oor sy fundamentalistiese, wedergebore Christelike, Suidelike Baptiste-geloof. Maar dit blyk nie onoorkomelike struikelblokke te wees nie.
Carter was van plan om al die 31 presidensiële voorverkiesings wat in 1976 gehou is, in te skryf (eintlik het hy 30 ingeskryf, omdat hy nie daarin geslaag het om 'n lei afgevaardigdes in Wes -Virginia te kwalifiseer nie). Hy het korrek aangeneem dat die rekordgetal van die voorverkiesings-plus die beperkings op veldtogbesteding en fondsinsameling wat deur die federale wet op die veldtog van 1974 ingestel is-sy meer bekende Demokratiese teenstanders sou laat kies tussen die staat se voorverkiesings om te eggenoot hul hulpbronne. Carter se besluit om die benoeming oral te betwis, weerspieël sy kennis dat hy as 'n familielid onbekend soveel blootstelling as moontlik nodig gehad het en dat die nuwe reëls van die Demokratiese Party hom 'n proporsionele deel van die afgevaardigdes sou gee, selfs in state waar hy nie eerste geëindig het nie.
Carter se plan het hom goed gedien. Vroeë oorwinnings in die Iowa-koukusse in Januarie en die voorverkiesing in New Hampshire in Februarie, die resultate van sy effektiewe een-tot-een-veldtogtegnieke en sy voorliefde vir noukeurige organisasie, het hom op die voorblad geplaas Tyd en Nuusweek en het hom gevestig as 'n vroeë voorloper. Hy het die goewerneur van Alabama, George Wallace, 'n 'Ou Suidlander', verslaan, wat volgens baie sy laaste probeerslag vir die nasionale amp was, in Florida en Noord -Carolina en in elke ander primêre deel van die suide, behalwe in die tuisland van Wallace. Carter behaal 'n onverwags sterk oorwinning in Illinois en verslaan sy belangrikste liberale teenstander, rep. Morris K. Udall van Arizona, in Wisconsin. Teen die primêre verkiesing in Pennsylvania op 27 April het slegs twee ander ernstige kandidate in die wedloop oorgebly, Udall en senator Henry M. Jackson van Washington. Carter het hulle beslis in Pennsylvania verslaan, Jackson uit die wedloop gedwing en senator Hubert H. Humphrey van Minnesota, wat in die vleuels gewag het, laat besluit teen 'n aktiewe kandidatuur vir homself.
Carter se strewe na die benoeming was beslis nie sonder terugslae nie. Hy het sleg verloor vir Jackson in Massachusetts en New York en was in Mei verskeie kere in die verleentheid gebring deur twee kwiksotiese laatkommers vir die wedloop, goewerneur Edmund ("Jerry") Brown, Jr., van Kalifornië en senator Frank Church of Idaho. Tog het Carter voortgegaan om afgevaardigdes in staat na staat op te stapel, selfs toe hy nie eerste geëindig het nie. Teen die laaste dag van die voorverkiesing, 8 Junie, het sy benoeming 'n uitgemaakte saak geword.
Die afgevaardigdes van die Demokratiese Nasionale Konvensie het in Julie in New York byeengekom en het daarin geslaag om enige senuweeagtigheid wat hulle voel oor Carter se "buitestander" -status te onderdruk, en hom genomineer vir die eerste stembrief. Hulle het 'n platform goedgekeur in ooreenstemming met sy algemeen gematigde tot liberale standpunte en het sy keuse van 'n bona fide liberaal, senator Walter Mondale van Minnesota, as sy vise-presidensiële stuurman aangemoedig. Die meeste afgevaardigdes was blykbaar beïndruk met Carter se basies liberale aanvaardingstoespraak, wat hy later as 'populisties' sou beskryf.
Die 1970's ''s as Policy Watershed
In 1974 eindig die uitgestrekte sosiale beleidstelsel wat in die naoorlogse tyd geheers het, en 'n meer beperkende stelsel wat die res van die sewentigerjare en die vroeë tagtigerjare sou kenmerk, begin sy plek inneem. Alhoewel belangrike programme, soos sosiale sekerheid, gedurende die sewentigerjare aanhou groei het, het beleidmakers toenemend na maniere gesoek om hul groei te beperk. Die nuwe stelsel het egter baie geleenthede gebied om maatskaplike welsynsbeleid te koester op 'n manier wat 'n groot uitwerking op Amerika het. Die verbintenis tot sosiale sekerheid was grootliks 'opgesluit' deur 'n reëling wat in die uitgestrekte era getref is en wat nie in die beperkende era sonder groot politieke koste verbreek kon word nie. Terselfdertyd het instellings wat nie so reageer op die huidige ekonomiese toestande soos die kongres of die president nie, soos die howe en die agentskappe wat regulasies vir burgerregte opgestel het, gehelp om 'n voortgesette regte -rewolusie in die lig van ekonomiese teëspoed. In 'n sekere sin het hierdie instellings agtergebly by meer gewild verkose entiteite in hul persepsie van en reaksie op sosiale probleme. Na 1974 het die oorsake van hervorming van welsyn en nasionale gesondheidsversekering gely. Selfs terwyl dit gebeur het, het die Kongres burgerregte en ander wette goedgekeur wat simboliese uitsprake gemaak het of die privaatsektor of plaaslike aktiwiteite verplig het.
Die aard van die naoorlogse stelsel
Die tipiese reëling van 'n suksesvolle naoorlogse program vir maatskaplike welsyn behels 'n aktiewe federale burokrasie wat deur die algemene bevolking as bekwaam beskou word, 'n simpatieke groep kongreslede wat mag het om namens die hele kongres te wetgewing en dikwels ook geld toe te pas, en 'n goed georganiseerde en geografies verspreide voorspraakgroep. Behalwe dat hierdie bekende patroon vertoon is, het suksesvolle programme die neiging tot openbare aanvaarding gekry omdat hul ondersteuners 'n oortuigende rede vir die program geskep het wat by meer algemene maatskaplike doelwitte aansluit. Daarom het die beroepsrehabilitasieprogram, wat in 1920 geskep is, maar die grootste groeitydperk in die naoorlogse era geniet, maatskaplike dienste aan gestremdes gebied om mense in staat te stel om gestremdes te vergemaklik. Voorstanders kan redeneer dat die program welsynsontvangers in belastingbetalers verander het en dat die program dus 'n goeie belegging van federale dollars verteenwoordig. Burokrate het selfs 'n argument ontwikkel dat die program vir elke dollar wat spandeer is, meer as tien dollar aan belastinginkomste opgelewer het. Verder spog die program met 'n charismatiese administrateur met die naam Mary Switzer, 'n loopbaan-staatsamptenaar met 'n reputasie vir burokratiese bekwaamheid en 'n lang institusionele geheue, wat haar sjarme gebruik het om goeie verhoudings met invloedryke kongreslede soos Senator Lister Hill (D-Alabama) en Verteenwoordiger John Fogarty (D-Rhode Island). Die drietal Hill, Fogarty en Switzer het vir die grootste deel van die vyftiger- en sestigerjare in plek gebly, en hulle mag oor die program word nie beïnvloed deur wie president was of watter party die Withuis beset het nie. Switzer en haar program het inderdaad besonder goed gevaar met die verkryging van krediete en nuwe magtigingswetgewing tydens die Eisenhower -administrasie. 'N Sterk politieke basis, veranker deur die administrateurs van beroepsrehabilitasie in elk van die vyftig state en deur die vele opvoedkundige en mediese ontvangers van toelaes vir beroepsrehabilitasie, verseker 'n voortdurende vraag na die uitbreiding van die program.
