Ekstroversie is in sielkunde - konsep, definisie - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
ekstroversie - dit is in die sielkunde die eiendom van die individu, wat die oriëntering van die persoonlikheidsinstelling aan die buitekant kenmerk. Die term "ekstraversie" kom van die Latynse "ekstra", wat beteken buite en "versae", "weergawe" - wat 'n beurt aandui, blyk dit uit te draai na die buitekant. Die konsep van "ekstraversie", sowel as "introversie" is deur die Switserse sielkundige en filosoof Carl Gustave Jung bekendgestel om tussen twee tipes persoonlikheid te onderskei.
Ekstroversie is in die sielkunde 'n kompleks van persoonlikheidstrekke wat 'n persoon se geneigdheid vir aktiewe sosiale kontak bepaal, wat uitgedruk word in sosiaalheid, aktiewe praatvaardigheid met verskillende mense en sosiaalheid. Ook met die hulp van hierdie kompleks word die persoon se oriëntering teenoor die eksterne sosiale omgewing, en nie na sy eie innerlike wêreld, uitgedruk nie.
Buitengewone individue verteenwoordig hulleself dikwels en glo dat hulle ware roeping is om met mense te kommunikeer en te skep.
Ekstraversie Die definisie van hierdie eiendom in 'n individu sluit in persoonlike besorgdheid met al die gebeure rondom. Homself is 'n buitestaander altyd in sig, dit is 'n goeie metgesel en 'n goeie vriend.
Ekstra weergawe word gekenmerk deur sulke eienskappe soos optimisme, impulsiwiteit, veranderlikheid, onverskilligheid.
Ekstroversie is 'n eiendom in sielkunde wat antagonistiese gehalte-introversie het. Ekstra weergawe, saam met introversie, vorm 'n enkele psigodiagnostiese skaal in die persoonlike vraelyste van G. Aysenck, die Groot Vyf, in die faktoriale vraelys van R. Kettel. Deur sulke vraelyste te slaag, verdien die meeste mense op die skaal van "ekstroversie-introversie" (gewoonlik net die naam van die skaal "extroversion") gemiddelde graderings, wat beteken dat daar nie so baie "suiwer" ekstroverte is nie.
In 'n skaal van ekstraversie word eerder heterogene eienskappe gekombineer. So, sommige sielkundiges karakteriseer ekstraversie deur formele-dinamiese, stilistiese en aansienlike eienskappe en persoonlikheidseienskappe. Maar die meeste sielkundiges is geneig om tradisioneel ekstroversie te interpreteer as die kwaliteit van temperament.
Ekstra weergawe word gekenmerk deur die voortdurende behoefte om verskeie bykomende eksterne feite en inligting te verkry. Op grond hiervan word die hele verdere aktiwiteit van die individu gebou.
Om te weet watter betekenisvolle verskille die eienskappe van ekstraversie en introversie het, kan mens die sosiotipe van 'n mens korrek bepaal. In die literatuur en in die geskiedenis is daar bekende voorbeelde van ekstroverte sosiale tipes, waaronder: Napoleon, Don Quixote, Hamlet, Hugo, Stirlitz, Zhukov, Jack, Huxley.
Wat is ekstraversie
Ekstroversie is in die sielkunde 'n sekere soort menslike houding. Die konsep van ekstraversie sluit in 'n persoon wat voortdurend in 'n uitgewende toestand is, altyd gereed om direk en skerp te reageer op eksterne stimuli. Sy sielkundige energie word baie duidelik uitgedruk in die strewe na die omgewing en alle eksterne voorwerpe, prosesse en verskynsels.
Ekstroversie - is 'n sekere bewussynsinstelling, wat die houding teenoor voorwerpe en die wêreld bepaal.
Ekstroversie, soos introversie, is sielkundige maniere om die persoonlikheid aan die omliggende wêreld aan te pas. Beide houdings kan kenmerkend wees nie net van een persoon nie. Beide kategorieë - ekstraversie en introversie op Jung verskyn in die natuur. Die eienaardigheid van die eerste kategorie is die hoë spoed van produktiwiteit, gepaard met 'n lae lewensverwagting van die individu en die swakheid van sy beskermende meganismes.
Die tweede kategorie is introverted individue, wat uitgedruk word in intensiewe selfbehoud van selfbehoud, in die sterkte van verdedigingsmeganismes, wat tot 'n afname in vrugbaarheidsvlak lei.
