Een oggend verlede jaar het ek die oggend US1 op 5: 30 afgeskop. Wel, ek was nie net aan die bestuur nie, ek was besig om te ry. Ek was ten minste 15 myl oor die 45mph-limiet, en my gedagtes was nie op die pad nie. Ek was haastig om van Kendall na Coral Gables te kom na die meditasie sentrum waar ek gaan vertraag.
Voordat ek die rooi ligte van 'n polisiemotor in my truspieël agtergekom het, was my gedagtes elders. Ek het die stappe van "The 12 Step Program of Co-Dependents Anonymous" in my kop herhaaldelik herhaal. Ek het elke woord gedissekteer en gedink hulle sou 'n indruk op my brein maak en 'n afdruk op my lewe. Elke keer as ek die 12-stap bereik het, sal ek weer begin. Ek het gedink oor hoe interessant dit was dat ek nog nie 'n "Hoër Krag" in my lewe gehad het nie, en nou leef ek 'n lewe wat net gebaseer is op dit. Ek het aan God gedink.
Ek het geen idee gehad hoe lank ek was besig om te bespoedig of hoe lank die polisiebeampte my gevolg het nie, maar ek het verlangsaam en iewers tussen Suid-Miami en Coral Gables getrek. Ek voel oorweldig en 'n bietjie verward. Ek het my registrasie gesoek en my lisensie uitgetrek en die oomblik toe ek daardie bekende vraag moes beantwoord, "Weet jy hoe vinnig jy gegaan het, mevrou?"
Sê net die waarheid
Ek het net daar gesit. Ek het gewonder hoekom hulle jou altyd laat wag voordat jy by jou motor kom. Ek het gevoel dat 'n oorgawe oor my kom. Skielik het 'n baie sterk gedagte my bewussyn betree. Dit het gesê, "Juanita, vertel hom net die waarheid. Verduidelik wat jy gedoen het en wat jy gaan deur sodat hy jou kan verstaan ​​en help. Hy is ook 'n mens. Dit sal goed wees."
Uiteindelik het hy uit die motor geklim en na my venster geloop. Ek wou nie regtig na hom kyk nie, want ek was bang, maar ek het in elk geval gedoen. Hy het in 'n gesaghebbende polisiebeampte se stem gevra, "So, waar dink jy vlieg jy so vinnig?"
Onder my asem, sodat hy my nie regtig kon hoor nie, het ek gesê: "Ek het aan God gedink en ek het deur my trappe gevlieg." Ek het vir hom gesê my gedagtes was nie op my ry nie. Toe het ek dit verloor. Ek het regtig hard probeer om my emosies terug te hou, maar hulle was uit en ek het voor die hoë, donker en ernstige man in 'n amptelike uniform gehuil.
Hy het in 'n stewige stem gesê: "Ek wil nie hier trane hê nie." Ek het nog meer gehuil. Dit het gelyk asof ek opgemerk het dat ek huil, het dit net 'n kraan in my oë geopen. Ek het verligting gehad. Ek het nie meer omgee wat my gesien het om te huil nie, selfs 'n polisiebeampte. Die vloedhekke was reeds oop en ek het begin praat.
Ek het vir hom gesê ek was op pad na meditasie en dat alles in my lewe nou 'n ware gemors was: ek het 'n egskeiding beplan, ek het 'n jaar vroeër borskanker gehad, maar dit was beter nou en ek het gewerk by om my lewe saam te stel. Ek het aangehou praat, terwyl hy buite my motorraam staan ​​en in die donker van die dag na my luister.
Toe het daar iets buitengewoon gebeur. Hy het my rybewys aan my teruggegee. Ek het gedink, "Wat, geen kaartjie? Geen bestuurskool?" Hy het vir my gesê ek moet verlangsaam. As daar iets verkeerd was, moes ek 'n rukkie trek en dan weer op die pad kom as ek my ry kon aandui. Hy het gepraat. Ek het geluister. Ek het gepraat. Hy het geluister. Dit het vir ongeveer 15 minute aangegaan.
