sal jy my môre nog liefhê! of ek is joune! Lank gelede het EK jou Woord gegee, Elisabeth, 'Einde van rondte een, nou vir rondte twee.'Wees op jou hoede Sjina omdat rondte drie kom. Die eerste deel van die gedig (wat volg op die eerste strofe wat in die slot herhaal word en wat reeds die tema van berusting voorspel) verteenwoordig ’n soort klag of rou, maar dan ’n getemperde uiting van lyding, meer konstatering daarvan, anders as die bitter en verwytende trant van die Fischer-dagboek. Byna in die tradisie van die elegie, vind ons dan ’n berusting of consolatio in die tweede deel van die gedig, waar die leser meegedeel word dat God steeds betrokke is by die menslike wêreld, en as’t ware opnuut lig uit die duister skep, maar nou met “vernieuwden luister”. Onthou jy die bohaai oor D.J. Opperman se Kersliedjie omtrent ‘n halfeeu terug? Mariël le Roux se tweede roman, Die naamlose, is die naaswenner in Sanlam. — “Marlene Breytenbach resenseer Die naamlose deur Mariël le”, book.co.za