Ander voorbeelde van suksesvolle na -oorlogse programme vir maatskaplike welsyn was die National Institutes of Health (NIH) en die Social Security -program. Die NIH het 'n soortgelyke situasie as dié van beroepsrehabilitasie geniet. Mense beskou federale belegging in mediese navorsing as 'n belangrike bydraer tot die land se voortgesette ekonomiese groei. Fogarty en Hill, afgerig deur NIH -administrateur James Shannon en aangemoedig deur mediese navorsers en hospitale wat wyd versprei het, het seker gemaak dat die krediete vir die program toeneem en die burokratiese reikwydte daarvan, gemeet aan dinge soos nuwe gesondheidsinstitute om spesifieke siektes te dek of dele van die liggaam, uitgebrei.
Sosiale sekerheid het die klassieke voorbeeld geword van 'n suksesvolle na -oorlogse program vir maatskaplike welsyn. In 1979 bied Martha Derthick 'n besonder akkurate portret van hierdie program aan wat die redes vir die sukses daarvan illustreer. Die program het baat gevind by burokratiese kontinuïteit waarmee programbestuurders sterk lojaliteit kon ontwikkel aan die missie van die agentskap. Programadministrateurs werk saam met die grootliks permanente lidmaatskap van die komitees vir maniere en middele en finansies, selfs in die mate dat hulle die komitees se verslae opstel en die komitees se ramings van die koste van wetgewing maak. Die program self het 'n dubbelsinnigheid gehad wat dit ewe aangenaam gemaak het vir konserwatiewes, wat dit as 'n program beskou het en loonverdieners beloon het, ten bate van die behoud van kapitalisme en liberale wat dit as die land se beste manier beskou het om die welsynstaat uit te brei . Die afwesigheid van politieke konflik was 'n groot hulp vir die uitbreiding van die program. Dit was ook die feit dat die program 'n ingeboude bron van fondse gehad het deur middel van toegewyde betaalstaatbelasting en gekoppel was aan die groei van die ekonomie. Namate die lone gestyg het, het die invordering van belasting op sosiale sekerheid toegeneem. Aangesien die aktuarisse van sosiale sekerheid die konserwatiewe aanname van loongroei aanvaar het (en aangesien die kongres en die sosiale sekerheidsadministrasie dieselfde aktuaris gebruik het), het surplusse bykans altyd in die vyftiger- en sestigerjare ontstaan, en hierdie oorskotte is bestee aan uitbreiding van programme. 'N Historikus kan byvoeg dat hierdie uitgestrekte stelsel eers in 1950 posgevat het, maar dat die patroon tussen 1950 en 1972 vasgehou het.
Nixon se benadering tot sosiale beleid
Toe Richard Nixon in 1969 president word, het daar min verander oor die stelsels wat hierdie programme beheer. Alhoewel sommige van die programbestuurders, soos James Shannon van die NIH, die aftree -ouderdom bereik het, het baie van die administrateurs gedurende Nixon se eerste termyn in plek gebly. Robert Ball, die kommissaris van die Social Security Administration wat aansienlike invloed op die program uitgeoefen het en noue verhoudings met belangrike wetgewers soos die voorsitter van House Ways en Means, Wilbur Mills, onderhou het, het sy pos tot 1973 as kommissaris behou, al was dit 'n presidensiële president aanstelling. Demokrate handhaaf steeds 'n streng beheer oor die kongres.
Nixon het dit as vanselfsprekend aanvaar dat hy voorstelle moet maak vir hervorming van welsyn, nasionale gesondheidsversekering en die uitbreiding van sosiale sekerheid. Hy het egter besef dat die kongres hom ook kon oortref, wat hy ook al doen. As gevolg hiervan sou dit vir hom moeilik wees om krediet te eis vir enige maatskaplike welsynsinisiatief, 'n situasie wat sy natuurlike neiging versterk het om op buitelandse, eerder as binnelandse sake te konsentreer.
Ondanks die probleme het Nixon 'n reeks nuwe voorstelle op die gebied van maatskaplike welsyn gemaak. Aangesien elkeen van hierdie voorstelle oor 'n spesifieke probleem handel, was elkeen anders. As 'n algemene stelling het die president egter programme voorgestel wat die diskresie van politieke en professionele groepe wat die president as onevenredig demokraat in hul lidmaatskap beskou, tot die minimum beperk. Vir hierdie professionele of politieke diskresie het die president voorgestel om kontanttoelaes te vervang, eerder as dienste wat deur die outomatiese voordele van maatskaplike werkers beheer word, eerder as voordele wat aan die kongres en die staat oorgedra word, eerder as die federale administrasie van programme. Baie van die president se voorstelle berus op ekonomiese aansporings om sosiaal aanvaarbare gedrag aan te wakker. 'N Gewaarborgde jaarlikse inkomste -skema sal byvoorbeeld aansporings vir gesinne om te skei uitskakel om welsynsvoordele op te eis, die arbitrêre invloed van maatskaplike werkers te verminder en ekonomiese aansporings in die vorm van relatief lae marginale belastingkoerse vir mense te bevat om te werk. Die welsynsafdeling sou verander van alleenstaande moeders, wat grotendeels Demokrate was, na die werkende armes, wat moontlik aangespoor sou word om by die Republikeinse koalisie aan te sluit. Gesondheidsonderhoudsorganisasies, 'n ander konsep wat deur die Nixon -administrasie bevorder word, het potensiële vergoeding vir gesondheidsorg vervang met terugwerkende terugbetaling in 'n poging om aansporings vir verskaffers van gesondheidsorg te skep om koste te verminder.
Sosiale sekerheid in die Nixon -administrasie
Die Nixon -administrasie het die sosiale sekerheid nie verwaarloos nie. Die nuwe idee op daardie gebied het outomatiese lewenskoste -aanpassings behels. In plaas daarvan om te wag vir die kongres om 'n verhoging van voordele te bereik, sal bejaardes, gestremdes en afhanklikes van sosiale sekerheid verseker word van voordele wat outomaties aangepas word vir veranderinge in lewenskoste. Op hierdie manier het Nixon gehoop om die krediet vir die verhoging van die sosiale sekerheid van die kongres weg te neem en self van die krediet op te eis. Boonop kan hy, soos baie Republikeine, redeneer dat die besluit sal help om die sosiale sekerheid te rasionaliseer en die bestaande stelsel te vervang. Tussen 1958 en 1965 het die kongres, wat hom besig hou met die stryd oor Medicare, byvoorbeeld nie algemene voordele vir sosiale sekerheid verhoog nie (alhoewel dit die program op baie ander maniere geliberaliseer het, soos om vroeë aftreevoordele vir mans en voordele vir afhanklikes van gestremdes te skep) werkers). So 'n onderbreking wat bejaardes gestraf het wat moontlik voor 1965 gesterf het, sou onder die nuwe stelsel nie moontlik wees nie.
Om outomatiese lewenskoste -aanpassings te verkry, het Nixon die goedkeuring nodig gehad van Wilbur Mills en die ander kongresleiers wat voordeel getrek het uit die ou stelsel. Dit is nie verbasend dat Mills weerstand bied teen die idee nie, en dit in 1969 en 1970 effektief geblokkeer het. Die situasie was nie anders as die tydperk tussen 1961 en einde 1964 in die geval van Medicare nie. Mills het die program so lank as moontlik geblokkeer en daarna, na die Demokratiese grondverskuiwing van 1964, sy goedkeuring vir die program aangekondig en die hoofrol gespeel in die vorming van die finale wetgewing. Iets soortgelyks het gebeur met lewenskoste -aanpassings. Robert Ball, die kommissaris van sosiale sekerheid, het Mills verkoop op 'n plan wat outomatiese lewenskoste -aanpassings moontlik maak, maar slegs as die kongres nie op 'n diskresionêre wyse voordele kon opdoen nie. Met ander woorde, die Kongres sou steeds die vryheid hê om 'n voordeleverhoging op sy eie te slaag, maar as die Kongres om een ​​of ander rede nie optree nie en as die pryse hoog genoeg styg om 'n outomatiese verhoging van die voordele te veroorsaak, sal die outomatiese verhoging van die voordele neem effek. Met hierdie voorbehoud het Mills toegestem tot die outomatiese lewenskoste -aanpassings en het die sleutelrol daarin gespeel.
