Hobbes - Geskiedenis Podcasts - 2022
Burgerlike definisies - Wie was Hobbes - geskiedenis
Hobbes, Thomas (1588-1679)-Britse politieke teoretikus wat aangevoer het dat individue regerings gevorm het vanweë hul rasionele eiebelang. Een van die belangrikste intellektuele figure van die Verligting, sy bekendste werk is The Leviathan, gepubliseer in 1651.
Burgerlike godsdiens, 'n openbare geloofsberoep wat daarop gemik is om politieke waardes in te skerp en wat dogma, rituele en rituele voorskryf vir burgers van 'n spesifieke land.
Hierdie definisie van burgerlike godsdiens bly in ooreenstemming met die eerste volgehoue ​​teoretiese behandeling daarvan, in Jean-Jacques Rousseau Die sosiale kontrak (1762). Rousseau het 'n voorlaaste en relatief lang hoofstuk van die werk gewy aan 'n bespreking van burgerlike godsdiens, waarin die sentrale konseptuele elemente uiteengesit word en die normatiewe belangrikheid daarvan vir 'n gesonde liggaamspolitiek beklemtoon word. Die doel van burgerlike godsdiens vir Rousseau is om gevoelens van geselligheid en 'n liefde vir openbare pligte onder burgers te bevorder, deur die verbintenis uit te brei deur 'n burger en sy lidmaatskap. Burgerlike godsdiens identifiseer gode en begunstigdes van die onderwysers om te help met die groot doel, en die suksesvolle aanwending daarvan is veronderstel om stabiliteit, orde en voorspoed vir die land te handhaaf.
Rousseau het voorgestel dat die dogmas van burgerlike godsdiens eenvoudig moet wees: hulle moet die hiernamaals bevestig, 'n God met goddelike volmaaktheid, die idee dat die regverdige gelukkig sal wees en die goddelose gestraf sal word, en die heiligheid van die sosiale kontrak en die wette van die polis. Burgerlike godsdiens moet ook onverdraagsaamheid as 'n geloofsaak veroordeel, het Rousseau beweer, aangesien daar nooit weer 'n eksklusiewe nasionale godsdiens kan wees nie. 'N Burgerlike geloofsberoep behoort almal en slegs die godsdienste wat ander verdra, te verdra, het hy voorgestel, ten minste in soverre die onderskeie godsdienstige groepe nie oortuigings handhaaf wat in stryd is met die pligte van die burger nie. Meer uiters, het Rousseau beweer dat boetes met reg toegepas kan word op diegene wat nie die burgerlike godsdiens nakom nie. Alhoewel die regering 'n persoon nie kan verplig om sy dogmas te glo nie, kan iemand wat dit nie aanneem nie, tereg uit die staat verban word op grond van ongeselligheid. Boonop kan 'n burger wat burgerlike dogmas in die openbaar erken, met die dood gestraf word as die burger hom dan gedra asof hy hulle nie glo nie.
Burgerlike godsdiens is nie identies aan godsdienstige establishment nie. Terwyl gevestigde godsdienste simboliese goedkeuring of finansiële hulp van die regering ontvang, mag dit nie wederkerig wees deur staatsinstellings of burgerlike pligte te ondersteun nie. 'N Gevestigde godsdiens kan sagmoedigheid of onttrekking aan die openbare lewe bepleit of ander waardes bevorder wat in stryd is met die doel van burgerskap. Gevestigde godsdienste kan ook ander wêreldwye voorrang bo lewens op aarde prioritiseer, of 'n kerklike leierskap identifiseer wat onafhanklik is van politieke owerhede. Rousseau beskou laasgenoemde probleem as algemeen en verderflik: "Waar die geestelikes ook 'n liggaam vorm," is hy meester en wetgewer op sy gebied. Rousseau het beweer dat Thomas Hobbes die enigste Christelike skrywer was wat dapper genoeg was om voor te stel dat die Christendom en die staat herenig word, maar dat Hobbes blykbaar verkeerd verstaan ​​het dat die Christendom verskriklik is vir die stigting van republieke. Rousseau beweer dat die Christendom mense leer om oormatig diensbaar en afhanklik te wees, sodat aanhangers nie geskik is vir militêre diens nie en gereed is vir slawerny. Dit is interessant dat Rousseau die hedendaagse, geïnstitusionaliseerde Christendom kontrasteer met die 'godsdiens van die mens', en laasgenoemde onderskei as die godsdiens van die evangelie. Hy het die godsdiens van die mens geprys as "heilig, verhewe, [en] waar", maar het bygevoeg dat die swakheid daarvan lê in die feit dat dit nie 'n behoorlike verhouding tot die politieke geheel het nie en as sodanig geen eksterne krag verleen aan die broederlike eenheid wat dit beoog.
