Wat beteken al daardie data vir jou? Andrey_Popov / shutterstock.com
Mense wat met die "Kwantifiseerde Selfbeweging"Is, soos uitgedruk in die leuse van die beweging," selfkennis deur selfopsporing. "Hulle wil weet hoe om beter te slaap, fiks te bly of 'n meer produktiewe oggend te hê. Hulle doen dit deur te tel hoeveel keer hulle in die nag oorrol, hoeveel stappe hulle neem in die dag of hoeveel e-posse hulle in 'n week reageer.
By hul informele byeenkomste, bekend as "Show & Tells", praat die deelnemers met drie vrae: Wat het jy gedoen? Hoe het jy dit gedoen? En wat het jy geleer?
By die eerste Kwantifiseerde Selfvertoon en Vertel, in Pacifica, Kalifornië, in 2008, was die eerste aanbieder onseker oor wat hy geleer het. Soos Quantified Self medestigter Gary Wolf geskryf het op die volgende dag het die aanbieder 'n pragtige grafiek gehad van sy werk, slaap en ander aktiwiteite, gegrond op data wat hy vir drie jaar gevolg het. En hy was by die vergadering om idees te kry oor hoe om meer betekenis daaruit uit te haal. "
Die sielkunde van selfopsporing
"Betekenis" kan 'n paar dinge beteken.
Onder diegene by die eerste Show & Tell, was daar 'n fokus op nut: hoe om die data sinvol na 'n nuttige einde te maak.
Maar vir sommige is die praktyk van selfvolging dwingend in en vanself. Soos Wolf self bekend gemaak het: "Die nut van selfopsporing in die bereiking van 'n bepaalde doelwit verklaar nie sy fassinasie ten volle nie. Daar is 'n dwang, 'n nuuskierigheid, wat skynbaar van vooraf gebruik word. "
In My navorsing oor lewe hackers, Ek het bewyse van hierdie denke gesien, waarvan sielkundiges praat as die sistematiese - of rasionele of analitiese - kognitiewe styl. Dit is 'n ingesteldheid in denke en gedrag wat patrone soek en gebruik maak van reëls. Studies het 'n verband gevind tussen die rasionele styl en rekenaar studente en hackers.
Nie verrassend nie, patrone, stelsels en reëls is sentraal tot die lewe hacking ethos, onafhanklik van enige nut - en soms strydig daarmee, soos wanneer lewe hackers naïef optimaliseer dating maar bly enkel.
Die doeltreffendheid van selfopsporing
Daar kan voordele wees om 'n faset van jou lewe te volg, al is jy nie die kwantifiserende tipe nie.
Daar is oorvloedige bewyse dat Selfopsporing kan gewone mense help bestuur hul eet, stappe geneem, insulienvlakke en vrugbaarheid.
Selfopsporing kan ook afleidend wees en angs maak. Byvoorbeeld, een studie het getoon dat vrugbaarheid-dop kan vroue laat voel, obsessie of gevang word.
Daar is ook baie verwarring en slangolie. Een bekende self-tracker het dit geglo 'n halwe stok eet 'n botter per dag het hom slimmer gemaak - dit is 'n bietjie vinniger op willekeurige wiskunde legkaarte. Maar daardie botter kan ook bygedra het tot sy dodelike hartsiekte.
Patrone kan illusories wees en die nuwe reëls is voortydig gebaseer op hulle.
Een tracker se storie
Die versnit van nut en betekenisvorming onder self-spoorsnyers word deur iemand wat ek eerste is, voorgestel ontmoet by 'n Show & Tell in Boston.
Kay Stoner beskryf haarself as 'n data hoarder wat ly aan hoofpyne. As 'n tiener het sy vaktydskrifte gehou, bokse van wat nou in die stoor is. Opsporingspatrone en ontwikkelende reëls is ook hoe sy haar hoofpyn later in die lewe genader het. Sy het 'n aansoek ontwikkel om haar simptome en hul konteks op te neem, maar het uiteindelik op 'n papiergebaseerde dagboek.
Met 'n rekord het Stoner gewys dat sy dinge kon doen om haar hoofpyn te verminder en dat hulle uiteindelik eindig: "As jy objektiewe data het wat jou laat sien dat daar iets voorheen gedoen het, en dit kan net weer moontlik wees, kan dit nip die depressie en gevoel van hulpeloosheid in die kiem. "
Met 'n rekord kan haar ook duidelik met haar dokters kommunikeer.
Soms is Stoner se rekords van pyn en mislukte remedies besig. Soms sit hulle hulle eenkant. Tog, dop en eksperimentering is die manier waarop sy pyn bestuur, hoop vind en met ander kommunikeer: "Data voeg struktuur, betekenis en doel in my lewe toe."
Wie vind betekenis
Wat ek geleer het van die baie mense wat ek ondervind het, is dat selfopsporing 'n ambivalente praktyk is.
Chris Anderson is 'n voormalige hoofredakteur van Wired-tydskrif. Hy het die gekwantifiseerde self omhels en met baie vrae in gedagte gehou. Maar hy het min antwoorde gevind. In April 2016, hy tweeted dat "Na baie jare van selfopsporing alles (aktiwiteit, werk, slaap) Ek het besluit dit is ~ nutteloos. Geen nie-ooglopende lesse of aansporings: (".
In reaksie op sy tweet het sommige mense die praktyk verdedig. Hulle het geleer watter kos gewigstoename veroorsaak het. Daar was vermoedelik iemand wat 'n siekte wat deur professionele persone gemis is, selfdiagnoseer het. Ander het eenvoudig net hul data gekies. En 'n paar was daaraan in die hoop dat beter analise in die toekoms insig kan gee, asof dit op 'n openbaring wag.
Toe Anderson gevra is waarom hy so lank aangehou het, het hy gereageer: "Wil jy glo." Maar hy was nie meer bereid om te wag nie.
Selfopsporing kan so stresvol wees as wat dit nuttig is. Dit kan verlig en misleidend wees. Gewone mense behoort dit met 'n mate van omsigtigheid te benader, versigtig vir pragtige gadgets en buitengewone eise. Selfs diegene wat gadgets hou, moet versigtig wees vir die hype.
Maar, vir 'n spesifieke persoonlikheidstipe, dop transcends nut. Die proses self gee betekenis aan om die onsekerhede van die lewe te hanteer.
Joseph Reagle, Medeprofessor in Kommunikasiestudies, Noordoostelike Universiteit. Hy is die skrywer van Hacking Life: Gestabiliseerde Lewe en Sy Ontevredenheid