Die wettelose grens met Kanada was eens Amerika se belangrikste bekommernis oor veiligheid - GESKIEDENIS - Inligting
Naby die mees westelike punt van die grens tussen die Verenigde State en Kanada, loop die Peace Arch oor die langste onverdedigde internasionale grens ter wêreld. Die opskrif bo -op die monument vereer die vriendskap tussen twee "kinders van 'n gewone moeder", maar dit was nie altyd die geval nie. Die VSA en Kanada is dalk nou vreedsame bure, maar hulle het in hul vroeë jare 'n gewelddadige omstrede verhouding gehad.
In die nasleep van die Amerikaanse rewolusie het die Verenigde State en die Britse kolonie Kanada "meer as' n eeu van agterdog, haat en bloedvergieting verduur ", skryf John Boyko in Blood and Daring: Hoe Kanada die Amerikaanse burgeroorlog beveg en 'n nasie gesmee het.
Die noordelike grens van Amerika was eens 'n wettelose niemandsland wat gereeld deur vervalsers, transnasionale misdadigers en bendes verbied word wat alkohol, produkte, opium, gips en vee smokkel. Hierdie smokkelaars het die Amerikaanse regering sy fiskale lewensbloed ontneem - invoerbelasting - maar was baie gewild onder mense langs die grens, omdat hulle werk gegenereer het en pryse laag gehou het.
Nadat die Embargo Act van 1807 Amerikaanse hawens vir buitelandse handel gesluit het, kon inkomste -agente in die Verenigde State weinig doen om die stortvloed seerowerhede wat die grens van Kanada oorgesteek het, te stop. Tydens die oorlog van 1812 het Britse troepe gereageer op die Amerikaanse inval in Kanada deur herhaaldelike grensaanvalle te loods, selfs Buffels tot op die grond afgebrand.
Gedurende die 1800's het die Verenigde State baie laks beheer oor die noordelike grens gehad, aangesien doeanebeamptes in dorpsentrums kilometers ver van die skeidslyn af woon. 'N Deel van die grensbeveiligingsprobleem was dat niemand dikwels presies seker was waar die grens was nie. Toe president James Monroe na die oorlog van 1812 beveel het dat 'n fort aan die kuslyn van Lake Champlain in New York beplan word, is dit per ongeluk 'n halfmyl binne die vyandelike gebied gebou weens 'n opmetingsfout.
'N Gebrek aan amptelike verdrae en federale uitleweringsbevoegdhede het ook wetsoortreders langs die noordelike grens van Amerika aangemoedig. "Misdadigers kan die grens na willekeur oorsteek en weer oorskry en hulself beskerm teen die territoriale bereik van die wet wat hulle nagestreef het," sê Bradley Miller, 'n professor in geskiedenis aan die Universiteit van British Columbia en skrywer van Borderline Crime: Fugitive Criminals and the Challenge of the Border, 1819-1914.
Miller sê dat die plaaslike polisie sonder formele prosedures die reg in eie hande geneem het. "Vanaf die begin van die 19de eeu tot ten minste die tyd van die Eerste Wêreldoorlog het polisiebeamptes, ander staatsamptenare en gemeenskapslede deelgeneem aan 'n informele stelsel van grensoverschrijdende ontvoerings waarin vlugtelinge gevind, gearresteer en na die jurisdiksie teruggeneem is wette wat hulle oortree het buite enige formele regstelsel. Daar was geen verdrae of statute wat hierdie stelsel gereguleer, bemagtig of beperk het nie. "
Tydens die Burgeroorlog stroom die unie-ontwykers en ontsnapte Konfederale krygsgevangenes noordwaarts oor die grens om 'n veilige hawe in Kanada te vind. Alhoewel die meeste Kanadese slawerny as afskuwelik beskou het, sê Boyko dat baie Kanadese ook gehoop het dat 'n Konfederale oorwinning die monoliet van die Verenigde State kan verbreek, wat dreig om Kanada op te neem terwyl dit sy opmars na sy manifestasiebestemming voortgaan.
Na die nederlae in Gettysburg en Vicksburg het die Konfederasie 'n spioenasie -ring in Toronto en Montreal gestig wat terreur oor die grens uitgevoer het. Uit hul Kanadese heiligdom het konfederale agente in Oktober 1864 'n klopjag op St. Albans, Vermont, uitgevoer en weke later probeer om New York aan die brand te steek. 'Hulle het die noordelike troepe probeer aflei,' sê Boyko. 'Elke soldaat wat met die grens te doen het, het een minder geveg in die suide.'
Trouens, weke voordat hy Abraham Lincoln vermoor het, het John Wilkes Booth tyd in Montreal ontmoet met Jacob Thompson, hoof van die Konfederale Geheime Diens, en geld bymekaargemaak vir die operasie, sê Boyko. In die dae na die skietery het samesweerder John Surratt Jr. noordwaarts gevlug, waar 'n Katolieke priester in Quebec hom asiel gegee het voordat hy na Liverpool gegaan het.
"Toe die verhoor van Booth se samesweerders begin het, wou 'n oorgrote meerderheid van die vrae gevra word om Kanada met die moord te verbind," sê Boyko. 'Dit was duidelik dat Kanada nie amptelik betrokke was nie, maar die samesweerders het Kanada gebruik om die sluipmoord te beplan en aan geregtigheid te ontkom.'
Die wydverspreide smokkel duur voort nadat Kanada in 1867 'n selfregerende entiteit geword het. Tydens die verbod het bootleggers motors, bote en slee gebruik om alkohol onwettig van Kanada na die dorstige buurman in die suide te vervoer. Dit was 'n winsgewende onderneming. 'N Kis whisky wat in Quebec vir $ 15 gekoop is, kan aan die ander kant van die grens vir $ 120 verkoop word.
'N Virtuele pypleiding van alkohol vloei oor die Detroitrivier van Windsor, Ontario, na Detroit. Volgens sommige ramings het driekwart van alle drank wat tydens die verbod uit Kanada na die Verenigde State gesmokkel is, deur die gepaste bynaam "Detroit-Windsor Funnel" gegaan. Miller sê kreatiewe smokkelaars het pakhuise met valdeure oor die Detroitrivier gebou, sodat bote daaronder kon optrek om hul smokkelgoed te laai, buite die oog op die doeane en polisiebeamptes. Bootleggers het Great Lakes -vissersbote aangepas met spesiaal ontwerpte houers vir vate en selfs 'n onderwaterkabelsisteem geïnstalleer wat 40 kaste drank per uur oor die rivier kon lewer.
Terwyl die Amerikaanse grensveiligheidsbesorgdheid vandag gerig is op die grens met Mexiko, is smokkel steeds 'n probleem in die noorde langs die grens van 5,525 myl met Kanada. Die Amerikaanse Drug Intelligence Center skat dat Kanadese bendes jaarliks ​​$ 56 miljard aan dwelms oor die grens smokkel.
Lughawensekuriteit verwys na die tegnieke en metodes wat gebruik word in 'n poging om passasiers, personeel, vliegtuie en lughaweneiendom te beskerm teen toevallige/kwaadwillige skade, misdaad, terrorisme en ander bedreigings.
Lugvaart sekuriteit is 'n kombinasie van maatreëls en menslike en materiële hulpbronne om burgerlugvaart te beskerm teen dade van onwettige inmenging. Onwettige inmenging kan terrorisme, sabotasie, bedreiging van lewe en eiendom wees, kommunikasie van valse bedreigings, bombardemente, ens.
Die grens tussen Mexiko en die Verenigde State strek 3,145 kilometer (1,954 myl), benewens die maritieme grense van 29 kilometer (18 myl) tot by die Stille Oseaan en 19 kilometer (12 myl) in die Golf van Mexiko.  
Die grens tussen Mexiko en die Verenigde State begin by die aanvanklike grens tussen VSA en Mexiko, wat een mariene liga (drie seemyl) suid van die mees suidelike punt van San Diego -baai geleë is. Die grens loop dan 227 kilometer (141 myl) reguit na die samevloeiing van die Colorado -rivier en die Gila -rivier.   Die grens loop 39 kilometer (24 myl) suidwaarts langs die Colorado -rivier, totdat dit 'n punt 32 myl suid van die samevloeiing van die Gila -rivier bereik. Die grens volg dan 'n reeks lyne en parallelle van altesaam 859 kilometer (534 myl). Eerstens volg dit 'n reguit lyn van die Colorado -rivier na die kruising van die 31 ° 20 ′ parallel noord en die 111ste meridiaan wes. Dit gaan dan ooswaarts langs die 31 ° 20 ′ parallel noord tot by 'n meridiaan 100 myl (161 km) wes van die punt waar die Rio Grande die 31 ° 47 ′ parallel noord oorsteek,  Dit gaan dan noordwaarts langs die meridiaan op na die 31 ° 47 ′ parallel noord en dan ooswaarts langs die parallel totdat dit die Rio Grande ontmoet. 
Volgens die International Boundary and Water Commission,  volg die kontinentale grens dan die middel van die Rio Grande - volgens die Verdrag van 1848 van Guadalupe Hidalgo tussen die twee nasies, "langs die diepste kanaal" (ook bekend as die thalweg) - 'n afstand van 2,020 kilometer (1,255 myl) tot by die monding by die Golf van Mexiko.  Die Rio Grande kronkel gereeld langs die grens tussen Texas en Mexiko. As gevolg hiervan het die Verenigde State en Mexiko 'n verdrag waardeur die Rio Grande as die grens gehandhaaf word, en nuwe afsnitte en eilande word, indien nodig, aan die ander nasie oorgedra. Die grensverdrag van 1970 tussen Mexiko en die Verenigde State besleg alle uitstaande grensgeskille en onsekerhede wat verband hou met die grens van Rio Grande.
Die Amerikaanse state langs die grens, van wes na oos, is Kalifornië, Arizona, New Mexico en Texas. Die Mexikaanse state langs die grens is Baja California, Sonora, Chihuahua, Coahuila, Nuevo León en Tamaulipas. Onder die Amerikaanse state het Texas die langste deel van die grens met Mexiko, terwyl Kalifornië die kortste het. Onder die state in Mexiko het Chihuahua die langste grens met die Verenigde State, terwyl Nuevo León die kortste het. Langs die grens is 23 Amerikaanse provinsies en 39 Mexikaanse munisipaliteite.
Die begin van die grensheining in die staat New Mexico - net wes van El Paso, Texas.
Amerikaanse grenspatrolliehelikopter langs El Camino del Diablo, grens tussen Arizona en Sonora, 2004.
Grens tussen Nogales, Arizona, aan die linkerkant, en Nogales, Sonora, aan die regterkant.
Strand in Tijuana aan die grens in 2006.
'N CBP-grenspatrollievoertuig wat naby Mexiko-VSA sit. grens.
Voor die Mexiko -Amerikaanse oorlog, wysig
In die middel van die 16de eeu, na die ontdekking van silwer, het setlaars uit verskillende lande en agtergronde in die gebied begin aankom. Hierdie tydperk van yl vestiging het koloniseerders uit verskillende agtergronde ingesluit. Die gebied was deel van Nieu -Spanje. In die vroeë 19de eeu het die Verenigde State die lande wat bekend staan ​​as die Louisiana -aankoop, uit Frankryk gekoop en begin om stadig (militêr) weswaarts uit te brei in hul strewe na die manifesbestemming. 
Na die koop van Louisiana in 1803, was die grens tussen die Verenigde State en Nieu -Spanje nie duidelik omskryf nie. Die grens is gevestig in die Adams -Onís -verdrag van 1819 tussen die Verenigde State en Spanje, wat 'n grens spesifiseer in die omgewing van die westelike rand van die waterskeiding van die Mississippirivier. Mexiko het sy onafhanklikheid van Spanje verkry, en die grens is herbevestig in die 1828 -verdragsbeperking.
Mexiko het probeer om 'n buffersone by die grens te skep wat moontlike inval uit die noorde sou voorkom. Die Mexikaanse regering het duisende van hul eie burgers aangemoedig om hulle in die gebied wat nou bekend staan ​​as Texas te vestig, en selfs goedkoop grond aan setlaars uit die Verenigde State aangebied in ruil vir die bevolking van die gebied. Die toestroming van mense bied nie die verdediging waarop Mexiko gehoop het nie, en in plaas daarvan verklaar Texas sy onafhanklikheid in 1836, wat tot 1845 duur toe die VSA dit geannekseer het.
Vestiging van huidige grens Redigeer
Die konstante konflikte in die Texas-gebied in die middel van die 19de eeu het uiteindelik gelei tot die Mexikaans-Amerikaanse oorlog, wat in 1846 begin en in 1848 eindig met die Verdrag van Guadalupe Hidalgo. In terme van die vredesverdrag het Mexiko meer as 2,500,000 vierkante kilometer (970,000 vierkante myl) grond, 55%  van sy grondgebied verloor, insluitend alles wat vandag Kalifornië, Arizona, New Mexico, Utah, Nevada en dele is van wat Colorado, Wyoming, Kansas en Oklahoma is. Boonop is alle geskille oor Texas en die betwiste gebied tussen Rio Grande en Rio Nueces laat vaar.
Vyf jaar later het die Gadsden -aankoop die oprigting van die huidige grens tussen Amerika en Mexiko voltooi. Die aankoop was aanvanklik bedoel vir 'n beplande spoorwegweg. By hierdie aankope het ongeveer 300 000 mense in die eens betwiste lande gewoon, waarvan baie Mexikaanse onderdane was. Na die vestiging van die huidige grens het verskeie dorpe langs hierdie grens ontstaan, en baie van die Mexikaanse burgers het gratis grond gekry in die noordelike streke van Mexiko in ruil vir die terugkeer en bevolking van die gebied. 
Die Verdrag van Guadalupe Hidalgo en 'n ander verdrag in 1884 was die ooreenkomste wat oorspronklik verantwoordelik was vir die vestiging van die internasionale grens, wat beide bepaal het dat die middel van die Rio Grande die grens was, ongeag enige veranderinge in die kanale of banke. Die Rio Grande het tussen 1852 en 1868 suidwaarts verskuif, met die mees radikale verskuiwing in die rivier wat plaasgevind het ná 'n vloed in 1864. Teen 1873 het die bewegende grens tussen die rivier en die middestad ongeveer 2,4 vierkante kilometer Mexikaanse gebied in die El afgesny. Paso-Juarez-gebied, in werklikheid die oordrag van die grond na die Verenigde State. Deur 'n verdrag wat in 1963 onderhandel is, het Mexiko die grootste deel van hierdie grond teruggekry in wat bekend geword het as die Chamizal -geskil en het dit 1,07 vierkante kilometer (260 hektaar) oorgeplaas in ruil vir die Verenigde State. Grensverdragte word gesamentlik geadministreer deur die International Boundary and Water Commission (IBWC), wat in 1889 gestig is om die grens te onderhou, rivierwater tussen die twee lande toe te ken en voorsiening te maak vir vloedbeheer en watersanitasie. Eens beskou as 'n model van internasionale samewerking, is die IBWC die afgelope dekades hewig gekritiseer as 'n institusionele anachronisme, wat deur moderne sosiale, omgewings- en politieke aangeleenthede verbygegaan is.  Volgens die Mexikaanse politieke wetenskaplike Armand Peschard-Sverdrup het jurisdiksiekwessies rakende waterregte in die Rio Grande-vallei steeds spanning tussen boere langs die grens veroorsaak.  
Die ekonomiese ontwikkeling van die grensgebied aan die Mexikaanse kant van die grens was grootliks afhanklik van die nabyheid daarvan aan die Verenigde State, vanweë die afstand van kommersiële sentrums in Mexiko. Gedurende die jare van die Mexikaanse president Porfirio Díaz, tussen 1876 en 1910, het die grensgemeenskappe gegroei vanweë noue bande met die Verenigde State en die steun van die Mexikaanse regering vir finansiële beleggings uit die Verenigde State.  Spoorweë is gebou wat die noordelike Mexikaanse state meer met die Verenigde State as met Mexiko verbind het, en die bevolking het geweldig gegroei. Die mynbedryf het ook ontwikkel, net soos die Verenigde State se beheer daaroor. Teen die vroeë 20ste eeu het maatskappye uit die Verenigde State 81% van die mynbedryf beheer en het hulle $ 500 miljoen in die Mexikaanse ekonomie belê, 25% daarvan in die grensstreke. 
Die Amerikaanse immigrasiewet van 1891 het die implementering van inspeksiestasies by die hawens langs die Mexikaanse en Kanadese grense gemagtig. Die Amerikaanse immigrasiewet van 1917 vereis dat 'n geletterdheidstoets en hoofbelasting geslaag word deur Mexikane wat wettiglik die Verenigde State wil binnegaan, maar tydens die Eerste Wêreldoorlog, toe arbeidstekorte toegeneem het, is die bepalings tydelik opgeskort. Die Amerikaanse immigrasiewet van 1924 het die Amerikaanse grenspatrollie ingestel. 
Die Mexikaanse Revolusie, wat ten minste gedeeltelik veroorsaak is deur vyandigheid teenoor buitelandse eienaarskap van Mexikaanse eiendomme, het in 1910 begin. Dit het die ekonomiese ontwikkeling in Mexiko egter verminder, en die grensstreke weerspieël dit. Namate die infrastruktuur van gemeenskappe aan die kant van die Verenigde State steeds verbeter het, het die Mexikaanse kant begin agter raak met die bou en instandhouding van belangrike vervoernetwerke en stelsels wat nodig is vir munisipale ontwikkeling. 
Alhoewel die Mexikaanse revolusie onsekerheid in Mexiko veroorsaak het, het dit ook die verhouding tussen die Verenigde State en Mexiko gespanne. Met die Mexikaanse rewolusie wat 10 jaar duur, eindig in 1920, en die Eerste Wêreldoorlog terselfdertyd tussen 1914 en 1918, het die verdeeldheid tussen die Verenigde State en Mexiko die twee nasies begin polariseer. Konstante gevegte en aanvalle langs die grens het albei owerhede senuweeagtig gemaak oor die veiligheid van die grens. Die Zimmerman Telegram, 'n diplomatieke kabel wat deur Duitsland gestuur is, maar deur die Britse intelligensie onderskep en ontsyfer is, was bedoel om Mexiko in 'n oorlog met die Verenigde State te lok om te herstel wat tydens die Mexikaanse-Amerikaanse oorlog van hulle ontneem is. Dit het die Amerikaanse Federale Buro vir Ondersoek geïnspireer om verdagte aktiwiteite en moontlike geweld by die grens te monitor.  Binne 10 jaar het gereelde uitlokkinge veroorsaak dat grensdorpe in slagvelde verander het, wat grensbeperkings verskerp het, federale soldate daartoe gebring het om die grens te patrolleer en die bou van heinings en versperrings tussen grensdorpe veroorsaak het. Toe die gevegte afgehandel is, is die beperkings op die oorskryding van die grens verslap en die meeste soldate is huis toe gestuur, maar die heinings bly 'n fisiese herinnering aan die verdeeldheid tussen die twee nasies. Met verloop van jare is meer heinings en hoër hindernisse gevestig, aangesien aandag gevestig is op die grensafbakening tussen die Verenigde State en Mexiko. 