Rousseau het volgehou dat burgerlike godsdiens voordele het. Dit verenig goddelike liefde met die wette van die land, laat mense bid vir hul vaderland en maak die liggaam polities. Maar burgerlike godsdiens het duidelike swakhede. Omdat die dogmatiese elemente van geselligheid opgebou is en van land tot land sal verskil, is dit redelik dat dit swak of onsamehangend bedink kan word. Verder is die teologiese postulate van die burgerlike godsdiens vermoedelik onwaar, 'n punt wat Rousseau blykbaar herken het. Burgerlike godsdiens loop ook die gevaar om geloofwaardigheid, bygeloof en onverdraagsaamheid in die politieke liggaam te bevorder. Daarbenewens kan morele of omsigtigheidsprobleme gepaard gaan met pogings om burgerlike godsdiens in 'n pluralistiese land te bevorder of te handhaaf.
Alhoewel Rousseau die burgerlike godsdiens moontlik die eerste uitwerking in die politieke teorie gegee het, het die verskynsel hom eeue lank voorafgegaan. Die Franse historikus Numa Denis Fustel de Coulanges het vorme van burgerlike godsdiens geïdentifiseer in die fondamente van die antieke stadstate van Griekeland en Rome. En die Griekse historikus Polybius, wat in die 2de eeu vC geskryf het, het elemente van burgerlike godsdiens waargeneem in sy studie van die Romeinse grondwet. Polybius het opgemerk dat bygeloof die Romeinse staat saamgebind het en bygevoeg - met bewondering - dat dit Rome beslis beslissend op die gebied van godsdiens gemaak het. Die Romeine se openbare godsdiensvorm het landdroste aangespoor om nougeset en pligsgetrou te wees, stel Polybius voor, terwyl die wispelturige, wettelose massas ingehoue ​​bly deur hul vrees vir gode en straf in die hiernamaals.
In die 1960's het die sosioloog Robert Neelly Bellah voorgestel dat burgerlike godsdiens in die Verenigde State bestaan, wat vol is met verskillende rituele wat sy burgers verenig, met simbole wat uit spesifieke godsdienste kom, maar wat onafhanklik van die oorsprong werk. Hy het gereken dat die Verenigde State sy eie reeks heiliges en martelare het (soos George Washington, Thomas Jefferson en Abraham Lincoln) en dat 'n ondersoek van stigtingsdokumente en belangrike inhuldigingsrede toon hoe dit werk op die idee dat dit 'n nasie is deur God gekies. Alhoewel verenigende simbole, mites en openbare rituele in 'n land voorkom, is dit onduidelik of burgerlike godsdiens nodig is vir 'n land se grondslag of uiteindelike sukses.
1. Geskiedenis en politiek: die politieke probleem
Hobbes het sy wetenskap van politiek aangebied as 'n reaksie op 'n spesifieke historiese situasie wat gekenmerk word deur akute politieke probleme. Hierdie wetenskap van politiek kom hoofsaaklik voor in Hobbes se politieke werke, soos dit genoem kan word, wat insluit Die Elemente van die reg (1640), De Cive (1642) en Leviatan (1651). Alhoewel hierdie tekste gedetailleerde insig gee in die oplossing van Hobbes vir burgeroorlog, bied dit slegs 'n algemene begrip van die probleem self. Hobbes se sogenaamde historiese verhandelinge, aan die ander kant, onthul die spesifieke oorsake van die verslegtende politieke situasie in die sewentiende eeu in Engeland. Hierdie werke bevat sy vertaling van Thucydides ' Geskiedenis van die Peloponnesiese oorloë (1628), Behemoth (1668) en 'N Dialoog tussen 'n filosoof en 'n student van die Common Laws van Engeland (1669). Soos sommige Hobbes -geleerdes aangedui het, is daar 'n logiese prioriteit vir Hobbes se politieke werke omdat dit oplossings bied vir die probleme wat in die historiese werke aangebied word. Om 'n beter waardering te kry vir die politieke oplossing van Hobbes, is dit dus nuttig om eers sy historiese werke op te som, wat sy begrip van die spesifieke probleem waarmee hy te kampe het, openbaar.
