1895: X-strale ontdek - Inligting - 2022
1895: X-strale ontdek
Op 8 November 1895 het William Röntgen 'n ontdekking gemaak wat 'n rewolusie in fisika en medisyne sou veroorsaak.
Destyds werk Röntgen aan die Universiteit van Würzburg. Sy eksperimente het gefokus op die lig wat uit 'Crookes -buise' gestuur word, glasbuise met die lug wat daaruit gedryf word en met elektrodes. As 'n hoë elektriese spanning deur die buis gestuur word, is die resultaat 'n groen fluoresserende lig. Röntgen besef dat toe hy 'n stuk dik swart kaart om die buis draai, 'n groen gloed op 'n oppervlak 'n paar meter verder verskyn. Hy het tot die gevolgtrekking gekom dat die gloed veroorsaak word deur onsigbare strale wat die kaart kan binnedring.
Dan besoek die Bodleian -biblioteek in Oxford, met een en 'n kwart miljoen historiese kaarte. Onder die hulp van professor Jerry Brotton bespreek hulle saam die belangrikheid van antieke kartografie en kyk hulle na sommige van die juwele van die versameling.
In die komende weke het Röntgen voortgegaan om met sy nuwe strale te eksperimenteer. Hy het besef dat hulle deur ander stowwe as papier kon gaan. Trouens, hulle kon deur die sagte weefsels van die liggaam gaan en beelde van die bene en metaal skep. Tydens sy eksperimente het hy 'n beeld gemaak van sy vrou se hand wat haar trouring gedra het.
kommer oor X-straalbrille het gelei tot die vervaardiging van loodonderklere
Die nuus oor die ontdekking van Röntgen het wêreldwyd versprei en die mediese gemeenskap het vinnig besef dat dit 'n groot deurbraak was. Binne 'n jaar is die nuwe X-straal gebruik vir die diagnose en behandeling. Dit sou egter baie langer neem voordat die wetenskaplike gemeenskap die skade wat bestraling aangerig het, begryp.
Die röntgenfoto het ook die publiek se verbeelding aangegryp. Mense het in die tou gestaan ​​om 'beenportrette' te laat neem en kommer oor X-straalbrille het gelei tot die vervaardiging van loodonderklere om beskeidenheid te beskerm.
Die kurator van die Britse museum, St John Simpson, praat oor die Sasaniese ryk, die Silk Road en nuwe argeologiese bewyse vir handel en beweging oor die grense van die laat oudheid.
In 1901 ontvang Röntgen die eerste romanprys in fisika. Hy het die geld van die Nobelprys aan die Universiteit van Würzburg geskenk en nooit patente op sy werk aangeneem om dit wêreldwyd te gebruik nie.
Wilhelm Conrad Röntgen, Röntgen ook gespel Roentgen, (gebore 27 Maart 1845, Lennep, Pruise [nou Remscheid, Duitsland] - oorlede op 10 Februarie 1923, München, Duitsland), fisikus wat in 1901 die eerste Nobelprys vir Fisika ontvang het vir sy ontdekking van X -strale, wat die tydperk van die moderne fisika bekend gemaak het en 'n omwenteling in diagnostiese medisyne gemaak het.
Röntgen studeer aan die Polytechnic in Zürich en was daarna professor in fisika aan die universiteite van Straatsburg (1876–79), Giessen (1879–88), Würzburg (1888–1900) en München (1900–20). Sy navorsing bevat ook werk oor elastisiteit, kapillêre werking van vloeistowwe, spesifieke verhitting van gasse, geleiding van hitte in kristalle, opname van hitte deur gasse en piëzo -elektrisiteit.
In 1895, terwyl hy met elektriese stroomvloei in 'n gedeeltelik ontruimde glasbuis (katodestraalbuis) eksperimenteer, het Röntgen opgemerk dat 'n nabygeleë stuk barium platinosianied lig afgee wanneer die buis in werking was. Hy het aangevoer dat toe die katodestrale (elektrone) die glaswand van die buis tref, onbekende straling gevorm word wat deur die kamer beweeg, die chemikalie tref en die fluoressensie veroorsaak. Verdere ondersoek het aan die lig gebring dat papier, hout en aluminium onder andere deursigtig is vir hierdie nuwe vorm van bestraling. Hy het gevind dat dit fotografiese plate beïnvloed, en omdat dit geen merkbare eienskappe van lig, soos weerkaatsing of breking, vertoon het nie, het hy verkeerdelik gedink dat die strale nie met lig verband hou nie. Vanweë die onsekerheid daarvan noem hy die verskynsel X-straling, hoewel dit ook bekend staan ​​as Röntgen-bestraling. Hy het die eerste röntgenfoto's geneem, van die binnekant van metaalvoorwerpe en van die bene in die hand van sy vrou.
