Die stryd om terug te keer huis toe - Diverse
Die stryd om terug te keer huis toe
Foto's deur die skrywer
Richard Stupart, wat teruggekeer het van 'n fotojoernalis-optrede in Noord-Uganda, vind dit moeilik om terug te gaan na die lewe wat hy by vertrek agtergelaat het.
LIG EN DONK is 'n eenvoudige analogie vir soveel dinge. Terwyl ek by die bagasietoonbank vir my pakkie wag en die myl van die huis anderkant die uitgangshek nadink, dink ek dat ek goed sou gewees het om na te dink hoe lig en donker met mekaar omgaan. Hoe hulle mekaar op 'n manier regkry. Laat u toe om te sien wat u oor het en wat u in beweeg. U oë pas totdat iemand 'n helder deur oopmaak en u seer het.
Ek het destyds nie een van hierdie dinge gedink nie. In plaas daarvan het ek gewonder waarom ek vir die eerste keer teruggekeer het van 'n reis, paniekbevange was.
Ek kon die reaksie twee dae gelede nie begryp nie, en het my teruggetrek in 'n patroon van slaap, e-pos nagaan en mense vermy. Mense vermy meestal. Om mense en hul mense-dinge te vermy. Die winkelsentrums. Die naweek kom kuier oor drankies. Die vyf / twee ritme van die salarisse en die verhale wat bestaan ​​uit die heelal daarvan.
Oor die algemeen wou ek nie oor die afgelope twee weke hoef te praat nie. "Hoe was dit?" is 'n vraag wat so maklik gevra word, maar die gewig van die verduideliking wat my gedwing het om te gee was net te groot. Te onvanpas.
Beoordelings van tien minute in die middel van almal se weeklikse verhaal het te respekloos gelyk. 'N Volledige emosionele verklaring sou onmoontlik wees. 'N Poging om dit te gee sou 'n swak gespreksetiket wees.
Sou die gemoedstemming verlaag.
Niemand wil hoor van mense wat hul ledemate of hul kinders verloor het nie. Die ou dame wat nat word as dit reën omdat sy te oud is en nie die geld het om die koeëlgate in haar blikdak te bereik en te herstel nie. Die onderhoud wat moeilik is om te bepaal watter dogter verkrag is toe.
Miskien is dit die rede waarom niemand vra hoe dit was nie. Dit is makliker om nie te weet nie.
En dit is vir my makliker om dit te glo as om te dink dat niemand regtig omgee vir hierdie karakters uit 'n ander wêreld nie.
Behalwe dat dit nie net karakters is nie. Dit is nie net punte van intellektuele belang nie, of 'n platform vir 'n bespreking oor die verdienste van hierdie soort ontwikkelingshulp teenoor daardie soort. Hulle is lewendige, asemhalende, waarnemende mense wat so maklik gehelp kan word in die lewens wat hulle probeer om vir hulself en hul kinders te mode. Nie help nie, soos 'n anonieme liefdadigheid. Sommige koste per eenheid om 'n gewete te bespaar. Maar om te help. Om mee te werk.
Bo Anna. Foto deur skrywer
Hulle is vriende wat jy nog nie ontmoet het nie. Mense van wie jy dalk eintlik baie hou. Kan lag saam. Kan kom omgee. Hulle is net so werklik soos die mense waaroor ons huil as hulle met ons breek, of 'n hand gee om hul huis te verskuif of hul kinders êrens af te lê.
Behalwe dat hulle meer as 'n duisend kilometer ver is, en hulle dus nie vriende met mense soos jy of ek kan maak nie.
Voordat ek weg is, het ek gedink dit sou 'n reis na die duisternis wees. Om die mense te ontmoet waaraan die Here se weermag hul verskriklike dade gedoen het. Ek het gedink daar sal ek emosioneel moet worstel. En tog onthou ek meestal gelag. Glimlag en nuwe vriende. Mense wat vrylik tyd gegee het om oor allerhande dinge te praat.
Ja, die pynlike dinge. Maar ook die dans. Mense kom om die harp vir ons te speel. Om deel te neem aan 'n verkiesingsveldtog. Om vir ons vet varkies en kinders te wys wat baie meer lag as baie wat ek by die huis gesien het.
Dit het twee dae geneem vandat hy teruggekeer het en 'n groot mate van sielsoek om te besef dat ek die metafoor verkeerd gehad het. Daar is geen duisternis nie. Geen plek wat 'n goddelike, welwillende lig verdien nie. In plaas daarvan lê die duisternis hier. Lê tuis. Die feit dat ons nie belangstel in die verhale van plekke soos Gulu nie.
Dit lê in die manier waarop hierdie wêreld die verhale van hierdie mense smoor en dit verminder tot eenvoudige silhoeëtte wat ons in die muntstukke waarmee ons in 'n hulpversamelblikkie verskyn, kan hanteer. In die duisternis is dit moeilik om die tekstuur en fyn detail van 'n plek raak te sien. Van mense. In die duisternis is dit moeilik om met mekaar gelyk te wees.
Elke storie wat ek vertel het. Elke lewe wat gedeel word en geheue wat in Gulu saamgevoeg word, is 'n klein liggie in die blindheid van die wêreld anderkant die lughawe se hek. Ek kan dit nou sien in die onmiskenbare detail wat elkeen oor plekke en lewens lewer wat ons - in soveel sintuie van die woord - nie van hier af kan sien nie. As die metaforiese lig op enige plek gebring moet word, moet dit hierheen gebring word - na die plekke waar ons die blindste is.
Het u al probleme gehad om u ervarings te vertaal tydens u reis - vir uself en ander? Wat het jou gehelp om die probleme met terugkeer te hanteer?