A. Hobbes se vertaling van Thucydides
Hobbes se besluit om die geskiedenis van Thucydides in 1628 te vertaal en te publiseer, was beslis 'n reaksie op die toenemende politieke spanning in Engeland in hierdie tyd. In die 1620's het probleme tussen Charles I en die parlement toegeneem weens die aandrang van die koning om geld in te samel vir 'n reeks ongewilde oorloë. Nadat die koning openlik oorlog teen Spanje verklaar het, het hy die grootste militêre gevolg sedert 1588 begin versamel. Om verskeie redes, insluitend die vroeë verliese wat Cadiz in die hand van die Spaanse gely het en die negatiewe uitwerking van oorlog op die handel, was die parlement huiwerig om bykomende fondse aan die Koning toe te staan. Hierdie situasie is vererger deur 'n geleidelik verslegtende verhouding met Frankryk. Frankryk se eie maritieme konflikte het gelei tot embargo's wat meer hindernisse vir internasionale handel veroorsaak het. Verder het die spanning tussen Engeland en Frankryk toegeneem as gevolg van Frankryk se voortgesette besit van Engelse skepe (wat oorspronklik geleen is) en as gevolg van langdurige godsdienstige verskille tussen die twee nasies. Nadat die parlement van 1626 Charles ' se versoek om voorsiening geweier het, het die koning fondse ingesamel deur middel van 'n gedwonge lening, waardeur privaat persone gemaak is om geld aan die kroon te leen. Sulke optrede het nie net die verhouding tussen die parlement en die koning gespanne nie, maar het ook 'n aantal ideologiese verskille tussen hierdie twee magsentrums met ernstige politieke implikasies aan die lig gebring. Die belangrikste aangeleentheid het betrekking op die gesag van die koning en die verhouding met die wet. Charles bepleit 'n goddelike regte teorie van koningskap, waarvolgens God hom die bevoegdheid gegee het om uit eie reg buite die wet op te tree. Die koning het sy siening gematig deur te beweer dat hy buite-wetlike stappe sou doen slegs wanneer dit nodig was en slegs ten behoewe van die gemenebes. Ondanks hierdie aanspraak op selfbeheersing, het sommige van sy dade in stryd met sy verklaring van goeder trou gekom. Die aandrang van die King op die reg tot gevangenis buite die wet het byvoorbeeld ernstige twyfel laat ontstaan ​​of sy woord vertrou kan word. Die petisie van reg, wat in 1628 in die parlement voorgelê is, het probeer om die vryhede van die onderdane te bewaar teen die dreigende optrede van die koning, soos gedwonge lenings, buite-wettige gevangenisstraf en die afrekening van soldate. Godsdiensverskille, sowel as politiek, was deels die skuld vir die politieke probleme van Hobbes in Engeland. Dit is goed begryp dat godsdienstige leiers nie altyd tevrede was met sommige van die beleid van die kroon nie. Engelse Protestante, insluitend tradisionele Anglikane en die meer radikale Puriteine, was byvoorbeeld baie agterdogtig teenoor Charles se vurige steun van die Anglikaanse aartsbiskop Laud. Die primêre rede vir hul voorbehoude was Laud se voorspraak van sekere anti-Calvinistiese idees, insluitend die siening dat die uitverkorenes van God se genade deur sonde kan val. So 'n siening het die Calvinistiese idee van uitverkiesing waaraan die meeste Engelse Protestante voldoen, bevraagteken. Charles het in werklikheid sy reg as koning aangegee om die tradisionele standpunt te verklaar en ortodokse dogma te dikteer deur sy aartsbiskop te ondersteun. Historiese omstandighede dui sterk daarop dat Hobbes se vertaling van Thucydides 'n politieke argument vir die royalistiese saak was. Hobbes ondersteun self die waarheid hiervan as hy verklaar dat die geskiedenis van Thucydides ' onderrig gee wat nuttig is vir die verdediging van die koning. Maar watter spesifieke lesse hou hierdie ou geskiedenis in? Hobbes is van mening dat demokrasie onvoldoende is, deels omdat gewone mense maklik deur politici vernietig kan word deur demokrate en godsdienstige yweraars. As politieke mag in die hande van die gewone mense geplaas word, wat onder die invloed is van magshonger individue wat hul eie voordeel soek, sal die gemenebes waarskynlik val. Hobbes se publikasie van Thucydides was 'n politieke daad wat bedoel was om die royalistiese saak te ondersteun en om te waarsku teen die gevaarlike gevolge van die gebruik van die koning se mag.
