Javaanse noedels met gekruide kip en wokgroenten
Mini-tortilla’s met garnalen, groente en limoenmayonaise
Romige broccolisoep met munt
Romige ravioli met spinazie en bacon Op sy sterfbed het wyle Martin Holdt met uitgestrekte arms vir sy bediende gesê: ‘Maria, ek gaan hemel toe!’ Só moet ‘n Christen sterf: triomfantelik. Christene hoef nie bang te wees om te sterf nie. Ons gaan nie in die dal van doodskaduwee nie, maar deur dit. Die vers oor die dood in Psalm 23 is nie aan die einde van die Psalm nie, maar in die middel. Daar is iets ná die dood. Vir gelowiges het die dood nie meer ‘n angel nie (1 Korintiërs 15:55). Dít leer ons by Jakob op sy sterfbed (Genesis 48:1-49:28).
Josef se seuns (hfst.48)
Josef het nuus ontvang dat Jakob op sy laaste was. Hy het sy twee seuns gevat om vir Jakob te gaan groet. Jakob het onthou hoe God in hfst.28, 35 ‘n groot nageslag en land aan hom belowe het. Sy oudste twee seuns, Ruben en Simeon, sou nie die erfgename wees nie. Josef se twee seuns sou. Jakob het gehoop dat Ragel nóg seuns vir hom kon baar, maar noudat sy dood was het hy Josef se seuns as sy eie beskou (v.1-7).
Jakob kon nie meer mooi sien nie, en daarom het hy nie vir Manasse en Efraim herken toe Josef hulle nader gebring het nie. Jakob was soos blinde Isak wat ook nie sý seuns herken het nie (hfst.27). Jakob het die Here gedank vir al die seën wat hy ontvang het: “Ek het geen gedagte gehad om jou aangesig te sien nie, en kyk, God het my ook jou nageslag laat sien.” (v.11). Jakob het die tweeling op sy knieë laat sit – ‘n amptelike bewys dat hy hulle as sy eie aangeneem het (v.8-12). Teen dié tyd was hulle al 20 jaar oud (vergelyk 41:50, 45:6, 47:9, 28). Josef het hulle na Jakob toe gebring, sodat hy hulle kon seën. Jakob het sy hande gekruis en die jongste bo die oudste geseën (v.13-14, 25:23, hfst.27). Hy het gesê (v.15-16):
Die God voor wie se aangesig my vaders
Abraham en Isak gewandel het,
die God wat my as Herder
my lewe lank gelei het tot vandag toe,
die Engel wat my uit elke
teëspoed verlos het—
mag Hy die seuns seën,
en mag deur hulle my naam genoem word
en die naam van my vaders
Abraham en Isak,
en mag hulle vermeerder
in die land in menigte.
Jakob het besef dat die Here hom deur elke teëspoed gelei het (47:9). Die Here was sy Herder (Psalm 23). Die Here se Boodskapper of Engel (Christus voor sy vleeswording) het hom bewaar. Die Here sou sy nageslag vermeerder soos visse [Heb. dâgâh]. Jakob het vasgehou aan die belofte wat God aan Abraham gemaak het: “En Ek sal jou ‘n groot nasie maak en jou seën en jou naam so groot maak, dat jy ‘n seën sal wees.” (12:2).
Josef was nie tevrede toe Jakob sy hande kruis en die jongste bo die oudste seën nie. Maar Jakob het vasgestaan: Efraim sou groter wees as Manasse. Efraim sou later sinoniem wees vir Israel (v.17-20, Jesaja 7:2, Hosea). Jakob het ook Israel se uittog uit Egipte voorspel. Josef (sy nageslag in Efraim en Manasse) sou die berg in Sigem kry wat Jakob met sy swaard en boog by die Amoriete gevat het (v.21-22).
Jakob het wel sy nageslag gesien, maar toe hy dood is was hulle nog nie soos stof nie. Daar het nog nie ‘n menigte nasies uit hom voorgekom nie. Daar was nog nie konings in Israel nie. Sy nageslag het nog nie die land in besit geneem nie (28:13-14, 35:11-12). Maar Jakob het geglo dat die beloftes ná sy dood vervul sou word (v.4, 11, 16, 19-20, 21). Moenie bang wees dat God se beloftes saam met mense sal sterf nie. Moenie angstig sê: ‘As __ sterf, sal die visie en passie vir gesonde teologie, suiwer prediking, sendingwerk, kerkplanting, evangelisasie, goeie teologiese opleiding, stabiele kerkfinansies, administrasie, jeugwerk, ens. saam met hom sterf.’ Nee. Mense is soos gras en blomme wat vrek en verlep. Maar die Woord van die Here bly vir ewig (Jesaja 40:8). Dalk dink jy: ‘Maar wie sal my gesin en weduwee-ma versorg as ek dood is? Wie sal vir ongeredde geliefdes bid en met hulle die evangelie deel as ___ weg is? Wie sal teen die onreg in ons land opstaan as __ dood is?’ God het niemand nodig nie. Hy kan beter vir jou gesin sorg as wat jy kan. Hy sal vir die weduwees sorg. Hy sal sorg dat geregtigheid seëvier. Hy sal bidders en evangeliste opwek.
Jakob se seuns (hfst.49)
Toe Jakob klaar Josef se seuns geseën het, het hy sy eie seuns bymekaar geroep. Hy het oor hulle en hul nageslagte geprofeteer (v.1-2).
Ruben (v.3-4) was Jakob se oudste en sterkste seun. Maar hy was onstuimig soos die wit skuim op ‘n brander. Sy nageslag is deur besluitloosheid gekenmerk (Rigters 5:15-16). Toe Ruben in 35:22 met sy pa se byvrou geslaap het, het Jakob stilgebly. Maar nou het sy pa hom voor almal aangespreek. Moses moes bid dat Ruben se nageslag nie uitsterf nie (Deuteronomium 33:6).
Simeon en Levi (v.5-7) het ‘n hele stad se mans uitgemoor (34:25). Hulle het beeste vermink vir die lekker daarvan. Nie een van hulle sou die erfgenaam wees nie. Jakob wou hom nie met hulle toorn assosieer nie. Sy voorspelling dat hulle versprei sou word het inderdaad so gebeur (Josua 19, 21, 2 Kronieke 34:6).
Juda (v.8-12) het die leier geword. In 37:5-11 was hy jaloers dat die broers voor Josef sou buig, maar nou het Jakob gesê dat almal voor hóm sou buig. Hy sou regeer en sy vyande soos ‘n leeu verskeur (cf. Openbaring 5:5). Juda was die voorvader van Dawid en sy koninklike nageslag. Die Messias sou uit Juda se nageslag voortkom en vir ewig regeer. Al die nasies sou voor Hom buig (Psalm 2). In v.10 het Jakob gesê: “Die septer sal van Juda nie wyk nie, nóg die veldheerstaf tussen sy voete uit totdat Silo kom; en aan Hom sal die volke gehoorsaam wees.” Die Hebreeuse naam Silo beteken ‘hy aan wie dit behoort’. Jakob se bedoeling was dan: ‘Die heerserstaf sal nie van Juda wyk totdat Hy aan wie dit behoort, kom nie.’ Die een aan wie dit [die Koninkryk] behoort, is Jesus die Messias. Esegiël 21:27 bevestig dit: “Ook dit [koning Sedekia se kroon] sal nie bly nie—totdat Hy kom wat daarop reg het [die Messias], en aan Hom sal Ek dit gee.” Jakob het sy profesie oor Juda afgesluit: “Hy maak sy jong esel vas aan die wingerdstok en die vul van sy eselin aan die edelste wynstok; Hy was sy kleed in wyn en sy gewaad in druiwebloed. Hy is donkerder van oë as wyn en witter van tande as melk.” In Juda se nageslag (die Messias) sou die Paradys herstel word. Onder sy heerskappy sou daar rykdom en gesondheid wees. Donkies sou in die wingerde wei en nie in die woestyn leef nie. Mense sou nie bloot in water hoef te bad nie, maar in wyn. Die Messias en sy nageslag sou donker oë en wit tande hê; hulle sou sterk en gesond wees.
Sebulon (v.13) het wel nie teen die kus gebly nie, maar sy gebied was tussen die Middellandse See en die See van Galilea. Hy sou handeldryf tot by Sidon, bo die noordkus van Israel. Moses het gesê: “En van Sébulon het hy gesê: Verheug jou, Sébulon, oor jou togte, en Issaskar, oor jou tente. Hulle sal volke na die berg roep; daar sal hulle offers van geregtigheid offer; want hulle sal die oorvloed van die see insuig en die verborgenste skatte van die sand.” (Deuteronomium 33:18-19).
Issaskar (v.14) was soos ‘n donkie wat tussen die skape rus. Toe hy móés werk wou hy rus en gemak hê. Daarom sou hy later ‘n slaaf word en soos ‘n pakesel werk.
Dan se naam beteken ‘oordeel’ (v.16-18). Hy sou ‘n regter oor sy volk word. Dit is vervul in Simson wat een van die rigters was (Rigters 13-16). Dan sou ook aggressief wees (Rigters 18) – soos ‘n adder wat langs die pad lê en na ‘n perd se hakskene pik.
Gad (v.19) het oos van die Jordaan gebly met geen stam regs van hulle om hulle te beskerm nie. Vyande het hulle aangeval, maar hulle het terug geveg.