X-strale: die grondslag van moderne radiologie, 1896-1930
Die skrywers beskryf die aanvanklike impak en verreikende gevolge van die ontdekking van x-strale in 1895. Roentgen besef vinnig die belangrikheid van hierdie geheimsinnige nuwe soort straal wat hy ontdek het. Reeds in 1896 word x-strale reeds in chirurgie en medisyne gebruik, wat Bell se telefoniese naaldsonde vervang het, wat slegs metaalvoorwerpe met klank kon opspoor en dus beperk was tot die ligging van voorwerpe soos koeëls om te verwyder. Namate die röntgendiagnose meer akkuraat geword het, is radiologiese tegnieke oor die jare geleidelik verbeter en gevorder vanaf die ondersoek van die skelet tot die beelding van komplekse interne organe. Die x-straal het noodsaaklik geword in die opsporing van tuberkulose, waarvoor dit vandag nog gebruik word. Deur die gebruik van ondeursigtige stowwe, soos bariumsulfaat, is dit moontlik om die spysverteringskanaal te visualiseer, en later het fotografiese tegnieke die brein en byna alle dele van die liggaam sigbaar gemaak. Intussen is die gevare van bestraling erken en na 1930 is veiligheidsmaatreëls ingestel om radioloë en pasiënte teen oormatige blootstelling te beskerm. In die honderd jaar sedert sy ontdekking, het die steeds groter wordende omvang van radiologie dit 'n fundamentele bron gemaak in mediese diagnose en behandeling.
Geskiedenis van medisyne: Dr. Roentgen se toevallige x-strale
In die huidige wêreld bestel dokters X-strale om allerhande probleme te diagnoseer: 'n gebreekte been, longontsteking, hartversaking en nog baie meer. Mammografie, die standaard siftingsmetode vir borskanker, gebruik X-strale. Ons dink skaars daaroor, dit is so oral. Maar nie so lank gelede kon 'n gebreekte been, 'n gewas of 'n ingeslukte voorwerp nie gevind word sonder om 'n persoon oop te sny nie.
Wilhelm Roentgen, professor in fisika in Wurzburg, Beiere, het in 1895-per ongeluk-X-strale ontdek terwyl hy getoets het of katodestrale deur glas kan gaan. Sy katodebuis was bedek met swaar swart papier, so hy was verbaas toe 'n gloeiende groen lig tog ontsnap en op 'n nabygeleë fluorescerende skerm uitsteek. Deur eksperimentering het hy gevind dat die geheimsinnige lig deur die meeste stowwe sou gaan, maar dat daar skaduwees van vaste voorwerpe sou bly. Omdat hy nie geweet het wat die strale is nie, noem hy dit 'X', wat 'onbekende' strale beteken.
Roentgen het vinnig gevind dat X-strale ook deur menslike weefsel sou gaan, wat die bene en weefsel daaronder sigbaar maak. Die nuus van sy ontdekking het wêreldwyd versprei, en binne 'n jaar het dokters in Europa en die Verenigde State X-strale gebruik om skote, beenbreuke, nierstene en ingeslukte voorwerpe op te spoor. Eerbewyse vir sy werk het ingestroom-insluitend die eerste Nobelprys vir fisika in 1901.
Die kliniese gebruik van die X-straal het floreer, met min agting vir moontlike newe-effekte van blootstelling aan bestraling. Daar was 'n paar vroeë vermoedens van wetenskaplikes, waaronder Thomas Edison, Nikola Tesla en William J. Morton, wat elkeen beserings aangemeld het wat hulle vermoed het as gevolg van eksperimente met X-strale. Maar oor die algemeen was vroeë gebruik van X-strale wydverspreid en onbeperk, selfs in die mate dat skoenwinkels gedurende die 1930's en 1940's gratis X-strale aangebied het sodat kliënte die bene in hul voete kon sien.
Ons het nou 'n baie beter begrip van die risiko's verbonde aan röntgenstraling en het protokolle ontwikkel om onnodige blootstelling aansienlik te verminder. En hoewel X -strale 'n hoeksteen van die moderne medisyne bly, het hul ontdekking die weg gebaan vir die ontwikkeling van die huidige wye spektrum van beeldtegnieke, insluitend magnetiese resonansie beelding (MRI), rekenaartomografie (CT), ultraklank, eggokardiografie en vele ander - - sommige vermy die gebruik van bestraling heeltemal. Nie 'n slegte erfenis vir 'n toevallige ontdekking nie.
'N Wekroep …
Interessant genoeg was dit nie die x-straal wat die feit bekend gemaak het dat ioniserende bestraling nie iets was om mee te speel nie. Dit was eerder die ongelukke van die soortgelyke nuutheid van die tyd, Radium, wat die meeste nonsens beëindig het.
