Gamal Abdel Nasser - Verloop van Geskiedenis - 2021
Gamal Abdel Nasser van Egipte is in 1918 gebore en in 1970 oorlede. Nasser was 'n belangrike rol in die onlangse geskiedenis van die Midde-Ooste en het 'n baie prominente rol gespeel in die Suez-krisis in 1956. Nasser is beskryf as die eerste leier van 'n Arabiese nasie wat uitgedaag het wat beskou word as die westerse oorheersing van die Midde-Ooste. Nasser bly 'n baie eerbiedwaardige figuur in beide Egipte en die Arabiese wêreld.
Nasser is in Januarie 1918 in Alexandria gebore. Op vyftienjarige ouderdom neem hy aan anti-Britse betogings deel. Diegene wat betoog het, het ook sommige in die koninklike familie geteiken, wat volgens die stilswyende stilswye die mag wat Brittanje oor Egipte onderhou het deur die gemeenskaplike besit van die Suezkanaal, ondersteun het. Sommige mense het gevoel dat die koninklike familie bereid was om dit te aanvaar solank die Britte geen poging aangewend het om die mag van die gesin binne Egipte te verswak nie. In 1935 is Nasser tydens 'n anti-Britse betoging deur die Britte in die kop gewond. In 1938 studeer Nasser aan die Royal Military Academy en sluit by die Egiptiese leër aan. Binne die leër het Nasser voortgegaan met sy anti-Britse aktiwiteite.
In 1942 het 'n voorval plaasgevind, wat na bewering die belangrikste keerpunt in Nasser se aktiwiteite was. In Februarie 1942 het die Britte die koning van Egipte, koning Farouq, oorreed / gedwing om 'n regering te aanvaar wat onder leiding van Nahas Pasha sou staan. Op hierdie tydstip het die Britse mag in Noord-Afrika 'n hoogtepunt bereik met die nederlaag van die Afrika Korps, en hierdie mag het veral in Egipte gevoel. Nasser was ontsteld oor wat hy beskou het as die inmenging in 'n interne land deur 'n koloniale Europese mag. Die volgende sewe jaar gebruik hy sy invloed om offisiere in die Egiptiese leër te oorreed dat a) sulke inmenging onaanvaarbaar was en b) dat alle oorblyfsels van die Britse bewind / invloed uit Egipte moes verwyder word. Gedurende hierdie tyd was Nasser gestasioneer as instrukteur in die Egyptian Army Staff College. Dit het hom direkte toegang gegee tot jong offisiere wat meer geneig was tot sy siening in vergelyking met die ouer offisiere in die Egiptiese leër.
Nasser het in die oorlog in 1948 teen die nuutgestigte Israel geveg. Gedurende hierdie oorlog het Nasser sy eerste 'behoorlike' vergadering gehou met die offisiere wat bereid was om sy idees vir Egipte te ondersteun. Die nederlaag van die Arabiese lande in die oorlog in 1948 het hul woede bygedra, veral omdat die Egiptiese leër met foutiewe wapens moes veg, wat gekoppel is aan 'n aanbodskandaal wat sommige lede van die koninklike familie betrek het. Nasser was duidelik in sy eie gedagtes - die koninklike familie moes gaan en Egipte het 'n nuwe vorm van regering nodig. Hy het geglo dat die leër hierin leiding moet neem.
Die nederlaag in 1948 het Nasser sterk beïnvloed. Boonop die vernedering van die oorlog verloor, is Nasser kwaad vir die oënskynlike korrupsie in sekere afdelings van die Koninklike familie, wat volgens hom gedink is dat dit 'n kans op oorwinning belemmer het. Nasser het besluit om basies teen die koning te pleit ter wille van die toekoms van Egipte.
"Dit het daartoe gelei dat Nasser glo dat dit onvermydelik is dat die leër self die nasionale opdrag moes onderneem om die land van korrupsie te red." (Bistoni)
Op 23 Julie 1952 het Nasser gehelp om 'n opstand teen die koninklike familie te organiseer en koning Farouk is omvergewerp na 'n paar dae van bloedlose rebellie. Generaal Neguib was die hoof van die opstand. Farouk het na Italië gevlug en Neguib het die beheer van die land oorgeneem.
Ondanks sy status in die leër het Neguib geen politieke vaardigheid gehad nie en het hy die steun verloor van die jonger weermagoffisiere - diegene wat so opstandig was. In November 1954 bedank Neguib en tree uit die openbare lewe.
As adjunk van Neguib was Nasser die voor die hand liggende keuse om hom op te volg. Dit het hy op 17 November 1954 gedoen.
Nasser het 'n baie duidelike visie gehad om Egipte te moderniseer. Hy het vyf teikens geïdentifiseer wat hy wou aanpak:
Armoede in Egipte Onkunde in Egipte "Nasionale vergetelheid"Verwaarlosing van Egipte se infrastruktuur Geen gevoel van nasionale identiteit of trots in Egipte nie.
