Die uitstekende avontuur van Tim en Tom Deel 1: Cashews - Inligting
Die uitstekende avontuur van Tim en Tom Deel 1: Cashews
Tom, hang saam met 'die wese'.
Dit is wat gebeur het toe Matador Editors Tom Gates en Tim Patterson 'n paar dae in Laos ontmoet het.
Drie dae gelede het ek 'n projektiel uitgespook van 'n motor-riksja in Varanasi, Indië, op pad na die treinstasie. Dit was ná 'n week se vlugte van Vermont na Chicago na Colorado, New York, Brussel en Nieu-Delhi na Kathmandu.
Die nag trein van Varanasi na Calcutta was net effens ellendig, en ek het 'n goedkoop kamer in Sudderstraat gevind met geel skilpapier.
Die volgende oggend het ek na Bangkok gevlieg, die middag namiddag geland, 'n taxi na die massiewe rekenaarsentrum in Panthip geneem, 'n vervangende AC-adapter vir my skootrekenaar gekoop, 'n ander taxi na die busstasie gevang, 'n kaartjie na die Laos-grens gekoop en gewag vir die nagbus met my kop in my hande, voel die koors opkom.
Tim, 'herstel' met 'die wese'.
Die hele nag het ek gewissel tussen krul teen die busvenster en die gang afgespring om vloeistofgeel kak in die blik te spuit.
Toe ek na Laos kruis, het ek in 'n reënstorm vasgeval. Ek het in 'n kafee geskuil, gevra om die badkamer te gebruik en my broek dadelik te kak. Toe ek my boksers in die vullisblik van die badkamer weggooi, het ek deur die reën vrygespring na die gastehuis wat Tom gekies het, Lani Guesthouse, 'n lieflike herberg met 'n agterbaan langs 'n stil tempel.
Ek klop aan die deur. Tom was by die lessenaar en tik. Hy spring op en gee my 'n groot drukkie, en word dan dadelik teruggetrek. 'Jy is nat,' het hy gesê. 'Jy weet nie eers die helfte daarvan nie,' antwoord ek.
Die nag het ek 12 uur lank geslaap. Op 'n sekere stadium het Tom die foto van die wese op my geneem. Danksy antibiotika is ek weer op my voete, en hierdie klein avontuur kan goed begin.
Patterson en ek stig dadelik 'n huishoudelike vennootskap. Dit was eenvoudig. Eers het hy bevestiging nodig dat sy hare die Play-Doh Barbershop buite beheer het. 5'9 "witbome van Vermont hoef nie van te vore nie - huiwer om hom daarvoor te sê.
Tweedens het hy 'n Manny nodig vanweë sy skreeuende siekte. Ek het my bes gedoen om in die stad te jag vir kos wat bind. Derdens het hy iemand nodig wat stil by hom sal sit en sy teenwoordigheid heeltemal ignoreer en op hierdie skootrekenaar tik. Dit sou perfek wees.
Ons het die sonsondergang weer op die Mekong-ding gedoen, wat altyd redelik verbasend is. Ons het aan tafel gesit aan die einde van die riviertrein, gekyk hoe kinders sokker speel en kasjoene geëet het wat in olie gebraai is, en dan met sout bedek (ek moes vra dat hulle aan die ander kant van die tafel geplaas word, anders sou ek eet hulle almal in twee handjievol).
Ons het 'n ander bal 'n skoot gegee, maar dit het amper gesuig. Ek het 'n volmaan-opkomende skemerkelkie bestel, wat presies gelyk het soos water met verskillende verfkwaste in die kleur.
Vir die aandete het ek ons ​​na 'n plek met die naam Sticky Fingers laat gaan, en ek het nachos bestel en ja, ek is daardie ou.
Maar. Volle verlossing. Ek het gestruikel oor die beste cocktail wat ek nog ooit gehad het, genaamd Tom Yum Martini. Dit is wodka wat in chili geweek is, by vrugtesap gevoeg wat in suurlemoengras en gemmer bygevoeg is en by suikerwater gevoeg is. Fok my met 'n kettingsaag, dit was goed. Ek het twee gehad.
My lippe was vurig en het 'n vars kleur gesien, maar ek was gelukkig vir Betsy. Ons het 'n bisarre ete gehad met twee interessante dudes, albei 19 jaar + expats in Laos. Ons het geluister terwyl hulle die kwessies van die dag bespreek het met 'n begeerte en 'n Amerikaanse aksent wat ek gemis het. 'O, daardie fokken plek ...' 'Wat 'n stapel perdewit was dit ...'.
Die ander kant van hierdie ouens was van harte - elkeen het dinge gedoen vir hierdie land wat dit net kon help, om geen ander rede as om dit net te doen nie. Dit was gelyke dele Clint Eastwood en Jimmy Buffett. Toe het Tim gewag, waarskynlik om weer binnegoed in ons toilet te laat val.
