Sinodes moet ophou om namens ons almal te wil besluit wat reg en verkeerd is, minder behep wees met beheer. Die kerkreg moet kleiner. Goeie genugtig, ons het die Bybel, die Heilige Gees, mekaar, ’n lang kerkgeskiedenis en ’n enorme klomp teologiese boeke. Het ons nou regtig nog ’n sinode ook nodig?
Daar was ’n tyd toe daar ure lank op sinodesittings namens God se mense besluit moes word oor of die kelkie of die beker by Nagmaal gebruik moet word. Iemand vertel my nou die dag dat hy die groot debat onthou by ’n sinodesitting van die NG Kerk of dans sonde is of nie. Een van die meer liberale ouderlinge het voorgestel dat hulle ten minste moet aandring dat die ligte moet aan wees, want ’n mens dans nie in die donker nie.
Om bogenoemde redes is ek dan bly oor die afgelope algemene sinode se besluit – en omdat ek hou van gays. Al waaroor ek spyt is, is dat hulle nie sommer nog ’n paar wette geskrap het nie. As ons dit een-een gaan doen, kan dit ’n ewigheid duur.
Sjoe, Jaco. Moontlik mis jy die punt. Reformasie was nie ‘n vraag oor die kerk se mag nie maar hul toepassing van die Woord. Daardeur was die strukture wel bevraagteken maar dit was nie die hoof doel nie. Dit was om te reformeer terug na die ware woord van God toe. Juis hierin lê die teenstrydigheid van jou siening oor “gays”. Die vraag is nie of jy omgee vir jou medemens nie. Die vraag is wat sê God. Adam is geskape en Eva vir Adam. Dit was Adam en Eva, nie Adam en Stephan nie.
Reformasie sê: As jy wil rugby speel doen dit met rugby reëls en nie met sokker reëls nie. Gaan speel dan liewers sokker. Met ander woorde, jy hoef nie ‘n Christen te wees nie, maar as jy is doen dit dan volgens God se woord. Leer die regte reëls, ken die regte reëls, hou by die regte reëls. Dit is wat reformasie is….
Die enigste beginsel wat geld is wat die Here in sy Woord leer en gehoorsaamheid daaraan uit liefde vir Hom en die naaste. Dit gaan nie oor waarvan ek hou of nie. Die kerk moet by die waarheid bly.
Vrees het die manier om ’n mens soms so skielik te oorrompel dat jy skoon vergeet hoeveel maal daar in die Bybel staan dat God se kinders nooit hóéf bang te wees nie. Die psalmdigters het die geheim ontdek hoe ’n mens eens en vir altyd van jou vrese ontslae kan raak: Jy kan daardie vrees omruil vir vertroue op God. Jy kan dus maar weier om vir vrees die deur oop te maak as dit weer aan jou deur kom klop. Want dit is net jy wat die deur tussen jou en jou (baie keer ongegronde) vrese met die grendel van vertroue kan uithou.
In sy eie swaarkrysituasie ontdek die arme Job dat dit juis daar die dinge is wat sy grootste vrese was, wat in sy lewe gerealiseer het. “Wat ek gevrees het, het oor my gekom; waarvoor ek bang was, het my getref,” kla hy in Job 3:25. Jy kan dus gerus ophou om die bobbejaan agter die bult te gaan haal as jou eie vrese jou weer lamlê. Heel waarskynlik ís daar nie eers ’n bobbejaan agter daardie bult nie! Vertrou liewer jou vrese aan God toe – Hy is almagtig en meer as bekwaam om hulle te ontlont. Onthou dat daar heeltemal niks is wat jy en God nie saam kan hanteer nie.