Dit is glad nie aangenaam om nie met jou te kan kommunikeer nie. Ek wonder wat jy doen. Ek worry of alles ok is met jou. Soms kry ek ‘n missed call van jou, maar teen die tyd wat ek die boodskappie kry, het jy al lankal jou simkaart weer uit die geleende foon gehaal en is jy nie meer “available” nie. Dit frustreer my.
Ek het gedroom dat ek jou die wêreld kon wys. Die groter planeet met wildtuin en vliegtuie. Dit sou jou kleindorpse agterplaas vergroot tot ’n heelal van lewe.
Maar jy het nooit gekom, jy was bang vir die vreemde, het nie die guts gehad. Ek is só jammer. Die geleentheid vir ewig verby.
Miskien is die verlies van jou selfoon ‘n bedekte seën. In een opsig is dit wonderlik om vir jou ‘n brief te kan skryf. Dit gee my kans om in woorde te sit wat ek andersins nie behoorlik vir jou sê en uitdruk nie. Miskien verstaan jou ook nie altyd wat ek werklik bedoel nie. ‘n Brief gee die skrywer ‘n kans om te dink wat hy wil sê, en dit gee die leser kans om dit oor te lees vir beter begrip.