Radium is 'n element wat groot hoeveelhede alfa-deeltjies en gammastrale afgee wat, soos x-strale, die vermoë het om enige kwaal te genees. As sodanig is dit bygevoeg tot alles van polsbandjies tot drinkwater en is dit deur die publiek gekoop in hul massas.
Omstreeks 1917 werk duisende vroue in winkels om die horlosies van horlosies te verf met 'n radiumbevattende, ligte verf. Ideaal gesproke sou dit niks besonders gewees het nie, maar ongelukkig verloor kwaste hul vorm na 'n paar houe. Om hulle skerp te hou, sou vroue hul mond gebruik om hul vorm aan te pas.
Baie vroue sterf uiteindelik aan radiumkaak, 'n been siekte wat dikwels daartoe lei dat die kakebeen letterlik afval. Dit, tesame met die dood van die sosiale persoon Eben Byers, het uiteindelik die publiek laat weet, groot hoeveelhede bestraling is gevaarlik. ∎
Wilhelm Conrad Röntgen neem die eerste röntgenfoto
Op 8 November 1895 het Wilhelm Conrad Röntgen (per ongeluk) 'n beeld ontdek wat uit sy katodestraalgenerator gegiet is, wat ver buite die moontlike omvang van die katodestrale (nou bekend as 'n elektronstraal) geprojekteer is. Verdere ondersoek het getoon dat die strale gegenereer is by die kontakpunt van die katodestraalbalk aan die binnekant van die vakuumbuis, dat dit nie deur magnetiese velde afgebuig is nie en dat dit baie soorte materie binnegedring het.
'N Week na sy ontdekking het Rontgen 'n x-straalfoto van sy vrou se hand geneem wat haar trouring en haar bene duidelik onthul het. Die foto het die algemene publiek geëlektrifiseer en groot wetenskaplike belangstelling vir die nuwe vorm van bestraling gewek. Röntgen noem die nuwe vorm van bestraling x-straling (X staan ​​vir "Onbekend"). Vandaar die term x-strale (ook bekend as Röntgen strale, hoewel hierdie term buiten Duitsland buitengewoon is).
Waarnemings en navorsing voor Röntgen Bewerk
Voordat hulle in 1895 ontdek is, was X-strale slegs 'n soort ongeïdentifiseerde straling wat afkomstig is van eksperimentele afvoerbuise. Dit is opgemerk deur wetenskaplikes wat katodestrale ondersoek wat deur sulke buise vervaardig word, wat energieke elektronstrale is wat die eerste keer in 1869 waargeneem is. aan hulle, soos hieronder uiteengesit. Crookes -buise het gratis elektrone geskep deur die oorblywende lug in die buis te ioniseer deur 'n hoë DC spanning tussen 'n paar kilovolt en 100 kV. Hierdie spanning het die elektrone wat van die katode af kom, versnel tot 'n hoë snelheid wat hulle X-strale gemaak het toe hulle die anode of die glaswand van die buis getref het. 
Die eerste eksperimenteerder wat vermoedelik (onwetend) X-strale gemaak het, was die aktuaris William Morgan. In 1785 het hy 'n referaat aan die Royal Society of London voorgelê waarin die gevolge beskryf word van die deurlaat van elektriese strome deur 'n gedeeltelik ontruimde glasbuis, wat 'n gloed veroorsaak deur röntgenstrale.   Hierdie werk is verder ondersoek deur Humphry Davy en sy assistent Michael Faraday.
Toe Fernando Sanford, professor in fisika by die Stanford-universiteit, sy "elektriese fotografie" skep, het hy ook onbewustelik X-strale gemaak en opgespoor. Van 1886 tot 1888 het hy in die Hermann Helmholtz -laboratorium in Berlyn gestudeer, waar hy kennis gemaak het met die katodestrale wat in vakuumbuise gegenereer is toe 'n spanning oor afsonderlike elektrodes aangewend is, soos voorheen bestudeer deur Heinrich Hertz en Philipp Lenard. Sy brief van 6 Januarie 1893 (beskryf sy ontdekking as 'elektriese fotografie') aan The Physical Review is behoorlik gepubliseer en 'n artikel getiteld Sonder lens of lig, foto's geneem met plaat en voorwerp in duisternis verskyn in die San Francisco Examiner. 
Vanaf 1888 het Philipp Lenard eksperimente uitgevoer om te sien of katodestrale uit die Crookes -buis in die lug kan beweeg. Hy bou 'n Crookes -buis met 'n "venster" aan die einde van dun aluminium, wat na die katode kyk, sodat die katodestrale dit sou tref (later 'Lenard -buis' genoem). Hy het agtergekom dat iets deurgekom het, wat fotografiese plate blootstel en fluoressensie veroorsaak. Hy het die indringende krag van hierdie strale deur verskillende materiale gemeet. Daar word voorgestel dat ten minste sommige van hierdie "Lenard-strale" eintlik X-strale was. 
