Is daar destyds na die 19de eeuse dekades verwys as 40s, 50s? - Inligting
Is daar destyds na die 19de eeuse dekades verwys as 40s, 50s?
Ek het net gedink wat sal gebeur met ons verwysing na "die 50's", "die 60's" wanneer ons aan die einde van hierdie eeu kom.
Daarom het ek begin wonder of hierdie botsing al gebeur het toe die 20ste eeu nog besig was om te ontvou. Het mense dit na 1850 as 'die vyftigerjare' en so genoem?
Volgens Google Ngram Viewer het die woorde 'n historiese gebruik.
Dit is egter moeilik om te weet of die woorde na dekades, ouderdomsgroepe of ander "hakies" verwys. "Tagtigs" en "negentigs" toon egter 'n soort golfvorm van 100 jaar, wat omstreeks 1890 begin opstyg het, wat daarop dui dat die gebruik van hierdie frases toe begin het. Daar is 'n golfvorm vir alle woorde, behalwe "twintigs" en "dertigs", wat blykbaar hoofsaaklik in die 1920's en 1930's gebruik word.
As u op die soekterme vir die jaar onderaan die hierbo gekoppelde Ngram -bladsy klik, word gemengde gebruik met ten minste 'n paar dekades verwysings vir die 90's as 1890's (die enigste Google Books -soektog wat ek probeer het)
Sien ook die Wikipedia -artikel http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_decades met 'n kort beskrywing van die naamgewing, asook skakels na artikels oor individuele dekades (soos die 1890's)
Een voorbeeld: die golf van Duitse (en ander Europese) immigrante wat in 1848 na die Verenigde State gekom het, is die 'Eertig-Eighters' genoem.
En die goudmynwerkers wat in 1849 na Kalifornië gegaan het, was bekend as die 'Negenenveertig'.
So ja, elke eeu verwys na hul eie tydgenote "Veertigerjare", "Vyftigerjare", ens.
In een van Kipling se kortverhale verwys hy terug na die '60s - 1860s. As so 'n konvensionele man dit gedoen het, moes dit alledaags gewees het, ten minste onder die Britte in Indië.
Waarom het my voorouer sy naam verander?
As ons daaraan dink om ons stamboom op te spoor, dink ons ​​dikwels dat ons ons familienaam duisende jare terug kan volg na die eerste draer van die naam. In ons netjiese en netjiese scenario dra elke opeenvolgende generasie dieselfde van - presies op dieselfde manier in elke rekord gespel - totdat ons die dagbreek van die mens bereik.
Die werklike naam wat ons vandag dra, het egter in werklikheid slegs vir 'n paar geslagte bestaan. Vir die grootste deel van die menslike bestaan ​​is mense slegs met 'n enkele naam geïdentifiseer. Erflike vanne ('n van wat van 'n vader aan sy kinders oorgedra is) was voor ongeveer die 14de eeu nie algemeen op die Britse Eilande nie. Patronimiese benoemingspraktyke, waarin 'n kind se van uit die voornaam van sy vader gevorm is, was tot in die 19de eeu in groot dele van Skandinawië in gebruik, wat tot gevolg gehad het dat elke geslag van 'n gesin 'n ander van het.
Hoe lank sou jy 100 jaar gelede gewees het?
Was jy 'n bietjie langer? Stel jou voor dat jy 'n eeu gelede gebore is.
Nuwe navorsing het getoon hoeveel hoogtes die afgelope eeu verander het.
Voer u inligting in die sakrekenaar hieronder in, wat gebaseer is op 100 jaar hoogte data uit 187 lande, om te sien hoe lank (of waarskynlik, hoe kort) u sou gewees het as u aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog gebore was .
In vergelyking met groeitendense in ander lande, word Amerikaners te laat korter. Agtienjarige mans in die VSA het met 0,3 duim gekrimp sedert hulle in 1996 'n gemiddelde hoogte van 5 voet, 10 duim bereik het, volgens data wat in die eLife-joernaal gepubliseer is. Amerikaanse vroue het ook in hoogte gestop nadat hulle in 1988 'n maksimum gemiddelde van 5 voet, 5 duim bereik het.
Die stagnerende hoogte van Amerikaners kan te wyte wees aan omgewingsfaktore soos voeding en kwaliteit van gesondheidsorg tydens swangerskap en kinderjare, het mede-outeur James Bentham in 'n e-pos gesê.
Nederlandse mans en mdash is die langste ter wêreld en het 'n volle lengte van 6 voet, terwyl Letse vroue die rekord op 5 voet, 7 duim hou.
Oos -Asiatiese lande het die afgelope eeu dramatiese hoogteverhogings ondergaan: Japannese mans het byna 6 sentimeter lank geword en Suid -Koreaanse vroue byna 8 sentimeter. Hoogtes in die Midde -Ooste en verskeie Afrikalande neem egter af nadat hulle die afgelope paar dekades 'n maksimum bereik het.
Die sakrekenaar vind die gemiddelde lengte vir 18-jariges van u geslag, uit u land, gebore in dieselfde jaar as u. Dan vind dit uit hoeveel korter dieselfde demografie in 1914 was. Die verskil tussen hierdie gemiddeldes word dan afgetrek van u huidige hoogte om u grootte in 1914 te bereken.
Brown v. Board at Fifty: & ldquoWith an Even Hand & rdquo 'N Eeu van rasseskeiding, 1849 en ndash1950
'N Laerskool in Hurlock, Maryland, ca. 1935. Gelatien silwer druk. Visuele materiaal van die NAACP -afdeling Rekords, afdrukke en foto's, Library of Congress (20A). Met vergunning van die NAACP. [Digitale ID# cph 3c26579]
'N Laerskool in Hurlock, Maryland, ca. 1935.
Visuele materiaal van die NAACP -afdeling Rekords, afdrukke en foto's, Library of Congress (20A). Met vergunning van die NAACP. [Digitale ID# cph 3c26579]
Na die afskaffing van slawerny in die Verenigde State, is drie grondwetlike wysigings aangeneem om pas bevryde Afro -Amerikaners regstatus te verleen: die dertiende wysiging het slawerny afgeskaf, die veertiende burgerskap en die vyftiende het die stemreg gewaarborg. Ondanks hierdie wysigings en burgerregtehandelinge om die wysigings af te dwing, het die Hooggeregshof tussen 1873 en 1883 'n reeks besluite geneem wat die werk van die kongres tydens heropbou feitlik tot niet gemaak het. Deur baie beskou as tweedeklasburgers, is swartes deur die wet en deur privaat optrede in vervoer, openbare verblyf, ontspanningsgeriewe, gevangenisse, gewapende magte en skole in beide Noordelike en Suidelike state geskei. In 1896 het die Hooggeregshof die wettige skeiding van die rasse goedgekeur deur sy uitspraak in H.A. Plessy teen J.H. Ferguson, wat die afsonderlike maar gelyke fasiliteite beskou het, het nie die veertiende wysiging van die Amerikaanse grondwet oortree nie.
Vanaf 1909 het 'n klein groepie aktiviste die National Association for the Advancement of Colored People (NAACP) georganiseer en gestig. Hulle het 'n lang stryd gevoer om rassediskriminasie en segregasie uit die Amerikaanse lewe uit te skakel. Teen die middel van die twintigste eeu was hul fokus op wetlike uitdagings vir die skeiding van openbare skole. Twee groot oorwinnings voor die Hooggeregshof in 1950 het die NAACP gelei tot 'n direkte aanval op Plessy en die sogenaamde & ldquoseparate-but-equal & rdquo-leerstelling.
In die tronk vir die onderrig van vryswartes
Die verbod op opvoeding vir Afro -Amerikaners het diep wortels in die Amerikaanse geskiedenis. Volgens die Virginia Criminal Code van 1847: & ldquo Elke blanke wat saam met slawe, [of] vrye negers sal vergader. . . met die doel om hulle te leer lees of skryf,. . . word met opsluiting in die gevangenis gestraf. . . en by fine. . . & rdquo Ingevolge hierdie kode is Margaret Douglass, van Norfolk, Virginia, 'n voormalige slawehouer, gearresteer, in die tronk gestop en 'n boete opgelê toe die owerhede ontdek het dat sy kinders van die Christ's Church Sondagskool leer lees en skryf. In haar verweer het mev. Douglass opgemerk dat sy nie 'n afskaffer was nie en dat sy nie betrokke was by die ondermyning van die instellings van die Suide nie.
Margaret Crittenden Douglass. Opvoedkundige wette van Virginia Die persoonlike vertelling van mev Margaret Douglass, 'n suidelike vrou, wat 'n maand lank in die gewone gevangenis van Norfolk, onder die wette van Virginia, in die gevangenis was, vir die misdaad om gratis bruin kinders te leer om te lees. Bladsy 2. Boston: John P. Jewett en Co., 1854. Algemene versamelings, Library of Congress (1)
Boekmerk hierdie item: //www.loc.gov/exhibits/brown/brown-segregation.html#obj1
Handhawing van skoolsegregasie: die Roberts -saak
Die vyfjarige Sara Roberts moes noodgedwonge verby verskeie wit skole loop om die laerskool te bereik. Haar pa, Benjamin Roberts, 'n swart drukker, het 'n regsgeding teen die stad Boston ingedien om openbare skole te integreer. In 1849 verteenwoordig die hervormer en toekomstige Amerikaanse senator Charles Sumner Roberts en daag die skeiding van skole in die Boston -hof uit. Afsonderlike skole vir Afro -Amerikaners, het hy aangevoer, het in werklikheid die hele ras met die stigma van minderwaardigheid en agteruitgang gebrandmerk. Die Massachusetts Hooggeregshof het egter segregasie in 'n wyd aangehaalde uitspraak gehandhaaf. Die invloedryke hoofregter Lemuel Shaw het opgemerk dat die afsonderlike skole van Boston aansienlik gelyke fasiliteite het en verklaar dat integrasie van skole slegs rassevooroordeel sal verhoog.
Charles Sumner. Gelykheid voor die wet: ongrondwetlikheid van afsonderlike kleurskole in Massachusetts. Washington: F. & amp; J. Rives & amp; Geo. A. Bailey, 1870. Afdeling seldsame boeke en spesiale versamelings, Library of Congress (1F)
Boekmerk hierdie item: //www.loc.gov/exhibits/brown/brown-segregation.html#obj1F
Die veertiende wysiging
Die veertiende wysiging van die Grondwet, wat die federale regering in staat gestel het om die burgerregte van individue, insluitend Afro -Amerikaners, teen staatsinbreuk te beskerm, is in 1868 bekragtig. . Hierdie brief van 1866 aan die Hooggeregshof -hoofregter Salmon P. Chase is van mede -regter Stephen J. Field, wie se geregtelike menings die daaropvolgende interpretasies van die wysiging aansienlik sou beïnvloed. Field noem die wysiging, wat onlangs deur die kongres goedgekeur is en na die state gestuur is vir bekragtiging, en het presies wat ons nodig het, en gesê dat dit toon dat die Amerikaanse mense nie van plan is om alles op te gee wat hulle met die oorlog opgedoen het nie. & Rdquo
Stephen Field to Salmon Chase, 30 Junie 1866. Bladsy 2. Holografiese brief. Manuskripafdeling, Library of Congress (2C)
Boekmerk hierdie item: //www.loc.gov/exhibits/brown/brown-segregation.html#obj2C
Teen die tyd dat Homer A. Plessy, 'n agtuur (een-agtste negerbloed), wat in New Orleans gewoon het, die stad se reg uitdaag om openbare vervoer te skei deur in 'n Whites Only-spoorwa te ry, het die grondwetlike wysigings na die Burgeroorlog geslaag en geskryf om beskerming en regte vir negerburgers te bied, is uitgewis. Die Louisiana -staatshowe het Plessy beslis, en sy daaropvolgende appèl by die Amerikaanse Hooggeregshof is in 1896 geweier. Die impak van Plesierig was om swartes na tweederangse burgerskap te verlaag. Hulle is geskei van blankes deur die wet en deur privaat optrede in vervoer, openbare akkommodasie, ontspanningsgeriewe, kerke, begraafplase en skool in beide die noordelike en suidelike state.
