Wat moet 'n sprokie wees oor my ma wat na die baba gelees kan word?
Hierdie artikel handel oor die kwessie van wat 'n sprokie oor die ma wat vir kinders geskryf is, moet wees. Ook hier is 'n voorbeeld van sketse oor die liefde van ouers, wat met die kinders in die kleuterskool of laerskool voorberei kan word.
Is Ma 'n huishoudster, 'n skoonmaakvrou en 'n kok?
Die meeste literêre werke vir kinders word volgens die sjabloon geskryf, wat help om die kleuters op te voed oor die verbruikershouding teenoor mense. Byvoorbeeld, baie keer vertel 'n sprokie oor my ma hoe goed 'n kind lewe as hy goed versorg, gevoed, begaafd is met speelgoed en omring deur sorg. Maar 'n ondankbare nageslag waardeer dit nie, oortree sy ouers. Daarom gooi hulle dit en gaan na 'n ander familie.
En so word die kind styf sonder haar ma: honger, koud, die huis word onrein en vuil. Die kind verstaan hoe sleg dit is om alleen te lewe, berou en smeek vir vergifnis. Mamma, natuurlik, keer terug. En weer in die huis is daar 'n gemak en orde, op die tafel is daar 'n lekker ete. Almal is gelukkig.
So 'n sprokie oor die ma plaas die konsep in die brein van die kind: ouers is gratis diensknegte wat nie aanstoot neem nie, anders kan jy jou gewone gemak verloor. 'N Interessante feit is dat selfs in literêre leesprogramme vir kinders presies sulke werke is waarin die hoofdoel van die moeder beklemtoon word: om te vee, skoon te maak, te kook, te skree vir ongehoorsaamheid. Asof jy regtig jou ouers moet liefhê vir iets!
Om 'n kind as gevolg van ongehoorsaamheid te laat vaar, is die moeder waardig?
Dikwels is 'n kinders se sprokie oor moeder en pa, en selfs oor grootouers, in sy plot 'n tweede kuieragtige oomblik. Ouers en grootouers, moeg vir konstante kinder ongehoorsaamheid, laat hulle oorbly tot die genade van die lot en verlaat. Dit is natuurlik vir opvoedkundige doeleindes, om te bewys aan kinders hoe moeilik dit is om te oorleef sonder die versorging van volwassenes. En alhoewel kinders op die ou end volwassenes genoem word, is dit in gesinne veronderstel om liefde en vreugde te wees, maar in die siel bly daar twyfel: is volwassenes normaal wat hul kinders na die genade van die lot oorgelaat het?
Selfs so 'n erkende en erkende kinderskrywer soos Sergei Mikhalkov het sy beroemde sprokie "The Country of Disobedience" saamgestel, waarin die blatante geval van die ontbinding van die kind se psige in werklikheid die mees verskriklike misdaad beskryf word wat 'n mens in staat is om te verraai. En dit is verbind met die bloed van die kind.
Dit is ongelooflik dat vandag hierdie sprokie oor moeder, pa, ouma, oupa geniet die liefde van volwassenes en word dit dikwels saam met die kinders vir opbou gelees. Ongelukkig lyk dit vir sulke hartseer-onderwysers dat kinders gehoorsaam sal word nadat hulle kennis gemaak het met hierdie skepping. Ja, die kind sal sekere gevolgtrekkings maak: 'n Mens kan nie hooliganous wees nie, een moet gehoorsaam wees, anders kan ouers jou laat vaar. En in my hart sal vrees en wantroue van my familie lewe ...
Miskien was dit van daardie kinders wat sprokies in hul kinderdae gelees het, waar moeders hul babas vir 'n paar gekke redes gegooi het, dan groei hulle moederschoekoek, vaders, wat wegkruip van alimentasie? Miskien is dit waarom ons kinders se huise in Rusland vol is?
Verhale van die broers Grimm
Vandag is daar baie gepraat oor die noodsaaklikheid om werk vir leeswerk met kinders sorgvuldig en ernstig te kies. Byvoorbeeld, baie geskryf deur die Brothers Grimm-sprokies oor die moeder vir kinders pas nie. Die ouers besluit immers om hul kinders net na die woud te neem, want 'n hongerige winter is voor en hulle het self niks om te eet nie.
