Die pandemie se impak op die geestesgesondheid van ons jongmense word onderskat
Volgens 'n onlangse opname deur die Europese Jeugforum sal die driedubbele aanslag van 'n verlies aan indiensnemings- en onderwysgeleenthede en gekompromitteerde basiese menseregte tydens die pandemie, vir jare jeugdiges en hul geestesgesondheid beïnvloed. In Suid-Afrika is hierdie kwessies selfs meer akuut.
Selfs voor die pandemie was die werksvooruitsigte van jong Suid-Afrikaners somber. Die pandemie het hierdie situasie dramaties vererger. Terselfdertyd is die onderrig van skoolkinders en jongvolwassenes so ontwrig, wat, indien drastiese stappe nie gedoen word om die gapings aan te spreek nie, ook vir jare by ons sal wees.
Die pandemie het ook kinders en jongmense se regte op veiligheid, behuising en basiese dienste geraak. Hierdie drie faktore beïnvloed almal die geestesgesondheid van die jeug. Vroeë aanduidings is dat daar 'n skerp toename in depressie en angsverwante toestande onder jongmense was. Kinders en jongmense (25 jaar en jonger) maak reeds 45% van Suid-Afrika se bevolking uit. As hulle nie versorg word nie, sal Suid-Afrika se vooruitsigte vir die volgende 20 tot 30 jaar taamlik somber wees.
Suid-Afrika se massiewe behuisingstekort
'n Tweede uitdaging lê op 'n meer fisiese vlak, naamlik behuising. Suid-Afrika staar 'n massiewe behuisingstekort in die gesig. Die agterstand groei by die dag terwyl beskikbare befondsing al minder raak.
Die regering sê daar is te min geld vir behuisingsprojekte
Die volgende punte het duidelik geword:
Daar is 'n beleid in plek, maar hopeloos te min geld en 'n trae, onbeholpe implementering.
Terwyl grondonteiening 'n groot punt van dispuut is, word die vraag gevra waarom daar nie meer staatsgrond beskikbaar gestel word nie.
Terwyl daar 'n beleid in plek is, is dit duidelik dat huidige beleid, modelle en befondsing onvolhoubaar en uitgedien is.
Die staat werk moeilik met vennote in die privaatsektor en die burgerlike samelewing saam. Hulle sal dit eenvoudig moet doen as hulle die wa deur die drif wil trek.
Die onsekere situasie wat geskep is, skep steeds die ruimte vir grondgrype, kriminele elemente en politieke agendas wat die uitdaging verder kompliseer.
Die hele kwessie van haweloses is 'n eiesoortige problematiek en vra 'n unieke aanpak.
Die trae oordrag van titelaktes is steed 'n enorme probleem.
Ons weet dat daar heelwat mense in informele huise in die stad is, wat dit net as 'n "tydelike" oplossing sien terwyl hulle daar werk. Hulle werklike huise is in die gebiede van waar hul kom. Die probleem is net dat 'n generasie kinders in haglike sosiale omstandighede grootword wat 'n verwysingsraamwerk by hul skep wat op sy eie weer tot nuwe probleme lei.
Daar is baie stemme wat opgaan dat meer mense na aan die sakekern van ons stede gehuisves moet word. Dis verstaanbaar. Tog moet daar onthou word dat daar geen stad in die wêreld is waar almal na aan die sakekern kan woon nie. In Kaapstad se sakekern is daar byvoorbeeld net nie fisies plek vir nog 2 miljoen mense nie. Die vraag is: Hoe lyk ons infrastruktuur as dit by goedkoop vervoer vir arm mense kom? Die ellende is dat die struktuur tans telkens vernietig word.