Phillip B. Kurland. Landmark Briefs and Arguments of the Supreme Court of the United States: Constitutional Law. Deel 13. Arlington, Virginia: University Publications of America, Inc., 1975. Law Library, Library of Congress (3) Beskikbaar by LexisNexis®, 'n afdeling van Reed Elsevier Inc.
Boekmerk hierdie item: //www.loc.gov/exhibits/brown/brown-segregation.html#obj3
Die National Negro Committee, 1909
In 1908 publiseer die sosialist William English Walling 'n uiteensetting oor 'n bloedige oproer in Springfield, Illinois. Gevolglik het 'n interrasgroep in Januarie 1909 in sy woonstel vergader om voorstelle te bespreek vir 'n organisasie wat die burgerlike en politieke regte van Afro -Amerikaners sou voorstaan. Die groep het besluit om 'n & ldquocall & rdquo uit te reik vir 'n nasionale konferensie oor die eeufees van Abraham Lincoln se geboorte, 12 Februarie 1909. As gevolg van die & ldquocall, & rdquo is die National Negro Conference op 31 Mei en 1 Junie 1909 in New York gehou. Tydens die tweede jaarvergadering, 12 Mei 1910, het die komitee die formele naam van die organisasie aanvaar - die National Association for the Advancement of Coloured People (NAACP). Onder die eerste en onmiddellike stappe wat onderaan hierdie stigtingsdokument verskyn, is dat daar gelyke opvoedkundige geleenthede vir almal en in alle state is, en dat die uitgawes van openbare skole dieselfde is vir negers en wit kinders. & Rdquo
Platform aangeneem deur die National Negro Committee, 1909. NAACP Records, Manuscript Division, Library of Congress (8) Met vergunning van die NAACP
Boekmerk hierdie item: //www.loc.gov/exhibits/brown/brown-segregation.html#obj8
Die Pink Franklin Case
Die NAACP het sy eerste groot regsaak in 1910 aangepak deur Pink Franklin, 'n swart Suid -Carolina deelnemer wat van moord beskuldig word, te verdedig. Toe Franklin sy werkgewer verlaat nadat hy 'n voorskot op sy lone ontvang het, is 'n lasbrief gesweer vir sy arrestasie ingevolge 'n ongeldige staatswet. Gewapende polisiemanne het voor dagbreek by Franklin se kajuit aangekom om die lasbrief te bedien sonder om hul doel te noem en 'n vuurwapengeveg het gevolg en een beampte is dood. Franklin is skuldig bevind aan die moord en ter dood veroordeel. Die NAACP het ingetree, en Franklin se vonnis is verander in lewenslange gevangenisstraf. Uiteindelik is hy vrygelaat in 1919. In hierdie brief aan Mary White Ovington beveel Albert Pillsbury, 'n prokureur en NAACP -ondersteuner, die beroep aan die goewerneur van Suid -Carolina, Martin F. Ansel aan.
Albert Pillsbury aan die NAACP -sekretaris Mary White Ovington, 26 Julie 1910. Tikbrief. NAACP Records, Manuscript Division, Library of Congress (9) Met vergunning van die NAACP
Boekmerk hierdie item: //www.loc.gov/exhibits/brown/brown-segregation.html#obj9
Die NAACP soek sake wat inbreuk maak op die veertiende en vyftiende wysigings om regspresedente te skep en uiteindelik die grondwetlike regte van Afro -Amerikaners te verseker. 'N Vroeë oorwinning was Buchanan v. Warley, 'n saak wat residensiële segregasie in Louisville, Kentucky, betref. Moorfield Storey, die eerste president van die NAACP en 'n konstitusionele prokureur, het die saak voor die Amerikaanse hooggeregshof in April 1917 aangevoer. As gevolg van die uitspraak het blankes tot privaat beperkende verbonde gegryp, waarin eienaars ingestem het om slegs aan blankes te verkoop of te verhuur. Die Hooggeregshof het hierdie praktyk ongrondwetlik verklaar Shelley v. Kraemer (1948). Buchanan v. Warley is aangehaal in die Bruin besluit om die wettigheid van gesegregeerde openbare skole uit te daag.
In die Hooggeregshof van die Verenigde State, Oktobertermyn, 1916 [no.231] Charles H. Buchanan teen William Warley. Pamflet. NAACP Records, Manuscript Division, Library of Congress (14) Met vergunning van die NAACP
Boekmerk hierdie item: //www.loc.gov/exhibits/brown/brown-segregation.html#obj14
Aparte en ongelyk
Die hofuitspraak van 1896 in Plessy teen Ferguson het 'n era ingelui van 'n aparte maar gelyke fasiliteite en behandeling vir swart en wit. Op die gebied van opvoeding was die gevoel dat die kinders van voormalige slawe beter bedien sou word as hulle hul eie skole en in hul eie gemeenskappe bywoon. Hierdie beelde van skole vir swart studente toon dat die fasiliteite apart was, maar nooit gelyk was nie.
Stukkende skoolbus in Louisa County, Virginia. Visuele materiaal van die NAACP-afdeling Rekords, afdrukke en foto's, Library of Congress (20.3) [Digitale ID # ppmsca-05512] Met vergunning van die NAACP
Skoolgebou in Louisa County, Virginia. Visuele materiaal van die NAACP-afdeling Rekords, afdrukke en foto's, Library of Congress (20.4) [Digitale ID# ppmsca-# 05513] Met vergunning van die NAACP
Skoolgebou in Camden, Massachusetts. Visuele materiaal van die NAACP-afdeling Rekords, afdrukke en foto's, Library of Congress (20.1) [Digitale ID # ppmsca-05511] Met vergunning van die NAACP
Groep Afro -Amerikaanse studente in Seat Pleasant, Maryland. Visuele materiaal van die NAACP -afdeling Rekords, afdrukke en foto's, Library of Congress (20.2) [Digitale ID# cph 3e02156] Met vergunning van die NAACP
Boekmerk hierdie item: //www.loc.gov/exhibits/brown/brown-segregation.html#obj20
Hoofstrateeg Charles H. Houston
Charles Hamilton Houston was die hoofstrateeg van die NAACP se regsveldtog wat uitgeloop het op die Bruin besluit. Hy is gebore in Washington, DC, en studeer aan die Amherst College in 1915. In 1923 word hy die eerste Afro -Amerikaner wat 'n doktorsgraad in Juridical Science aan Harvard behaal het, waar hy onder Felix Frankfurter studeer. Houston beoefen af ​​en toe regte as 'n vennoot in Houston en Houston, die gesogte firma wat sy vader in 1892 gestig het. In 1924 het hy by die fakulteit van die Howard University Law School aangesluit en in 1929 as vise -dekaan aangestel. Teen 1932 het hy die regsskool verander van 'n deeltydse aandskool by 'n volledig geakkrediteerde instelling wat 'n kader burgerregteprokureurs opgelei het. In 1935 het die NAACP Houston aangestel as sy eerste voltydse spesiale advokaat en het hy die regsafdeling onder sy toesig geskep. Alhoewel hy in 1938 teruggekeer het na die privaat praktyk, het Houston voortgegaan om die NAACP te adviseer tot met sy dood op 22 April 1950.
Charles H. Houston, (1895 en ndash1950), ca. 1940. Gelatien silwer druk. Afdeling afdrukke en foto's, Library of Congress (26E)
Boekmerk hierdie item: //www.loc.gov/exhibits/brown/brown-segregation.html#obj26E
Die NAACP -regspan, 1933
Charles Houston was die vise -dekaan van die Howard University Law School voordat hy in 1935 spesiale NAACP geword het. Leon Ransom was professor aan die Howard Law School. Edward Lovett en James Tyson was gegradueerdes. Lovett het ook gewerk vir die firma Houston & amp; Houston in Washington, DC. Die hele span het saamgewerk om desegregasiegevalle te beplan en aanhangig te maak. Op hierdie foto is NAACP -prokureurs, met die uitsondering van Walter White, wat die uitvoerende sekretaris van die NAACP is, vanaf 1931 en ndash1955.
Boekmerk hierdie item: //www.loc.gov/exhibits/brown/brown-segregation.html#obj22
Prominente NAACP -prokureur William Hastie
William Henry Hastie (1904 en ndash1976), advokaat vir burgerregte, staatsamptenaar en federale regter, is gebore in Knoxville, Tennessee, op 17 November 1904. Hastie het sy neef Charles Houston se voetspore gevolg deur Amherst College en Harvard Law School by te woon, waar hy studeer by Felix Frankfurter, ontvang 'n Baccalaureus in die Regte in 1930 en 'n Doktor in Regswetenskap in 1933. Tussen die grade het Hastie by Houston & amp Houston en die fakulteit van die Howard University Law School aangesluit en in 1939 dekaan geword. Gedurende die 1930's het hy sy ampstermyn begin. met die NAACP as 'n strategiese adviseur en raadgewer. Hy was ook voorsitter van die regskomitee vanaf 1939 en ndash1949 en in die raad van direkteure van die NAACP Legal Defense Fund vanaf 1941 & ndash1968. In 1949 word Hastie aangestel by die Amerikaanse appèlhof vir die derde kring. In 1954 en 1967 is hy vir die hooggeregshof oorweeg.
William Hastie, voorsitter van die National Legal Committee, NAACP, n.d. Silwer gelatienafdruk.Visuele materiaal van die NAACP -afdeling Rekords, afdrukke en foto's, Library of Congress (22B) Met vergunning van die NAACP
Boekmerk hierdie item: //www.loc.gov/exhibits/brown/brown-segregation.html#obj22B
Murray v.Maryland, 1936
Terwyl hy in Baltimore in die regte werk, werk Thurgood Marshall ywerig om die salarisgevalle van swart onderwysers vir die NAACP bymekaar te maak. Hy het Houston ook aangemoedig om aan te neem Murray v. Maryland, 'n sterker vooruitsig as die Hocutt saak. Die eiser, Donald G. Murray, was 'n hoogs gekwalifiseerde Amherst -gegradueerde wat toegang tot die University of Maryland Law School geweier is. In 1935 het Houston die saak met Marshall in die Baltimore City Court toegestaan ​​en aangevoer voor regter Eugene O'Dunne. Die regter beslis dat Murray slegs op grond van ras verwerp is en het die universiteit beveel om hom toe te laat. Murray word in 1938 die eerste swart gegradueerde van die Universiteit se regskool.
Thurgood Marshall en Charles Houston saam met hul kliënt Donald Gaines Murray tydens hofverrigtinge, ca. 1935. Gelatien silwer druk. Visuele materiaal van die NAACP -afdeling Rekords, afdrukke en foto's, Library of Congress (28) Met vergunning van die NAACP
Boekmerk hierdie item: //www.loc.gov/exhibits/brown/brown-segregation.html#obj28
Die Garland Fund en Margold -verslag
In 1922 het Charles Garland, 'n student aan Harvard College, $ 800,000 geskenk om The American Fund for Public Service te stig, 'n stigting wat toegewy is aan radikale sosiale hervorming. Die fonds, algemeen bekend as die Garland Fund, het 'n toekenning van $ 100,000 aan die NAACP toegeken vir die aanstelling van 'n spesiale advokaat om die regstatus van Afro -Amerikaners te bestudeer en 'n regsveldtog te beplan. Die NAACP het Nathan Margold, 'n voormalige assistent -Amerikaanse prokureur in die suidelike distrik van New York, aangestel op die goedkeuring van Felix Frankfurter en Charles H. Houston. Margold fokus sy verslag op 'n beoordeling van diskriminasie in openbare skole. Hy het die NAACP aangeraai om die grondwetlike geldigheid van onderfinansierde swart skole met vrymoedigheid te betwis as 'n skending van die gelyke beskermingsklousule van die veertiende wysiging.