Ek het teruggehang en met 'n 24-jarige uit Washington gepraat. Hy het op 'n onkruidplaas grootgeword. Ek het huis toe gekom in 'n kamer wat na kerms ruik. Wel, nie presies soos farts nie. Meer soos kasjoeneëls.
Opmerking aan Tom: was dit die rotskis?
Die ander dag sit Tom sy gat vas op die toilet. Ons het verhuis van die lieflike Lani Gastehuis na 'n goedkoper rugsakreisigerverbinding by die rivier, en hoewel hierdie nuwe kamer perfek onderhou kan word, is daar volgens Tom 'n ratkak in die badkamer en die toiletstoeltjie is gekraak.
Hierdie kraak is wat Tom se boude wang. 'Ek het gedink iets het my opgespoor en gegryp,' het hy gesê.
Baie dankie vir diegene wat besorg is oor my welstand. Ek is op Azythro en alhoewel ek nog nie van 'n vaste voorsprong geniet het nie, kan ek nou skree sonder om bekommerd te wees oor die gevreesde per ongeluk.
Ek gee toe dat die kamer soos katte geruik het toe Tom gisteraand by die huis kom, maar ek ontken dat hy van Sticky Fingers gebieg het. Ons was albei op pad by die deur uit toe Tom 'n warm man alleen by die kroeg sien en dieselfde voorkoms op sy gesig kry as wat hy gaan beplan om 'n Beer Lao te bestel.
Ek was nie op die punt om rond te hou nie.
Eerste: muis kak. Daar is muis kak op die badkamervloer. In die tweede plek is ek so opgewonde dat Tim so vinnig saamkom en met gemak ouens kan raaksien. Ek sal voorstel dat hy dudes hou as hy nie ophou om Japannese meisies te slaan nie.
Ek moes erken, dit is 'n aangename beweging. Om 'n Vermontakind van granola te wees, na 'n Japannese kuiken te stap en in hul taal te begin praat. Vinnig. Dan kan ek laat val "Ag, ek het 'n paar jaar daar gewoon."
[Redakteursnota: waar is diegene foto's?]
Dit smelt elke keer, maak nie saak hoe voor die hand liggend dit is nie. Patterson het 'n passie vir hierdie meisies wat Rivers Cuomo teenstaan. Hierdie Japannese meisies doen dit elke keer aan hom.
Ons gaan na Joma Café, wat WiFi, lugversorging en ongelooflike tuisgemaakte sop het, in die openbaar. Ons sit daar soos 'n bejaarde egpaar en sluit ure lank tafels op met een orde suurlemoenskil. Ek het die episodes van Battlestar Galactica afgelaai, en dit is sekerlik waarom almal in die plek wonder waarom die WiFi so verdoem stadig hier is.
Vientiane kom vinniger op as wat ek gedink het. Ek was net 'n jaar gelede hier en het gevind dat dit ietwat slaperig was. Dit groei nou in 'n positiewe Viëtnamese tempo, met gastehuise wat op elke hoek opkom. Een middag het ek gesien hoe 'n hele winkelfront op 'n 7-Eleven-afloop opgaan, en toe binnetoe gaan en 'n bottel water gekoop wat 10 sent meer was as die ander, nie-flitsende 7-11-afskilfering langsaan.
Hulle kry dit - verhoog die prys as dit pertinent is. Ons gaan na die perty-er een, geen twyfel nie.
Ja, Vientiane is baie fyner as wat ek verwag het. Dit is nie 'n toerisme-boetiek soos gedeeltes van Luang Prabang nie, maar daar is baie buitelanders hier, sommige winkels wat gholfstokke verkoop en 'n handvol luukse kafees wat voorsiening maak vir WiFi-verslaafdes van Connecticut. (Beide Tom en ek is eintlik van Connecticut. Ons vaders is eintlik van dieselfde stad, Durham).
Maar ja - mense doen deesdae 'n vinnige onderneming in die hoofstad Laos. Toe ek daar aankom, gaan 'n nuwe OTM by ons gastehuis op die hoek in, en twee Sweedse meisies het gister al kip onttrek.
Ek is mal oor die rivier - restaurante en biertuine met vars hoender en beesvleis, lewendige garnale en vis- en glamda-paddas is almal voor.
Die sonsondergang hier laat my waterverf skilder, iets wat ek in jare nie gedoen het nie. Omstreeks 19:00 is die rivier pienk geverf met 'n bloedoranje streep waar die son sak en kinders op die sandbar rondhardloop, sokker speel of gaan swem.
Ons het gister 'n wonderlike klein kroeg vir die sonsondergang gevind, amper die heel laaste een as jy wes langs die rivier buite die stad stap. Daar was net 'n paar tafels en nie veel op die spyskaart nie, behalwe warm kasjoeneute en Beer Lao. Onder ons tafel speel 'n pragtige hondjie. Ek het probeer om sy vriend te wees, maar dit hou nie van cashewnewels nie.