Image deur Alison Updyke
Baie doktorsgrade wat ek tydens my herstel ontmoet het, het gesê dat as u beroerte u regterkant van u liggaam beïnvloed, soos myne, u alles aan die linkerkant moet doen, maar dit het nooit vir my sin gemaak nie. Ek wou die volle gebruik en sterkte van my regterkant herwin, en ek kon dit nie doen deur altyd my linkerhand te gebruik nie.
Ek lees die Wall Street Journal elke oggend. Dit is 'n moeilike koerant, en ek het nog steeds nie alles onmiddellik gekry nie, maar ek het dit deurgelees. Toe ek na die stad RIC stap, sou ek sorg dat ek my koerant aan my regterkant hou. Ek het ook my horlosie aan my regterhand begin dra en met my regterhand geskeer. Uiteindelik het ek dit nog verder gevat.
Een aand vroeg in my herstel (ongeveer 'n maand nadat ek van die binnelandse pasiëntvrystelling vrygelaat is), het ek 'n wonderlike reuk in die kombuis, lamskotelette, tuisgemaak. Kelly het geweet dat dit een van my gunsteling etes was, en sy was baie bly om my glimlag te sien. Ek het gaan sit met my mond na die bekende kos en met my linkerhand my vurk opgetel. Toe skielik verdwyn my glimlag. My regterarm sou nie saamwerk nie. Ek kon nie my mes met my regterhand optel om die maaltyd te geniet nie. Ek kon myself nie eers my gunsteling kos voed nie.
Ek was hardkoppig en wou nie die spesiale maaltyd ruïneer nie, en daarom het ek hand gesit en probeer om die lamskyfies met my linkerhand te sny. Net soos die kind wat probeer om met die hand te skryf, was my pogings slordig en ongemaklik. Die volle gewig van die besef dat ek gestrem was, het op my neergestort, en trane het my visier vervaag. Toe ek hulle uiteindelik genoeg kon wegvee om op te kyk, sien ek Kelly haar eie oë vee.
'Ek is so jammer, Ted. Dit was veronderstel om spesiaal te wees. Ek het nie geweet nie. . . , "Het sy gesê, maar ek het haar met 'n vlaag van my hand afgekap. Ek vee harder aan my oë.
'Dit sal beter word. Dit sal, Ted. Dit sal beter word, "het sy my gerusgestel. Ek het geweet dat sy reg was, maar dit gaan nie vanself beter word nie. Ek moes beheer neem. En dit is presies wat ek gedoen het.
Skakel van regterbrein na linkerbrein na regterbrein
Ek het 'n dag, nie te lank na die voorval van die lamskyf nie, 'n klein tou gevat en vir Kelly gesê: 'Bind dit.'
'Wat doen jy?' Vra sy terwyl sy my linkerhand agter my rug vasmaak.
'Vandag eet ek aandete met my regterhand, en daarna gebruik ek die kant van my lyf totdat ek gereed is om te gaan slaap. Ek probeer beter word. "
Sodra ek gevoel het dat ek verbeter, sal ek na die linkerkant oorskakel. Ek het elke dag tussen my linker- en regterkant begin wissel. Dit het my 'n ander manier gegee om die neurone in my brein af te vuur deur van die regterbrein na die linkerbrein en weer terug te skakel. Ek het nuwe sinaptiese weë gebou om die een wat ek verloor het, te vervang.
Ek het met sommige van die PhD's in Northwestern daaroor gesels, en hulle het gesê dat hulle nog nooit so daaraan gedink het nie; niemand het nog ooit so iets gedoen nie. Maar ek het dit die hele eerste jaar van my herstel gedoen, en my regterkant het verbeter. Niemand kan nou sien watter kant van my liggaam deur die beroerte beïnvloed is nie.
Motivering, verstand en vasberadenheid
Dit gaan alles oor motivering, gedagtes en vasberadenheid. Ek het gedink as ek regtig iets wil doen, is dit my taak om dit te doen. Daar was geen voorskrif- of vasgestelde terapie nie, geen wondermiddel wat die probleme wat ek wou regstel, sou oplos nie. Al wat iemand my sou sê, was: "Wag tot later," of "Ag, jy kan dit nie doen nie", of "Jy is gestrem, doen dit dus."
