JY LEES NOU Vrugte steel
Droom ek mos laas nag ek vergryp my aan 'n vy. So 'n pragtige pers adamsvy, soeter as soet, wat soos nektar in my keel afglip. Ek kon selfs die growwe groen blare van die boom teen my arms voel krap.
Waar ek vandaan kom, is dit nou vyetyd. En dan praat ek nie eens van al die ander vrugte nie. Boorde en boorde vol geel, oranje, rooi en pers vrugte wat soos eetbare Kersversierings aan bome hang. In my aangenome land is vars vrugte ook beskikbaar so vroeg in die nuwe jaar - ingevoer uit Afrika of
ander warmer streke - maar dis nie dieselfde nie. 'n Vrug wat jy met jou eie hande uit 'n boom of 'n struik of 'n heining pluk, smaak mos net lekkerder as selfs die duurste winkelvrugte. Dalk het dit iets met ons genetiese geheue te doen, 'n onbewuste herinnering aan ons jagter-versamelaar-voorouers. Of dalk soek ek nou sommer net geleerde verskonings.
Vir my eie kinders klink die woorde "vrugte steel" seker so eksoties soos "skape oppas" of "koeie melk". Nie dat ek ooit moes skape oppas of koeie melk nie - só oud is julle ma darem nou ook nie, kinders - maar toe ek 'n voorstedelike skoolkind was, was dit nog moontlik om vrugte te steel sonder om as jeugmisdadiger bestempel te word. As my kinders in 'n Franse buurman se boord betrap moes word, sou hulle 'n kriminele rekord kry - én verpligte sielkundige berading - en moontlik in 'n verbeteringskool beland. As my vriende in Suid-Afrika se kinders 'n buurman se boord wou binnedring, sou hulle elektriese heinings en diefalarms en wreedaardige waghonde en moontlik 'n woedende eienaar met 'n vuurwapen moes trotseer.
Verstaan my mooi, ek bepleit nie dat ons kinders in bendes by die voordeur uitstorm om vreemdelinge se boorde te plunder nie. Ek vind dit net nogal jammer dat baie van hulle grootword sonder om ooit 'n vrug van 'n tak te pluk - al is dit dan nou ook skelm. As jy niks anders van vrugte steel kan sê nie, kan jy minstens beweer dit het my geslag geleer om bome en blare te identifiseer. Ons kén die verskil tussen 'n breë, krapperige vyeblaar en 'n blink, harde lukwartblaar en 'n skraal, slap perskeblaar.
Teen dié tyd het ek darem al geleer om my arms beter te beheer. Ek koop my kersies op 'n mark of ek bedel hulle by vriende. (Ja, aangesien my tuin te klein is om vrugte te kweek probeer ek nou maar vriende met vrugteboorde kweek.) En die vriende dra plastieksakke vol kersies hier aan, of los bakke vol appelkose op die kombuistafel, waarvoor ek hulle diep dankbaar is - maar ek wens hulle wil my eerder nooi om die vrugte self uit die bome te kom pluk.