Nathan R. Margold. Voorlopige verslag aan die gesamentlike komitee wat toesig hou oor die uitgawes van die 1930 -toewysing deur die Amerikaanse fonds vir staatsdiens, . Bladsy 2. NAACP Records, Manuskrip Afdeling, Library of Congress (21) Met vergunning van die NAACP
Boekmerk hierdie item: //www.loc.gov/exhibits/brown/brown-segregation.html#obj21
Veldtog teen diskriminasie in die onderwys
Nathan Margold het in 1933 uit die NAACP bedank om as prokureur by die departement van binnelandse sake aan te sluit. In 1934 het die Gesamentlike Komitee van die NAACP en die Amerikaanse Fonds vir Staatsdiens deeltyds Charles H. Houston behou om 'n regsveldtog teen diskriminasie in onderwys en vervoer tussen die staat te rig. Houston het die Margold -verslag hersien en daarna hierdie memorandum saamgestel waarin hy pleit vir die gebruik van die skaars $ 10 000 fondse wat beskikbaar is om die meer akute kwessie van diskriminasie in die onderwys te beveg. en professionele skole. Sy bedagte, sistematiese aanranding sou die hof as 'n laboratorium bewerkstellig om 'n opeenvolging van toetssake te ontwikkel en geleidelik weg te breek van die aparte maar gelyke leerstelling.
Memorandum vir die Gesamentlike Komitee van die NAACP en die American Fund for Public Service, Inc. van Charles H. Houston, 26 Oktober 1934. NAACP Records, Manuscript Division, Library of Congress (25) Met vergunning van die NAACP
Boekmerk hierdie item: //www.loc.gov/exhibits/brown/brown-segregation.html#obj25
Vordering van die Hocutt v. Wilson saak, 1933
In 1933 het die NAACP onderneem Hocutt v. Wilson, die eerste toetssaak wat segregasie in hoër onderwys betref. Die eiser was Thomas R. Hocutt, 'n student aan die North Carolina College for Negroes, wat toelating geweier is tot die School of Pharmacy van die University of North Carolina. Prokureurs Conrad O. Pearson en Cecil McCoy het 'n beroep op die NAACP gedoen om hulp nadat hulle 'n regsgeding ingedien het. Charles Houston het William Hastie aanbeveel om die litigasie te rig. Volgens Pearson was die wit Bar [teenwoordig] eenparig in die lof en die verhoor van Hastie en sy kollegas, maar die saak is ondermyn deur die weiering van die president van North Carolina College om die transkripsie van Hocutt vry te stel.
Conrad O. Pearson aan die uitvoerende sekretaris van die NAACP, Walter White, verslag oor die vordering van die Hocutt v. Wilson saak, 31 Maart 1933. Getikte brief. NAACP Records, Manuscript Division, Library of Congress (22A) Met vergunning van die NAACP
Boekmerk hierdie item: //www.loc.gov/exhibits/brown/brown-segregation.html#obj22A
Integrasie van die Universiteit van Missouri Law School
Charles Houston, NAACP Special Counsel, het regskole gerig. Hy was optimisties dat wit regters op grond van hul eie ervaring die ongelyke opleiding vir swart advokate sou verwerp. Na die wen van die Murray Houston het saam met Marshall en Sidney Redmond gewerk Missouri eks. Gaines teen Kanada. In 1935 het die Law School van die Universiteit van Missouri toegang tot Lloyd Gaines geweier, 'n eregradueerde van die Lincoln University (Mo.), wat aangebied het om 'n regskool in Lincoln te bou of Gaines se onderrig by 'n buitelandse skool te betaal. Houston en Redmond het die saak voor die Amerikaanse hooggeregshof in 1938 aangevoer. Die hof het beslis dat Missouri Gaines 'n gelyke fasiliteit binne sy grense moet bied of hom tot die regsskool van die Universiteit moet toelaat. In reaksie hierop het die staatswetgewer 'n tydelike regskool probeer oprig wat Houston aangespoor het om litigasie te hernu. Intussen het Gaines verdwyn en die saak skielik beëindig. Sy lot bly 'n raaisel.
Charles H. Houston aan Walter White verslag oor die vordering van Missouri eks. Gaines teen Kanada, 24 Mei 1938. Handtekeningbrief. NAACP Records, Manuscript Division, Library of Congress (33) Met vergunning van die NAACP
Boekmerk hierdie item: //www.loc.gov/exhibits/brown/brown-segregation.html#obj33
NAACP -leiers Joel en Arthur Spingarn
Die gunstige publisiteit wat deur die Pink Franklin -saak gegenereer is, het nuwe ondersteuners na die NAACP gelok. Onder hulle was Joel E. Spingarn, voorsitter van vergelykende letterkunde aan die Universiteit van Columbia, en sy broer, Arthur, 'n prokureur, wat op hierdie foto getoon is. In Januarie 1911 het die NAACP sy eerste tak in Harlem, New York, gereël met die hulp van Joel. Die tak het 'n waaksaamheidskomitee gestig wat die nasionale regskomitee geword het om ongeregtigheid in die howe te hanteer, aangesien dit die neger raak. Arthur werk Pro bono omdat die NAACP dit nie kon bekostig om gereeld prokureurs aan te stel nie en dikwels ander prominente advokate kon oortuig om hul dienste vrywillig te doen. Arthur was tot 1939 die voorsitter van die National Legal Committee. Die lede van die komitee was ook Felix Frankfurter en Charles Houston.
Arthur Spingarn. Silwer gelatienafdruk. Visuele materiaal van die NAACP -afdeling Rekords, afdrukke en foto's, Library of Congress (11A) Met vergunning van die NAACP
Boekmerk hierdie item: //www.loc.gov/exhibits/brown/brown-segregation.html#obj11A
Stigting van die NAACP Legal Defense and Educational Fund
In 1939 het die tesourie-afdeling geweier om die NAACP belastingvrye status toe te staan ​​weens 'n vermeende konflik tussen die litigasie en lobby van die vereniging. In reaksie hierop het die NAACP sy Legal Defense and Educational Fund, Inc., as 'n aparte arm sonder winsbejag geskep om sake te beveg en geld uitsluitlik vir die regsprogram in te samel. Dit het raadslede en kantoorruimte met die NAACP gedeel. Arthur Spingarn was president van albei organisasies. Thurgood Marshall was gelyktydig die direkteur van die Fonds en die NAACP -spesiale raad. Hy het 'n nuwe span begaafde jong advokate aangestel om vir die Fonds te werk, waaronder Robert L. Carter, Jack Greenberg, Constance Baker Motley en Franklin Williams. Die Wetlike Verdedigingsfonds verbreek die bande met die NAACP in 1957, maar behou sy oorspronklike naam.
Thurgood Marshall aan Arthur B. Spingarn en Walter White aangaande die stigting van die NAACP Legal Defense and Educational Fund, 27 Julie 1939. Memorandum. NAACP Records, Manuscript Division, Library of Congress (36) Met vergunning van die NAACP
Boekmerk hierdie item: //www.loc.gov/exhibits/brown/brown-segregation.html#obj36
George W. McLaurin geskei tot die voorkamer
George W. McLaurin, 'n veteraan-onderwyser wat in Oklahoma woon, het in 1948 by die wit universiteit van Oklahoma aansoek gedoen om 'n voorafgaande graad in onderwys te volg. Sy aansoek is van die hand gewys omdat die statute van Oklahoma dit onwettig gemaak het vir swart en wit om dieselfde skool by te woon. . McLaurin het 'n klag teen die universiteit op die staatshof ingedien en gewen. Hy is toegelaat om klasse by te woon, maar nie saam met sy medestudente nie. Hierdie foto toon hoe hy na sy toelating in 1948 in die voorkamer van 'n klaskamer geskei is. In 1950 het McLaurin aansoek gedoen by die en die Amerikaanse Hooggeregshof en gewen. Die saak het die weg gebaan vir die Brown v. Onderwysraad gevalle.
George W. McLaurin, 1948. Gelatien silwer druk. Visuele materiaal van die NAACP -afdeling Rekords, afdrukke en foto's, Library of Congress (47) Digitale ID# cph 3c16927 Met vergunning van die NAACP
Boekmerk hierdie item: //www.loc.gov/exhibits/brown/brown-segregation.html#obj47
Perskonferensie vir die Sweatt Saak
Thurgood Marshall het Robert L. Carter in 1944 as regsassistent by die Legal Defense Fund aangestel en hom in 1945 tot assistent -advokaat aangestel. Carter studeer aan die Lincoln University (Pa.), Howard Law School, en behaal 'n Master in die regte aan die Columbia University . Hy het gehelp om opsommings in die McLaurin- en Sweatt -sake voor te berei, en het McLaurin in Oklahoma en voor die Hooggeregshof aangevoer. Carter het later Marshall se sleutelhulp op die Bruin litigasie. Hy het die strategie vir sosiale wetenskap aanbeveel wat 'n deurslaggewende faktor in die Bruin besluit. Hy het ook die opdrag vir die Bruin saak en die betoog voor die Hooggeregshof gelewer. Hy was die hoofadvokaat van die NAACP van 1956 tot 1968. In 1972 het president Nixon Carter in die Amerikaanse distrikshof aangestel vir die suidelike distrik van New York, waar hy steeds as regter voorsit.
Boekmerk hierdie item: //www.loc.gov/exhibits/brown/brown-segregation.html#obj43
Die Henderson, McLaurin en Sweatt Gevalle
Die Wetlike Verdedigingsfonds het twaalf jaar gewag om twee presedentiële sake voor die Hooggeregshof voort te sit. In 1946 het die University of Texas Law School toegang tot Heman Sweatt geweier en 'n voorlopige regskool vir hom voorgestel in die kelder van 'n gebou naby die all-black Prairie View University. In 1948 het George McLaurin, 'n onderwyser, by die Universiteit van Oklahoma aansoek gedoen om sy doktorsgraad te volg. Die Universiteit het McLaurin toegelaat, maar hom van wit studente geskei. Die hof het ook 'n ander saak oorweeg, Henderson teen die Verenigde State, wat gesegregeerde eetwaens op interstaatlike treine betrek het. Op 5 Junie beslis die hof ten gunste van al drie eisers. In Sweatt en McLaurin, het die Hof bevind dat ontasbare faktore opvoedkundige ongelykheid kan veroorsaak. Hierdie faktore sluit die uitstekende reputasie, fakulteit en alumni -netwerk van die Texas Law School in. Die hof se beslissings in hierdie sake het die struktuur van wettige segregasie verswak.
Volledige teks van die Amerikaanse hooggeregshofbesluite: die Henderson -saak, die McLaurin -saak, die Sweatt -saak. Pittsburgh: Die Pittsburgh Courier, 1950. Pamflet. NAACP Records, Manuscript Division, Library of Congress (46) Met vergunning van die NAACP
Boekmerk hierdie item: //www.loc.gov/exhibits/brown/brown-segregation.html#obj46
Twintigste jaarlikse sessie van die NAACP
In 1929 het die jaarlikse konferensie van die NAACP in Cleveland vergader ter viering van die twintigste bestaansjaar van die Vereniging. Die NAACP het baie gehad om te vier. Dit het 'n suksesvolle kruistog teen lynskiet geloods, het belangrike regsgevegte gewen en 325 takke georganiseer. Die Krisis, die amptelike orrel van die Vereniging, was die toonaangewende swart tydskrif met 'n oplaag van meer as 100,000. Onder die NAACP -amptenare wat in die voorste ry sit (Links na regs) is W.E.B. Du Bois, redakteur van The Crisis James Weldon Johnson, NAACP Uitvoerende Sekretaris, 1920 & ndash1930 Robert Bagnall, Direkteur van Takke Daisy Lampkin, Streeksveldsekretaris Walter White, Assistent Sekretaris, 1918 & ndash1929 William Pickens, Veldsekretaris en Arthur Spingarn, Voorsitter van die Regskomitee.