Aser (v.20) het by die see gebly. Met ‘n hawe naby het hulle koninklike lekkernye uit die see en uit die buiteland gekry.
Naftali (v.21) sou ‘n tyd van vryheid geniet – vry soos ‘n wildsbok. Dit het inderdaad gebeur onder die leierskap van Debora en Barak (Rigters 4:6).
Josef (v.22-26) was soos ‘n vrugteboom langs waterstrome. Sy takke sou oor die muur groei. Hierdie beeld dui op Efraim wat baie vrugbaar sou wees en sy woongebied sou uitbrei (48:19, Joshua 17:14-18). Die Almagtige (Shaddai), die Herder, die Rots het Josef se arms versterk toe sy broers hom aangeval het. Hy het sy boog stewig vasgehou. Die Here sou hom seën met reën uit die hemel, met baie kinders, met gesonde vee, met dou wat op die ewige berge afloop en die vallei groen maak, en met die eersgeboorte reg onder sy broers (1 Kronieke 5:1-2).
Benjamin (v.27) was so wreed soos ‘n wolf wat sy prooi verskeur (Rigters 19-21). Die manne van Benjamin was magtige krygsmanne (1 Kronieke 12:2). Koning Saul was uit die stam van Benjamin. Voor sy bekering was Paulus ‘n moordenaar (Handelinge 9). Ook hý was uit Benjamin (Filippense 3:5).
Die seën en profesieë van Jakob oor sy seuns was heeltemal regverdig. Sy woorde aan elke seun het perfek by hulle karakter en nageslagte gepas (v.28).
Op sy sterfbed het Jakob nie vir homself gelewe nie. Sy seuns, sy nageslag, en God se raadsplan was vir hom die belangrikste (v.1, 28). In sy laaste ure het Jesus nie aan Homself gedink nie, maar aan ander (Lukas 23:34, 43, Johannes 19:26-27). Ons moet ook so wees: “Want niemand van ons leef vir homself nie en niemand sterf vir homself nie. Want as ons lewe, leef ons tot eer van die Here; en as ons sterwe, sterf ons tot eer van die Here; of ons dan lewe en of ons sterwe, ons behoort aan die Here.” (Romeine 14:7-8). “[ek hoop] dat Christus… groot gemaak sal word in my liggaam, of dit deur die lewe of deur die dood is.” (Filippense 1:20). Op jou sterfbed moet die verre toekoms vir jou belangriker wees as begrafnisreëlings en die wysiging van jou testament. Jakob het nie net aan die hier-en-nou gedink nie, maar aan die Messias wat kom (v.10). Sal die dood alles wegvat waarvoor jy gelewe het, of is daar ‘n groter hoop waarna jy uitsien?
Ruben, Simeon, en Levi het skaam gekry by hulle pa se sterfbed (v.3-7). Sal jy op jou sterfbed skaam kry oor sondes wat jou inhaal? John MacArthur vertel hoe hy by ‘n 78-jarige man se sterfbed gestaan het. Die man het gehuil en vir hom gesê: ‘Ek het nooit werklik oorwinning oor pornografie gekry nie.’ Bid vir genade om nie so te wees nie. Simeon en Levi het seker gehoop vir seën, maar is vervloek (v.7). Sal die seën wat jy dán verwag in ‘n vloek verander? Miskien hoop jy om op jou sterfbed seënwense uit te deel, maar dit mag wees dat jy opslag dood is. Sal jy in vrede kan doodgaan soos Jakob? Dit kan net gebeur as jy ‘n rein gewete het, in ‘n regte verhouding met God staan, en die evangelie glo:
God is heilig en haat jou sonde. Jy is ‘n rebel wat lieg en steel, hoogmoedig en wellustig is, rondslaap en bitter is, jaloers en geldgierig is. Jy dink te veel van jouself en veg met ander. Jy dra haat in jou hart. Jy skinder en word dronk. Jy het nie selfbeheersing nie. Jy lewe vir jouself. God sal jou oordeel en in die hel werp. Jou enigste hoop is om na God toe te kom, jou sonde te bely, jou daarvan te bekeer, en op sy Seun te vertrou. Jesus het aan die kruis gesterf en die straf vir sondaars op Homself geneem. Hy is begrawe en het uit die dood uit opgestaan. Hy sal die ewige lewe gee vir almal wat Hom liefhet en vra dat Hy hulle sal red.
As jý een van Jakob se seuns was en ‘n profesie moes ontvang wat by jou pas (v.28), sou dit goed of sleg gewees het? Is jy soos sommige van Jakob se seuns wat deur jou slegte leefwyse jou nageslag benadeel (v.1)? Sal jy die Here op jou sterfbed aanbid soos wat Jakob gedoen het: “Deur die geloof het Jakob op sy sterfbed altwee die seuns van Josef geseën; en hy het aanbid terwyl hy leun op die knop van sy staf.” (Hebreërs 11:21)?
Stel nóú al hierdie dinge reg – vóórdat jy sterf. Spyt kom altyd te laat.
In die ou dae was baie grafte in die kerk se gronde. Deesdae word grafte tot buite die dorp geskuif. Dit is ‘n klein gelykenis van hoe ons die dood probeer wegwens en wegpraat. Maar die dood sal nie weggaan nie. Die dood is ‘n realiteit waarvan jy nie kan wegkom nie. Maak gereed om te sterf en jou God te ontmoet. Jesus het opgestaan uit die dood en is jou enigste hoop: “Ek is die opstanding en die lewe; wie in My glo, sal lewe al het hy ook gesterwe; en elkeen wat lewe en in My glo, sal nooit sterwe tot in ewigheid nie. Glo jy dit?” (Johannes 11:25-26).
Of jy nou van Rick Warren se Purpose Driven Life verskil of nie – die konsep is reg: ‘n mens kan nie traak-my-nie-agtig lewe nie. Jy moet ‘n doel hê; iets waarvoor jy lewe. Paulus het vir Timoteus gesê: “You, however, have followed… my aim in life” (2 Timoteus 3:10, ESV). Maak seker jou lewensdoel is Bybels. Handelinge 20 illustreer wat vir Paulus saakgemaak het.
Paulus in Griekeland (v.1-4)
“1 En nadat die oproer verby was, het Paulus die dissipels na hom geroep en gegroet en het vertrek om na Macedónië te reis. 2 En hy het daardie streke deurgegaan, en nadat hy hulle met baie woorde bemoedig het, in Griekeland gekom. 3 En daar het hy drie maande gebly; maar toe die Jode teen hom saamgespan het, terwyl hy juis na Sírië sou afvaar, het hy besluit om deur Macedónië terug te gaan. 4 En tot in Asië het Sópater van Beréa hom vergesel, en van die Thessalonicense, Aristárchus en Secúndus, en Gajus van Derbe en Timótheüs, en uit Asië Tíchikus en Trófimus.”
Toe die oproer in Efese bedaar het (hfst.19), het Paulus die dissipels na hom toe geroep en hulle bemoedig. Vandaar het hy deur noord en suid-Griekeland gereis om geld in te samel vir die brandarm gelowiges in Jerusalem (v.1-2, 2 Korintiërs 8-9). Omdat Griekeland in die winter reën kry, wou hy seker nie dán op die see gewees het nie. Dít mag die rede wees hoekom hy vir drie maande in Korinte, suid-Griekeland gebly het (v.2-3). Uit Romeine 15:25-26 klink dit of hy in dié tyd Romeine geskryf het. Toe hy uiteindelik wou vertrek, het die Jode beplan om hom dood te maak. Hy het daarvan uitgevind en sy reisplanne verander. In plaas van ‘n skeepsvaart, het hy deur Macedonië, noord-Griekeland gereis (v.3). Hy het sewe mede-werkers gehad wat gehelp het om die geld te kollekteer (v.4). Sopater word in Romeine 16:21 Sosipater genoem. Aristarchus was saam met hom in die tronk (Kolossense 4:10). Gauis het Paulus gehuisves en ook die kerk in sy huis verwelkom (Romeine 16:23). Timoteus ken ons. Tichikus was Paulus se boodskapper aan die gemeentes (Efesiërs 6:21, Kolossense 4:7), en Trofimus was saam met Paulus in Jerusalem (21:29).
Paulus se doel was om aan Jesus gehoorsaam te wees, Jerusalem toe te gaan, en sy bediening te vervul (v.21, 24, 19:21). Hy sou helpers kry, die Jode se planne fnuik, en enigiets doen om hierdie doel te bereik (v.3-4).
Paulus in Troas (v.5-16)
“5 Hulle het vooruitgegaan en in Troas op ons gewag. 6 Maar ná die dae van die ongesuurde brode het ons van Filíppi uitgeseil en binne vyf dae by hulle in Troas gekom waar ons sewe dae deurgebring het.
7 En op die eerste dag van die week, toe die dissipels vergader het om brood te breek, het Paulus hulle toegespreek, omdat hy die volgende dag sou vertrek en hy het sy rede gerek tot middernag toe. 8 En daar was baie lampe in die bovertrek waar hulle vergader het. 9 En ‘n sekere jongman met die naam van Eútichus het in die venster gesit en weggesink in ‘n diepe slaap; en toe Paulus nog lank gespreek het, is hy oorweldig deur die slaap en het van die derde verdieping afgeval en is dood opgetel. 10 Toe gaan Paulus ondertoe en val op hom en slaan sy arms om hom en sê: Moenie so te kere gaan nie, want sy lewe is in hom. 11 En hy het boontoe gegaan en brood gebreek en geëet; en nadat hy nog ‘n geruime tyd gespreek het tot dagbreek toe, het hy vertrek. 12 En hulle het die seun lewendig huis toe weggebring en was uitermate getroos.
