Paadjies wat toegroei
Dwarsdeur die Bybel lees ons van ware vriendskappe en die waarde wat hulle in mekaar se lewens gehad het — kyk na Dawid en Jonathan, Daniël en sy drie vriende wat by hom gestaan het.
Ons as vriendinne moet elke geleentheid gebruik wat die Here vir ons gee in vriendskappe. Pak jou skaal vol vrienskapsdade uit dankbaarheid dat Hy dit vir jou kan balanseer sodat daar nie van jou gesê kan word dat jy te lig bevind is nie… Dis die een plek in die lewe waar jy maar met vrymoedigheid oorgewig kan wees.
Spreuke 27:9 sê — “Reukolie en wierook is iets om te geniet, maar die genot van vriendskap lê in die raad wat jy kry.”
Paadjies wat toegroei in vriendskappe is wanneer die vriendskappe toksies raak, m.a.w. die vriendskap is eensydig, nie ondersteunend of onbevredigend. Vriendskappe is nie ’n eenrigtingpad nie. Albei partye moet sinvolle beleggings maak.
Talle vrouens gaan deur die lewe sonder vriendinne. Dit opsig self is ’n groot jammerte. Vriende en nie kennisse, is so ’n noodsaaklike deel van die lewe. Deur die eeue, ook in Bybelse tye, was vriendskap een van die hartare van die menslike lewe. Vir die Grieke en die Romeine was dit ’n uitsonderlike ideaal.
Vriendskap vra tyd en as jy daardie keuse gemaak het, moet jy dit egter ook so uitleef. CJ Langenhoven het ’n baie waar opmerking gemaak — “Die ware vriendskap, nou, is nie te koop nie, want vriendskap vind nie sy lus in neem nie, maar in gee.”
Vir ’n Christen is vriendskap nie iets wat jou toevallig oorkom nie, skryf CS Lewis in sy boek Die Vier Liefdes. Hy beskou vriendskap as ’n geskenk van God en verteenwoordig die daadwerklike genade van God op aarde. Vriendskap is nie die beloning van ons skerpsinnigheid en goeie smaak in die vind van mekaar nie. Dit is die manier waarop God aan elkeen die skoonheid van die ander wys: deur vriendskap open God ons oë.
My gebed vir 2015 is dat ons vriendskappe sal groei en ontwikkel en dat ons nie vreemdelinge vir mekaar sal word nie. Enigiets, veral op die gebied van die verhoudingslewe, moet in stand gehou word as dit enigsins wil bly voort bestaan. Is daar dalk in jou lewe ’n paadjie wat toegegroei het?
Die gemene delers in hierdie leegte is identiteit en self-waarde (dignity).
Met wie is die EEN-saam?
Henry Nouwen het geglo, na aanleiding van sy interpretasie van Jesus se afsondering in die woestyn, dat ons versoekings dieselfde as Jesus s’n sal wees. Die versoeking om een te wees met dit wat ons het, dit wat ons doen, en wat ander van ons dink.
Wanneer ons een word met dit wat ons het, doen of wat ander van ons dink, dan word ons hierdie einste dinge waarmee ons identifiseer. Thomas Merton het dit die vals self genoem.
Dan word ek vervreem van myself. Die pyn om nie by myself te wees, en te wees wie ek nie regtig is nie.
Die ekstrovertiese kultuur waarvan ons deel, help ook nie om hierdie leegte te vul nie. Ervarings is reeds “versadig” voordat dit eers ten volle ervaar kon word. Douglas Rushkoff stel dit so, “This is the moment we’ve been waiting for, but we don’t have any time in which to live it”. Ons word gedurig uit onsself getrek.
Paul Tillich het gereken dat eensaamheid ‘n gawe is en dat die oplossing van eensaamheid binne afsondering lê:“Loneliness” expresses the pain of being alone. And it has created the word “solitude” to express the glory of being alone. Ons behoefte om ons teen eensaamheid te beskerm word uitgedruk in ons skaamte. Ons is gewoonlik skaam wanneer ons dieper self, verstand of liggaam ontbloot word. Net soos Adam en Eva, strewe ons om altyd ons naaktheid weg te steek.
Voor die SAAM moet daar eers EEN wees.
Doen jouself ‘n guns. Gaan sit vir ‘n halfuur in stilte. Neem jou foon of bandopnemer en neem al die gedagtes wat jy dink op. Na ‘n halfuur, luister daarna. Jy sal die geraas en pyn van diskonneksie voel wat die ego met leë beloftes deur goed, titels en reputasie beloof.
Om weg te loop van hierdie stem(me) is ons genesing.
Deur onsself te vind kan ons ander vind, en betekenisvol saam met ander leef. Parker Palmer praat van ‘n ‘community of solitudes‘ – die veiligste plek op aarde…
Jesus se laaste woorde is bemoedigend: ‘Ek is MET jou’. Hy het nie gedink aan kerke, kommentare of komissies nie, want selfs dit kan my vervreem van myself. Hy het gedink aan bekering (beteken letterlik om ‘n nuwe kop te kry), waar ek gestroop word van al die gedagtes wat my wegvoer van die Christus wat reeds in my woon.