Hy was ook gretig om Egipte vry te laat van enige ondertone van kolonialisme - 'n geloof wat hom in 1956 in direkte konflik met Brittanje en Frankryk sou bring. Om sy oortuigings te ondersteun, het Nasser gedoen wat hy kon om die nasionale trots aan alle Arabiese lande te herstel - nie net Egipte nie.
Die Britse / Franse beheer van die Suezkanaal was die mees voor die hand liggende oorsaak van die dominante buitelandse mag in Egipte. Die kanaal is in 1869 voltooi, en is ontwerp deur Ferdinand de Lesseps. Egiptiese burgers het egter die grootste deel van die fisieke arbeid wat nodig is om hierdie ingenieurswese te bou, gedoen. Brittanje het 'n belang van 40% in die maatskappy wat die kanaal bestuur. Ondanks die feit dat die kanaal op Egiptiese 'grond' was, was die voordele wat dit vir die mense van Egipte gebring het, minimaal. In 1956 het Nasser die kanaal genasionaliseer - 'n aanval op Egipte deur die Franse en Britte. Hierdie aanval is op internasionale vlak veroordeel en die Britte en Franse moes hul magte onttrek toe dit duidelik word dat Amerika nie steun wat hulle gedoen het nie. In werklikheid was die Amerikaanse president, Eisenhower, openlik krities teenoor Brittanje en Frankryk.
Nasser se standpunt teen twee belangrike Europese moondhede het hom nie net in Egipte nie, maar ook in alle Arabiese lande groot gewildheid gebring. Na hierdie sukses het Nasser begin met die 'Egiptisering' van sy land.
Een van die dringendste probleme wat Egipte op 'n jaargrondslag ondervind het, was die oorstroming van die Nylrivier wat vrugbare landbougrond kon verlaag. Nasser se plan was om 'n dam te bou om die magtige waters van die Nyl te weerhou, wat ook Egipte van hidro-elektriese krag sou voorsien.
Nóg Brittanje nóg Frankryk kon gevra word om met die projek by te staan. Dit was vir Nasser polities onmoontlik om Amerika te vra - wat Israel openlik ondersteun het. Daarom het hy hom tot die Amerikaanse vyand van die Koue Oorlog, die Sowjetunie, gewend. Die USSR het die kapitaal en ingenieurs vir die reuse-projek voorsien.
Egipte en die USSR was nuuskierige bedmaats. Die een was 'n Moslemnasie, terwyl die ander, 'n kommunistiese volk, alle vorme van godsdiens verbied het en alle godsdienstige plekke gesluit het. Vir Nasser het die Russe Egipte egter voorsien wat hulle nodig het nadat die Internasionale Bank vir Heropbou en Ontwikkeling sy finansiële steun vir die projek ná 1956 onttrek het. Vir Rusland was die geleentheid om vastrapplek in die Middellandse See te kry - die Swart Seevloot is 'vasgevang' in die Swart See en die bewegings daarvan is maklik aan die Amerikaners bekend gemaak. Egipte het 'n manier om hierdie probleem op te los.
Nasser het ook op ander gebiede van die binnelandse beleid wins gemaak.
Onder Neguib is burgerlike titels verbonde aan die koninklike familie verbied. Voorregte verbonde aan die 'ou manier' is ook verbied. Daar is wette ingestel wat die hoeveelheid grond wat iemand kon besit, beperk en ook die geleenthede vir grondbesit verbreed. In 1961 het Nasser 'n aantal korporasies genasionaliseer sodat die rykdom wat hulle genereer gebruik kon word om die lewensstyl van die Egiptiese volk te verbeter. 'N Jaar later is 'n besluit aangekondig dat Egipte op die Arabiese sosialistiese vlak gevoer sou word. Gedurende Nasser se ampstyd was die Aswan High Dam voltooi. Dit was 'n projek wat wêreldwyd aandag geskenk het. Yster- en staalfabrieke, aluminiumaanlegte, motor- en voedselfabrieke is egter ook gebou. In totaal is meer as 2000 nuwe fabrieke in Egipte in Egipte gebou.
Nasser het egter 'n groot slag gehad toe Egipte en ander Arabiese lande deur Israel geslaan is in die Sesdaagse Oorlog van 1967. Teen hierdie jaar is Egipte gesien as die toonaangewende Arabiese nasie en die Arabiese volk het na Egipte gesoek vir leierskap. Vir Nasser was die omvattende nederlaag deur Israel 'n ernstige slag en het hy sy bedanking aangebied. Dit is verwerp deur die mense wat in Junie 1967 straat toe is om hul steun aan Nasser te demonstreer. Na die oorlog het Nasser baie pogings aangewend om die Egiptiese weermag te moderniseer en dit was een van sy primêre doelstellings tot sy dood in September 1970. Sy dood is gevolg deur 'n uitbarsting van nasionale verdriet in Egipte. Nasser is opgevolg deur Anwar Sadat.