Die gedrag van ekstroverte in die natuur, hoofsaaklik gemanifesteer in die voortplanting en verspreiding van sy energie in alle sfere van die lewe. Inleiding is uitgedruk in die feit dat 'n individu hoofsaaklik alles doen wat sy energie beveel om sy lewensaktiwiteit te beskerm teen enige eksterne invloede wat moontlike skade kan veroorsaak of die individu kan beïnvloed, wat hy nie kategories wil hê nie, terwyl hy 'n minimum van energie bestee.
Extroverts rig al hul belangstelling na die buitewêreld en haal dit uit hierdie wêreld. So word hul eksterne werklikheid uitgedruk. Vir individue met die eienskappe van introversie, is hul innerlike wêreld, dit wil sê innerlike werklikheid, interessant.
Ekstroversie en introversie volgens Jung definieer twee verskillende tipes persoonlikhede. Jung beskryf 'n buitengewone persoon deur die waarde houding teenoor eksterne voorwerpe, interaksie met hierdie voorwerpe, die moontlikheid om hulle te beïnvloed, ensovoorts. So 'n individu hoef nie op diep innerlike inhoud vas te maak nie, hy hou van interaksie met ander.
Installasies ekstraversie en introversie volgens Jung dui afsonderlik baie kompleks op in hul struktuur. Persoonlike eienskappe wat min gemeen het, sal uitdrukkende tekens van menslike gedrag aanneem. K. Jung het die menslike psige in vier elemente verdeel, elkeen wat hy as ekstrovert of introvert gedefinieer het.
'N Uitgewerde persoon beskik oor 'n libido wat uitwaarts gedraai word. Hierdie psigiese energie word gerig op voorwerpe wat omring word (ander mense en verskillende voorwerpe) en allerhande verbindings met hulle. Om in die uitgewende toestand te wees, beskou die individu, voel, dink en handel volgens elke bestaande voorwerp van die werklikheid.
In wese is ekstraversie nie net persoonlike eienskappe nie, maar ook 'n sekere houding van bewussyn wat, soos hierbo genoem, op die voorwerp gerig is, is dit, soos in introversie, gerig op die onderwerp, dit is op sigself soos C. Jung gedink het.
As die rigting volgens die voorwerp en doelwit gegee is, is dit soveel dat die belangrikste besluite of aksies bepaal word deur objektiewe omstandighede, en nie deur subjektiewe sienings nie, dan is dit beslis 'n kwessie van 'n ekstras. Terselfdertyd ontleed K. Jung moontlike afwykings of geestesversteurings binne die raamwerk van ekstraversie self. 'N Te sterk uitwendige persoonlikheidsinstallasie kan tot so 'n mate ophou met die onderwerp self, dat hy 'n "slagoffer" sal verskyn, wat 'n objektiewe vereiste genoem word. Die gevaar van so 'n staat vir 'n buitengewone is dat deur so 'n diep betrokkenheid by voorwerpe, dit heeltemal in hulself kan verloor.
Fokus op die kennis van die basiese beginsels van die sielkunde, 'n persoon kan duidelik onderskei of onderskei tussen die eienskappe wat inherent is aan óf die introvert of onttrek persoonlikheidstipe.
Ekstra weergawe word gekenmerk deur sulke eienskappe soos die verhoogde waarde van voorwerpe waarmee mense interaksie het, die uitbreiding van objekverhoudings. 'N Buitekant beskou mense leë, as hy dit net kan waarneem, maar nie met hulle in wisselwerking tree nie. Aangesien die waarde van mense vir 'n ekstrovertjie laag is, probeer hy dit op sy eie te verhoog. Ten spyte van die groot aktiwiteit en 'n groot hoeveelheid energie, het ekstroverte baie vinnige moegheid. Aangesien bykans al die energie wat hulle spandeer om met mense te kommunikeer, verkies hulle om in afsondering te ontspan en te herstel.
Ekstra weergawe is die mobiliteit, eerlikheid, samehang van die persoonlikheid met ander mense, maklike aanpasbaarheid in die huidige situasie. 'N Uitwendige persoonlikheidstipe dra by tot die vinnige en vrye skepping van sosiale verbindings en aanhangsels. So 'n persoon kan baie maklik iets in homself insit en dit is net so maklik om slegte voorspellings of vrese opsy te sit, wat bydra tot 'n goeie oriëntasie van 'n persoon in 'n onbekende situasie en vinnige risiko's.
Inleiding word op sy beurt gekenmerk deur 'n reflektiewe, fluktuerende karakter van 'n persoon, 'n begeerte vir eensaamheid, die behoud van persoonlike grense, afstand van voorwerpe en 'n defensiewe posisie in verhouding tot eksterne invloede.