13 Maar ons het vooruit op die skip gegaan en afgevaar na Assus, waar ons van plan was om Paulus aan boord te neem; want so het hy dit bestel, omdat hy self te voet wou gaan. 14 Toe hy ons dan in Assus ontmoet, het ons hom aan boord geneem en by Mitiléne gekom. 15 En daarvandaan het ons weggevaar en die volgende dag teenoor Chios gekom, en die ander dag na Samos oorgevaar en in Trogíllion oorgebly en die dag daarop by Miléte gekom. 16 Want Paulus het besluit om by Éfese verby te vaar, sodat hy nie in Asië tyd sou verloor nie; want hy het hom gehaas om, as dit vir hom moontlik was, op die pinksterdag in Jerusalem te wees.”
Paulus se helpers het vooruitgegaan Troas toe en dáár vir hom gewag. Paulus en Lukas het vyf dae ná Paasfees Troas toe gevaar om hulle vriende te ontmoet, en sewe dae daar gewag tot die Sondag (v.6-7). Die vroeë Christene het nie meer die sewendedag-Sabbat onderhou nie, maar op Sondae byeengekom om Jesus se opstanding te herdenk (Johannes 20:1, 19, 26, 1 Korintiërs 16:1-2, Openbaring 1:10).
Die gelowiges het bymekaargekom om nagmaal te hou en die Woord te hoor (v.7, 2:42). Omdat dit reeds middernag was en die olielampe se walms in die lug gehang het, het ‘n sekere jong Eutichus by die oop venster gesit om vars lug te kry (v.7-8, onthou dat hulle nie glas of rame in hulle vensters gehad het nie). Paulus se lang boodskap en preekstyl het moontlik ook daartoe bygedra dat hy gesukkel het om wakker te bly (2 Korintiërs 10:10, 11:6). Uiteindelik het moegheid die oorhand gekry. Eutichus het by die venster uitgeval – 3 verdiepings ver. Lukas was ‘n mediese dokter en het bevestig dat hy dood was (v.9). Paulus het saam met die res ondertoe gegaan en hom uit die dood opgewek (v.10). Hulle het teruggegaan boontoe en nagmaal gehou. Paulus het sy preek afgesluit toe die son opkom (v.11). Die gelowiges was vertroos dat Eutichus uit die dood opgewek was (v.12).
Paulus se helpers het op ‘n skip geklim en moes 64 km om die land se punt na Assos toe seil. Paulus wou seker nog preek, en het besluit om 32 km uit te sny en oor die land te reis (v.13). Paulus het in Assos op die skip geklim en verby drie eilande gevaar (v.14-15). Hulle het aan die suid-weskus van Turkye by Milete gestop (v.16).
Weer sien ons dat Paulus vasberade was en ‘n doel vooroë gehad het. Selfs ‘n jongman se dood sou hom nie keer om hierdie doel te bereik nie. Hy was haastig oppad Jerusalem toe (v.7, 16). Daarom het hy die jongman opgewek en verder gepreek (v.10-11). Dit herinner my aan ‘n storie wat ek in Iain Murray se biografie oor Martyn Lloyd-Jones gelees het. Terwyl Lloyd-Jones een Sondag besig was om te preek, het die Duitsers ‘n gebou naby Westminster Chapel (Lloyd-Jones se kerk) gebom. As gevolg van die skokgolwe het stukke van die plafon uitgeval terwyl Lloyd-Jones gepreek het. Hy het nie ‘n oog gewink nie, maar eenvoudig aangehou preek. Mense was diep beïndruk met sy vertroue in God se soewereiniteit. Paulus was so vasbeslote om in Jerusalem te kom dat hy die tyd uitgekoop het (Efesiërs 5:16). Hy het kortpad gevat Assos toe en nie oorgestop in Efese nie (v.13, 16).
Paulus in Milete (v.17-38)
“17 En van Miléte het hy gestuur na Éfese en die ouderlinge van die gemeente laat roep. 18 En toe hulle by hom kom, sê hy vir hulle:
Julle weet hoe ek, van die eerste dag af dat ek in Asië aangekom het, die hele tyd by julle gewees het 19 en die Here gedien het met alle nederigheid en baie trane en beproewinge wat oor my gekom het deur die komplotte van die Jode; 20 hoe ek niks agtergehou het van wat nuttig is nie, om dit aan julle te verkondig en julle te onderrig in die openbaar en in julle huise, 21 terwyl ek kragtig by die Jode sowel as die Grieke aangedring het op die bekering tot God en die geloof in onse Here Jesus Christus. 22 En kyk, ek gaan nou gebind deur die Gees na Jerusalem; en watter dinge my daar sal oorkom, weet ek nie, 23 behalwe dat die Heilige Gees in elke stad kragtig getuig en sê dat boeie en verdrukkinge my wag. 24 Maar ek bekommer my glad nie en ek ag ook my lewe vir myself nie dierbaar nie, sodat ek met blydskap my loopbaan kan volbring en die bediening wat ek van die Here Jesus ontvang het, om kragtig te getuig vir die evangelie van die genade van God. 25 En nou weet ek dat julle almal onder wie ek rondgegaan en die koninkryk van God verkondig het, my aangesig nie meer sal sien nie. 26 Daarom betuig ek aan julle op hierdie dag dat ek rein is van die bloed van almal. 27 Want ek het nie nagelaat om aan julle die hele raad van God te verkondig nie. 28 Gee dan ag op julleself en op die hele kudde waaroor die Heilige Gees julle as opsieners aangestel het om as herders die gemeente van God te versorg, wat Hy deur sy eie bloed verkry het. 29 Want ek weet dit, dat ná my vertrek wrede wolwe onder julle sal inkom en die kudde nie sal spaar nie. 30 Ja, uit julle self sal daar manne opstaan wat verkeerde dinge praat om die dissipels weg te trek agter hulle aan. 31 Daarom moet julle waak en onthou dat ek drie jaar lank nag en dag nie opgehou het om elkeen met trane te vermaan nie. 32 En nou, broeders, dra ek julle op aan God en aan die woord van sy genade, wat magtig is om julle op te bou en julle ‘n erfdeel te gee onder al die geheiligdes. 33 Niemand se silwer of goud of klere het ek begeer nie; 34 maar julle weet self dat hierdie hande voorsien het in die behoeftes van my en die wat by my was. 35 Ek het julle in alles getoon dat ons deur so te arbei die swakkes moet help en die woorde van die Here Jesus moet onthou, dat Hy gesê het: Dit is saliger om te gee as om te ontvang.
36 En ná hierdie woorde het hy neergekniel en met hulle almal saam gebid. 37 En daar het ‘n groot geween ontstaan van almal, en hulle het Paulus om die hals geval en hom gesoen, 38 veral bedroef oor die woord wat hy gesê het, dat hulle sy aangesig nie meer sou sien nie. En hulle het hom na die skip begelei.”
Toe Paulus die vorige keer uit Efese weg is, was sy lewe in gevaar (hfst.19). Hy het nie tyd gehad om deeglik instruksies vir die kerk se ouderlinge te gee nie (v.1). Nou was hy haastig oppad Jerusalem toe. Die ouderlinge moes hom in Milete ontmoet (v.17-18).
Hy het hulle herinner aan sy konstante lewe, sy nederige diens, sy trane van liefde vir die gelowiges, sy trane oor die ongelowige Jode en vals leraars, en hoe, ten spyte van vervolging, volhard het (v.18-19, 31, Romeine 9:2, Filippense 3:18). Hy het hulle herinner hoe hy die Woord in die saal van Tirannus en in huise vir hulle gepreek het (v.20). Hy het vir Jode en heidene gesê dat hulle hulle moet bekeer en die evangelie moet glo (v.21). Nou het die Heilige Gees hom Jerusalem toe gedryf, en gesê dat hy gedurig in die tronk sal beland (v.22-23). Maar hy was bereid om sy lewe af te lê vir Jesus en die evangelie (v.24). Paulus was duidelik liewer vir Jesus as vir homself: “hulle het tot die dood toe hulle lewe nie liefgehad nie.” (Openbaring 12:11). Omdat hy seker was dat hy ‘n martelaar sou wees, het hy gedink dat hy nie weer sy Efesiër-vriende op aarde sou sien nie (v.25). Maar volgens Filippense 1:19 is hy ná Handelinge 28 uit die tronk vrygelaat, en het hy baie waarskynlik weer die Efesiër-ouderlinge gesien (1 Timoteus 1:3).