As gevolg van meningsverskille tussen die Huis en die Senaat, grootliks oor die hervorming van welsyn, het die proses tot die somer van 1972 geduur. Uiteindelik het die Kongres ingestem tot die lewenskoste -aanpassings op die voorwaardes van Mills. Soos gewoonlik oortref die Demokratiese Kongres die Republikeine op die vlak van voordele vir sosiale sekerheid. Waar Nixon gehoop het op 'n styging van vyf persent, het Mills en sy kollegas 'n verhoging van twintig persent bepaal. Om hierdie groot toename te regverdig, het die aktuarisse by Social Security hul basiese aannames aangaande toekomstige ekonomiese aktiwiteit verander. Hulle het veral die idee dat lone in die toekoms bestendig sal bly, laat vaar en in plaas daarvan 'n loonverhoging in hul berekeninge ingereken. Dit het 'n groot surplus opgelewer wat die Kongres bestee het aan die verhoging van twintig persent. Die president het sy outomatiese lewenskoste -aanpassings gekry, maar slegs ten koste van die verhoging van twintig persent. Soos die geval met sosiale sekerheid, blyk dit dat die ware wenners Robert Ball was en die burokrate in die Social Security Administration, wat aangevoer kan word presies wat hulle wou hê.
President Nixon, 'n kandidaat vir herverkiesing in wat later bekend sou staan ​​as die Watergate-verkiesing, onderteken die nuwe wetsontwerp aan die begin van Julie 1972. Die kongres, wat nog nodig is om die kwessie van welsynshervorming op te los, werk voort oor omvattende sosiale sekerheidswetgewing. In Oktober het die kongres 'n omnibuswet aanvaar. Die wetsontwerp bevat 'n aansienlike uitbreiding van Medicare om mense met gestremdhede en diegene van alle ouderdomme met niersiekte in die eindfase te dek wat dialise benodig. Alhoewel die Nixon -welsynshervormingsvoorstelle nie geslaag het nie, het die Kongres wel 'n ambisieuse nuwe federale program begin, bekend as aanvullende sekuriteitsinkomste, wat 'n nasionale minimumvoordeelstandaard vir begunstigdes vir volwassenes ingestel het (en, soos later uitgewerk is, baie kinders as goed) en het die federale regering toegelaat om die administrasie van voorheen staatswelvaartprogramme oor te neem ten behoewe van gestremdes, blindes en bejaardes. Op hierdie manier kon die Nixon -welsynshervormingsinisiatief nie as 'n eenvoudige mislukking afgemaak word nie. Dit het eerder wetgewende gevolge gehad in die vorm van aanvullende sekuriteitsinkomste. Al met al verteenwoordig die twee stukke wetgewing oor maatskaplike sekerheid in 1972 die toppunt van die naoorlogse wet op maatskaplike welsyn.
Die uitbreiding van sosiale sekerheid in 1973.
In 1973, toe die Watergate -skandaal die Nixon -administrasie stadig verswelg het, bly die naoorlogse stelsel in plek. Om seker te wees, het die verhoging van twintig persent in 1972 en die verskuiwing in aktuariële aannames 'n deel van die uitbreidende energie tot gevolg gehad. Selfs die leiers van die Social Security Administration het besef dat 'n plato bereik is met die wetgewing van 1972. "Ek sien net niks in die weg van 'n nabye toekoms van die soort kwantumsprong wat ons pas in hierdie onlangse wysigings gehad het nie," het Robert Ball destyds gesê. By 'n ander geleentheid het hy opgemerk dat sosiale sekerheid "die vlak van aansienlike stabiliteit" bereik het. Tog sou die outomatiese voordele eers in Januarie 1975 in werking tree, en die Kongres het besluit om sy diskresionêre bevoegdheid te gebruik om die voordele in 1973 te verhoog.
Met die aanvang van die jaar het die New York Times berig dat 'die Verenigde State te midde van 'n nuwe ekonomiese oplewing is wat moontlik 'n ongeëwenaarde omvang, mag en invloed kan wees deur enige vorige uitbreiding in die geskiedenis'. Hierdie rooskleurige verslag het steun verleen aan die idee dat die Verenigde State sy uitgebreide program vir sosiale sekerheid kan bekostig. In die kongres het die belastingkomitees begin werk, amper asof die verhoging van twintig persent nie plaasgevind het nie. In Junie het die Senaat se Finansiële Komitee byvoorbeeld 'n verhoging van 5,5% in voordele gestem wat aan die begin van 1974 van krag sou word. moet intussen gedoen word. Inflasie, wat 'n groot ekonomiese probleem vir die sewentigerjare sou wees, blyk in 'n rekordtempo te vorder. In Mei was die verbruikersprysindeks 5,5% hoër as die vorige jaar. Die Huis was dit eens in hierdie ontleding, en die komitee oor maniere en middele het die weg gebaan vir 'n verhoging van 5,6% wat einde Junie by beide huise verby is. Die Nixon -administrasie, wat gehoop het om die druk op verhogings van maatskaplike sekerheid te beperk deur die veranderinge van 1972 in te neem, is bekommerd oor die effek van die nuwe verhogings op maatskaplike sekerheid op die begroting. Die Ways and Means -komitee het slegs 'n geringe toegewing gegee oor die kommer van die administrasie en besluit om die effektiewe datum van die verhoging tot Junie 1974 uit te stel.
Die kongres het geregverdig gevoel om hierdie veranderinge aan te bring omdat die stelsel van sosiale sekerheid, sover die aktuarisse weet, relatief goed gefinansier blyk te wees. Elke jaar het die Kuratorium van die Trustfondse van die Sosiale Sekerheid 'n verslag aan die Kongres gedoen oor die finansiële gesondheid van die fondse. Die verslag wat op 16 Julie 1973 uitgereik is, toon 'n klein wanbalans, uitgedruk in die tegniese taal van sosiale sekerheid as –0,32 persent van die belasbare betaalstaat. Die trustees het berig dat die inflasiekoers die waarskynlikheid het dat die eerste lewenskoste -aanpassing, as dit in werking sou tree, 7 persent sou wees, eerder as 5 persent, soos vroeër voorspel is. Volgens die trustees was die grootste probleem die stygende ongeskiktheidsyfer, die redes waarom die trustees erken het, was "nie heeltemal duidelik nie." Ongeskiktheid, met sy sensitiwiteit vir die indiensnemingskoers, sou 'n groot probleem van die sewentigerjare word. Reeds in 1974 het die personeel van die Ways and Means -komitee berig dat "die afgelope tien jaar chroniese aktuariële tekortkominge in die stelsel vir ongeskiktheidsversekering ontwikkel het." Ongeskiktheidsversekering het 'n voorbeeld geword van 'n program wat gedurende die sewentigerjare buite beheer geraak het.