Cole, fotograaf. Twintigste jaarlikse sessie van die NAACP in Cleveland, Ohio, 26 Junie 1929. Silwer gelatienafdruk. Visuele materiaal van die NAACP -afdeling Rekords, afdrukke en foto's, Library of Congress (19) Met vergunning van die NAACP
Boekmerk hierdie item: //www.loc.gov/exhibits/brown/brown-segregation.html#obj19
'N Afro -Amerikaanse skoolhuis
Hierdie foto toon die toestand van baie Afro -Amerikaanse skole in die eerste dekades van die twintigste eeu. Baie state het eenvoudig nie genoeg fondse bewillig om skole in die aparte swart skole te voorsien nie. In Suid -Carolina het die gevolglike onvoldoende toestand vir swart kinders gelei tot die Briggs v. Elliot saak in 1954. Die Briggs saak een van die vyf in die Bruin besluit.
Marion Post Wolcott, fotograaf. African American School House naby Summerville, Suid -Carolina, 1938. Gelatien silwer druk. FSA-OWI Fotoversameling, Afdeling afdrukke en foto's, Library of Congress (26) [digitale ID# br0026a]
Weet u nou: hoekom lyk mense altyd so ernstig op ou foto's?
Die eerste foto's is aan die einde van die 1820's geneem, en die nuwe medium het gedurende die res van die eeu ontwikkel as 'n praktiese hulpmiddel, artistieke vorm en sosiale aktiwiteit. Maar selfs al was daar 'n paar glimlagte in die beginjare van fotografie, het dit tot in die 1920's en 821730's geneem voordat glimlagte die standaarduitdrukking op foto's geword het.
Waarom was dit die geval, en wat het verander?
Een moontlikheid is tandheelkunde. Sommige verwerp die idee dat slegte tande moontlik 'n moontlike oorsaak kon wees vir vroeë fotografie en beelde met 'n kort lippe, want dit was 'n algemene toestand en sou destyds nie noodwendig opmerklik gewees het nie. Maar Angus Trumble, die direkteur van die National Portrait Gallery in Canberra, Australië, en skrywer van 'N Kort geskiedenis van die glimlag, stem nie saam nie. Hy wys op die professionalisering van tandheelkundige gesondheid as 'n faktor wat lei tot die toename in glimlagte, en beweer dat net omdat slegte tande normaal was, dit nie wenslik was nie. Mense het slegte tande as hulle tande gehad het, wat daartoe gelei het dat u nie u mond kan oopmaak in sosiale omgewings nie, sê hy.
'N Ander algemene verduideliking vir die gebrek aan glimlagte op foto's uit die 19de eeu is dat mense wat op die foto so lank geneem het, nie lank genoeg 'n glimlag kon hou nie. 'N Paar daarvan is waar, " sê Todd Gustavson, tegnologie -kurator by die George Eastman Museum. As u kyk na die vroeë prosesse waar u 'n lang blootstellingstyd gehad het, sal u 'n positie kies wat gemaklik is. Maar hy sê dat tegnologie te veel speel as 'n beperkende faktor. Teen die 1850's en 821760's was dit moontlik om onder die regte omstandighede foto's te neem met slegs 'n paar sekondes blootstellingstyd, en in die dekades wat gevolg het, is korter blootstelling nog meer algemeen beskikbaar. Dit beteken dat die tegnologie wat nodig was om vlugtige uitdrukkings vas te lê, soos 'n ware glimlag, beskikbaar was lank voordat so 'n blik algemeen geword het.
Christina Kotchemidova, 'n professor wat kultuur en kommunikasie bestudeer, wat 'n artikel oor die geskiedenis van glimlagte in foto -opnames geskryf het, bevraagteken ook die tegnologiese argument. Die idee, sê sy, kom uit ons wêreld, waarin dit natuurlik lyk asof 'n mens glimlag vir 'n foto, en mense moet aangesê word om dit nie te doen nie. Maar, sê sy, terwyl glimlag oor die algemeen aangebore is, maar om voor 'n kamera te glimlag, is nie 'n instinktiewe reaksie nie.
Kenners sê dat die dieper rede vir die gebrek aan glimlagte vroeg is dat fotografie leiding geneem het uit die bestaande gebruike in die skilderkuns en mdashan-kunsvorm, waarin baie geglimlag ongemaklik en onvanpas was vir portret. Alhoewel heiliges met 'n dowwe glimlag uitgebeeld kan word, was breër glimlagte geassosieer met waansin, skandelikheid, luidrugtigheid, dronkenskap, allerhande wesens wat nie besonder mooi was nie, sê Trumble. Gevolglik sal ateljeefotograwe van hoë gehalte 'n elegante omgewing skep en die onderwerp rig hoe hulle hulle moet gedra, wat die vaste uitdrukkings lewer wat so bekend is in foto's uit die 19de eeu. Die beelde wat hulle gemaak het, was formeel en pas by die koste om 'n portret te laat maak, veral as die portret die enigste beeld van iemand is.
Maar selfs van die begin af kan 'n minder ervare fotograaf die norme wat daargestel is, oortree, stel Gustavson voor. Sommige vroeë foto's van glimlagte toon die belangrikheid van konteks by die bepaling van die uitdrukking op die onderwerp van die onderwerp. 'N Foto van twee offisiere in die Meksikaans-Amerikaanse oorlog in 1847 toon een glimlaggend, en 'n beeld van pokerspelers uit 1853 het ook 'n glimlaggende man en een op sy kaarte. 'N Afro-Amerikaanse man met sy hande omhoog asof die boks met 'n glimlag in 1860 behoue ​​gebly het. Dit is steeds performatiewe portrette, maar hulle hou nie heeltemal van die formele geverfde portrette van die hoër klasse nie. Namate die tipe mense wat foto's geneem en vir portrette geneem het, uitgebrei het, het dit die omvang van aanvaarbare uitdrukkings vir portrette vergroot.
Dit is dus logies dat die opkoms van momentopname -fotografie moontlik die formele uitdrukkings die meeste verander het, wat die medium verder gedemokratiseer het.
Haal die kamera uit die professionele persoon en plaas dit in die hande van die fotograaf, en dan kan hulle doen wat hulle wil " sê Gustavson. Met die George Eastman se Kodak -kamera uit 1888, is die chemiese verwerking van die film vir u gedoen en die kamera het 'n handleiding meegebring. Deur 'n gedeelte op te neem oor wat 'n goeie prentjie gemaak het, het Eastman kulturele norme gelei oor wat fotografie sou wees, voeg Gustavson by. Die Brownie -kamera van 1900 het dit nog verder geneem. Vir 'n bekostigbare $ 1 elk is dit as 'n kinderkamera bemark, hoewel baie volwassenes dit ook gebruik het.
Die norme van spontane, amateurfotografie het begin bloei in meer formele fotografie, sê Trumble, terwyl mense nuwe verwagtinge ontwikkel het oor hoe hulle gesien wil word. Namate die eeu aangestap het, het fotografie en skildery begin werk, en elkeen het probeer om voordeel te trek uit die ander voordele van die medium. Skilders sou probeer om die duidelikheid en spontaniteit van foto's na te boots, en fotograwe sou probeer om die kuns van fyn skildery op te roep.Dit geld ook vir glimlagte, sê Trumble, terwyl mense in die Edwardiaanse tydperk, omstreeks 1895-1914, op bruisende maniere begin glimlag in geverfde portrette, daarna dieselfde verandering het in fotografie plaasgevind.
Teen die Tweede Wêreldoorlog was die verskuiwing in fotografiese norme redelik voltooi.
'N Studie van hoërskoolfoto's in die VSA wat van 1905 tot 2005 geneem is, vertel 'n soortgelyke verhaal van die veranderende standaarduitdrukking. Die navorsers was gemiddeld dekades lank beelde van mans en vroue, en hoewel dit 'n spesifieke steekproef was, het hulle gevind dat die gemiddelde lipkromming mettertyd toegeneem het en ook dat vroue die pad na tandige grynslae gelei het, gemiddeld meer glimlag as mans in 'n gegewe dekade. .
Kotchemidova voer aan dat dit nie toevallig was dat die breë grynslag 'n Amerikaanse verskynsel was nie en dat advertensies 'n belangrike rol gespeel het in die verspreiding daarvan. Die Kodak -slagspreuk " jy druk op die knoppie, ons doen die res " was deel van 'n skuif van dreigende advertensies na 'n meer positiewe strategie en "Kodak was een van die baanbrekers, ", sê sy. Die nuwe metode fokus op verbruikersgeluk met die produk en beeld verbruikers uit wat die kamera gebruik tydens gelukkige oomblikke. Hierdie kommersiële leidrade dat glimlag is wat u op 'n foto moet doen, was veral effektief om mense te beïnvloed, om die behoefte om te verduidelik omseil hoekom iemand behoort na die kamera te straal. Mense het die boodskappe geïnternaliseer, meen Kotchemidova, en het die voorbeelde voor hulle nageboots.
Dit is miskien die belangrikste les van die bestudering van historiese glimlagte: of mense op foto's glimlag of nie, het min te doen met hoe gelukkig hulle is.
Mense in die 1800's was nie altyd gelukkig nie. Beide koningin Victoria en Abraham Lincoln was byvoorbeeld bekend vir hul humor, hoewel hulle beslis dinge het om oor bekommerd te wees, foto's van Lincoln het soms 'n sweempie omgedraaide mondhoeke en daar is selfs 'n foto van die koningin wat reguit glimlag.
Mense in die mensegeskiedenis het min of meer geglimlag, gelag en gedra soos vandag, met ander woorde natuurlik en spontaan in die privaat sfeer, " sê Trumble. Wat radikaal anders is, is openbare optrede en openbare aanbieding. "
Ander vragmotortipes: ਏoto's, afmetings, geskiedenis
Eksperimentele yskasmotors het gedurende die 1850's al hoe meer algemeen geword met 'n paar eenvoudige oplossings deur slegs blokke ys in standaard bokswaens te gebruik.
Omstreeks 1860 is die eerste ware yskasmotors gebore met swaar isolasie, dakluike, vloerdreinings en ysbunkers aan weerskante van die motor.
Hierdie vroeë motors het gewoonlik 'n soort natuurlike isolasie gebruik, soos koeihare, saagsels of selfs ou vuil! In 1867 het J.B. Sutherland van Detroit, Michigan, die eerste koeler gepatenteer, met 'n ontwerp wat baie soortgelyk was aan dié wat net genoem is.
Boonop het Sutherland probeer om die lugvloei in die motor te beheer om die voedselprodukte goed in die koelkas te hou.
Ten spyte van hierdie vroeë vordering in die koelte -tegnologie, het spoorweë die nuwe motor redelik stadig omhels. Tradisioneel was en is spoorweë in 'n mate weerstand teen nuwe tegnologie op grond van koste teenoor opbrengs.
'N Moderne, 57 voet lange Cryo-Trans Incorporated (CRYX) meganiese yskasmotor word hier gesien in diens op CSX in Hamlet, Noord-Carolina gedurende Mei 1996. Hierdie tipe motors is goed geïsoleer en beskik oor kussingstrek in die onderstel. Foto Warren Calloway.
Dit was die geval met reefers, waardeur spoorweë gevoel het dat dit nie die moeite werd was om groot bedrae geld te bestee vir 'n vlootmotor wat slegs een soort goed sou dra nie.
Boonop het spoorweë reeds baie geld bestee aan die ontwikkeling en vervoer van vee langs hul spore. Omdat hulle besef het dat privaatversenders, veral vleisverpakkers, 'n yskas nodig het, het hulle besluit om hul eie vloot te bou.
Deur dit te doen, was reefers van die eerste motors in privaat besit wat op spoorweë gebruik is (vandag bekend as privaat motorlyne).
As sodanig het name soos Armor in hul klassieke geel en Swift aan die kante van baie yskasmotors begin verskyn. Dit was nie ongewoon om groot snitte van hierdie motors te sien wat Chicago deur die vyftigerjare verlaat het nie.
