Onder ’n boom, op ’n reuse-lotusblom, sit Boetatjie van die Kaap (2009, akriel op doek). Hy’s bra vaal en mismoedig, en die sonnetjie bra skraal oor ’n verlepte Tafelberg. Die perdjie/donkie lyk verlore en die mensgesig-voëltjie ewe verward.
’n Mens kan bespiegel oor die kritici se redes, en selfs romantiese eksistensiële vrae oor sodanige duo-kreatiewe verbeelding opper, maar nou het die Stevenson-galery as’t ware die voortou geneem om die visuele sy van sy loopbaan netjies in die kollig te plaas.
Uiteraard is fyn en netjies gekies (met die oog op die mark), en daar is ’n bepaalde plesier om die 79-jarige gevierde digter/skrywer/kunstenaar se persoonlike passie in hierdie omstandighede gade te slaan.
Vir diegene wat steeds nie altyd agter die kap van Breytenbach se kunswerke kan kom nie, is dit dalk goeie raad. Jy kan dink wat dit is, maar dis nie te sê nie.