Waterverf: Shanna Kunz: Tonalisme en kontemporêre ontwerp in waterverf - Tekening - 2021
'N Elegante kombinasie van tradisionele tonalisme en kontemporêre ontwerp stel die Utah-kunstenaar Shanna Kunz in staat om met 'n saggeaardige stem met haar kykers te praat.
2003, waterverf, 20 x 24.
'Al jou skilderye praat op een of ander manier met my,' het 'n versamelaar onlangs in 'n brief aan die landskapkunstenaar Shanna Kunz geskryf. En elke bietjie daarvan wat deur die menslike hand gelewer word! " Hierdie sentimente het Kunz se hart sterk gestyg, want soos sy sê, "is daar niks beter as om te weet dat jy iemand aangeraak het deur suksesvol in jou eie stem te praat nie."
Kunz se stem kombineer konsepte wat in tradisionele sowel as kontemporêre kunswerke voorkom, terwyl sy die Westerse landskap skilder wat haar so dierbaar is. Die subtiele tonele graderings strek terug na die tonaliste van die laat 19de eeu, terwyl haar sterk horisonlyne en interessante uitwerking haar skilderye ewe modern laat lyk. 'Die een ding waaroor ek bekommerd is by die uitvoering van tradisionele tonale werke, is om 'n' trekkende 'te wees,' verduidelik sy, 'daarom probeer ek 'n paar kontemporêre eienskappe in my stukke bring, sodat hulle nie te groots lyk nie.'
14 x 16. Privaatversameling.
Dit is een van Kunz se hoogste prioriteite om getrou te bly aan haar stem - aan haar unieke persoonlike interpretasies van haar onderwerpe en haar emosionele reaksie daarop. Van die oomblik dat sy op 29-jarige ouderdom die eerste keer 'n waterverfkwas opgetel het, sê sy dat die skilderkuns die beste manier is om haar liefde vir die natuur in die kinderjare tydens familieuitstappies en kampeervoere te kommunikeer. Om die waarheid te sê, bewaar Kunz haar stem so volledig dat sy baie versigtig is om te kies met wie sy studeer om die kuns van akwarelverf te leer. 'So baie kunstenaars neem werksessies en gaan skilder in die styl van die onderwyser,' waarsku sy. 'Ek wou my eie styl vind. Dit is so belangrik vir 'n kunstenaar om sy of haar eie stem te vind. "
Alhoewel sy formele lesse in die Utah State aangebied het en onder 'n verskeidenheid kunstenaars in die streek gestudeer het, waaronder Adrian Van Suchtelen, Carl Purcell, Osral Allred, Dave Dornan en Paul Davis, het Kunz hom herhaaldelik tot die groot Amerikaanse landskapkunstenaars van wyle 19de en vroeë 20ste eeu om haar opvoeding en begrip van kuns te bevorder. 'Om kunstenaars uit 'n ander periode as ons eie te bestudeer, is soos om die waardevolste werkswinkel te neem,' sê sy met 'n toon van ontsag en verwondering in haar stem. Van haar gunstelinge is groot name soos Winslow Homer, James McNeill Whistler, John Singer Sargent, George Inness en John Henry Twachtman, asook minder bekende kunstenaars soos die kunstenaar Hudson River School, Sanford R. Gifford, en die akwarium Percy Gray in Kalifornië. .
Kunz is van mening dat die bestudering van haar gunsteling kunstenaars uit die verlede haar in hul gedagtes kan inwin en die bron van hul grootste prestasie ontdek - 'n outentieke uitdrukking van emosie. 'Die belangrikste ding,' verduidelik sy, 'is om te verstaan ​​wat elke kunstenaar se passie was. Natuurlik is dit ook 'n uitstekende manier om tegniese vaardighede aan te leer, maar dit behoort 'n tweede plek in die hart te vind in wonderlike skilderye. '
As 'n voorbeeld van hoe sy by historiese meesters leer, beskryf Kunz haar ervaring in die Freer Gallery in Washington, DC, om die museum se versameling oorspronklikes persoonlik waar te neem deur een van haar helde, Dwight W. Tryon. 'Wat ek geleer het uit sy werk, is hoe ek 'n skildery kan organiseer om diepte en ruimtelike verhoudings te ontwikkel,' sê sy. 'Die' realiteit 'van sy skildery is taamlik onduidelik, daarom het ek ook begin sien hoe hy die realisme bereik sonder al die tegniese detail of korrektheid. Boonop oortree hy al die reëls en laat hy nog steeds sy skilderye werk. Die meeste van alles het ek ontdek hoe hy die subtiele kleur, waarde en lig gebruik om 'n emosionele aspek tot sy skilderye toe te voeg. Dit was waardevol, want die emosie is die ding wat ek die beste in my skilderye wil bereik. "
2006, waterverf, 8 x 10.
