Vir boere noord van die Swartberge was dit moeilik om hul wolbale en ander produkte per ossewa na die Kaapse hawe vir uitvoer na Europa te vervoer. Mosselbaai se hawe was baie nader, maar ’n oorgang vir ossewaens oor die Swartberge het ontbreek. Die bewoners van die George-omgewing en die Klein Karoo wou graag hul patats, aartappels, inheemse hout en meubels aan die boere noord van die Swartberge verhandel vir vee. In Augustus 1854 het John Molteno, ’n lid van die Kaapkolonie se Wetgewende Vergadering, en die beroemde pasbouer Andrew Geddes Bain ’n ondersoek ter plaatse gelei. Inwoners het die saak as dringend beskou, ’n vergadering op George gehou en ’n komitee saamgestel om aandag aan ’n kortpad na ’n hawe te gee. Landmeter-generaal Charles Bell was van mening dat ’n ruiterpad in die kloof van die Grootrivier, ’n tak van die Olifantsrivier, so verbeter kan word dat dit geskik sou wees vir gebruik deur ossewaens. Hy meld egter daarby dat die pad uiters kwesbaar sal wees vir verspoelings tydens vloede. Nogtans bewillig die goewerneur, sir George Grey, en sy regering die bedrag van £5 000 vir die bou van die pad.
Mather Woodifield, ’n siviele ingenieur, het die professionele opmetings en beplanning vir die pad gedoen. Daardie jare is gewoonlik bandietarbeid vir die bou van openbare paaie gebruik, maar vir hierdie pad is arbeiders in diens geneem. Thomas J. Melville, die adjunk-padinspekteur op George, is deur die Sentrale Weëraad opgedra om die pad te bou en in Augustus het die werk ’n aanvang geneem. Hy is nogal gou vervang met Adam de Smidt, ’n swaer van Thomas Bain. Dit het 93 arbeiders 223 dae geneem om die pad te voltooi. Die amptelike opening is op 3 Maart 1858 waargeneem deur die landdros van Oudtshoorn, kol. Alexander Armstrong, By daardie geleentheid is die pad Meiringspoort gedoop ter ere van Petrus Meiring, beyweraar vir die pad en eienaar van die plase Varkenskraal en De Rust waardeur die roete loop. Tot met die opening van die Swartbergpas in 1888 was dit die roete van die kus en Klein Karoo na die binneland.
Voorheen was die roete bekend vir die groot aantal kere wat die pad die rivier by ’n drif oorsteek. Weens verspoelings het die driwwe nie altyd op dieselfde plek gebly nie en die aantal het ook gewissel. Langenhoven skryf in sy boek Sonde met die Bure: “...nou is in elke drif ’n draai en om elke draai ’n drif...” Die driwwe is nou elk vervang met ’n laagwaterbrug. By elke brug is die naam van die drif wat daar voorheen was, aangebring. Hulle is van Klaarstroom na Oudtshoorn die volgende:
By die Herrie- en Pereboomdrif het Nasionale Parke netjiese piekniek- en parkeerterreine en toiletgriewe ingerig. By die Watervaldrif is dieselfde geriewe beskikbaar en ook ’n uitstalling van plante uit die kloof en ’n museum wat die geskiedenis van Meiringspoort vertel. ’n Wandelpad lei van hier na die waterval van 60 m hoog en die swemgat. Die paadjie dateer uit 1925 toe dit toeganklik gemaak is vir die besoek van die prins van Wallis.