Noudat ek my lisensie terug in my hand gehad het, is die druk en angs verlig. Hy het met my gepraat en my vrae gevra. Hy het op 'n soort geanimeerde manier buite die motor begin beweeg. Dit het gelyk of hy my probeer ophoop. Dit sal 'n bietjie doen om te oorweeg hoe ek gevoel het. Hy het my gevra oor my huwelik en my vorige huwelik wat ek ook aan hom genoem het. Hy het my gevra wat ek gedoen het om vir myself te sorg. Skielik het dit gevoel dat hierdie man presies verstaan ​​waaroor ek gepraat het. Hy het my geprys omdat ek moed het om alles te doen wat ek gedoen het en die pogings om 'n nuwe lewe vir myself te bou, te doen. Dit voel regtig goed om dit alles te hoor. Hy het vir my gesê dat ek enige tyd wou praat, om net Lawson te noem, en hy het na die plek op sy sak gewys waar sy ontbrekende naamplaatjie moes wees. Die naam Lawson vas in my gedagtes.
Lawson het 'n kenmerkende stem gehad. Hy het my gesê ek kan wees en doen wat ek in my lewe wou doen. As ek my huis pienk met pers stippies wou verf, kon ek dit doen. Dit was my keuse nou. Nie iemand anders nie. Hierdie aanmoediging het goed gevoel.
Ons het meer oor my spesifieke situasie by die huis gedeel. Hy het meer wyse dinge gesê. Hy het 'n sin vir humor gehad wat my op 'n ander manier na my lewe gekyk het. Ek het die negatief al so lank gesien dat dit vir my moeilik geword het om enigiets anders te sien. Maar as gevolg van hierdie polisiebeampte het ek opgewonde oor die moontlikhede van my nuwe lewe op my eie begin voel. Ek voel ligter. Ek het regtig begin glo dat alles goed sal wees, eintlik beter as net oke. Van waar ek gewees het, het ek begin besef dat dinge van nou af net beter kan word. Ek het begin glo dit kan maklik wees.
Meer as 'n ongeluk
Lawson en ek is die oggend bymekaar gebring vir 'n rede. Hy het sy werk gedoen, maar eintlik heelwat meer. Hy was nog 'n persoon op my pad om my net te leer wat ek nodig gehad het toe ek dit nodig gehad het. Hy het my geleer om my motor en my racing gedagtes te vertraag. Hy het my geleer dat mense in gesag nie daar is om my verkeerd te maak nie. Hy het my laat lag. Hy het my gehelp op maniere waarop ek vandag nog uitvind.
Ons het klaar gesels. Ek het gevoel dat ek in daardie oomblik 'n vriend gemaak het. Hy het gevra om my hand te skud en ek het dit uit die motorvenster uitgebrei. Hy buk oor en soen die bopunt daarvan op 'n manlike manier en sê vir my om goed vir myself te sorg. Ek het geglimlag, gesê ek sal stadig ry US1 na my bestemming.
Die volgende dag het ek beide die Coral Gables en die Suid-Miami Polisiedepartemente geroep om Lawson se adres te vind. Ek wou hom 'n nota stuur om hom te bedank vir sy vriendelikheid en vir hom te vertel wat dit vir my beteken het. Ek het uitgevind sy eerste naam was Samuel en hy het vir die Suid-Miami Polisiedepartement gewerk.
Ek het die nota geskryf en 'n gedig ingesluit wat ek oor my herstel genaamd "Silent Transformation" geskryf het. Ek het my foonnommer ingesluit en dit gestuur. Binne 'n week nadat ek my brief ontvang het, het hy gebel. Ons het sowat 'n halfuur gepraat. Dit was asof ons lankal vir mekaar geken het. Ons het gedeel oor ons ervarings en ons lewens. Ek het vir hom gesê ek geniet dit om kortverhale en gedigte te skryf en ek sal eendag oor hierdie ervaring skryf en dat dit in die koerant sal verskyn. Ek het vir hom gesê om dit te soek.
So, beampte Samuel Lawson, hier is my storie om jou te ontmoet. Ek ry nou die spoedgrens. Nogmaals dankie vir jou vriendelikheid en die onvoorwaardelike liefde wat jy vanoggend na my uitgebrei het toe my kar my gehelp het om tred te hou met my lewe. Jy is 'n engel in my boek.
Breek vry van die Co-Dependency Trap
deur Barry Weinhold
Juanita Mazzarella is 'n geestelike reisiger, digter, vegetariese onderwyser, grafiese ontwerper en die skepper van InnerChild T-Shirts. Sy kan bereik word by: 10401 SW 108 Ave., # 140C, Miami, FL 33176.