Dit was middernag, byna 'n duisend middernag aangesien Lucky dood is, en ek het dadelik sy gewig op my hospitaalbed gelê. Ek het van tyd tot tyd gehoor daaroor, in rekeninge van dierbare diere wat een keer weg is, om ons weer aan te raak.
Daar was geen liggaam daar net die geloof van sy gewig nie, maar ek het geweet wie dit was.
Nie 'n bas, nie 'n klank nie, maar ek het die bekende gewig van hom gehad, ek het hom weer in die donker voorgestel, die sagte houtskool en brons van hom, die vlekkeloos sneeu van sy pootjies en sy helder wit serp, altyd so formeel.
Hoeveel keer het ons geloop oor die veld en weiland naby ons huis, Lucky the Sheltie, een sekondes wat in die lang grasse versteek is, en toe in 'n grens wat oor die groen vlieg op sy volgende stap, hardloop om my te ontmoet. Al so mooi nou in die nag, sy donker oë kyk na my, gedagtes vir woorde.
"Hi Richard. Wil jy hardloop?"
"Ek het 'n bietjie probleem ..."
Hy het dit oorweeg. "Ek het ook een gehad op die aarde. Nie nou nie. En jy kan ook hardloop."
Die land waar ek wakker geword het, was soos my huis, maar nie heeltemal nie. Dit het gegroei, nie die wilde plekke wat ek geweet het nie. Soos Lucky gesê het, kan ek hardloop.
Hy het langs my linkerbeen getrek, soos ons soveel keer voorheen gehad het.
Ek het vir 'n wandeling vir hom verlangsaam. Die son het die pad, somerligte en skaduwees in die bos gedompel. 'N stil middag.
"Wat gebeur het vir jou, Lucky? Al die tyd jy is weg."
"Nie weg nie," het hy gesê. "Luister: Nie weg nie! "
Dying is 'n kind se geloofsbegrip, van ruimte en tyd. 'N Vriend se ware vir ons wanneer hulle naby is, wanneer ons hulle kan sien, hoor hul stem. Wanneer hulle na 'n ander plek beweeg, en stil, is hulle weg, hulle is dood.
Maklik vir hom gehou en vol met my as hy wou, wonder hoekom ek hom nie sien nie, raak hom. Toe het hy besef dat was my geloof. Dit sal verander, eendag.
Vir nou was hy nie hartseer vir die beperking van my begrip nie. Die meeste sterflinge het daardie probleem.
"Ek was altyd by jou," het hy gesê. 'Jy sal verstaan, 'n dag.'
Hoe lyk dit, sterf?
'Hoe was dit, Lucky, sterf?'
Jy is so hartseer. Jy en Sabryna het my gehou en ek het uit my lyf opgehef. Geen hartseer nie, geen hartseer nie. Ek het groter en groter geword. Ek was deel van alles. lug wat jy asemhaal, met jou altyd. "
"O, Lucky. Ek mis jou."
"Jy mis my as jy my nie kan sien nie, maar ek is hier! Ek is hier! Ek is alles wat jy van my liefgehad het, ek is die gees, die enigste Lucky wat jy liefgehad het, ek is nie weg nie, Nie dood nie, ek was nooit! Jy loop elke dag met Maya, met Zsa-Zsa, om die wei en met my ook! "
"Sien hulle jou, liewe Lucky?"
"Soms Maya doen. Sy blaf by my, wanneer Zsa-Zsa sien 'n leë kamer, en jy sien nie."
"Hoekom blaas sy?"
"Ek kan deels onsigbaar wees." Ek het gelag.
Hy het na my gekyk toe hy geloop het. "Tyd vir my is anders as wat dit vir jou op Aarde is. Ons is al saam, enige tyd wat ons wil, soos nou."
"Nie in die Aarde tyd nie. Ons noem hulle herinneringe." Ek het onthou. "Jy sal na ons kyk, soms, ek het geweet dat jy aan ons almal dink."
'Ek is nog steeds lief vir jou.'
Versteek en gaan soek
"Toe jy dood is, het ek twee dierekommunikators gevind. Een weskus, een ooskus. Het hulle jou foto gestuur.
"Wat het hulle gesê?"
"Nie plegtig nie!" Hy het die pad afgekyk. "Was ek plegtig?"
"Nee, jy het jou verlede jaar baie gelag. Ek dink nie, behalwe in daardie foto, jy was plegtig."
