Woestyngevangene – Storiewerf
Leo trap amper op die skerpioen voor hy hom raaksien. Die gedierte, langer as sy hand en oranjerooi soos die woestynsand oral om hom, skuil in die skraal skadu van 'n verskrompelde bossie. Hy het geskrik toe Leo naby hom van die rots af spring, en toe homself weggegee deur vinning om te draai. Met sy stert krom hoog bo sy lyf, kyk hy die seun onheilspellend aan. Die waarskuwing is duidelik; Kom nader en jy's dood!
Leo versteen. Die skerpioen se stert is dik met 'n haakvormige angel aan die punt. Daarteenoor lyk sy knypers dun en swak.
Dis nie 'n skerpioen waarmee jy mors nie.
Leo is twaalf en 'n half, en nie onnosel nie. Hy gee 'n tree terug. "Oukei, laat sak daai stert. Ek sal padgee." Hy klim op 'n rots en kyk hoe die dodelike gedierte sy stert laat sak en dan oor die sand wegskarrel en by 'n gat in verdwyn.