Die eerste internasionale brug was die Brownsville & Matamoros International Bridge wat in 1910 gebou is. Die eerste versperring wat die VSA gebou het, was tussen 1909 en 1911 in Kalifornië, die eerste versperring wat deur Mexiko gebou is, is waarskynlik in 1918 versperrings is in die 1920's en 1940's uitgebrei. 
Die Banco -konvensie van 1905 tussen die Verenigde State en Mexiko het toegelaat dat, in geval van skielike veranderinge in die loop van die Rio Grande (soos deur oorstromings), die grens verander kan word om die nuwe koers te volg.  Die skielike veranderinge wat dikwels veroorsaak word bancos (land omring deur draaie in die rivier wat uit beide lande geskei is deur 'n afsny, wat dikwels veroorsaak word deur 'n vinnige aanwas of afval van die alluviale kanaal), veral in die onderste Rio Grande -vallei. As hierdie bancos geskep word, ondersoek die Internasionale Grens- en Waterkommissie of grond aan die ander kant van die grens oorweeg moet word.  In alle gevalle van hierdie aanpassings langs die Rio Grande onder die 1905 -konvensie, wat op 37 verskillende datums van 1910 tot 1976 plaasgevind het, was die oorgeplaasde grond klein (wissel van een tot 646 hektaar) en onbewoon.   
Die Rio Grande-regstellingsverdrag van 1933 het die riviergrens reggemaak en gestabiliseer deur die hoogs ontwikkelde El Paso-Juárez-vallei. Talle stukke grond is gedurende die konstruksietydperk, 1935–1938, tussen die twee lande oorgedra. Aan die einde het elke nasie 'n gelyke oppervlakte aan die ander afgestaan.  
Die Grensverdrag van 1970 het 'n gebied van Mexikaanse gebied oorgedra na die VSA, naby Presidio en Hidalgo, Texas, om vloedbeheerkanale te bou. In ruil daarvoor het die VSA ander grond aan Mexiko afgestaan, waaronder vyf pakkies naby Presidio, die Horcon Tract en Beaver Island naby Roma, Texas. Op 24 November 2009 het die VSA 6 eilande in die Rio Grande aan Mexiko afgestaan. Terselfdertyd het Mexiko 3 eilande en 2 banko's aan die VSA afgestaanHierdie oordrag, wat 20 jaar lank hangende was, was die eerste toepassing van artikel III van die 1970 -grensverdrag.   
Die grens tussen Mexiko en die Verenigde State is die internasionale grens wat die meeste in die wêreld oorgesteek word,   met ongeveer 350 miljoen wettige kruisings wat jaarliks ​​plaasvind.   
Daar is 48 grensoorgange tussen die VSA en Mexiko, met 330 toegangspoorte. By hierdie ingangspunte moet mense wat in die VSA wil kom, hul sakke oopmaak vir inspeksie.  Grensoorgange vind plaas op paaie, voetgangerspaadjies, spoorweë en veerbote. Van wes na oos, hieronder is 'n lys van grensgrens-munisipaliteite wat met een of meer wettige grensoorgange verbind word.
Die totale bevolking van die grenslande - gedefinieer as die provinsies en Municipios langs die grens aan weerskante staan ​​ongeveer 12 miljoen mense.
Tijuana-San Ysidro grens Redigeer
Die ingangshaven van San Ysidro is geleë tussen San Ysidro, Kalifornië en Tijuana, Baja California. Ongeveer 50 000 voertuie en 25 000 voetgangers gebruik hierdie inskrywing daagliks.  In die VSA kruis I-5 direk na Tijuana, en die suidelike eindpunt van die snelweg is hierdie kruising. In 2005 het meer as 17 miljoen voertuie en 50 miljoen mense deur San Ysidro die VSA binnegekom.     Onder diegene wat deur San Ysidro die Verenigde State binnegaan, is transfronterizos, Amerikaanse burgers wat in Mexiko woon en in die Verenigde State skoolgaan. 
Dit het 'n invloed gehad op die daaglikse lewenswyse van mense wat in hierdie grensdorpe woon.  Langs die kus van Baja California woon daar woonbuurte van Amerikaners in Tijuana, Rosarito Beach en Ensenada, wie se inwoners daagliks na die Verenigde State pendel om te werk.  Daarbenewens kom baie Mexikane ook die Verenigde State binne om daagliks na hul werk te pendel.  In 1999 was 7,6% van die arbeidsmag van Tijuana in San Diego werksaam. 
Die gemiddelde wagtyd om na die Verenigde State te reis, is ongeveer 'n uur.  Die duisende voertuie wat daagliks deur die grens beweeg, veroorsaak lugbesoedeling in San Ysidro en Tijuana.  Die uitstoot van koolstofmonoksied (CO) en ander voertuigverwante lugbesoedeling is gekoppel aan gesondheidskomplikasies soos kardiovaskulêre siektes, longkanker, geboorte -uitkomste, voortydige dood, vetsug, asma en ander respiratoriese siektes.  Die hoë vlakke van verkeerssamespanning en die lang wagtye beïnvloed die geestesgesondheid, stresvlakke en aggressiewe gedrag van mense wat gereeld kruis.  Die grens van San Ysidro is sterk gemilitariseer, geskei deur drie mure, grenspatrollie -agente en die Amerikaanse immigrasie- en doeane -handhawing. 
Tijuana is die volgende doelwit vir ontwikkelaars van San Diegan vanweë die vinnig groeiende ekonomie, laer lewenskoste, goedkoop pryse en die nabyheid van San Diego.  Alhoewel dit die toeriste-aspek van die stad bevoordeel, is dit skadelik vir inwoners met 'n lae inkomste wat nie langer die lewenskoste in Tijuana kan bekostig nie.  Tijuana is die tuiste van baie afgevaardigdes uit die Verenigde State, baie wat alles verloor het en nie 'n inkomste het om op te vertrou nie en is nou in 'n nuwe stad waarin hulle vinnig moet aanpas om te kan oorleef.  Ontwikkelaars van San Diego sou baie voordele vir Tijuana inhou, maar afgevaardigdes en armes loop die risiko om geraak te word deur die gentrifisering van Tijuana. 
Reisinisiatief vir die Westelike Halfrond
Aan die einde van 2006 het die Verenigde State se Departement van Binnelandse Veiligheid (DHS) 'n reël aangekondig rakende nuwe identifikasievereistes vir Amerikaanse burgers en internasionale reisigers wat die Verenigde State binnegekom het, geïmplementeer op 23 Januarie 2007. Hierdie laaste reël en eerste fase van die WHTI spesifiseer nege vorms van identifikasie, waarvan een per vliegtuig na die Verenigde State moet kom: 'n geldige paspoort, 'n paspoortkaart, 'n staatsverbeterde rybewys of 'n staatsverbeterde nie-bestuurder-ID-kaart (beskikbaar in Michigan, New York, Vermont en Washington  ) goedgekeur deur die Sekretaris van Binnelandse Veiligheid 'n betroubare reisprogramkaart (Global Entry, NEXUS, FAST of SENTRI) 'n verbeterde stamidentifikasiekaart 'n Inheemse Amerikaanse stamfoto-identifikasiekaart Vorm I-872-American Indian Card 'n geldige Merchant Mariner Document wanneer reis saam met amptelike maritieme sake of 'n geldige Amerikaanse militêre identifikasiekaart wanneer u op amptelike bevele reis.    
In Augustus 2015 het Mexiko 'n reël begin toepas dat alle buitelandse burgers wat van plan is om langer as sewe dae in die land te bly of op reis is, 'n fooi van 330 pesos ($ 21) moet betaal en hul paspoort moet toon.   
Veeartsenykundige inspeksies Wysig
As diere van die een land na die ander ingevoer word, is daar die moontlikheid dat siektes en parasiete saam met hulle kan beweeg. Die meeste lande stel dus dieregesondheidsregulasies op die invoer van diere. Die meeste diere wat na die Verenigde State ingevoer word, moet vergesel wees van invoerpermitte wat vooraf verkry is van die Amerikaanse Departement van Landbou se Diere- en Plantgesondheidsinspeksiediens (APHIS) en/of gesondheidsertifikaatpapiere uit die land van herkoms.
Veeartsenykundige inspeksies is dikwels nodig, en is slegs beskikbaar by aangewese hawens  vooraf kontak met hawe -veeartse word aanbeveel.  Diere wat die grens tussen die Verenigde State en Mexiko oorsteek, het moontlik 'n ander land van herkoms as die land waar hulle ter insae kom. Sulke diere sluit in diere uit die VSA wat na Mexiko terugkeer en terugkeer, en diere uit ander lande wat deur Mexiko of die VSA oor land reis voordat hulle die grens oorsteek.
APHIS tref voorsorgmaatreëls om verskeie perdesiektes, insluitend kliere, te beskerm teen siektes, aansteeklike bloedarmoede by perde, piroplasmose van die perd, Venezolaanse perde -enkefalitis en aansteeklike peritmetritis.  APHIS kontroleer ook perde om te voorkom dat bosluise en ander parasiete voorkom. In die Laer Rio Grande -vallei soek die inspekteurs van die Amerikaanse departement van landbou na perde en vee wat bosluise oor die grens dwaal. Hierdie diere word dikwels wetstock genoem, en die inspekteurs word tickriders genoem. 
Volgens APHIS kan perde afkomstig uit Kanada die Verenigde State binnegaan met 'n Kanadese regering veterinêre gesondheidsertifikaat en 'n negatiewe toets vir OIE.  Perde uit Mexiko moet 'n gesondheidsertifikaat hê wat negatiewe toetse vir OIE, dourine, glanders en EP by 'n USDA -invoersentrum behaal en voorsorgmaatreëls vir eksterne parasiete in die hawe van ingang ondergaan. Perde uit ander lande in die Westelike Halfrond moet dieselfde toetse as dié van Mexiko ondergaan, en behalwe perde uit Argentinië, moet hulle ten minste sewe dae in kwarantyn gehou word as 'n tjek vir VEE.
APHIS stel soortgelyke toets- en sertifiseringsvereistes aan perde uit ander dele van die wêreld, maar sonder kwarantyn vir VEE. Hierdie perde word in kwarantyn gehou - gewoonlik drie dae - of totdat toetse voltooi is. Omdat die siekte perdepiroplasmose (equine babesiosis) in Mexiko endemies is, maar nie in die Verenigde State gevestig is nie, vereis die vervoer van perde van Mexiko na die Verenigde State van Amerika perde vir die teenwoordigheid van hierdie siekte. 'N Leidende uitsondering op hierdie reël is die spesiale kwytskelding wat ruiters verkry wat deelneem aan die Cabalgata Binacional Villista (sien cavalcade).
Invoer uit die Verenigde State na Mexiko vereis onder meer bewyse binne die voorafgaande 45 dae van vryheid van OIE. 
Gegewens uit die jaarlikse verslag van die United States Border Patrol Agency se 2010 -jaarverslag toon aan dat 90% van die totale grensoorgange sonder dokumentasie van verskillende lande na die Verenigde State slegs van Mexiko afkomstig was. Daarbenewens is daar meer as 6 miljoen Mexikaanse onderdane sonder papiere wat in die Verenigde State woon.  Die grens het elke jaar 'n baie hoë getal gedokumenteerde en ongedokumenteerde migrasieoorgange. Met so 'n hoë aantal mense wat jaarliks ​​na die Verenigde State trek, het die land in verskillende veiligheidsmaatreëls belê.
In 2010 het president Barack Obama 'n kredietrekening onderteken wat die doeane- en grensbeskerming, spesifiek die grenspatrollie, 600 miljoen dollar gegee het om veiligheid te implementeer en te verbeter. Die Amerikaanse regering het miljoene dollars aan grensveiligheid belê, hoewel dit nie immigrasie sonder papiere in die Verenigde State gestuit het nie.  In Junie 2018 kondig die Amerikaanse regering die installering van 'n gesigsherkenningstelsel aan vir die monitering van immigrantaktiwiteite. 
Die grenspatrollie is in 1924 geskep met sy hoofdoel om die onwettige binnekom van immigrante in die Verenigde State op te spoor en te voorkom. Die grenspatrollie help saam met ander wetstoepassers om grense wat werk, te handhaaf - om die vloei van wettige immigrasie en goedere te vergemaklik, terwyl onwettige mensehandel en smokkelaars voorkom word. Die huidige strategie om migrasie langs die grens tussen die Verenigde State en Mexiko af te dwing, is deur middel van 'voorkoming deur afskrik'. Die primêre doel daarvan is om te keer dat immigrante sonder papiere uit Mexiko die Verenigde State binnekom, eerder as om die ongemagtigde wat reeds in die land is, aan te hou. Hoe selfversekerd dit ook al was, "voorkoming deur afskrik" was waarskynlik onsuksesvol, met 'n verdubbeling in die aantal immigrante sonder papiere gedurende die twee dekades voor 2014.  
Om die grensbeskerming effektief af te dwing, het die beleid en regulasies van die Verenigde State gepoog om grensoorgange gevaarliker te maak deur die implementering van verskillende operasies, waarvan een die 'tregter -effek' is. Die taktiek was bedoel om migrasie van Mexiko na die Verenigde State te ontmoedig deur migrante verder te dwing om hindernisse te reis waar die terrein en weer meer riskant is, maar die strategie was nie so suksesvol as wat aanvanklik beplan is nie.  As gevolg hiervan, het die effek meer immigrante na hul dood gebring, selfs met die assistent van coyotes (smokkelaars). Hierdie benadering het nie net sterftes veroorsaak tydens die grens tussen die Verenigde State en Mexiko nie, maar dit het selfs 'n oorlas vir gedokumenteerde immigrante en Amerikaanse burgers veroorsaak. Daar was algemene kommer oor die grenspatrollie en ander agentskappe wat hul gesag misbruik deur rasse -profilering en ongeregverdigde soektogte te doen buite die uitsondering van die 40 myl (40 km) grensgebied, maar steeds binne die grensgebied van 100 myl (161 km).
In 2012 het grenspatrollie -agente meer as 364 000 arrestasies gemaak van mense wat onwettig die land binnekom. Aansienlike sukses is behaal met die herstel van integriteit en veiligheid aan die grens, deur 'n grensbeheerstrategie op te stel. Dit sluit in Operation Gatekeeper in San Diego Operation Hold the Line in El Paso Operation Rio Grande in McAllen Operation Safeguard in Tucson en die Arizona Border Control Initiative langs die grens van Arizona.   
Volgens Vulliamy sal een uit elke vyf Mexikaanse burgers op 'n stadium in hul leeftyd in die Verenigde State besoek of werk.  Vanaf 2010 word die grens deur meer as 20 000 grenspatrollie -agente bewaak, meer as ooit in die geskiedenis.  Die grens word parallel met die Amerikaanse kontrolepunte van die grenspatrollie van die Verenigde State op groot paaie gewoonlik tussen 40 en 121 km van die Amerikaanse kant van die grens en garitas gewoonlik binne 50 km van die grens aan die Mexikaanse kant.   
Daar word geskat dat daar jaarliks ​​'n halfmiljoen onwettige inskrywings in die Verenigde State is.  Grenspatrollie -aktiwiteite is gekonsentreer rondom grensstede soos San Diego en El Paso wat uitgebreide grensheinings het. Dit beteken dat die vloei van onwettige immigrante na landelike berg- en woestyngebiede herlei word, wat lei tot 'n paar honderd migrerende sterftes langs die Mexiko -VSA. die grens van diegene wat onwettig van Mexiko na die Verenigde State wil gaan en omgekeerd. 
Ongedokumenteerde arbeid dra elke jaar $ 395 miljard tot die ekonomie by. Terwyl die VSA ten gunste van immigrasie is, het die toename in immigrasie sonder dokumentasie die grensoorgang 'n negatiewe beeld gegee. Daar is vandag ongeveer 11,5 miljoen werkers sonder dokumentasie in die VSA, en 87% van die ongedokumenteerde immigrante woon al meer as 7 jaar in die VSA.  Plaaslike ekonomieë wat aan die Mexikaanse kant ontwikkel, maak nie net gebruik van beskikbare vaardighede nie, maar ook van beskikbare, gewoonlik weggegooide materiaal. Klein ondernemings verhandel klere wat per pond en karton by die Verenigde State gekoop word. Sommige items, soos die gebruikte bande wat oral langs die grens voorkom, word gemaak van sekere items wat plaaslike ekonomieë ondersteun en 'n grens definieer. 
Die Wet op die veilige heining van 2006 is goedgekeur om voorsiening te maak vir die bou van 1,127 km hoë omheinings. Pogings om die bou van die versperring tussen Mexiko en die Verenigde State te voltooi, is deur die Mexikaanse regering en verskeie Amerikaanse organisasies uitgedaag.
In Januarie 2013 het die Government Accountability Office 'n verslag bekend gemaak waarin gesê word dat die Amerikaanse grenspatrollie in 2011 61% van die individue wat onwettig die grens oorsteek, onderskep, wat beteken dat 208 813 individue wat nie aangekeer is nie.  85.827 van die 208.813 sou onwettig die Verenigde State binnegaan, terwyl die res na Mexiko en ander Sentraal -Amerikaanse lande teruggekeer het.  Die verslag toon ook aan dat die aantal onwettige grensoorgange gedaal het. 
Die besorgdhede per (fiskale) jaar word in die grafiek aangetoon, met 'n maksimum van meer as 1,643 miljoen in die jaar 2000.  Soortgelyke getalle is in 1986 bereik met meer as 1,615 miljoen. Sedert 2010 het die getalle deurgaans onder 'n halfmiljoen gebly. 
Die toename in grensveiligheid deur die jare heen het geleidelik oorgange aan die grens tussen die Verenigde State en Mexiko gevaarliker gemaak, wat 'n menseregtekrisis aan die grens veroorsaak het. Die aantal migrerende sterftes wat langs die grens tussen die Verenigde State en Mexiko voorkom, het dramaties toegeneem sedert die implementering van die tregter-effek.  Langs die grens tussen Arizona en Mexiko is daar in 1996 slegs sewe migrerende sterftes aangeteken, maar die oorskot van meer as 2 000 migrante is van 2001 tot 2012 ontdek. Dit is waarskynlik dat die aantal aangetekende sterftes ver onder die totaal is. Vanweë die harde, ontoeganklike terrein kan menslike oorskot jare of nooit gevind word nie. 