B. Hobbes se geskiedenis van die Engelse burgeroorlog
In Behemoth, Wys Hobbes aan sy lesers dat 'n ideologiese geskil oor politiek en godsdiens die hoofoorsaak van die Engelse burgeroorlog was. Die werk begin met 'n eenvoudige vraag: Hoe het koning Charles I, 'n sterk en bekwame leier, die soewereine mag verloor wat hy gehad het deur die wettige erfreg? Die aanvanklike antwoord is dat die koning beheer oor die koninkryk verloor het omdat hy nie die geld gehad het wat nodig was om 'n weermag te onderhou nie. By nadere oorweging onthul Hobbes egter dat 'n dieper oorsaak van konflik die feit was dat die mense deur 'n leier verval is om opinies en oortuigings in stryd met sosiale en politieke harmonie te aanvaar. Hobbes beweer dat godsdienstige leiers meestal die skuld daarvoor was dat hulle onenigheid in die gemenebes geskep het omdat hulle verantwoordelik is vir die verspreiding van polities gevaarlike oortuigings. Boonop het Hobbes die skuld op Aristoteles of, meer presies, op godsdienstige en politieke leiers geplaas wat Aristoteliese idees tot hul eie voordeel misbruik het. Soos hierbo genoem, het Hobbes die gevaarlike gevolge van godsdienstige ywer in sy vertaling van Thucydides voorgestel. In Behemoth, godsdiensleiers dra direk die swaarste van sy kritiese opmerkings. Volgens Hobbes saai godsdiensleiers wanorde deur situasies van verdeelde lojaliteit tussen God en Koning te skep. Hobbes blameer die presbiteriaanse predikers vir die eerste keer dat hulle retoriese truuks gebruik het om die gedagtes en lojaliteit van hul gemeentelede vas te vang. Hierdie predikers het nie oortuigings ingeboesem deur rede of argument te gebruik nie, en hulle het ook nie noodwendig probeer om mense te leer verstaan ​​nie. In plaas daarvan het hulle hul luisteraars geïndoktrineer met oproerige beginsels. Vir Hobbes is predikers akteurs wat hul gehoor verblind deur te beweer dat hulle goddelik geïnspireer is. Baie vrugtelose en gevaarlike leerstellings, sê Hobbes, word deur mense aangeneem omdat hulle bang is en verstom staan ​​deur predikers " (B 252). Kortom, predikers gebruik die woord van God as 'n manier om die wettige gesag van die Koning te ondermyn. Hobbes het ook Katolieke gekritiseer vir hul oortuiging dat die pous moet heers oor die geestelike lewens van die mense. Alhoewel die mag van die pous veronderstel is om slegs op die gebied van godsdienstige geloof en moraliteit te funksioneer, het pouslike bevele gereeld oorgedra na die politiekwêreld. Die probleem vir Hobbes is dat die pous sy mag oor geestelike bekommernisse kan uitbrei tot die punt dat dit inbreuk maak op en die wettige omvang van die koning se mag oor burgerlike aangeleenthede beperk. Die gevaarlikste probleem met die Katolisisme, byvoorbeeld, is die pous se selfverklaarde reg om die pligte van die burgers vry te stel van ketterye. In Behemoth, Begin Hobbes ook 'n aanval op Onafhanklikes, Anabaptiste, Kwakers en Adamiete vir hul rol in die skep van burgerlike ontevredenheid. Hierdie godsdienstige groepe, wat ontevrede was met beide protestantisme en katolisisme, het individue aangemoedig om self die Bybel te lees en te interpreteer. Die gevolg was dat elke mens 'n godsdiensbeoordelaar en 'n tolk van die Skrif geword het, en daarom het hulle gedink dat hulle met die Almagtige God praat, en verstaan ​​wat hy sê " (B 190). Volgens Hobbes lei die privaat, antinomiese interpretasie van die Skrif gereeld tot situasies van verdeelde lojaliteit tussen God en Koning. As individue regstreeks met God kan praat, kan elke persoon self besluit watter siviele wette in stryd is met God se woord, en daardeur watter wette met reg verbreek kan word. Verder blameer Hobbes Aristoteles indirek vir probleme in sy land wanneer hy die vernietigende gebruik van Aristoteliese metafisiese en etiese idees kritiseer. Hobbes wys byvoorbeeld daarop dat priesters die Aristoteliaanse filosofie gebruik het om hul mag te verduidelik om 'n stukkie brood in die liggaam van Christus te omskep. " priesters verdien eerbied omdat hulle goddelike kragte besit. Priesters het die metafisiese leerstellings van Aristoteles benut om mense te oortuig dat daar maar een manier is om te red, dit wil sê buitengewone toewyding en vrymoedigheid aan die Kerk, en 'n gereedheid ter wille van die Kerk, indien nodig, om teen hulle te veg natuurlike en wettige soewereine " (B 215). In dieselfde trant wys Hobbes daarop dat die etiese idees van Aristoteles gebruik is om die wettigheid van die soewereine mag te ondermyn. Volgens die leerstelling van Aristoteles oor die gemiddelde, moet u die middelpad tussen twee uiterstes vind om te bepaal wat deugsaam is in 'n spesifieke situasie. Volgens Hobbes se mening het individue daartoe gelei om self te bepaal wat reg of verkeerd is in 'n gegewe situasie. Die politieke probleem met hierdie siening, soos verwag kan word, is dat dit die geldigheid en regulerende bevoegdheid van die burgerlike reg bevraagteken, en daardeur weerstand en opstand kan bevorder.