Paulus het gesê dat sy hande skoon was van die Efesiërs se bloed (v.26). Niemand kon ‘n klag voor sy deur lê en sê: ‘Nou is óns in die hel omdat jý ons nie gewaarsku het nie.’ Nee. Paulus het die volle raad van God – die hele Skrif – aan hulle verkondig (v.27). Nou was dit húlle taak om hierdie lering in die gemeente voort te sit. Die Heilige Gees het hulle as herders en opsieners aangestel om die kudde te voed en versorg. God het die kerk gekoop met die bloed van sy eie Seun (v.28, Johannes 10:11, Efesiërs 5:25). Omdat die kerk vir Hóm so belangrik was moes die Efesiërs-ouderlinge dit nie afskeep nie. Om dit reg te kry moes hulle heel eerste hulleself voed. Voordat jy vir ander kan preek moet jy self die Bybel ken en doen (v.28, 1 Timoteus 4:16). Daarná moes hulle ook die skape met God se waarheid voed en die wolwe in skaapsklere verdryf (v.29-30, Matteus 7:15). Prediking en lering moet gebalanseerd wees: ons moet positiewe waarheid gee, maar ook ons mense teen vals lering waarsku (Efesiërs 4:14, Titus 1:9, 1 Petrus 5:2-3). Paulus het ‘n voorbeeld gestel van hoe ‘n mens die kudde moet liefhê. Hy het vir drie jaar lank elke een van hulle met deernis geleer en beraad (v.31). Hulle moes dieselfde doen. God en sy Woord het hulle volkome toegerus vir die taak om die gelowiges op te bou en te heilig (v.32, Johannes 17:17, 2 Timoteus 3:16-17). Ja, God sal sy kinders veilig in die hemel kry. Maar Hy doen dit deur die prediking van sy Woord (v.32). Mense wat opsetlik die prediking van God se Woord versaak sal ‘n skok kry op die oordeelsdag wanneer hulle nié ‘n plek het onder die heliges nie (v.32). Dié wat die Woord preek moet dit doen om die gelowiges te help, en nie om geld te maak nie (v.33). Inteendeel, hulle moet hard werk, sodat hulle iets kan hê om te deel met die armes (v.34-35). Ná sy toespraak het die ouderlinge se liefde vir Paulus duidelik geword: hulle het hom omhels, gesoen, gehuil, en saam met hom gebid (v.36-38).
Paulus se doel was om Jesus te gehoorsaam en sy bediening te vervul (v.24). Hy sou enigiets doen om daardie doel te bereik. Het jy ‘n lewensdoel soos Paulus? Dit waaroor jy dagdroom sal vir jou sê wat dit is. Dit waaraan jy die meeste geld, tyd, en energie spandeer sal vir jou sê wat dit is. Hoe jy die volgende vrae beantwoord sal jou ook help om te weet wat vir jou die belangrikste is in die lewe:
Wat bring vir jou vervulling?
Hoe sal jy die volgende sin voltooi: ‘Ek voel nutteloos en gefrustreerd as ek nie ____ kan doen nie’?
Wat is jy bang om te verloor wanneer jy doodgaan?
Wat is die doel wat jy wil hê jou kinders moet bereik?
Wat sal jy wens jy het bereik wanneer jy op jou sterfbed lê?
As dít waarvoor jy lewe verlore gaan wanneer jy sterf, dan is jou lewensdoel nie die moeitewerd nie. Sorg dat jou lewensdoel soos Paulus s’n is. Dalk kan jy jou lewensdoel uitdruk, laat raam, en dit in jou huis ophang. Verskeie Bybelverse kan jou help om ‘n God-gesentreerde lewensdoel te formuleer. Paulus het syne op verskillende maniere opgesom. Hiér som hy dit soos volg op: “Maar ek bekommer my glad nie en ek ag ook my lewe vir myself nie dierbaar nie, sodat ek met blydskap my loopbaan kan volbring en die bediening wat ek van die Here Jesus ontvang het, om kragtig te getuig vir die evangelie van die genade van God.” (v.24). Ek het sy lewensdoel in 2 Korintiërs 5:9, 15 my eie gemaak: “Daarom lê ons ons ook ywerig daarop toe… om Hom welbehaaglik te wees… sodat die wat lewe, nie meer vir hulself moet lewe nie, maar vir Hom wat vir hulle gesterf het en opgewek is.” In my eie woorde klink dit só: ‘Delighted to please Him and not myself.’ Ánder verse waaruit jy kan opsom wat jy met jou lewe wil bereik, is:
“laat u Naam geheilig word; laat u koninkryk kom; laat u wil geskied, soos in die hemel net so ook op die aarde” (Matteus 6:9-10). Lewensdoel: ‘Om God se Naam te vrees, te verkondig, en te gehoorsaam.’
“Want die wat Hy vantevore geken het, dié het Hy ook vantevore verordineer om gelykvormig te wees aan die beeld van sy Seun” (Romeine 8:29). Lewensdoel: ‘Om soos Jesus te wees.’
“Of julle dan eet of drink of enigiets doen, doen alles tot verheerliking van God.” (1 Korintiërs 10:31). Lewensdoel: ‘Om God te verheerlik in alles wat ek doen.’
“en koop die tyd uit, omdat die dae boos is. Daarom moet julle nie onverstandig wees nie, maar verstaan wat die wil van die Here is.” (Efesiërs 5:16-17). Lewensdoel: ‘Om met elke sekonde van my lewe God se wil te soek en te doen.’
“Want vir my is die lewe Christus en die sterwe wins… Ja waarlik, ek ag ook alles skade om die uitnemendheid van die kennis van Christus Jesus, my Here, ter wille van wie ek alles prysgegee het en as drek beskou, om Christus as wins te verkry… Nie dat ek dit al verkry het of al volmaak is nie, maar ek jaag daarna of ek dit ook kan gryp, omdat ek ook deur Christus Jesus gegryp is. Broeders, ek reken nie dat ek dit self gegryp het nie. Maar een ding: ek vergeet die dinge wat agter is en strek my uit na wat voor is, en jaag na die doel om die prys te verkry van die hoë roeping van God in Christus Jesus.” (Filippense 1:21, 3:8, 12-14). Lewensdoel: ‘Om Jesus te ken en vir Hom te lewe.’
“Hom verkondig ons, terwyl ons elke mens vermaan en elke mens in alle wysheid onderrig, om elke mens volmaak in Christus Jesus voor te stel” (Kolossense 1:28). Lewensdoel: ‘Om ander te help om Jesus te ken en soos Hy te wees.’
“Bedink die dinge wat daarbo is, nie wat op die aarde is nie.” (Kolossense 3:2). Lewensdoel: ‘Om op aarde te lewe soos ‘n burger van die hemel.’
“Ek het die goeie stryd gestry; ek het die wedloop voleindig; ek het die geloof behou.” (2 Timoteus 4:7). Lewensdoel: ‘Om tot die einde toe getrou te wees.’
Die spreekwoord sê: ‘Don’t be so heavenly minded that you are of no earthly use.’ Maar dis verkeerd, want die mees hemelsgesinde mense doen die meeste vir God en hulle naaste. Sulke mense koop die tyd uit (v.13, 16), want hulle weet Jesus kom amper. Hulle lewe vir God en daarom is hulle nederig (v.19). Hulle doel om God te eer, maak hulle getrou aan Hom en sy Woord (v.20, 27, 11:23). Omdat hulle Hóm wil behaag, vrees hulle nie die dood, lyding, of wat ander mense van hulle dink nie (v.23-27). Hulle mik na die hemel en gee nie om oor rykdom op aarde nie (v.33). Hulle wil God verheerlik en werk hard en dien ander met hulle tyd en geld (v.31, 34-35). Hulle wil soos Jesus wees: as Hý met vasberadenheid die Vader se wil uitvoer, doen hulle dit ook (v.16, Lukas 9:53, 13:32, Johannes 17:4).
Die bekende musiekgroep Metallica sing ‘n lied wat sê:
Húlle lewensdoel is die wêreld s’n: om te lewe vir jouself en op jouself te vertrou. Vir hulle is dít al wat saakmaak, ‘and nothing else matters’. Op die oordeelsdag sal hulle spyt wees. Christene dink anders. Ons lewe om Hóm te verheerlik en ander te help om Hom te ken. Vir ons is dít al wat saakmaak, ‘and nothing else matters.’
On September 14, 2014 By baptistekerkkemptonparkIn Beproewings en siekte
‘n Man op sy sterfbed het vir my gevra: ‘Hoekom ly ek so?’ Vir duisende jare al probeer mense om dié vraagstuk te beantwoord. Genesis 42-45 gee vir ons lig op die onderwerp.
Die eerste besoek (42:1-43:14)
Die hongersnood was erg in Kanaän. Jakob het tien van sy seuns Egipte toe gestuur om koring te koop. Die tragedie van hfst.37 was nog vars in sy gedagtes, en daarom wou hy nie vir Benjamin – Josef se broer – saamstuur nie (42:1-5). Toe die broers in Egipte kom het hulle hul voor Josef, die goewerneur van die land, neergebuig. Uiteindelik het God die drome wat Josef in 37:5-11 gedroom het, vervul:
Ook het Josef ‘n droom gehad wat hy aan sy broers vertel het. Daaroor het hulle hom nog meer gehaat. Hy het naamlik vir hulle gesê: Hoor tog hierdie droom wat ek gehad het. Kyk, ons was besig om gerwe te bind op die land toe meteens my gerf gaan staan en ook regop bly staan, terwyl julle gerwe daar rondom kom en hulle voor my gerf neerbuig. Toe sê sy broers aan hom: Wil jy miskien oor ons regeer? Of wil jy miskien oor ons heers? En hulle het hom nog meer gehaat oor sy drome en oor sy woorde. Daarna het hy nog ‘n ander droom gehad en dit aan sy broers vertel en gesê: Kyk, ek het nog ‘n droom gehad—die son en die maan en elf sterre het hulle voor my neergebuig. Toe hy dit aan sy vader en sy broers vertel, het sy vader hom hard bestraf en aan hom gesê: Wat is dit vir ‘n droom wat jy gehad het? Moet ons werklik kom, ek en jou moeder en jou broers, om ons voor jou na die aarde neer te buig? En sy broers was afgunstig op hom, maar sy vader het die saak in gedagte gehou.”
