Willim Welsyn se Blitzkriek lê en wag om die draai | Watkykjy
In die dae van MK89 (en later MK) was ek nie eintlik 'n fan van Willim Welsyn en die Sunrise Toffies nie. Dit het net nie by my aanklank gevind back then nie. So daai twee albums van hulle en al Willim Welsyn se Afrikaanse solowerk is links verby my. Die eerste van sy albums wat langs my stereo beland het was Shunt (2014). Of te wel William Welfare sin. En behalwe vir my eie bevooroordeling was daar op daai stadium (einde 2015 dink ek) seker net te veel ander albums wat ek wou review en wat ek makliker kon voel en baie meer geniet het. Ek review bittermin albums wat ek nie at least 'n bietjie like nie. Dit was aan die begin baie entertaining om albums te review wat ek kan shred maar ek skiem daar is 'n fyn lyn tussen eerlik wees en 'n doos wees. Dis net nie vir my fun om 'n doos te wees nie. Die kakste review wat ek al geskryf het was baie kort en vir 'n groepie met die naam Take 2 se album, Doem doem doem. Julle kan dit gaan google. Ek kry nou nog sulke bewerasies daarvan. Ek voel nie eens kak oor daai een nie. Toe Willim Welsyn vir my sy nuutste offerhande stuur het ek gedink ek gaan dit ook nie like nie, maar soos die noodlot dit wou hê was my instink hierdie keer heel anders. Vir my sondes en waarskynlik omdat Willim Welsyn 'n musiekjoernalis is, was ek eerlik met hom daaroor en na 'n kort Facebook gesprek oor die belangrikheid van musiekjoernalisme, wat my bietjie laat dink het, bevind ek my nou in die posisie om te probeer uitfigure hoekom ek baie meer van die nuwe album hou as van die vorige een. Wie like nie 'n challenge nie? Moeliker as dit nog is om dit wat ek deur middel van instink ervaar het te probeer verwoord en eerlik oor te dra. En wat dit nog fokken moeliker maak is vandat ek Shunt weer geluister het, klink van die songs vir my slightly beter as destyds en verstaan ek meer wat hy wou bereik. So ek gaan hierdie geleentheid gebruik om die twee objektief met mekaar te vergelyk. Here goes nothing…
Ek dink die eerste probleem wat ek destyds gehad het is met die naam: William Welfare. Gee dit nie die Willim Welsyn brand 'n gesplete persoonlikheid nie? Soos mense wat Rooibos "Redbush" noem? Dit kan op verskeie sosiaal onaanvaarbare maniere interpreteer word. Siesa! Maar klink dit nie so bietjie "jammer dat ek 'n Afrikaanse naam het" nie? Dis fine as jy 'n low profile musiekskrywer is wat onder Rolbees en Rolling Rock skryf maar as jy wil compete in die internasionale rockmusiekmark, is jy nie veronderstel om volle vertroue te hê in jou gevestigde brand nie? Al is dit 'n Afrikaanse naam. Ek wil nie eintlik Die Antwoord as 'n voorbeeld gebruik nie, maar dis die beste een waaraan ek kan dink. Imagine as Die Toten Hosen hulle naam na Engels toe verander het. The Dead Pants. Uhm, nein! Fair enough, Willim Welsyn het bietjie risiko gevat en geëksperimenteer met sy brand. Dis alreeds meer commendable as meeste nuwe generasie Alternatiewe Afrikaanse artists in ons klein musiekbedryf deesdae. For lack of a better word en as daar nog so scene is mind you. Vra die Coleske broers. Hulle weet MOS presies WAT is WAT. MOS. Well surprise, surprise. Shunt het nie verby goud of platinum status beweeg nie. Dit was nie eens genomineer vir 'n SAMA nie. Anyways, ek wil nie te veel op Shunt fokus nie, behalwe miskien net dat as jy hierdie old school tipe rock gooi ,compete jy nie met die Beatles of die Rolling Stones nie (tongue-in-cheek). Jy compete met hordes ander Indie Rock bands oor gods groen akker wat ook van die internet gebruik maak om hulle musiek te bemark. En daar is mense wat dit waarskynlik baie beter as jy doen en wat iewers ook hulle gatte af struggle om dit te maak in een of ander genadelose indie rock circuit. New York, Londen, Brussels of waarookal.
