U kalender dateer uit die Babiloniese tyd. Aleksandra Pikalova / Shutterstock.com
Wag vir die naweek kan dikwels ondraaglik lyk, 'n hele sewe dae tussen Saterdae. Om sewe dae in 'n week te hê, was baie lank die geval, en mense hou nie gereeld op om te vra hoekom nie.
Die grootste deel van ons tyd is te wyte aan die beweging van die planete, maan en sterre. Ons dag is gelyk aan een volle rotasie van die aarde om sy as. Ons jaar is 'n rotasie van die aarde om die son, wat 364 en ¼ dae neem, en daarom voeg ons by 'n ekstra dag in Februarie elke vier jaar, vir 'n skrikkeljaar.
Maar die week en die maand is 'n bietjie moeiliker. Die fases van die maan val nie presies saam met die sonkalender nie. Die Maan-siklus is 27 dae en sewe uur lank, en daar is 13 fases van die Maan in elke sonjaar.
Sommige van die vroegste beskawings het die kosmos waargeneem en die bewegings van planete, die Son en die Maan, aangeteken. Die Babiloniërs, wat in die hedendaagse Irak gewoon het, was skerp waarnemers en tolke van die hemel, en dit is grootliks danksy hulle dat ons weke sewe dae lank is.
Die rede waarom hulle die nommer sewe aangeneem het, was dat hulle sewe hemelliggame waargeneem het - die Son, die Maan, Mercurius, Venus, Mars, Jupiter en Saturnus. so, daardie getal het besondere belang gehad aan hulle.
Ander beskawings het ander getalle gekies - soos die Egiptenare, wie se week tien dae lank was; of die Romeine, wie se week agt geduur het.
Sommige van die vroegste beskawings het die bewegings van planete, die Son en die Maan, aangeteken. Andrey Prokhorov / Shutterstock.com
Die Babiloniërs het hul maanmaande in sewe dae weke verdeel, met die finale dag van die week wat 'n besondere godsdienstige betekenis gehad het. Die 28-dae-maand, of 'n volledige siklus van die Maan, is 'n tydjie te groot om doeltreffend te bestuur, en daarom het die Babiloniërs hul maande in vier gelyke dele van sewe verdeel.
Die nommer sewe is nie baie geskik om saam te val met die sonjaar of selfs die maande nie, en dit het 'n paar teenstrydighede veroorsaak.
Die Babiloniërs was egter so 'n oorheersende kultuur in die Nabye Ooste, veral in die sesde en sewende eeu vC, dat hierdie, en baie van hul ander idees van tyd - soos 'n uur van 60 minute - voortduur.
Die week van sewe dae versprei oor die Nabye Ooste. Dit is aangeneem deur die Jode, wat gevangenes van die Babiloniërs was op die hoogtepunt van daardie mag van die beskawing. Ander kulture in die omliggende gebiede het met die week van sewe dae aan boord gekom, waaronder die Persiese ryk en die Grieke.
Eeue later, toe Alexander die Grote die Griekse kultuur tot in Indië begin versprei het, het die konsep van die week van sewe dae ook versprei. Wetenskaplikes meen dat Indië miskien die sewedaagse week later aan China bekendgestel het.
Uiteindelik, sodra die Romeine die gebied beïnvloed wat deur Alexander die Grote beïnvloed is, het hulle uiteindelik ook oorgeskuif na die sewe dae week. Dit was keiser Konstantyn wat besluit het dat die sewe dae week was die amptelike Romeinse week en het Sondag 'n openbare vakansiedag in 321 nC gemaak.
Die naweek is eers in die 20ste eeu tot moderne tye aangeneem. Alhoewel daar was enkele onlangse pogings om die sewe dae week te verander, dit bestaan ​​al so lank dat dit lyk of dit hier is om te bly.