Nyanga in die Wes-Kaap is steeds Suid-Afrika se gevaarlikste plek waar die grootste aantal moorde in die afgelope boekjaar aangeteken is.
Sy reis die wêreld plat, maar in Londen het sy tyd afgeknyp om vir ons te skryf. Voor dit was Marciel Hopkins saam met haar kêrel in Italië. Hier deel sy foto's en herinneringe met ons.
My kêrel se suster is met ’n Italianer getroud en woon nou saam met hul seuntjie, Christiaan, in Sardinië. Ons beplan al maande om by hulle te gaan kuier en die droom het uiteindelik ’n realiteit geword ... My week in Sardinië was een van die bestes in my lewe!
Die eiland het my wildste verwagtinge oortref en ek kon die eerste keer in maande regtig ontspan. Diep inasem, en alle stres uitasem. Wat ’n voorreg!
Net soos in my bikini-angs-dae wil ek steeds soms in ’n kas gaan wegkruip en weier om my lyf op die strand aan die wêreld bloot te stel, maar ek weet ook dis ’n daaglikse besluit om liggaamspositief te wees. Ek moet elke dag daaraan werk om gemaklik in my eie vel te wees. Sodra ek voel ek raak ongemaklik, weet ek my liggaam verdien eksta waardering en self-liefde.
Hierdie ware patriotte se stories het waarskynlik die gronddebat deur die winde van verandering gestuur en weer ’n mate van rasionele denke in ’n warboel van politieke uitsprake, toutrekkery en fopnuus tot stand gebring. Hul stories van hoop, eerlikheid en deursettingsvermoë is ’n besonderse voorbeeld vir ons almal.
Dit wat hulle gedoen het, is gedoen in die geloof dat hulle die regte ding móét doen teen dikwels ’n hoë risiko, want eintlik kon hulle nie anders nie. Tereg kan Manie se kollegas nie uitgepraat raak oor die grondberaad en die suksesverhale wat hulle daar gehoor het nie.
Ook die storie van die plaaswerker Dirk Louw wat byna ’n huwelik moes prysgee om sy droom te verwesenlik om self te boer. Danksy ’n mentor, ’n onkreukbare vertrouensverhouding en ’n staatsamptenaar wat agteroor gebuig het, is dié boer op ’n sukses-spoor gesit.
Dan ook ’n bewoë Jannie Div wat gepraat het oor Graan SA se bemagtigingsprojek wat 5 500 boere betrek en in staat gestel het om die eerste keer ’n bed te kan koop. “Ek vra altyd: Hoe het die projek jou hart geraak?” Manie weet elke week of twee lees jy dié soort storie in Landbouweekblad (of Boerebybel, soos op die beraad gehoor).
Die beleërde Mike Mlengana, direkteur-generaal van landbou, het ’n volle dag deurgedruk en sy kop laat sak oor verhale van reuse-suksesse wat ondanks die Regering se struikelblokke tot stand gebring is.
Hy moes ook luister na die gesukkel met die stelsel, lenings en titelaktes. Van die mense wat die beraad bygewoon het, steier steeds om sin te maak van die stortvloed optimisme. Soos iemand dit daar so raak saamgevat het: Dit voel soos die geboorte van ’n nuwe Suid-Afrika. Daar is egter nie sprake van ’n nuwe “normaal” ná die beraad nie.
Etienne van Wyk, ’n passievolle boer van Marydale wat as ’n plaaswerkerseun tot ’n blink voorbeeld van ’n suksesvolle, kommersiële landbouer gevorder het, het dit raak opgesom: “Ek kan nie vorentoe en ek kan nie teruggaan nie. Ons het titelaktes nodig.”
Net só kan die land – en die landbou, wat ’n allerbelangrike ekonomiese en maatskaplik-ekonomiese skakel in die ratwerk verskaf – nie vorentoe of agtertoe sonder ’n gekoördineerde landbouplan nie. Nou is die tafel uiteindelik gedek.