Die wreedheid van die gebed om die vyand se vernietiging – “maak tolbosse van hulle, stoppels in die wind, ’n bos wat in vuur verteer word, berge wat in vlamme uitbrand …” (vers 14-15) – het dus nie net met ’n wens tot vernietiging te make nie, maar met die begeerte om God se naam in ere te hou. Deur die oordeel moet die vyande agterkom wie God is (vers 17), “dat alleen U die Naam ‘Here’ het, U, die Allerhoogste oor die hele aarde.” (vers 19). Die Spartaanse weermag was toe reeds saamgetrek te Korinthe, en, deur dit aan te voer as 'n vyandige aksie, het die Atheners die afgevaardigdes toegang geweier. Met sy finale poging tot onderhandeling afgewys, het Archidamos Attika binnegeval, maar het egter geen Atheners daar gevind nie; Perikles, bewus dat Sparta se strategie sou wees om Atheense gebied in te val en te plunder, het reeds maatreëls getref om die totale bevolking van die streek tot binne die mure van Athene te verskuif. Geen spesifieke rekord bestaan wat aandui hoe dit Perikles presies sou geluk om die hele Attiese bevolking te oortuig om na die gedrang van die stadsgebied te verskuif nie.