Briewe uit Bagdad: Die ‘Monsters’ van IrakBagdad (Foto: Koos Greeff) Koos Greeff het ŉ tyd lank in Bagdad spandeer. Hy gaan oor die volgende paar weke sy avonture met Maroela-lesers deel. Lees sy vorige briewe. –Red Liewe vriende, Nou die dag bestel ek ŉ Leatherman-tooltjie oor die pos en toe ek na die straatadres uitvra, gee die ouens my ŉ Afrikaanse naam vir daai deel van Bagdad. Iets soos “Joubertsdal” en ek verwonder my hieroor. Net ná die Amerikaners oom Sadam die vlaktes in gejaag het, daal die onheil in volle swang oor Irak neer. Sunni vermoor Sjiïet en almal pak die Armeniërs en bestorm die Turkmene. Min of meer soos ŉ kroeggeveg. Een of ander ryk Irakie besef hulle het beskerming nodig en laat kom vir “Joubert” al die pad uit Suid Afrika uit. Joubert kry die spul daar beveilig en rig ŉ straatkomitee op – ons het mos genoeg daarvan geleer destyds in Soweto. Hy kry die inwoners om verantwoordelikheid te neem vir hulle straat en die span staan wag en vat mekaar se hande – Sunni, Sjiïet, Armeniër en Turkmeen. Die boewe boef en die rowers roof maar in daai wyk is daar vrede en gemeensaamheid. En só kry die wyk die naam van Joubertsdal. Ek leer ken vir “Smiley”, wat ŉ medalje vir dapperheid ontvang het en vir Skieter, wat vir die Blou Bulle rugby gespeel het en vir Shawn van die KK Korps wat in Angola verdwaal het. En vir Klein-Jannie, wat so groot soos Pierre Spies is en vir Marius wat lag dat Bagdad se mure skud en Hennie wat boerewors maak in Bagdad. Dis die “Monsters” van Irak. Die manne wat elke dag van hulle lewens die dood in die oë kyk om konvooie te ry en buitelanders te beveilig. Ek hoor ook van ministers in Irak en ander BBP’s van die buiteland wat weier om met enige ander bodyguards te werk as Suid Afrikaners. Volgens hulle is dit die enigste bodyguards wat bereid is om in die spervuur in te staan en hulle lewens neer te lê vir hulle kliënte. Maar ek hoor ook van die “Bagdad-vier”: Andre Durant, Callie Scheepers, Hardus Greeff en Johann Enslin wat op die oggend van 10 Desember 2006 net noord van Bagdad by ŉ polisieblokkade ontvoer is en nooit weer gesien is nie. En van geliefdes wat steeds hoop en bid. Mens lees in die Bybel van die onbekende God wat iemand probeer vereer het. Hier lewe ons klomp in Irak en doen oor die algemeen wonderlike werk. Maar ek glo nie iemand sal die “Monsters” ooit vereer of erken nie. Miskien moet ons eendag daar op Maskam maar ŉ beeldjie oprig vir die onbekende “Monsters van Irak”. Dit gaan goed met my. Koos *Koos Greeff het ŉ tyd lank in Bagdad spandeer. Hy gaan oor die volgende paar weke sy avontuur met Maroela-lesers deel. Lees alle Briewe uit Bagdad op Maroela Media.