Josef het sy broers herken, maar hulle het hom nie herken nie. Hy was 17 toe hy as slaaf verkoop is (37:2) en was nou amper 39 (41:46, 53, 45:6). Sy hare was afgeskeer en hy was soos ‘n Egiptenaar aangetrek (41:14, 42). Hy het Egipties gepraat en deur ‘n tolk met hulle gekommunikeer (42:23). Hy het by Farao gesweer (42:15). Hy was baie kwaai met hulle (42:6-12). Hy het hulle vir drie dae in die tronk gesit. Ruben was wel die oudste, maar was onskuldig (42:22). Omdat Simeon die tweede oudste was (29:33) het hy hóm agtergehou, terwyl die res vir Benjamin gaan haal het. (42:13-24). As hulle jongste boetie Egipte toe gekom het sou Josef vir Benjamin vrylaat. Oppad het een van die broers sy sak oopgemaak om sy donkie te voer. Sy geld was in sy sak. Die broers was verskrik. Toe hulle sonder Simeon by die huis aankom het hulle die storie met hulle pa gedeel. Hulle het gou agtergekom dat almal se geld in hulle sakke was. Hulle was vreesbevange. Het die goewerneur dit gedoen om hulle uit te vang; om te sê: ‘Ek het geweet julle is spioene!’? (42:25-36). Wat kon hulle doen? As hulle weer vir Simeon wou sien móés hulle vir Benjamin Egipte toe vat. Maar Jakob wou nie toegee nie: ‘My seun sal nié saam met julle gaan nie. Ek is doodbang iets gebeur met hom.’
Ruben, die oudste, het navore getree: ‘Ék sal vir Benjamin oppas. As iets met hom gebeur kan pa mý seuns doodmaak.’ Dit was maklik om só ‘n aanbod van die hand te wys. Hoekom sou enige oupa sy kleinseuns wou doodmaak? Toe die kos uiteindelik opgeraak het moes hulle teruggaan Egipte toe. Hierdie keer het Juda sin in sy pa se kop ingepraat: ‘As ons nie vir Benjamin saamvat nie, kan ons nie nog koring koop nie. En as ons nie nog koring kan koop nie gaan Benjamin – én die res van ons! – in elk geval doodgaan van die honger. Stuur hom saam met my. Ek sal hom met my lewe bewaar. As iets met hom gebeur sal ek vir die res van my lewe die skuld dra. Asseblief pa.’ Jakob het Juda se aanbod aanvaar. Soos wat hy jare tevore met sy broer Esau gedoen het, het hy het nou ‘n geskenk saamgestuur om die goewerneur se guns te wen (42:37-43:14, 32:13).
Die tweede besoek (43:15-45:28)
Die broers het saam met Benjamin in Egipte aangekom. Hulle was bang toe hulle na Josef se huis toe genooi is. Hulle het dadelik vir sy dienskneg gesê dat hulle nie die geld wat in hulle sakke was gesteel het nie. Die kneg het hulle gerusgestel: ‘Ek hét julle geld ontvang.’ Toe hulle in Josef se huis kom het hulle weer voor hom neergebuig. Hy was baie bly om vir Benjamin te sien en was gaaf teenoor sy broers. Die volgende oggend het Josef hulle met sakke vol koring huistoe gestuur. Hy het sy silwer beker in Benjamin se sak gesit om hulle te toets. Kort na hulle weg is het hy sy dienskneg agter hulle aangestuur. ‘Julle het my meester se silwer beker gesteel!’ het hy gesê. Hulle het nie geweet waarvan die man praat nie. ‘Ons sal nooit so iets doen nie,’ het hulle geantwoord. ‘Die een in wie se sak julle die beker vind sal doodgemaak word, en die res van ons sal die goewerneur se slawe wees.’ Die dienskneg het egter die straf versag en gesê: ‘Die een wat die beker gesteel het sal die goewerneur se slaaf wees. Die res van julle is vry om huistoe te gaan.’ Josef se kneg het die beker in Benjamin se sak gevind (44:1-12). Jare tevore het die broers Josef se klere geskeur (37:31). Nou het hulle hul eie klere geskeur (44:13).
Hulle is terug stad toe. Juda kon dit nie aan sy pa doen om sonder Benjamin by die huis aan te kom nie. Hy sou opstaan vir Benjamin en was bereid om in sy plek die straf van slawerny te ontvang (44:14-34). Hierin is hy ‘n skadubeeld van Christus wat in ons plek die straf vir sonde ontvang het. Josef kon nie meer die spanning vat nie. Hy het homself aan sy broers bekend gemaak. Hulle was doodbang maar hy het hulle verseker dat hy nie vir hulle kwaad was nie. Hy het vir hulle gesê dat hy ‘n leier in Egipte was. Hulle moes dit vir hulle pa vertel en hom Egipte toe bring. Farao was bly om te hoor dat Josef se broers in Egipte was. Josef het hulle met ‘n vrag padkos huistoe gestuur (45:1-23). Hy het sterk vermoed dat hulle oppad sou baklei: ‘Wat gaan ons vir pa sê? Ons gaan móét uitkom met die ware storie. Ons sal vir hom moet sê dat ons vir 22 jaar gejok het. Wie gaan sê dat ons eintlik vir Josef as ‘n slaaf verkoop het?’ Daarom het Josef vir hulle gesê: “Moenie vir mekaar kwaad word op die pad nie.” (45:24). Toe hulle by die huis aankom en die nuus breek was hulle pa stomgeslaan. Hy kon dit nie glo nie. Toe hulle vir hom die geskenke wys wat Josef saamgestuur het, het hy dadelik uit die gat van depressie opgestaan. Hy sou Egipte toe gaan om sy geliefde seun Josef te sien (45:25-28).
Daar het jy dit: die storie in ‘n neutedop. Maar hoe help dit jou? Wat doen God in jóú lyding as Christen?
 Wanneer ‘n mens goud in die smeltoond sit dryf daar onsuiwerhede op die oppervlak. Die dros was nog altyd daar. Die vuur het dit net sigbaar gemaak. Net so gebruik God lyding om jou slapende gewete te laat ontwaak. Wanneer jy ly bring God jou versteekte sonde navore: “Voorwaar, ons boet nou vanweë ons broer, omdat ons die benoudheid van sy siel gesien het toe hy ons gesmeek het en ons nie geluister het nie—daarom kom hierdie benoudheid oor ons.” (42:21). Deuteronomium 8:2 sê: “En jy moet dink aan die hele pad waarlangs die HERE jou God jou nou veertig jaar lank in die woestyn gelei het tot jou verootmoediging en beproewing, om te weet wat in jou hart is, of jy sy gebooie sal hou of nie.”
 God verneder ons tot ons voordeel. Josef het sy broers vir drie dae in die tronk gesit om hulle te verneder (42:17). God doen dieselfde met ons: “wat jou in die woestyn manna laat eet het, wat jou vaders nie geken het nie, om jou te verootmoedig en jou te beproef, om uiteindelik aan jou goed te doen” (Deuteronomium 8:16). “Nou lyk elke tugtiging of dit op die oomblik nie ‘n saak van blydskap is nie, maar van droefheid; later lewer dit egter ‘n vredevolle vrug van geregtigheid vir die wat daardeur geoefen is.” (Hebreërs 12:11).
 Josef het gedurig sy broers getoets om te sien of hulle verander het. Wanneer ons ly doen die Here dieselfde met ons.
Josef het hulle beskuldig dat hulle spioene is (42:7, 9, 12).
Josef het vir Simeon gebind. In hfst.37 het hulle gelieg toe hulle sonder Josef by die huis aankom. Wat sou hulle dié keer vir hulle pa sê as Simeon nie by hulle was nie?
Josef het vir Benjamin vyf keer meer kos ingeskep as vir hulle (43:34). Sou hulle weer soos in 37:4 jaloers wees?
Josef het gesê dat hy in die toekoms kan sien (44:15). Sou dit hulle gewete prik om te besef dat God regtig alles wees?
Josef het gesê dat Benjamin alleen sy slaaf sou wees (44:17). Sou hulle vir hom opkom, of sou hulle traak-my-nie-agtig toekyk hoe hy ‘n slaaf gemaak word (soos in hfst.37 toe hulle Josef as slaaf verkoop het)?
Josef het vir Benjamin meer geskenke gegee as vir hulle (45:22). Hoe sou hulle dit hanteer?
 Die Here verander ons om meer soos Jesus te wees. God het vir Juda verander. In 37:26 het hý die broers aangehits om vir Josef as ‘n slaaf te verkoop. In hfst.38 het hy immoreel opgetree. Nou, in 43:9, het hy gesê dat hý vir Benjamin sou beskerm. In 44:14-34 het hy gesê dat hý Benjamin se plek sou inneem om ‘n slaaf te word. Hy het ook sy pa bejammer en wou nie sien dat hy moes treur soos in hfst.37 nie.