Die Human Rights Watch het op 22 April 2020 aangehaal dat 'n grensstop tussen die Verenigde State en Mexiko verwag kan word na die noodgeval van COVID-19 vir openbare gesondheid. Volgens HRW, kyk die nuwe reël wat deur die CDC ingestel is, uit die feit dat die VSA verplig is om vlugtelinge te beskerm teen terugkeer na toestande wat vervolging bedreig, volgens verdrae. 
Die Amerikaanse regering het in 2006, tydens die Bush -administrasie, planne gehad om 'n grensheining langs die Mexiko -VSA op te rig. grens. Die omstrede voorstel sluit in die skep van baie individuele heinings. Byna 966 km se heining is gebou, met elk van die afsonderlike heinings uit staal en beton.  Tussen hierdie heinings is infrarooi kameras en sensors, soldate van die National Guard en SWAT -spanne wat op hul hoede is, wat aanleiding gee tot die term "virtuele heining".  Die bou van die heining het in 2006 begin, met elke myl wat die Amerikaanse regering ongeveer $ 2,8 miljoen gekos het.  In 2010 is die inisiatief beëindig vanweë die koste, nadat dit 1,030 km se versperringsheining of voertuigversperrings voltooi het, wat óf nuut was óf herbou is oor ouer, minderwaardige omheining. Die Boeing-geboude SBI-netstelsels vir die gebruik van radar, wagtorings en sensors (sonder 'n heining of fisiese versperring) is geskrap omdat dit oor die begroting was, vol foute en ver agter die skedule was. 
Die grensheining tussen Amerika en Mexiko naby El Paso, Texas.
Gedeelte van grens naby Jacumba, Kalifornië, in 2003.
Gedeelte van die grens naby Jacumba, Kalifornië, in 2009 met verbeterde veiligheid.
Volgens die Amerikaanse grenspatrollie het die beserings van Sentraal -Amerikaners by die grens van 70 000 tot 55 000 pogings tot onwettige migrante van 2007 tot 2011 verminder. Daarna het die aantal aanhoudings dramaties toegeneem tot 95 000 in 2012, 150 000 in 2013 en 220 000 in 2014. Die toegeneem kommer kon die gevolg wees van verbeterde grensveiligheid of 'n dramatiese toename in pogings tot kruisings, of albei. 
In die boekjaar 2006 was daar 29 bevestigde grensaanvalle deur Mexikaanse regeringsamptenare, waarvan 17 deur gewapende individue. Sedert 1996 was daar 253 aanvalle deur Mexikaanse regeringsamptenare.    In 2014 het die Amerikaanse departement van binnelandse veiligheid die verteenwoordiger van Kalifornië, Duncan D. Hunter, in kennis gestel dat daar sedert 2004 300 gedokumenteerde grensaanvalle was, wat daartoe gelei het dat 131 individue aangehou is. 
Op 3 Augustus 2008 het Mexikaanse militêre personeel van Mexiko na Arizona gegaan en 'n Amerikaanse grenspatrollie -agent teëgekom, wat hulle met vuurwapen aangehou het. Die soldate het later na Mexiko teruggekeer, terwyl rugsteun -grenspatrollie -agente ondersoek ingestel het. 
Meningsverskille oor die behoefte aan meer hulpbronne Redigeer
Voorstanders van groter besteding aan die grens beweer dat die voortgesette opbou noodsaaklik is vanweë toenemende geweld en dwelmhandel uit Mexiko wat na die Verenigde State stroom.  Kritici soos die Washington -kantoor in Latyns -Amerika het egter aangevoer dat die afnemende aantal grensoorgange slegs gedeeltelik aan Amerikaanse veiligheidsmaatreëls toegeskryf kan word. Onbedoelde faktore, soos 'n verswakte Amerikaanse ekonomie na die finansiële krisis in 2008 en die Mexikaanse dwelmoorlog, het die poging tot onwettige grensoorgange meer riskant en minder lonend gemaak. 
In 2019 was daar humanitêre krisisse op die grens weens 'n gebrek aan hulpbronne. Trekkinders word spesifiek geraak.  Demokratiese lede van die Huis van Verteenwoordigers het wetgewing ingestel wat die humanitêre krisis sal help deur $ 4,5 miljard te bestee aan nooduitgawes om die humanitêre krisis aan die grens aan te spreek, met aansienlike befondsing vir prioriteite, insluitend regshulp, kos, water en mediese dienste , ondersteuningsdienste vir onbegeleide kinders, alternatiewe vir aanhouding en vlugtelinge. 
Trump -administrasie Redigeer
In 2016 het die Republikeinse genomineerde vir president Donald Trump voorgestel om 'n grensmuur te bou om immigrasie te beheer. Hy het verklaar dat hy as president Mexiko sal dwing om alle koste te betaal.  Op 25 Januarie 2017, etlike dae na sy inhuldiging en twee dae voor 'n beplande vergadering in Washington, DC, met die Mexikaanse president Enrique Peña Nieto, onderteken president Trump uitvoerende bevel 13767 om die bou van die muur  Peña Nieto het ontken dat Mexiko vir die muur sou betaal en het die vergadering van die hand gewys.  Kort daarna het Trump aangekondig dat hy van plan is om 'n 20% -tarief op Mexikaanse goedere op te lê.  (Mexiko het geen betalings gemaak nie. Tariewe verhoog die prys van goedere wat tot gevolg het dat belasting deur die verbruiker betaal word.) 
Op 20 September 2017 het die prokureur -generaal van Kalifornië, Xavier Becerra, 'n regsgeding ingedien waarin beweer word dat die Trump -administrasie sy magte oorskry het om die bou van 'n grensmuur te bespoedig.   Teen die einde van 2017 het Mexiko nie ingestem om 'n bedrag teen die muur te betaal nie, die Amerikaanse kongres het geen nuwe tariewe op Mexikaanse goedere oorweeg nie,  die Amerikaanse kongres het nie geld daarvoor bestee nie 'n muur, en geen verdere muurkonstruksie het begin as wat reeds tydens die Obama -administrasie beplan was nie. 
In Junie 2018 het die Trump -administrasie 'n nuwe beleid ingestel om ouers van hul kinders by die Mexikaanse grens te skei. Mense wat asiel by amptelike ingangshawens gevra het, is "weggewys en gesê dat daar nou nie plek vir hulle is nie."  Die VSA en Mexiko het onderling tariewe op mekaar se uitvoer geplaas. 
Op 8 November 2018 het die Trump -administrasie nuwe reëls aangekondig om asiel te weier vir almal wat onwettig van enige land na die Verenigde State kom, na goeddunke van Trump. Dit was gebaseer op die uitspraak van die Hooggeregshof van Trump teen Hawaii en die presidensiële magte van die Immigration and Nationality Act van 1965.  Trump het die volgende dag 'n proklamasie onderteken om te spesifiseer dat mense wat die Mexikaanse grens onwettig oorsteek, nie vir asiel in aanmerking sou kom nie, noem hy die optog van migrante uit Sentraal -Amerika na die Verenigde State 'n "krisis".  Burgerregtegroepe het die stap sterk gekritiseer, en verskeie groepe, waaronder die Southern Poverty Law Center, die American Civil Liberties Union en die Center for Constitutional Rights, het 'n regsgeding in die Amerikaanse distrikshof vir die Noordelike Distrik van Kalifornië aanhangig gemaak by daag die proklamasie uit.  Regter Jon S. Tigar het op 20 November 2018 ten gunste van die voorspraakgroepe beslis en die administrasie 'n bevel gelê om die implementering van die reël te vertraag.  Die administrasie het 'n beroep op die negende kring gedoen, waar 'n verdeelde paneel van 2-1 beslis het dat die nuwe asielreëls in stryd is met die bestaande wetgewing en die bevel bekragtig.  Op 21 Desember 2018 wou die Hooggeregshof nie die administrasie se uitdaging aanhoor nie, die bevel gelaat en voorkom dat die asielverbod toegepas word. 
Gedurende die boekjaar 2018 het Amerikaanse grensagente 107,212 mense gearresteer wat in gesinne reis, 'n rekordgetal. Gedurende die daaropvolgende vyf maande (Oktober 2018 tot Februarie 2019) is die rekord verpletter deur die arrestasie van 136 150 mense wat in gesinne reis.  Op 31 Maart 2019 het Trump gedreig om die grens te sluit en handel tussen die lande te onderbreek.  Op 4 April het Trump gesê dat hy in plaas daarvan Mexiko 'n jaar sou gee om te keer dat onwettige dwelms na die Verenigde State kom. As dit nie gebeur nie, het hy gesê dat tariewe op motors eers gebruik sal word en dan die grens gesluit word. 
Voorgestelde muur Redigeer
Terwyl hy vir president verkies het, het Trump beweer dat 'n grensmuur $ 8 tot $ 12 miljard  sou kos en dat hy Mexiko kon dwing om daarvoor te betaal. Die werklike kosteberamings van die voorgestelde muur wissel baie. Vroeg in 2017, kort nadat Trump sy amp aangeneem het, het die Departement van Binnelandse Veiligheid die koste geraam op $ 22 miljard, , terwyl die Demokratiese personeel van die Komitee vir Binnelandse Veiligheid en Regeringsake $ 70 miljard geraam het om die muur te bou en $ 150 miljoen aan jaarlikse onderhoud .  Beduidende oorskrywings en gemiste sperdatums kom gereeld voor in regeringsprojekte in die onlangse Amerikaanse geskiedenis, sien byvoorbeeld die Big Dig en die Boeing Dreamliner.
In die somer van 2017 het vier groot konstruksiemaatskappye beplan om vir die kontrak te bie. Die agentskap vir doeane- en grensbeskerming het $ 20 miljoen begroot om hierdie maatskappye te huur om prototipes van 'n halfmiljoen dollar van die muur te bou. Op die oomblik het die kongres slegs $ 341 miljoen goedgekeur om die bestaande muur in stand te hou, en geen fondse is toegewys om nuwe mure te bou nie.  Die Departement van Binnelandse Veiligheid het aanbeveel dat die muur se hoogte tussen 18 en 30 voet (5,5 en 9,1 m) moet wees en die diepte daarvan tot 1,8 m (6 voet) moet wees om dwelmhandelaars te weerhou om tonnels te bou. 
Humanitêre hulp langs die grens Redigeer
Humanitêre groepe soos Humane Borders, No More Deaths en Samaritans verskaf water om die sterftes van immigrante wat deur die woestyn van Arizona reis, te verminder.  'n Beleid wat in 2010 deur die Amerikaanse vis- en wildlewe -agentskap aangeneem is, laat toe dat watertromme op paaie van versteurde gebiede geplaas word. 
Geen sterftes meer nie (Geen Más Muertes nie) is 'n nie-regeringsorganisasie (NGO) met sy hoofkwartier in Tucson, wat ontwerp is om die dood en lyding van immigrante langs die grens tussen Amerika en Mexiko te beëindig deur die handhawing van fundamentele menseregte. Elementêre dienste van No More Deaths is om humanitêre hulp te verleen, kos te gee en noodhulp te behandel, getuies te wees van menseregteskendings en daarop te reageer, menslike immigrasiebeleid aan te moedig en telefonies na familielede van immigrante te bel.  Sedert sy stigting in 2004, het No More Deaths hulp verleen aan duisende migrerende grensoorgangers, maar die grenspatrollie en ander openbare landagentskappe naby die grens tussen die VSA en Mexiko het die pogings van verskillende humanitêre groepe uitgedaag deur immigrante na 'n mediese vrywilligerskamp en stroop daarop.  Humanitêre groepe langs die grens is getoets deur grenspatrollie en ander agentskappe, maar die gesag van die Trump -administrasie het 'n nuwe vlak van beperking ingestel deur toesig, teistering en intimidasie vir grenshulppogings. 
Die voorkoms van MIV en tuberkulose is hoër in grensdorpe soos El Paso, Texas en Ciudad Juárez, Sonora as op nasionale vlak in albei lande. Die Nuestra Casa-inisiatief het probeer om die gesondheidsverskille teë te werk deur 'n grensoverschrijdende strategie te gebruik wat rondbeweeg op 'n uitstalling wat prominent is in verskillende museums en universiteite.   Net so het spesiale aksiegroepe as deel van die Border Health Strategic Initiative wat deur die Universiteit van Arizona saam met ander groepe geskep is, gehelp om 'n gesonder Spaanse gemeenskap in grensdorpe in Arizona te skep deur beleids- en infrastruktuurveranderinge te skep.  Hierdie groepe het humanitêre hulp verleen om die prominensie van tipe 2 -diabetes in die Spaanse gemeenskap teen te werk deur 'n toelae vir nuwe staproetes te verkry en openbare laerskole aan te moedig om gesonder koskeuses vir studente te bied. 
Immigrante word deur bendelede as maklike teikens beskou, omdat hulle nie die krag het om aggressiewe oortreders te weerstaan ​​nie en uiteindelik niks agterlaat nie. In Junie 2018 diskwalifiseer die Amerikaanse prokureur -generaal, Jeff Sessions, slagoffers van bendes of gesinsgeweld as redelike redes vir asielsoekers. 
Hierdie Spaanse gemeenskappe staar nie net gesondheidsongelykhede in die gesig nie, maar ook politieke ongelykhede.  Die behoefte aan politieke verandering was so groot dat dit Spaanse vroue aangemoedig het om op plaaslike vlak aan aktivisme deel te neem. Die Neighborhood Action Group in Chula Vista, Kalifornië, is een van die groepe wat die hulp van plaaslike Spaanse vroue getrek het om 'n feministiese perspektief in aktivisme te implementeer, ondanks die sosiale en ekonomiese struikelblokke, sowel as die wetsontwerp op die vergadering nr. 775, 2005 wat verbied het kinders as tolke gebruik word.  Hierdie humanitêre groepe het verskillende strategieë geïmplementeer om hul doelwitte na te streef, wat uiteindelik probeer om die aantal immigrante -sterftes en mishandeling in immigrante -aanhouding teë te werk, selfs al beteken dit die kriminalisering en hoër diskriminasie daarteen. 
In Mexiko fokus die meeste humanitêre groepe op die bystand van die gedeporteerdes. Namate die deportasietempo toeneem, word "die deportasie van baie individue meer en meer opvallend" in die strate van Mexiko -stede.  As gevolg hiervan het baie humanitêre groepe in stede in Mexiko gevorm waar mense sonder dokumentasie gedeporteer word, soos Nogales. Die humanitêre groepe bestaan ​​uit gemeenskappe wat op geloof gebaseer is en hoofsaaklik organisasies sonder winsbejag wat afgevaardigdes bystaan, waarvan baie geen hulpbronne het nie, soos geld, kos of gesinsinligting, en wat andersins dakloos en emosioneel en sielkundig verwoes sou word. .   Bydraende faktore wat veroorsaak het dat hulle verwoes is, kan wees dat hulle geskei is van 'hul familielede of die onvermoë om wettig in die Verenigde State te werk'.  Daarom is die primêre doel van die humanitêre groepe aan die Mexiko -kant van die grens om 'n pad vir oorgangsondersteuning te skep, soos die verskaffing van voedsel, skuiling, klere, regshulp en maatskaplike dienste aan die gedeporteerdes.  Boonop is daar humanitêre groepe wat maaltye en skuiling bied aan gedeporteerdes volgens hul deportasie -dokumente. Humanitêre groepe langs die grens in Mexiko is El Comedor, Nazareth House, Camino Juntos, La 72 en FM4: Paso Libre.
In Junie 2019 is 300 migrerende kinders uit 'n aanhoudingsfasiliteit in Clint, Texas, verhuis nadat 'n groep prokureurs wat besoek het, onveilige en onhigiëniese toestande aangemeld het.  In dieselfde maand is die lyk van Óscar Alberto Martínez en sy 23 maande oue dogter, Angie Valeria, dood gevind in die Rio Grande-rivier. Die gesin was van El Salvador en het probeer om van Mexiko na Texas naby Brownsville oor te gaan.  Deur die aandag van die media te kry, het die Huis 'n wetsontwerp goedgekeur wat 4,5 miljard dollar vir hulpbronne aan die grens toewys. 
Volgens die La Paz -ooreenkoms  strek die amptelike "grensgebied" 100 kilometer "aan weerskante van die binnelandse en maritieme grense" van die Golf van Mexiko wes tot in die Stille Oseaan. Daar is ook 'n grenslyn van 100 myl.
Veilige grensinisiatief wysig
'N Nasionale Grenspatrollieplan is vir die eerste keer in 1994 ontwikkel, en dit is in 2004 en 2012 opgedateer. grens. Die strategiese beplanning het gelei tot 'n breër beleidsontwikkeling vir die Departement van Binnelandse Veiligheid, wat in 2005 tot die Secure Border Initiative (SBI) gelei het om Amerikaanse grense te beveilig en onwettige migrasie te verminder. Die hoofkomponente van SBI het gehandel oor kommer oor personeel, verwyderingskapasiteit, toesig en taktiese infrastruktuur en binnelandse handhawing.  'n Bykomende komponent was "handhawing van hoë gevolge", wat nie die onderwerp van 'n formele openbare beleidsdokument was nie. Histories was daar voorsiening vir vrywillige terugkeer van individue wat deur die grenspatrollie -agente op die grens aangekeer is. Hierdie vrywillige opgawes, na die SBI van 2005, was beperk tot drie 'hoë gevolge'. 
Een "uitkoms van 'n hoë gevolg" was formele verwydering, wat beteken dat die individu vir ten minste vyf jaar ongeskik sou word vir 'n visum en onderhewig is aan strafregtelike aanklagte as hy onwettig binnekom. Die Wet op Immigrasie en Nasionaliteit het toegelaat dat vreemdelinge formeel verwyder kan word met 'beperkte geregtelike verwerking', wat bekend staan ​​as versnelde verwydering. Die Departement van Binnelandse Veiligheid het tussen 2002 en 2006 uitgebrei, die verwydering bespoedig vir "sekere vreemdelinge wat binne die vorige twee weke ingekom het en binne 161 km van die grens aangekeer is". 
'N Ander uitkoms met 'n hoë gevolg is die toename in strafregtelike aanklagte. Departement van Binnelandse Veiligheid het ook saam met die Departement van Justisie gewerk om die aantal aangehoue ​​persone wat onwettig die grens oorsteek, wat van strafbare oortredings aangekla word, te verhoog. Die meeste van hierdie sake word vervolg onder Operation Streamline.  Die derde 'uitkoms met 'n hoë gevolg' staan ​​bekend as afstand -repatriasie. Dit is die terugkeer van die aangegane Mexikane deur Border Patrol na afgeleë plekke eerder as die naaste Mexikaanse hawe. 