Slegs in die 1880's het yskasmotors redelik gevorderd geword met baie swaar isolasie en 'n standaardgrootte van ongeveer 36 voet, aangesien laaideure by verpakkingsaanlegte gebaseer was op sentrums van 36 voet.
Boonop het private verskaffers groot en gesofistikeerde versierselstasies ontwikkel, wat gewoonlik langs groot spoorwegafdelingpunte geleë was.
Terwyl treine herklassifiseer word, enjins onderhou word en spanne vervang word, word die yskasmotors na hierdie ysstasies oorgeplaas om hul ysvoorrade weer op te vul.
Klassieke houthuisies van Santa Fe word in Maart 1943 in Essex, Kalifornië, gestoor. Foto van Jack Delano.
In 1941 kom die eerste vroeë tipe lugversorging na die koeler toe die Pacific Fruit Express Company 'n waaierstelsel ontwikkel wat deur die motor beweeg word (wat deur die motor se bewegende as aangedryf word).
Hierdie stelsel het groot hoeveelhede lug deur die ysbunkers en uit die vents naby die plafon gedruk, wat die motor se inhoud beter kon afkoel.
Omtrent dieselfde tyd is beter isoleringstegnieke ontwikkel, soos rubber seëls langs die nate van die motor om nog meer lug buite uit te hou en sodoende die bederfbare inhoud te behou.
Dit was egter die bevrore voedselbedryf van die vyftigerjare wat uiteindelik die oorheersing van die koeler se eindpunt in die verskuiwing van bederfbare voedsel beëindig het.
Alles, van groente en vleis tot die nuwe "TV -ete", kan gevries en gewoonlik vars gehou word vir weke voor hulle geëet word. Die tradisionele yskoud yskas-motors kon hierdie bederfbare produkte nie heeltemal gevries hou nie, wat natuurlik 'n groot probleem veroorsaak het.
Druiwe word op 4 Junie 1923 in Guasti, Kalifornië, op pad na die oostelike markte, op PFE -motors gelaai. Philip Brigandi -foto.
Dus is die meganiese koeler ontwikkel om hierdie probleem te verlig. Die motor is eers ná die Tweede Wêreldoorlog suksesvol gebou en bestuur deur die Fruit Growers Express Company, wat meestal suidelike sitrusvrugte van Florida na die noordooste vervoer het.
Die oorspronklike motorvloot van die FGE is aan boord van petrolaangedrewe enjins gebruik om die verkoelingstoerusting te bestuur.
Met die ontwikkeling van die diesel-elektriese lokomotief en die wydverspreide gebruik daarvan, merk Mike Schafer en Mike McBride egter op in hul boek, "Goederetreinmotors, "het die onderneming hul motors gou ontwerp om die tegnologie na die Tweede Wêreldoorlog te gebruik.
In plaas van 'n gasmotor, het 'n klein dieselenjin op elke motor 'n alternator aangedryf wat elektrisiteit produseer om die verkoelingstoerusting aan te dryf.
Deur die ontwikkeling van gemeganiseerde yskasmotors kon hulle baie groter word en 'n groter produkopbrengs lewer. Na die Tweede Wêreldoorlog het die riviere egter stadigaan minder gebruik in die hele bedryf gehad.
Die hele vloot het in 1930 'n hoogtepunt van 183 000 bereik, maar teen 1950 net tot onder 128 000.
Teen die sewentigerjare het spoorweë begin om minder winsgewende LCL- en kortafstandverkeer ernstig te verminder of heeltemal uit te skakel, wat die koelvloot verder verminder. Om die saak erger te maak, het die sewentigerjare ook gedaal en onbetroubare vragdiens in die hele bedryf.
'N Moderne yskaswa van 57 voet van Tropicana/Fruit Growers Express word hier gesien as deel van die beroemde "Juice Train" (gestaak in 2017). Foto Warren Calloway.
Spesifiek was die Suidelike Stille Oseaan, 'n stelsel wat die bederfbare mark in Kalifornië gedurende die grootste deel van die 20ste eeu oorheers het en dit trots gemaak het om hierdie vrag vinnig en doeltreffend na die oostelike markte te vervoer.
Dit het klein taklyne en spore wat uithaal om byna elke groot plaas in die San Joaquin -vallei te bedien.
Teen die sewentigerjare het die swak bestuur egter so sleg geword dat hele treine van bederfbare verkeer verrot was toe hulle die ooskus bereik het.
Kalifornië se telers kon nie sulke verliese weerstaan ​​nie, wat oorskakel na vragmotors, wat duurder maar ook betroubaarder was.
Die SP het binne 'n paar jaar feitlik sy hele bederfbare verkeer verloor, en die geraamtes van sy oorheersing in die vallei kan nog steeds gesien word deur die talle verlate spore en laaigeriewe.
Produsente het soveel vertroue verloor om hul produk per trein te vervoer, dat hulle in die afgelope vyf of tien jaar weer spoorwegdiens probeer het, wat in toetse eintlik baie suksesvol was.
Teen 2001 het die yskas-vloot in die Verenigde State tot 'n alledaagse laagtepunt van ongeveer 8 000 motors gedaal.
Die getal het egter vandag teruggekeer na meer as 25 000, aangesien boere en produsente weer 'n mate van vertroue in spoorweë herwin het om hul kosbare produk weer per spoor te vervoer. Klik hier vir meer inligting oor die koeler.
Waarom korsette nog steeds die mees misverstaande kledingstukke in die modegeskiedenis is
Elke oggend, voordat sy in haar werksklere gly, trek Sarah Woodyard 'n korset aan. As 'n Milliner en Mantua-Maker in Colonial Williamsburg, dra 'n historiese akkurate korset deel van Woodyard se werk, waar sy haar dag deurbring om besoekers op te voed oor die lewe in die Amerikaanse kolonies. Die soort korset wat sy dra, wissel: sommige dae trek sy 'n 18de -eeuse verblyf aan, ander kies om 'n korset met 'n koord omstreeks 1800. Hoe dan ook, die korset is 'n noodsaaklike komponent van haar werksuniform. Alhoewel Woodyard tot 18 uur lank in katoenbedekte bande van metaal of been kan spandeer, kla sy nie: "Dit is asof jy die hele dag saggies vasgehou en omhels word," vertel Woodyard.
Die korset is een van die mees misverstaande kledingstukke in die modegeskiedenis. Dit is 'n maklike teiken vir mode -revisioniste: verwyderd van die liggaam wat dit vroeër versier het, die stywe struktuur van die korset en die onverbiddelike raamwerk van die roosterbeen, lyk agterdogtig na 'n middeleeuse martelapparaat: kru maar effektief.
'Dit sou 'n vreeslike ding wees om dit elke dag, die hele dag te dra. Dit sou wees soos om in 'n hok te woon, 'sê Zoe Helene, kultuuraktivis en stigter van Cosmic Sister, 'n vrouekollektief wat geslagsgelykheid bevorder. '[Korsette] gaan absoluut daaroor om vroue terug te hou. Daar is geen twyfel daaroor nie, en as u twyfel, het u dit nie lank genoeg gedra nie, "sê Helene.
Maar volgens Woodyard, iemand wat doen dra 'n korset die meeste dae, die hele dag; korsette ondersteun eintlik, sodat vroue huishoudelike pligte kan verrig sonder rugpyn. 'Ek het gevind dat dit dikwels 'n hulpmiddel vir my dag is. En die rugsteun help my regtig om nie aan die einde van die dag 'n seer rug te hê nie. Ek was wasgoed en kook in die agtiende eeu. En as u swaar emmers water moet optel of swaar voorwerpe moet buig en beweeg [die ondersteuning van die korset], is dit baie nuttig, "sê Woodyard.
Maar was korsette nie kwansuis ongemaklik en selfs pynlik om organe in die vergetelheid te druk nie? 'Ek dink nie baie mense besef dat daar in die 18de eeu verblyfmakers was nie. [het vroue] 'n paar gemaak wat by [hul kliënt] pas en goed by hulle pas, "sê me. Woodyard. 'Ek vergelyk dus gereeld die woord gepas versus styf, dat die stutte pas, maar dit moet nie styf wees nie. En as hulle te styf is, moet u dit regmaak. "
Behalwe gepas, styf of enige plek tussenin - korsetrie het 'n lang geskiedenis wat veel verder strek as ons huidige aannames. Die manipulasie van die liggaam deur middel van onderklere strek tot in die oudheid toe Minoïese vroue van die eiland Kreta hul borste gebind het met 'n band van sagte leer, genaamd apodesmos. Maar met die apodesmos het die liggaam nog steeds 'n belangrike rol gespeel in die vorming van die klere wat dit omhul. Dit was eers in die Middeleeue dat die liggaam beskou is as 'n voorwerp wat verduister of verander moes word. Soos die Franse historikus Georges Duby in sy boek geskryf het L'Europe au Moyen -ouderdom, die fieterjasies en versierings wat met daardie era verband hou, vermom die liggaam, omhul dit in onwerklikheid, en verdoesel die eienskappe van mans en vroue.
Die oorsprong van die woord "korset" om 'n gepaste vroulike onderkleed te beskryf, is troebel. Volgens dr Joan Evans in haar boek Mode in onderklere: van Babylon tot bikini -onderbroekIn die Middeleeue dui die woord 'n soort mantel aan vir ironies genoeg mans. Eers aan die begin van die 19de eeu word & quotcorset & quot gebruik om die omstrede onderkleed te beskryf (dit word eerder 'quotstays' genoem). Tog was die vroegste vorm van die korset nie eens 'n onderkleed nie. Dit verskyn eers in die 1300's as 'n sagte, pasgemaakte lyfie wat in die middel gesteek is en oor 'n linnedrag gedra is. Hierdie basiese vorm is gebruik as 'n bloudruk vir die vorming van die Westerse vroulike liggaam met verskillende weergawes van die korset deur die eeue, van die onbuigsaam styf bly in die agtiende eeu tot die vormdrag wat vandag bestaan.
'Daar is geen natuurlike liggaam nie, maar slegs 'n kulturele liggaam', skryf Denia Bruna, die kurator van die Bard Graduate Center se uitstalling, & quotFashioning the Body, 'in 'n opstel vir die uitstallingskatalogus. "Die liggaam is 'n weerspieëling van die samelewing wat die skepping gelei het." Met ander woorde, onderklere soos die korset is gebruik om die liggaam te vorm en te vorm, om die figuur te vorm en te vermom tot 'n 'kulturele liggaam', wat ontwerp is om by die estetika van 'n gegewe tyd te pas.
Tydens die Verligtingstyd het intellektuele egter die korset en sy kunswerk begin bevraagteken en aangevoer dat die korset op sy beste die fisiese verpersoonliking van sensuur was, en in die ergste geval 'n manier om die natuurlike liggaam te vervorm en te vernietig. Anatomiste en dokters het begin adviseer teen die dra van verblyf.
In 1768 het die Franse geneesheer Joseph Raulin in sy manifes, "De la conservation des enfants", geskryf: "Hierdie walvisbeen bly by die swangerskap kwaad." Die natuurkundige comte de Buffon het geskryf: "Hierdie ongemaklike kledingstuk - wat bedoel was om die middellyf te ondersteun en te voorkom dat dit sy vorm verloor - skep eintlik meer ongemak en misvorming as wat dit voorkom."
Maar dit is interessant om daarop te let dat hierdie kritiek hoofsaaklik op vroue gerig was, alhoewel 'misvorming' van die liggaam vanaf geboorte by beide geslagte beoefen is. Volgens 'n opstel deur Anaïs Biernat in Die vorming van die liggaam, het babas hul lewe begin swaai om warmte en die ontwikkeling van 'n reguit ruggraat aan te moedig. Namate hulle gegroei het, het seuns sowel as dogters verblyf gedra as 'n voorkomende ortopediese toestel om die regte ruggraatbelyning te verseker. Toe seuns ses geword het, het hulle opgehou om te bly, terwyl meisies hulle aangehou het om dit te dra.