Ongeskiktheid was egter 'n relatief klein komponent van die sosiale sekerheidstelsel, en stygende gestremdheidskoerse kon die beweging vir die uitbreiding van sosiale sekerheid nie in die wiele ry nie. Die kongres was nie tevrede met die verhoging van voordele wat in Junie 1973 aangeneem is nie, en het die saak aan die einde van die jaar heroorweeg, met die gevolg dat die president aan die begin van 1974 'n verhoging van elf persent onderteken het. Hierdie verhoging sou in twee fases van krag wees. 'N Verhoging van sewe persent in die voordele -kontrole in April en 'n verhoging van vier persent in Julie.Met hierdie nuwe wetgewing het die kongres die maatreël wat hy vroeër in 1973 geneem het, stilweg ter syde gestel. Die enigste beduidende toegewing aan diegene wat 'n stadiger groei in sosiale sekerheid voorgestaan ​​het, was die besluit om die eerste outomatiese verhoging van lewenskoste tot Julie uit te stel, 1975. President Nixon, wat nou deeglik in die Watergate -skandaal gewikkel was en die risiko loop om sy werk te verloor, het 'n positiewe gesig op die verwikkelinge gelê. Hy het die nuwe wetsontwerp geprys as 'n 'uiters belangrike, verreikende maatreël' en met trots opgemerk dat die voordele van sosiale sekerheid tydens sy administrasie met 68,5% gestyg het.
Veranderinge in die beleid van die sosiale sekerheidsbeleid
Selfs terwyl hierdie gebeure plaasgevind het, het daar egter belangrike veranderinge plaasgevind in die program vir sosiale sekerheid, wat teen 1975 die program sou verander en die naoorlogse era van uitbreiding van sosiale sekerheid sou beëindig. President Nixon sou in Augustus 1974 sy amp verlaat, en die hele Watergate -voorval sou die kongres versterk ten koste van die uitvoerende gesag. As 'n belangrike voorbeeld, sou die Kongres in 1974 'n begrotingskantoor van die kongres skep wat die Demokrate 'n onafhanklike manier sou gee om beleidsvoorstelle te ontleed en dit vir inligting minder afhanklik van die presidensiële begrotingsburo te maak. Op die gebied van sosiale sekerheid het die noue samewerking tussen die uitvoerende tak in die vorm van die Social Security Administration en die Congress in die vorm van die belastingkomitees losgemaak. Vroeg in 1973 het Robert Ball, as deel van 'n tweede termyn van die suiwering van oorblywende amptenare uit 'n vroeëre era, bedank as kommissaris vir sosiale sekerheid en die reputasie van die agentskap vir administratiewe bevoegdheid het byna onmiddellik begin daal. Die implementering van die program vir aanvullende sekuriteitsinkomste was 'n besondere ramp in die openbare betrekkinge vir die SSA, aangesien die oorgang van staats- na federale administrasie van die kategorieë vir volwasse welsyn glad nie verloop het nie. Nie een van die opvolgers van Ball sou dit naby sy lang ampstermyn geniet nie.
'N Nog belangriker faktor in die transformasie van die beleidstruktuur van sosiale sekerheid was die vertrek van Wilbur Mills uit 'n sentrale gesagsposisie. Die verhaal hier handel oor Mills se persoonlike agteruitgang en die meer onpersoonlike veranderinge wat verband hou met die hervorming van die kongres wat in sy komitee plaasgevind het. Wat Mills in die moeilikheid beland het, was nie net sy openbare optrede as sy private optrede nie. Voor Watergate was 'n kongreslid se privaat lewe meestal privaat. Lede van die kongres het hul kollegas gebruik om gevalle van dronkenskap of kolle van seniliteit te bedek wat hulle verhinder het om hul werk te doen. Wat u na -ure gedoen het, veral in Washington, weg van die nuuskierige oë van kiesers, bly 'n eie onderneming. Watergate het gehelp om die situasie te verander. Die pers het die blootstelling van sulke gedrag as 'n belangrike deel van sy missie beskou, wat nodig was om die verhaal agter die verhaal te kry.
In die geval van Mills het sy probleme begin met 'n slegte rug wat gelei het tot die neem van te veel pynstillers, of miskien as gevolg van 'n geneigdheid tot alkoholisme. Teen 1973 was hy al hoe meer weg van Washington, onder toesig van 'n dokter. Daarom het 'n groot deel van die sake van die Ways and Means -komitee, insluitend die verhogings van die sosiale sekerheid van daardie jaar, sonder hom plaasgevind. Toe breek sy onregelmatige gedrag uit in die openbare siening, een van die tydperke wat nog in die geheue van die publiek sou bly. Een aand in Oktober 1974, net twee maande nadat Ford in diens geneem is, het Mills deur Washington in sy Lincoln Continental gery. Sy motor het te vinnig gery en die hoofligte was af. Toe Mills die oggend by die twee deur die park naby die Jefferson Memorial ry, het die DC Park -polisie sy motor voorgekeer. Uit hardloop Annabel Battistella, 'n eksotiese danser wat optree onder die naam AFanne Fox, die Argentynse [email protected] Toe spring sy met al haar klere in die Gety Basin. Die polisie het haar en 'n dronk Mills ook gearresteer. Sy inhegtenisneming het nasionale nuus gemaak en in 'n verkiesingsseisoen het hy dit nodig gevind om 'n openbare verskoning te vra met sy vrou wat langs hom staan. Hy het sy verkiesing gewen, maar dit sou sy laaste wees. Einde November verskyn hy weer in die openbare kollig. Hierdie keer stap hy op die verhoog terwyl me. Battistella in 'n Boston -nagklub optree. Weereens sigbaar dronk in die openbaar, het hy 'n impromptu nuuskonferensie gehou. Weer eens het die media sy prentjie oor die hele land gespat.
Wilbur Mills verskyn slegs 'n paar weke op die verhoog in Boston na 'n verkiesing waarin kiesers besluit het om die Republikeine vir Watergate te straf. In sulke omstandighede en in die glans van publisiteit, kon Mills se gedrag nie maklik oor die hoof gesien of verskoon word as 'n manifestasie van sy siekte nie. Iemand wat dronk is, is miskien nie die beste persoon om toesig te hou oor die inkomstebelastingkode van die land of sy stelsel vir sosiale sekerheid nie. Byna onmiddellik het die Demokrate in die kongres dus stappe gedoen om hulself van Mills te distansieer. Op die Maandag na die naweek toe die Boston -voorval plaasgevind het, het hulle die komitee van Mills beroof van sy belangrike bevoegdheid om komitee -opdragte vir ander Demokrate te doen. Ways and Means sou met ander woorde nie meer as 'n komitee oor komitees optree nie. Die volgende dag het speaker Carl Albert (D-Oklahoma) die wonderlike nuus bevestig dat Wilbur Mills nie herkiesbaar sou wees as voorsitter van die Ways and Means Committee nie. Met hierdie stelling het 'n era in die kongresgeskiedenis geëindig.
Vanaf 1975 behandel Gerald Ford Al Ullman van Oregon as voorsitter van Ways and Means. Ullman het nooit Mills se mag oor wetgewing geniet nie, want tussen 1973 en 1975 het die Kongres die spelreëls verander.
Hervorming van die kongres was aan die begin van die sewentigerjare 'n gewilde liberale saak. Die New York Times het aan die begin van 1973 die redaksie gegee dat die mag 'verantwoordelik en verantwoordbaar' moet wees, 'n algemene gevoel tydens die Watergate -skandaal. As deel van hierdie nuwe aanspreeklikheid verdien die partyleierskap meer mag en die komiteevoorsitters, wat volgens die Times onbepaald gedien het, ongeag hul bevoegdheid, minder. The Times bevoordeel agt jaar termyn vir komiteevoorsitters en die oop verkiesing van komiteevoorsitters deur die party koukus. Die koerant maak ook beswaar teen die geslote reël wat die Ways and Means -komitee in staat gestel het om namens die kongres wetgewing te maak. Ways and Means het sy werk in die geheim gedoen en gewone lede (en vermoedelik die stem van die mense) uitgesluit van belastingwetgewing.