Ek is bly dat ek nie na hulle geluister het nie, en ek hoop dat mense wat dink dat hulle nie sulke veranderinge kan aanbring nie, dit lees. Daar is hoop, en daar is maniere om te verander!
Maar niemand het geweet wat in my kop aangaan nie, en die dokters het nie geweet wat ek kon en kon nie aangaan nie. Hulle weet net wat hulle opgelei is om te sê.
Daarom het ek dit gedoen. Dit was my liggaam en my lewe, en ek wou in beheer wees. Die woord No. was nog nooit deel van my vergelyking nie.
Ek dink nie dat ek ooit iemand ontmoet het wat so gefokus en vasberade is soos Ted nie. Ek sê vir mense,
'Jy verstaan ​​nie - hierdie man stel nie uitstel nie. Hy is baie strategies. Hy is wonderlik met tydsbestuur. Hy is slim. Hy is uiters resultaatgerig. "
Mense sal sê: 'Ja, ek dink ek ken iemand soos dit.'
En ek dink, Nee, nie soos Ted nie. Hy het gefrustreerd geraak tydens sy herstel, maar hy het nooit kwaad geword nie. Hy was nie 'n gekwetter nie. Hy sal 'n manier vind om te herstel.
'Wonder jy ooit waarom dit met jou gebeur het?' Het ek hom gevra.
'Ek kan nie daaraan dink nie; Ek moet net vorentoe beweeg, 'sou hy antwoord.
Ons sou elke aand tydens die ete oor die beroerte praat - nie noodwendig die gebeure van die beroerte nie, maar die rehabilitasie. Die spraakterapie, die fisiese terapie, wat daarmee gebeur het.
Dit was die fokuspunt van ons gesprekke.
'Ek is hartseer, is jy nie?' Sou ek hom vra.
Hy sou sê - nie so vloeiend soos wat ek dit nou stel nie, maar hy sou my verstaan ​​- 'Ek kan nie hartseer wees nie. Ek kan myself nie toelaat om tot op daardie punt te kom nie. Dit kan my nêrens kry nie. '
Ek dink dit was sy manier om te hanteer sodat hy kon vorentoe beweeg. Op 'n manier was hy hartseer en ietwat depressief, maar in die algemeen het baie mense wat breinbeserings opgedoen het, soos 'n beroerte of 'n traumatiese breinbesering, depressieprobleme. Hy het nie. Hy het dae gehad waar hy 'n bietjie blou was, maar dit is normaal; ons almal het dit. Maar hy het nie 'n ernstige depressie deurgemaak soos baie beroerte-oorlewendes doen nie.
Merkwaardige? Ja. Dankie aan die persoonlikheid van Ted. Hy is net so gedrewe soos altyd.
Geen pret in Arizona nie
'Laat ons probeer om ons timeshare in die oord in Scottsdale te gebruik, anders verloor ons dit,' het Kelly een oggend vir my gesê. 'Dit sal lekker wees om weg te kom.'
'Goed,' antwoord ek.
"Okay? Gaan dit goed met my om dit te skeduleer? "
"Ja," het ek gesê.
'Goed,' sê sy met 'n glimlag. 'Ek sal vandag bel.'
Ons het vroeg gevlug. Ek was baie moeg, en dit is 'n lang entjie van die lughawe na die hek.
'Wil jy hê ek moet iemand kry om ons te help? Miskien een van daardie karre? "Vra Kelly.
Ek het baie nadruklik gesê. Ek wou deur die lughawe stap. Ek het altyd geloop. Ek het 'n plakkaat vir my motor in Chicago gehad, maar ek het dit nooit gebruik nie. Toe ons by die hek kom, was ek nog steeds uitgeput.
'Gaan dit goed met jou?' Het Kelly my gevra.
'Ja,' antwoord ek haar. Sy sal nog 'n paar keer vra voordat ons in Scottsdale raak.
'Is jy seker dat jy reg is?'
'Maar jy slap, Ted,' antwoord Kelly die laaste keer toe ons uit die lughawe gaan.
Die volgende oggend by die hotel, die soort omring deur gholfbane, word ek helder en vroeg wakker, maar Kelly wou in slaap.
'Gaan slaap, Ted. Kry 'n bietjie rus, 'mompel sy en rol dan om.
'Kan nie slaap nie. Koffie nodig, "sê ek en begin toe voor die voorportaal. Dit was omtrent seweuur toe ek ons ​​kamer verlaat, wat soos 'n casita was.