In 1889, gebore in Oekraïne, Ivan Puluj, 'n dosent in eksperimentele fisika aan die Polytechnic in Praag, wat sedert 1877 verskillende ontwerpe van gasgevulde buise gebou het om hul eienskappe te ondersoek, 'n referaat gepubliseer oor hoe verseëlde fotografiese plate donker geword het toe dit blootgestel was aan die emanasies uit die buise. 
Hermann von Helmholtz het wiskundige vergelykings vir X-strale geformuleer. Hy het 'n verspreidingsteorie gepostuleer voordat Röntgen sy ontdekking en aankondiging gemaak het. Dit is gevorm op grond van die elektromagnetiese ligteorie.  Hy het egter nie met werklike X-strale gewerk nie.
In 1894 het Nikola Tesla beskadigde film in sy laboratorium opgemerk wat blykbaar verband hou met Crookes -buiseksperimente en het dit begin ondersoek stralingsenergie van "onsigbare" soorte.   Nadat Röntgen die X-straal geïdentifiseer het, het Tesla sy eie X-straalbeelde begin maak met behulp van hoogspannings en buise van sy eie ontwerp,  sowel as Crookes-buise.
Ontdekking deur Röntgen Edit
Op 8 November 1895 het die Duitse fisika-professor Wilhelm Röntgen op X-strale gestruikel terwyl hy met Lenard-buise en Crookes-buise geëksperimenteer het. Hy skryf 'n aanvanklike verslag "Op 'n nuwe soort straal: 'n voorlopige mededeling" en stuur dit op 28 Desember 1895 in Würzburg se tydskrif Physical-Medical Society.  Dit was die eerste vraestel wat op X-strale geskryf is. Röntgen verwys na die bestraling as "X", om aan te dui dat dit 'n onbekende tipe straling is. Die naam het vasgehou, hoewel (oor Röntgen se groot besware) baie van sy kollegas voorgestel het om hulle te bel Röntgen strale. Daar word nog steeds in sulke tale na hulle verwys, insluitend Duits, Hongaars, Oekraïens, Deens, Pools, Bulgaars, Sweeds, Fins, Ests, Turks, Russies, Lets, Litaus, Japannees, Nederlands, Georgies, Hebreeus en Noors. Röntgen ontvang die eerste Nobelprys vir Fisika vir sy ontdekking. 
Daar is teenstrydige weergawes van sy ontdekking omdat Röntgen sy laboratoriumnotas na sy dood laat verbrand het, maar dit is 'n waarskynlike rekonstruksie deur sy biograwe:   Röntgen ondersoek katodestrale uit 'n Crookes -buis wat hy in swart karton toegedraai het sodat die sigbare lig uit die buis nie inmeng nie, met behulp van 'n fluoresserende skerm wat met barium platinosianied geverf is. Hy het 'n dowwe groen gloed van die skerm, ongeveer 1 meter verder, opgemerk. Röntgen besef dat onsigbare strale wat uit die buis kom, deur die karton gaan om die skerm te laat gloei. Hy het gevind dat hulle ook deur boeke en papiere op sy lessenaar kan gaan. Röntgen het hom daarop toegelê om hierdie onbekende strale stelselmatig te ondersoek. Twee maande na sy eerste ontdekking het hy sy koerant gepubliseer. 
Röntgen het hul mediese gebruik ontdek toe hy 'n foto van sy vrou se hand gemaak het op 'n fotografiese bord wat gevorm is as gevolg van X-strale. Die foto van sy vrou se hand was die eerste foto van 'n menslike liggaamsdeel met behulp van X-strale. Toe sy die prentjie sien, het sy gesê: "Ek het my dood gesien." 
Die ontdekking van X-strale het 'n ware sensasie geprikkel. Die biograaf van Röntgen, Otto Glasser, het geraam dat slegs 189 essays en 1044 artikels oor die nuwe strale in 1896 gepubliseer is.  Dit was waarskynlik 'n konserwatiewe skatting, as 'n mens in ag neem dat byna elke koerant oor die hele wêreld omvattend oor die nuwe ontdekking berig het, met 'n tydskrif soos Wetenskap in die jaar alleen 23 artikels daaraan gewy.  Sensasionistiese reaksies op die nuwe ontdekking sluit in publikasies wat die nuwe soort strale verbind met okkultiese en paranormale teorieë, soos telepatie.  
Vooruitgang in radiologie Wysig
Röntgen het dadelik agtergekom X-strale kan mediese toepassings hê. Saam met sy voorlegging van 28 Desember het hy 'n brief gestuur aan dokters wat hy in Europa geken het (1 Januarie 1896).  Nuus (en die skepping van "shadowgrams") het vinnig versprei met die Skotse elektriese ingenieur Alan Archibald Campbell-Swinton wat die eerste na Röntgen was om 'n X-straal (van 'n hand) te maak. Gedurende Februarie was daar 46 proefpersone wat die tegniek alleen in Noord -Amerika gebruik het. 