"Mills Panel Tilled to Bow to Reform" lui die koerantopskrif in Desember 1974. Die hervormings sluit in die einde van wetgewing wat in geslote sittings gemaak is, die oprigting van permanente subkomitees, die uitbreiding van die komiteelidmaatskap en die insluiting van ten minste 'n paar junior lede in die komitee. Een doelwit was om sonskyn te werp op die wetgewende proses. 'N Ander een was om die mag van die voorsitter te versprei en, soos die Times dit stel, seker te maak dat "die jonger, meer progressiewe lede wat in die komitee vir die volgende kongres aangestel sal word, nie uit belangrike beleidsvorming bevries sal word nie. kolle op die paneel. "
Die eerste kongreslid wat die pos beklee het as hoof van die subkomitee vir sosiale sekerheid van die komitee oor maniere en middele, was die relatief onduidelike James Burke (D-Massachusetts). Toe Robert Ball, nou 'n privaat konsultant, hom vroeg in 1975 besoek, vind hy hom swak ingelig oor sosiale sekerheid, amper nie gelyk aan Mills nie.
Die hervormde kongres handel oor maatskaplike sekerheid in gebrekkige ekonomiese omstandighede. In Junie 1974 kondig die trustees aan dat die program 'op lang termyn onderfinansier is met 'n negatiewe saldo van ongeveer 3 persent van die belasbare betaalstaat'. Die aktuarisse wys op nuwe demografiese en ekonomiese faktore wat tot die probleem bygedra het. As hulle na die data van die sensus van 1970 kyk, besluit hulle dat hul vroeëre ramings van vrugbaarheid te optimisties was, en dat dit meer rasioneel sou wees om 'n vrugbaarheidskoers van 2,1 babas per vrou aan te neem, eerder as 'n reeks van 2,3 tot 2,8 soos vroeër. vroeër aanvaar is. 'N Stadiger bevolkingsgroei beteken 'n hoër toekomstige persentasie ouer mense in die bevolking en 'n swaarder toekomstige las vir sosiale sekerheid. Die prestasie van die ekonomie was ook steeds 'n probleem. Vroeg in 1975 het die Buro vir Arbeidsstatistiek berig dat die verbruikersprysindeks aan die einde van 1974 12,2% hoër was as aan die begin, die swakste prestasie in daardie kategorie sedert 1946. In 1974 weerspieël die inflasie en die trae ekonomie van die ekonomie - 'n dodelike kombinasie wat as stagflasie bekend gestaan ​​het - die reële bestedingbare verdienste het met 5,4%gedaal. Dit lyk asof die ekonomiese oplewing wat in 1973 voorspel is, nie realiseer nie, net toe die stelsel van sosiale sekerheid kwesbaar was vir inflasie (wat die voordele verhoog het) en werkloosheid (wat belastinginvorderings verlaag het). Dit is dus nie verbasend dat die aktuarisse in Februarie 1975 opgemerk het dat "stygende inflasie en werkloosheid die pensioenstelsel van die sosiale sekerheid jare vroeër as wat verwag is, in die gesig staar nie". Daar was 'n kort- en langtermynkrisis. Op lang termyn is die stelsel onderbefonds. Reeds in 1976 is stelselinkomste moontlik nie genoeg om stelseluitgawes te dek nie, met die gevolg dat die stelsel in sy reserwes sal moet sak. Teen die einde van 1980 sou die beskikbare reserwes gevaarlik laag wees.
Die ondersteuning vir die stelsel vir sosiale sekerheid bly hoog, maar die stelsel het 'n nuwe kwesbaarheid in die gesig gestaar. In Mei 1975 het president Ford van 'n topassistent gesê dat "die reserwe in die kontantvoordeelfondse byna onmiddellik verswak en teen die vroeë tagtigerjare heeltemal uitgeput sal wees." Die trusteesverslag in Mei 1975 toon selfs erger resultate as voorheen, met die verslegtende ekonomie die belangrikste skuldige. In die middel van die sewentigerjare het die program 'n ongekende mate van kritiek beleef. Soos William Simon, Ford se konserwatiewe sekretaris van die tesourie, opgemerk het: 'Sosiale sekerheid het in die nuusmedia aanhoudend aangeval weens sy ongelykhede, finansiële onsekerhede en kompleksiteit. En ekonome het die aandag gevestig op die negatiewe uitwerking daarvan op kapitaalvorming, indiensneming en ekonomiese aktiwiteite in die algemeen. Die algemene oorsaak van hierdie verskillende probleme lê grootliks in die voordele- en bydraeformules wat deur die huidige wet voorgeskryf word en in die swakheid van die verband tussen bydraes en voordele. "
Die sosiale sekerheid het sy kwesbare tydperk tussen 1975 en 1983 oorleef vanweë die vele begunstigdes wat in die voortbestaan ​​daarvan belê is, maar ook omdat dit ingeboude wetgewende beskerming bevat. As gevolg van die 1972 -wysigings is die voordelevlakke beskerm teen inflasie, sonder dat die Kongres iets hoef te doen. President Ford het wel probeer om die verhoging van die voordele in 1975 tot vyf persent te beperk as 'n anti-inflasionêre maatreël, maar het niks bereik met sy voorstel nie. Die las van 'n ongewilde optrede op die president toe die kongres die luukse gehad het om niks te doen nie, het die president in 'n onmoontlike posisie gedwing. As 'n direkte gevolg van historiese gebeurlikheid en hierdie heersende politieke dinamika, het die voordelevlakke steeds gestyg met die inflasiekoers, wat beteken het dat hulle in hierdie tydperk aansienlik gestyg het.
Beperking van sosiale sekerheid
Die stelsel is beslis gedissiplineer gedurende die Carter- en Reagan -jare. Carter het stappe gedoen om die "tegniese" probleem van dubbele indeksering as 'tegniese' probleem te beëindig, wat verwys na die feit dat aanvanklike voordele gebaseer was op gemiddelde lone en 'n formule wat ook aangepas is vir inflasie. In werklikheid was die voordele 'dubbelindekseer' vir inflasie, wat selfs Robert Ball toegegee het dat dit irrasioneel hoë vervangingsyfers was. Aangesien die probleem as 'n tegniese aangeleentheid beskou word, kan u voordeel trek deur die formule te verander en die dubbele indekseringsprobleem te "regmaak". Tog het die aanpassing die deurmekaar probleem van mense wat tussen 1910 en 1916 gebore is, wat 'n meevaller gekry het, agtergelaat en 'n gevoel van grief veroorsaak by diegene wat net daarna gebore is.
'N Ander vorm van dissipline was 'n verlies aan aansien vir die Social Security Administration in die federale burokrasie. Die agentskap was nog altyd 'n elite -organisasie met 'n spesiale missie en 'n reputasie vir bekwaamheid. Die manier waarop die agentskap die Medicare -program geïmplementeer het, was 'n model vir hoe die regering komplekse take effektief kan verrig. Teen 1977 het die reputasie van die agentskap tot so 'n mate gedaal dat Joseph Califano, sekretaris van gesondheid, onderwys en welsyn van president Carter, besluit het om die Medicare -program van die agentskap te verwyder en 'n nuwe agentskap te stig wat hy die Health Care Financing Administration genoem het. Nie Califano of baie van sy kollegas het 'n hoë mening oor die SSA gehad nie. Stanford Ross, wat in 1978 SSA -kommissaris geword het, het gesê dat hy verstom was oor hoe oud die agentskap was. 'Daar was 'n soort verstikkende atmosfeer,' het hy gesê. Hale Champion, tweede in bevel by HEW, beskryf SSA as "regtig rotsagtig", 'n 'eens groot organisasie' gevul met mense wat 'wou rondstaan ​​en votive -kerse aansteek', wat 'oor die heuwel' was. Ross het 'n poging aangewend om die agentskap op te skort deur dit te herorganiseer en dit wat hy as klein magte beskou het, te verbreek.
