PressReader - Sarie: 2018-04-01 - Ek is hon­ger al is ek vol Til­lia
Ek is hon­ger al is ek vol Til­lia
Sarie - 2018-04-01 - My Storie - FOTO WIL­LEM LOU­RENS
weet ek is mooi. My hart, min­stens . . . en my oë, en my per­soon­lik­heid. En my vol lyf en bors­te is mooi – dis wat hy aand ná aand vir my ver­tel. Ek laat toe dat hy sy pas­poort vir vyf mi­nu­te van die­self­de swe­te­ri­ge tra­vels oor my lyf stem­pel met sy leu­ens. Soos laas. Soos al­tyd.
Mô­re­og­gend is ek weer te dik vir daar­die broek en pienk laat my ef­fe var­ke­rig lyk. Só sê hy. Groen is ook uit. Die trui­tjie wat sy ou­ma op vyf vir hom ge­brei het en hy op el­ke fa­mi­lie­fo­to dra, was net te veel. Vir hóm, maar nou durf ek nie groen dra nie.
Dan pro­beer ek weer na my­self in die spie­ël kyk en stry teen die gat in my bin­ne­ste, wat net ge­vul kan word met iets soets, of ro­me­rigs. Of iets wat kraak wanneer ek dit byt . . . of pas­ta. Pas­ta met roomsous . . . room­ys?
Dis só el­ke keer dat ek my oor­groot kle­re laag vir laag van my laat af­gly. Ek weeg 130 kg en die Donna-clai­re-etikette wat ek van my kle­re af­knip, lees 20/44. Ek kyk nie na my re­flek­sie in die spie­ël nie, ek loer skaam. Maar my melk­wit lyf vol rek­mer­ke kýk te­rug, loer nie. ‘Rek­mer­ke is kin­der­brie­fies,’ sê die ginekoloog wat in­staan vir my ge­wo­ne een. Ek rol my oë muur se kant toe.
Ek was al­tyd baie ak­tief – lyf­lik. Goed net­bal ge­speel, ’n ou­tyd­se ses voet lank en 65 ki­lo­gram met trots rond­ge­dra – en weg­ge­gee.
My (lie­we) heks, oer­vrien­din en self­help-ghoe­roe E­left­her­ia Ka­kam­bou­ras van Gra­bouw skel my tot voor die spie­ël. Sy, met die tur­koois rin­ge en wie­rook in haar ha­re, wat ge­reeld op die vreemd­ste plek­ke net ver­skyn. ‘It’s an as­sig­n­ment. From to­day on­ward, get na­ked. Get in front of a mir­ror. Lo­ve your­self.’ In die og­gend­lig sweef stof­deel­tjies rond. Ek sal moet skoon­maak. Ek moet nog hoen­der ont­dooi vir mid­dag­e­te. Ek moes se­ker my been­ha­re ge­skeer het. Ek is hon­ger. Ek kan nie.
Dag twee van kaal na my­self kyk, is die­self­de sto­rie. Ek staan voor die groot spie­ël in die ba­ba­ka­mer. My oë gly oor my lyf, vin­nig, soos wanneer jy ver­by ’n on­ge­luks­to­neel ry. Ek lyk vir my­self soos deeg. Ek moet brood bak. Ek is hon­ger. Ek kan nie.
Dae gaan ver­by, vol van die ge­wo­ne dinge. Huis­werk, die roe­ti­ne van ’n 20 maan­de oue ba­ba, doel­lo­se seks ter­wyl ek aan vlas­ky­we en die ko­men­de na­week dink. Daar is al­tyd ’n ko­men­de na­week en die Maan­dag daar­na – dán sou ek my­self in die ge­sig kan kyk. Net nie nou nie.
Ek pro­beer die ding van my­self lief­kry met tan­de­bor­sel in die hand voor die ge­sig­spie­ël in die bad­ka­mer. Ek kyk skaam op soos ’n weg­gooi­hond, vin­nig en weer weg. Jy hét mooi oë, dink ek . . . Jam­mer jou lyf is nie meer wat dit was nie. Jy lyk oud, dink ek . . . Ek is 27. Die skuim van die tan­de­pas­ta raak min. Ek be­sef ek gaan my mond bin­ne­kort moet uit­spoel, dat die na­el­tjie-pein­se­ry dan ver­by is. Dit gee my moed om tot anderkant my oë te kyk. Vir ’n oom­blik is dit as­of ek ’n ou vrien­din in ’n ska­re raak­sien . . . Die oë van die dog­ter­tjie wat Bar­bie se ly­fie ge­meet het vir die een wat sy een­dag wou/móés hê. Nood­saak­lik om haar­self lief te kon hê. Ek soek daar­die oë keer op keer op, tan­de­bor­sel in die hand. Ek kry haar op elf, waar sy haar T-hem­pie skaam van haar bors af weg­trek so­dat ek nie weet haar ly­fie ver­an­der nie. Ek kry haar op twaalf toe sy op ’n kos­huis­bad­ka­mer se vloer sit en huil. Ek kan sien sy wil nie praat oor haar jong lyf en Me­neer se han­de nie. Ek kan sien sy het baie vrae.