Op die pad af, op pad na die ontvangstoonbank, sien ek 'n gimnasium in ons hotel. Niemand was so vroeg daar nie, dus besluit ek om vyf en veertig minute te oefen. Ek het nie 'n waterbottel gehad nie, maar hulle het 'n fontein met klein koppies gehad, so ek kon 'n bietjie water kry. Toe gaan ek voort.
Ek vind die ontvangstoonbank en vra: 'Koffie?'
"Geen. Ek is jammer, "antwoord die ontvangsdame. 'Daar is wel 'n koffiemaker in jou kamer, meneer.' Sy gee my 'n verskonende glimlag en ek stap weg.
Daar was 'n verspreiding van ontbytkos wat vir 'n konferensie uiteengesit is. Ek het 'n piesang gesien en dit gevat terwyl ek verbystap. Ek was jammer om te sien dat hulle nog steeds die koffie slyp, so ek maak die deur oop om terug te loop om die buitenswembad en na my kamer toe.
Dit is toe my liggaam vries. My gesig is gesluit; Ek kon nie my kakebeen beweeg nie. Ek het bewusteloos op die grond neergeval. Dit het gevoel of ek net een of twee minute buite was, maar 'n paar mense wat my gesien het, het gesê dat ek tien minute buite is. Ek het 'n tweede beslag gehad. Iemand van die hotel het my herken toe ons die vorige dag gaan incheck, en sy het Kelly gebel, wat na die hotel se voorportaal gehaas het om my op die grond te vind.
Déjà vu! Paramedici, gurney, ambulans, noodkamer! Ek was net die dag in die noodkamer - ek hoef nie te oornag nie - maar ek het geweet, en Kelly het geweet, dat dit 'n groot versperring sou wees in my herstelprogressie. Die beslaglegging het my toespraak weereens beïnvloed.
Ek kry weer my toespraak
Ons was 'n week in Arizona, maar ek kon nie lekker kuier nie, want ek kon net dink hoe ek my toespraak kon terugkry. Daar was egter een onderstebo - ek het my flitskaarte saamgebring. Ek het 'n volledige stel gehad, van kleuterskool tot en met agtste klas, oor 'n wye verskeidenheid onderwerpe. Elke keer as Kelly ons êrens heen gery het, sou ek haar vrae op die kaarte vra, soos: "Wie was Magellan?"
'Nee, dit weet ek nie,' sê sy.
Ek sou sê: 'Ek probeer vrae en antwoorde met mekaar verbind. Dit is die vraag. Die antwoord is agterop. 'En ek sou dit omslaan en lees:' 'n Portugese ontdekkingsreisiger wat die eerste ekspedisie gelei het wat om die aarde geseil het. 'Natuurlik sou ek dit nie alles kon onthou nie, maar ek sou baie bly as ek onthou dat hy 'n ontdekkingsreisiger was.
Dan sal ek na die volgende een gaan. Na ongeveer 'n uur sou ek deur die flitskaarte gaan om te sien wat ek kan onthou. Ek het gevind dat ek nie een van hulle kon onthou nie. Meer frustrasie.
Sit jouself in Kelly se skoene: ek kon nie praat nie. Ek het voor my beroerte nie veel van Arizona geweet nie, en ek was te besig om myself weer in te span om op vakansiebeplanning te konsentreer, so Kelly moes dit alles doen.
Sy het 'n inheemse Amerikaanse bespreking naby Tucson gevind om te besoek. Ons het 'n rit geneem, twee uur daar en twee uur terug. Dit is toe ek regtig die flitskaarte in het.
'Watter dier eet vleis? 'N Leeu of 'n konyn?' Sou ek vra, en toe ek haar antwoord ignoreer, het ek agter van die kaart gelees. "Lion."
'Watter sportsoort het Michael Jordan gespeel?' Sou ek vra. Toe lees ek die antwoord: 'Basketbal.'
En so aan. Dit het die eerste uur of so van ons rit aangegaan. Dit het my gereeld probeer om die vrae sonder foute te lees. Geloof van Kelly het sy nie geraak nie, maar sy het meer en meer geïrriteerd geraak
Ek het die flitskaarte by my weeklikse roetine ingesluit toe ons van ons vakansie huis toe is. Ek het myself harder gedruk. Ek het elke dag met vyf verskillende kaarte begin en toe tot tien gespring. Ek moes my geheue herbou. Ek het gedurende die reis van die tweede en derde klas woordeskat gegaan. Kelly was beïndruk met die vasberadenheid en die grus wat ek gehad het (en nog steeds het) om deur die flitskaarte te gaan, en altyd babastappe gedoen.
