Die liefde is lankmoedig/Hoofstuk IX - Wikisource
Die liefde is lankmoedig/Hoofstuk IX
Die liefde is lankmoedig
deur T. C. Pienaar
Ben het in die begin geen woord met Esme of Meneer oor die erflating gepraat nie, en hulle het ook niks gesê nie. Hy het dikwels dorp toe gegaan om sy prokureur te spreek. Hy wou die boedel afsluit so gou moontlik, en dan van vooraf begin, het hy vir Hester gesê. Daar dit 'n uitgestorwe boedel was, en daar geen krediteure, skuldenaars of onmondige kinders was nie, kon dit binne 'n paar maande gebeur, so gou die oes af is.
Hy reël dat daar vendusie gehou sal word van alles. Die plaas, vee, gereedskap en huisraad - alles sal sonder reserwe verkoop word. Dit sal verkoop word vir die hoogste bod, of dit nou onder die waarde is of nie, vir hom sal dit nie saak maak nie. Wat te goedkoop gaan koop hy self, en as iets 'n groeie prys behaal kan dit net so wel gaan. Die plaas sou in twee dele verkoop word om dit makliker van die hand te sit.
Die wintervakansie gaan die Luderitze Strand toe, en Ben reël die vendusie vir die eerste Saterdag na die vakansie.
Sodra hulle terug is, ry Ben te perd oor om hulle te gaan vertel hoe hy gereël het, en wat hulle te doen staan.
Meneer kom uit, groet hartlik, vra hoe dit gaan, en nooi Ben in sy studeerkamer. Ben vra uit na die vakansie, en Meneer deel mee dat dit baie aangenaam en rustig was. Met die terugreis het hulle so 'n bietjie teenspoed gehad daar die ou motor al mankoliekig is, maar te erg was dit nie.
Ben vra toe waar Esme is, en Meneer antwoord: "Sy is maar hier agter".
Vanaf die begrafnis het die Bosmans haar nog nie weer gesien nie, hoewel Meneer dikwels met Ludie voor op sy fiets kom kuier het. 'n Mens kan nie sê kom gesels het nie, want hy het sommer net 'n ruk daar kom sit, en dan weer gery, sonder om veel te sê. Dit was of Esme kopsku was vir hulle, en hulle het haar tog niks gedoen nie.
Een Sondagmiddag net voor die Luderitze sou weggaan het die Bosmans en Juffrou gaan kuier en toe het Meneer alleen uitgekom, en self vir hulle koffie gemaak. Hy het gesê dat Esme se kop seer was, en dat sy slaap, en hy haar liewer nie wou wakker maak nie.
"Sa] jy haar asseblief gaan roep?" vra Ben nou. "Of sal ek maar met jou....?"
"Nee, nee! Ek sal haar gaan roep", keer Meneer vinnig net asof hy seer kry.
Dit duur lank eer Esme uitkom, en toe is sy gepoeier en gegrimeer soos een wat bruilof toe gaan. Ben wonder wat die motiewe van die aantrekkery is, of dit nou is om hom onder die indruk te bring dat sy "vreeslik wonderlik" is, en of sy hom met sy gryskop wil afvry van Hester.
Met dié gedagte glimlag hy toe hy haar groet. Dis maar goed dat Esme nooit geleer het om haar familie te soen-groet nie, want dan sou sy nou darem baie ongemaklik gevoel het.
"Ons het jou lanklaas gesien", sê hy. "Hoe gaan dit nog, Esme?"
"Uitstekend, dankie", antwoord sy stroef. "Ons het 'n heerlike vakansie gehad." Toe bly sy stil.
"Met tant Hester gaan dit ook nog goed, dankie", sê Ben daarop goedig-sarkasties, en Meneer glimlag,
"Bly om te hoor", antwoord Esme, nou ook met 'n skyn van 'n glimlag, en voeg sarkasties by: "Mag ek vra hoe dit gesteld is met die gesondheid van juffrou Boyer?"
"Uitstekend, dankie", antwoord Ben. "Sy was vir 'n week na vriende in Pretoria, en het gister eers teruggekom."
"Dit sal haar goed doen", sê Meneer daarop.
"Kyk, Esme", begin Ben toe ernstig, "ek het jou net kom sê dat die hele boedel van oorlede ma nou Saterdag uitverkoop word. Die vendusie sal by ons huis gehou word."
"Ons het die advertensie in die koerant gesien. Ek dink jy kon my darem geraadpleeg het eer jy alles sommer sonder reserwe gaan verkoop. Al is jy eksekuteur, ek het darem ook belang in die saak", begin sy sommer skerp.
Meneer haal sy py uit en steek dit aan. "Wil jy my tabak probeer, Ben?" vra hy.
Esme gee hom 'n vermanende kyk. Hy weet sy kan die stink plaastabak nie verdra nie, en hy rook dit nou opsetlik om haar te vererg.
Ben lees haar gedagtes, en sê: "As jou neusie te fyn is vir ons skerp tabak, Esme, kan jy gerus maar bokant die wind kom sit. 'n Man kan nie besigheid praat as hy nie rook nie, en daardie laventel-tabakkies is nou eenmaal te flou vir ons twee."
Meneer maak die venster bo oop, want dis te koud om dit heeltemal op te skuif.
"Dis juis oor die "sonder reserwe" waaroor ek met jou kom praat het", vervat Ben. "As ons 'n vasgestelde prys op die goed gaan sit mag dit maande duur eer die boedel afgesluit word. Ek is haastig om te weet waar ek aan of af is, voor saaityd kom, anders kry ek miskien geen oes volgende jaar nie. En wat jóu betref, ek het gereken jy sal hoe eerder hoe beter jou eie tjekboek wil hê."
"Ek is glad nie so danig haastig dat die goed vir 'n appel en ei moet weggegee word nie", antwoord sy.
"Dis nie nodig om dit weg te gee nie", gaan Ben ewe kalm verder. "As iets te goedkoop gaan na jou sin, kan jy dit self koop, en dan later vir jou eie prys weer verkoop. Dit sal in jou voordeel wees, want aan daardie wins sal ek dan geen deel hê nie."
"Maar jy sal mos dieselfde kan doen?"
"Ek hoop so", sê Ben, "en dis ook my plan om deel van die plaas terug te koop as dit nie te duur gaan nie".
"O so? Ek het gedink daar sit iets agter!" sê Esme wantrouig.
Meneer staan op en wil uitstap, maar Ben keer hom. "Toe m