Soos ek gesê het, nou dat ek Shunt weer geluister het is daar so drie songs wat nogal na lekker tunes klink. Train in the Rain, Waste Time Online en You're Allright. Snaaks hoe musiek werk – dit is ook maar gekoppel aan jou musiek moods op 'n spesifieke stadium in jou lewe. Baie subjektief. But still, die album skiet soms net 'n bietjie (te veel) te kort. Dis baie dieselfde vir my as om 'n Little Steven plaat te luister. Dis lekker rock and roll maar jy weet dis nie 'the Boss' nie. Ek het seker drie jaar laas daai plate gespin. Ek dink ek het dit weggegee. Maar met Willim Welsyn se nuwe album het ek 'n hele ander vibe gekry. Welsyn is meer in sy element. Closer to home. Sy stem, wat nou en dan off-key se kant toe kan beweeg, pla my nie so erg nie. In fact dit pas mooi in. Soos op Onbeskofte Beloftes. Wat is hierdie? Boland Folk? Nogal lekker. Miskien is die produk net beter afgerond of dalk is dit 'n geval van 'Skoenmaker hou jou by jou lees'? Ek weet nie of dit 'n cheap shot is nie maar dis hoogswaarskynlik so dat Willim Welsyn net 'n beter liriekskrywer in Afrikaans is. But then again, die hele package klink meer aantreklik. Dis die song construction. Die lirieke. Die vocals. Die chorus lines. Die album cover. Alles werk net beter. Die meerderheid songs het my nogal impress. Waar Shunt vervelig raak na 'n ruk, trek Blitzkriek my weer in en ek wil luister. En dit weer luister. En miskien weer.
Iemand het wel op social media opgemerk, toe hy die eerste teaser hoor, dat dit "Dik Afrikaans" is. Persoonlik het ek lanklaas sulke lekker 'Alternatiewe Afrikaanse' songs gehoor. Maybe kan Willim Welsyn weer bietjie help om dié lewendig dooie scene onder sy gat te skop, wie weet? Mens kan nie te opgewonde raak oor prospects dat daar 'n revival op pad is nie. Ons almal het ons geld op Fokofpolisiekar gesit, so ek hoop die dividende betaal uit en dat daar genoeg gees en geld oor gaan wees vir die res van die bands wat moet deelneem aan die volgende skynbare revolusie. Miskien is junk status die catalyst. Blykbaar noem mens dit rommelstatus in Afrikaans. Waar is die rommelstatusgenerasie se revolusie, vra ek? Nie almal tegelyk nie, asseblief!
Raaaaait so, Fat People en Elephant Man op Shunt se ouer seventies rock influences maak my bietjie aan die slaap na 'n ruk. Ek kan die intelligente sosiale kommentaar kop maar dit word net nie so effektief oorgedra nie. En ek dink grotendeels is die "voertuig" die probleem. Vergelyk dit met Al die Cool Kids en Herfsheks se modern punk "vector" wat genuine raakvatlirieke in jou brein inspuit. En luister ook die grunge, rock en metal liedjies soos Dis Vreemd en Ysterkonfetti. Ek weet nie, maar dit werk net beter. Ek dink Willim Welsyn vat hom baie meer raak op hierdie een as William Welfare gedoen het op Shunt, maar ongelukkig is daar ook een of twee 'te naby aan kak Afrikaanse musiek' songs. Op Shunt is dit Oh No wat baie pla (Jirre in Ingels nogal! Haibo!) en dan op Blitzkriek klink Ver Hiervandaan en My Nuwe Dieët ook te veel na daai Afrikaanse Youtube "Sterre" wat Steve Hofmeyr se treffertjies probeer namaak. Siesa. Dis darem in die minderheid. My gunsteling song op Blitzkriek? By verre, Sanlamkliënt. Dit laat my dink aan Ween se HIV song of selfs Spinal Meningitis. Vat 'n ernstige onderwerp soos dood of siekte en skryf lirieke en musiek wat jy in 'n bondel vermeng met humor en ernstigheid (alles tesame) en dan kyk jy wat daar uit kom. Ek kan myself in die hele storie inleef. Dis erg Kaaps ook met die histories Afrikaanse maatskappy Sanlam ook in die song ingeskryf. As jy al ooit by hulle hoofkantore was daar in Bellville sal jy verstaan wat ek bedoel. Great songwriting.
So as ek 'n betting man was sou ek eerder op die laaste album 'n weddenskap neerlê. Beter songwriting overall en Willim Welsyn rock gemakliker in Afrikaans. Dis nie te sê ek dink nie hy kan dit glad nie regkry in Engels in die toekoms nie. Ek is net nou in 2017 nog glad nie convince dat hy kan compete op international level nie. En ek is te jaded oor die Afrikaanse mark om enige iets oor Blitzkriek se verkope te probeer voorspel. Prove me wrong, please! Dis nie net in Welsyn/Welfare se belang nie – dis in ons almal wat lief is vir Suid-Afrikaanse musiek se belang ook. Die album drop eers Maandag 29 Mei 2017 en die launch is 3 Junie 2017 by Aandklas Stellenbosch.