Die eerste gebruik van X-strale onder kliniese toestande was op 11 Januarie 1896 deur John Hall-Edwards in Birmingham, Engeland, toe hy 'n naald wat in die hand van 'n medewerker vasgesteek is, met 'n radiografie neem. Op 14 Februarie 1896 was Hall-Edwards ook die eerste om X-strale te gebruik tydens 'n chirurgiese operasie.  Vroeg 1896, 'n paar weke na Röntgen se ontdekking, bestraal Ivan Romanovich Tarkhanov paddas en insekte met X-strale, tot die gevolgtrekking dat die strale "nie net fotografeer nie, maar ook die lewende funksie beïnvloed". 
Die eerste mediese röntgenfoto wat in die Verenigde State gemaak is, is verkry met behulp van 'n ontladingsbuis van Pului se ontwerp. In Januarie 1896, by die lees van Röntgen se ontdekking, het Frank Austin van Dartmouth College al die afvoerbuise in die fisika-laboratorium getoets en bevind dat slegs die Pului-buis röntgenstrale lewer. Dit was die gevolg van Pului se insluiting van 'n skuins "teiken" van mika, wat gebruik word om monsters van fluoresserende materiaal in die buis te hou. Op 3 Februarie 1896 het Gilman Frost, professor in medisyne aan die kollege, en sy broer Edwin Frost, professor in fisika, die pols van Eddie McCarthy, wat Gilman 'n paar weke vroeër vir 'n breuk behandel het, aan die X-strale blootgestel en die gevolglike beeld van die gebreekte been op gelatienfotografiese borde verkry van Howard Langill, 'n plaaslike fotograaf wat ook belangstel in Röntgen se werk. 
Baie eksperimenteerders, insluitend Röntgen self in sy oorspronklike eksperimente, het metodes bedink om X-straalbeelde "lewendig" te sien met behulp van 'n vorm van ligskerm.  Röntgen gebruik 'n skerm bedek met barium platinosianied. Op 5 Februarie 1896 is lewendige beeldapparate ontwikkel deur beide die Italiaanse wetenskaplike Enrico Salvioni (sy "kriptoskoop") en professor McGie van die Princeton -universiteit (sy "Skiascope"), wat beide barium platinocyanide gebruik het. Die Amerikaanse uitvinder Thomas Edison het met navorsing begin kort na Röntgen se ontdekking en het ondersoek ingestel na die vermoë van materiaal om te fluorseer wanneer dit aan röntgenstrale blootgestel word, en bevind dat kalsium-wolfram die doeltreffendste stof is. In Mei 1896 ontwikkel hy die eerste massa-vervaardigde lewende beeldapparaat, sy "Vitascope", later die fluoroskoop genoem, wat die standaard geword het vir mediese X-straalondersoeke.  Edison het omstreeks 1903 X-straal-navorsing laat vaar, voor die dood van Clarence Madison Dally, een van sy glasblasers. Dally het die gewoonte gehad om X-straalbuise met sy eie hande te toets en 'n kanker te ontwikkel wat so hardnekkig was dat albei arms in 1904 geamputeer is in 'n vergeefse poging om sy lewe te red. .  Gedurende die tyd dat die fluoroskoop ontwikkel is, het die Serwies-Amerikaanse fisikus Mihajlo Pupin, met behulp van 'n kalsiumstatskerm wat deur Edison ontwikkel is, bevind dat die gebruik van 'n fluorescerende skerm die blootstellingstyd verminder om 'n röntgenstraal te maak vir mediese beelding van 'n uur tot 'n paar minute.  
In 1901 is die Amerikaanse president, William McKinley, twee keer in 'n sluipmoordaanval doodgeskiet. Terwyl een koeël net sy borsbeen bewei het, het 'n ander êrens diep in sy buik gebly en kon nie gevind word nie. 'N Bekommerde assistent van McKinley het 'n boodskap aan die uitvinder Thomas Edison gestuur om 'n röntgenmasjien na Buffalo te jaag om die verdwaalde koeël te vind. Dit het gekom, maar is nie gebruik nie. Terwyl die skietery self nie dodelik was nie, het gangreen langs die koeël se pad ontwikkel, en McKinley is ses dae later aan 'n septiese skok dood weens bakteriese infeksie. 
