Erfenis is nie te vatMinister Nathi Mthethwa. (Foto: Kopano Tlape/GCIS) Septembermaand is Erfenismaand en die minister van kuns en kultuur, Nathi Mthethwa, wil Afrikanererfenis in temaparke van skande plaas. Hy wil ons erfenis vat. Daar is duidelik ŉ misverstand. My erfenis word nie deur die minister besit nie. Hy kan dit dus ongelukkig nie vat nie. Ek kan dit ook nie gee nie, want dit is ook net aan my geleen. Erfenis is iets wat ŉ vorige geslag vir my nagelaat het om weer oor te gee aan die volgende geslag. My geslag is rentmeesters en die volgende geslag is die ontvangers. So vorm erfenis ons, geslag vir geslag. Omdat ek rentmeester is, kan ek ongelukkig nie toelaat dat erfenisplunderaars soos minister Mthethwa my erfenis in konsentrasiekampe plaas nie. Die minister glo dat erfenis sentraal gereguleer moet word. Suid-Afrika moet gestandaardiseer word. Daar moet een staatsweergawe van die geskiedenis wees. Dit wat durf waag om teen dié weergawe te wees word in ŉ konsentrasiekamp geplaas. Om nie in lyn met die gestandaardiseerde weergawe van geskiedenis te wees nie, is ŉ skande en moet so hanteer word. Almal moet dieselfde glo en wat geglo word, sal sentraal bestuur word. Die staat wil die geskiedenis daardeur kaap en plunder en wil ŉ staatsnarratief oor die geskiedenis op Suid-Afrika afdwing. Hulle gebruik hul weergawe van die geskiedenis om hul weergawe van die toekoms op almal af te dwing. Jammer minister, ek sit uit. Ek gaan nie my erfenis of myself laat standaardiseer nie. Ons kan gerus ons erfenis met mekaar deel, maar u kan nie my deel vat nie. Erfenis is nie in skaarste nie. Dis in oorvloed. Hoe meer erfenis, hoe groter die rykdom. Om kultuurgoedere te kriminaliseer word die kultuurgemeenskap gekriminaliseer. Vandag word die kultuurgoedere uit die openbaar verban en môre die kultuurmaker. Dirk Hermann. Dit het praktiese implikasies vir die lewe vandag. Daar is regverdiging vir vergrype teen die gekriminaliseerde gemeenskap. Die Covid-tyd was weer ŉ praktiese voorbeeld. Weens die verlede is dit regverdig om hulp op grond van ras te gee. Weens die verlede kan wittes uit Sasol se aandeelskema geskop word. Weens die verlede kan jongmense nie beurse kry nie. Universiteite se bose kulturele verledes moet met wortel en taal uitgewis word. Daar is nie meer plek vir Afrikaans en by implikasie Afrikaners in openbare ruimtes nie. Die oortreders word so vir altyd in ŉ posisie van skuld gehou en die slagoffer bly altyd die skuldeiser. As die oortreder wil aanspraak maak op billike regte word die park van skande as skuldbrief voorgehou wat eers vereffen moet word. Dit gaan dus nie hier bloot oor die skuif van monumente van die verlede nie. Dit kan dus nie aanvaar word nie. Die kriminalisering van Afrikanergeskiedenis resoneer egter nie met Afrikaners nie. Elke Afrikaner ken ŉ persoonlike storie oor swaarkry en opstaan. Of dit die 1930’s se depressie, die Helpmekaar na die Rebellie, die konsentrasiekampe na die Anglo-Boereoorlog of die opstaan daarna is. Die enkel gestandaardiseerde meesterverhaal wat die minister wil afdwing, werk nie, want dit is nie waar nie. Die teenoorgestelde van standaardisering gaan gebeur. Die voorstel om Afrikanermonumente in temaparke te plaas gaan Afrikaners se bewuswording van erfenis versterk. Pogings om Afrikanererfenis te vat gaan daaraan strydstatus gee. Iets wat bedreig word, kry nuwe betekenis. ŉ Groot oplewing gaan kom om Afrikaner-kultuurgoedere te beskerm.