Toe ek drie jaar oud was my broer gebore. Hy het 'n hart toestand, en nadat hy in en uit die hospitaal vir die hele van sy bietjie lewe, hy is dood toe ek vyf was. Die tyd nadat hy weg was, was 'n lang en leë tydperk van verskriklike eensaamheid en die hol seer van verdriet. Sy dood het letterlik gemerk my die pad al tragedies merk ons, veral wanneer dit gebeur wanneer ons klein.
Selfs na al die jare is daar nog 'n rou plek binne wat naby genoeg is om weer oop te maak met enige groot klap en alles behalwe dubbel die impak daarvan. Selfs na jare van terapie. Selfs met 'n lang en betrokke tydperk van opleiding om 'n terapeut te wees. Selfs met alles wat ek vermoedelik van verliese en hul impak weet.
Hartseer is nie tydelik of aansteeklik nie
Daar is niks besonders oor hierdie storie nie. Terwyl die meeste van ons dink dat hartseer tydelik moet wees, word ons optimisme oor die verdraagsaamheid van verlies nie deur die feite ondersteun nie. Die dood van kinders en broers en susters beïnvloed die kwaliteit van die res van ons lewens. Die dood van 'n ouer as ons jonk is langtermyn meetbare impakte op ons geestesgesondheid.
Sluiting blyk nie 'n akkurate metafoor vir die algemene verloop van ons menslike beroering te wees nie. In plaas daarvan, "normale" hartseer kan in een of ander vorm duur vir 'n leeftyd.
Maar ons het nie verskyn as 'n samelewing te gretig wees op die feite as dit kom by rou.
Soos baie terapeute kry ek baie mense wat deur die deur kom, dink daar is iets fout met hulle omdat hulle die verlies van iemand wat gesterf het, links of verdwyn het, lank gelede gevoel het. Dikwels vra hulle my hoekom hulle soms huil.
Soms vra ek hulle om my te vertel hoekom hulle dink hulle moet nog nie hartseer wees nie. En die meeste van die tyd kom ons tot die gevolgtrekking dat hulle in my kantoor is, sodat ek een of ander manier 'n kurk in hulle kan sit sodat hulle hul families en die res van die wêreld kan ontstel.
Omdat ons iewers glo dat hartseer besmettend is en dat as ons te swaar blootgestel word aan die hartseer van ander, sal ons dit vang. Asof hartseer 'n siekte in die lug was, vermy ons blootstelling deur ons afstand te hou. Dit is 'n blote, sielkundige tweestap wat ons toelaat om die bedroefde persoon voor ons voor te gee, ly op 'n manier dat ons nooit gedwing sal word om te ly nie.
Wanneer dit natuurlik bloot ons blootgestel word aan wat ons eenkeer gevoel het en beslis 'n bietjie tyd in die toekoms sal voel. Ons stel 'n "as" stewig voor ons vrese van die dood. As ek sterf, as jy doodgaan, as my baba sterf. Die beroofde dreig om al ons "Ifs" ​​weg te neem.
Om die wreedheid van die dood te voorkom
Jare gelede, op die telefoon aan my lang-weduwee ouma, was ek bellyp oor die feit dat ek 'n klein kind gehad het en nooit enige tyd alleen gehad het nie. Tussen my werk-by-huis man en my baba, was ek kwaad vir 'n gebrek aan eensaamheid. Sy het my met nederige eerlikheid gerusgestel dat my lewe nie vir ewig so sal wees nie.
Jy sal weer alleen wees, sy het gese, jy sal eendag al die tyd in die wêreld hê. Ek kon nie vinnig genoeg van die foon af kom nie.
Ons wil die wreedheid van die dood ten alle koste vermy. En een van die maniere waarop ons dit doen, is om die boodskapper van die dood te skiet. A onlangse kommentaar geplaas op The Conversation oor Helen Garner se nuutste werk, het haar as "ghoulish" genoem vir haar fokus op die dood en dood. Dit is 'n interessante keuse van woorde.
Ghouls is bedoel om walglike wesens te wees wat op die lyke van die dooies voed. Ghouls herinner ons aan hoe dun die lyn tussen ons lewens en die graf is. Wanneer hulle op Halloween op ons deure klop, moet ons skrik skree en hulle soetgoed gee om hulle af te koop, in die hoop dat hulle weer in hul grafte gaan sit en nie weer sal kom om ons te pla nie. Maar hulle is seker om terug te keer, hulle doen altyd.
Ons begrip van smart het verander
Sedert die dood van my broer 43 jaar gelede, het baie verander vir die beter in ons begrip van verdriet. As hy vandag sterf, sal ons nie gevra word om die hospitaal te verlaat as die kort rukkie van besoekure verby was nie, en hom losgelaat het en ons beroof het.
My ouers hoef nie voorstelle te gee dat miskien 'n begrafnis nie plek vir 'n kind is nie. Hy sou ingesluit word in 'n familielid se weergawe van ons stamboom, in plaas van om weg te gaan om te voorkom dat dit "morbid" is. Ons sal berading aangebied word en niemand sal voorstel dat die geboorte van my suster dit beter sou maak nie, asof sy 'n soort menslike spaarband was.
En natuurlik sou dit al beter gewees. Oneindig so.
Maar wat is nog so moeilik vir ons om in die gesig te staar, is dat sy dood, soos alle ongewenste sterftes regtig, nog steeds 'n ongekende ramp sou wees. Dit sou nog steeds seer geword het soos die hel. Dit sou nog steeds 'n deur oopmaak wat nooit weer heeltemal gesluit kon word nie.
En miskien is dit die hartseerwerk wat ons nog moet doen as 'n kultuur. Om meer ruimte te bied vir die ghouls wat onder ons woon en hul weg in al ons huise te vind, op een dag, met hartseer wat sy eie soet tyd neem om te versag.
Zoë Krupkas is 'n PhD-Fakulteit Gesondheidswetenskappe aan die La Trobe Universiteit. Sy werk as dosent, berader, toesighouer en skrywer in Melbourne, Australië.
Bernie Siegel het eers oor wonderwerke geskryf toe hy 'n praktiserende chirurg was. Saamgestel tydens sy meer as dertig jaar van oefening, praat en onderrig, is die stories in hierdie bladsye klinkend, warm en geloofsuitbreiding. Sonder om die werklikheid van pyn en swaarkry te verminder, wys die stories dat werklike mense krisis in seën verander deur te reageer op teenspoed op maniere wat bemagtig en genees. Hulle demonstreer wat ons in staat is en wys ons dat ons wonderwerke kan verrig as ons die probleme van die lewe konfronteer.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > Dood en gesinne: Wanneer normale hartseer 'n leeftyd kan duur