Werner Karl Heisenber is op 5 Desember 1901 in die stad Würzburg, Duitsland, gebore. Hy was 'n beroemde Nobelpryswinnende fisikus.
Hy het sy kursus in Fisika in 1920 in München begin. Tydens 'n Kongres in Kopenhagen, deur Niels Bohr, het Heisenberg sy idees oor Quantum Mechanics uiteengesit en van daar af baie vriendinne met Bohr geword.
In 1919 formuleer hy die beginsel van onsekerheid. Vir hom is dit onmoontlik om tegelyk die sekerheid van die posisie en snelheid van 'n deeltjie te weet. Hoe hoër die akkuraatheid waarmee een bekend is, hoe laer is die akkuraatheid waarmee die ander geken kan word.
In 1923 word Heisenberg 'n dokter aan die Universiteit van München. Hy was een van die stigters van Quantum Mechanics. Hy was hoof van die Nazi-Duitsland-kernkragprogram. Hy word in 1924 assistent van Max Born in die Göttingen Universiteitsentrum. Hy verhuis daarna na Kopenhagen, waar hy saam met Niels Bohr gewerk het. Die volgende jaar het hy matriksmeganika ontwikkel.
In 1927 begin hy fisika aan die Universiteit van Leipzig onderrig, waar hy die beginsel van onsekerheid uiteensit. Hy het in 1932 die Nobelprys vir fisika ontvang vir die skepping van kwantummeganika.
Van 1942 tot 1945 het hy die Max Planck-instituut in Berlyn gelei. Hy het saam met Otto Hahn, een van die ontdekkers van kernsplyting, gewerk aan die ontwerp van 'n kernreaktor tydens die Tweede Wêreldoorlog. Heisenber het gesukkel om nie kernenergie vir oorlogsdoeleindes te gebruik nie.
Hy het die Göttingen Instituut vir Fisika en Astrofisika gereël en gelei. Die instituut verhuis in 1958 na München en Heisenberg begin met die studie van elementêre deeltjie-teorie. Hy het uitgevind oor die struktuur van die atoomkern, die hidrodinamika van kosmiese straalturbulensie en ferromagnetisme.
Sommige fisici van die tyd, soos Albert Einsten, het sy teorie verwerp omdat dit in stryd was met die beginsels van klassieke fisika, Newtoniaanse fisika. Die waarheid is dat Heisenberg 'n nuwe veld geopen het, nie net vir fisika nie, maar ook vir kennis.