Camsex met vlaamse kim93 | Porno
Camsex met vlaamse kim93
kim93 (20 jaar)
Chat nu met kim93!
Tags: antwerpen, camsex, vlaams Ekspressie in Kuns: 2014
Aan die begin van die eeu was Parys
die onteenseglike wêreldhoofstad van die skilder- en beeldhoukuns. Hier het
Fauvisme ontstaan as die eerste belangrike nuwe beweging van die twintigste eeu
en ook die heel eerste uitsluitlik ekspressionistiese beweging. Die groep het
bestaan uit ‘n losgegroepeerde aantal kunstenaars wat dieselfde kreatiewe
belangstellings gedeel het. Die leidende
figuur was Matisse en die ander Fauves was Braque, Derain, Dufy, Vlaminck, Marquet, Rouault,
Puy, Friesz en Van Dongen. Fauvisme was egter geen “skool” nie en het geen
gesamentlike manifes uitgegee nie.
Die geleentheid waarop Fauvisme aan
die publiek voorgestel was, was die Derde Herfssalon (Salon d’Automne) van
1905. Tydens die uitstalling het die kritikus Vauxcelles verbaas na ‘n
klassiek-geinspireerde beelhouwerk van Marquet gekyk wat ter wille van kontras
tussen die uitbundig gekleurde skilderye geplaas is . Sy opmerking: Donatello
tussen die wilde diere! (Donatello au milieu des fauves) het aan die groep die
etiket van Fauves besorg. Die Fauves is oor die algemeen koel ontvang en die uitstalling is deur die meeste kritici as 'n ernstige verlies aan prestige vir die Salon beskou. Vauxcelles het darem ten spyte van sy bekende opmerking, die Fauves verstaan. Ander positiewe kritici was Gide, Geffroy, Denis en Leo en Gertrude Stein. Die Steins koop Matisse se "Vrou met 'n Hoed" (hieronder) en sou getroue ondersteuners bly.
Matisse: "Vrou met 'n Hoed" 1905Olie op Doek79.4cm x 59.7cmSan Francisco Museum vir Moderne Kuns
De VlaminckDie Koringland 190625.5cm x 33cm
Derain: Charing Cross Bridge 1906 Oil on canvas. 31 5/8 x 39 1/2 inJohn Hay Whitney Collection. 1982.76.3. National Gallery of Art, Washington, D.C
Derian: London Bridge , London, Winter 1906Olie op Doek66cm x 99.1cmM.O.M.A
Dufy: Regatta by Cowes 1934Washington DC National Gallery of Art
Vrou met 'n Hoed
Ons begin met 'n werk wat my altyd sal laat asem ophou en met vele vrese en voorbodes los, De Chirico se "Mystery and Melancholy of a Street" De Chirico: "Mystery and Melancholy of a Street"
ekspressionisme in kuns
Ekspressie kan ‘n uitdrukking van vreugde, rustigheid en
gemak weergee. Of die kunstenaar kan ‘n
donker en somber ekspressie skep. Lyn, vorm, kleur, en diepte is almal elemente
wat ‘n rol speel.
Bonheur de Vivre - Matisse1905 - 6 Olie op doek240.5cm x 176.5cmBarnes Foundation, Philapelphia, Pennsylvania
Desmoiselles D'Avignon - Picasso 2007Olie op doek 243.9cm x 233.7cmMuseum of Modern Art, New York
Albei skilderye toon ‘n toneelagtige opset. Matisse se
figure is egter klein en verspreid soos op ‘n balletverhoog, wat die
vreedsaamheid van die toneel aanhelp. Die diep ruimte laat die toeskouer vry
voel. Picasso se figure, daarenteen, vul die formaat en is baie nader aan die
toeskouer, waarmee hy ‘n meer intieme kabaret en sterker emosie uitbeeld. Kyk
hoe dit amper ‘n klein verhoog met gordyne voorstel. Alhoewel albei kunstenaars na die aanskoue
van Cèzanne se Groot Baaiers 1906 besluit het om hierdie werke te skep, bewys hulle dat
hulle sterk style het, en volg hulle hulle eie rigting.