Moenie dink dat God lekker kry as ons ly nie. Hy’s nie ‘n sadis nie. Moenie dink Hy’s teen jou in jou lyding nie. Hy is eerder soos ‘n pa wat nie plesier daarin het om sy kind pak te gee nie: “want nie van harte verdruk of bedroef Hy die mensekinders nie.” (Klaagliedere 3:33). God is vir jou wanneer jy ly (Romeine 8:31). Toe die boeties sonder Simeon by die huis aankom en sê dat hulle opdrag ontvang het om vir Benjamin Egipte toe te vat, het Jakob gesê: “Julle beroof my van kinders. Josef is weg! En Símeon is weg! En Benjamin wil julle wegneem! Alles is teen my!” (42:36). Hy kon nie meer verkeerd gewees het nie. Alles was eintlik besig om vir die goeie uit te werk. En dit is presies wat God in jóú lyding doen: “En ons weet dat vir hulle wat God liefhet, alles ten goede meewerk, vir hulle wat na sy voorneme geroep is.” (Romeine 8:28).
Vertrou die Here wanneer jy ly. Vertrou dat die Almagtige vir jou sal deurkom en sal doen wat die beste is. Jakob het dit gedoen: “En mag God, die Almagtige, julle barmhartigheid verleen by die man, sodat hy julle ander broer en Benjamin saam met julle kan laat trek! En ek—as ek van kinders beroof is, dan is ek beroof.” (43:14, cf. Ester 4:16). William Cowper het geskryf:
He hides smiling face.
Josef het kwaai gelyk, maar eintlik het hy sy broers baie liefgehad. Ons sien dit toe hy oor hulle gehuil het (42:24). Ons sien dit toe hy vir hulle sakke vol padkos gepak het én hulle geld teruggegee het (42:25, 44:1). Ons sien dit toe hy hulle vir ete genooi het (43:16). Ons sien dit toe sy kneg vir hulle gesê het: “Vrede vir julle! Moenie bang wees nie! Julle God en die God van julle vader het julle ‘n skat in jul sakke gegee.” (43:23). Ons sien dit toe die kneg water gebring het om hulle voete te was; toe hy vir hulle donkies kos gegee het (43:24). Ons sien dit toe Josef belanggestel het om toe hoor hoe dit met sý en húlle pa gaan (43:27). Ons sien dit toe Josef sy broer Benjamin geseën, liefgehad en oor hom gehuil het (43:29-30). Ons sien dit toe Josef wéér oor sy broers gehuil het (45:2). Ons sien dit toe hy hulle genooi het om by hom in Egipte te kom bly, in die beste deel van die land (45:10). Ons sien dit toe hy vir hulle geskenke gegee het (45:21-23). In jou lyding lýk dit soms vir jou of die Here, soos Josef, kwaai is. Hy is nie. Hy is lief vir jou. Moenie die leidrade van sy goedheid en liefde miskyk nie. Josef se boeties het dit gemis. In 42:18 het die ‘kwaai Egiptiese goewerneur’ vir hulle gesê: “ek vrees God!” In 43:23 het sy kneg gesê: “Julle God en die God van julle vader het julle ‘n skat in jul sakke gegee.” In 43:33 het hy hulle van oudste na jongste aan tafel laat sit, en in 44:12 van oudste na jongste deursoek. Hulle moes agtergekom het dat God se hand hierin is, dat iets goeds besig is om te gebeur. Maar hulle het nie. Moenie soos hulle wees nie.
Wanneer ons onbelyde sonde het, raak ons agterdogtig in ons lyding. Ons dink God is daarop uit om ons te straf. Josef se boeties was so. Hulle het ‘n donker geheim gehad wat hulle nie bely het nie. Toe dinge begin skeefloop het hulle gesê: “Voorwaar, ons boet nou vanweë ons broer, omdat ons die benoudheid van sy siel gesien het toe hy ons gesmeek het en ons nie geluister het nie—daarom kom hierdie benoudheid oor ons. Daarop antwoord Ruben hulle: Het ek nie vir julle gesê nie: Besondig julle nie aan die seun nie? Maar julle het nie geluister nie. Kyk, so word dan ook sy bloed geëis.” (42:21-22). Iemand wat ‘n skuldige gewete het hardloop al jaag niemand hom nie: “Die goddelose vlug sonder dat daar ‘n vervolger is” (Spreuke 28:1). As jy ‘n skuldige gewete het verdink jy God selfs wanneer Hy goeie dinge oor jou pad bring. Jy kry snuf in die neus en dink Hy probeer jou uitvang. Toe Josef se boeties die geld in hulle sakke sien, het hulle dit nie as ‘n geskenk waardeer nie, maar gedink God wil hulle uitvang (42:28, 35). Toe Josef hulle vir ete nooi het hulle gedink hy wil hulle oorval en aanrand (43:16-22). Sorg dan dat jy jou sonde bely, sodat jy ‘n rein gewete kan hê. In 44:16 het Juda uiteindelik sy sonde bely en erken: “Wat kan ons aan my heer sê? Wat kan ons spreek? En waarmee kan ons ons regverdig? God het die ongeregtigheid van u dienaars uitgevind.” As jy jou sonde bely, sal jou lyding baie makliker wees om te hanteer. Jy sal nie heeltyd wil omkyk om te sien of God jou dalk jaag nie.
Ly jy? Huil vrylik – al is jy ‘n man. Josef het (42:24, 43:30, 45:2, 14-15). Maar moenie soos Jakob wees en jouself bejammer of in ‘n gat van depressie beland nie (37:35, 42:38). Glo dat God soewerein is in jou lyding en dat Hy goeie dinge daaruit kan voortbring: “Maar wees nou nie bedroef nie, en laat daar geen ontstemming by julle wees dat julle my hierheen verkoop het nie. Want om lewens te behou, het God my voor julle uit gestuur. Want daar was nou twee jaar hongersnood in die land, en daar is nog vyf jaar waarin nie geploeg of geoes sal word nie. Maar God het my voor julle uit gestuur om vir julle ‘n oorblyfsel op die aarde te verseker en om julle in die lewe te hou tot ‘n groot verlossing. Júlle het my dan nou nie hierheen gestuur nie, maar God; en Hy het my ‘n raadsman van Farao gemaak en ‘n gebieder oor sy hele huis en ‘n regeerder in die hele Egipteland.” (45:5-8). As jy glo dat God soewerein is in jou lyding, sal dit jou help om te vergewe en nie bitter te wees nie (45:4-5); om gaaf te wees met jou vyande (45:9-10, 15, 22). Jesus het geweet dat die bitter beker wat Hy moes drink uit sy Vader se hand gekom het (Johannes 18:11). Daarom het Hy die lyding verduur en selfs sy vyande vergewe (Lukas 23:34).
Wanneer jy ly is die Skrynwerker van Nasaret besig om aan jou te skaaf en te skuur, sodat jy meer soos Hý kan word (Romeine 8:28-29).
On September 13, 2014 By baptistekerkkemptonparkIn Evangelie,Evangelisasie,Heilige Gees,Politiek,Satan
‘n Verkeerde verstaan van die boek Openbaring maak dat sommige mense bang is die Antichris, Illuminati, Islam, of ander vyande die evangelie sal laat misluk. In Handelinge 19 oorkom die evangelie vier hindernisse. Dit sal elke ander hindernis oorkom en kán eenvoudig nie misluk nie.
“1 En terwyl Apollos in Korinthe was, het Paulus die boonste landstreke deurgereis en in Éfese gekom; en daar het hy sommige dissipels gevind 2 en hulle gevra: Het julle die Heilige Gees ontvang toe julle gelowig geword het? En hulle antwoord hom: Ons het nie eens gehoor dat daar ‘n Heilige Gees is nie. 3 En hy vra hulle: Met watter doop is julle dan gedoop? En hulle antwoord: Met die doop van Johannes. 4 Daarop sê Paulus: Johannes het met die doop van bekering gedoop en aan die volk gesê dat hulle moes glo in die Een wat ná hom kom, dit is in Christus Jesus. 5 En toe hulle dit hoor, is hulle gedoop in die Naam van die Here Jesus. 6 En Paulus het hulle die hande opgelê, en die Heilige Gees het op hulle gekom, en hulle het met tale gespreek en geprofeteer. 7 En altesaam was hulle omtrent twaalf manne.”
Die Volle Evangeliekerk se naam beteken presies wat dit sê: hulle verkondig die volle evangelie. Hulle bedoeling is dat die evangelie ook doping met die Heilige Gees insluit. Hulle verstaan is dat Christene êrens ná hulle bekering met die Gees gedoop moet word. Die bewys hiervan word gesien in gawes soos tale, profesie en genesing. Is dít wat in v.1-7 geleer word? Nee.
Apollos was in Efese, maar het Korinte toe gegaan (v.1, 18:24-28). Paulus het sy belofte gehou om terug te kom Efese toe (v.1, 18:19-21). Priscilla en Aquila het vir Apollos gehelp om die doop van Jesus (doping met die Heilige Gees en waterdoop wat die uiterlike teken daarvan is) beter te verstaan (18:25-26). Dit is waarskynlik dat die dissipels in v.1-7 sý lering oor die onderwerp geglo het (voor hy reggehelp is). Die manne in v.1-7 was dissipels van Johannes die Doper (v.3). Johannes het gesê: “Ek doop julle wel met water tot bekering; maar Hy wat ná my kom, is sterker as ek, wie se skoene ek nie waardig is om aan te dra nie. Hy sal julle doop met die Heilige Gees en met vuur.” (Matteus 3:11). Hulle het egter nie geweet dat Jesus daardie Messias is, of dat Hy gekruisig en opgewek is nie. Paulus moes hulle van Jesus vertel (v.4). Hulle het wel Johannes se bekeringsdoop ondergaan, maar was nog nie in Jesus se begrafnis en opstanding ingedoop nie (v.3-5, Romeine 6:3-4). Hulle het ook nie geweet dat die beloofde Heilige Gees uitgestort is nie (v.2, 1:5, Johannes 7:39). Hulle moes met die Gees gedoop word en dit uitbeeld in die waterdoop (v.5-6). Die Gees het hulle instaat gestel om in ander lande se tale te praat en te profeteer (v.6). Die tale was ‘n teken dat God se Woord nie meer tot Israel beperk was nie, maar na alle volke en tale toe versprei het (2:5-13, 1 Korintiërs 14:21-22). Op dié stadium was daar maar twaalf manne in Efese wat dissipels van Jesus geword het (v.7). Later sou massas mense in die stad en omgewing tot bekering kom (v.10, 20, 26).