C. Hobbes se regsfilosofie
In 'N Dialoog tussen 'n filosoof en 'n student in die Common Laws van Engeland, Beweer Hobbes dat prokureurs, soos Sir Edward Coke, deels die skuld het vir die burgerlike twis in Engeland. Volgens Coke is die koning wettig beperk deur die gemenereg, wat 'n stel wette is wat mettertyd bepaal en verfyn word deur die toepassing van 'n kunsmatige rede wat deur wyse advokate en regters besit word. Hobbes stem saam met Coke dat die rede 'n belangrike rol speel in die reg, maar voer aan dat die rede van King verantwoordelik is vir die bepaling van die betekenis van wette. In die politieke situasie voor die uitbreek van die burgeroorlog het hierdie filosofiese verskil aan die lig gekom toe die koning geld gevra het en geweier is. Hobbes, soos ons gesien het, het geglo dat die onmiddellike oorsaak van Charles se onvermoë om die soewereine mag te behou, die gebrek aan geld was om 'n weermag te ondersteun. Charles ' se versoek is gedeeltelik geweier op grond van sekere statute waarin beweer word dat konings geen belasting sal hef of ander finansieringsmetodes sal instel sonder die algemene toestemming van die ryk nie. Die interpretasie van hierdie statute volgens die redes vir advokate in die parlement, sê Hobbes, is deels die skuld vir die mislukking van die koning om die nodige finansiering te bekom. Soos met die godsdienstige verleiers, het advokate in die gemenereg dikwels situasies van verdeelde lojaliteit geskep. In hul interpretasie van die wet beweer advokate soos Coke soms dat die 'law ' in stryd is met die voorskrifte van die koning. Is die plig van gehoorsaamheid aan die wet in sulke situasies (soos geïnterpreteer deur die manne van die parlement) hoër as die plig teenoor die koning? Hierdie soort vrae, meen Hobbes, lei noodwendig tot verdeeldheid in die gemenebes, en dit lei weer tot faksies in die politieke en burgerlike onenigheid.
Hobbes in 'n algemene gemoedstoestand rakende Susie Derkins
Elke keer as Calvyn probeer om sy huiswerk te doen, vra hy Hobbes om dit vir hom te doen, miskien selfs in ruil vir geld, salm, ens. 'n aftrekprobleem, so hy het Atlanta, Georgia, ingesit). Soms eet Hobbes die ongewenste dele van Calvyn se aandete terwyl hy werk.
Hobbes leer Calvyn ook in sy wiskunde -huiswerk, maar sy teorieë is verkeerd (soos in een strokiesprent waar Calvyn vir Hobbes vra wat 3+8 is, so Hobbes leer Calvyn: "Wel, u ken eers die waarde toe soos X. X beteken altyd vermenigvuldig, dus neem u die teller [dit is Latyn vir "getal agter"], en u sit die getal aan die ander kant. Dan neem u 3 van die ander kant, dus watter tye is 3 gelyk aan 8? Die antwoord is natuurlik ses. ") Hobbes beweer steeds dat sy kennis van 'wiskundige teorieë' uit instink kom.
Die sestiende-eeuse politieke teoretikus, filosoof en wetenskaplike Thomas Hobbes het 'n skerp waarskuwing aan opvolgende geslagte gelaat: sterk sentrale gesag is die noodsaaklike basis vir die regering. In verskeie invloedryke werke van die regs-, politieke, sielkundige en filosofiese teorie was Hobbes se siening van die samelewing en sy leiers gebaseer op pessimisme. Hy het mense as swak en selfsugtig beskou en het dus voortdurend beheer nodig wat hulle van vernietiging kan red. Hierdie idees het die federaliste diep geraak tydens die vroeë vorming van Amerikaanse wetgewing. Die federaliste wend hulle tot die werk van Hobbes vir die regverdiging van die aanvaarding van die Amerikaanse grondwet sowel as vir intellektuele ondersteuning vir hul eie beweging in die jare daarna. Vandag word Hobbes gelees nie net vir sy blywende bydraes tot die politiek-regsteorie in die algemeen nie, maar ook vir die idees wat gehelp het om die geskiedenis van die VSA te vorm.