Matisse se Bonheur de Vivre gee “die goeie lewe” weer,
terwyl die hoekige styfingedrukte vorms van Picasso se Desmoiselles D’ Avignon
streng en vol voorbode vertoon (soepel lyne vir geluk, skerp, puntige lyne vir
bedreiging) In Matisse se skilderye word die vrolike Bachanale van Poussin,
Ingres en Puvis de Chavannes opgeroep. Die toeskouer voel self lus om daardie
wereld van vrye liefde en rustigheid binne te tree. Die vroue se rondings en
sensualiteit word beklemtoon.
skildery trek weer inspirasie uit Afrika- en Iberiese maskers en beelde en El
Greco altaarstukke. Matisse skilder ‘n idilliese paradys-wêreld, terwyl Picasso
hier kyk na die kontemporêre probleem van prostitusie. Daar word beweer dat die
werk ‘n reaksie op Matisse se Bonheur de Vivre was. Die toeskouer word
aangegluur en daar is ook geen spasie gelaat nie, dus is mens beslis nie lus om
daar in te gaan nie. Die “jongemeisies van Avignon” is nie vroulik nie, en ook
nie mooi nie, maar eerder “savage” Die twee regs dra selfs Afrika maskers. Die
twee middelstes poseer sonder enige gevoel of emosie in hulle gesigte. Die
meisie heel links met donker Afrika gelaat lyk total onbelangstellend. Dis ook belangrik om na die kleure te kyk en te besluit
watter ekspressie hulle oordra. In die jare wat ek studeer het, was daar slegs
swart/wit afdrukke van Bonheur de Vivre beskikbaar vanwee beperkings deur die
eienaars, die Barnes Foundation. Nou sien ons dit gelukkig in die vrolike
kleure met baie kleurkontraste wat geluk simboliseer. Desmoiselles
D’Avignon, daarenteen is in grysblou en vleespienk kleure geskilder.wat nie baie diepte aan die
komposisie verleen nie. Die baie pienk beklemtoon die oormaat van naaktheid. Hierna
wy Picasso hom vir baie jare aan die vraagstukke van die prentvlak en formele
oorwegings soos in sy Kubistiese fase. Hierdie is baanbrekerswerk en die begin van vernuwinge in kuns. Picasso is ‘n groot genie van die Twintigste eeu. Sy
werke is dikwels die voorloper van nuwe rigtings, beide formalisties en
ekspressionisties. Hier is die bordjie vrugte alreeds 'n mini Kubustiese skilderytjie.
‘n Punt wat nie ignoreer kan word nie, is die verskille
in nasionaliteit van die twee skilders. Matisse is die Fransman met liefde vir
die goeie lewe en sy kuns-wortels in die kleurvolle Fauvisme. Picasso se
Katalaanse karaktertrekke lei hom na dieper gevoel en voorbode, wat meer met
Rouault se werk verband hou.Matisse gaan hierna voort om gemak voor te stel en aan vrede
en geluk ekspressie te gee. Hier is sy bekende “leunstoel gesegde”:
of purity and serenity devoid of troubling or depressing subject matter - a
soothing, calming influence on the mind, rather like a good armchair which
provides relaxation from physical fatigue.” Henri Matisse
Bonheur de Vivre,
Die laat-19de eeu en die
twintigste eeu sien ‘n wegbreek van die naturalisme van die vorige eeue, en die
ontstaan van sterk nuwe tradisies. Een van die sterkste rigtings wat die
twintigste eeuse kuns inneem is diè van ekspressionisme. Lyn- en vormdistorsie
en arbitrêre kleurgebruik word belangrike stylmiddele waarmee die beeld met
evokatiewe krag gelaai word. Omdat die saga van menswees bò die formele
oorwegings ( van byvoorbeeld die formalistiese tradisie) gestel word,
ontvang die toeskouer ‘n emosionele boodskap.
Die grootste direkte invloed op twintigste eeuse ekspressionime lê egter
by post-impressionisme, d.w.s die werk van Van Gogh en Gauguin en Derain en die
Nabi's. Hulle vlakke, kleure en komposisies maak groot opslae en lei tot
nuwe tipes van ekspressie.
Stap met my deur die volgende skilderye en kyk na die vernuwinge wat
mens te wagte kan wees.
oil , enamel and aluminium verf op doek Neuberger Museum, State University of New York
2 Die maak van kuns is dikwels die tema, of ‘n sub-tema van die werk.
Die genot wat die kunstenaar in die skilderproses vind kan selfs die enigste
doel wees. Kyk na Pollock (hierbo) en 'n latere Monet werk (hieronder). Monet, wat in sy Impressionistiese jare eers
atmosferiese diepte in die waterlelie-damme gewys het, gee aan ons in sy latere
jare ‘n vlak met getekstureerde verf, sonder ‘n gevoel van wat bo en onder is. Dieselfde beskrywing kan vir die Pollock geld en baie belangrik: die genot van die skilder in die skilderdaad spreek daaruit.
