Die besinnende aard word voortgesit in die sesde afdeling, waarin die verganklikheidsbesef ook al hoe sterker na vore tree. Die digter se wens om die groter skepping beter te ken en ook te peil, word verwoord in ’n gedig soos “Bywoner” (p.62): Kom vier die Woordfees se 15de verjaarsdag saam met die internasionaal bekroonde Universiteitskoor en 15 kunstenaars wat hul persoonlike gunsteling-gedigte voorlees. ‘n Viering van vers en klank se towerkrag!” n.a.v. vermeer se studie in blou: “Vrou met ‘n waterbeker” Ja-nee, voor die swak gedig staan ons sonder verweer. ‘n Mens kan jou wel afvra of daar wel iets bestaan soos ‘n “swak gedig” … Is ‘n “swak gedig” steeds ‘n gedig? Hanli Deysel het daarna verskeie ontwerpe voorgelê. Ek is dolverlief op haar enkele vergunnings van lig wat die omslag minder “swart soos Bybel” laat lyk. Met watter verwondering skep die beleë digter nuwe gedigte? Waar lê die prikkels?