Heerlike Geroosterde Kalkoen Bruin en Bros ~ Spele van Internasionale Cuisine
Heerlike Geroosterde Kalkoen Bruin en Bros Grootte van die spel:
Jy is die kok in jou familie, en dit gee jou 'n baie werk. Ek hou van kook nuwe resepte, maar nie altyd goed gaan nie. Met hierdie spel moet jy leer hoe om 'n heerlike en crunchy goue gebraaide kalkoen voor te berei. Jy kan dit nie mis as jy volg die aanwysings en die uitslag sal goed wees: jou familie sal hou. Have fun speel speletjies met ons kombuis!
Gesoteerde Foie GrasSpele van Internasionale Cuisine
Vada Pav in die berge
99 Spele van Internasionale Cuisine515 Kook Spele te maklik leer honderde heerlike geregte en nagereg van regoor die wêreld voor te berei.Speletjies pret vir die hele gesin kinders meisies interDidactica.org Sonja Loots: Gun kinders hul nasietrots; daar’s selde rede daarvoor | Netwerk24
Houespel het moeiliker geraak – Nortjé
Die Proteas-voorslagbouler Anrich Nortjé het die keurders stof tot nadenke gegee in die tweede T20-wedstryd teen Australië – sy eerste internasionale T20-wedstryd in Suid-Afrika.
Deur Sonja Loots 17 November 2019 00:00
Ons sien hulle selde so gelukkig, en selde so trots, die kinders van ons land. Anders as byvoorbeeld Amerikaanse kinders wat grootword in buurte waar hul landsvlag algemeen voor huise wapper en wat jaarliks op 4 Julie vrolik opgaan in patriotiese feestelikheid, speel nasietrots nie juis ’n alledaagse of opsigtelike rol in Suid-Afrikaanse kinders se lewe nie.
Die redes hiervoor is velerlei. Hulle word groot in ’n land waar sosiale en politieke samehorigheid swaar gebuk gaan onder etniese vyandighede, politieke verdeeldheid en die maniere waarop die regering se mislukkings manifesteer: hoë misdaadsyfers, ineenstortende infrastruktuur, dalende prestasies op skool en universiteit, stygende werkloosheid en knellende armoede. Almal voel kwesbaar in so ’n klimaat, insluitend ons kinders.
Hul land is boonop een waar daar nie ’n eenvormige gevoel van identiteit is nie. Hulle moet hul voete vind in die warboel van veeltaligheid en te midde van ’n verskeidenheid identiteite, waaronder ook hibriede, diasporiese en kosmopolitiese vorme van identiteit en burgerskap.
Voeg hierby die groter prentjie van globalisering, en gepaardgaande verskuiwings in hoe ons dink oor wat dit beteken om iewers te hoort en dit is nie verbasend nie dat ons hulle betreklik selde in ’n patriotiese bui sien.
Miskien is dit ook maar beter so, sou ’n mens kon redeneer. Nasietrots en nasionalisme is dikwels sinoniem met vreemdelingehaat en daar is wêreldwyd kommer oor die bedreiging wat die heropbloei van nasionalisme inhou vir pogings tot multilaterale samewerking, byvoorbeeld oor die klimaat. Of soos Samuel Johnson gesê het: “Patriotism is the last refuge of the scoundrel.”
Ware helde en goeie rolmodelle is skaars.
Maar dan skielik wen die Springbokke die Wêreldbeker en wemel dit van foto’s van ons kinders wat vuis op die hart die volkslied uitbulder. Eensklaps raak dit weer duidelik dat sport die potensiële bewaarplek is vir ’n nasionale identiteit, en een van die maklikste en mees hartstogtelike maniere om ’n gevoel van nasietrots te ervaar.
Nie almal eien die verband tussen ’n nasionale span se lotgevalle en ’n nasionale identiteit nie om die eenvoudige rede dat hulle nie belangstel in sport, die nasie of die verhouding tussen die twee nie.
Die tweelingkragte van globalisering en geld sorg boonop dat atlete toenemend van een span of klub na ’n ander trek en dikwels ’n nuwe “sportnasionaliteit” aanneem. Desondanks bly die saak vir die meerderheid sportliefhebbers – en sportliefhebbers is vermoedelik al klaar ’n meerderheid – betreklik eenvoudig. Die plesier wat jy beleef as “jou” span wen, is nie iets om oor te dink nie. Dit is iets wat jy vóél.
Moet die Springbok-embleem “val”, soos dr. Mbuyiseni Ndlozi, EFF-woordvoerder, die afgelope week in die Nasionale Vergadering gesê het? Is dit sino­niem met wit heerskappy en hoort dit daarom in die asblik van die geskiedenis?
Selfs as ’n mens sensitief probeer wees vir die konseptuele kwessies wat hier aangeraak word, bly die gesigte van die kinders, ál die kinders, ’n mens by. In ’n land met ’n deurtrapte skelm as voormalige president, en verskeie rampokkers aan die bewind, is ware helde en goeie rolmodelle skaars. Skielik is daar ’n hele sportveld vol, ’n hele bus vol, met Siya Kolisi as die treffendste voorbeeld. Die skokkende impak wat sistemiese ongelykhede op sy lewe gehad het, behoort vir die ganse land ’n gewetensaak te wees. Sy vergewensgesindheid ook.
Wat die kinders betref: Kom ons gun hulle tog hierdie helde. So ook die kort oomblikke van samehorigheid en gemeenskaplike vreugde.
Diegene wat nie bereid is om dit te doen nie, is sweerlik familie van Dr. Seuss se Grons wat Kersfees gesteel het.