Sommige van my hoorders en lesers is soos hierdie manne: jy is opreg, gedoop, ‘n kerklidmaat, of selfs ‘n dissipel[i], maar misverstaan die evangelie en het nog nie die Heilige Gees ontvang nie. Hoor die evangelie en reageer daarop:
God is volmaak heilig en vereis dat jy volmaak heilig moet wees (Matteus 5:48, 1 Petrus 1:15-16). As jy nie volmaak heilig is nie is jy vervloek (Galasiërs 3:10). Met ander woorde, jy gaan hel toe. God het jou lief en het ‘n plan gemaak dat jy nie hoef hel toe te gaan nie. Hy het mens geword in Jesus Christus. Hy het volmaak heilig gelewe (1 Petrus 2:22). Aan die kruis het Hy die straf en vervloeking gekry wat óns verdien (Galasiërs 3:13). As jy jou van jou sonde bekeer en op Hom vertrou vir redding, sal Hy jou vergewe en in sy Koninkryk ontvang. Hy sal Jesus se volmaakte rekord van heiligheid aan jou toereken. Sodra Hy jou red sal Hy ook sy Heilige Gees aan jou gee (Romeine 8:9, Titus 3:5-6). Die doop dra nie by tot jou redding nie, maar is ‘n belangrike stap om uit te beeld dat jy met die Gees gedoop is; dat jy een is met Jesus in sy kruisdood, begrafnis en opstanding (10:44-48, Romeine 6:3-4).
“8 En hy het in die sinagoge ingegaan en vrymoediglik drie maande lank met hulle geredeneer en hulle probeer oortuig van die dinge wat die koninkryk van God aangaan. 9 Maar toe sommige hulle verhard en ongehoorsaam was en voor die menigte aanhou kwaadspreek van die Weg, het hy van hulle weggegaan en die dissipels afsonderlik geneem en elke dag in die skool van ‘n sekere Tiránnus samesprekinge gehou. 10 En dit het twee jaar lank geduur, sodat al die inwoners van Asië die woord van die Here Jesus gehoor het, Jode sowel as Grieke.”
Vir drie maande het Paulus in die sinagoge gepreek (v.8). Uiteindelik het die Jode hom teëgestaan en die evangelie belaster. Hy het die sinagoge verlaat en elke dag vir twee jaar in die saal van Tirannus gepreek (v.9). Geskiedkundiges sê dat Tirannus in die koel oggende klas gegee het, en die saal van 11:00-16:00 vir Paulus beskikbaar gestel het. Oor ‘n tydperk van twee jaar sou Paulus vir meer as 3300 ure gepreek het! So het die hele provinsie Asië die evangelie gehoor (v.10). Efese was die provinsie se hoofstad, maar in dié tyd het Paulus se helpers die evangelie gepreek in stede soos Laodisea, Smirna, Sardis, Pergamus, Filadelfia, Tiatire, Hierapolis, Kolosse (Openbaring 2-3, Kolossense 4:13).
Moenie jou tyd mors as mense, soos die Jode in Efese is, en die evangelie nie wil hoor nie (v.9, Matteus 7:6). Onttrek jouself en deel die evangelie met mense wat wíl luister. Dalk sal só ‘n aksie hulle nugter maak om te sien wat hulle verloor het en tot hulle sinne bring (Romeine 11:13-14). Moenie opgee as mense nie na die eerste poging tot bekering kom nie. Wees geduldig. Paulus het vir twee jaar aangehou preek (v.10). Probeer om soveel mense as moontlik te beïnvloed. Moenie in die kleinste dorp ‘n evangelie uitreik hou of ‘n kerk plant nie. Begin in groter stede (soos Efese), sodat die evangelie van dáár af kan versprei (v.10).
“11 En God het buitengewone kragte deur die hande van Paulus gedoen, 12 sodat selfs wanneer doeke of voorskote wat aan sy lyf was, op die siekes gelê is, die siektes van hulle gewyk en die bose geeste van hulle uitgegaan het. 13 En sommige van die rondtrekkende Jode, duiwelbesweerders, het dit gewaag om die Naam van die Here Jesus te noem oor die wat bose geeste gehad het, en te sê: Ons besweer julle by die Jesus wat Paulus verkondig! 14 Dit was sekere sewe seuns van Skeva, ‘n Joodse owerpriester, wat dit gedoen het. 15 Maar die bose gees het geantwoord en gesê: Jesus ken ek, en van Paulus weet ek, maar julle, wie is julle? 16 Toe spring die man in wie die bose gees was, op hulle en oormeester en oorweldig hulle, sodat hulle naak en gewond uit daardie huis gevlug het. 17 En dit het bekend geword aan al die Jode en Grieke wat in Éfese woon, en vrees het op hulle almal geval, en die Naam van die Here Jesus is groot gemaak. 18 En baie van die wat gelowig geword het, het belydenis kom doen en hulle dade bekend gemaak; 19 en verskeie van die wat met towery omgegaan het, het die boeke bymekaargebring en voor almal verbrand; en hulle het die waarde daarvan bereken en gevind dat dit vyftig duisend silwerstukke was. 20 So het die woord van die Here met krag gegroei en sterk geword.”
God het met wonderwerke gewys dat die evangelie kragtig en waar is, en dat Hý vir Paulus gestuur het (v.11, 2 Korintiërs 12:12). Die wonders was uitermate kragtig. Mense het Paulus se sakdoeke en voorskote gevat (seker dié wat hy in sy tentmaak bedryf gebruik het) en dit op die siekes en besetenes gelê, sodat hulle genees is (v.12). Sekere rondreisende Jode het Efese toe gekom om duiwels uit te dryf en geld te maak (v.13). Dalk wou hulle ook wys dat Christenskap (en spesifiek Paulus) nie uniek is in hierdie verband nie. Hulle het gedink hulle kan Jesus se Naam as ‘n towerformule gebruik (v.13). Sewe seuns van ‘n sekere Skeva (hy het valslik gesê hy is ‘n hoëpriester) het dit gedoen. Die man met die bose gees het gesê: ‘Ek weet wie Jesus is en erken dat Paulus ‘n kragtige apostel is, maar wie is julle?’ (v.15). Die man het hulle uitmekaar uit gevoeter, sodat hulle kaal en bebloed uit die huis gevlug het (v.15-16). Die storie het soos ‘n veldbrand versprei. Almal in Efese het gehoor dat die duiwel vir Jesus en Paulus erken het. Nou het hulle geglo dat Paulus die ware boodskap verkondig het. Omdat Paulus regtig duiwels kon uitdryf het hulle besef dat Jesus sterker is as die duiwel. Baie mense het hulle van hul towery bekeer. Hulle het boeke ter waarde van 50 000 stukke silwer verbrand. Vir ‘n gehuurde werker is dit 137 jaar se salaris (teen een silwer muntstuk per dag)! Weereens het die evangelie oorwin – hierdie keer oor Satan (v.17-20).
Moenie met die duiwel speel nie. Moenie dink jy speel net as jy betrokke raak met okkultiese speletjies of rituele nie. Moenie dink dis onskuldig om demoniese films te kyk nie. Moet ook nie gretig wees om demone te wil uitdryf nie. In Deuteronomium 18:9-14 waarsku God sy volk: “As jy kom in die land wat die HERE jou God jou sal gee, moet jy nie leer om volgens die gruwels van daardie nasies te doen nie. Daar mag niemand by jou gevind word wat sy seun of sy dogter deur die vuur laat deurgaan—wat met waarsêery, goëlery of met verklaring van voortekens of towery omgaan nie, of wat met besweringe omgaan, of wat ‘n gees van ‘n afgestorwene vra of ‘n gees wat waarsê, of wat die dooies raadpleeg nie. Want elkeen wat hierdie dinge doen, is vir die HERE ‘n gruwel; en om hierdie gruwels ontwil verdryf die HERE jou God hulle voor jou uit. Opreg moet jy wees met die HERE jou God. Want hierdie nasies wat jy uit hulle besitting verdrywe, luister na goëlaars en waarsêers; maar wat jou aangaan, die HERE jou God het jou nie so iets toegelaat nie.”
