Onafhanklike politieke partye - Volke, nasies, gebeure - 2021
Minderwaardige politieke partye vaar nie goed in die verkiesing nie, aangesien twee partye die Amerikaanse politiek oorheers en die waarskynlikheid waarskynlik is dat dit in die toekoms die geval sal wees. Die rykdom wat die Demokrate en die Republikeine kan opwek en hul tradisionele houvas in die Amerikaanse politiek beteken gewoonlik dat geen ander party waarskynlik selfs 'n 'houvas' sal kry in die gebied waar politiek tel nie - verkiesings.
Sedert 1980 het slegs vier staatsbestuurders hulself as 'onafhanklik' bestempel uit 'n potensiële totaal van 350 en is daar nou net een 'onafhanklike' staatsbestuurder. Die impak wat 'n onafhanklike goewerneur op staatsvlak sou hê, moet op 'n individuele staatsbasis beoordeel word. Die impak daarvan op nasionale politiek is kennelik minimaal. Daarom bly Amerika polities 'n dualistiese nasie. Minderheidspartye bestaan ​​egter wel.
Hul probleme is eenvoudig.
hulle het nie die finansiële steun dat die twee hoofpartye die koste van deeglike veldtog tydens 'n verkiesing het nie. Die meeste kiesers steun tradisioneel die twee hoofpartye omdat hulle 'veilige' weddenskappe het - die minderheidspartye sou 'n waagstuk wees kiesstelsel teen hulle tel albei hoofpartye is bereid om buigsaam te wees met betrekking tot dit wat hulle verteenwoordig, en hulle wysig hul beleid volgens die destydse gewilde, en neem daarom potensieel belangrike kwessies weg van die minderheidspartye. As sodanig kan hulle 'die donder' van die minderheidspartye steel.
Daar was gevalle waar die kiesers duidelik getoon het dat hulle nie belangstel in die twee hoofpartye nie - soos die uitstalling van Perot in 1992. Die gevolglike poging deur albei partye was om van Perot af weg te steek van dit waarvoor hy gestaan ​​het, sodat teen 1996 verkiesing, het sy nasionale steun drasties gedaal - ondanks die finansiële hulpbronne wat hy kon aanroep.
'Een van die aanhoudende eienskappe van die Amerikaanse tweeparty-stelsel is die manier waarop een van die groot partye byna instinktief beweeg om die uitdagendste derde party van die tyd op te neem - en dus 'n bietjie te vorm.' (Rossiter)
Daar is twee soorte minderjarige partye geïdentifiseer:
1. die ideologiese / leerstellige party wat 'n lang geskiedenis van veldtog tydens verkiesings het
2. die kortstondige partye wat vinnig opstaan ​​en eweredig val en agteruitgaan.
Ideologiese partye werk op die rand van politiek en hul beleid het duidelik nie 'n breë steun onder die kiesers nie. Hulle verander nie hul beleid om groter ondersteuning te kry nie - daarom is dit waarvoor hulle staan, vasgestel. Hulle is bereid om te wag totdat die kiesers sien hoe korrup ens die twee hoofpartye is, en wag dan dat die kiesers na hulle toe kom, want dit is die partye wat nog nooit hul oortuigings vir goedkoop stemme 'verkoop' het nie. Hulle glo dat die kieser uiteindelik hul eerlikheid en beginselvastheid sal bewonder - hulle aanvaar 'n langtermyn-siening dat dit eendag sal gebeur. Sulke partye in Amerika sou wees:
1. die Libertariese Party wat glo in 'n massiewe vermindering in die mag van die regering op alle vlakke. In die verkiesing in 1980 het die party byna een miljoen stemme verower, terwyl hulle in die 1996-verkiesing 485,000 stemme gekry het - 0,5% van die totaal.
2. die Groenparty wat omgewingsake aanpak. In 1996 het hulle 684,000 stemme gekry - 0,7% van die totaal - ondanks die feit dat hulle 'n bekende 'leier' in Ralph Nader gehad het. In die 2000-verkiesing het die Groenparty 2,8 miljoen stemme / 2,7% van die nasionale stemme gekry. Hulle was egter net op die stembrief in 21 state en hulle het meer as die helfte van hul stemme van die drie Stille Oseaan gekry. Hul beste vertoon was in Oregon, waar hulle 3,6% van die stemme gekry het.
3. die Hervormingsparty gelei deur Ross Perot, wat sedert Teddy Roosevelt in 1912 die suksesvolste derde party was. Vir die 1996-verkiesing was hierdie party bekend as die Onafhanklikheidsparty en het 8,4% van die nasionale stemme gekry - maar dit was 'n belangrike afneem in vergelyking met die 1992-steun wat Perot ontvang het. Perot het natuurlik toegang tot iets wat die ander minderheidspartye nie het nie - byna onbeperkte rykdom en bestedingsmag wat die mediadekking wat in die moderne politiek nodig is, meebring. Hiervoor het hy in 1992 of 1996 nie een stem in die Kieskollege verower nie. In die verkiesing in 2000 het die Pat Buchanan van die Hervormingsparty landwyd minder as 500,000 stemme gekry en geen verkiesingskollege gestem nie.
Die verganklike partye word gewoonlik gevorm uit 'n wegbreek van die twee hoofpartye en is 'n reaksie op die beleid wat hulle op nasionale vlak kan ondersteun. In 1948 het sommige suidelike demokratiese politici die 'Dixiecrat'-kandidatuur van Thurmond geskep omdat hulle nie sedert 1945 die Truman en sy presidentskap goedgekeur het nie. Nadat die hoofparty gesien is om die sienings van hierdie wegbreek te akkommodeer, is hulle vinnig dood. In 1968 het die Demokraat George Wallace die Amerikaanse Onafhanklike Party opgerig wat segregasie van die rasse wou hê - hy was 'n suidelike politikus. In 1968 het hy 45 stemme in die Kieskollege gekry. Vier jaar later was hy terug in die Demokratiese Party, hoewel die party nie weer segregasie ingestel het nie. In 1968 word Wallace ondersteun bloot omdat hy George Wallace was - 'n charismatiese en publisistiese op soek na politikus met 'n groep steun in die suide. In die verkiesing van 1988 het die AIP net 27.000 stemme gehad - 'n irrelevansie.
Die beste minderheidspartye in die 1996-verkiesing
Kandidaat / party Populêre stem % van die nasionale totaal Beste staat vertoon
Perot (Hervorming) 8,085,285 8.4 Maine (14%)
Nader (groen) 684,000 0.7 Oregon (3,5%)
Philips (Amerikaanse belasting) 184,000 0.19 Virginia (0,5%)
Feinland (Vrede en vryheid) 25,000 0.03 Kalifornië (0.2%)
Collins (Indepen) 8,900 0.01 Colorado (0,1%)
Harris (sosialistiese werkers) 8,400 0.01 GS (0.1%)
Kyk die video: Die OVK, politieke partye en die proses om die jeug by die stembus te kry. IN GESPREK. 23 JAN 2019 (Oktober 2021).