Taaluniversalia is ŉ patroon wat sistematies voorkom regoor natuurlike tale en potensieel waar is vir al die tale. Byvoorbeeld, Alle tale het selfstandige naamwoorde en werkwoorde, of Indien ŉ taal gepraat word, het dit konsonante en vokale. Navorsing in die veld van taalkunde is nou verbind aan die studie van taaltipologie en poog om algemeenhede regoor tale te ontbloot, moontlik gekoppel aan kognisie, persepsie of ander verstandelike vermoëns. Die studieveld se pionierswerk is grootliks aangepak deur die taalkundige Joseph Greenberg, wat ŉ stel van vyf-en-veertig basiese universalia afgelei het, meestal te doen met sintaksis , uit ŉ studie van ongeveer dertig tale.
Taalkundiges onderskei tussen twee soorte universalia: absoluut (teenoorgestelde: statisties, ook genoem tendensies) en implikasioneel (teenoorgestelde: nie-implikasioneel). Absolute universalia is van toepassing op alle bekende tale en is laag in getalle; ŉ voorbeeld is Alle tale het voornaamwoorde. ŉ Implikasionele universalia is van toepassing op tale met ŉ spesifieke kenmerk wat altyd vergesel word van ŉ ander kenmerk, soos Indien ŉ taal ŉ trialis het sal dit ook ŉ dualis hê, terwyl nie-implikasionele universalia net die voorkoms (of afwesigheid) van ŉ spesifieke kenmerk noem.
Dan ook in kontras met absolute universalia is tendense, stellings wat nie noodwendig waar is vir alle tale nie, maar nieteenstaande heeltemal te algemeen voorkom om net toeval te wees.  Hulle besit ook implikasionele en nie-implikasionele vorme. ŉ Voorbeeld van die laasgenoemde sal wees die oorgrote meerderheid van tale het nasale konsonante. Hoe dit ook al egter sy is meeste tendense, soos hulle eweknieë, implikasioneel. Byvoorbeeld, Met oorweldigende-meer-as-toeval gereeldheid, is tale met ŉ normale SOV-volgorde geneig om postposisioneel te wees. Streng gesproke is ŉ tendens nie ŉ soort universalia nie, maar uitsonderings op meeste stellings wat universalia genoem word, kan gevind word. Byvoorbeeld, Latyn is ŉ preposisionele SOV-taal. Geredelik kan aangedui word dat hierdie uitsonderlike tale besig is om ŉ skuif te maak van een soort taal na ŉ ander. In Latyn se geval het sy afgestamde Romaanse tale oorgeskakel na SVO, wat ŉ meer algemene volgorde is onder preposisionele tale.
Universalia kan ook bi-direksioneel of uni-direksioneel wees. In ŉ bi-direksionele universalia kan twee kenmerke elk mekaar se bestaan impliseer. Byvoorbeeld het postposisionele tale in die algemeen ŉ SOV-volgorde en net so is SOV-tale meestal preposisioneel. Die implikasie werk in beide rigtings endie universalia is dus bi-direksioneel. In teenstelling hiermee werk die implikasie in ŉ uni-direksionele universalia net in een rigting. Tale wat betreklike bysinne voor die selfstandige naamwoord plaas wat hulle verander, het gewoonlik ŉ SOV-volgorde, dus impliseer prenominale betreklike bysinne SOV. Aan die anderkant toon SOV-tale wêreldwyd min voorkeur vir prenominale betreklike bysinne, en dus impliseer SOV min oor die volgorde van betreklike bysinne. Aangesien die implikasie net in een rigting werk, is die voorgestelde universalia uni-direksioneel.
Taaluniversalia in sintaksis word soms voorgehou as bewyse vir universele grammatika (hoewel epistemologiese argumente meer algemeen is). Ander verduidelikings vir taaluniversalia is ook al voorgestel, byvoorbeeld, dat taaluniversalia geneig is om eienskappe van taal te wees wat help met kommunikasie. Indien ŉ taal tekort skiet in een van die eienskappe, is al beweer, sal dit binnekort groei tot een wat wel die eienskap besit.
Michael Halliday het geargumenteer vir ŉ onderskeiding tussen beskrywende en teoretiese kategorieë by die oplos van die geval van die bestaan van taaluniversalia, ŉ onderskeiding geneem van J.R. Firth en Louis Hjelmslev. Hy redeneer dat "teoretiese kategorieë en hulle onderlinge verhoudings bevat ŉ abstrakte model van taal...; hulle is aaneengeskakel en wedersyds gedefinieerd". Beskrywende kategorieë, in teenstelling, is die wat opgestel is om spesifieke tale te beskryf. Hy argumenteer dat "Wanneer mense oor "universalia" uitvra, hulle oor die algemeen bedoel beskrywende kategorieë wat aanvaar word as gevind in alle tale. Die probleem is dat daar geen meganisme is om te besluit oor hoe ooreenstemmend beskrywende kategorieë van verskillende tale moet wees, voor daar gesê kan word dat hulle "dieselfde ding" is nie. 
↑ Dryer (1998)
↑ Lushootseed en Rotokas is voorbeelde van skaars tale wat werklik nasale konsonante as normale spraakklanke kort.
↑ Halliday, M.A.K. 2002. A personal perspective. In On Grammar, Volume 1 in the Collected Works of M.A.K. Halliday. London and New York: Continuumm p12.
Dryer, Matthew S. (1998) "Why Statistical Universals are Better Than Absolute Universals" Chicago Linguistic Society 33: The Panels, pp. 123-145.
Goddard, Cliff (2002) 'The search for the shared semantic core of all languages'. In Goddard & Wierzbicka (eds.) Meaning and Universal Grammar - Theory and Empirical Findings volume 1, pp. 5–40, Amsterdam/Philadelphia: John Benjamins.
Greenberg, Joseph H. (ed.) (1963) Universals of Languages. Cambridge, Mass.: MIT Press.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Taaluniversalia&oldid=1624475"
Die bladsy is laas op 20 November 2017 om 08:25 bygewerk.