En hoewel die beeld van die moeder in die moderne weergawe vervang word met 'n stiefma, verander die essensie van die saak dit nie. Die vader bly sy eie, maar hy doen wat sy vrou hom beveel om te doen.
En stiefmoeders in die werklikheid is nie altyd so kwaad en verraderlik nie. Sulke verhale bring net by kinders 'n negatiewe houding teenoor pleegouers, voogde, eggenote van hul ouers na die egskeiding. En dit is ook fundamenteel verkeerd.
"Ek sal nie om vergifnis vra nie" Sophia Prokofieva
Hierdie sprokie is heeltemal anders. Alhoewel daar 'n tradisionele dwaasheid van ongehoorsaamheid aan die baba is, is die skrywer voortdurend klem op die sleutelwoord - "liefde". Sy vertrek uit die huis op soek na 'n nuwe ma. Die seun is bang wanneer vier ma's gelyktydig verskyn: "Hoe kan ek hulle almal dadelik dadelik liefhê?" Hy vergelyk natuurlik potensiële mammas met sy eie, maar die hoof sterkste moeder se eienskap is nie die vermoë om heerlik te kook nie, maar haar sorg. Hy begin selfs homself ervaar omdat hy verstaan hoe sy ma by die huis en bekommernisse wag.
Die beste kandidaat vir die rol van die moeder - 'n hartseer perd - is feitlik waardig. Maar die kind het reeds besef dat hy sy ma liefhet, so die tweede ma sal verlief raak op opregte lieflike liefde wat die seun nie kan nie. En hy bied die Perd 'n ware vriendskap.
Mamma moet liefgehad word bloot omdat sy van jou hou
So 'n eenvoudige gevolgtrekking kan gemaak word as 'n versameling werke, wie se skrywer Sergei Sedov kom, in sy hande kom . "Sprokies oor moeders", geskryf deur hom, is vol van vriendelikheid en suiwer ligte humor. Dit is moeilik om te sê wie meer aan hulle gerig is - kinders of volwassenes. Daarom is dit makliker om te sê dat hierdie stories vir familielees bedoel is.
Die beelde van mammas in die miniatuur is baie eienaardig. Al die karakters is heeltemal anders. Maar daar is iets in hulle wat algemeen is. Dit is die liefde van kinders. Een ma veg heldhaftig met 'n rot, wat sy vrees meer as enigiets anders - is dit nie 'n prestasie nie? Die tweede ma red weeskinders van sy weeskind, wie hy haar sleep om vir middagete te kook. Hulle is reeds 200, en hulle vat almal in die familie en verseker haar seun dat hy weer 'n verlore suster of broer vir 'n lang tyd gevind het. So red die ma nie net die ander kinders se kinders nie - sy slaan eers haar seun in die eerste plek en draai hom weg van misdaad!
Uitvoerings wat vertel van liefde vir my ma
Kort miniatuurse self vra vir 'n skrif wat op hulle geskryf word. Die verhaal van 'n ma wat siek geword het en haar seun-jagter het in die bos gehardloop om voorsiening te maak, sal maklik selfs deur kinders 3-4 jaar gespeel word, want daar is byna geen woorde van die karakters nie. Die outeur kan die teks vir die outeur lees.
Ook interessant is die verhaal van die sprokie oor die olifant en sy ma. Hierdie werk kan gespeel word met kinders van 5-6 jaar, want die karakters bevat al 'n klein aantal woorde. True, die vertoning sal teaterkostuums benodig. Maar dit sal net meer interessant maak - die kinders is so lief om in diere omskep te word!
Jy kan 'n sprokie Prokofieva "Ek sal nie vra vir vergifnis" in die laerskool. Dit is amper 'n kant-en-klaar scenario van die toneelstuk. Die wind is genoeg om deur klanke voorgestel te word en dat die sneeu val kan die stem "agter die skerms" hardop bekend maak. Hierdie vertoning sal nogal lank wees, want daar is baie tonele daarin. Maar as die klein kunstenaars hul rolle goed voorberei, sal die gehoor dit van begin tot einde sien.