100-myl grensgebied Wysig
Die Verenigde State het 'n grensgebied van 100 myl (161 km) ingestel wat van toepassing is op alle buitegrense van die VSA, insluitend alle kuste, wat in werklikheid twee derdes van die Amerikaanse bevolking dek, , insluitend 'n meerderheid van die grootste stede in die VSA en verskeie hele state (naamlik Connecticut, Delaware, Florida, Hawaii, Maine, Michigan, New Hampshire, New Jersey en Rhode Island).  Die grensgebied is deur die Amerikaanse departement van justisie gestig in sy interpretasie van die Immigrasie- en nasionaliteitswet van 1952.  Amptenare van die doeane- en grensbeskerming (CBP) het die bevoegdheid om binne hierdie gebied te stop en te soek en is gemagtig om privaat eiendom binne 'n lasbrief van 40 km van die grens binne te gaan en kontrolepunte te vestig.  
Die vierde wysiging van die Amerikaanse grondwet beskerm teen onredelike soektog en beslaglegging. Onder die grensondersoek -uitsondering is hierdie beskerming egter nie ten volle van toepassing op grense of grensoorgange (ook bekend as toegangspoorte) of in die grensgebied nie. Dit beteken dat 'n groot deel van die Amerikaanse bevolking onderhewig is aan CBP -regulasies, insluitend stop en soek. Daar is 'n paar beperkings op die vermoë van CBP -amptenare om te stop en te soek. CBP -amptenare mag byvoorbeeld niemand aftrek sonder 'n redelike vermoede van immigrasie -oortreding of misdaad nie, of om voertuie te soek sonder lasbrief of moontlike oorsaak.  Die ACLU het egter bevind dat CBP -amptenare gereeld die grense van gesag ignoreer of verkeerd verstaan, en dit word vererger deur onvoldoende opleiding, gebrek aan toesig en versuim om amptenare aanspreeklik te hou vir misbruik - voorkoms van mishandeling is algemeen. 
Werking Vaartbelyn wysig
Operation Streamline verwys gesamentlik na beleide met 'n nul-verdraagsaamheid wat in die Mexiko-VSA geïmplementeer is. grens wat poog om immigrante sonder dokumentasie deur middel van 'n versnelde proses te verwyder as hulle met vermiste of bedrieglike identifikasie opgedaag het of voorheen skuldig bevind is aan 'n immigrasie -misdaad.  Dit is die eerste keer geïmplementeer in Del Rio, Texas, in 2005.  Die program is sedertdien uitgebrei tot vier uit die vyf federale geregtelike distrikte aan die grens tussen die VSA en Mexiko: Yuma, Arizona Laredo, Texas Tucson, Arizona en Rio Grande Valley, Texas.  
Voorheen het immigrante wat by die grens aangekeer is, óf die opsie gekry om vrywillig na hul vaderland terug te keer, óf hulle is in burgerlike immigrasieverrigtinge geplaas.  Nadat Operation Streamline geïmplementeer is, word byna alle mense wat by die grens aangekeer word en wat vermoedelik onwettig oorgesteek het, strafregtelik vervolg.  Beskuldigdes wat daarvan aangekla word dat hulle onwettig die VSA binnekom, word massaal probeer om hul skuld te bepaal.  Verdedigingsadvokate is dikwels verantwoordelik om tot 40 immigrante tegelyk te verteenwoordig.  Ongeveer 99% van die beskuldigdes in Operation Streamline -verrigtinge pleit skuldig.  Die beskuldigdes word van 'n wangedrag aangekla as hulle skuldig bevind word aan die eerste keer dat hulle onwettig die grens oorgesteek het en 'n misdryf as dit 'n herhaaldelike oortreding is. 
In Desember 2009 is besluit in Verenigde State v. Roblero-Solis dat massale geregtelike verrigtinge soos dié in Operation Streamline reël 11 in die federale reëls van strafproses oortree het. Reël 11 lui dat die hof moet bepaal dat 'n skuldige pleit vrywillig gemaak word deur die beskuldigde persoonlik in die hof te spreek. Die Roblero-Solis saak bepaal dat "persoonlik" beteken dat die regter die verweerder persoonlik tot persoon moet toespreek. Alhoewel baie howe hul prosedures verander het om by die uitspraak aan te pas, word daar steeds massiewe verhore by die grens uitgevoer. 
Voorstanders van Operation Streamline beweer dat die strenger vervolging 'n belangrike faktor was om immigrante te weerhou om die grens onwettig oor te steek. In 2005 het sekere sektore in sekere sektore afgeneem, wat as 'n teken van sukses beskou word. Die Del Rio -sektor het byvoorbeeld van 2005 tot 2009 met 75% gedaal (van 68 510 tot 17 082). Net so het die besorgdhede in Yuma met 95% gedaal (van 138 438 tot 6 951) van 2006 tot 2009. 
Kritiek op Operation Streamline dui op 'n negatiewe aspek van die program se groot gebruik van die federale hof en hulpbronne.  Boonop neem die vervolging van alle onwettige grensoorgange die fokus weg van die vervolging van ernstiger misdade.  Hulle beweer dat die program se koste te hoog is vir die doeltreffendheid van die werk wat dit verrig.  In reaksie op die bewering dat Operation Streamline 'n effektiewe afskrikmiddel is, beweer kritici van die program dat die aansporings om die grens oor te steek om te werk of by die gesin te wees, baie sterker is. 
Die ooreenkoms oor samewerking vir die beskerming en verbetering van die omgewing in die grensgebied, bekend as die La Paz -ooreenkoms, is op 14 Augustus 1983 by die wet onderteken en het op 16 Februarie 1984 afdwingbaar geword.  Hierdie ooreenkoms om die omgewing te beskerm is die politieke grondslag tussen die VSA en Mexiko vir 4 daaropvolgende programme. Elke program het omgewingsvernietiging in die grensgebied aangespreek as gevolg van die opkoms van die maquiladora -nywerhede, diegene wat na die noorde van Mexiko getrek het om in die nywerhede te werk, die gebrek aan infrastruktuur om die mense te akkommodeer, die laks regulasies van Mexiko oor al hierdie faktore, die gevolglike oorspoel na die VSA, en die VSA se eie neigings om die omgewing te vernietig. Die programme was: IBEP (1992), Grens XXI (1996), Grens 2012 (2003) en Grens 2020 (2012). 
In 2006, tydens die presidentskap van George W. Bush, het die Kongres die Secure Fence Act goedgekeur waarmee die Departement van Binnelandse Veiligheid 'n grensheining langs die grens tussen die Verenigde State en Mexiko kon oprig. Die kongres het ook 'n ander wet genaamd die REAL ID Act goedgekeur, wat die Departement van Binnelandse Veiligheid die goedkeuring gegee het om die muur te bou sonder om die omgewings- en regskwessies rakende die muur in ag te neem. Die Amerikaanse kongres het daarop aangedring dat die wet uitgevaardig is ter wille van die nasionale veiligheid van die Verenigde State. 
Volgens 'n afvaardiging van die park- en toevlugsbestuurders in Arizona, het natuurlewe -bioloë en natuurbewaarders wat die grens tussen die Verenigde State en Mexiko bestudeer het, tot die gevolgtrekking gekom dat die bou van 'n muur langs die grens met Mexiko ook 'n negatiewe uitwerking op die natuurlike omgewing in die streek kan hê.Hulle het aangevoer dat die grensmuur die natuurlewe in die Sonoran -woestyn, insluitend plante en diere, negatief sou beïnvloed. Natuurlik is diere nie geneig om op een plek te bly nie, maar versnel in plaas daarvan om water, plante en ander middele te oorleef. Die muur sou diere tot 'n spesifieke gebied beperk en hul kans op oorlewing verminder. Volgens Brian Segee, 'n personeelprokureur van Wildlife Activists, sê diere, behalwe hoë vlieënde voëls, dat diere weens die muur langs die grens nie na ander plekke kan beweeg nie. Deelnemers aan hierdie studie het byvoorbeeld aangevoer dat sommige spesies, soos spiesgooi, ocelots en Sonoran pronghorn, nie vrylik langs die grensgebiede sou kon beweeg nie. Dit sal ook die beweging van jaguars van voormalige woude in Sierra Madre na die suidwestelike dele van die Verenigde State beperk. Volgens Brian Nowicki, 'n bewaringsbioloog by die Center for Biological Diversity, leef daar 30 diersoorte in Arizona en Sonora wat gevaar loop. 
Baie skole naby die grens in Amerika het studente wat aan die Mexikaanse kant van die grens woon. Hierdie studente is 'grensgrensstudente', aangesien hulle in Mexiko woon, maar ingeskryf is in die Amerikaanse onderwysstelsel. Daar is duisende laerskole deur middel van hoërskoolleerlinge wat die grens tussen Mexiko en Amerika oorsteek. Dit is bekend dat hulle vroegoggend wakker word om na die grens te gaan, waar hulle in lang rye wag om na die Verenigde State te kom. Nadat hulle die grens oorgesteek het, vind die studente 'n rit skool toe. Baie studente kom na Amerika vir die geleentheid, omdat dit 'n meer ontwikkelde en georganiseerde onderwysstelsel het. Studente wat in Amerika gaan skoolhou, het 'n groter kans om hoër onderwys in die VSA te bereik. In baie dele van Mexiko eindig verpligte onderwys op sestienjarige ouderdom. Baie van die oorgrensstudente is natuurlik gebore Amerikaanse burgers. Studente wat in Amerika gebore is, het die reg op Amerikaanse onderwys, selfs al woon hulle nie in die Verenigde State nie. Op plekke soos die grens tussen San Diego en Tijuana is dit baie goedkoper om in Mexiko te woon. San Diego het 'n hoë lewenskoste en een van die hoogste studente -haweloses in die land, so baie gesinne verhuis na Tijuana omdat dit meer bekostigbaar is om 'n gesin op te rig.
Om te voorkom dat Mexikaanse kinders onwettig vir onderwys na Amerika kom, benodig sommige skole in die stad grens amptelike dokumentasie (rekeninge, pos, ens.) Van studente. Dit is om te verseker dat slegs studente wat geregtig is op opleiding in die Verenigde State, een ontvang.
In Brownsville, 'n stad aan die suidelike grens van Texas, het 'n hof beslis dat skooldistrikte studente nie onderwys kan weier as hulle oor die nodige papierwerk beskik nie. Baie oorgrensstudente wat in hierdie distrikte woon met hierdie vereistes, sal die adresse van uitgebreide familielede gebruik om hul verblyf te bewys. Vrae oor die legitimiteit van studente -verblyf het gestyg sedert die Trump -administrasie in 2017 sy amp aangeneem het, wat dit meer riskant maak om die grens oor te steek vir onderwys.
Hoe moet Amerika veiligheid en vryheid in balans bring?
Die Verenigde State is in 'n oorlog gebore met die Onafhanklikheidsverklaring, die belangrikste verklaring van vryheid en natuurlike regte wat ooit gemaak is. Sedertdien was Amerika die vryste land ter wêreld en het dit die veiligste geword, met 'n weermag wat gelyk is aan enige bedreiging. Amerika het die lot van nasies wat vryhede verruil het vir beloftes van veiligheid, of veiligheid vir onbeperkte vryheid, vermy en dit nie bereik nie. Tog is die gesonde vrees dat die een of die ander gaan verdwyn sedert elke stigting sedert die stigting aanwesig. Hoe moet Amerika veiligheid en burgerlike vryhede balanseer?
Marihuana Tax Act van 1937 seël vereis vir wettige invoer en uitvoer van die dwelm.
Teen die dertigerjare het verskeie staatsregerings en ander lande die dwelm verbied. Die Amerikaanse regering huiwer, deels omdat terapeutiese gebruike van cannabis nog ondersoek word en die Amerikaanse bedryf voordeel trek uit kommersiële toepassings van hennepvesel, sade en olie.
Dagga word nie as 'n groot dwelm beskou nie, anders as opium en heroïen, wat ingevolge die Harrison Narcotics Tax Act van 1914 en daaropvolgende beperkende wetgewing verbied is. Namate die politieke klimaat verander het, het Harry Anslinger, kommissaris van die Federale Buro vir Narkose, 'n kragtige stem teen dagga geword. Sy veldtog teen cannabis het gelei tot die aanvaarding van die Marihuana Tax Act van 1937, waaronder die invoer, verbouing, besit en/of verspreiding van dagga gereguleer is.
Onder die bepalings van die wet was een wat invoerders vereis om te registreer en 'n jaarlikse belasting van $ 24 te betaal. 'N Marihuana -belastingwetstempel, aangebring op elke oorspronklike bestelvorm en gemerk deur die inkomstegeld, verseker dat behoorlike betalings gemaak is. Die doeaneversamelaar het die bewaring van ingevoerde dagga by die ingangshaven gehou totdat die nodige dokumente ontvang is, met soortgelyke regulasies vir die uitvoer van dagga. Versendings was onderhewig aan soektogte, beslagleggings en verbeurdverklaring as daar nie aan die bepalings van die wet voldoen word nie. Oortreding van die wet lei tot 'n boete van hoogstens $ 2000 en/of gevangenisstraf van tot vyf jaar.
In beginsel het die Marihuana Tax Act van 1937 slegs die gebruik van die plant as 'n ontspanningsmiddel gestaak. In die praktyk was industriële hennep egter vasgevang in anti-dop-wetgewing, wat die invoer van hennep en kommersiële produksie in hierdie land minder ekonomies maak. Wetenskaplike navorsing en mediese toetsing van dagga het ook feitlik verdwyn. Teen 1970 is dagga geklassifiseer en beperk tot dwelms en nuwe, strenger wette is ingestel. Veranderinge het die afgelope 40 jaar plaasgevind. Sedert Januarie 2012 het 16 state en die District of Columbia dagga vir mediese doeleindes gewettig, hoewel dit steeds nie toegelaat is onder federale regulasies nie.
Net voor die aanvaarding van die Marihuana Tax Act van 1937, het die Customs Agency Service 'n Narcotics Manual saamgestel wat berig: "Marihuana mag in bykans enige plek verbou of verbou word. Aangesien hierdie middel so maklik in die Verenigde State verkry word, Daar word nie geglo dat dit die onderwerp is van baie georganiseerde smokkel uit ander lande nie. " Vandag is dagga -handel egter 'n groot bron van kommer oor CBP, Immigrasie en Doeane -handhawing en die Drug Enforcement Administration. Meer as 3 miljoen pond "pot" is in 2011 aan ons grense gekonfiskeer, wat 'n impak op hierdie onwettige onderneming van miljarde dollar gehad het.
Koloniale oorloë Redigeer
Voor die Britse verowering van Frans -Kanada in 1760, was daar 'n reeks oorloë tussen die Britte en die Franse wat in die kolonies sowel as in Europa en op die see uitgevoer is. Oor die algemeen het die Britte sterk staatgemaak op Amerikaanse koloniale milisie -eenhede, terwyl die Franse sterk op hul bondgenote van die Eerste Nasie gesteun het. Die Iroquois -nasie was belangrike bondgenote van die Britte.  Baie van die gevegte behels hinderlae en kleinskaalse oorlogvoering in die dorpe langs die grens tussen New England en Quebec. Die kolonies van New England het 'n veel groter bevolking as Quebec, en groot invalle het van suid na noord gekom. Die bondgenote van die First Nation, wat slegs losweg deur die Franse beheer is, het herhaaldelik op New England -dorpe toegeslaan om vroue en kinders te ontvoer en die mans te martel en dood te maak.  Diegene wat oorleef het, is as Fransofoon -katolieke grootgemaak. Die spanning langs die grens is vererger deur godsdiens, die Franse Katolieke en Engelse Protestante het 'n diepe wedersydse wantroue gehad.  Daar was ook 'n vlootdimensie, waarby privaat persone vyandige handelskepe aangeval het. 
Engeland het Quebec van 1629 tot 1632 in beslag geneem, en Acadia in 1613 en weer van 1654 tot 1670 Hierdie gebiede is deur die vredesverdrae na Frankryk terugbesorg. Die belangrikste oorloë was (om Amerikaanse name te gebruik), King William's War (1689–1697) Queen Anne's War (1702–1713) King George's War (1744–1748), en die Franse en Indiese oorlog (1755–1763). In Kanada, net soos in Europa, staan ​​hierdie era bekend as die Sewejarige Oorlog.
Soldate en matrose van New England was van kritieke belang vir die suksesvolle Britse veldtog om die Franse vesting Louisbourg in 1745 te verower,  en (nadat dit deur 'n verdrag teruggekeer is) om dit weer in 1758 te vang. 
Aan die begin van die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog het die Amerikaanse rewolusionêres gehoop dat die Franse Kanadese in Quebec en die koloniste in Nova Scotia by hul opstand sou aansluit en hulle is vooraf goedgekeur om by die Verenigde State in die Statute van die Konfederasie aan te sluit. Toe Kanada binnegeval word, het duisende by die Amerikaanse saak aangesluit en regimente gevorm wat tydens die oorlog geveg het, maar die meeste het neutraal gebly en sommige het by die Britse poging aangesluit. Brittanje het die Franse Kanadese meegedeel dat die Britse Ryk reeds hul regte in die Quebec -wet vasgelê het, wat die Amerikaanse kolonies as een van die ondraaglike wette beskou het. Die Amerikaanse inval was 'n fiasko en Brittanje het sy greep op sy noordelike besittings in 1777 verskerp, 'n groot Britse inval in New York het gelei tot die oorgawe van die hele Britse leër in Saratoga, en het Frankryk as 'n bondgenoot van die VSA tot die oorlog laat toetree Die Franse Kanadese het Frankryk se beroepe op solidariteit grotendeels geïgnoreer.  Na die oorlog het Kanada 'n toevlugsoord geword vir ongeveer 75 000 lojaliste wat óf die VSA wou verlaat, óf deur Patriot -vergelding gedwing is om dit te doen. 
Onder die oorspronklike lojaliste was daar 3 500 gratis Afro -Amerikaners. Die meeste is na Nova Scotia en in 1792 migreer 1200 na Sierra Leone. Ongeveer 2000 swart slawe is deur lojale eienaars ingebring; hulle het slawe in Kanada gebly totdat die Ryk slawerny in 1833 afgeskaf het. Voor 1860 het ongeveer 30 000–40 000 swart mense Kanada binnegekom, baie was reeds vry en ander was ontsnapte slawe wat deur die ondergrondse spoorlyn gekom het. 