Vir 'n buitengewone, die dryfkrag van persepsie, sienings en optrede is eksterne faktore. Terwyl die introvert die absolute teenoorgestelde van hierdie orde van dinge is.
Vir 'n persoon met die oorheersing van ekstraversie, blyk 'n ander individu met 'n ander soort sielkundige houding 'n vervelige, voorspelbare en bederflike vermaak. Terselfdertyd beskou 'n introverte persoon wat selfversorgend is, om as ekstrovers beskou as oppervlakkige, wispelturige, irriterende mense wat net doen wat hulle die aandag van ander wil aanvaar deur enige aanvaarbare middele.
Sielkundige G. Murray, wat ook betrokke is by die studie van ekstroversie en introversie van 'n persoon, het gesê dat Jung se stellings 'n hele lys van individuele besondere tekens dek wat vryelik van mekaar bestudeer kan word. Hy het ook nuwe name vir hierdie metings voorgestel. Een ding wat hy hulle noem, was "exocatexia-endocatexia", wat die funksie van die vergelykende betekenis wat 'n mens gee aan die buitewêreld in teenstelling met die innerlike, dit wil sê na hul eie ervarings, idees, fantasieë, beelde, ensovoorts, reflekteer.
Hy noem 'n ander dimensie "ekstracept-opname", dit is hoofsaaklik verwant aan die determinante van evaluering, persepsie en gedrag. Hy het die idee van "ekstracept" toegerus met die neiging van 'n persoon om gelei te word deur konkrete, duidelik waarneembare, fisiese omstandighede. Die konsep van "introceptie" het die tendens gedefinieer om meer subjektiewe faktore (gedagtes, gevoelens, aspirasies) te volg.
Studies deur 'n aantal belangrike wetenskaplikes op die gebied van faktorontleding - Raymond Cattell, Hans Eysenck, J. Gilford, dui op die moontlikheid om afsonderlike onafhanklike komponente van die dimensie van "ekstraversie-introversie" te identifiseer. Hul data verteenwoordig konsekwente tekens van die bestaan ​​van 'n gemeenskaplike dimensie, wat baie goed gekombineer is met die sienings van C. Jung en sluit baie spesifieke individuele verskille in wat inherent is aan die mens.
So, ekstraversie introversie op Eysenck (saam met neurotisme) word aangebied as die parameters wat die tipe persoonlikheid definieer. 'N Persoon met ekstraversie is 'n individu wat kommunikasie liefhet, hou daarvan om sy tyd in lawaaierige en vrolike maatskappye te spandeer, verkies om 'n wye kring van kennisse te hê, sonder om een ​​van hulle as die naaste te definieer.
Extroversie-introversie vir Eysenck bepaal met behulp van sy skrywer se toets. Onder hierdie toets staan ​​ekstraversie uit as 'n kenmerk van gedrag. Daarom is die introvert in staat om op te tree soos 'n buitengewone, maar nie soos dit is nie.
Die Aysenk-toets het die volgende skale: ekstroversie, introversie en neurotisme. Neurotisme word ook gesien as 'n persoon se angsvlak. Hierdie toets kan ook met 'n baie hoë akkuraatheid 'n sekere sielkundige tipe persoon opspoor wat in sommige gevalle nodig is om die mees korrekte benadering tot die pasiënt te kies en die rigting van psigoterapie reg te stel.
Die struktuur van die toets het 57 vrae, met behulp waarvan gedrag in die alledaagse lewe bepaal word. Die vrae is digotome, dit wil sê, jy moet eenvoudig antwoord, of "ja" of "nee". Na die beantwoording van die vrae, is dit nodig om die data met die sleutel te vergelyk, vir die toeval van die antwoord wat dit een punt het. Die interpretasie self word uitgevoer met behulp van 'n sirkel waarin die mate van ekstraversie uitdrukking vermenigvuldig word in die rigting van links na regs en die vlak van neurotisme verminder van bo na onder.
In so 'n wetenskap as sosionika word die definisie van die kategorieë van ekstraversie en introversie volgens Jung gebruik. Dus, ekstraversie is die idee van die oriëntering van 'n persoon na die buitewêreld, relatief tot die innerlike wêreld. Sosionika aanvaar dat as 'n eerste (basiese) funksie in 'n individu gedefinieer word as ekstravert, dan word die hele sosioniese tipe as ekstravert gedefinieer.