Teen die einde van die administrasie was Carter se aanstellings in 'n stryd gewikkel met baie van die sleutelfigure van die naoorlogse apparaat, waaronder Robert Ball, voormalige HEW-sekretaris Wilbur Cohen, en voormalige AFL-CIO-lobbyist Nelson Cruikshank (wat eintlik in die Carter White House, maar het sy leiding geneem van Ball en Cohen) en selfs die erg gestremde Wilbur Mills, oor 'n plan om ongeskiktheidsvoordele te verminder. Uiteindelik het die administrasie daarin geslaag om 'n weergawe van die wetsontwerp deur die nuwe subkomiteestruktuur van die Ways and Means -komitee te verwerk. Dit verminder ongeskiktheidsvoordele deur funksies soos die beperking van gesinsvoordele en die manier waarop gemiddelde lone (en dus aanvanklike voordele) bereken word vir mense met gestremdhede.
Laat in 1982 en vroeg in 1983 het die Reagan-administrasie en die Demokratiese ondersteuners van sosiale sekerheid soos senator Daniel Patrick Moynihan, verteenwoordiger Claude Pepper, hoof van AFL-CIO Lane Kirkland en die immer oplettende Robert Ball 'n ooreenkoms bereik wat die kwessie oor sosiale sekerheid besleg het. vir die volgende dekade. In ruil daarvoor dat die Republikeine ingestem het om nie die stelsel se kwesbaarhede op die lang termyn te benut nie, het die Demokrate ingestem tot wat as 'n werklike voordeelverlaging beskou kan word, eerder as die tegniese aanpassings wat aan die einde van die sewentiger- en tagtigerjare aangebring is. Die besnoeiing het bestaan ​​uit 'n vertraging van ses maande in die lewenskoste -aanpassing. Die basiese struktuur van die program bly in plek.
'N Meer direkte voorbeeld van die uitwerking van die nuwe polisomgewing op sosiale beleid kom op die gebied van gesondheidsversekering. Na 1972 het insiders van sosiale sekerheid, soos Robert Ball, nasionale gesondheidsversekering as die volgende groot ding in die welsynstaat van Amerika beskou. Hierdie kwessie was omstrede, amper sedert die tyd dat dit tydens die New Deal ontstaan ​​het. Hervormers het gedink dat die regering die koste van gesondheidsorg binne die finansiële bereik van mense moet bring deur 'n nasionale program vir openbare gesondheidsversekering te begin. Lede van die mediese professie is bekommerd dat die toetrede van die federale regering tot hul professionele outonomie sou ondermyn en die kwaliteit van sorg sou verlaag. Die gevolg was dooiepunt en die uitbreiding van private, eerder as openbare, gesondheidsversekering. Teen 1964 het daar egter konsensus ontstaan ​​dat die federale regering gesondheidsorg vir die land se bejaardes moet finansier.
Met die verloop van die gesondheidsversekering vir bejaardes, of Medicare, in 1965, het baie mense aangeneem dat 'n meer omvattende program sou volg. In die optimistiese Great Society -omgewing blyk dit waarskynlik dat die kongres Medicare sou uitbrei om ander ouderdomsgroepe te dek en nasionale gesondheidsversekering na die Verenigde State te bring.
In die tydperk tussen 1965 en 1972 het dinge geleidelik beweeg. In 1968 het 'n idee ontstaan ​​dat Medicare uitgebrei moet word tot voor- en babasorg. So 'n idee was in ooreenstemming met ander voorstelle van die Great Society wat fokus op opvoeding en belegging in die land se toekoms. Die gebrek aan gesondheidsveiligheid aan verwagtende moeders en babas sal die kindersterftes en ontwikkelingsgestremdhede verminder en dit sal homself betaal in die vorm van verminderde siekte en verhoogde produktiwiteit namate die kinders op pad is na volwassenheid. Philip Lee, 'n prominente amptenaar in die gesondheidsorg in die Johnson (en later die Clinton) -administrasie, het gesê dat hy en baie ander meen dat kinderversorging, soos dit bekend geword het, die middel sal wees om nasionale gesondheidsversekering vorentoe te beweeg. Ons het gedink teen 1975 sou daar 'n nasionale gesondheidsversekering wees, het hy gesê.
Die gevoelens van Lee weerspieël 'n meer algemene gevoel dat nasionale gesondheidsversekering onvermydelik is. Selfs president Nixon, versigtig vir die meeste Great Society -programme en geen verdediger van Medicare nie, voel verplig om sy eie voorstel oor gesondheidsversekering aan te bied. Elliot Richardson, sekretaris van gesondheid, opvoeding en welsyn, die deurlopende lid van die kabinet van Nixon, verskyn in Oktober 1971 voor 'n kongreskomitee en verklaar homself dat die verhore sou uitloop op nasionale gesondheidsversekering. Richardson het die idee van die Nixon -administrasie aangebied om die dekking te verplig. Elke werkgewer moet 'n basiese pakket vir gesondheidsversekering aan sy werknemers verskaf. Daar sal voorsiening gemaak word vir werkloses of ander sonder permanente verbintenis met die arbeidsmag. Liberale, onder leiding van senator Edward Kennedy, het gekant teen 'n plan wat meer volledige gesondheidsorg bevat wat deur federale fondse gefinansier is. Die wetgewende klimaat was van so 'n aard dat selfs die Health Insurance Association of America, 'n vakvereniging wat die belange van private gesondheidsversekeraars verteenwoordig, genoodsaak voel om geld by sy lede in te samel om sy eie plan voor te lê, wat deur die verteenwoordiger Omar Burleson (D -Texas) bekend te stel. Die bedryf verkies vrywillige private gesondheidsversekering, maar bied spesiale voorsorg aan vir diegene wat nie die nodige middele het om daarvoor te betaal nie.
Die stryd om nasionale gesondheidsversekering duur voort tot aan die einde van die Nixon -administrasie. Die poging bereik 'n hoogtepunt in 1974 met die verskyning van vier rekeninge vir gesondheidsversekering, wat wissel van Edward Kennedy se liberale voorstel tot die idee van Nixon om privaat dekking te verplig. 'N Belangrike nuwe toevoeging tot die mengsel was die onwaarskynlike kombinasie van die liberale senator Kennedy en die konserwatiewe verteenwoordiger Wilbur Mills. Dit bevat voordele soortgelyk aan die Nixon -plan, insluitend talle uitgawes wat 'n pasiënt self moet dra, maar deur die federale regering gefinansier word deur middel van 'n betaalstaatbelasting. AI glo dat hierdie voorstel, volgens senator Kennedy, 'n belangrike stap in die rigting van die waarborg van goeie gesondheidsorg is as 'n reg en waarop voortgebou kan word vir toekomstige [email protected]
Die pers het gereageer asof die verloop van nasionale gesondheidsversekering slegs 'n kwessie van tyd was. Die Wall Street Journal berig dat die vooruitsigte vir kongresoptrede hierdie [email protected] aansienlik verbeter het. Die Washington Post het bygevoeg dat die vooruitsigte vir nasionale gesondheidsversekering die afgelope weke skielik en onverwags opgeklim [email protected] Volgens die New York Times was president Nixon, vise -president Ford, senatore Mansfield, Scott en Long en verteenwoordigers Albert, Rhodes en Mills almal wat daarin belangstel om wetgewing deur te voer.