Hobbes, gebore op 5 April 1588 in Westport, Wiltshire, Engeland, die seun van 'n Anglikaanse predikant, was 'n wonderkind. Op vyftienjarige ouderdom het hy teen twintig die Universiteit van Oxford binnegegaan. Hy is aangestel as leraar by 'n prominente gesin, 'n pos wat hy later by die Prins van Wallis sou beklee. Sy aansienlike opbrengs begin met Engelse vertalings van francis bacon en Thucydides terwyl hy in die laat dertigs was. Binnekort het wiskunde hom geïnteresseerd, en sy reise het hom in aanraking gebring met 'n paar van die grootste geeste van sy ouderdom: Galileo en Ren é Descartes. Sy skryfwerk het baie vakke, soos taal en wetenskap, tot 'n algemene teorie van mense en hul leiers gelei. Die invloedrykste werke van hierdie polimaat kom in die 1650's: Leviathan, of die saak, vorm en mag van 'n Statebond, kerklik en burgerlik (1651), De Corpore (1655), en Vrae oor vryheid, noodsaaklikheid en kans (1656). Hobbes is op 4 Desember 1679 op 91 -jarige ouderdom oorlede.
Hobbes was 'n opperste pessimis. Vir hom was mense inherent selfsugtig; hulle het voortdurend teen mekaar gesukkel om te oorleef. "Die lewe van 'n man," skryf hy in sy meesterwerk, Leviatan, & quotis eensaam, arm, nare, brutale en kort. & quot So kon mense nie op hul eie in die natuur oorleef nie. Hierdie grondslag het hom tot 'n wetsteorie gelei: slegs deur die beskerming van 'n soewereine mag te ondergaan, kon individue voortdurende anargie en oorlog vermy. Die gesag van die soewerein sal absoluut moet wees. Die reg is afgelei van hierdie gesag eerder as van objektiewe waarheid, wat volgens hom nie bestaan ​​nie. Alle burgers van die staat was moreel verplig om die gesag van die soewerein te volg, anders kon die wet nie funksioneer nie. Hobbes het die leviathan ('n groot seedier) gekies om die staat te verteenwoordig, en hy het volgehou dat die staat net soos 'n walvis slegs deur een intelligensie gelei kan word: sy soewerein.
Die invloed van Hobbes se idees het dramaties gewissel gedurende die sewentiende en agtiende eeu. Engelse politici en geestelikes het hom as 'n ketter bespot. Maar sy teorieë het uiteindelik steun verleen aan lojaliste wat die kroon se beheer oor die Amerikaanse kolonies wou behou: Thomas Hutchinson, die laaste koninklike goewerneur van Massachusetts, het in 'n Hobbesiaanse lig die aanvallige uitdagers van koninklike gesag beskou. Later was Hobbes nuttig vir die ander kant: na die Amerikaanse rewolusie het sy idees die federaliste beïnvloed in hul argumente vir die aanneming van die federale grondwet in 1787. Deur die pessimisme van Hobbes te aanvaar, het die federaliste die Amerikaanse volk as onmoontlik beskou om as 'n nasie te oorleef. 'n sterk sentrale regering wat hulle teen vreemde moondhede sou beskerm.
Hobbes word steeds geleer, en geleerdes bespreek voortdurend hedendaagse regskwessies in die lig van sy kritiek. Veral relevant is sy insigte in die vorm van die reg en die onderlinge verband tussen reg en politiek en sy subtiele verkennings van taal en betekenis.
Die toestand van die mens is 'n toestand van oorlog teen almal teenoor almal
Dyzenhaus, David. 2001. & quotHobbes and the Legitimacy of Law. & Quot Reg en filosofie 20 (September): 461 𠄸.
— —. 1994. & quotNou loop die masjien self: Carl Schmitt op Hobbes en Kelsen. & Quot Cardozo Law Review 16 (Augustus).
Hobbes, Thomas. 1651. Leviathan, of die saak, vorm en mag van 'n Statebond, kerklik en burgerlik. Herdruk, New York: Viking Press, 1982.
Malcolm, Noel. 2002. Aspekte van Hobbes. Oxford: Clarendon Press New York: Oxford Univ. Druk.
Martinich, A.P. 1999. Hobbes: 'n biografie. Cambridge, Verenigde Koninkryk New York: Cambridge Univ. Druk
Robinson, Reginald Leamon. 1993. & quotThe Impact of Hobbes's Empirical Natural Law on Title VII's Effectiveness: A Hegellian Critique. & Quot Connecticut Law Review 25 (lente).
Rutten, Andrew. 1997. & quotAnarchy, Order, and the Law: A Post-Hobbesian View. & Quot Cornell Law Review 82 (Julie): 1150 �.
Thomas Hobbes was 'n Britse filosoof wat onthou word vir sy politieke idees. Sy filosofie is waarskynlik die mees volledige materialis van die 17de eeu. Sy visie op die wêreld was oorspronklik en word nog steeds in die moderne politiek gebruik. Sy grootste bekommernis was die probleem van politieke en sosiale orde en hoe mense in harmonie kan saamleef en die vrees vir burgerlike konflik kan vermy.