En vroue het in die algemeen hierdie kritiek geïgnoreer. Trouens, daar is baie bewyse dat die meeste vroue (selfs sommige van die vroue wat voorstanders was van klerehervorming) steeds geglo het dat korsette noodsaaklik was, selfs al het mans hulle bespot met satiriese aanvalle, soos artikels en gedigte en illustrasies wat die pad na vore bring. onderklere soos die korset en die gewoel en die koffers het 'n kunsmatige liggaam geskep. Dit maak gate in die gewilde idee dat vroue slegs korsette gedra het om 'n liggaamstipe te speel wat geïdealiseer is deur die manlike blik.
'Aan die een kant is daar waarskynlik die manlike blik in die 18de eeu wat hierdie vroue aanmoedig om op 'n sekere manier aan te trek om respek te behou, want daar is druk om dit te doen,' sê Woodyard. 'Maar aan die ander kant is daar die teorie dat vroue dikwels vir mekaar aantrek en dat hulle met mekaar meeding. En dus is verblyf die aanvaarde kledingstuk vir die tydperk, dan is daar dalk vroue wat dit dra as gevolg van die groter sosiale druk van ander vroue om dit te doen. "
As mense aan korsette dink, is die beeld wat dikwels in die negentiende eeu in gedrang kom. Gerugte vlieg rond dat vroue siek word en sterf weens die gevolge dat hulle hul korsette te styf vasruk dat vroue 'n operasie ondergaan om ribbes te verwyder. Hierdie gerugte was vals. 'n Vrou se liggaam is taamlik smeebaar. U kan die liggaam gemaklik verminder sonder om ongemak of ongemak te veroorsaak, "sê Woodyard. Ek dink baie mense het die wanopvatting dat u amper gedwing word tot 'n enkele verblyf. Ek dink nie dat baie mense besef dat daar in die 18de eeu stilblyers is nie en dat hulle spesialiteit is om met 'n kliënt te werk, hul kliënt te meet en 'n paar te maak wat hulle goed pas. & Quot
Alhoewel styf vasgemaak-waar vroue hul korsette te styf vasgemaak het om 'n klein middellyf te maak-gedurende die Victoriaanse era gedurende 'n kort tydperk in die mode gekom het, is dit nie wyd beoefen nie. Maar die feit dat dit geoefen is, is geïnspireer op satiriese koerantartikels en tekenprente (natuurlik deur mans) om die lengtes wat vroue sou volg om slawerny te volg, na die grille van die mode. Dit het ook gehelp om die idee te handhaaf dat korsette op die een of ander manier 'onnatuurlik' en 'onderdrukkend' was, wat die weg gebaan het na die volgende evolusie van korsette, bekend as die 'gordel'.
Teen die begin van die 20ste eeu het hierdie negatiewe houdings teenoor die korset tot 'n punt gekom. Dit het die weg gebaan vir ontwerpers soos Paul Poiret en later Coco Chanel om na vore te kom en luidkeels te verklaar dat hulle die korset vermoor het, en daarna vroue uit die onderdrukkende kledingstuk "bevry" het. Maar hierdie "kwotasie" was op sy beste hol: vroue het net hul korsette verruil vir die gordel, wat, hoewel dit minder beperkend was, nog steeds die liggaam gevorm het om by 'n spesifieke liggaamsideaal te pas.
Namate die dekades aanstap, het gordels aangepas om by die seuntjie van die twintigerjare, die kronkelende krommes van die dertigerjare, die skerp lyne van die veertigerjare en die vroulike uurglas van die vyftigerjare te pas. Teen die tyd dat tweedegolf-feminisme aan die einde van die 60's posgevat het, het die gordel egter uit die guns gegaan. Teen die tagtigerjare het dieet, oefening en plastiese chirurgie sy plek ingeneem en die liggaam in die perfekte atletiekvorm gemanipuleer.
Eers in die vroeë 2000's, met die bekendstelling van Spanx, het 'n nuwe vorm van korsetterie wyd gebruik geword om 'n illusie van 'n geïdealiseerde liggaam onder klere te skep. Vandag probeer vroue steeds om hul liggame te manipuleer, met Kardashians en Instagram-sterre, sowel as middellyf-sneakers-'n korsetagtige toestel wat die belofte bevat om die middel te verklein vir 'n perfekte uurglasfiguur.
Dit is maklik om die korset te fetisjeer en die daaropvolgende ontwikkelings wanneer uiterste weergawes van die kledingstuk ons ​​begrip van korsette oorheers. As ons begrip van historiese drag gewortel is in boeke of museumuitstallings, waar dit verwyder word van die mense wat dit gedra het, kan die korset soos 'n abstrakte marteling lyk.Maar soos alle klere is dit ingeleef, en as sodanig was dit nie 'n statiese beeld van ooreenstemming nie, dit was 'n kledingstuk wat bedoel was om te pas by die persoon wat dit dra-die persoon wat gekies het om dit te dra.
Van 2000 tot 2010 het die bevolking van Michigan met 0,6 persent gedaal, van 9 938 444 tot 9 883 640, 'n afname wat kenners grootliks toegeskryf het aan werkverliese in die motorbedryf. Elke ander staat in die land het daardie dekade gegroei, gelei deur Texas, wat 4,3 miljoen mense gekry het, en Kalifornië, wat 3,4 miljoen gekry het.
Alhoewel die inhuldiging van die sensus slegs $ 44 000 gekos het om te doen, het die pryskaartjie sedertdien tot $ 6,5 miljard in 2000 beloop en $ 12,9 miljard in 2010. Inflasie en bevolkingsgroei opsy, baie van die uitgawes kom met vergunning van inwoners wat nie hul geld invul nie sensusvraelyste.
Dit kos ons net 42 sent in 'n poskoevert as huishoudings hul vorms [en] ongeveer $ 25 per persoon terugstuur as ons by die deur moet aanklop, en Robert M. Groves, die Die destydse direkteur van die Sensusburo, het in 'n verklaring van 2010 gesê. Om die uitgawes stabiel te hou vir die telling van 2020, het die buro inwoners toegelaat om via die internet te reageer.
Die onbepaalde pioniers van die 19de-eeuse Amerika was gratis Afro-Amerikaanse gesinne
Voor die Louisiana -aankoop van 1803, voordat koloniste in waens in die 1830's weswaarts langs die Oregon -roete gereis het, was die groot Amerikaanse grens die gewaardeerde stuk grond, wat bestaan ​​uit die state wat ons vandag ken as Ohio, Michigan, Illinois, Indiana en Wisconsin . Die koloniale rebelle het beheer oor die gebied, bekend as die "Northwest Territory, en aan die einde van die Amerikaanse rewolusie in 1783, geëis. Trouens, dit was in die eerste plek een van die redes waarom Britse koloniste oorlog toe gaan. wou hom daar vestig en dit na landbougrond verander, terwyl George III gehoop het om dit vir inheemse Amerikaners en pelshandelondernemings oor te laat.
Toe die nuutgestigte Amerikaanse regering die gebied oopmaak vir koop deur burgers, met inagneming van inheemse bevolkings en die reg op die grond, het die Noordwes -verordening van 1787 ook bepaal dat die streek vry van slawerny sou wees en dat enige man wat ten minste 50 besit het hektaar grond, ongeag die velkleur, kon stem. Teen 1860 het die federale sensus bevind dat meer as 63 000 Afro-Amerikaners woon in die vyf state wat uit daardie gebied gestig is. 73 persent van hulle woon in landelike gebiede. Daardie mense is die fokuspunt The Bone and Sinew of the Land: Amerika se vergete swart pioniers en die stryd om gelykheid deur Harvard-historikus Anna-Lisa Cox.
Toe ek met hierdie projek begin, was die aanname dat daar drie, miskien vyf nedersettings was, waar Afro-Amerikaanse boere wat grondbesit het, in die Midde-Westerse state woon, sê Cox. Wat ek begin besef het toe ek hierdie nedersettings bestudeer en meer en meer daarvan gevind het, is dat dit die pioniers was wat sulke moed en fantasie gehad het oor wat die nasie moet wees en kan wees. En dit was waarskynlik geskiedkundiges, ek insluitend, wat 'n gebrek aan verbeelding het oor hierdie streek. "
The Bone and Sinew of the Land: America's Forgotten Black Pioneers en die stryd om gelykheid
Die been en sinus van die land vertel die verlore geskiedenis van die land se eerste Groot Migrasie. By die bou van honderde nedersettings op die grens, het hierdie swart pioniers standpunt vir gelykheid en vryheid ingeneem.
Cox verdiep haarself in die argiewe van landelike hofgeboue en blaai deur 200-jarige akteboeke deur die kelders van biblioteke. Wat sy gevind het, het soveel vermeende kennis oor die vroeë tekstuur van die Verenigde State omvergewerp. Die Noordwes-gebied was nie net die tuiste van talle gratis swart gemeenskappe (wat voorheen slawe insluit en Afro-Amerikaners wat vry gebore is nie), maar ook die opkoms van geïntegreerde kerke en skole, lank voordat hierdie kwessies aangepak is tydens die burgerregtebeweging van die 20ste eeu. Afro-Amerikaanse mans het jare lank op hierdie plekke stemgeregtig om grond te koop, wapens te besit, selfs die vryheid van hul verslaafde familielede te koop. In 1855 word John Langston die eerste Afro-Amerikaner in die land wat 'n verkose amp beklee, deur 'n gemeenskap van wit en swart burgers in Ohio as stadsklerk.
Die geskiedenis het dekades lank deels verborge gebly weens die volgende: 'n gewelddadige terugslag wat baie Afro-Amerikaners uit hul huise gedwing het en hul lewens in gevaar gestel het as hulle hulself openbaar maak by die nasionale sensus, wat van die 1830's tot in die jare daarna volg einde van die burgeroorlog.
Om meer te wete te kom oor die vroeë pioniers, die uitdagings waarmee hulle te kampe gehad het en hoe hulle die nasie gevorm het, Smithsonian.com het met die skrywer Anna-Lisa Cox gepraat.
In u boek beskryf u die migrasie van Amerikaners na die Noordwestelike Gebied as een van die grootste bewegings van mense van een gebied op die planeet na 'n ander. " Kan u praat oor wat die streek so uniek gemaak het in die konteks van die nuwe Verenigde State?
Ek wil regtig sê [aan die begin], op dieselfde tyd wat hierdie geskiedenis gebeur, is daar volksmoord, is daar verskriklike geweld, en word die regte van [inheemse Amerikaners], wie se tuisland dit is, absoluut verwoes. Dit is selfs van die begin af nie 'n ongekompliseerde ruimte nie.
Vandag dink ons ​​aan hierdie streek as die oordraggebied, maar op 'n stadium was dit die grens van die land, dit was die eerste vrye gebied. Dit was 'n ryk landbougrond wat as 'n wonderlike ruimte beskou word om goeie grond goedkoop te koop en u boerdery daarop te begin. In hierdie tyd was die Amerikaanse droom om goeie grond te besit en dit goed te bewerk. Nie een van die dinge is maklik nie, en om dit op die grens te doen, is een van die moeilikste dinge wat u moontlik kan doen.
Natuurlik het Afro-Amerikaanse pioniers teëgekom met hindernisse wat soveel hoër was as blanke pioniers [insluitend om te bewys dat hulle gratis is en tot $ 500 betaal het om aan te toon dat hulle nie 'n finansiële las op nuwe gemeenskappe sou wees nie]. Oor en oor sou ek verhale teëkom oor blankes wat in 'n streek aankom om Afro-Amerikaanse nedersettings reeds daar te vind, en soms selfs 'n beroep op sommige van die suksesvolste Afro-Amerikaanse boere om hulp, om te leer hoe om goed in die streek te boer, watter plante was giftig, waar kon jy jou varke laat loop en waar kon jy jou koeie laat wei?