3 Verf alleen is nie meer die
voorvereiste vir skilderye nie. Collage-elemente en ander vlyte word met
skilderwerk gemeng. In die onderstaande voorbeeld lees ons baie in Picasso se collage. Die letterwerk, die nagemaakte rottang (dis oliekleed met rottang-patroon) en die omranding van tou wat dit laat lyk of die skepping op ‘n skinkbord aangebied word dra alles by om te bevestig dat die werk geen diepte besit nie. So word die toneel verplat en perspektief verban. Die herbevestiging van die twee-dimensionele vlak verklaar aan die
toeskouer dat diepte “vals” is. Jy kyk na ‘n plat vlak wat nie iets anders probeer
4 Kleur verkry nuwe funksies in modernistiese
kuns. Kleure kan toetredend wees soos in "Die Groen Streep" van Matisse, waar
die drie vlakke van groen, pers en oranje die kop vorentoe druk. Deurdat die
gesig so te se voor die toeskouer se oe sweef, word perspektief verder
5 Onnatuurlike kleure roep ook
emosie op. Distorsie van kleur, bv lemmetjiegroen op die gesig hierbo en ander
sterk kleure sterk kleure in "Die Groen Streep" dui op sterk innerlike
karakter. Vergelyk dit ook met Rouault se "Die Ou Koning" waar sterk lyn en kleur op karakter dui. In teenstelling daarmee is die blou kleure van Picasso se “Man en
Vrou in ‘n Kafee” self-verduidelikend. Dink ook aan die vleeskleure in Rouault se "Voor die Spieel" uit die vorige stuk.
Dit word algemeen aanvaar
dat Die Brücke, Kokoscka en ander Noord-Europeërs die essensie van die
ekspressionisme baie goed vertolk het. Frankryk het egter ook ‘n bydrae gelewer. Die uitstekende onderrig van
Moreau, wat sy studente aan Simbolisme bekend gestel het, was die katalis vir
die style van Rouault en Matisse.
Rouault is die minste
“tipies” van die Fauves (die eerste groot beweging van die 20ste eeu) en vertolk alreeds in sy werk die meer gefolterde vorms
van ekspressionisme. Sy werk staan in die oorgang van simbolisme na ekspressionisme
en het selfs iets in gemeen met Munch en Ensor. In die meeste van Rouault se werke vind ons die menslike vorm, wat in sigself baie ekspressionisties is, en kommentaar op die menslike lewens.
In VOOR ‘n SPIEËL 1906 en ODELISQUE
1907 lewer die diep-godsdienstige Rouault bytende kommentaar op die euwels
van die gemeenskap. Die toeskouer staan in ‘n direkte ontmoeting met die
prostituut, want sy vul die formaat en word vorentoe gedruk tot teenaan die
prentvlak. Hier is geen klassieke idealisering van die vrou nie. Die
romantisering van die vrou soos by Gauguin ontbreek totaal, so ook die
simpatieke siening van Lautrec. In albei hierdie werke spreek die aggressie van
‘n roofdier uit die meisies se houding en gevoellose maskeragtige gesigte.
Die blou kleur oorheers
in albei werke, en die geelbleek liggame, met blou geskakeer lewer kommentaar op die ongesonde nagtelike lewe van die meisies. Die buitelyne is
oor en oor gekorrigeer, soos ‘n kind wat soek na vorm. Hierdie oorwerkte
buitelyne vorm die unieke basis van Rouault se styl. Soos by Van Gogh se
kaphale, leef Rouault sy persoonlike gevoel teenoor die onderwerp uit.
VAN ‘n TRAGIESE HANSWORS toon weereens die menslike konflik: simbole wat vir plesier staan, is in
werklikheid tragies.. Die
glasvenstertegniek wat deur dik swart lyne verkry word, is evokatief van
katedrale en verteenwoordig ook so Rouault se godsdienssin. Terselfdertyd verwys dit na Rouault se vakmansskap in glasskilderwerk op 14-jarige ouderdom.
Die olieverf skildery DIE OU KONING, 'n laat werk van 1937 is sekerlik baie van julle se gunsteling Rouault. Hier het hy sy volwasse styl bereik. Die werk het ‘n hewige tekstuur
wat ‘n metafoor is vir die koning se swaarmoedigheid. Die beweginglose hand
word met diè tegniek beklemtoon. Net soos by die waterverfskilderye (VOOR
‘n SPIEËL en ODELISQUE ) waar
Rouault sy lyne oorwerk het ter wille
van ekspressie, is die buitelyne hier ook nie solied nie maar is baie lyne
oormekaar aangebring soos wat die kunstenaar die absolute essensiële vorm soek.
Laag op laag kleur word neergelê en
verryk met steeds dikker wordende
impasto. Die gloed wat agter die kleur le, wys weereens op die glasvester tegniek.
Die Suid-Afrikaanse kunstenaar, Cecil Higgs, het tydens haar verblyf in Europa
die volgende van Rouault gesê: “With the rough, furious
simplicity of his technique, the subtlety is remarkable, the sensitiveness of a
movement to express a mouth, to give meaning to a face: form expressing
feeling with the utmost boldness & the greatest delicacy & spareness.”*
( Dieter Bertram: CECIL HIGGS Close Up, William Waterman
Publications, p 34.)
Head of a Tragic Clown,
Rouault. The Old King