Thomas Hobbes is in 1588 in Westport, Engeland, gebore. Sy pa was 'n predikant van 'n gemeente. Hobbes het op vierjarige ouderdom in die Westport Church begin skoolhou. Maar toe hy sewe jaar oud was, het sy pa met 'n mede -predikant by die kerk gestry. Hulle het houe uitgeruil en Hobbes ' pa het weggehardloop. Hy is daarna deur sy oom grootgemaak.
Op agtjarige ouderdom het Hobbes, wat reeds vaardig was in lees en wiskunde, mnr. Evan se skool bygewoon voordat hy Robert Latimer 's se skool in Westport bygewoon het. Hy het sy glans op die skool getoon en was 'n uitstekende Latynse en Griekse geleerde toe hy vertrek. Hy was reeds 'n uitstekende taalstudent, op 14 -jarige ouderdom, in die Magdalen Hall in Oxford.
Hobbes se professionele loopbaan
Thomas Hobbes verlaat Oxford in 1608 en word onderwyser vir die seun van Lord Cavendish van Hardwick. Hy studeer twee jaar lank nie, aangesien hy meer 'n vriend was van Cavendish Jr., wat jonger was as hy. In 1610 reis Hobbes saam met sy leerling na Italië, Duitsland en Frankryk. Hy het tydens hierdie toer Italiaans en Frans geleer, maar belangriker nog, sy reis het sy begeerte om te leer herleef. Nadat hy teruggekeer het, het Hobbes weer Latyn en Grieks gestudeer.
Hobbes het van onderwyser na Cavendish se seun oorgegaan na sy persoonlike sekretaris. Hy het genoeg tyd gehad om hom aan sy studies te wy. Na die dood van sy vader in 1626 erf William Cavendish die naam graaf van Devonshire, maar twee jaar later sterf hy en Thomas Hobbes verloor 'n vriend en sy sekretariële werk. Die Cavendish -gesin het nie meer Hobbes ' -dienste benodig nie, en hy het 'n nuwe werk gesoek. Hy was altyd besig om by verskillende ryk families te werk.
Alhoewel hy verbind was met 'n aantal letterkundige persoonlikhede soos Ben Johnson en Francis Bacon, het Hobbes hom nie voor 1629 baie inspan in die filosofie nie. Na die dood van sy werkgewer het hy daarna 'n ander pos as privaat tutor by Sir Gervase, die seun van Clifton, gekry. . Hobbes het 'n groot deel van sy tyd in Parys deurgebring tot 1631 toe hy 'n ander pos as onderwyser by die seun van sy ontslape metgesel, William, gekry het.
'N Filosoof en 'n Schoar
Vir die volgende sewe jaar het Thomas Hobbes, benewens sy tutorskap, sy kennis van filosofie uitgebrei wat by hom groot nuuskierigheid oor groot filosofiese besprekings gewek het. Hy besoek Florence in 1636 en word daarna gereeld debatteerder in filosofiese groepe wat deur Marin Mersenne Frankryk gehou word.
Vanaf 1637 het hy homself as 'n geleerde en filosoof beskou. Toe Hobbes na Engeland terugkeer, skryf hy 'n boek met die titel Natuurwetenskappe en politiek, wat sy teorie uiteengesit het. Maar hierdie werk is nie gepubliseer nie. In plaas daarvan is dit onder sy vriende in die vorm van 'n manuskrip versprei. Hy het ook 'n beoordeling van Meditasies oor die eerste filosofie van Descartes.
Hobbes en politiek
Thomas Hobbes is in 1640 terug na Frankryk om die burgeroorlog in sy land te ontsnap. Toe die oorlog in Engeland uitbreek, het baie van die ondersteuners van die koning na Europa gevlieg. Baie van hulle is na Frankryk en was bekend met Hobbes. Hobbes herpubliseer De Cive en dit is wyd versprei. Die nuwe uitgawe bevat nuwe aantekeninge wat daarop dui dat die herhaling van besware herhaal word. 'N Geselskap van die koninklikes wat na Parys gevlieg het, het hom gehelp om 'n boek te skep om sy filosofie van die regering voor te stel met betrekking tot die politieke krisis wat plaasgevind het as gevolg van die oorlog in Engeland.
Hobbes se grootste prestasies
Thomas Hobbes word die eerste Britse tolk van die Thucydides History of Peloponnesian War. Hy is gewild vir sy boek Leviatan, wat die struktuur van die samelewing en die regering betref. Dit word beskou as een van die belangrikste voorbeelde van 'n sosiale kontrakfilosofie.
