Dit het in die nasleep van die val van die Sowjetunie begin verander. Die herlewing van die Empire is aanvanklik in die vroeë 1990’s geopper ten tyde van die gedoemde ingryping deur die VSA in Somalië, wat deur los stemme in sowel die VSA as Brittanje gebruik is om die “idealistiese” denkbeeld van nuwe kolonies of VN-voogdygebiede in Afrika in omloop te bring. Die Amerikaanse Wall Street Journal het selfs `n hoofartikel oor die onderwerp geïllustreer met `n foto van die Britse kolonialis lord Kitchener, wat die Mahdi se volgelinge in Soedan `n eeu vantevore uitgemoor het. Vanweë die uitwerking van die Joego-Slawiese oorloë van die 1990’s is die saak van “humanitêre ingryping” toenemend deur die meer liberale stemme oral in die Westerse wêreld ter sprake gebring. En terwyl die liberale imperialisme van die laat 19de eeu geregverdig is op grond van die verbreiding van die Christelike beskawing en die behoefte aan handel, was dit nou menseregte, markte en goeie staatsbestuur.
Daar was nog geen ernstige poging in Brittanje om hierdie geskiedenis of die langtermynuitwerking van kolonialisme op die samelewings waaroor hy geheers het – van Kasjmir na Palestina en van Zimbabwe na Irak – onder die oë te sien nie en nog minder om bejaarde koloniale administrateurs wat nou hulle dae in aftreeoorde in Surrey slyt, te verhoor. Intussen het die Britse nasionale skoolkurrikulum feitlik die Empire en die misdade daarvan uit die geskiedenis gesny. Die moderne standaardhandboek vir wêreldgeskiedenis bevat hoofstuk op hoofstuk oor die wêreldoorloë, die Koue Oorlog, die Britse en Amerikaanse lewe, Stalin se skrikbewind en die gruwele van Nazisme – maar beswaarlik `n woord oor die Britse en ander Europese ryke wat die grootste deel van die wêreld tussen hulle verdeel het, of die afgryslikhede wat hulle gepleeg het.