Die proe van die stapper… – Bali Drome
Die proe van die stapper…
Jy kan saam stap, of alleen stap.
Die rugsakkie is ñ moet, jou waterbottel ook. Crocks werk, en dan jou kamera. Saamstap is lekker want jy beleef enige iets twee keer. Oë sien verskillend, so jy sien ekstra deur die ander se praat. En die lag is hard, uitbundig. Want om te deel is om te gee, en om te gee is bevrydend. So die lag is hard.
Om alleen te stap op hierdie hart-eiland is om saggies te giggel. Met elke tree wat jy op jou paadjie gee, loer ñ anderse nuut vir jou. Jy vorder ook nie baie vér nie, want alleen stap is soos proe. Versigtig, en met afwagting. Jy kan nie net hap en sluk nie. Jy kom tot halt, jou kyk sien ráák, jou sintuie som op en dan kom die lag. Die sagte, binne- borrel lag van lekkerkry.
Want Bali is soos hekelwerk…gaatjies vasaanmekaar om ñ kleed te skep. Een wat jy aan voel, teen jou wang druk en oor jou kop trek. Dit is so anders nuut, hierdie eiland- wêreld propvol vreemde gode, sambreeltjies, "offerings", vlae, vlieërs, eende op ñ ry in strate, mense vier- vier op motorfietse, kosgeure, watervore ORAL, ryslande tot teen die hemel, en nimmereindigende kunswerke en musiek. Jy struikel soms oor jou eie voete van rondkyk en inneem, inasem en bêre. En jy lag sag, want hierdie onthou kan net joune wees.
Terug by die huis probeer jy oorvertel, maar jou woorde klou aan jou lippe. Jy probeer jou fotos, maar die praat steek vas in die onthou. En jy los maar liewer…
Want hoe deel mens alleen stap?
Author travel460Posted on September 26, 2016 November 3, 2017
2 thoughts on "Die proe van die stapper…"
September 27, 2016 om 2:34 nm
Jy deel jou alleen stap met n ander alleen stapper, wat al op die paaie in Bali gestap het. Een soos jy en dan is woorde soms nie nodig nie. Die prentjies word ingekleur deur die onthou….