Om een ​​van hierdie emosioneel gelaaide waterverflandskappe te begin, plak Kunz 'n vel Arched-koelgepapte papier van 140 kg op haar bord. Deur krammetjies sonder band te gebruik, kan sy die papier later weer benodig indien nodig, wat dikwels die geval is, omdat sy soveel nat, sappige wasgoed en glasure gedurende die eerste 90 persent van die uitvoering van haar skilderye toepas. Op die skoon, wit papier skep sy dan 'n baie ligte grafiettekening, net om die belangrikste elemente van die komposisie te posisioneer.
Daar is baie in Kunz se gedagtes terwyl sy hierdie voorlopige stadium aanpak. 'Ek beplan die komposisie, organiseer gewoonlik die kleurpalet en beplan die logistiek van hoe ek die skildery gaan voltooi voordat ek begin,' verduidelik sy. 'Met die vooraf beplan tegniese dinge, kan ek stil wees en oop bly vir wat die skildery vir my sê, en hoe dit my aanstuur as ek verder gaan. Ek kan sien die verrassings kom, en met waterverf is daar altyd verrassings. "
Oor die geboortelyntekening lê Kunz 'n ligte tot medium-waarde was. "Hierdie was is belangrik," merk die kunstenaar op, "omdat dit my algemene algemene temperatuur begin vasstel, my kleurpalet aandui en my ruimte vir die ruimte begin ontwikkel reg van die vlermuis."
Aria in waterverf
2004, waterverf, 8 x 10.
Net soos die glans van hierdie eerste was die papier laat, begin Kunz meer plaaslike kleur laai, wat ook sal help om die waardes op te bou waarvoor sy mik. Dit sal die eerste in 'n lang reeks lae wees, wat 'n proses is wat kundige tydsberekening benodig. Dit is vir haar noodsaaklik om te weet presies hoe nat die papier is, sodat sy haar rande kan beheer en nie modder kan maak nie.
Voeg Kunz by, "As 'n waterverfskilder, moet u u gereedskap absoluut ken, insluitend die water self. U moet u vraestel ken, en u moet die voorkoms van elke natheidsgraad op daardie papier kan herken. Daarom gebruik ek elke keer dieselfde papier - dit is so bekend dat ek presies weet hoe dit in elke situasie sal reageer. En dieselfde geld ook vir u pigmente. Jy moet weet wat deursigtig is en watter ondeursigtig is, wat vlekke is en wat sal oplig en wat baie sediment het. " Kunz glo dat sy die gereedskap bemeester en kan voorspel hoe hulle sal saamwerk, en elimineer die stryd met die tegniese aspekte van skilderkuns, sodat sy meer energie kan put in die oordra van emosionele eienskappe in haar werk.
2005, waterverf, 12 x 16.
Van hierdie punt tot byna die einde van die skildery hou Kunz haar aandag op die letterlike 'groot prentjie', hoe al die elemente saamwerk om haar emosionele reaksie op die toneel waarin sy skilder, uit te druk. Ruimtelike verhoudings is veral belangrik, en sy gebruik dikwels waardeveranderings en geleidelik sagter rande om die diepte van die verskillende vlakke en die atmosfeer wat in haar vakke voorkom, aan te dui. 'N Delikate balans tussen warm en koel, tesame met 'n uiters harmonieuse gevoel van kleur, is ewe belangrik om die verskillende stemmings te skep wat haar werk bewoon.
Kunz bou en verfyn al hierdie eienskappe deur lae op lae glasure, wat dikwels op spesifieke gebiede eerder as op die hele oppervlak toegepas word. In sommige gevalle laai sy kleur in 'n stil, klam laag, terwyl sy in ander die vorige toediening heeltemal laat droog word. Op verskillende punte stop sy om die verf met skoon water op te lig, waar dit ook al te donker of swaar word. Oor die algemeen werk sy egter om al die rande sag te hou, en sy evalueer voortdurend hoe die verskillende elemente van die skildery met mekaar verband hou.
