Avontuur op Pad Na Jerusalem
Text Version | English | For older children
"Asseblief. . . asseblief . . . ASSEBLIEF . . . haal my hier uit." Murpel het op die toppunt van haar stem gegil. "Dit is warm en stink en taai hier. Ek wil nie meer hier wees nie. Ek wil buite in die vars lug wees en op 'n briesie sweef! Ek wil VRY wees!" Maar soos gewoonlik, het niemand Murpel se sagte stemmetjie gehoor nie. In werklikheid het niemand eers geweet sy was daar nie.
"OEEEEE!" het sy uitgeroep. "Ek wens dat hierdie klein seuntjie ten minste sal ophou om goeters op my te gooi." Sy het gekla, "Dit is reeds beknop en taai hier en nou gooi hy klippe op my. Waarom sou hy in elk geval 'n ou klip wil hê?" Murpel was erg ongemaklik binne-in Jimmy se sak en dit het haar bietjie krapperig gemaak. Sy het net geweet dat dit NIE 'n goeie dag sou wees nie.
Binne-in die sak, kon Murpel die beweging van elke tree wat Jimmy gegee het, voel. Sy het geweet wanneer hy loop . . . sy het geweet wanneer hy gehuppel het . . . en sy het beslis geweet wanneer hy gehardloop het. Hardloop was die ergste, want dan het die klippe en ander goed rondgestamp en haar soms platgedruk. "Ek wonder waarheen ons gaan?" het sy gedink. "Dit is so donker hier binne!"
Toe het Murpel iets gehoor wat haar amper van haar ongemak laat vergeet het. Sy het haar klein oortjies gespits en meer aandagtig probeer luister. Die klanke het van veraf gekom en dit was baie gedemp, maar sy het gedink dit klink soos stemme en mense wat uitroep. "Ons moet naby 'n groot stad wees," het sy gedink. "Ek hoop ons gaan na Jerusalem toe. Daar is soveel aktiwiteit daar. Daar is altyd iets om te sien. O, hoe wens ek . . . ek wens . . . ek WENS ek kon sien wat gebeur!"
Jimmy het nie veel omgegee oor die stemme en die geroep nie. Hy was al baie kere in Jerusalem en was heel gewoond aan die geraas van dorpe en stede. Die enigste ding waaroor Jimmy op die oomblik bekommerd was, was die gerommel in sy maag. Hy het sy hand in sy sak gesteek en 'n stukkie lekkergoed, wat al 'n baie lang tyd daar was, gekry. "EINA! . . . OU!" Murpel het van pyn geskree toe Jimmy die klein harige balletjie van die lekkergoed afgetrek het. Hy het sy taai vingers en die harige balletjie op sy jas en mou afgevee en die lekker in sy mond gesit. "SJOE!" het Murpel uitgeroep. "DIT het regtig seergemaak! Maar ten minste is ek nou nie meer vasgegom aan daardie lekker nie en ek is uit daardie aaklige sak. En uiteindelik kan ek sien wat aangaan en wat gebeur."
Net soos Murpel verwag het, het hulle naby aan 'n dorp gekom, alhoewel dit nog nie Jerusalem was nie. Die klank van geroep het harder en harder geword en dit het gelyk of daar 'n klein skare mense net buite die mure van die dorp was. "JESUS! JESUS!" het die stemme uitgeroep. "JESUS! WEES ONS GENADIG!"
Murpel was so opgewonde om die naam van Jesus te hoor, dat sy gewens het sy kon van Jimmy se jas afspring, in die briesie sweef en nader kom. Sy het geweet wie Jesus was en sy selfs gesien hoe Hy water in wyn verander het. Sy kon net nie wag om te sien wat hierdie keer sou gebeur nie! Sy het gehoop Jimmy sou 'n bietjie verder gaan, sodat sy 'n beter uitsig kon kry . . . en dit is presies wat Hy gedoen het.