Die arbeidersbeweging, nog steeds 'n krag op Capitol Hill, het die sleutel tot die sukses van die Kennedy-Mills-wetsontwerp en die gesondheidsversekeringsooreenkoms meer algemeen gehou. As arbeid terugtrek van sy sterk steun vir die vroeëre (meer liberale en vrygewiger) Kennedy-wetsontwerp en die Mills-Kennedy-wetsontwerp met dieselfde entoesiasme aanvaar, sal dit die wetsontwerp 'n sterk liberale steunbasis gee. Konserwatiewes kan oortuig word om deel te word van die teorie dat die wetsontwerp die beste ooreenkoms is. Die Nixon -administrasie het intussen die beweging oor nasionale gesondheidsversekering gesien as 'n bewys dat dit nie verlam is deur die Watergate -skandaal nie. Sommige waarnemers van Capitol Hill het gedink dat die administrasie gretig was om iets uit te werk. Soos die Times in Mei opgemerk het, kan president Nixon "in die nasionale gesondheidsversekering 'n iets-vir-almal-probleem sien wat, as dit geslaag word, sy gewildheid sou verhoog."
Arbeid en sy liberale bondgenote moes egter in strategiese politieke terme dink wat hulle in politieke toekoms laat bespiegel het. Miskien sou die volgende kongres wat in 1974 verkies sou word in 'n tyd waarin die Watergate -skandaal by Amerikaners aanklank vind, meer liberaal wees as die sittende kongres en dus meer bereid is om die nasionale gesondheidsversekering te slaag volgens die strepe wat arbeid verkies het. Miskien sou hierdie volgende kongres veto bewys wees en die administrasie dus irrelevant maak. The Times het gesinspeel dat liberale kan gaan staan ​​in die hoop dat 'n 'breër wetsontwerp' in 1975 verskyn. In Augustus 1974 het Leonard F. Woodcock van die United Automobile Workers opgemerk dat dit beter is om te wag tot die volgende jaar. Die uitvoerende raad van die AFL-CIO het hom oortuig deur hierdie redenasie en het 'n negatiewe verslag oor die wetsontwerp op Kennedy-Mills uitgereik. Alhoewel Mills-Kennedy in balans is, is dit 'n verbetering in vergelyking met die Nixon-wetsontwerp,@ het die Raad gesê: Ait kom nie te kort in die behoeftes van Amerika [email protected] Dit is duidelik dat georganiseerde arbeid wou wag.
Soos dit blyk, het die Verenigde State nooit nader gekom om nasionale gesondheidsversekering in te stel nie. Alhoewel die Demokrate wel in 1974 die verwagte oorwinning behaal het, het die nuwe kongres wat in 1975 vergader het, 'n balkaniseerde komiteestruktuur in die gesig gestaar wat dit baie moeiliker gemaak het om ooreenstemming te verkry oor 'n komplekse aangeleentheid soos nasionale gesondheid in 'n tyd van verdeelde regering. Boonop het die ekonomie agteruitgegaan tot die punt dat alle ambisieuse maatskaplike beleidsondernemings twyfelagtige ondernemings was. 'N Bepaalde punt van beleid is bereik. Dit was 'n rasionele stap in 1974 om te hoop op iets beters as die Kennedy Mills -wetsontwerp en te wag vir die nasionale verkiesing. Die Demokrate het uiteindelik die weddenskap verloor, ondanks hul sukses in die verkiesing, weens omstandighede wat nie duidelik voorsien kon word in die belangrike onderhandelingsmaande oor gesondheidsversekering in die lente van 1974 nie.
Die mislukking van groot kaartjie -items
'N Soortgelyke dinamika geld vir hervorming van welsyn. Dit was nog 'n groot kaartjie -item wat die Carter -administrasie in 1977 op die kongres geplaas het. Maar dit was moeilik om die belange van diegene wat welsynshervorming beskou as 'n middel tot burokratiese doeltreffendheid en verlaagde koste, en diegene wat welsynshervorming as 'n noodsaaklike maatreël beskou, in die gedrang te bring. hulp van die armes en waarskynlik groter sosiale uitgawes. Die vele maatskaplike welsynsprogramme wat by welsynshervorming betrokke was, wat almal burokratiese beskermers in die kongres gehad het, het beteken dat, ongeag die koste, die kwessie van hervorming van welsyn moeilik was om in politieke sin te onderhandel, veral toe die subkomiteestruktuur nog 'n mate van beskerming van individuele programme.
Groot kaartjie -items was moeiliker om na 1974 te slaag as voorheen, maar dit beteken nie dat niks verby is nie. Met meer wetgewende vensters oop in die uitgebreide kongresstelsel, is meer dinge verby. Waar voor 'n onsimpatieke woord van Wilbur Mills 'n voorstel kan doodmaak, bied die nuwe stelsel meer beroepsmoontlikhede. Individuele beleidsondernemers, wat altyd in die senaat algemeen was, het meer ruimte om te werk. In 1974 het die kongres byvoorbeeld die Wet op die voorkoming en behandeling van kindermishandeling goedgekeur. Kwessies soos die openbare reaksie op die mishandelde kindersindroom het steeds hul deel van wetgewing genereer.
Die beweging vir gestremdesregte het as voorbeeld gedien. In die uitbreidende naoorlogse era het gestremdheid tot 'n gebied van openbare beleid gewy aan medisyne, beroepsvoorligting en inkomste -instandhouding. Hierdie strategieë het die algemene kenmerk gehad dat mense met gestremdhede in die hande van professionele versorgers was of hulle aan 'n lewe van onaktiwiteit moes toevertrou.
In die sewentigerjare het 'n gevoel begin groei, eers by die ouers van kinders met gestremdhede, dan by mense wat vroeër polio gehad het, en uiteindelik by diegene met ander gestremdhede, dat 'n ander reaksie nodig was. Hierdie lede van die gestremdheidsgemeenskap het opleiding, werk en ander tasbare voordele gesoek, nie as diskresionêre voorregte wat dokters, rehabilitasieberaders, skooladministrateurs of ander poortwagters verleen nie, maar as fundamentele regte. Die regte -strategie het die aanpassingslas verskuif van mense met gestremdhede na die samelewing self. Volgens hierdie kenmerkende sewentigerjare was die tekorte van mense met gestremdhede minder belangrik as die gebreke in die omgewing. In teenstelling met die naoorlogse wysheid, hoef persone met gestremdhede nie verander of onderhou te word nie. In plaas daarvan moes die omgewing wat hulle omring het, verander word om dit te akkommodeer. Fisiese hindernisse, soos hoë randstene en steil trappe, moes houdingshindernisse verwyder word, soos vooroordele van werkgewers wat die verskil as onvermoë geïnterpreteer het, afgebreek moes word.
Die rewolusie vir gestremdes, net soos die ander burgerregtebewegings van die naoorlogse era, het eers by die howe posgevat. Aan die einde van die sestigerjare en vroeë sewentigerjare het advokate, wat in sulke omgewings soos die Mental Health Law Project gewerk het, regsbeskerming bepleit vir mense wat in kranksinnige asiel of in geriewe vir verstandelik gestremdes gewoon het. Die kruisvaarders het gunstige regterlike beslissings gewen oor onderwerpe soos Aminimum grondwetlike standaarde vir voldoende [email protected] In 1972 het prokureurs van openbare belang en die ouers van kinders met gestremdhede aansienlike oorwinnings behaal op die gebied van opvoeding vir gestremdes. In die sake van Mills v. Board of Education en PARC v. Pennsylvania, het die federale distrikshowe beslis dat kinders met gestremdhede 'n reg op 'n gratis en gepaste openbare opvoeding [email protected] Met hierdie beslissings in die hand, het die advokate na die kongres gegaan en die wetgewers om die bewoording van hierdie besluite in die wet te plaas. In reaksie daarop het die kongres die Wet op onderwys vir alle gestremde kinders van 1975 goedgekeur, wat die fiskale strengheid van die era en president Ford se begeerte om nie nuwe regsprogramme op te stel nie geïgnoreer het, en skooldistrikte in die land gelas om gratis geskikte onderrig aan alle gestremdes te bied. kinders.