Die Verdrag van Parys, wat die oorlog beëindig het, het Britse magte versoek om al hul forte suid van die grens van die Groot Mere te ontruim. Brittanje het geweier om dit te doen, omdat die Verenigde State nie daarin geslaag het om finansiële vergoeding te gee vir lojaliste wat eiendom in die oorlog verloor het nie. Die Jay -verdrag in 1795 met Groot -Brittanje het die kwessie opgelos en die Britte het die forte verlaat. Thomas Jefferson beskou die nabygeleë Britse teenwoordigheid as 'n bedreiging vir die Verenigde State, en daarom het hy die Jay -verdrag gekant, en dit het destyds een van die belangrikste politieke kwessies in die Verenigde State geword.  Duisende Amerikaners het van 1785 tot 1812 na Bo -Kanada (Ontario) geëmigreer om goedkoper grond en beter belastingkoerse in die provinsie te verkry, ondanks die verwagting dat hulle lojaal sou wees aan die VSA indien daar 'n oorlog sou uitbreek. grootliks nie-polities. 
Die spanning het weer na 1805 toegeneem en uitgebreek tot die oorlog van 1812, toe die Verenigde State oorlog teen Brittanje verklaar het. Die Amerikaners was kwaad oor Britse teistering van Amerikaanse skepe op die oop see en beslaglegging op 6,000 matrose van Amerikaanse skepe, ernstige beperkings op neutrale Amerikaanse handel met Frankryk en Britse steun aan vyandige inheemse Amerikaanse stamme in Ohio en gebiede wat die VSA in 1783 opgedoen het. Amerikaanse "eer" was 'n implisiete kwessie. Alhoewel die Amerikaners nie kon hoop om die koninklike vloot te verslaan en die seë te beheer nie, kon hulle 'n leër oproep wat baie groter was as die Britse garnisoen in Kanada, en daarom is 'n landinval in Kanada voorgestel as die voordeligste manier om die Britse ryk aan te val. . Amerikaners aan die westelike grens het ook gehoop dat 'n inval 'n einde sou maak aan die Britse steun van die inheemse Amerikaanse weerstand teen Amerikaanse uitbreiding, gekenmerk deur Tecumseh se koalisie van stamme.  Amerikaners wou moontlik ook Kanada bekom.        
Toe die oorlog eers uitbreek, was die Amerikaanse strategie om Kanada in te neem. Daar was hoop dat setlaars in die weste van Kanada - die meeste van hulle onlangs immigrante uit die VSA - die kans sou verwelkom om hul Britse heersers omver te werp. Die Amerikaanse invalle is egter hoofsaaklik verslaan deur Britse stamgaste met die steun van die inheemse Amerikaners en die militêre Opper -Kanada. Met die hulp van die groot koninklike vloot was 'n reeks Britse aanvalle op die Amerikaanse kus baie suksesvol, met 'n uitloop op 'n aanval op Washington wat gelei het tot die verbranding van die Withuis, die Capitol en ander openbare geboue. Die latere gevegte van Baltimore, Plattsburg en New Orleans het egter almal in 'n nederlaag vir die Britte geëindig. Aan die einde van die oorlog is die Amerikaanse Indiese bondgenote van Brittanje grootliks verslaan, en die Amerikaners het 'n strook Wes -Ontario beheer wat in Fort Malden geleë was. Brittanje het egter 'n groot deel van Maine gehad, en, met die steun van hul oorblywende Amerikaanse Indiese bondgenote, groot gebiede van die ou noordweste, insluitend Wisconsin en 'n groot deel van Michigan en Illinois. Met die oorgawe van Napoleon in 1814, het Brittanje 'n vlootbeleid beëindig wat Amerikaners woedend gemaak het met die nederlaag van die Indiese stamme, en die bedreiging vir Amerikaanse uitbreiding beëindig is. Die gevolg was dat beide die Verenigde State en Kanada hul soewereiniteit bevestig het, Kanada bly onder Britse bewind, en Londen en Washington het niks meer om oor te baklei nie. Die oorlog is beëindig deur die Verdrag van Gent, wat in Februarie 1815 van krag geword het.  'n Reeks naoorlogse ooreenkomste het die vreedsame betrekkinge langs die grens tussen Kanada en Amerika verder gestabiliseer. Kanada het die Amerikaanse immigrasie verminder uit vrees vir onbehoorlike Amerikaanse invloed, en die Anglikaanse Kerk van Kanada opgebou as 'n teengewig van die grotendeels Amerikaanse metodiste en baptiste kerke. 
In latere jare het Engels -Kanadese, veral in Ontario, die oorlog van 1812 as 'n heroïese en suksesvolle weerstand teen inval beskou en as 'n oorwinning wat hulle as 'n volk gedefinieer het. Die mite dat die Kanadese milisie die inval byna met een hand oorwin het, wat logies bekend staan ​​as die 'militia-mite', het ná die oorlog baie algemeen geword nadat John Strachan, Anglikaanse biskop van York, dit voorgestel het. Intussen het die Verenigde State die oorwinning in sy 'Tweede Vryheidsoorlog' gevier, en oorlogshelde soos Andrew Jackson en William Henry Harrison het na die Withuis gegaan. 
Na-oorlog van 1812 en middel-19de eeu Redigeer
In die nadraai van die oorlog van 1812 neem pro-Britse konserwatiewes onder leiding van die Anglikaanse biskop John Strachan die beheer oor in Ontario ("Bo-Kanada") en bevorder die Anglikaanse godsdiens in teenstelling met die meer republikeinse Metodiste en Baptiste kerke. 'N Klein ineengeslote elite, bekend as die Family Compact, het volle politieke beheer geneem. Demokrasie, soos dit in die VSA beoefen word, is bespot. Die beleid het die gewenste uitwerking gehad om immigrasie uit die Verenigde State te weerhou. Opstand ten gunste van demokrasie in Ontario en Quebec ("Laer Kanada") in 1837 is onderdruk, baie van die leiers het na die VSA gevlug.  Die Amerikaanse beleid was om die rebellies grootliks te ignoreer,  en inderdaad Kanada in die algemeen te ignoreer ten gunste van die uitbreiding van die Amerikaanse grens in die weste.
Die Britse Ryk en Kanada was neutraal in die Amerikaanse burgeroorlog, en ongeveer 40 000 Kanadese burgers was vrywillig vir die Unie -leër - baie het reeds in die VSA gewoon, en 'n paar vir die Konfederale Weermag.  Honderde Amerikaners wat in die konsep opgeroep is, vlug egter na Kanada.  In 1864 het die Konfederale regering Kanada as basis probeer gebruik om Amerikaanse grensdorpe aan te val. Hulle het op 19 Oktober 1864 op die stad St. Albans, Vermont, toegeslaan, 'n Amerikaanse burger vermoor en drie banke van meer as $ 200 000 beroof. Die drie Konfederate het na Kanada ontsnap waar hulle gearresteer is, maar daarna vrygelaat. Baie Amerikaners vermoed - valslik - dat die Kanadese regering vooraf van die aanval geweet het. Daar was wydverspreide woede toe die stropers deur 'n plaaslike hof in Kanada vrygelaat is.  Die Amerikaanse minister van buitelandse sake, William H. Seward, het die Britse regering laat weet, "dit is onmoontlik om die verrigtinge as wettig, regverdig of vriendelik teenoor die Verenigde State te beskou." 
Alabama beweer Edit
Amerikaners was kwaad vir die Britse rol tydens die Amerikaanse burgeroorlog. Sommige leiers eis 'n groot betaling, met die veronderstelling dat Britse betrokkenheid die oorlog verleng het. Senator Charles Sumner, die voorsitter van die komitee vir buitelandse betrekkinge, wou oorspronklik $ 2 miljard vra, of alternatiewelik die afstaan ​​van die hele Kanada aan die Verenigde State.  
Toe die Amerikaanse minister van buitelandse sake, William H. Seward, in 1867 oor die aankoop van Alaska met Rusland onderhandel het, was dit die eerste stap in 'n omvattende plan om beheer oor die hele noordweste van die Stille Oseaan te verkry. Seward was 'n vaste gelowige in Manifest Destiny, hoofsaaklik vanweë die kommersiële voordele daarvan vir die VSA. Alabama eise. Binnekort onderskryf ander elemente anneksasie. Hulle plan was om British Columbia, Red River Colony (Manitoba) en Nova Scotia te annekseer, in ruil daarvoor dat die skadevergoeding laat vaar word. Die idee bereik 'n hoogtepunt in die lente en somer van 1870, met Amerikaanse ekspansioniste, Kanadese separatiste en Pro-Amerikaanse Engelsmanne wat skynbaar kragte kombineer. Die plan is om verskeie redes laat vaar. Londen het bly staan, Amerikaanse kommersiële en finansiële groepe het Washington versoek om kontant vinnig 'n geskil te besleg, die groeiende Kanadese nasionalistiese sentiment in British Columbia het gevra om binne die Britse Ryk te bly, die Kongres was besig met heropbou en die meeste Amerikaners het min getoon belangstelling in territoriale uitbreiding. Die 'Alabama Claims' geskil het na internasionale arbitrasie gegaan. In een van die eerste groot sake van arbitrasie ondersteun die tribunaal in 1872 die Amerikaanse eise en beveel Brittanje om $ 15,5 miljoen te betaal. Brittanje het betaal en die episode eindig in vreedsame betrekkinge.  
Laat 19de eeu Edit
Kanada het in 1867 'n selfregerende heerskappy geword in binnelandse sake, terwyl Brittanje die diplomasie- en verdedigingsbeleid beheer het. Voor die Konfederasie was daar 'n grensgeskil in Oregon waarin die Amerikaners die 54ste grade breedtegraad geëis het. Die probleem is opgelos deur die betwiste gebied te verdeel, die noordelike helfte het British Columbia geword, en die suidelike helfte van die state Washington en Oregon.
Gespanne betrekkinge met Amerika duur egter voort as gevolg van 'n reeks kleinskaalse gewapende invalle met die naam Feniaanse aanvalle deur Iers-Amerikaanse burgeroorlogveterane van 1866 tot 1871 in 'n poging om Kanada vir Ierse onafhanklikheid te verruil.  Die Amerikaanse regering, wat kwaad was vir die Kanadese verdraagsaamheid van die Konfederale stropers tydens die Amerikaanse burgeroorlog, het baie stadig beweeg om die Feniërs te ontwapen.  ​​Die Fenia-aanvalle was kleinskaalse aanvalle wat uitgevoer is deur die Fenian Brotherhood, 'n Ierse Republikeinse organisasie wat onder Ierse Katolieke in die Verenigde State gebaseer is. Die doelwitte was die fort van die Britse weermag, doeaneposte en ander plekke naby die grens.Die aanvalle was klein, onsuksesvolle episodes in 1866, en weer van 1870 tot 1871. Die doel was om druk uit te oefen op Groot -Brittanje om uit Ierland terug te trek. Nie een van hierdie aanvalle het hul doelwitte bereik nie en almal is vinnig deur die plaaslike Kanadese magte verslaan. 
Die Britse regering, aan die stuur van diplomatieke betrekkinge, protesteer versigtig, aangesien Anglo-Amerikaanse betrekkinge gespanne was. 'N Groot deel van die spanning is verlig toe die Feniërs verdwyn het en in 1872 deur die afhandeling van die Alabama -eise, toe Brittanje die VSA $ 15,5 miljoen betaal het vir oorlogsverliese wat veroorsaak is deur oorlogskepe wat in Brittanje gebou is en aan die Konfederasie verkoop is.
Geskille oor seegrense op die Georges Bank en oor visvang-, walvisjag- en seëlregte in die Stille Oseaan is deur internasionale arbitrasie besleg, wat 'n belangrike presedent geskep het. 
Alaska grens Redigeer
'N Kortstondige kontroversie was die grensgeskil in Alaska wat in 1903 ten gunste van die Verenigde State besleg is. Die kwessie was onbelangrik totdat die Klondike Gold Rush tienduisende mans na die Yukon in Kanada gebring het en deur Amerikaanse hawens moes kom. Kanada het sy hawe nodig en beweer dat dit 'n wettige reg het op 'n hawe naby die huidige Amerikaanse stad Haines, Alaska. Dit sou 'n Kanadese roete na die ryk goudvelde bied. Die geskil is deur arbitrasie besleg, en die Britse afgevaardigde het saam met die Amerikaners gestem - tot verbasing en weersin van Kanadese wat skielik besef het dat Brittanje sy betrekkinge met die Verenigde State as uiters belangrik ag as dié met Kanada. Die arbitrasie bevestig die status quo, maar maak Kanada kwaad vir Londen.  
In 1907 was daar 'n klein kontroversie oor die USS Nashville vaar die Kanadese Groot Mere in sonder die Kanadese toestemming. Om toekomstige verleenthede te voorkom, onderteken die twee partye in 1909 die Internasionale Grenswatersverdrag en word die Internasionale Gesamentlike Kommissie gestig om die Groot Mere te bestuur en ontwapen te hou. Dit is in die Tweede Wêreldoorlog gewysig om die bou en opleiding van oorlogskepe moontlik te maak. 
Anti-Amerikanisme bereik 'n skril piek in 1911 in Kanada.  Die liberale regering het in 1911 'n wederkerigheidsverdrag met die VSA beding wat handelshindernisse sou verlaag. Kanadese vervaardigingsbelange was ontsteld dat vryhandel die groter en meer doeltreffende Amerikaanse fabrieke hul markte sou toelaat. Die konserwatiewes het dit tydens die verkiesing in 1911 'n sentrale veldtogkwessie gemaak en gewaarsku dat dit 'n uitverkoop aan die Verenigde State sou wees, met ekonomiese anneksasie as 'n besondere gevaar.  Die konserwatiewe slagspreuk was 'No truck or trade with the Yankees', omdat hulle 'n beroep gedoen het op Kanadese nasionalisme en nostalgie dat die Britse Ryk 'n groot oorwinning kon behaal.  
Na die Eerste Wêreldoorlog wysig
Kanada het Londen toestemming gevra en ontvang om sy eie afvaardiging na die Vredesgesprekke van Versailles in 1919 te stuur, met dien verstande dat dit die verdrag onder die Britse Ryk onderteken. Kanada het daarna in die 1920's verantwoordelikheid aanvaar vir sy eie buitelandse en militêre aangeleenthede. Sy eerste ambassadeur in die Verenigde State, Vincent Massey, is in 1927 aangewys. Die eerste ambassadeur van die Verenigde State in Kanada was William Phillips. Kanada het 'n aktiewe lid geword van die Britse Gemenebest, die Volkebond en die Wêreldhof, waarvan nie een die VSA ingesluit het nie
In Julie 1923, as deel van sy Noordwes -toer in die Stille Oseaan en 'n week voor sy dood, besoek die Amerikaanse president, Warren Harding, Vancouver, wat hom die eerste staatshoof van die Verenigde State maak wat die konfederasie in Kanada besoek. Die destydse premier van British Columbia, John Oliver, en destydse burgemeester van Vancouver, Charles Tisdall, het 'n middagete ter ere van hom in die Hotel Vancouver aangebied. Meer as 50 000 mense het Harding in Stanley Park hoor praat. 'N Monument vir Harding wat deur Charles Marega ontwerp is, is in 1925 in Stanley Park onthul. 
Die betrekkinge met die Verenigde State was hartlik tot 1930, toe Kanada heftig protes aangeteken het teen die nuwe Smoot -Hawley -tariefwet waardeur die VSA tariewe (belasting) op produkte wat uit Kanada ingevoer is, verhoog het. Kanada het teruggetrek met sy eie hoër tariewe teenoor Amerikaanse produkte en het na meer handel in die Britse Gemenebest beweeg. Die handel tussen die VSA en die Kanadese het met 75% gedaal namate die Groot Depressie albei lande agteruit gesleep het.  
Tot in die twintigerjare het die oorlogs- en vlootdepartemente van albei nasies hipotetiese oorlogspeletjies op papier ontwerp met die ander as 'n vyand. Dit was roetine -opleidingsoefeninge wat die departemente nooit aangesê is om gereed te maak vir 'n werklike oorlog nie. In 1921 het Kanada 'n verdedigingskema nr. 1 ontwikkel vir 'n aanval op Amerikaanse stede en vir die voorkoming van inval deur die Verenigde State totdat Britse versterkings opgedaag het. Gedurende die later 1920's en 1930's het die United States Army War College 'n plan ontwikkel vir 'n oorlog met die Britse Ryk wat grootliks op Noord -Amerikaanse gebied gevoer is, in War Plan Red. 
Herbert Hoover ontmoet in 1927 met die Britse ambassadeur sir Esme Howard die "absurditeit van die moontlikheid van oorlog tussen die Verenigde State en die Britse Ryk". 
In 1938, toe die wortels van die Tweede Wêreldoorlog aan die gang gesit is, het die Amerikaanse president, Franklin Roosevelt, 'n openbare toespraak gehou by Queen's University in Kingston, Ontario, waarin hy verklaar dat die Verenigde State nie stil sal bly as 'n ander mag Kanada probeer oorheers nie. Diplomate beskou dit as 'n duidelike waarskuwing aan Duitsland om Kanada nie aan te val nie. 
Die twee nasies het in die Tweede Wêreldoorlog ten nouste saamgewerk, , aangesien beide lande nuwe vlakke van voorspoed beleef het en 'n vasberadenheid het om die asmagte te verslaan. Eerste minister William Lyon Mackenzie King en president Franklin D. Roosevelt was vasbeslote om nie die foute van hul voorgangers te herhaal nie.  Hulle vergader in Augustus 1940 in Ogdensburg, waarin 'n verklaring uitgereik word wat 'n noue samewerking vereis, en vorm die Permanent Joint Board on Defense (PJBD).
King wou die internasionale sigbaarheid van Kanada verhoog deur die gasheer van die kwadrantkonferensie in Quebec in Augustus 1943 oor militêre en politieke strategie.
Kanada het die bou van die Alaska Highway toegelaat en het deelgeneem aan die bou van die atoombom. 49 000 Amerikaners het aangesluit by die RCAF (Kanadese) of RAF (Britse) lugmag deur die Clayton Knight Committee, wat Roosevelt se toestemming gehad het om in die VSA in 1940–42 te werf. 
Amerikaanse pogings in die middel van die dertigerjare om British Columbia in 'n verenigde militêre bevel van die Weskus te integreer, het Kanadese opposisie gewek. Uit vrees vir 'n Japannese inval in die kwesbare British Columbia -kus van Kanada, het Amerikaanse amptenare aangedring op die stigting van 'n verenigde militêre bevel vir 'n oorlogsteater in die Stille Oseaan. Kanadese leiers was meer bang vir die Amerikaanse imperialisme en die verlies van outonomie as 'n Japannese inval. In 1941 het Kanadese binne die PJBD suksesvol geargumenteer vir wedersydse samewerking eerder as verenigde bevel vir die Weskus. 
