10K na die kroeg: Charleston se Cooper River Bridge Run - Diverse
Die Cooper River Bridge Run is 'n jaarlikse Charleston-byeenkoms wat plaaslike inwoners sowel as baansterre van regoor die wêreld byeenbring. Hoewel die doel van die 6,2-myl-wedloop 'n gesonde lewenstyl aanmoedig, het dit een van die grootste partye in Suid-Carolina geword. Hier is my aantekeninge oor hoe dit was om te hardloop langs 'n vreemde mengsel van toegewyde atlete en geklede vreemde diere.
Dit is te vroeg om op 'n Saterdagoggend iets fisies te doen. Ek staan ​​tussen 40.000 ewekansige mense, waaronder 'n paar elite-hardlopers uit Ethiopië en Kenia. Hulle sal binne 27 minute inklok - ek sal gelukkig wees as ek nie vertrap word deur die oorgewig ouens geklee as Smurfs nie.
Ek is op koers vir een van ten minste 50 port-a-potties, en die son moet nog opkom. Waarom is ek nie weer in die bed nie? Vergeet lughawesekuriteit. Dit is my definisie van die hel.
Ek bereik uiteindelik die toilet. Geen, hierdie is my definisie van die hel.
Die wedloop het amptelik begin, maar ek is terug in die G Corral, waar ek nie eers die beginspan kan sien nie. Ek moet op pad wees soos ek gereed is om met die bulle te hardloop.
Die eerste naaswenner kruis die wenstreep en ek het nog nie eers by die beginspan gekom nie. FML. Niks hou jou gemotiveerd soos die feit dat iemand reeds op Marionplein aan 'n oorwinningsbier bier voordat jy selfs die pas gekry het nie.
My groep beweeg uiteindelik op pad na Coleman Boulevard en oor Shem Creek in Mount Pleasant. Musiek van plaaslike orkeste kan in die verte gehoor word om ons gemotiveerd te hou.
Ek het eers die begin van die Arthur Ravenel-brug bereik. Die kabelstruktuurstruktuur strek 2,5 km oor die Cooperrivier, waarna hierdie verdomde wedren vernoem word. Dit lei na die sentrum van Charleston, en ek sal nog 2 myl moet hardloop sodra ek die einde bereik het. 'N Man stel voor sy vriendin agter my aan op die brug. Die son is nou heeltemal uit en klop op my bleek voorkop.
'Get over it' kry 'n hele nuwe betekenis as ek aan droë land raak. 'N Afrika-dansgroep tree op by die basis van die brug; plaaslike inwoners lui en lui vir ons. Op hierdie punt begin ek weer in die ritme van die wedloop klim nadat ek 'n kilometer afgeloop het.
Ek word verby 'n groep ouens wat 'n kano op hul koppe dra, versier as 'n duikboot van die burgeroorlog. Natuurlik. Net toe ek dink ek is naby King Street, moet ek nog vier blokke afry voordat ek om Wentworthstraat loop.
Ek steek uiteindelik die wenstreep oor en wil al 'n bier hê. Ek word ontmoet deur hordes mense, vol mense op die regte pad vir vrye broodjies soos piesangs, bagels en bottels barbecue-sous. Ek spoor my vriende op en soek 'n broodnodige feestelike alkohol.
Ek vind dit so ironies dat dit veronderstel is om 'n gebeurtenis te wees wat goeie gesondheid bevorder, want as ons klaar is, gaan ons net afval. Niks soos ysige margaritas by Juanita Greenberg's nadat hulle 10K gehardloop het nie - en daarmee halfprys! Hierdie wedren het een van die grootste drankdae in die stad geword, wat St. Patrick's Day en New Year's Eve in die stof gelaat het.
My vriende saal aan by die swaar kroeg van die Stars Restaurant, waar die kelners wit tuxedo-baadjies dra. Ek twyfel of ek in 'n vaal tanktop en rekbroek ooit op hierdie gewone plek sou inkom. Goeie ding, ek is nie alleen nie - hardlopers in alle kleredrag suig al bloedige marys en mimosas af.
Na een bier het ek my limiet bereik en begin slaperig raak. Dit is nog nie eers 11 nie en ek is gereed om weer bed toe te gaan. Volgende jaar sal ek vroeër begin oefen - in hardloop en drank drink.