Die gratis Afro-Amerikaanse boerderygemeenskappe lyk so anders as wat histories aangebied is. Wat het 'n beroep op hierdie mense gedoen om eerder op die platteland te woon, in teenstelling met stede?
Dit is een van die redes waarom hierdie beweging nie so lank nagevors is nie. Daar was 'n lang aanname dat Afro-Amerikaners in die noorde hoofsaaklik stedelik was. Ek was geïnteresseerd in die idee dat stede die groot smeltkroes is, waar mense uitvind hoe om saam te leef en te streef na gelyke regte, en dat die platteland die agtergeblewe, konserwatiewe gebiede is. Hierdie hele tweespalt val uitmekaar as u na die noordwestelike territoriale grens kyk.
Teen die 1830's en 1840's was daar ruimte in hierdie streek, ondanks die rassistiese wetgewing en wette, waar mense werklik as bure saamleef, sommige werklik harmonieus, ander net verdraagsaam. In 'n tyd toe dit in die noordooste onmoontlik was om 'n skool vir Afro-Amerikaners oop te maak, en soveel dinge onmoontlik geword het, was dit nog steeds moontlik op die platteland en in die Midde-Weste. Miskien is dit omdat mense werklik konserwatief was, en miskien het hulle vasgehou aan die ou idees wat uit die vroeë Republiek gekom het.
Die Union Literary Institute [in Randolph County, Indiana] is een van my gunsteling voorbeelde. Dit was 'n voor-kollegiale kosskool vir tieners, wit en swart, meisies en seuns, en het 'n geïntegreerde raad en 'n Afro-Amerikaanse president. Dit gaan dus nie oor wit paternalisme nie, dit gaan oor Afro-Amerikaanse agentskap.
Joseph Allen en sy vrou, Rebecca Tabourn, vestig hulle in 1848 in Cass County, Michigan as boere. (Met vergunning van die Bonine House UGRR Research Library, Vandalia, Michigan)
Hoe het hierdie streek die ideale van die Revolusie gestand gedoen?
Die oorgrote meerderheid van die state en die Noordwes -verordening in 1792 het gelyke stemreg onder mans. Baie mense het in die 1780's en 1790's gesê dat as ons hierdie eksperiment gaan laat werk, ons nie die tirannie van slawerny kan hê nie, en dat ons soveel gelykheid as moontlik moet hê. As ons toelaat dat die gif van vooroordeel die politiek en wette van hierdie nasie besmet, verswak ons ​​ons demokratiese republiek.
'N Paar politici beskryf wette op vooroordeel as so onsinnig omdat hulle gebaseer is op die verskil in haarfollikels. As u bereid is om 'n wet op te stel om iemand van hul burgerskapregte te beskerm vir iets so dwaas as hul haarfollikels, dan is die gevaar dat u dit vir enigiemand kan oopmaak. U kan op enige tydstip besluit om enige groep mense van burgerskap uit te sluit, wat behoort, wat beskou word as nie behoort nie, wat as 'n Amerikaner beskou word, wat as 'n Amerikaner beskou word.
Ek het mense hoor redeneer dat ons blankes wat voor die burgeroorlog geleef het, nie kan blameer as rassistiese of verslaafde mense nie; hulle kon nie van beter geweet het nie, hul paradigma het hulle onskuldig gemaak. Maar daar was nog nooit 'n tyd in hierdie land dat daar nie 'n baie harde stem was van beide Afro-Amerikaners en blankes wat nee sê nie, slawerny is tirannie. Slawerny en vooroordeel is 'n afkeer van Amerikaanse waardes.
Watter soort stryd het Afro-Amerikaanse setlaars in die Noordwestelike gebied beleef?
[Baie] was net normale mense wat 'n normale lewe wou lei as hulle 'n normale lewe wou lei, heldhaftige optrede onderneem het. Ek kan my nie voorstel watter soort moed dit nodig gehad het om iemand soos Polly Strong [wat in slawerny aangehou is nie, ondanks die feit dat dit onwettig was] op te staan ​​teen die man wat haar verslaaf en haar bedreig het, om slawerny in die hele staat Indiana te oorkom [in 'n hofsaak van 1820]. Of Keziah Grier en haar man, Charles, wat in hul liggame ervaar het hoe slawerny was en bereid was om die plaas wat hulle in die huis gestig en geskep het, te waag en selfs die veiligheid van hul eie gesin om ander mense te help, en ander gesinne het ook vryheid [ op die ondergrondse spoorweg].
Dan was daar 'n voorbeeld in Indiana in die 1840's, waar die grootste meule-eienaar in die graafskap Afro-Amerikaans was, en hy lewer diens in die omgewing. Maar blankes wat agterna gekom het, het hom letterlik op die punt van 'n geweer verdryf. Toe verloor hulle die meul en 'n vaardige meulenaar.
Rassisme het ontstaan ​​in die lig van Afro-Amerikaanse sukses, nie Afro-Amerikaanse mislukking nie. Een van die moeilike dele van hierdie geskiedenis is dat daar iets verstommend in die streek voor die burgeroorlog gebeur het, en toe gebeur daar ook iets baie verskrikliks. Ons het beide dele van die verhaal nodig om die Amerikaanse verlede werklik te verstaan.
Samuel Hawks is gebore as 'n slaaf in Virgina omstreeks 1836. Toe hy vry was, verhuis hy na Michigan en word deur Booker T. Washington geïdentifiseer as 'n suksesvolle boer en sakeman. (Met vergunning van die Bonine House UGRR Research Library, Vandalia, Michigan)
Sommige van die verskriklike dinge was onder meer stemreg vir die herroeping van Afro-Amerikaners en die inwerkingstelling van Black Laws. Toe het die Fugitive Slave Act van 1850 beteken dat mense in die Noordwestelike gebied die mense wat slawerny vrygespring het, moet teruggee, en dan besluit die Dred Scott -besluit van 1857 dat geen swart persoon 'n burger kan wees nie. Hoe het dit alles ontstaan?
Die jong Abraham Lincoln sê dit eintlik in sy eerste gepubliseerde toespraak ooit in die 1830's. Hy spreek die geweld aan wat teen Afro-Amerikaners ontstaan ​​en hy sê, miskien is dit ook omdat die ou pilare van die Revolusie wegval en sterf, miskien wil die volgende generasie iets anders doen. Miskien is iets anders hiërargiese gepeupelgeweld en onregverdigheid teenoor mense.
Organiseerders met vooroordeel gebruik die taal van insiders en buitestaanders, van diegene wat hoort en diegene wat dit nie gedoen het nie. Hulle het voortdurend aangevoer dat vooroordeel en hiërargie die konserwatiewe, ou kernwaardes van Amerika is. Hoogs georganiseerde skares wat befonds en georganiseer is deur sommige van die mees elite-manne in hul gemeenskap, dikwels onder leiding van hierdie mans, balju's en burgemeesters, mense wat kollege opgelei het, was besig om drukperse te vernietig en teer en teer of koerantredakteurs te lynch [wat aangevoer vir gelykheid en afskaffing]. Dit was in die 1830's dat die berugte gagreël in die federale regering plaasgevind het waar [politici] letterlik nie die woorde van vryheid sou spreek nie. Enige versoekskrif oor die beëindiging van slawerny is gesnoer [deur die federale regering].
As daar iets is wat ons uit die geskiedenis kan leer, is dit nie net een opwaartse baan nie. Dit is meer soos 'n ou rivier wat op homself terugdraai en in moerasse verdwaal en dan 'n bietjie vorentoe gaan en dan terugdraai.
Die oorspronklike Union Literary Institute in Indiana het pre-kollegiale opleiding aangebied aan alle studente, meisies en seuns, swart en wit. (Met vergunning van Roane Smothers, president van die Union Literary Institute Preservation Society)
Baie geskiedenis van hierdie tydperk fokus uitsluitlik op die euwels van slawerny, die pogings van slawe om te ontsnap, en nie die ontberings waarmee vrye Afro-Amerikaners te kampe het nie. Dink u dat dit 'n deel is van die rede waarom soveel vergeet is?
Daar was twee belangrike opposisiestryde voor die burgeroorlog. Die een was slawerny versus vryheid, die ander was gelykheid versus ongelykheid. Hulle was natuurlik verweef en met mekaar verbind, maar hulle was ook apart. Ongelukkig lyk dit asof die slawerny-teen-vryheid die belangrikste geword het in die manier waarop ons oor die 19de eeu dink. Maar as ons die bespreking verloor wat aan die gang was oor gelykheid teenoor ongelykheid wat ook voor die burgeroorlog in die gedagtes van mense was, dan verloor ons 'n baie basiese manier om te verstaan ​​waarmee ons vandag worstel.
Dit is jammer dat hierdie geskiedenis so lank begrawe is. En dit is 'n aktiewe begrawe. Ek is bewus van 'n aantal situasies waarin die werk om die huise en die geboue wat deur hierdie pioniers en hul bondgenote agtergelaat is, sterk teëgestaan ​​word. Die werklike fisiese oorblyfsels op die landskap van hierdie geskiedenis word vernietig of laat verbrokkel. As ons toelaat dat die laaste gebou van die Union Literary Institute verbrokkel [wat nou gebeur], dan is dit baie moeiliker om die geskiedenis te bewaar. Die huis van John Langston ' mag val, toe hy die eerste Afro-Amerikaner was wat in die politieke amp in die Verenigde State verkies is.
Daar is maniere waarop die manier waarop ons kies om blind te wees vir sekere aspekte van ons verlede. Dit is asof ons ons steeds in die oë steek. Dit is 'n vreeslike beeld, maar dit is 'n daad van geweld om onsself blind te hou.
Geskiedenis van stryk
Niemand kan presies sê wanneer mense probeer om die lap glad te druk nie, maar ons weet dat die Chinese warm metaal gebruik het om voor iemand anders te stryk. Panne gevul met warm kole is op 'n uitgerekte lap gedruk, soos in die tekening regs getoon. 'N Duisend jaar gelede was hierdie metode reeds goed gevestig.
Intussen gebruik mense in Noord -Europa klippe, glas en hout om dit glad te maak. Dit word op sommige plekke tot in die middel van die 19de eeu gebruik om op sommige plekke te "stryk", lank nadat Westerse smede in die laat Middeleeue begin het om strykysters te smee.
Linne -gladstrykers: klippe, glas, perse
Platte handgrootte klippe kan oor geweefde lap gevryf word om dit glad te maak, te poets of om plooie te vou. Eenvoudige ronde linne -gladstrykers van donker glas is in baie Viking -vrouegrafte gevind, en dit word vermoedelik met gladplate gebruik. Argeoloë weet dat daar baie hiervan in die Middeleeuse Europa was, maar hulle weet nie heeltemal hoe dit gebruik is nie. Water is moontlik gebruik om linne te demp, maar dit is onwaarskynlik dat die smoothers verhit is.
Meer onlangse glasmakers het dikwels handvatsels gehad, soos hierdie uit Wallis, of die Engelse op die foto (links). Hulle is ook slickers, slickstones, slickstones of slickstones genoem. Dekoratiewe 18de en 19de eeuse glasverstrykers in 'omgekeerde sampioen' -vorm kan op antieke veilings verskyn. Soms is dit gemaak van marmer of harde hout.
Slickstones was standaard stukke wasgoed in die laat Middeleeue, in Engeland en elders, en word tot in die 19de eeu gebruik, lank na die bekendstelling van metaalysters. Dit was gerieflik vir klein werkies, as u nie strykysters wou verhit, komberse op borde wou uitsteek nie, ens.
Ander metodes was vir die rykes beskikbaar. Middeleeuse wasserye wat groot lakens, tafeldoeke, ens. Vir 'n groot huishouding voorberei het, het moontlik rame gebruik om 'n klam lap glad te rek of tussen 'kalenders' (rollers) oorgedra. Hulle kon ook linne platmaak en glad maak in skroefperse van die soort wat in Europa bekend is sedert die Romeine dit gebruik het om doek glad te maak. Later perse (sien regs) verdubbel soms as stoormeubels, en linne word platgevou onder die bord nadat dit gedruk is, selfs al was daar geen laaie nie.