5. Verdere vrae oor die toestand van die natuur
In antwoord op die natuurlike vraag of die mensdom ooit in so 'n aard was, gee Hobbes drie voorbeelde van vermeende natuurtoestande. Eerstens merk hy op dat alle soewereine in hierdie toestand is ten opsigte van mekaar. Hierdie eis het Hobbes die verteenwoordigende voorbeeld van 'n & ldquorealist & rdquo in internasionale betrekkinge gemaak. Tweedens het hy gemeen dat baie mense wat tans beskaafd was, voorheen in die staat was, en dat 'n paar mense die wilde mense op baie plekke in Amerika (en)Leviatan, XIII), byvoorbeeld, en was nog steeds in sy toestand in die natuur. Ten derde en die belangrikste, beweer Hobbes dat die toestand van die natuur maklik herken sal word deur diegene wie se voorheen vreedsame state in 'n burgeroorlog in duie gestort het. Alhoewel die toestand van die natuur en die toestand van volkome privaat oordeel 'n abstraksie is, bly iets wat te naby lyk vir troos 'n voortdurend huidige moontlikheid om te vrees en vermy te word.
Gee die ander aannames van die Hobbes & rsquos -filosofie die bestaan ​​van hierdie verbeelde toestand van geïsoleerde individue wat hul private oordele nastreef? Waarskynlik nie, aangesien, soos onder meer feministiese kritici opgemerk het, word aanvaar dat kinders volgens die Hobbes & rsquos -teorie 'n verpligting van gehoorsaamheid aan hul ouers onderneem het in ruil vir koestering, en dus sal die primitiewe eenhede in die toestand van die natuur gesinne insluit wat deur interne verpligtinge, sowel as individue. Die bande van liefde, seksuele affiniteit en vriendskap en mdashas sowel as van clan -lidmaatskap en gedeelde godsdienstige oortuiging kan die akkuraatheid van enige suiwer individualistiese model van die natuurstoestand verder verminder. Hierdie toegewing hoef nie Hobbes & rsquos se ontleding van konflik in die natuur te betwis nie, aangesien dit kan blyk dat mededinging, verskil en roem soek net rampspoedige bronne van konflik tussen klein groepe is as onder individue. Kommentators wat probeer om die vraag te beantwoord oor hoe ons Hobbes en rsquos se natuurstoestand presies moet verstaan, ondersoek die mate waarin Hobbes dit voorstel as 'n voorwaarde vir interaksie tussen geïsoleerde individue.
'N Ander belangrike ope vraag is wat presies oor mense gaan, (as Hobbes reg het) dat ons gemeenskapslewe tot 'n ramp kan lei as ons net moet reageer volgens ons eie individuele oordele. Perhaps, while people do wish to act for their own best long-term interest, they are shortsighted, and so indulge their current interests without properly considering the effects of their current behavior on their long-term interest. This would be a type of failure of rationality. Alternatively, it may be that people in the state of nature are fully rational, but are trapped in a situation that makes it individually rational for each to act in a way that is sub-optimal for all, perhaps finding themselves in the familiar &lsquoprisoner&rsquos dilemma&rsquo of game theory. Or again, it may be that Hobbes&rsquos state of nature would be peaceful but for the presence of persons (just a few, or perhaps all, to some degree) whose passions overrule their calmer judgments who are prideful, spiteful, partial, envious, jealous, and in other ways prone to behave in ways that lead to war. Such an account would understand irrational human passions to be the source of conflict. Which, if any, of these accounts adequately answers to Hobbes&rsquos text is a matter of continuing debate among Hobbes scholars. Game theorists have been particularly active in these debates, experimenting with different models for the state of nature and the conflict it engenders.
Having laid out the theoretical case for the absolute power of the sovereign, Hobbes devotes the rest of Book II to explaining in more detail how this commonwealth should function. Building upon the metaphor of the Leviathan as an artificial person, Hobbes shows how the commonwealth is organized around different &quotsystems." Systems are groups of individuals joined together by a common interest, such as a town, or the most basic system in a commonwealth, a family. A regular of regulatory system has a representative of all its members, while an irregular system does not.
All laws need interpretation, but that authority ultimately rests with the sovereign, not with legal scholars, lawyers, or philosophers. To put the power of interpretation elsewhere would be to undermine the sovereign's authority, and hence, undermine the peace of the commonwealth. This is not to say there can be no judges in a commonwealth. Indeed, laws can be both authorized en verified. The former comes from the sovereign, while the latter comes from judges. Just as ministers and counselors are appointed by the sovereign, so also are judges. According to Hobbes, a good judge is one that has a good understanding of the fundamental laws of nature, has contempt for riches, has an ability to look at things in an unbiased manner, and has both patience and a good memory.