"Goed, Generaal, ons gaan Kakie vaspen en verder sal hy vanaand sy ouma vir 'n eendvoël aansien,'' is Berrie se antwoord.
Die generaal besef die gevaar van so 'n waaghalsige onderneming, dog rig hy hom op, trek sy breë skouers reg en daar staan hy terwyl ons ander sit en met sy uitdrukking van 'n inspirerende gees sê hy: "Ja, gaan!'' Soos jy sê mes is al sestien van ons in die saal.
En was dit nie vir die donker nie sou die gewone glimlag op die generaal se gesig te sien gewees het. "Maar goed, twaalf kan gaan en vier bly hier by my, anders word ek dalk nog bang vir die spoke!''
Die saak van wie moet gaan en wie moet bly, word egter gou gereël, want die gedagte aan rookgoed is onweerstaanbaar. Toe laat Berrie weer sy stem hoor: "Kom, kêrels, kom.''
Daar staan ons radeloos. Nee wag, tog nie heeltemal radeloos nie. Per geluk kry een van die twaalf 'n stuk yster in die hande en daar en dan kry Boer se kind dadelik 'n plan.
En die gevolg. Kakie bly 'n oomblik doodstil van skrik, ja eintlik vir koue pampoen, want ons het natuurlik geen dinamiet by ons nie. Maar hulle weet dit gelukkig vir ons natuurlik nie.
Ons hoor die geraas van die groot staaldeur. Ja, gedoriewaar, die deur gaan oop en daar peul hulle drie-drie tegelykertyd uit, met die een hand in die lug as teken dat hulle oorgee en met die ander bied hulle hul gewere aan.
Die slag is gelewer. Vyftien Kakies met blokhuis en al behoort aan die twaalf penkoppe, die sestiende Tommie wat op die spoorlyn aan diens was, kry ons stewels in die lug en so dood soos 'n mossie . . .