Gevare ontdek Edit
Met die wydverspreide eksperimentering met x -strale na hul ontdekking in 1895 deur wetenskaplikes, dokters en uitvinders, kom baie verhale oor brandwonde, haarverlies en nog erger in tegniese tydskrifte van destyds. In Februarie 1896 het professor John Daniel en dr.William Lofland Dudley van die Vanderbilt-universiteit haarverlies gerapporteer nadat dr. Dudley 'n röntgenfoto gemaak het. 'N Kind wat in die kop geskiet is, is in 1896 na die Vanderbilt -laboratorium gebring. Voordat hy probeer om die koeël te vind, is 'n eksperiment probeer, waarvoor Dudley "met sy kenmerkende toewyding aan die wetenskap"    vrywillig was . Daniel het berig dat hy 21 dae nadat hy 'n foto van Dudley se skedel geneem het (met 'n blootstellingstyd van een uur), 'n kaal kol van 5,1 cm in deursnee op die deel van sy kop wat die naaste aan die X-straalbuis was, opgemerk het: "A plaathouer met die plate aan die kant van die skedel vasgemaak en 'n muntstuk tussen die skedel en die kop geplaas. Die buis is aan die ander kant op 'n afstand van 'n half duim van die hare vasgemaak. " 
In Augustus 1896 het dr. HD. Hawks, 'n gegradueerde van die Columbia College, het ernstige brandwonde aan die hand en bors opgedoen as gevolg van 'n x-straal demonstrasie. Dit is aangemeld in Elektriese hersiening en het daartoe gelei dat baie ander verslae van probleme wat verband hou met x-strale na die publikasie gestuur is.  Baie eksperimente, waaronder Elihu Thomson in die laboratorium van Edison, William J. Morton, en Nikola Tesla het ook brandwonde aangemeld. Elihu Thomson het oor 'n tydperk doelbewus 'n vinger aan 'n x-straalbuis blootgestel en pyn, swelling en blase opgedoen.  Ander gevolge is soms die skuld vir die skade, insluitend ultravioletstrale en (volgens Tesla) osoon.  Baie dokters beweer dat daar geen gevolge was van blootstelling aan röntgenstrale nie.  Op 3 Augustus 1905, in San Francisco, Kalifornië, sterf Elizabeth Fleischman, 'n Amerikaanse X-straalpionier, aan komplikasies as gevolg van haar werk met röntgenstrale.   
20ste eeu en verder Edit
Die vele toepassings van X-strale het onmiddellik enorme belangstelling gewek. Werkswinkels het gespesialiseerde weergawes begin maak van Crookes-buise vir die opwekking van X-strale, en hierdie eerste generasie koue katode of Crookes X-straalbuise is tot ongeveer 1920 gebruik.
'N Tipiese mediese x-straalstelsel uit die vroeë 20ste eeu bestaan ​​uit 'n Ruhmkorff-spoel wat aan 'n koue katode Crookes X-straalbuis gekoppel is. 'N Vonkgaping is tipies parallel met die buis aan die hoogspanningkant gekoppel en vir diagnostiese doeleindes gebruik.  Die vonkgaping kon die polariteit van die vonke opspoor, spanning aan die lengte van die vonke meet en sodoende die "hardheid" van die vakuum van die buis bepaal, en dit het 'n las gegee as die röntgenbuis ontkoppel word . Om die hardheid van die buis op te spoor, is die vonkgaping aanvanklik in die grootste omvang oopgemaak. Terwyl die spoel werk, verminder die operateur die gaping totdat vonke begin verskyn. 'N Buis waarin die vonkgaping ongeveer 2 1/2 duim begin vonkel, is as sag (lae vakuum) beskou en geskik vir dun liggaamsdele soos hande en arms. 'N Vonk van 5 duim dui aan dat die buis geskik is vir skouers en knieë. 'N Vonk van 7 tot 9 duim dui op 'n hoër vakuum wat geskik is vir die beelding van die buik van groter individue. Aangesien die vonkgaping parallel met die buis verbind is, moes die vonkgaping oopgemaak word totdat die vonk opgehou het om die buis vir beelding te laat werk. Blootstellingstyd vir fotografiese plate was ongeveer 'n halfminuut vir 'n hand tot 'n paar minute vir 'n toraks. Die plate kan 'n klein toevoeging van fluoresserende sout bevat om blootstellingstye te verminder. 
Crookes -buise was onbetroubaar. Hulle moes 'n klein hoeveelheid gas (altyd lug) bevat, aangesien 'n stroom nie in so 'n buis sal vloei as dit volledig ontruim is nie. Met verloop van tyd het die X-strale egter veroorsaak dat die glas die gas absorbeer, wat veroorsaak dat die buis 'harder' X-strale genereer totdat dit gou ophou werk. Groter en meer gereeld gebruikte buise is voorsien van toestelle om die lug te herstel, bekend as "versagters". Dit het dikwels die vorm aanneem van 'n klein sybuis wat 'n klein stukkie mica bevat, 'n mineraal wat relatief groot hoeveelhede lug in sy struktuur vasvang. 'N Klein elektriese verwarmer het die glimmer verhit, wat veroorsaak dat dit 'n klein hoeveelheid lug vrylaat en sodoende die buis se doeltreffendheid herstel. Die glimmer het egter 'n beperkte lewensduur, en die herstelproses was moeilik om te beheer.
