Wanneer jy bang word omdat jy beter voelFoto: Free-Photos/Pixabay.com Dagboek van ’n wipplankryer: Liewe dagboek, Ek voel die afgelope twee weke beter. Ek het weer bietjie energie. Ek kry meer gedoen. My geheue is nog nie watwonders nie, maar ek voel effektiewer. Ek is uiteindelik weer op die pad boontoe van die onderpunt van die wipplank af. Niks het verander nie. Ek het vandag net besef. Dit gaan wel beter. Dit het wel sewe maande geneem om tot hier te kom. Ek hou van hierdie plek, maar dit maak my bang. Die doel is om iewers in die middel ’n ewewig te probeer kry en nie te veel op en af te skommel nie. Vir my is dit ’n baie moeilike balanseertoertjie. Ek is bly ek voel beter. Dit is lekker. Want uiteindelik beur ek nie meer teen die depressie op nie. Ek het ver genoeg opgespring om vry te breek van die swaartekrag van die bekende diep gat. Ek voel ek het weer vlerke. Ek haal weer asem. Ek wens ek kon altyd hier bly. Maar ek weet. Die op van elke sprong eindig altyd weer. Ek vlieg elke keer tot net bietjie te naby aan die son. En alles wat opgaan, kom weer af. Is ek al klaar weer verby die “normaal”? Die gesonde “middel”? Wat is dit om normaal te wees? Wat is ’n realistiese teiken vir my dagtake? Hoe bestuur ek my malende gedagtes wat heeltyd vir my sê “meer en meer”? Hoe hard moet ek werk en hoe lank moet ek aanhou voor ek rem begin trap? Dalk is dít die probleem. Ek is gemaak sonder remme. Is dit ’n fabrieksfout of bloot my doring in die vlees? Is dit realisties om normaal te jaag? Of moet ek die op-euforie geniet terwyl dit hier is? Ja, om beter te voel is beter, maar dit maak my bang.