2005, waterverf, 8 x 10.
Terwyl die skildery voor haar oë begin realiseer, begin Kunz daaraan dink om die skildery te orkestreer. Sy verduidelik: 'Ek wil u oog deur die skildery van die fokusarea na die voorgrondvliegtuie en al die verte in die verte rig, dan weer terug, asof ek sê:' Kyk hier, kyk hier, kyk nou hier nie. ""
Met latere glasure spuit Kunz meer waardekontrast en 'n paar harder rande in die fokusarea om die kyker se aandag te trek, maar sy het verskeie ander tegnieke om ook die oog daarheen te lei. Een daarvan is om swaarder ondeursigtige pigmente aan te wend op die voorwerpe in en om die fokusarea. "Aardkleure, soos oker of rou sienna, is geneig om na vore te kom vanweë hul gewig, daarom gebruik ek hulle om enkele van die belangrike elemente na vore te bring." Strategies geplaasde groeperinge van subtiele, kort, klein strepe vorm ook 'n ritmiese vloei van aksente deur elke skildery.
Eers as sy by die laaste tien persent van die skildery is, begin Kunz die fynere besonderhede oor haar onderwerp en die afwerking wat sal bydra tot die verbetering van die emosionele eienskappe wat sy reeds gevestig het met waarde, kleur, tekstuur en dies meer. 'Ultrarealisme interesseer my nie, "sê sy," dus hoe minder ek sê, hoe beter. Ek wil daardie gelukkige medium tref en dit so min moontlik moontlik laat voel. " Tog beweer Kunz dat sy 'n passie het om te teken, en daarom gebruik sy in die laaste fases dikwels 'n rig of fyn kwas, redelik droog, om 'n bietjie lineêre detail toe te voeg. Dit is iets van 'n paradoks dat dieselfde lyntekening wat 'n mate van realistiese detail toevoeg, ook die feit beklemtoon dat dit wat ons sien, 'n geverfde interpretasie van die natuur is, en nie 'n fotografiese weergawe daarvan nie.
2006, waterverf, 12 x 16.
Van die eerste oogopslag af is dit duidelik dat Kunz spesifiek deur die natuur geïnspireer is, deur die land rondom haar huis in Utah. Maar meer as dit word sy gemotiveer deur 'n begeerte om in 'n artistieke stem so welsprekend te praat soos die draai-van-die-eeuse kunstenaars wat sy so bewonder. 'Ek weet dat as ek net hard genoeg werk, ek iets wesenliks kan doen wat dieselfde is as daardie werke,' sê sy. 'As ek die skilderye sien, weet ek dat dit geestelik sowel as emosioneel moet optree. Fantastiese werke verneder my terwyl ek my so gewig en gereed maak soos ek nog ooit was. '
En tog wil Kunz tegelyk sorg dat haar stem nie "so hard en duidelik is dat mense nie hul eie interpretasies na die skilderye kan bring nie." Haar grootste hoop is dat haar ondeurdagte, subtiele landskappe in 'n fluistertjie met kykers sal praat en saggies hul hart op 'n stil manier sal aanraak.
Shanna Kunz, van Roy, Utah, het die Utah State University in Logan in 2000 bygewoon. Haar werk is opgeneem in talle groepuitstallings, waaronder die onlangse kunstenaars van die New Century-uitnodigingsprogram in die Bennington Centre for the Arts in Bennington, Vermont, as sowel as in solo-uitstallings, soos dié die lente in Meyer Gallery, in Park City, Utah, en Kneeland Gallery, in Ketchum, Idaho. Kunz word ook verteenwoordig deur Mountain Trails Gallery, in Palm Desert, Kalifornië; Meyer-Milagros Gallery, in Jackson, Wyoming; Principle Gallery, in Alexandria, Virginia; en Tucker Gallery, in Evanston, Illinois. Besoek haar webwerf by www.shannakunz.com vir meer inligting oor hierdie bekroonde kunstenaar.
Kyk die video: Painting Red Roses with Elizabeth Robbins Preview (Junie 2021).
Copyright 2021 \ Kunstenaarsnetwerk - kreatiewe inhoud, opvoeding en produkte vir die kunstenaarsgemeenskap \ Waterverf: Shanna Kunz: Tonalisme en kontemporêre ontwerp in waterverf