Leer weer gholf speel
'Ek dink ek moet die gholfpro-speler vra om te sien of hy jou kan help speel,' het Kelly gesê nadat ek 'n bietjie tyd gehad het om te herstel van die beslaglegging. Ons was nog in Scottsdale en het reg op 'n pragtige gholfbaan gesit.
Ek het besluit om haar raad te volg.
'Oukei, Ted,' het die gholf-pro my aangespreek. 'Kom ons kyk wat jy weet.' Hy plaas 'n bal op die tee en gee vir my 'n klub. Ek het opgestaan, reg opgestaan, maar alles het ongemaklik gevoel. Ek kon die klub vasvat, dit 'n bietjie terugtrek en deur die bal vorentoe beweeg, maar die bal het net van die tee af gedribbel. Ek het nie krag gehad nie; my bene en heupe het nie beweeg nie. Ek kon loop, maar ek kon nie my bene beweeg terwyl ek probeer het om die bal te slaan nie. 'Dit is oukei. Dit is okay, "het hy my gerusgestel.
Dit is patetiese, het ek gedink.
'Jy moet net jou heupe om die middel draai,' sê hy en wys my die beweging, maar ek kan nie my middel beweeg nie. Terwyl ek probeer het om die klubs uit te vind, het die proffie vir Kelly gesê ek is soos 'n eerste skraap, maar dit sou aanbreek. Eerstens kom die koördinasie.
Gee op? Ek kan dit nie doen nie!
Dit was een van die kere wat ek daaraan gedink het om op te gee. Ek het gedink gholf sal nie vir my werk nie. Ek het geweet hoe om die klub te laat swaai; Ek was my hele lewe lank 'n bofbalspeler - ek het geweet hoe om 'n vlermuis te swaai. Nadat ek 'n beroerte gehad het, kon ek dit nie doen nie.
Ek kan dit nie doen nie. Wat as die dokters reg is? Ek sal nooit weer kan sport nie. Wat van aftrede, Het ek paniekerig gedink. Ek sal verveeld wees tot waansin. Ek moet iets kan doen: gholf, tennis, vaar. . . iets. My gedagtes het gehardloop. Ek moet nou een kies, sodat ek dit later kan doen as ek uittree.
As ek op daardie stadium al drie probeer doen, sou ek by almal van hulle 'n kak werk doen.
Dit moet gholf wees. Ek hou van gholf. Ek was tevore goed om die bal te slaan. Ek kan weer goed wees. Hel toe met die dokters. Ek sal hulle verkeerd bewys.
Ek het besluit ek is klaar met Scottsdale, maar ek sal uiteindelik gholf speel. Ek sal beter word om aan myself te bewys dat daar dinge is wat ek kan doen, deur te fokus - beroerte of geen beroerte nie. Vandag kan ek gewoonlik met my bestuurder die bal op 270 meter tref.
In 2005 was Ted W. Baxter die beste van sy spel. Hy was 'n suksesvolle, wêreldwye sakeman met 'n CV wat die beste van die beste sou beïndruk. In hoë fisieke toestand het Ted byna elke dag van die week gewerk. En toe, op 21 April 2005, het alles wat tot 'n einde gekom het, gekom. Hy het 'n massiewe isgemiese beroerte gehad. Dokters was bang dat hy dit nie sou haal nie, of as hy dit sou maak, sou hy die res van sy lewe in 'n vegetatiewe toestand in 'n hospitaalbed wees. Maar wonderbaarlik, dit is nie wat gebeur het nie. . . Meedoënloos is 'n wonderlike bron vir slagoffers, versorgers en hul geliefdes, maar dit is ook 'n inspirerende en motiverende leesstuk vir almal wat in hul eie lewe te kampe het. (Ook beskikbaar as 'n Kindle-uitgawe en 'n Audioboek.)
"Voor die beroerte was Ted alles besig. Baie ernstig. Aangesien hy herstel het, het hy so 'n gevoel ...
'N Kursus in wonderwerke vertel ons dat ons op enige oomblik in staat is om oor te begin; ons kan 'n ...