In 1904 het John Ambrose Fleming die termioniese diode uitgevind, die eerste soort vakuumbuis. Dit het 'n warm katode gebruik wat veroorsaak het dat 'n elektriese stroom in 'n vakuum vloei. Hierdie idee is vinnig op X-straalbuise toegepas, en gevolglik het verhitte katode-röntgenbuise, genaamd "Coolidge-buise", die lastige koue katodebuise teen ongeveer 1920 heeltemal vervang.
In ongeveer 1906 het die fisikus Charles Barkla ontdek dat X-strale deur gasse verstrooi kan word, en dat elke element 'n kenmerkende X-straal spektrum het. Hy het die Nobelprys vir Natuurkunde in 1917 vir hierdie ontdekking gewen.
In 1912 het Max von Laue, Paul Knipping en Walter Friedrich die eerste keer die diffraksie van X-strale deur kristalle waargeneem. Hierdie ontdekking, tesame met die vroeë werk van Paul Peter Ewald, William Henry Bragg en William Lawrence Bragg, het geboorte gegee aan die gebied van X-straalkristallografie.
In 1913 het Henry Moseley kristallografie-eksperimente uitgevoer met X-strale afkomstig van verskillende metale en die wet van Moseley geformuleer wat die frekwensie van die X-strale verband hou met die atoomgetal van die metaal.
Die Coolidge X-straalbuis is dieselfde jaar uitgevind deur William D. Coolidge. Dit het die deurlopende vrystelling van X-strale moontlik gemaak. Moderne X-straalbuise is gebaseer op hierdie ontwerp, wat dikwels gebruik maak van roterende teikens wat aansienlik hoër hitte-afvoer moontlik maak as statiese teikens, wat verder 'n groter hoeveelheid X-straaluitset moontlik maak vir gebruik in kragtige toepassings, soos roterende CT-skandeerders.
Die gebruik van röntgenstrale vir mediese doeleindes (wat ontwikkel het tot die gebied van bestralingsterapie) was 'n baanbreker by majoor John Hall-Edwards in Birmingham, Engeland. Toe, in 1908, moes hy sy linkerarm laat amputeer weens die verspreiding van X-straal dermatitis op sy arm. 
Mediese wetenskap het ook die rolprent gebruik om menslike fisiologie te bestudeer. In 1913 is 'n rolprent in Detroit gemaak waarin 'n hardgekookte eier in 'n menslike maag verskyn. Hierdie vroeë x-straalfilm is elke vier sekondes opgeneem teen 'n snelheid van een stilbeeld.  Dr Lewis Gregory Cole van New York was 'n pionier in die tegniek, wat hy 'seriële radiografie' genoem het.   In 1918 is x-strale saam met rolprentkameras gebruik om die menslike skelet in beweging op te neem.    In 1920 is dit gebruik om die bewegings van tong en tande in die studie van tale deur die Institute of Phonetics in Engeland op te teken. 
In 1914 het Marie Curie radiologiese motors ontwikkel om soldate wat in die Eerste Wêreldoorlog beseer is, te ondersteun. Die motors sou vinnige röntgenfoto's van gewonde soldate moontlik maak sodat die slagveldchirurge vinnig en akkurater kon werk. 
Vanaf die vroeë 1920's tot die 1950's is röntgenmasjiene ontwikkel om skoene by te pas  en is dit aan kommersiële skoenwinkels verkoop.    Kommer oor die uitwerking van gereelde of swak beheerde gebruik is in die vyftigerjare uitgespreek,   het daartoe gelei dat die praktyk uiteindelik die einde van die dekade tot 'n einde gekom het. 
Die X-straalmikroskoop is gedurende die 1950's ontwikkel.
Die Chandra X-straal-sterrewag, wat op 23 Julie 1999 gelanseer is, het die verkenning van die baie gewelddadige prosesse in die heelal wat X-strale produseer, moontlik gemaak. Anders as sigbare lig, wat 'n relatief stabiele beeld van die heelal gee, is die X-straal heelal onstabiel. Dit bevat sterre wat verskeur word deur swart gate, galaktiese botsings en novae, en neutronsterre wat lae plasma opbou wat dan in die ruimte ontplof.
'N Röntgenlasertoestel is voorgestel as deel van die Reagan Administration se Strategic Defense Initiative in die 1980's, maar die enigste toets van die toestel ('n soort laser "blaster" of doodstraal, aangedryf deur 'n termonukleêre ontploffing) het onoortuigende resultate gelewer. Om tegniese en politieke redes is die algehele projek (insluitend die röntgenlaser) gefinansier (hoewel dit later deur die tweede Bush-administrasie herleef is as National Missile Defense met behulp van verskillende tegnologieë).