Die Verenigde State het tydens die Tweede Wêreldoorlog groot militêre basisse in Newfoundland gebou. Destyds was dit 'n Britse kroonkolonie wat die heerskappy verloor het. Die Amerikaanse besteding het die depressie beëindig en nuwe voorspoed gebring. Newfoundland se sakegemeenskap het nouer bande met die Verenigde State gesoek, soos uitgedruk deur die Economic Union Party. Ottawa het daarvan kennis geneem en wou hê dat Newfoundland by Kanada aansluit, wat dit gedoen het na baie omstrede referendum. Daar was min vraag in die Verenigde State vir die verkryging van Newfoundland, so die Verenigde State het nie beswaar aangeteken teen die Britse besluit om nie 'n Amerikaanse opsie op die Newfoundland -referendum toe te laat nie. 
Eerste minister William Lyon Mackenzie King, in noue samewerking met sy minister van buitelandse sake, Louis St. Laurent, het buitelandse betrekkinge 1945–48 versigtig hanteer. Kanada het geld aan die Verenigde Koninkryk geskenk om dit te help herbou, is verkies tot die VN se Veiligheidsraad en het gehelp om die NAVO te ontwerp. Mackenzie King het egter vrye handel met die Verenigde State verwerp,  en besluit om nie 'n rol in die Berlynse lugbrug te speel nie.  Kanada was aktief betrokke by die Volkebond, hoofsaaklik omdat dit afsonderlik van Brittanje kon optree. Dit het 'n beskeie rol gespeel in die naoorlogse stigting van die Verenigde Nasies, sowel as die Internasionale Monetêre Fonds. Dit het in 1947 'n ietwat groter rol gespeel in die ontwerp van die algemene ooreenkoms oor tariewe en handel.  Na die middel van die 20ste eeu het Kanada en die Verenigde State uiters hegte vennote geword. Kanada was 'n noue bondgenoot van die Verenigde State tydens die Koue Oorlog.
Resistente in die oorlog in Viëtnam Redigeer
Terwyl Kanada openlik ontduikers en later afvalliges uit die Verenigde State aanvaar het, was daar nooit ernstige internasionale geskille weens Kanada se optrede nie, terwyl Swede se aanvaarding sterk deur die Verenigde State gekritiseer is. Die kwessie van die aanvaarding van Amerikaanse ballinge het 'n plaaslike politieke debat in Kanada geword wat fokus op die soewereiniteit van Kanada in sy immigrasiewet. Die Verenigde State het nie betrokke geraak nie, omdat Amerikaanse politici Kanada as geografies nabye bondgenoot beskou het, wat nie die moeite werd is nie. 
Nixon Shock 1971 Wysig
Die Verenigde State het Kanada se grootste mark geword, en na die oorlog het die Kanadese ekonomie soveel afhanklik geraak van gladde handelsstrome met die Verenigde State dat die Verenigde State in 1971 die 'Nixon Shock' ekonomiese beleid uitgevaardig het (insluitend 'n 10% -tarief op alle invoer) het die Kanadese regering in paniek geraak. Washington het geweier om Kanada van sy nuwe ekonomiese beleid van 1971 vry te stel, en Trudeau het 'n oplossing gevind in nouer ekonomiese bande met Europa. Trudeau het 'n "derde opsie" -beleid voorgestel om die handel in Kanada te diversifiseer en die belangrikheid van die Amerikaanse mark te verlaag. In 'n toespraak van 1972 in Ottawa verklaar Nixon die 'spesiale verhouding' tussen Kanada en die Verenigde State as dood. 
Betrekkinge het in die Nixon -jare (1969–74) op baie punte versleg, waaronder handelsgeskille, verdedigingsooreenkomste, energie, vissery, die omgewing, kulturele imperialisme en buitelandse beleid. Hulle het ten goede verander toe Trudeau en president Jimmy Carter (1977-1981) 'n beter verhouding gevind het. Aan die einde van die sewentigerjare was daar 'n meer simpatieke Amerikaanse houding teenoor Kanadese politieke en ekonomiese behoeftes, die kwytskelding van trekontduikers wat na Kanada verhuis het, en dat ou soos die Watergate -skandaal en die Viëtnam -oorlog verbygegaan het. Kanada het meer as ooit Amerikaanse beleggings verwelkom tydens 'die' stagflasie 'wat beide nasies seergemaak het. 
Die belangrikste kwessies in Kanada - die VSA. verhoudings in die 1990's fokus op die Noord -Amerikaanse vryhandelsooreenkoms, wat in 1994 onderteken is. Dit het 'n gemeenskaplike mark geskep wat teen 2014 $ 19 triljoen werd was, 470 miljoen mense beslaan en miljoene werkgeleenthede geskep het.  Wilson sê: "Min twyfel dat NAFTA groot en meetbare winste vir Kanadese verbruikers, werkers en besighede behaal het." Hy voeg egter by: "NAFTA het die verwagtinge verlaag." 
Van die 1750's tot die 21ste eeu was daar 'n uitgebreide vermenging van die Kanadese en Amerikaanse bevolking, met groot bewegings in beide rigtings. 
New England Yankees vestig groot dele van Nova Scotia voor 1775 en was neutraal tydens die Amerikaanse rewolusie.  Aan die einde van die Amerikaanse rewolusie het ongeveer 75 000 loyaliste van die United Empire uit die nuwe Verenigde State getrek na Nova Scotia, New Brunswick, en die lande Quebec, oos en suid van Montreal. Van 1790 tot 1812 verhuis baie boere van New York en New England na Bo -Kanada (meestal na Niagara en die noordelike oewer van die Ontariomeer). In die middel en laat 19de eeu trek goudstormloop Amerikaanse prospekteerders, meestal na British Columbia na die Cariboo Gold Rush, Fraser Canyon Gold Rush en later na die Yukon -gebied. In die vroeë 20ste eeu het die opening van grondblokke in die Prairie -provinsies baie boere uit die Amerikaanse Midde -Ooste gelok. Baie Mennoniete het uit Pennsylvania geëmigreer en hul eie kolonies gevorm. In die 1890's het sommige Mormone noord gegaan om gemeenskappe in Alberta te vorm nadat The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints meervoudige huwelike verwerp het.  In die sestigerjare het ongeveer 50 000 trekontduikers gekom wat die Viëtnam-oorlog gekant was. 
Kanada was 'n wegstasie waardeur immigrante uit ander lande 'n rukkie gestop het, en uiteindelik na die VSA gegaan. In 1851–1951 het 7,1 miljoen mense in Kanada aangekom (meestal uit kontinentale Europa), en 6,6 miljoen het Kanada verlaat, die meeste van hulle na die VSA  Na 1850 was die tempo van industrialisering en verstedeliking baie vinniger in die Verenigde State, wat 'n wye verskeidenheid immigrante uit die noorde lok. Teen 1870 het 1/6 van alle mense wat in Kanada gebore is, na die Verenigde State verhuis, met die hoogste konsentrasies in New England, wat die bestemming was van frankofone emigrante uit Quebec en Engels -emigrante uit die Maritimes. Dit was algemeen dat mense heen en weer oor die grens beweeg, soos seisoenale houthakkers, entrepreneurs wat groter markte soek en gesinne wat werk soek in die tekstielmeulens wat baie hoër lone betaal as in Kanada. 
Die migrasie suidwaarts het na 1890 verslap toe die Kanadese nywerheid 'n groeiseisoen begin het. Teen daardie tyd was die Amerikaanse grens besig om te sluit, en duisende boere wat vars grond gesoek het, het uit die Verenigde State na die Prairie -provinsies verhuis. Die netto gevolg van die strome was dat daar in 1901 128 000 in Amerika gebore Amerikaanse inwoners (3,5% van die Kanadese bevolking) en 1,18 miljoen Kanadese gebore inwoners in die Verenigde State (1,6% van die Amerikaanse bevolking) was. 
In die laat 19de en vroeë 20ste eeu het ongeveer 900 000 Franse Kanadese na die VSA verhuis, met 395 000 inwoners daar in 1900. Twee derdes het na dorpe in New England gegaan, waar hulle kenmerkende etniese gemeenskappe gevorm het. Teen die laat 20ste eeu het die meeste die Franse taal verlaat (sien New England French), maar die meeste het die Katolieke godsdiens behou.   Ongeveer twee keer soveel Engelse Kanadese het na die VSA gekom, maar hulle het nie kenmerkende etniese nedersettings gevorm nie. 
Die uitvoerende gesag van elke land word verskillend verteenwoordig. Die president van die Verenigde State dien as staatshoof en regeringshoof, en sy 'administrasie' is die uitvoerende gesag, terwyl die premier van Kanada slegs die regeringshoof is, en sy of haar 'regering' of 'ministerie' lei die uitvoerende gesag.
W. L. Mackenzie King en Franklin D. Roosevelt (Oktober 1935 - April 1945) Redigeer
Louis St. Laurent en Harry S. Truman (November 1948 - Januarie 1953) Redigeer
Eerste minister Laurent en president Truman was albei anti-kommunisties gedurende die beginjare van die Koue Oorlog.
John G. Diefenbaker en John F. Kennedy (Januarie 1961 - April 1963) Redigeer
Diefenbaker en Kennedy het persoonlik nie goed oor die weg gekom nie. Dit was duidelik in die reaksie van Diefenbaker op die Kubaanse missielkrisis, waar hy nie die Verenigde State ondersteun het nie. Die minister van verdediging van Diefenbaker het egter agter die rug van Diefenbaker gegaan en die weermag van Kanada op 'n hoë gereedheidsgrondslag gestel om Kennedy te probeer paai. 
Lester B. Pearson en Lyndon B. Johnson (November 1963 - April 1968) Redigeer
In 1965 het Lester B. Pearson 'n toespraak in Philadelphia gehou waarin die Amerikaanse betrokkenheid by die Viëtnam -oorlog gekritiseer is.  Dit maak Lyndon B. Johnson woedend, wat hom hard toespreek en sê: "Jy kom nie hier en pis op my mat nie". 
Brian Mulroney en Ronald Reagan (September 1984 - Januarie 1989) Redigeer
Die verhouding tussen Brian Mulroney en Ronald Reagan was bekend.  Hierdie verhouding het gelei tot onderhandelinge vir die vryhandelsooreenkoms tussen Kanada en die Verenigde State en die ooreenkoms oor luggehalte tussen die Verenigde State en Kanada om die uitstoot van suurreën te veroorsaak, beide die belangrikste beleidsdoelwitte van Mulroney, wat onder die voorsitterskap van George HW Bush.
Jean Chrétien en Bill Clinton (November 1993 - Januarie 2001) Redigeer
Hoewel Jean Chrétien versigtig was om te naby aan president Bill Clinton te verskyn, [ aanhaling nodig ] albei mans het 'n passie vir gholf gehad. Tydens 'n nuuskonferensie met premier Chrétien in April 1997, het president Clinton gesê: 'Ek weet nie of twee wêreldleiers meer gholf gespeel het as ons nie, maar ons wou 'n rekord breek'.  Hulle regerings het baie klein handelsoorloë gehad oor die Kanadese inhoud van Amerikaanse tydskrifte, sagtehout, ensovoorts, maar was in die algemeen redelik vriendelik. Beide leiers het begin met die hervorming of afskaffing van NAFTA, maar die ooreenkoms het voortgegaan met die toevoeging van omgewings- en arbeidsooreenkomste. Die belangrikste is dat die Clinton -administrasie retoriese steun verleen het aan die Kanadese eenheid tydens die 1995 -referendum in Quebec oor die skeiding van Kanada. 
Jean Chrétien en George W. Bush (Januarie 2001 - Desember 2003) Redigeer
Verhoudings tussen Chrétien en George W. Bush was gespanne gedurende hul oorvleuelende tye in die amp. Na die terreuraanvalle van 11 September het Jean Chrétien in die openbaar gemeen dat Amerikaanse buitelandse beleid moontlik deel kan wees van die 'oorsake' van terrorisme. Sommige Amerikaners het sy 'selfvoldaan moralisme' gekritiseer, en Chrétien se openbare weiering om die oorlog in Irak in 2003 te ondersteun, het negatiewe reaksies in die Verenigde State gekry, veral onder konserwatiewes. 
Stephen Harper en George W. Bush (Februarie 2006 - Januarie 2009) Redigeer
Daar word vermoed dat Stephen Harper en George W. Bush warm persoonlike betrekkinge en ook noue bande tussen hul administrasies het. Omdat Bush so ongewild was onder liberale in Kanada (veral in die media), is dit deur die Harper -regering onderskat. 
Kort nadat hy deur Bush gelukgewens is met sy oorwinning in Februarie 2006, berispe Harper die Amerikaanse ambassadeur in Kanada, David Wilkins, omdat hy die konserwatiewes se planne gekritiseer het om Kanada se soewereiniteit oor die Arktiese Oseaan met militêre geweld te laat geld. 
Stephen Harper en Barack Obama (Januarie 2009 - November 2015) Redigeer
President Barack Obama se eerste internasionale reis was na Kanada op 19 Februarie 2009 en het sodoende 'n sterk boodskap van vrede en samewerking gestuur.  Met die uitsondering van Kanadese steun teen "Koop Amerikaanse" bepalings in die Amerikaanse stimuleringspakket, was die verhouding tussen die twee administrasies glad.
Hulle het ook vriendskaplike weddenskappe tydens die Olimpiese Winterseisoen gehou. Tydens die Olimpiese Winterspele 2010 wat Kanada in Vancouver aangebied het, het Kanada die VSA in albei goue medalje -wedstryde verslaan, wat Stephen Harper geregtig het om 'n boks Molson Kanadese bier van Barack Obama omgekeerd te ontvang, as Kanada verloor het, sou Harper 'n saak van Yuengling bier vir Obama.  Tydens die Olimpiese Winterspele 2014, saam met U.S.Minister van Buitelandse Sake, John Kerry en minister van Buitelandse Sake, John Baird, Stephen Harper, het Obama 'n bier van Samuel Adams gekry vir die Kanadese goue medalje-oorwinning oor die VSA in vrouehokkie en die halfeindstryd oor die VSA in manshokkie . 
Kanada-Verenigde State van Amerika Regulatory Cooperation Council (RCC) (2011) Wysig
Op 4 Februarie 2011 het Harper en Obama 'n "Declaration on a Shared Vision for Perimeter Security and Economic Competitiveness"   uitgereik en aangekondig dat die stigting van die Kanada -Verenigde State Regulatory Cooperation Council (RCC) "om die regulering te verhoog deursigtigheid en koördinasie tussen die twee lande. " 
Health Canada en die Food and Drug Administration (FDA) van die Verenigde State het onder die RCC-mandaat die "eerste in sy soort" -inisiatief onderneem deur "die eerste aanduiding van algemene verkoue-aanduidings vir sekere antihistamienbestanddele sonder die toonbank" (GC) te kies 2013-01-10). " 
Op 7 Desember 2011 vlieg Harper na Washington, ontmoet Obama en onderteken 'n ooreenkoms om die gesamentlike aksieplanne wat sedert die eerste vergadering in Februarie ontwikkel is, te implementeer. Die planne het 'n beroep op albei lande gedoen om meer te spandeer op grensinfrastruktuur, meer inligting te deel oor mense wat die grens oorsteek en meer erkenning te gee aan mekaar se veiligheid- en sekuriteitsinspeksie op verkeer in derde lande. 'N Redaksie in Die Globe and Mail het die ooreenkoms geprys omdat dit Kanada die geleentheid gebied het om na te gaan of mislukte eisers uit Kanada vlug via die VSA en dat hulle 'gedupliseerde bagasieondersoeke op aansluitingsvlugte' uitgeskakel het.  Die ooreenkoms is nie 'n wetlik bindende verdrag nie en berus op die politieke wil en vermoë van die bestuurders van beide regerings om die bepalings van die ooreenkoms te implementeer. Hierdie tipe uitvoerende ooreenkomste is gereeld - aan beide kante van die Kanada - VSA. grens.
Justin Trudeau en Barack Obama (November 2015 - Januarie 2017) Wysig
President Barack Obama en premier Justin Trudeau het die eerste keer formeel vergader tydens die APEC -beraadvergadering in Manila, Filippyne in November 2015, byna 'n week nadat laasgenoemde in die kantoor gesweer is. Beide leiers het hul gretigheid uitgespreek vir groter samewerking en koördinasie tussen die twee lande tydens die regering van Trudeau, met Trudeau wat 'n 'verbeterde vennootskap tussen Kanada en die VSA' belowe. 
Op 6 November 2015 het Obama die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake aangekondig dat die voorgestelde Keystone XL -pypleiding, die vierde fase van die Keystone -oliepypleidingstelsel wat tussen Kanada en die Verenigde State loop, verwerp word, waaraan Trudeau teleurstelling uitgespreek het, maar het gesê dat die verwerping geen skade sal berokken nie Kanada - VSA verhoudings en sou eerder 'n "nuwe begin" gee vir die versterking van bande deur middel van samewerking en koördinasie, en sê dat "die verhouding tussen Kanada en die VSA baie groter is as enige projek."  Obama het sedertdien lof geskenk aan Trudeau se pogings om die vermindering van klimaatsverandering voorop te stel, en dit 'buitengewoon nuttig' genoem om 'n wêreldwye konsensus oor die oplossing van die kwessie te vestig. 
Hoewel Trudeau aan Obama gesê het sy planne om die McDonnell Douglas CF-18 Hornet-vliegtuie uit Kanada terug te trek wat hulp verleen het by die Amerikaanse geleide ingryping teen ISIL, het Trudeau gesê dat Kanada steeds 'meer as sy deel' sal doen in die bekamping van die terreurgroep deur die aantal Kanadese lede van die spesiale magte oefen en veg op die grond in Irak en Sirië. 
Trudeau het die Withuis besoek vir 'n amptelike besoek en staatsete op 10 Maart 2016.  Na berig word het Trudeau en Obama 'n warm persoonlike verhouding gehad en humoristiese opmerkings gemaak oor watter land beter is in hokkie en watter land beter bier.  Obama het Trudeau se verkiesingsveldtog in 2015 gekomplimenteer vir sy 'boodskap van hoop en verandering' en 'positiewe en optimistiese visie'. Obama en Trudeau het ook 'produktiewe' gesprekke gevoer oor klimaatsverandering en betrekkinge tussen die twee lande, en Trudeau het Obama genooi om later in die jaar in die Kanadese parlement in Ottawa te spreek. 
Justin Trudeau en Donald Trump (Januarie 2017 - Januarie 2021) Redigeer
Na die oorwinning van Donald Trump in die Amerikaanse presidentsverkiesing in 2016, wens Trudeau hom geluk en nooi hom uit om Kanada te besoek by die "vroegste geleentheid".  Eerste minister Trudeau en president Trump het op 13 Februarie 2017 formeel vir die eerste keer in die Withuis vergader, byna 'n maand nadat Trump in die kantoor gesweer is. Trump het die betrekkinge met Kanada verwoes met tariewe op sagtehout.  Diafiltreerde melk is deur Trump grootgemaak as 'n gebied waaroor onderhandel moes word. 