Terwyl Jimmy geskarrel het om nader aan die aksie te kom, het Murpel iets opgemerk wat haar baie bang gemaak het; en toe sy mooi geluister het, het dit wat sy gehoor het, haar vrese bevestig. Sy kon sien dat die mense in die skare siek gelyk het en sy het gehoor iemand praat van "melaatsheid." Die klein skare van tien mense wat na Jesus geroep het, was almal melaatses. Dit beteken hulle het 'n verskriklike siekte, wat maklik van een persoon na 'n ander kan versprei, onder lede gehad het. Op daardie oomblik het sy van plan verander en gehoop dat Jimmy nie nader sou gaan nie.
"JESUS! JESUS! WEES ONS GENADIG! JESUS! JESUS! WEES ONS GENADIG!" het die skare aangehou roe.
Murpel het in verwondering met groot oë gekyk toe sy sien dat Jesus nader aan die skare beweeg het. "Nee! . . . Nee! . . . NEE! JY KAN DIT NIE DOEN NIE!" het Murpel uitgeroep. "Jy kan nie nader aan daardie mense gaan nie! DIT IS GEVAARLIK!" Maar, natuurlik, kon niemand haar sagte, klein stemmetjie hoor nie en Jesus het aangehou nader kom. "O my . . . O my . . . OO MY!" het Murpel gedink. "Ek kan dit nie verduur om te kyk nie! DIT is glad nie goed nie. Hy gaan ook siek word. Ek weet dit net. Hy gaan, Hy gaan, HHY GAAN."
Maar Murpel kon nie haarself keer nie en moes net kyk en Jimmy het ook. Hulle het aangehou kyk en geluister en gewonder wat volgende sou gebeur. "Gaan wys jouself aan die priesters," het hulle Jesus aan die 10 melaatses gehoor sê.
"Wel, Wel, WEL," Murpel gedink. "Dit is 'n baie vreemde ding vir Hom om te sê. Ek wonder waarom hy dit gesê het?" Maar voor sy tyd gehad het om verder daaroor te dink, het sy gille en krete en uitroepe van blydskap vanuit die klein groepie gehoor. Hierdie uitroepe was selfs harder as die uitroepe van genade.
"ONS IS GENEES! ONS IS GENEES! ONS IS NIE MEER SIEK NIE!" het hulle geskree en hulle het met blydskap met die pad afgehardloop om hulleself aan die priesters te gaan vertoon, net soos Jesus hulle beveel het.
Murpel kon skaars haar oë en ore glo! Sy het geweet dat sy 'n wonderlike wonderwerk gesien gebeur het. Op daardie stadium was daar geen kuur vir melaatsheid nie en baie min mense het ooit herstel nadat hulle dit gekry het. Net toe die opgewondheid begin taan het, het Murpel opgemerk dat een man teruggekom het. "Hmmm. Ek wonder waarom hy terugkom?" het sy gedink. "Miskien het hy nie soos die ander gesond geword nie." Maar dit was glad nie die geval nie. Sy het gekyk hoe die man reg voor Jesus op die grond neergekniel het. Hy was so dankbaar om gesond te wees, dat hy moes terugkom om "Dankie" te sê.
Jesus het afgekyk na die man wat by sy voete gekniel het en daarna het Hy opgekyk na die skare wat rondom Hom vergader het. "Was daar nie tien wat gesond geword het nie? Waar is die ander nege?" het Hy gevra. "Net een het teruggekom om eer aan God te gee." Toe het Hy met die man, wat steeds gekniel het, gepraat. "Staan op en gaan. Jou geloof het jou gesond gemaak."
"Sjoe! SJOE! SJOE!" het Murpel opgewonde uitgeroep. "Daardie man genaamd Jesus sê en doen ongetwyfeld 'n paar vreemde dinge en ek verstaan dit nie altyd nie, maar elke keer wat Hy in die omtrek is, gebeur daar iets besonders! Ek sal dit vir ewig onthou! Ek sal, ek sal, ek SAL!"