UK Land stoor nou 7% meer koolstof as 300 jaar gelede en wat dit vir die omgewing beteken - nuus oor klimaatimpak
Victoria Janes-Bassett en Jess Davies, Lancaster Universiteit
Om die aardverwarming tot 1.5 ° C te beperk en die ergste gevolge van klimaatsverandering te vermy, verg meer as om kweekhuisgasvrystellings uit te skakel. Die wêreld sal ook baie koolstofdioksied (CO₂) uit die atmosfeer moet opvang en opberg.
Grond bied een natuurlike manier om dit te doen. Die grond en alles wat daarin groei, insluitend alle plante en bome, verteenwoordig ongeveer die helfte van almal organiese koolstof wêreldwyd. Dit is die koolstof wat in lewende en rottende materie gebind is, in teenstelling met gesteentes en minerale. Afhangend van hoe mense dit behandel, kan die land optree as 'n netto sink of bron van koolstof, wat die klimaatsverandering vertraag of versnel. Deur bome te plant, kan koolstof weggesluit word, terwyl ontbossing en grondbewerking in die landbou dit kan vrystel.
Sedert die aanbreek van die Industriële Revolusie het die Verenigde Koninkryk ongeveer 77 miljard ton CO₂. Maar hoeveel het die land se oppervlakte gedurende dieselfde tydperk opgeneem? Ons nuwe studie stel 'n skatting uit deur die modellering van natuurlike siklusse van koolstof, stikstof en fosfor.
Ons het gevind dat die Britse koolstofwinkel gedurende die afgelope 300 jaar met ongeveer 7% gegroei het, met plantegroei wat 13% meer koolstof opgeberg het en grond 5% meer as in die 18de eeu. Die berging van koolstof het die meeste toegeneem in woude en heidevelde, en het met die grootste hoeveelheid gedaal in gebiede wat omskep is in landbougrond.
Die land se koolstofwasbak in die Verenigde Koninkryk werk dus vandag harder as drie eeue gelede. Is dit 'n goeie ding? Soos dit blyk, nie regtig nie.
Regte rigting, verkeerde rede
Sedert 1700 het die berging van landkoolstof in die Verenigde Koninkryk met 233 miljoen ton toegeneem. Dit is gelykstaande aan 855 miljoen ton CO₂. Die Verenigde Koninkryk is een van die wêreld se grootste historiese emissies van koolstof, dus dit kom neer op 1.1% van die land se beraamde uitstoot oor dieselfde tydperk. Maar daar is 'n groter probleem: koolstofwinkels in die Verenigde Koninkryk sal waarskynlik om verskeie redes in die toekoms nie verder groei nie.
Die grootste oorsaak van die toename was besoedeling. As kunsmis in die landbou gebruik word of fossielbrandstowwe verbrand word, word reaktiewe vorme van stikstof in die atmosfeer vrygestel. Dit word op die land neergelê as dit reën.
Aangesien die beskikbaarheid van stikstof normaalweg beperk hoeveel plante kan groei, is hierdie addisionele stikstof tree op soos ekstra kunsmis, verhoog die hoeveelheid koolstof wat plantegroei kan opvang. Daar word meer blaar- en plantvullis geproduseer, wat verrot en koolstof in die grond lewer.
Maar gebiede wat in landbougrond omskep is, het sterk afname in die grootte van hul koolstofstoorplekke getoon. As land van plantegroei skoongemaak word, gaan die koolstof wat daarin gestoor is, verlore. Alhoewel boere meer stikstof deur bemestingstowwe by die landbougrond voeg, word die gewasplante wat groei, geoes, en sodoende word hul koolstof nie in die grond gestoor nie.
Die netto toename in die koolstof wat die Verenigde Koninkryk opberg, kom as gevolg van die toename in natuurlike habitats wat deur stikstof bemes is. Dit was net effens groter as die koolstofverliese van grond wat vir landbou omgeskakel is. En plante sal nie voortdurend reageer op al die ekstra stikstof wat deur atmosferiese besoedeling voorkom nie. Ander faktore, soos sonlig, of die beskikbaarheid van fosfor en ander belangrike voedingstowwe, sal ter sprake kom en die groei beperk, en beperk hoeveel meer koolstof in plantegroei gestoor kan word.
Om die land op hierdie manier koolstof te laat opvlam, moet ons voortgaan om stikstof in die atmosfeer vry te laat deur fossielbrandstowwe te verbrand en kunsmis teen die huidige gewasse toe te dien. Dit is nie 'n goeie oplossing nie. Al die stikstof sypel in waterweë waar dit suurstof kan afput en die natuurlewe in die water kan doodmaak. Dit dra ook by tot plant biodiversiteitsverlies, aangesien min plantsoorte aangepas is om die ekstra stikstof die hoof te bied, wat ook die suurheid van die grond verhoog.
Grond op akkerbougrond verloor steeds koolstof, terwyl die toename in natuurlike habitats verlangsaam. As hierdie tendense voortduur, kan die klein netto wins in koolstofopberging wat ons sedert die 18de eeu in die Verenigde Koninkryk waargeneem het, omgekeer word.
In 'n onlangse verslag is voorgestel dat net 7% van die Britse bosveld in 'n goeie toestand is. Helen Hotson / Shutterstock
Om aan te hou besoedel net om hierdie dun voordeel te handhaaf, is nie 'n opsie nie. Maar die nuus is nie alles sleg nie. Die verandering van die manier waarop mense die land bestuur deur grondbewerking te verminder of te voorkom, om gewasse wat gereeld gekweek word, oor te skakel en soorte by te voeg wat stikstof soos peulgewasse kan oplos en kunsmis op grond van kunsmis wat organiese materiaal toevoeg, kan gebruik sekwestreer koolstof in landbougrond.
Behuising, voedsel- en energieproduksie: die eise aan die wêreld se land is hoog, maar dit is veral streng in 'n klein land soos die Verenigde Koninkryk. Oefeninge soos rewilding - waar landekosisteme natuurlik weer kan regenereer - kan help om meer koolstof na die land te skuif sonder om die omgewing te besoedel.
Die land het nog 'n lang pad om sy 2050-netto-vrystellingsdoelwit te bereik, maar om die Britse grond beter te versorg, is 'n kritieke eerste stap.
Victoria Janes-BassettSenior Navorsingsgenoot in Volhoubare Grondbestuur, Lancaster Universiteit en Jess Davies, Voorsitter van volhoubaarheid, Lancaster Universiteit