My self-siel­kun­de-ses­sie op aan­be­ve­ling van my heks vir eers ver­by, is my tande blink­skoon en ek is hon­ger. Hon­ger­der. Al­tyd hon­ger vir iets soets of souts – iets wat kraak, iets met sous oor . . . kaas . . . al­tyd kaas op al­les. Ek is hon­ger al is ek vol. E­nig­iets wat warm uit ’n to­as­ter kom om­dat die bot­ter daar­op my hart be­ter laat voel. El­ke twee­de blok­kie van my seun­tjie se Mar­mi­te-brood­jie stoot ek in my mond. Ter­wyl ek won­der hoe hy son­der hom gaan groot­word, sou ek sy pa los.
Ná my eg­skei­ding is daar ’n plaas­dans met te veel whis­ky. En ’n po­ëet wat in my siel klim met ’n si­ga­ret­soen en mooi woor­de. Ja­re la­ter sou ek lag oor ek my in ’n vier jaar lan­ge ver­hou­ding kon laat in­lieg. Ek pak skot­tel­goed weg ná die aand se kui­er, vol wyn en aar­tap­pel­slaai, toe hy my soen met sy han­de op my ron­de heu­pe. Deur my hart­klop in my ore hoor ek hom sê: ‘Dit sal so mak­lik wees om jou lief te hê, een­dag.’
LIG­TER . . . E­MO­SI­O­NEEL EN FI­SIEK
Na­ma­te ek meer en meer ge­wig af­ge­skud het, was dit vir my
Die twaalf trap­pies by die plaas­kan­toor was al­tyd ’n ge­steun met ’n toe­brood­jie-pou­se half­pad. Bin­ne ’n paar maan­de kon ek dit twee-twee klim en la­ter uit­draf. Daar­die twaalf trap­pies het my ge­neem na die Vis­ri­vier-ca­nyon in Na­mi­bië, stap­roe­tes reg oor die Wes-kaap, die Ca­mi­no in S­pan­je . . . Ver­sko­nings het begin weg­val. Jy glo men­se as hul­le ver­tel jy aard na jou pa se kant van die fa­mi­lie, al­mal ‘groot men­se’. Vreemd ge­noeg is dit die ein­ste men­se wat ná die eer­ste 40 ki­lo­gram te ver­tel­le het: ‘Jy kan da­rem so bly wees jy aard na jou ma se fa­mi­lie, kyk hoe lek­ker dun is jy.’
Men­se vra my ge­reeld hoe ek oor vier jaar 60 ki­lo­gram kon af­skud en ná tien jaar steeds ’n ge­son­de ge­wig hand­haaf. Leer jou­self en jou lyf on­voor­waar­de­lik lief­hê en wees jou eie bes­te vrien­din. Kyk jou­self in die oë en ver­tel die vrou in die spie­ël hoe lief jy haar het. El­ke tree wat jy tot dus­ver ge­gee het, el­ke be­sluit wat jy ge­neem het, het jou tot hier ge­bring. El­ke lag en el­ke traan. Klop jou­self ge­reeld op die skou­er wanneer jy klein oor­win­nings be­haal en ver­ge­we jou­self vir voet­fou­te van e­ni­ge groot­te. Ver­ge­we jou­self ge­reeld.
Weet wat jy eet en hoe­kom. Is jy reg­tig hon­ger, of is daar iets wat jou pla waar­op jy net kaas strooi? Wees eer­lik met jou­self oor hoe­kom jy oor­ge­wig en on­ge­luk­kig is. Kry ’n kre­a­tie­we uit­laat­klep vir jou e­mo­sies – skryf, kleur in, verf, he­kel. Be­ter nog, gaan stap ’n ent­jie voor jy uit ver­veeld­heid of on­se­ker­heid eet. Sorg dat jou hart el­ke dag min­stens 30 mi­nu­te vin­nig klop – ’n goeie vry­ses­sie tel ook. Kor­rek­sie: ’n Goeie vry­ses­sie tel be­slis!
Ba­lans is be­lang­rik. My guns­te­lin­ge is slap­tjips en don­ker­sjo­ko­la­de en ek sê sel­de nee. Maar dan om­dat ek be­wus is van die be­stand­de­le se ge­hal­te, hoe dit met lief­de be­rei of aan my ge­gee is. En om­dat ek die he­mel­se, o­lie­ri­ge slap­tjips kan ba­lan­seer met ’n groen­slaai vir aand­e­te, of ’n stap­pie pad-af.
GROENTE EN VRUG­TE, JA
Een van die bes­te ma­nie­re om sei­soe­na­le al­ler­gieë te be­veg. Dis prop­vol an­ti­ok­si­dan­te soos vi­ta­mien C, ’n na­tuur­li­ke an­ti­his­ta­mien wat ook kan help om swel­ling van jou lug­weë te ver­min­der.