Arktiese See-ys word van onder af toenemend gesmelt deur die opwarming van die Atlantiese water - klimaatimpaknuus
Elke September kyk wetenskaplikes soos ek na die punt wanneer die arktiese somer van die Noordpoolgebied uitborrel en see-ys weer begin groei. Hierdie punt staan ​​bekend as die minimum jaarlikse see-ys. Dit het die afgelope 15 jaar konstant afgeneem, en 2019 was die tweede laagste na 2012 in 42 jaar van deurlopende satellietrekords. Hierdie jaar se minimum is op hande, en dit is reeds nog minder ys dekking as verlede jaar.
Wat veroorsaak hierdie afname in die minimum ysgraad? Die kort antwoord is ons veranderende klimaat. Maar die meer spesifieke antwoord is dat Arktiese see-ys toenemend nie dunner word deur warm lug van bo nie, maar deur steeds warmer waters van onder af.
Arktiese see-ys beslaan vandag 'n baie kleiner gebied as in 1980-2010 (oranje lyn). National Snow and Ice Data Center, Universiteit van Colorado, Boulder, CC BY-SA
In werklikheid in 'n onlangs gepubliseerde wetenskaplike studie my kollegas en ek het gekyk waarom see-ys in die oostelike Arktiese Oseaan smelt en het getoon dat die invloed van hitte vanuit die binneland van die oseaan nou die invloed van die atmosfeer verbygesteek het.
Terwyl atmosferiese hitte die oorheersende rede vir smelting in die somer is, het dit min invloed gedurende die koue donker poolwinter. Die oseaan verwarm die ys egter die hele jaar deur. Ons nuwe navorsing toon dat hierdie invloed die afgelope dekade meer as verdubbel het en nou gelykstaande is aan die smelt van byna 'n meter dikte van ys elke jaar (ter vergelyking, op die Noordpool word die oseaan gewoonlik net bedek deur 'n paar meter ys).
2020 sal die minste Arktiese see-ys ooit hê - behalwe 2012. National Snow and Ice Data Center, Universiteit van Colorado, Boulder, CC BY-SA
Hierdie warm water, soms die "hitte vlek", Het sy oorsprong in die Atlantiese Oseaan en gaan noordwaarts via 'n verlenging van die Golfstroom, en betree die Noordpoolsee rondom Svalbard, 'n eilandgroep halfpad tussen Noorweë en die Noordpool. Die vlek het reeds gelei tot die verdwyning van winterseise van die noordkus van Noorweë en Noordwes-Rusland.
Verder in die ooste is hierdie warm water geïsoleer van die see-oppervlak, en dus see-ys, deur 'n laag kouer, varser water. Namate die hitteblaar warmer word en nader aan die oppervlak beweeg, is die invloed daarvan nou wat ooswaarts deur die Noordpool versprei.
in 'n tweede wetenskaplike referaat ons het getoon dat die strome in die boonste Arktiese oseaan toeneem wat, in kombinasie met dalende see-ys en die verswakking van die grense tussen lae warm en koue water, moontlik meer warm water van die hitte na die oppervlak kan roer. Die gesamentlike impak is 'n nuwe heen-en-weer-verhouding tussen see-ys en oseaanhitte wat kan lei tot 'n nuwe oseaanklimaat in die oostelike Noordelike Oseaan.
Hoe Indië se teikens vir hernubare energie nog hoër kan wees
Dit kan alles bydra tot steeds meer ekstreme klimaatsveranderinge in die Arktiese gebied. Gedurende die somer 2020 het die Siberiese hittegolf voortdurend verpletterde temperatuurrekords, insluitend die oostelike Arktiese see-oppervlaktemperature. En terwyl see-ys baie van die sonstrale weer in die ruimte weerkaats, is oop water donker en absorbeer die son se hitte. Terwyl die see-ys teruggetrek het, word die oppervlakwater warm, wat weer die atmosfeer hierbo verwarm, behalwe vir die invloed van toenemende kweekhuisgasse.
Daar is nog baie meer om te leer oor die verband tussen die oostelike verspreiding van die invloed van Atlantiese hitte, en die vermindering van see-ys wat dit meebring, en om die gevolge vir swaar weer op laer breedtegrade te beïnvloed. Maar dit is duidelik dat die Noordpoolgebied - wat al vinniger opwarm as enige ander plek op aarde - besig is om oor te gaan na 'n 'nuwe' toestand.