Party mense (veral in charismatiese kringe) dink soos die Joodse besweerders in v.13-16: hulle dink hulle kan Jesus se Naam as ‘n towerformule gebruik: ‘In Jesus Naam bestraf ek jou Satan!’ Hulle glo dat jy professionele besweerders moet huur om duiwels uit te dryf. Maar volgens v.11-12, 18-20 is God se oplossing vir duiwel-besetenheid: Geesvervulde Christene, die evangelie, en bekering. Die waarheid van sy Woord is wat mense hiervan vrymaak (v.20, Johannes 8:32, 36). ‘n Hospitaal in Pretoria het ‘n toewyde prediker gebel: ‘Ds., jy moet nóú kom! Ons het toetse op ‘n vrou gedoen. Medies gesproke is daar niks fout nie, en tog is daar GROOT fout. Ons dink die probleem is geestelik.’ Die vrou was demoon besete. Die vrou het soos ‘n dier tekere gegaan. Die prediker het geskreeu: ‘Bly stil!’ Die vrou het bedaar. Hy het teks op teks op teks op teks vir haar gelees. Sy het kalm geword en gesê: ‘Dankie ds. Dankie ds. Dankie ds.’
“21 En toe hierdie dinge verby was, het Paulus hom voorgeneem om deur Macedónië en Acháje te gaan en na Jerusalem te reis. Hy het gesê: Nadat ek daar gewees het, moet ek Rome ook sien. 22 Daarop stuur hy twee van sy helpers, Timótheüs en Erástus, na Macedónië, terwyl hy self nog ‘n tyd lank in Asië gebly het.
23 En omtrent hierdie tyd het daar geen klein opskudding met betrekking tot die Weg ontstaan nie. 24 Want iemand met die naam van Demétrius, ‘n silwersmid, maker van silwertempeltjies van Diana, het ‘n aansienlike verdienste aan die ambagsmanne verskaf. 25 En toe hy hulle en die werkers in daardie soort bedrywe bymekaargeroep het, sê hy: Manne, julle weet dat ons welvaart uit hierdie verdienste is, 26 en julle sien en hoor dat nie alleen in Éfese nie, maar byna in die hele Asië, hierdie Paulus ‘n aansienlike skare oorgehaal en afvallig gemaak het deur te sê dat dit geen gode is wat met hande gemaak word nie. 27 Nou is daar nie alleen gevaar dat hierdie vak van ons in veragting kom nie, maar ook dat die tempel van die groot godin Diana as niks gereken word, en dat haar majesteit wat die hele Asië, ja, die wêreld, vereer, ook tot niet sal gaan.
28 En toe hulle dit hoor, is hulle met woede vervul en het geskreeu en gesê: Groot is die Diana van die Efésiërs! 29 Daarop raak die hele stad heeltemal in verwarring, en hulle storm soos een man na die skouburg en sleep Gajus en Aristárchus saam, Macedóniërs wat reisgenote van Paulus was. 30 En toe Paulus onder die volk wou ingaan, het die dissipels hom dit nie toegelaat nie. 31 En sommige van die owerstes van Asië wat sy vriende was, het ook na hom gestuur en hom gesmeek dat hy hom nie in die skouburg moes begeef nie. 32 Hulle het dan aangehou skreeu, sommige dit en ander dat; want die vergadering was in die war, en die meeste het nie geweet waarvoor hulle bymekaargekom het nie. 33 En hulle het Alexander uit die skare vorentoe laat kom, omdat die Jode hom vorentoe gestoot het; en Alexander het met die hand gewink en wou hom by die volk verdedig. 34 Maar toe hulle verstaan dat hy ‘n Jood is, gaan daar een geroep van almal op terwyl hulle omtrent twee uur lank skreeu: Groot is die Diana van die Efésiërs!
35 Maar die stadsklerk het die skare tot bedaring gebring en gesê: Efésiërs, watter mens is daar tog wat nie weet dat die stad van die Efésiërs die tempelbewaarder is van die groot godin Diana en van die beeld wat uit die hemel geval het nie? 36 Terwyl dit dan nie weerspreek kan word nie, behoort julle rustig te wees en niks onbedags te doen nie. 37 Want julle het hierdie manne gebring, wat geen tempelrowers is nie en ook nie julle godin laster nie. 38 As Demétrius en sy ambagsmanne dan ‘n saak teen iemand het, die hofsittings word gehou, en daar is regters: laat hulle mekaar aanklaag. 39 Maar as julle nog iets anders verlang, dit sal in die wettige vergadering beslis word. 40 Want ons loop gevaar om oor die oproer van vandag aangeklaag te word, aangesien daar geen grond is waarop ons sal kan rekenskap gee van hierdie oploop nie. En met hierdie woorde het hy die vergadering ontbind.”
Paulus het vir Timoteus en Erastus (die stadstesourier volgens Romeine 16:23) Macedonië toe gestuur om hulle voor te berei vir hulle bydra aan die arm Christene in Jerusalem (v.22, 2 Korintiërs 8-9). Hy self sou later volg en daarna ook Achaje toe gaan met dieselfde doel (v.21). Daarná wou hy Rome toe gaan (v.21). Paulus het nie lukraak gewerk nie. Hy het ‘n plan gehad om sy loopbaan en bediening wat Jesus hom gegee het, te voltooi (20:24). So moet ons ook wees, omdat die tyd min is. Ons moet werk terwyl dit dag is, want die nag kom wanneer geen mens kan werk nie (sien Johannes 9:4).
Toe Paulus sy helpers Macedonië toe gestuur het, het ‘n sekere silwersmid genaamd Demterius ‘n opstand teen die Weg gelei (v.23, 9, Johannes 14:6). Hy het agtergekom dat die verkope van hulle model tempeltjies drasties afgeneem het vandat Paulus die evangelie gepreek het. Omdat massas mense Christene geword het, het die aanbidding van Diana (Artemis) ook afgeskaal (v.24-27). Haar tempel met sy 127 pilare was een van die Sewe Wonders van die antieke wêreld. Demetrius was ontsteld omdat Paulus gesê het gode wat met hande gemaak word is nie gode nie (v.26). Dit wys net weer hoe dom afgodery is. Dat iemand kan dink ‘n god wat met hande gemaak is het hóm gemaak (cf. Jesaja 44, 46)! As Diana regtig ‘n god was, hoef Demetrius haar nie te verdedig het nie – sy kon haarsélf verdedig het (cf. Rigters 6:31)!
Demetrius se toespraak aan die vakbond was suksesvol. Hulle het twee van Paulus se helpers na die 25 000-sitplek teater toe gesleep. Die skare het soos een man saamgedrom. Paulus wou die evangelie voor die skare verdedig, maar sy vriende in die kerk en stadsraad het geweet die skare sou hom uitmekaar skeur, en het hom afgeraai (v.28-32). Die Jode was bang dat die skare sou dink hulle glo dieselfde as die Christene. Hulle het vir Alexander gevra om hulle saak te verdedig, maar die skare was gekant teen almal wat nie vir Diana wou aanbid nie (v.33-34).
Na twee ure van geskreeu het die burgemeester of stadsklerk het die skare tot bedaring gebring. Hy het gesê dat die hele wêreld Diana as ‘n godin erken. Volgens hom het almal geweet dat Efese die tempelwagter vir Diana was, en dat die oppergod Jupiter (Zeus) ‘n meteor van Diana uit die hemel laat val het. Die skare was dus verniet ontsteld dat Paulus se prediking hulle godsdiens bedreig het (v.35-36). Buitendien het Paulus se helpers nie die tempel beroof of vir Diana belaster nie. As Demetrius en die vakbond ‘n hofsaak teen Paulus wou maak was hulle welkom. Maar hulle was nie geregverdig om soos hooligans aan te gaan en die stad in rep en roer te bring nie. As Rome daarvan moes hoor sou daar groot moles wees. Die stadsklerk het die vergadering verdaag (v.37-40).
Ateïste in Suid-Afrika wil skole verbied om die Bybel en die evangelie te leer. In Irak en Sirië staan ISIS op teen Christene. In Noord-Korea is Christenskap en die evangelie verbode. Hierdie vyande mag dalk vir ‘n tydjie suksesvol lyk, maar hulle sal nooit die evangelie kan keer nie. Uiteindelik sal hulle soos Demetrius moet sê: “en julle sien en hoor dat nie alleen in Éfese nie, maar byna in die hele Asië, hierdie Paulus ‘n aansienlike skare oorgehaal en afvallig gemaak het deur te sê dat dit geen gode is wat met hande gemaak word nie.” (v.26). Aan die kruis het Jesus reeds sonde, die wêreld en die duiwel oorwin (Johannes 19:30, Kolossense 2:15). Op die einde sal sy Koninkryk die oorwinning behaal (Daniël 2, Openbaring 11:15). Dus lê ons hoop nie in ‘n politieke party of leier nie. God kan politieke leiers gebruik om sy saak te bevorder en te beskerm (v.40b), maar Paulus se helpers het nie die evangelie deur politieke opstande bevorder nie (v.37). “Daar is baie wat die aangesig van die heerser soek, maar die reg van ‘n mens kom van die HERE.” (Spreuke 29:26). “Jesus antwoord: My koninkryk is nie van hierdie wêreld nie; as my koninkryk van hierdie wêreld was, sou my dienaars geveg het, dat Ek nie aan die Jode oorgelewer word nie. Maar nou is my koninkryk nie van hier nie.” (Johannes 18:36). Ons hoop lê in Jesus en sy evangelie. Jy kan water nie keer nie. Dit sal ‘n manier deur, bo-oor, onderdeur of rondom vind. Net so is dit met die evangelie: dit kan nie misluk nie.
[i] Die Griekse woord vir dissipel [mathetes] beteken eenvoudig ‘leerder’. In die Nuwe Testament verwys dit meestal na gelowiges, maar daar is enkele gevalle waar dit na ongelowiges verwys wat lering ontvang het (Lukas 5:33, Johannes 6:66).