2013 se soort vriende
Sulke skade is onberekenbaar. Moenie dat dit in 2013 gebeur nie. ’n Goeie vriend is meer werd as goud. Elke vriend is ’n gawe van die Here om jou lewe ryker, voller te maak. Moenie jou vriende verwaarloos nie. Bid gereeld vir hulle. Kuier saam met hulle.
Laat hulle besef hulle is spesiaal en baie kosbaar in jou lewe. Beskerm hulle goeie naam. Dra hulle as hulle die slag struikel of val. Wees van jou kant af ’n vriend duisend.
Nadat Lois ’n werk in Chicago gekry het, het sy haar vriende en familie in die klein plattelandse dorpie, Wisconsin agtergelaat en na Chicago verhuis. Hier het die eensaamheid haar oorweldig. Na een van die aandklasse het sy aan Crane vertel hoe geïsoleerd sy voel en hoe sy saans by die huis sit en briewe skryf aan haar geliefdes by die huis. Hierdie gesprek het Crane ’n idee vir ’n nuwe projek gegee, naamlik die “Komplimente Klub”.
Om die projek te slaag moes elke student vir dertig dae lank daagliks drie eerlike komplimente aan drie verskillende mense gee. Ook moes die student aan die einde van die dertig dae ’n opstel oor sy of haar ondervinding skryf wat insluit: Hoe het dit die mense om jou beïnvloed? En hoe het dit jou eie uitkyk op die lewe beïnvloed?
Alhoewel die meeste van die studente aanvanklik negatief oor die projek was en bang vir verwerping, het almal besluit om aan die projek deel te neem.
Terwyl George Crane die opstelle van sy studente na die projek deurgelees het, was daar telkens ’n glimlag op sy gesig. Nie net het elke student vertel hoe sy of haar eerlike komplimente ’n positiewe effek op die mense rondom hulle gehad het nie. Bykans al die studente het vertel dat hierdie projek hulle uitkyk op die lewe en hulle optrede teenoor hulle medemens totaal verander het.
Ook Lois se lewe is ingrypend verander. Met die hulp van die “Komplimente Klub”-projek het sy ’n sprankelende mens geword en in haar tyd in Chicago veel meer en beter vriende gemaak as wat sy ooit in Wisconsin agtergelaat het.
Voel jy vandag eensaam? Kan ek jou dan bemoedig met God se woorde in Hebreërs 13:5: “Ek sal jou nooit verlaat nie, jou nooit in die steek laat nie.”
Begin vandag om die “Komplimente Klub” se beginsels in jou lewe toe te pas. Reik eerste uit na die mense rondom jou. Soek na geleenthede om ander eerlik te komplimenteer. En wie weet, dalk mag jy nes Lois verbaas staan oor die verandering wat dit in jou lewe sal bring! Sterkte.
Vader God, baie dankie vir elke vriend en vriendin in my lewe. Help my asseblief om ’n goeie vriend vir hulle te wees, maar ook om uit te reik na ander wat ek kan sien alleen is. Ek bid dit in die Naam van Jesus Christus. Amen.
Die prys van vriendskap
Dit is die vriendskap wat onder ongunstige omstandig­hede voort­duur wat eg is. Jesus kies vriend­skap om die verhouding tussen Hom en mense te be­skryf. Jesus word genoem: “…‘n vriend van tollenaars en sondaars” (Luk.7:34). Wanneer die lewe inkalwe en sleg word, bly Jesus by ons. Wanneer vriend­skap met sondaars vir Hom gevaarlik word en die smartlike dood aan ‘n kruis kos, dan bly Hy steeds by ons. “Niemand het groter liefde as dit nie: dat hy sy lewe vir sy vriende aflê” (Joh.15:13). Sy vriend­skap is op sy liefde vir ons gebou. Maar ons is ook sy vriende. In son­skyn van seëninge en veiligheid is dit heerlik om Jesus se vriende te wees. Bly ons sy vriend as die weg nou en steil word? Kan ons vir Hom opofferings maak? Sal ons skade ly vir Hom? Sal ons sy belange bevorder al wen ons niks daarby nie? ‘n Mens kan nie uit eie deug of krag só ‘n vriend van Jesus wees nie. Slegs die volheid van die Heilige Gees se inwoning in ons hart kan ons só ‘n vriend van Jesus maak. Voor Pinkster het Petrus se vriend­skap met Jesus geknak toe hy deur Jesus se vy­an­de uitgedaag is, en hy het Je­sus verloën.
Nadat Pe­trus met die Heilige Gees ver­vul is, lees ons in Han­de­linge 5:41 van hom en Jo­hannes: “Die apostels het van die Raad af weg­gegaan, bly dat hulle bevoorreg was om ter wille van die Naam van Je­sus vernedering te ly…en hulle het nie opgehou om…elke dag…die evan­gelie te verkondig dat Jesus die Christus is nie.” Die Heilige Gees maak Jesus koning in ons har­te en uit liefde vir Hom bly ons aan Hom getrou.
“Here, vandag wil ék ook deur u Gees u vriend wees.”