PressReader - SA Jagter Hunter: 2018-12-01 - BOSPOS – SÊ JOU SÊ
E-pos na [email protected]­dia24.com
WINNING LETTER NOSTALGIA
Ge­off Wain­wrig­ht’s hun­ting sto­ry of the sa­ble hunt in Zam­bia ( Cur­sed sa­ble of the wit­chcraft kind – Oc­to­ber 2018) broug­ht back fond me­mo­ries.
That spe­ci­fic a­rea in Zam­bia w­he­re the sout­hern tip of the Ka­fue Na­ti­o­nal Park is bor­de­red by Mu­lo­be­zi, Bil­li S­prings and Si­chi­fu­la Ga­me Ma­na­ge­ment a­re­as are kno­wn for all sorts of wit­chcraft and stran­ge be­liefs.
The a­rea was kno­wn for sa­ble with the deep cur­ved horns (ne­ar­ly roy­al sa­ble) but the thing that stood out for me w­hen I hun­ted (so­me 20 y­e­ars ago) in Mu­lo­be­zi which bor­ders Si­chi­fu­la to the northwest, was the a­mount of li­ons. E­very nig­ht they ro­a­red c­lo­se by and they we­re not af­raid to show them­sel­ves du­ring the day – black­ma­ned, big-bo­died be­as­ts. One ot­her thing co­ming back to my mind was the black cot­ton soil in the vlei a­re­as that cau­sed a lot of slip­ping and dig­ging.
The Ga­me De­part­ment of­fi­ce was in the s­mall vil­la­ge of Mu­lo­be­zi w­he­re all pa­per­work was do­ne and your ga­me scout was “is­su­ed” to you.
The vil­la­ge was a train stop for the log­ging bu­si­ness of te­ak wood in the a­rea y­e­ars ago. Sad to say, to­day you will see lots of stumps in the bush w­he­re the big trees we­re sa­wn off.
The train from Mu­lo­be­zi to Victoria Falls we­re kno­wn to be so slow that if you sit in the front com­part­ment and you need to go to the “toi­let” you clim­bed off and do your thing in the bush and then climb back on in­to the last com­part­ment.
The Mu­lo­be­zi train halt was full of old ste­am trains stan­ding on old tracks with trees gro­wing from and through them. So­me ro­ads in the a­rea we­re still lit­te­red with re­mi­nis­ce of the bush war.
I won­der if the a­re­as I ha­ve men­ti­o­ned, still ha­ve good num­bers of wild­li­fe... I can just i­ma­gi­ne how pris­ti­ne the bush must ha­ve been in the days w­hen Ge­off hun­ted the­re. SA­REL VAN DER MER­WE * Sa­rel is the win­ner of a Sur­vi­vor le­at­her belt from S­te­venson Ha­mil­ton KWESSKOTE
Ek moet re­a­geer op die swak smaak van Ni­co Grob­be­laar. Sy brief het ver­skyn in die SA JAG­TER/HUNTER van Ok­to­ber­maand. Re­pliek wil ek nie le­wer oor die in­houd nie, maar maak graag die vol­gen­de op­mer­kings:
Ni­co Grob­be­laar se naam be­hoort op­ge­te­ken te word in die Guin­ness Book of Re­cords, want ek weet van geen jag­ter wat 78 jaar oud ge­word het son­der om ’n bok te kwes of mis te skiet nie! Wel ge­daan, Nie­kie!
Ek weet van ’n “Ba­bel­se ver- war­ring”, maar het nog nooit ge­hoor van ’n “Ba­bel­se bal­lis­tie­se bom­bar­de­ment” nie en sal dit ook nie op­neem in my woor­de­skat nie. ’n Groe­pe­ring van 2cm oor ’n af­stand van 25 me­ter kan ek ook reg­kry – of het u dalk oor 50 me­ter in­ge­skiet?
Ek maak uit Tu­ba van der Walt se smaak­vol­le ant­woord die af­lei­ding dat u ’n gi­ne­ko­loog is? Hou u maar by hier­die e­del be­roep!
Oor en­ke­le maan­de word ek DV 80 jaar oud, ek was vir baie ja­re lid van CHASA en is tans nog lid van SAJWV en het nou vir die eer­ste keer ken­nis ge­neem van ’n “won­der­werk” wat nie mis skiet of kwes nie!
Jag­ters-kwes­skoot­groe­te, NEELS NEUHOFF
PA SE JAGLESSE
Jo­han Sny­man se nos­tal­gie­se jag­my­me­ring, Waar­om jag jy? in SA JAG­TER/HUNTER se Ju­nie 2018-uit­ga­we, het my ge­dag­tes weer baie ja­re te­rug­ge­neem...
Ek ont­hou hoe Pa met laas­te lig van die werk af ge­kom het, gou ge­groet en veld in ver­dwyn het met sy hond en sy ge­weer, toe lank­al nie meer ’n koe­ël­ge­weer nie, want die oë was nie meer so goed nie. Dan sou hy la­ter te­rug­kom met die haas of die dui­ker wat sy tuin so erg ver­rin­ne­weer het.
Ek ont­hou dat ek hom die eer­ste keer ge­vra het: Wat nou, dis dan nou dood? En hoe hy rus­tig ver­dui­de­lik het dat ons die groen­te in die tuin no­dig het en dat ons so veel as moont­lik van die bok of haas gaan ge­bruik, die vleis so­wel as die vel. Dit was my eer­ste les: Jy skiet nie ’n dier of ’n vo­ël as jy dit nie gaan ge­bruik/be­nut nie.
Toe ek ou­er word, was dit my taak om na die ge­weer om te sien. Ek ont­hou die reuk van die ge­weer­o­lie, die ge­voel van die me­taal en die prag­ti­ge me­ga­nis­me van die en­kel­skoot­ha­el­ge­weer.
Pa het my ge­leer dat jy se­ker moet maak van jou tei­ken voor­dat jy skiet. Gaan soek dan die dier en volg die spoor tot jy hom kry. My twee­de les: As jag­ter het jy ’n groot ver­ant­woor­de­lik­heid teen­oor wild.
Een og­gend het ’n be­foe­ter­de bos­bok­ram in die bu­re se vee­kamp be­land om­dat sy ho­ring in die jak­kals­draad af­ge­breek het en hy sou se­ker­lik vrek as die ho­ring nie skoon ge­breek het nie. Ek en my skool­vriend was op pad skool toe, maar het net daar om­ge­draai, die skool ver­ge­te. My vriend was ’n ge­sou­te jag­ter en ons het die bosbok son­der moei­te ge­kry. ’n Paar we­ke la­ter kon ek van die bil­tong proe. Hier­die was ’n be­son­der­se on­der­vin­ding vir my as on­er­va­re jag­ter.
As jong­mens is ek so­veel bloot­ge­stel aan die veld en jag dat dit ’n diep­ge­wor­tel­de lief­de in my wak­ker ge­maak het. La­ter, toe my seun saam met my kon jag, het ek hom die reg­te be­gin­sels van jag ge­leer soos my pa ge­doen het. Ons jag­te saam was van die bes­te oom­blik­ke van my le­we. As ou­pa is dit my be­geer­te om my klein­kin­ders ook so te leer, want my pa was ver­ant­woor­de­lik vir die vor­ming van my den­ke as jong seun. El­ke keer as ek in die veld s­tap, voel ek my pa is daar saam met my.
Dis waar­om ék jag. WIL­LEM J OOSTHUIZEN
Hier is ek by ’n blou­wil­de­bees wat ek ge­skiet het na­by A­skham in die Ka­la­ha­ri.