In 2018 het Trump en Trudeau onderhandel oor die ooreenkoms tussen die Verenigde State en Mexiko - Kanada (USMCA), 'n vryhandelsooreenkoms wat tussen Kanada, Mexiko en die Verenigde State gesluit is wat die Noord -Amerikaanse vryhandelsooreenkoms (NAFTA) geslaag het.  Die ooreenkoms word gekenmerk as "NAFTA 2.0,"    of "Nuwe NAFTA",  , aangesien baie bepalings van NAFTA opgeneem is en die veranderinge daarvan as grootliks inkrementeel beskou is . Op 1 Julie 2020 het die USMCA in alle lidlande van krag geword.
In Junie 2018, nadat Trudeau verduidelik het dat die Kanadese nie deur die Trump -tariewe op aluminium en staal "omgestoot" sou word nie, het Trump Trudeau as "oneerlik" en "sagmoedig" bestempel en Trudeau daarvan beskuldig dat hy "vals verklarings" gemaak het, hoewel dit is onduidelik na watter stellings Trump verwys het. Trump se adviseur oor handel, Peter Navarro, het gesê dat daar 'n 'spesiale plek in die hel' is vir Trudeau, aangesien hy 'slegte trou' diplomasie met president Donald J. Trump gebruik het en hom daarna in die rug probeer steek op pad by die deur uit. dit kom van Air Force One af. "   Dae later het Trump gesê dat Trudeau se kommentaar 'baie geld vir die mense van Kanada gaan kos'. 
In Junie 2019 het die woordvoerder van die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake, Morgan Ortagus, gesê dat die VSA "die bewering van Kanada beskou dat die waters van die noordwestelike deurloop die interne waters van Kanada is, wat in stryd is met die internasionale reg." 
Justin Trudeau en Joe Biden (Januarie 2021 - hede) Redigeer
Na die oorwinning van Joe Biden in die Amerikaanse presidentsverkiesing in 2020, wens Trudeau hom geluk met sy suksesvolle oorwinning, wat dui op 'n beduidende verbetering in die verhouding tussen Kanada en die VSA wat in die jare daarvoor gespanne was tydens die presidentskap van Donald Trump.
Op 22 Januarie 2021 het Biden en Trudeau hul eerste telefoonoproep gehou. Trudeau was die eerste buitelandse leier wat 'n telefoonoproep van Biden ontvang het as president. 
Op 23 Februarie 2021 het Biden en Trudeau hul eerste bilaterale vergadering gehou. Hoewel dit bilateraal was, was die bilaterale vergadering die eerste keer van Biden as president. Die twee leiers het onder meer 'COVID-19, ekonomiese herstel, klimaatsverandering en vlugtelinge en migrasie' bespreek. 
Die Kanadese weermag het, net soos magte van ander NAVO -lande, saam met die Verenigde State geveg in die meeste groot konflikte sedert die Tweede Wêreldoorlog, insluitend die Koreaanse Oorlog, die Golfoorlog, die Kosovo -oorlog en onlangs die oorlog in Afghanistan. Die belangrikste uitsonderings hierop was die Kanadese regering se opposisie teen die Viëtnam -oorlog en die oorlog in Irak, wat kort diplomatieke spanning veroorsaak het. Ondanks hierdie kwessies het militêre betrekkinge nou gebly.
Amerikaanse verdedigingsreëlings met Kanada is meer uitgebreid as met enige ander land.  Die Permanente Gesamentlike Raad van Verdediging, wat in 1940 gestig is, bied konsultasie op beleidsvlak oor bilaterale verdedigingsaangeleenthede. Die Verenigde State en Kanada deel die Noord -Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO) se verbintenisse tot wedersydse veiligheid. Boonop het Amerikaanse en Kanadese militêre magte sedert 1958 saamgewerk aan kontinentale lugverdediging binne die raamwerk van die Noord -Amerikaanse Lugdiensbevel (NORAD). Kanadese magte het indirekte ondersteuning gebied vir die Amerikaanse inval in Irak wat in 2003 begin het.  Boonop is interoperabiliteit met die Amerikaanse weermagte sedert die einde van die Koue Oorlog 'n leidende beginsel van die strukturering en leerstelling van die Kanadese militêre mag. Kanadese vloot fregatte, byvoorbeeld, kan naatloos in die Amerikaanse strydgroepe vervoer word. 
Ter herdenking van die 200ste herdenking van die oorlog van 1812 het ambassadeurs uit Kanada en die VSA, en vlootoffisiere van albei lande op 17 Augustus 2012 by die Pritzker Militêre Biblioteek vergader vir 'n paneelbespreking oor die betrekkinge tussen Kanada en Amerika met die klem op nasionale veiligheid -verwante aangeleenthede. Ook as deel van die herdenking vaar die vloote van beide lande saam in die hele Groot Mere -streek. 
Die elite-JTF2-eenheid van Kanada het by die Amerikaanse spesiale magte in Afghanistan aangesluit kort na die al-Qaida-aanvalle op 11 September 2001. Kanadese magte het by die multinasionale koalisie in Operasie Anaconda in Januarie 2002 aangesluit. Op 18 April 2002 het 'n Amerikaanse vlieënier Kanadese magte gebombardeer wat betrokke was by 'n opleidingsoefening waarin vier mense doodgemaak en agt Kanadese gewond is. 'N Gesamentlike Amerikaans-Kanadese ondersoek het bepaal dat die oorsaak van die voorval 'n vlieënierfout was, waarin die vlieënier grondvuur interpreteer as 'n aanval wat die vlieënier bevele wat volgens hom sy veldtaktiese besluit was, geïgnoreer het.   Kanadese magte het 'n ses maande lange bevelrotasie van die International Security Assistance Force in 2003 in 2005 aanvaar, Kanadese het die operasionele bevel van die multi-nasionale brigade in Kandahar, met 2300 troepe, aanvaar en het toesig gehou oor die provinsiale heropbou-span in Kandahar, waar al-Qaida-magte die aktiefste is. Kanada het sedert 1991 ook vlootmagte in die Persiese Golf ontplooi ter ondersteuning van die VN se Golf Multinasionale Interdiksiemag. 
Die Kanadese ambassade in Washington, DC hou 'n webwerf vir openbare betrekkinge met die naam CanadianAlly.com, wat bedoel is "om Amerikaanse burgers 'n beter idee te gee van die omvang van Kanada se rol in Noord -Amerikaanse en globale veiligheid en die oorlog teen terreur".
Die New Democratic Party en 'n paar onlangse liberale leierskandidate het hul opposisie uitgespreek teen die uitgebreide rol van Kanada in die Afghaanse konflik, omdat dit nie in ooreenstemming is met Kanada se historiese rol (sedert die Tweede Wêreldoorlog) van vredesoperasies nie. 
2003 Invasion van Irak Wysig
Volgens huidige peilings was 71% van die Kanadese gekant teen die inval in Irak in 2003.  Baie Kanadese, en die voormalige liberale kabinet onder leiding van Paul Martin (sowel as baie Amerikaners soos Bill Clinton en Barack Obama),  het 'n beleidsonderskeid getref tussen konflikte in Afghanistan en Irak, anders as die Bush -leerstelling, wat het dit met mekaar verbind in 'n 'Globale oorlog teen terreur'.
Reageer op ISIS/Daesh Edit
Kanada is betrokke by internasionale reaksies op die dreigemente van Daesh/ISIS/ISIL in Sirië en Irak, en is lid van die Global Coalition to Counter Daesh. In Oktober 2016 ontmoet minister Dion, minister van buitelandse sake, en minister van nasionale verdediging, die Amerikaanse spesiale gesant vir hierdie koalisie. Die Amerikaners bedank Kanada "vir die rol van die Kanadese weermag (CAF) in die verskaffing van opleiding en hulp aan die Irakse veiligheidsmagte, sowel as die rol van die CAF in die verbetering van noodsaaklike kapasiteitsbouvermoëns met plaaslike magte." 
Onwettige middels Redigeer
In 2003 het die Amerikaanse regering bekommerd geraak toe lede van die Kanadese regering planne aangekondig het om dagga te dekriminaliseer. David Murray, 'n assistent van die Amerikaanse dwelm -tsaar John P. Walters, het in 'n CBC -onderhoud gesê: 'Ons sal moet reageer. Ons sal gedwing word om te reageer.'  Die verkiesing van die Konserwatiewe Party vroeg in 2006 het egter die liberalisering van daggawette tot stilstand gebring totdat die Liberale Party van Kanada wettige gebruik van cannabis in 2018 gewettig het. 
'N Gesamentlike verslag van 2007 deur Amerikaanse en Kanadese amptenare oor grensoverschrijdende dwelmsmokkel dui aan dat, ondanks hul beste pogings, "dwelmhandel steeds in groot hoeveelhede in beide rigtings oor die grens plaasvind. Die belangrikste verbode middels wat oor ons gedeelde grens gesmokkel word, is MDMA (Ekstase), kokaïen en dagga. " Die verslag dui aan dat Kanada 'n belangrike produsent van Ekstase en dagga vir die Amerikaanse mark, terwyl die VSA 'n deurreisland was vir kokaïen wat Kanada binnekom.
Kanada en die Verenigde State het die tweede grootste handelsverhouding ter wêreld, met groot hoeveelhede goedere en mense wat elke jaar oor die grens vloei. Sedert die vryhandelsooreenkoms tussen Kanada en die Verenigde State van 1987 was daar geen tariewe op die meeste goedere tussen die twee lande nie.
In die loop van die geskil oor sagtehout, het die VSA tariewe op Kanadese sagtehout geplaas omdat dit 'n onregverdige Kanadese staatsubsidie ​​is, 'n eis wat Kanada betwis. Die geskil het deur verskeie ooreenkomste en arbitrasiesake gegaan. Ander noemenswaardige geskille sluit in die Canadian Wheat Board en die Kanadese kulturele "beperkings" op tydskrifte en televisie (sien CRTC, CBC en National Film Board of Canada). Kanadese is gekritiseer oor dinge soos die verbod op beesvleis sedert 'n geval van Mad Cow -siekte in 2003 by koeie uit die Verenigde State (en 'n paar daaropvolgende gevalle) en die hoë Amerikaanse landbousubsidies ontdek is. Kommer in Kanada loop ook hoog oor aspekte van die Noord -Amerikaanse vryhandelsooreenkoms (NAFTA), soos hoofstuk 11. 
'N Belangrike instrument vir hierdie samewerking is die Internasionale Gesamentlike Kommissie (IJC), wat as deel van die Boundary Waters -verdrag van 1909 ingestel is om verskille op te los en internasionale samewerking op grenswater te bevorder. Die Great Lakes Water Quality Agreement van 1972 is nog 'n historiese voorbeeld van gesamentlike samewerking in die beheer van grensoverschrijdende waterbesoedeling.  Daar was egter 'n paar geskille. Onlangs het die Devil's Lake Outlet, 'n projek wat deur North Dakota ingestel is, Manitobans kwaad gemaak wat vrees dat hul water binnekort besoedel kan word as gevolg van hierdie projek.
Vanaf 1986 begin die Kanadese regering van Brian Mulroney die Reagan -administrasie om 'n 'Acid Rain Treaty' te versoek om iets te doen aan Amerikaanse industriële lugbesoedeling wat suurreën in Kanada veroorsaak. Die Reagan -administrasie was huiwerig en het die wetenskap agter Mulroney se bewerings bevraagteken. Mulroney kon egter die oorhand kry. Die produk was die ondertekening en bekragtiging van die Air Quality Agreement van 1991 deur die eerste Bush -administrasie. Ingevolge die verdrag beraadslaag die twee regerings halfjaarliks ​​oor grensoverschrijdende lugbesoedeling, wat suurreën aantoonbaar verminder het, en hulle het sedertdien 'n aanhangsel by die verdrag geteken wat handel oor osoon op grondvlak in 2000.   [ 143]  Ten spyte hiervan bly grensoverschrijdende lugbesoedeling 'n probleem, veral in die Great Lakes-St. Lawrence waterskeiding gedurende die somer. Die hoofbron van hierdie grensoverschrijdende besoedeling is die gevolg van steenkoolkragstasies, waarvan die meeste in die Midde-Weste van die Verenigde State geleë is.  As deel van die onderhandelinge om NAFTA te skep, onderteken Kanada en die VSA, saam met Mexiko, die Noord -Amerikaanse ooreenkoms oor omgewingsamewerking, wat die Kommissie vir Omgewingsamewerking stig wat die omgewingskwessies oor die hele vasteland monitor, en die Noord -Amerikaanse Omgewingsatlas publiseer. as een aspek van sy moniteringspligte. 
Tans ondersteun nie een van die lande se regerings die Kyoto -protokol nie, wat die tydsbeperking van kweekhuisgasvrystellings bepaal. Anders as die Verenigde State, het Kanada die ooreenkoms bekragtig. Tog, na bekragtiging, handhaaf die Kanadese regering as gevolg van interne politieke konflik in Kanada nie die Kyoto -protokol nie, en is kritiek van omgewingsgroepe en ander regerings ontvang vir sy standpunte oor klimaatsverandering. In Januarie 2011 het die Kanadese minister van omgewingsake, Peter Kent, uitdruklik verklaar dat die beleid van sy regering ten opsigte van die vermindering van kweekhuisgasvrystellings is om te wag totdat die Verenigde State eers optree en daarna met die aksie te probeer harmoniseer - 'n standpunt wat veroordeel is deur omgewingsbewustes en Kanadese nasionaliste, sowel as wetenskaplikes en regerings-dinkskrums.  
Newfoundland vissery dispuut Wysig
Die Verenigde State en Brittanje het 'n jarelange geskil gehad oor die regte van Amerikaners wat in die waters naby Newfoundland visvang.  Voor 1776 was daar geen twyfel dat Amerikaanse vissers, meestal uit Massachusetts, die regte gehad het om die waters buite Newfoundland te gebruik nie. In die vredesverdragonderhandelinge van 1783 het die Amerikaners aangedring op 'n verklaring van hierdie regte. Frankryk, 'n Amerikaanse bondgenoot, betwis egter die Amerikaanse standpunt omdat Frankryk sy eie spesifieke regte in die gebied gehad het en wou hê dat hulle eksklusief sou wees.  Die Verdrag van Parys (1783) het die Amerikaners nie regte gegee nie, maar eerder "vryhede" om binne die territoriale waters van Brits -Noord -Amerika te hengel en vis aan sekere kuste te droog.
Na die oorlog van 1812 het die konvensie van 1818 tussen die Verenigde State en Brittanje presies gespesifiseer watter vryhede daarby betrokke was.  Kanadese en Newfoundland -vissers betwis hierdie vryhede in die 1830's en 1840's. Die Kanadese-Amerikaanse wederkerigheidsverdrag van 1854 en die Verdrag van Washington van 1871 het die vryhede in meer besonderhede uiteengesit. Die Verdrag van Washington het egter in 1885 verstryk, en daar was 'n deurlopende ronde geskille oor jurisdiksies en vryhede. Brittanje en die Verenigde State het die kwessie in 1909 na die Permanente Arbitrasiehof in Den Haag gestuur. Dit het 'n kompromisoplossing tot stand gebring wat die probleme permanent beëindig het.  
Diplomatieke missies Wysig
Kanadese missies in die Verenigde State Redigeer
Kanada se belangrikste diplomatieke missie na die Verenigde State is die Kanadese ambassade in Washington, DC Dit word verder ondersteun deur baie konsulate in die Verenigde State.  Die Kanadese regering hou konsulate-generaal in verskeie groot Amerikaanse stede, waaronder: Atlanta, Boston, Chicago, Dallas, Denver, Detroit, Los Angeles, Miami, Minneapolis, New York City, San Francisco en Seattle. Kanadese konsulêre dienste is ook beskikbaar in Honolulu by die konsulaat van Australië deur die ooreenkoms tussen Kanada en Australië om konsulêre dienste te deel. Daar is ook Kanadese handelskantore in Houston, Palo Alto en San Diego.
Amerikaanse missies in Kanada Wysig
Die Amerikaanse diplomatieke missie na Kanada is die Amerikaanse ambassade in Ottawa. Dit word ondersteun deur baie konsulate in Kanada.  Die Amerikaanse regering hou konsulate-generaal in verskeie groot Kanadese stede, waaronder: Calgary, Halifax, Montreal, Quebec City, Toronto, Vancouver en Winnipeg.
Die Verenigde State onderhou ook virtuele teenwoordigheidsposte (VPP's) in die: Noordwestelike gebiede, Nunavut, Suidwes -Ontario en Yukon.
Algemene lidmaatskap Wysig
Kanada en die Verenigde State het albei lidmaatskap van 'n aantal multinasionale organisasies, insluitend:
Territoriale geskille Wysig
Die twee lande het 'n aantal territoriale geskille in hul geskiedenis gehad. Huidige maritieme territoriale geskille tussen die twee lande sluit in die Beaufort -see, Dixon -ingang, Juan de Fuca -straat, San Juan -eilande, Machias Seal -eiland en North Rock. Boonop is die Verenigde State een van verskeie lande wat beweer dat die noordwestelike gang internasionale waters is, terwyl die Kanadese regering beweer dat dit Kanadese interne waters vorm. Die Inside Passage word ook deur die Verenigde State as internasionale waters betwis.
Historiese grensgeskille sluit in die Aroostook-oorlog by die Maine-New Brunswick-grens aan die Oregon-grensgeskil op die huidige grens tussen British Columbia en Washington en die Alaska-grensgeskil by die grens tussen Alaska en British Columbia. Die grensgeskil tussen Maine en New Brunswick is opgelos deur middel van die Webster-Ashburton-verdrag in 1842, die grensgeskil van Oregon deur die Oregon-verdrag van 1846 en die grensgeskil van Alaska deur arbitrasie in 1903.