Fase-kontras X-straalbeeld verwys na 'n verskeidenheid tegnieke wat fase-inligting van 'n samehangende X-straalbundel gebruik om sagte weefsels te beeld. Dit het 'n belangrike metode geword vir die visualisering van sellulêre en histologiese strukture in 'n wye reeks biologiese en mediese studies. Daar is verskeie tegnologieë wat gebruik word vir X-straal fase-kontrasbeeldvorming, wat almal verskillende beginsels gebruik om fasevariasies in die X-strale wat uit 'n voorwerp verskyn, om te skakel in intensiteitsvariasies.   Dit sluit in voortplantingsgebaseerde fasekontras,  Talbot-interferometrie,  brekingversterkte beeldvorming,  en X-straalinterferometrie.  Hierdie metodes bied groter kontras in vergelyking met normale opname-kontras-röntgenbeeld, wat dit moontlik maak om kleiner besonderhede te sien. 'N Nadeel is dat hierdie metodes meer gesofistikeerde toerusting benodig, soos sinchrotron- of mikrofokus-röntgenbronne, röntgenoptika en hoëresolusie-röntgenopnemers.
Sagte en harde X-strale Redigeer
X-strale met hoë foton energieë bo 5-10 kV (golflengte onder 0,2-0,1 nm) word genoem harde X-strale, terwyl diegene met laer energie (en langer golflengte) genoem word sagte X-strale.  Daar word dikwels na die tussenreeks met foton energieë van verskeie keV verwys sagte X-strale. Vanweë hul indringende vermoë word harde X-strale wyd gebruik om die binnekant van voorwerpe voor te stel, byvoorbeeld in mediese radiografie en lughawensekuriteit. Die term X-straal word metoniem gebruik om te verwys na 'n radiografiese beeld wat met hierdie metode gemaak is, benewens die metode self. Aangesien die golflengtes van harde X-strale soortgelyk is aan die grootte van atome, is dit ook nuttig vir die bepaling van kristalstrukture deur röntgenkristallografie. Daarteenoor word sagte röntgenstrale maklik geabsorbeer in die lug, die dempingslengte van 600 eV (
2 nm) X-strale in water is minder as 1 mikrometer. 
Daar is geen konsensus vir 'n definisie wat onderskei tussen X-strale en gammastrale nie. Een algemene praktyk is om te onderskei tussen die twee tipes straling op grond van hul bron: X-strale word deur elektrone uitgestraal, terwyl gammastrale deur die atoomkern uitgestraal word.     Hierdie definisie het verskeie probleme: ander prosesse kan ook hierdie hoë-energie fotone genereer, of soms is die metode van opwekking nie bekend nie. Een algemene alternatief is om X- en gammastraling te onderskei op grond van golflengte (of, gelykwaardig, frekwensie of foton energie), met straling korter as 'n willekeurige golflengte, soos 10 −11 m (0.1 Å), gedefinieer as gammastraling .  Hierdie kriterium ken 'n foton toe aan 'n ondubbelsinnige kategorie, maar is slegs moontlik as golflengte bekend is. (Sommige metingstegnieke onderskei nie tussen gedetecteerde golflengtes nie.) Hierdie twee definisies val egter dikwels saam omdat die elektromagnetiese straling wat deur X-straalbuise uitgestraal word, oor die algemeen 'n langer golflengte en 'n laer fotonenergie het as die straling wat deur radioaktiewe kerne uitgestraal word.  Occasionally, one term or the other is used in specific contexts due to historical precedent, based on measurement (detection) technique, or based on their intended use rather than their wavelength or source. Thus, gamma-rays generated for medical and industrial uses, for example radiotherapy, in the ranges of 6–20 MeV, can in this context also be referred to as X-rays. 
X-rays can also be produced by fast protons or other positive ions. The proton-induced X-ray emission or particle-induced X-ray emission is widely used as an analytical procedure. For high energies, the production cross section is proportional to Z1 2 Z2 −4 , waar Z1 refers to the atomic number of the ion, Z2 refers to that of the target atom.  An overview of these cross sections is given in the same reference.
Medical X-rays are a significant source of human-made radiation exposure. In 1987, they accounted for 58% of exposure from human-made sources in the United States. Since human-made sources accounted for only 18% of the total radiation exposure, most of which came from natural sources (82%), medical X-rays only accounted for 10% of totaal American radiation exposure medical procedures as a whole (including nuclear medicine) accounted for 14% of total radiation exposure. By 2006, however, medical procedures in the United States were contributing much more ionizing radiation than was the case in the early 1980s. In 2006, medical exposure constituted nearly half of the total radiation exposure of the U.S. population from all sources. The increase is traceable to the growth in the use of medical imaging procedures, in particular computed tomography (CT), and to the growth in the use of nuclear medicine.