Hier is nog 'n voorbeeld van hoe die beleidsomgewing na 1974 funksioneer. Die wet maak staat op advokate wat na die kongres kom en die kongres vra om geregtelike besluite in die wet te neem. Die kongres het 'n aantal hofbeslissings 'teruggespeel' en tot die status van die reg verhef. Die kwessie van koste is gedeeltelik bewerkstellig deur plaaslike aktiwiteite te verplig eerder as om federale uitgawes te aktiveer.
Die belangrikste van die wette op die gebied van gestremdhede het Titel VI van die Wet op Burgerregte van 1964 uitgebrei na nuwe gebiede. In 1972 het die hermagtiging van die beroepsrehabilitasieprogram, om redes wat nie met die maatskaplike welsynsbeleid verband hou nie, in 'n politieke polemiek tussen Nixon en die kongres verstrengel geraak. Nixon het veto gemaak teen twee verskillende weergawes van die wet voordat die Kongres met 'n aanvaarbare alternatief vorendag gekom het. Iewers te midde van hierdie uitgerekte stryd het iemand die idee gekry om die wetgewing te gebruik om die bepalings van titel VI uit te brei na mense met gestremdhede. Die voorstel het 'n assistent gestuur na senator Jacob Javits (R-New York) wat uit die kamer skarrel om die bewoording van titel VI te soek. Op hierdie manier, wat artikel 504 geword het, is die Rehabilitasiewet van 1973 in die wetsontwerp ingevoeg. Anders as die latere wette van 1975, het geen groep regsadvokate of iemand anders gedwing om hierdie bepaling op te neem nie. Artikel 504 het byna geen aandag by die verhore van die kongres en verslae van die kongreskomitee ontlok nie. Diegene wat die wetgewing gevolg het, was bekommerd oor die verskillende toelaes wat dit aan die state, universiteite en hospitale bied. Artikel 504 was 'n nagedagte, wat in pas was met die steeds liberale tydsgees.
Na die verordening van die wet en met die aanslag van die ekonomiese en politieke probleme wat die sewentigerjare ingelui het, het die Republikeine in die uitvoerende gesag Afdeling 504 met alarm begin kyk. Hulle het besef dat die onskadelike taal daarvan dat niemand andersins gekwalifiseerde gestremde persoon in die Verenigde State uitsluitlik vanweë sy gestremdheid uitgesluit sal word van deelname aan die voordele nie, of van diskriminasie onderhewig is aan enige program of aktiwiteit wat deur 'n uitvoerende gesag [email protected]– het sy lang reikwydte gemasker. Die nuwe wet beteken dat alle hospitale, skole, kolleges, stedelike vervoerstelsels en 'n magdom ander instellings toeganklik vir gestremdes moet wees. As gevolg hiervan het amptenare in die departement van gesondheid, onderwys en welsyn gehuiwer om die wet in werking te stel. Hulle het vir die res van die Ford -administrasie gaan staan, bekommerd dat dit tot $ 26 miljard kan kos om geriewe wat federale fondse ontvang, toeganklik te maak vir gestremdes.
Gedurende die lewe van die Ford -administrasie het groepe vir gestremdes, soos die American Coalition of Citizens with Disabilities (ACCD) wat in 1975 gestig is, onderwysgroepe soos die American Council of Education en groepe wat spesiale belange van plaaslike regerings verteenwoordig, soos die American Public Transit Association almal bewus geword het van die wet en probeer het om die regulasies te beïnvloed. Wat interessant was, was dat die stryd nie in die kongres plaasgevind het nie, maar op die regulerende gebied van die departement van gesondheid, onderwys en welsyn. Anders as hul meerderes, het die prokureurs wat in die Kantoor vir Burgerregte gewerk het, 'n algemene simpatie met die oorsaak van burgerregte gehad. Hulle het die probleme by die skryf van die regulasies oorweeg om te konsentreer op hoe effektief regsbeginsels wat vir swartes ontwikkel is, na mense met gestremdhede oorgedra kan word. Hierdie reguleerders, wat beslis nie in pas was met die Nixon- en Ford -administrasies nie, was baie minder beperk deur fiskale toestande as mense wat by die kantoor van bestuur en begroting of die magtigende komitees in die kongres werk. Diegene buite die Kantoor vir Burgerregte kon die implementering van die regulasies beter vertraag as wat hulle die inhoud daarvan sou beïnvloed.
Uiteindelik het die regulasies vir artikel 504 na vore gekom as 'n partydige politieke kwessie wat in die presidensiële politiek afspeel. Jimmy Carter, die Demokratiese uitdager, het belowe dat hy, anders as die Republikeinse huidige Gerald Ford, ten gunste van regte vir gestremdes is en artikel 504 in werking sal stel. Na die verkiesing van Carter onderteken die HEW -sekretaris Joseph Califano die regulasies, maar eers nadat betogers van die ACCD voor sy huis en voor die San Francisco -hoofkwartier van sy departement gepik het.
'N Mens kan hierdie verhaal afmaak as 'n voorbeeld van simboliese politiek wat min werklike uitwerking op sosiale beleid gehad het. Tog was die aantal gestremdes, afhangende van hoe 'n mens die konsep omskryf het, volgens 'n skatting van 1978 in die orde van 36 miljoen of een persoon uit elke ses. As dit waar was, was mense met gestremdhede 'n groter minderheidsgroep as swartes of Hispanics, en hul politieke onafhanklikheid het van hulle 'n politieke prys gemaak wat die moeite werd was om na te kyk. Veranderinge in die opvoedings-, vervoer- of indiensnemingsbeleid namens hulle het die potensiaal gehad om op baie terreine 'n verskil te maak. Die fisiese ontwerp van Amerika het inderdaad in die sewentigerjare verander. Stoepsny begin op die hoeke van stadstrate verskyn. Ruskamers het wyer toiletstalletjies gekry, urinale laer op die mure en kraanhandvatsels wat gestoot of getrek kan word. Opritte verskyn in openbare geboue. Metrostelsels was nie meer net van trappe en roltrappe afhanklik om mense in en uit stasies te beweeg nie. Hysbakke en openbare busse het klanktoestelle wat die stilhouplekke uitgeroep het om die gebruik van openbare geriewe deur mense met gesiggestremdhede te vergemaklik. Outomatiese tellermasjiene wat eers in die sewentigerjare begin verskyn het, het instruksies in braille gekry. Teaters en balparke bevat afdelings sonder sitplekke vir die gemak van gaste in rolstoele. Die relatief onbekende beweging vir gestremde regte het dus daarin geslaag om groot veranderinge aan te bring in die Amerikaanse geboude omgewing in 'n tyd toe ander maatskaplike beleidsinisiatiewe gestaak is.
Die 1970's was 'n waterskeiding in openbare beleid. Die belangrikste punt van diskontinuïteit was egter nie die begin van die nuwe dekade nie, maar die kombinasie van gebeure wat in 1973 en 1974 plaasgevind het. baie sosiale programme het gesukkel om hul werklike bestedingsvlak in die inflasionêre ekonomie te handhaaf. Die programme wat uitsonderings op hierdie reël was, was dié met verbintenisse wat tydens die vorige era 'toegesluit' was, of programme wat baat gevind het by die optrede van die howe en regulerende agentskappe. Aksies wat in 1972 in die geval van sosiale sekerheid en 1973 in die geval van beroepsrehabilitasie uitgevoer is, het 'agtergestelde' sosiale gevolge gehad. Aksies wat nie in 1974 uitgevoer is nie, soos om nie die Kennedy-Mills in te stel nie, het ook belangrike gevolge meegebring. In alle gevalle het die verskynsel van die sewentigerjare as 'n beleidswaterskeiding 'n belangrike invloed op die ontwikkeling van die Amerikaanse sosiale beleid uitgeoefen.