Gouelokkies en die drie beertjies kinderstorie by SMART GECKO SOFTWARE DEVELOPMENT (PTY) LTD
Gouelokkies en die drie beertjies kinderstorie in afrikaans met kleurvolle groot illustrasies, eenvoudige teks is dit die perfekte sprokiereeks vir kleuters
Similar Apps to Gouelokkies en die drie beertjies kinderstorie PressReader - Beeld: 2017-07-18 - Om men­se te ver­maak laat hom be­ter voel
Om men­se te ver­maak laat hom be­ter voel
Lloyd Zand­berg ver­tel sy hu­mo­ris­tie­se de­buut­kort­ver­haal­bun­del, Per on­ge­luk, is geen self­help­boe­kie nie; hy wou ook nie­mand uit­sluit of te wei­rd laat voel nie. AJ Op­per­man het per e­pos met hom ge­sels.
Lees jy self ook de­buut­boe­ke?
Ja, ek moet. Dit be­taal my kar, huur, je­ans en my ob­ses­sies met mu­siek en rooi­wyn. Ek is ’n kuns- en ver­maak­lik­heids­joer­na­lis vir die Re­pu­bli­kein in Na­mi­bië. Dit is deel van my werk. En ek is mal daar­oor. Ek lees eer­der ’n boek voor ek die TV aan­sit. Ek won­der steeds hoe­kom ek ’n TV be­sit.
Vrees ’n mens die twee­de­boek­sin­droom?
Nee, wat. In fact, ek is baie op­ge­won­de oor my twee­de bun­del. Ek vat nou eers ’n bre­ak, maar sal la­ter van­jaar aan my twee­de boek be­gin werk. Dit gaan heer­lik wees.
Waar­om juis die kort­ver­haal? Sal jy an­der gen­res pro­beer?
Dit het baie or­ga­nies ge­beur. Toe ek be­gin skryf het, het ek be­sef al my skry­wes is kort en krag­tig. So dis eer­der sket­se as kort­ver­ha­le.
Vir my moet lees nie ’n lang­dra­di­ge af­fê­re wees nie. Par­ty­keer kan ’n ro­man vir my te lank raak en dan wil ek op­gee. En met sket­se is dit tjoef-tjaf en daar is jy klaar. Ek oor­weeg dit sterk om in die toe­koms dalk ’n ro­man te skryf. Ek dink dit kan ’n goeie uit­da­ging wees. En ek weet wat van ’n ro­man my af­sit, so ek sal se­ker maak my­ne het dit nie in nie.
Ek wil ook be­gin dra­ma­teks­te, rol­pren­te en, as jul­le my heel skrik­maak, poe­try skryf.
Het skryf van jou ’n meer kri­tie­se le­ser ge­maak?
Nee, daar is an­der men­se in die sa­me­le­wing wat die kri­tiek kan le­wer. Ek is wel net meer op­let­tend as wat ek was. En ek leer baie uit an­der se skryf­werk. As iets vir my mooi ge­skryf is, of ek hou van ’n spe­si­fie­ke ding in ’n boek, sal ek dit ie­wers neer­pen so­dat ek dit kan ont­hou as ek skryf.
Ge­ge­we jou ge­boor­te in ’n non­ne­kloos­ter in Na­mi­bië (dit was maar net die be­gin), dink jy die bloot­stel­ling wat jy dwars­deur jou le­we ge­had het, het aan­lei­ding daar­toe ge­gee dat jy ’n skry­wer ge­word het?
Ek be­skou my­self nie as ’n skry­wer nie. Ek is nie so ge­let­terd nie. Ek is ’n ver­tol­ker, fo­to­graaf, ak­teur, kok, per­for­mer en mu­si­kant. En dit al­les het iets in ge­meen. Ek wil men­se ver­maak en be­ter laat voel, want dit laat my be­ter voel.
Ek is baie li­be­raal groot­ge­maak en deur die ja­re op ver­skil­len­de wy­ses ge­sti­mu­leer. So, die ruim­te vir eks­pe­ri­men­teer was baie en dus het ek al­les pro­beer, ge­proe en ge­toets. La­ter het ek ag­ter­ge­kom dat as ek my­self weer kom kry, sit ek weer met die pen en no­ta­boek. Ek stel my­self steeds bloot aan an­der­se din­ge, so­dat my i­dees vars kan bly.
Wil jy met jou ver­ha­le men­se help om die le­we te han­teer?
My i­dee was nie om ’n Dr. P­hil op my le­ser te trek nie, maar toe ek be­gin skryf het aan Per on­ge­luk, wou ek se­ker maak dat ek nie­mand uit­sluit nie. Geen le­ser hoef te voel of hul­le wei­rd is nie. Per on­ge­luk is de­fi­ni­tief nie ’n self­help­boe­kie nie, maar as jy vir ’n oom­blik be­ter oor jou le­we voel, dan het ek my eie toets ge­slaag. Per on­ge­luk moet net ’n lek­ker er­va­ring wees.
Is daar iets uit­spat­tigs om­trent jou le­we wat jy met ons kan deel?
Ek is kon­stant op een of an­der di­eet. Oor min of meer 16 dae tree ek by die Wind­hoek Woord­fees met my pro­duk­sie Sa­ti­res en an­der skan­des op, en teen daai tyd wil ek in ’n tuxe­do pas – hoof­saak­lik vir ef­fek en dan lyk ek ryk, maar ek moe­nie soos ’n prop­vol swart­sak lyk nie.
En ek het ’n ding vir klas­sie­ke mu­siek. Ek is nie se­ker wat dit is nie, maar dit voel vir my as­of Mo­zart dalk ’n ver­lo­re oom van my kan wees. As ek klas­sie­ke mu­siek luis­ter, kry ek ’n soort lek­ker­te wat ek nie kan be­skryf nie.
O, en ek is ver­slaaf aan Lip Ice. Die Pi­na Co­la­da-geur. Ek eet dit par­ty­keer as ek reg­tig hon­ger is.