Mangle planke, box mangles
Selfs in beskeie huise sonder pers, moes groot items met iets groter as 'n gladde klip aangepak word. Hulle kan glad gemaak word met 'n mangelbord en deegroller -kombinasie, baie wonderlik gekerfde antieke Skandinawiese of Nederlandse mangelborde is deur versamelaars bewaar. Die bord, wat dikwels deur 'n jong man vir sy toekomstige bruid gekerf is, is heen en weer oor lapdoeke op die wals gedruk.
In Engeland is planke, roeispane of vlermuise soos hierdie genoem battledores, battels, beatels, kewers of ander "klopende" name. In Yorkshire is 'n stokkie op dieselfde manier gebruik as die Skandinawiese bord en roller. Die vroeëre meganiese mangels het hierdie metode gekopieer om 'n plat oppervlak oor rollers te druk. Die boksmangel was 'n swaar boks geweeg met klippe wat as die 'mangelbord' gedien het, met linne op die silinders onder, of onder die rollers gesprei was. Die planke/vlermuise wat gebruik is om glad te maak, was soortgelyk aan houtwerktuie wat gebruik word om te was: kewers was om klere skoon te slaan, miskien in 'n stroom. Soms was hulle silindries soos die mangelrolletjies, soms plat. In plaas daarvan om te druk, kan u eenvoudig u huishoudelike linne met 'n vlermuis/spaan teen 'n plat oppervlak slaan, soos getuig in die Scottish Borders in 1803 deur Dorothy Wordsworth.
Vroeë boksmengsels (sien linkerkolom), soos Baker's Patent Mangle, is bedoel om te pers en glad te maak. Mangels met twee rollers (links bo) kan ook gebruik word om water uit stof te draai. Baie Victoriaanse huishoudings sou die "stryk" van lakens en tafeldoeke met 'n mangel voltooi, met warm strykysters net vir klere.In die Verenigde Koninkryk kan wasgoed gestuur word vir die gladmaak van 'n mangelvrou wat tuis werk, dikwels 'n weduwee wat 'n sent verdien met 'n mangel wat goedgesindes gekoop het na haar man se dood. In die laat 19de/vroeë 20ste eeu beskryf Amerikaanse kommersiële wasserye die vermenging of persing van groot items as 'flatwork' om dit te onderskei van die gedetailleerde strykwerk aan gevormde klere.
Plat ysters, hartseer ysters
Smede het in die laat Middeleeue begin om eenvoudige plat ysters te smee. Gewone metaalysters is deur 'n vuur of op 'n stoof verhit. Sommige is van klip gemaak, soos hierdie seepsteen -ysters uit Italië. Erdeware en terracotta is ook gebruik, van die Midde -Ooste tot Frankryk en Nederland.
Platysters word ook hartseer ysters of gladstrykysters genoem. Metaalhandvatsels moes in 'n kussing of dik lap vasgegryp word. Sommige ysters het koel houthandvatsels en in 1870 is 'n afneembare handvatsel in die VSA gepatenteer. Dit bly koel terwyl die metaalbase verhit word en die idee wyd nageboots word. (Sien hierdie ysters uit Sentraal -Europa.) Koel handvatsels het nog koeler gebly in "asbes treurige ysters". Die hartseer in droewige yster (of sadiron) is 'n ou woord vir soliede, en in sommige kontekste dui hierdie naam op iets groter en swaarder as 'n plat yster. Gans of kleremansgans was 'n ander ysternaam, en dit kom van die gans-nek-kromme in sommige handvatsels. In Skotland het mense gepraat van strykysters.
U benodig ten minste twee strykysters onderweg vir 'n doeltreffende stelsel: een wat gebruik word, en een wat weer verhit word. Groot huishoudings met bediendes het 'n spesiale strykstoof vir hierdie doel gehad. Sommige was toegerus met gleuwe vir verskeie ysters en 'n waterkan bo-op.
By die huis was dit 'n baie moeilike taak om tradisionele materiale sonder elektrisiteit te stryk. Ysters moes onberispelik skoon gehou word, met sandpapier en gepoleer word. Hulle moet weggehou word van brandende brandstof en gereeld, maar liggies ingevet word, sodat dit nie roes nie. Byewas het verhoed dat ysters aan gestyselde lap vasklou. Konstante sorg was nodig oor temperatuur. Ondervinding sal help om te besluit wanneer die yster warm genoeg is, maar nie so warm dat dit die lap sal skroei nie. 'N Bekende toets het op die warm metaal gespoeg, maar Charles Dickens beskryf iemand met 'n meer sagte tegniek Die Old Curiosity Shop. Sy het 'die yster op 'n kommerwekkende kort afstand van haar wang gehou om die temperatuur daarvan te toets'.
Dieselfde eenvoudige "pers met warm metaal" tegniek kan in Egipte gesien word, waar 'n paar tradisionele "strykmanne" (makwagi) gebruik steeds lang, swaar stukke yster wat met die voete oor die lap gedruk word. Berber mense in Algerië gebruik tradisioneel verhitte metaal ovale op lang handvatsels, genoem fers kabyles (Kabyle -ysters) in Frankryk, waar hulle aangeneem is vir ingewikkelde stryktake.
Box ysters, houtskool ysters
As jy die basis van jou yster in 'n houer maak, kan jy gloeiende kole daarin sit en dit 'n bietjie langer warm hou. Dit is 'n houtskoolstrykyster, en op die foto (regs) word een gesien wat in Indië gebruik word, waar dit nie ongewoon is om u strykwerk deur 'n "persmuur" by 'n stalletjie met 'n kaggel naby te laat doen nie. Let op die skarnierdeksel en die luggate om die houtskool te laat smeul. Dit word soms strykbakke of houtskoolstrykysters genoem, en hulle het moontlik hul eie staanplek.
Steenkoolstrykers word al eeue lank in baie verskillende lande gebruik. As hulle 'n tregter het om rokerige reuke weg te hou van die lap, kan hulle skoorsteenysters genoem word. Antieke houtskoolstrykysters is aantreklik vir baie versamelaars, terwyl moderne houtskoolstrykysters in Asië vervaardig word en ook in groot dele van Afrika gebruik word. Sommige hiervan word aan Westerlinge verkoop as reproduksies of as 'antieke' replika.
Sommige ysters was vlakker bokse en het 'slakke' of 'verwarmers' - metaalblaaie - aangebring wat in die vuur verhit en in die basis geplaas is in plaas van houtskool. Dit was makliker om die strykoppervlak vlekkeloos skoon te hou, weg van die brandstof, as met flatirons of houtskoolstrykysters. Baksteen-insetsels kan gebruik word vir 'n langer, minder intense hitte. Dit is boks- of slakstrykysters, ook bekend as strykbakke. In sommige lande word dit os-tong-ysters genoem na 'n spesifieke vorm van insetsel.
Laat 19de-eeuse ysterontwerpe het geëksperimenteer met hittebehoudende vulsels. Ontwerpe van hierdie tydperk het meer en meer vindingryk en ingewikkeld geword, met omkeerbare basisse, gasstrale en ander innovasies. Sien 'n paar vindingryke Amerikaanse modelle hier. Teen 1900 was daar elektriese ysters aan weerskante van die Atlantiese Oseaan.
Stryk in Asië
Stryk word steeds gedoen met warm kole in oop metaalpanne in China, die basiese beginsels verskil nie van 'n ingeslote houtskoolyster nie. Panysters kan eenvoudig of hoogs dekoratief wees. Verder wes is soms klei -gladstrykers gebruik. Vaste stowwe kan verhit word om te pers. Ander is ontwerp om warm kole soos die Noord -Afrikaanse terracotta -yster op hierdie bladsy te hou. Die dames wat nuut geweefde sy in 'n Chinese skildery uit die 12de eeu voorberei, gebruik 'n panyster, op dieselfde manier as die strykysters in die 19de eeu bo-aan hierdie bladsy. Alhoewel die tekening uit Korea afkomstig was, was Koreane tradisioneel bekend daarvoor dat hulle hul klere met 'n paar strykstokkies glad gemaak het, terwyl hulle ritmies op 'n kliphouer geslaan het. 'N Enkele klub om klere glad te slaan, is in Japan gebruik op 'n staanplek genaamd a kinuta. In baie dele van die wêreld is soortgelyke tegnieke gebruik vir die vervaardiging van doeke en die wassery: byvoorbeeld in Senegal.
Die Pan-Afrikaanse Kongresbeweging
In die 20ste eeu het voorstanders van Pan-Afrikanisme baie moeite gedoen om hul idees te institusionaliseer en formele organisasies te stig om die werk van Pan-Afrikanistiese intellektuele aan te vul. Die eerste vergadering wat ontwerp is om mense van Afrika-afkoms bymekaar te bring met die doel om Pan-Afrikanistiese idees te bespreek, het in 1900 in Londen plaasgevind. Die organiseerder was Henry Sylvester Williams, 'n boorling van Trinidad. Die vergadering is bygewoon deur verskeie prominente swartes uit Afrika, Groot -Brittanje, die Wes -Indiese Eilande en die Verenigde State. Du Bois was miskien die mees prominente lid van die Amerikaanse afvaardiging.
Die eerste formele Pan-Afrikaanse kongres (die eerste met die naam) het in 1919 in Parys plaasgevind en is deur Du Bois geroep. Die vergadering is gevolg deur 'n tweede Pan-Afrikaanse kongres twee jaar later, wat in drie sittings in Londen, Brussel en Parys vergader het. Die belangrikste gevolg van die tweede Pan-Afrikaanse kongres was die uitreiking van 'n verklaring wat die Europese koloniale oorheersing in Afrika gekritiseer het en betreur die ongelyke toestand van die verhoudings tussen wit en swart rasse, wat 'n billiker verdeling van die wêreld se hulpbronne pleit. Die verklaring daag ook die res van die wêreld uit om óf voorwaardes van gelykheid te skep op die plekke waar mense van Afrika -afkoms gewoon het, óf die 'opkoms van 'n groot Afrika -staat wat gestig is in vrede en welwillendheid' te erken.
Na 'n derde Pan-Afrikaanse kongres in 1923 en dan 'n vierde in 1927, verdwyn die beweging van die wêreldbeeld tot 1945, toe 'n vyfde Pan-Afrikaanse kongres in Manchester, Engeland, gehou is. Aangesien Pan-Afrikanistiese leierskap teen die middel van die veertigerjare grootliks van Afro-Amerikaners na Afrikane oorgeplaas het, het Nkrumah, Kenyatta en Padmore die belangrikste rolle op die kongres gespeel. Die enigste Afro -Amerikaanse geskenk was Du Bois.
Met die koms van onafhanklikheid vir baie Afrikalande in die dekades na die Tweede Wêreldoorlog, was die oorsaak van Afrika -eenheid grootliks beperk tot die bekommernisse van die Afrika -kontinent. Die stigting van die Organisasie vir Afrika-eenheid (OAU) in 1963 versterk Afrika-leierskap, hoewel 'n sesde Pan-Afrikaanse kongres in Dar es Salaam, Tanzanië, in 1974 gehou is. 'N Opvolgerorganisasie van die OAU, die African Union (AU), is in 2002 van stapel gestuur om die sosiale, politieke en ekonomiese integrasie van Afrika verder te bevorder.
Aan die begin van die 21ste eeu kon nog steeds oproepe tot pan-afrikanisme in die Verenigde State gehoor word, maar toe het die beweging oor die algemeen gestaan ​​vir die eenheid van die lande op die vasteland van Afrika, veral Afrika suid van die Sahara.
Kyk die video: #Koffiekuier 531 - Woensdag 8 September 2021 - Oorsigvideo oor die briewe van Johannes