'N Langdurige geskil tussen Kanada en die VSA behels die kwessie van Kanadese soewereiniteit oor die noordwestelike gang (die seegange in die Arktiese gebied). Kanada se bewering dat die Noordwes -gang interne (territoriale) waters verteenwoordig, is uitgedaag deur ander lande, veral die VSA, wat beweer dat hierdie waters 'n internasionale seestraat (internasionale waters) is. Kanadese was ontsteld toe Amerikaners met die versterkte olietenkskip ry Manhattan deur die Northwest Passage in 1969, gevolg deur die ysbreker Polarsee in 1985, wat eintlik 'n geringe diplomatieke voorval tot gevolg gehad het. In 1970 het die Kanadese parlement die Wet op die Voorkoming van Besoedeling teen Arktiese Waters uitgevaardig, wat die Kanadese regulerende beheer oor besoedeling binne 'n 100 myl-gebied bevestig. In reaksie hierop verklaar die Verenigde State in 1970: "Ons kan nie die bewering van 'n Kanadese bewering aanvaar dat die Arktiese waters interne waters van Kanada is nie. Sodanige aanvaarding kan die seevryheid wat noodsaaklik is vir vlootaktiwiteite in die Verenigde State van Amerika in gevaar stel." In 1988 is 'n kompromis bereik deur 'n ooreenkoms oor "Arktiese samewerking", wat beloof dat reise van Amerikaanse ysbrekers "met die toestemming van die regering van Kanada onderneem sal word". Die ooreenkoms het egter nie die land se basiese regsposisie verander nie. Paul Cellucci, die Amerikaanse ambassadeur in Kanada, het in 2005 aan Washington voorgestel dat die strate erken word dat dit aan Kanada behoort. Sy advies is verwerp en Harper het teenoorgestelde standpunte ingeneem. Die VSA is gekant teen Harper se voorgestelde plan om militêre ysbrekers in die Arktiese gebied te ontplooi om interlopers op te spoor en Kanadese soewereiniteit oor die waters te laat geld.  
Standpunte van presidente en eerste ministers Redigeer
Presidente en premier maak gewoonlik formele of informele verklarings wat die diplomatieke beleid van hul administrasie aandui. Diplomate en joernaliste destyds - en sedertdien historici - ontleed die nuanses en toon om die warmte of koelte van die verhouding op te spoor.
Eerste minister John A. Macdonald, wat aan die begin van die verkiesing van 1891 gepraat het (meestal oor Kanadese vryhandel met die Verenigde State geveg het) en aangevoer het teen nouer handelsbetrekkinge met die VSA: "Wat my betref, my gang is duidelik. 'N Britse onderwerp Ek is gebore - 'n Britse onderdaan, ek sal sterf. Met my uiterste inspanning, met my nuutste asem, sal ek die 'bedekte verraad' teenstaan ​​wat poog om deur aaklige middele en huursoldate ons mense uit hul trou te lok. " (3 Februarie 1891. )
Kanada se eerste premier het ook gesê:
Daar is gesê dat die Amerikaanse regering 'n mislukking is. Ek gaan nie so ver nie. Inteendeel, ek beskou dit as 'n wonderlike uitstalling van menslike wysheid. Dit was so perfek as wat die menslike wysheid dit kon bereik, en daardeur het die Amerikaanse state baie floreer tot onlangs, maar as die werk van mense het dit sy gebreke, en dit is vir ons om voordeel te trek uit ervaring en te probeer kyk of ons kan nie met sorgvuldige studie na so 'n plan kom om die foute van ons bure te vermy nie. In die eerste plek weet ons dat elke individuele staat 'n individuele soewereiniteit was - dat elkeen sy eie leër en vloot en politieke organisasie het - en toe hulle hulself tot 'n konfederasie gevorm het, het hulle slegs aan die sentrale owerheid sekere spesifieke regte gegee wat op soewereine magte betrekking het. Die gevare wat uit hierdie stelsel ontstaan ​​het, sal ons vermy as ons kan saamstem oor die vorming van 'n sterk sentrale regering - 'n groot sentrale wetgewer - 'n grondwet vir 'n Unie wat alle soewereiniteitsregte het, behalwe dié wat aan die plaaslike regerings gegee word. Dan sal ons 'n groot stap voor die Amerikaanse Republiek geneem het. (12 September 1864)
Eerste minister John Sparrow Thompson, wat kwaad was oor mislukte handelsgesprekke in 1888, het privaat by sy vrou, Lady Thompson, gekla dat "hierdie Yankee -politici die laagste ras van diewe is wat bestaan". 
Na die Tweede Wêreldoorlog se jare van noue militêre en ekonomiese samewerking, het president Harry S. Truman in 1947 gesê dat "Kanada en die Verenigde State die punt bereik het dat ons mekaar nie meer as 'vreemde' lande kan beskou nie." 
President John F. Kennedy het in Mei 1961 aan die parlement in Ottawa gesê: "Aardrykskunde het ons bure gemaak. Die geskiedenis het ons vriende gemaak. Ekonomie het ons vennote gemaak. skei. " 
President Lyndon Johnson het gehelp om Expo '67 oop te maak met 'n vrolike tema en gesê dat "ons van die Verenigde State ons as geseënd beskou. Ons het baie om voor dankbaar te wees. hierdie wonderlike kontinent, die mense en die nasie van Kanada. " Opmerkings by Expo '67, Montreal, 25 Mei 1967. 
Eerste minister Pierre Elliot Trudeau het beroemd gesê dat Amerika se buurland "is soos om saam met 'n olifant te slaap. Hoe vriendelik en ewe getemper die dier ook is, as 'n mens dit kan noem, word 'n mens deur elke ruk en grom geraak."  
Eerste minister Pierre Elliot Trudeau, skerp in stryd met die VSA oor die Koue Oorlog -beleid, het op 'n perskonferensie in 1971 gewaarsku dat die oorweldigende Amerikaanse teenwoordigheid ''n gevaar vir ons nasionale identiteit inhou vanuit 'n kulturele, ekonomiese en miskien selfs militêre oogpunt. " 
President Richard Nixon, in 'n toespraak in die parlement in 1972, was kwaad vir Trudeau, verklaar dat die 'spesiale verhouding' tussen Kanada en die Verenigde State dood is. 'Dit is tyd dat ons erken,' het hy gesê, 'dat ons baie afsonderlike identiteite het dat ons beduidende verskille het en dat niemand se belange bevorder word as hierdie realiteite verdoesel word nie.' 
Aan die einde van 2001 het president George W. Bush Kanada nie genoem tydens 'n toespraak waarin hy 'n lys bedank het van lande wat gehelp het om te reageer op die gebeure van 11 September nie, hoewel Kanada militêre, finansiële en ander steun verleen het.  Tien jaar later het David Frum, een van president Bush se toespraakskrywers, gesê dat dit 'n opsetlike weglating was. 
Eerste Minister Stephen Harper, in 'n verklaring wat Barack Obama gelukgewens het met sy inhuldiging, verklaar dat "die Verenigde State die belangrikste bondgenoot van Kanada is, die naaste vriend en grootste handelsvennoot en ek sien uit daarna om saam met president Obama en sy administrasie te werk terwyl ons hierop voortbou spesiale verhouding. " 
President Barack Obama het tydens sy eerste amptelike internasionale besoek op 19 Februarie 2009 in Ottawa gesê: "Ek is mal oor hierdie land. Ons kan nie 'n beter vriend en bondgenoot hê nie." 
Vandag bly daar grensoverschrijdende kulturele bande    en volgens Gallup se jaarlikse meningspeilings was Kanada deurgaans Amerikaners se gunstelingland, met 96% van die Amerikaners wat Kanada in 2012 gunstig beskou het.  [ 175] Vanaf die lente van 2013 het 64% van die Kanadese 'n gunstige siening van die VSA en 81% het vertroue uitgespreek in die destydse Amerikaanse president Obama om die regte ding in internasionale aangeleenthede te doen. Volgens dieselfde peiling beskou 30% die VSA negatief.  Volgens die Spring 2017 Global Attitudes Survey, sien 43% van die Kanadese ook die VSA positief, terwyl 51% 'n negatiewe siening het.  Maar meer onlangs het 'n peiling in Januarie 2018 getoon dat Kanadese se goedkeuring van die Amerikaanse leierskap met meer as 40 persentasiepunte onder president Donald Trump gedaal het, in ooreenstemming met die mening van inwoners van baie ander Amerikaanse geallieerde en neutrale lande. 
Sedert die aankoms van die Loyaliste as vlugtelinge uit die Amerikaanse Revolusie in die 1780's, het historici 'n konstante tema geïdentifiseer van Kanadese vrees vir die Verenigde State en vir "Amerikanisering" of 'n kulturele oorname. In die oorlog van 1812 weerspieël die entoesiastiese reaksie deur die Franse milisie om Laer -Kanada te verdedig, volgens Heidler en Heidler (2004) "die vrees vir Amerikanisering."  Geleerdes het hierdie houding mettertyd in Ontario en Quebec opgespoor. 
Kanadese intellektuele wat in die eerste helfte van die 20ste eeu oor die VSA geskryf het, het Amerika as die wêreldsentrum van moderniteit geïdentifiseer en dit betreur. Anti-Amerikaanse Kanadese (wat die Britse Ryk bewonder het) het verduidelik dat Kanada die Amerikaanse verowering nouliks ontkom het met sy verwerping van tradisie, die aanbidding van 'vooruitgang' en tegnologie en sy massakultuur, en verduidelik dat Kanada baie beter was as gevolg van sy verbintenis tot ordelike regering en maatskaplike harmonie. Daar was 'n paar vurige verdedigers van die nasie in die suide, veral liberale en sosialistiese intellektuele soos F.R. Scott en Jean-Charles Harvey (1891–1967). 
As ons na televisie kyk, kom Collins (1990) agter dat dit in die Engels -Kanada is dat die vrees vir kulturele Amerikanisering die sterkste is, want daar is die aantreklikhede van die VSA die sterkste.  Meren (2009) voer aan dat na 1945 die opkoms van Quebec-nasionalisme en die begeerte om die Frans-Kanadese kulturele erfenis te bewaar, gelei het tot toenemende angs oor Amerikaanse kulturele imperialisme en amerikanisering.  ​​In 2006 het opnames getoon dat 60 persent van Québécois 'n vrees vir Amerikanisering het, terwyl ander opnames toon dat hulle hul huidige situasie verkies bo dié van die Amerikaners op die gebied van gesondheidsorg, lewensgehalte as seniors, kwaliteit van die omgewing, armoede, onderwysstelsel, rassisme en lewenstandaard. Terwyl hulle saamstem dat werksgeleenthede in Amerika groter is, was 89 persent nie eens met die idee dat hulle eerder in die Verenigde State sou wees nie, en hulle was meer geneig om nader aan Engelse Kanadese as aan Amerikaners te voel.  Daar is egter bewyse dat die elite en Quebec baie minder bang is vir Amerikanisering, en baie meer oop vir ekonomiese integrasie as die algemene publiek. 
Die geskiedenis is in detail opgespoor deur 'n vooraanstaande Kanadese historikus JL Granatstein in Yankee Go Home: Kanadese en anti-Amerikanisme (1997). Huidige studies toon dat die verskynsel voortduur. Twee geleerdes rapporteer: "Anti-Amerikanisme leef vandag in Kanada goed, en word versterk deur onder meer geskille wat verband hou met NAFTA, Amerikaanse betrokkenheid in die Midde-Ooste en die steeds toenemende Amerikanisering van die Kanadese kultuur."  Jamie Glazov skryf: "Diefenbaker het meer as enigiets anders die tragiese slagoffer geword van Kanadese anti-Amerikanisme, 'n sentiment wat die premier teen 1962 volledig aangeneem het. [Hy kon] hom (of sy buitelandse beleid) nie voorstel sonder vyande. "  Historikus JM Bumsted sê: "In sy uiterste vorm het Kanadese agterdog teenoor die Verenigde State gelei tot uitbrake van openlike anti-Amerikanisme, wat gewoonlik na Amerikaanse inwoners in Kanada oorgespoel het."  John R. Wennersten skryf: "Maar in die hart van die Kanadese anti-Amerikanisme lê 'n kulturele bitterheid wat 'n Amerikaanse uitgeweke onbewus neem. Kanadese vrees die invloed van die Amerikaanse media op hul kultuur en praat krities oor hoe Amerikaners 'n kultuur van geweld in sy televisieprogramme en films. "  Kim Nossal wys egter daarop dat die Kanadese variëteit in sommige ander lande baie ligter is as anti-amerikanisme.  Daarteenoor toon Amerikaners op die een of ander manier baie min kennis of belangstelling oor Kanadese aangeleenthede.  Die Kanadese historikus Frank Underhill, wat die Kanadese dramaturg Merrill Denison aangehaal het, het dit opgesom: "Amerikaners is welwillendlik onkundig oor Kanada, terwyl Kanadese kwaadwillig oor die Verenigde State ingelig word." 
Kanadese openbare mening oor Amerikaanse presidente Edit
Volgens die Amerikaanse president, George W. Bush, was 'n groot afkeer van die meerderheid Kanadese Arizona Daily Sun. Uit 'n peiling in 2004 is bevind dat meer as twee derdes van die Kanadese die demokraat John Kerry bo Bush verkies het tydens die presidentsverkiesing in 2004, met Bush se laagste goedkeuring in Kanada in die provinsie Quebec, waar slegs 11% van die bevolking hom ondersteun het.  Die Kanadese openbare mening van Barack Obama was aansienlik meer positief. Uit 'n peiling in 2012 is bevind dat 65% van die Kanadese vir Obama in die presidensiële verkiesing in 2012 sou stem "as hulle kon", terwyl slegs 9% van die Kanadese vir sy Republikeinse teenstander Mitt Romney sou stem. Dieselfde studie het bevind dat 61% van die Kanadese meen dat die Obama -administrasie 'goed' vir Amerika was, terwyl slegs 12% dit as 'sleg' beskou het. Net so het 'n Pew Research -peiling wat in Junie 2016 gedoen is, bevind dat 83% van die Kanadese 'vertroue in Obama het om die regte ding met betrekking tot wêreldsake te doen'.  Die studie het ook bevind dat 'n meerderheid van die lede van al drie die groot Kanadese politieke partye Obama steun, en ook bevind dat Obama in 2012 effens hoër goedkeuringsgraderings in Kanada gehad het as in 2008. John Ibbitson van Die Globe and Mail het in 2012 verklaar dat Kanadese oor die algemeen demokratiese presidente steun bo Republikeinse presidente, met verwysing na hoe president Richard Nixon in Kanada 'nooit' gehou is nie en dat Kanadese oor die algemeen nie die vriendskap van premier Brian Mulroney met president Ronald Reagan goedkeur nie. 
In 'n peiling in November 2016 is bevind 82% van die Kanadese verkies Hillary Clinton bo Donald Trump.  'n Meningspeiling in Januarie 2017 het bevind dat 66% van die Kanadese Donald Trump 'afkeur', met 23% wat hom goedkeur en 11% 'onseker'. Volgens die peiling het slegs 18% van die Kanadese geglo dat Trump se presidentskap 'n positiewe uitwerking op Kanada sou hê, terwyl 63% geglo het dat dit 'n negatiewe uitwerking sou hê.  'n Peiling in Julie 2019 het bevind 79% van die Kanadese verkies Joe Biden of Bernie Sanders bo Trump. 
6. Huishoudelike ekstremisme
V: In die Verenigde State is 'n golf van aanvalle deur gewelddadige ekstremistiese Amerikaners, veral diegene wat rasgedrewe is, waargeneem, wat volgens sommige mense as binnelandse terrorisme beskou moet word. Wat moet ons doen om hierdie bedreiging vir Amerikaners te bekamp?
Ongelukkig, onder Trump, is regse gewelddadige ekstremisme in hierdie land nou 'n groter bedreiging as internasionale terrorisme, volgens die FBI. En tog het die president na hierdie groepe verwys as 'baie goeie mense'. Maar haat het geen plek in Amerika nie. Ons moet mense wat geweld pleeg of dreig, behandel as die misdadigers wat hulle is.
Openbaarmaking van fondse
Vertel 'n Kanadese amptenaar as u in Kanada aankom as u meer as $ 10 000 dra. As u dit nie doen nie, kan u 'n boete opgelê word, en daar kan beslag gelê word op u geld.
Hierdie fondse kan in die vorm wees van:
bankiers se konsepte
reisigerstjeks of posorders
sekuriteite wat aan u behoort, soos:
Lees meer oor u plig om geld bekend te maak, hetsy voor u vertrek of sodra u in Kanada aankom.
In 2006 het die kongres vereis dat 'n versperring gebou word. Maar die projek is nooit voltooi soos voorgeskryf nie, en 'n groot deel van die grensmuur/heining is in verval of is volgens ondergeskikte standaarde gebou. Met onwettige immigrasie, dwelmhandel en mensesmokkelary wat historiese vlakke bereik het, 'n voortdurende probleem en die bedreiging van terrorisme wat steeds toeneem, is dit van kritieke belang dat 'n behoorlike veiligheidshindernis opgestel word.
'N Fisiese versperring aan die suidelike grens is 'n noodsaaklikheid as ons regering sy verpligting wil nakom om die soewereiniteit en veiligheid van die Verenigde State van Amerika te beskerm. Behalwe dat dit help om die vloed van onwettige immigrasie te stuit, beperk dit ook die vermoë van dwelmkartelle, mensehandelaars, terroriste en ander bedreigings vir die nasionale veiligheid om toegang tot die Verenigde State te verkry vanaf Mexiko en die res van Sentraal- en Suid -Amerika. Verder stuur 'n veilige grens die boodskap dat van voornemende immigrante verwag word om die oppergesag van die reg te volg.
Voetnote en eindnote
(1) CRS -verslag vir die kongres, "Grensveiligheid: die heining van San Diego," 2007, https://fas.org/sgp/crs/homesec/RS22026.pdf
(2) GovTrack, "H.R. 6061 (109de): Wet op veilige heining van 2006, " https://www.govtrack.us/congress/bills/109/hr6061/summary#libraryofcongress
(3) Daaglikse pos, "Wêreld van mure: hoe 65 lande heinings op hul grense opgerig het - vier keer soveel as toe die Berlynse muur omvergewerp is - terwyl regerings probeer om die gety van migrante terug te hou," 2015, http://www.dailymail.co.uk/news/article-3205724/How-65-countries-erected-security-walls-borders.html
(4) U.S. National Park Service, "International Border Vehicle Barrier", https://www.nps.gov/orpi/planyourvisit/barrier.htm
(5) Die Washington Post, "Trump se twyfelagtige bewering dat sy grensmuur $ 8 miljard sou kos ", https://www.washingtonpost.com/news/fact-checker/wp/2016/02/11/trumps-dubious-claim-that-his-border-wall -8 miljard sou kos/
(6) Bernstein, 'Bernstein Materials Blast: Wie sou baat by die Trump Wall?', 2016, http://fronterasdesk.org/sites/default/files/field/docs/2016/07/Bernstein-%20The%20Trump%20Wall.pdf
(7) Marc R. Rosenblum, "Hoe sou 'n veilige grens lyk", wat voor die komitee vir binnelandse veiligheid, subkomitee oor grens- en maritieme veiligheid, 2013
Kyk die video: THE BOOK OF REVELATION: PUNISHMENT FOR THE WILD NOT Shepherd
Copyright © salvadoryoscar.com | Die wettelose grens met Kanada was eens Amerika se belangrikste bekommernis oor veiligheid...