"Ek het geglimlag toe jy van my wou wegkruip. Onthou, ek sal buite sien, jy wil stop, wegsteek agter 'n boom. Ek kon jou nie sien nie."
"Ja, ek het my oë toegemaak. Moenie asemhaal nie."
"Natuurlik het ek jou gevind. Jy het my langs jou gehoor. Jy het my asem gehaal."
"Dit was so snaaks, gelukkig!" Ek het hardop gelag, in die bos.
"Ek het altyd geweet waar jy was. Het jy nie geweet dat?" Mense, dink hy, nie die slimste diere, maar goed vir honde.
"Hulle het verkeerd gegaan oor plegtige. Het hulle iets gesê wat ek gesê het?"
'Jy het gepraat oor wanneer jy dood is. Jy het ons verlaat, jy het gesê, en jy het groter en groter geword.'
"Ek was die grootte van die heelal. Ek het geweet ek was alles. Het sy dit gesê?"
"Hulle het gesê dat jy altyd by ons was. In elke asem het ons ingeasem. Jy was deel van ons."
"Jy was deel van my. Dit het gevoel asof jy by my was. Ek het baie van jou gedink."
"Hulle het gesê waarom jy dood is."
"Dat ek nie moeg en siek wou wees nie?"
'Hulle het gesê jy was nie hartseer nie. Jy het ons nie mis nie.'
"Ek het nie nodig gehad om hartseer te wees nie. Ek het geweet ons is altyd saam. Ek het nie die gevoel van verlies gehad wat u gehad het nie." Hy het na my gekyk. "Het."
Oor die Rainbow Bridge
"Gelukkig, dit was so moeilik om te sien dat jy doodgaan, het nie 'n woord van jou sedertdien nie."
"Ek is jammer daarvoor. Dit was 'n sterflike beperkte gevoel van lewe. 'N Sterflike hond is ook. Miskien sou ek die verlies gevoel het as jy gesterf het en op die Aarde gebly het." Hy kyk weer in die bos. "Ek het teruggekom, jy kon my nooit sien nie, maar ek het geweet jy sal my sien as jy dood is." 'N saak van oortuigings. Dit sal nie tyd wees nie, want dit gebeur. "
'N kwessie van oortuigings. Wat het gebeur? Het Lucky vir my 'n onderwyser geword?
"Die einde van 'n leeftyd," het hy gesê. "Ons kan nie help nie, maar leer as ons die Rainbow Bridge oorsteek."
"Dit is 'n mens se storie, Die Rainbow Bridge. "
"Dit is 'n liefdevolle gedagte, dus waar. Ander reünies, maar die brug ook."
"Ek het gevra of jy terug sou kom. Hulle het gesê dat jy nie geweet het nie. As jy dit gedoen het, sou iemand ons van 'n klein hondjie vertel, van waar suid van die huis af."
"Ek weet nog steeds nie. Jy sal binnekort beweeg. Ek sal moet sien oor jou plek. Ek het baie ruimte nodig om te hardloop. Hierdie plek het my bederf." Hy het opgekyk om te sien of ek geglimlag het.
"Ek twyfel of ek sal beweeg, Lucky."
"Ons sal sien."
"Hierdie plek is jou huis. Dis ook myne."
"Geen plek op die aarde is jou huis nie. Jy weet dit."
Geen tyd, geen ruimte, Net Liefde
Ons het stil in die roete geloop, tot by die huis aan die bokant. Lucky lê op die stoep. Ek het naby gesit, teen die ses-vir-ses steun vir die dak geleun. Hy het sy ken op my knie gesit.
"Ons is nou saam," het ek gesê.
Hy het nie beweeg nie, het nie sy uitdrukking verander nie, maar sy oë, so ernstig, het sywaarts na my gekyk. Dit het my laat lag, soos altyd.
Ek het die pels van sy sneeu-helder nek, 'n kort liefdevolle aanraking, glad gemaak.
As Lucky sê hy is altyd by ons, het ek gedink, wat sê dit oor sy bewussyn? Daar is geen tyd en ruimte nie. Liefde is oral. Hy is gelukkig. Hy leer. Hy kan nie seergemaak word nie. Hy sien en ken ons. Hy sien moontlike toekoms. Hy kan kies om weer by ons te woon.
As dit maklik is vir 'n Shetland Sheepdog, hoekom is dit so moeilik vir my?
Die verpleegster flicked op die ligte, verskuif my een manier en 'n ander, begin die verandering van die velle.
"Dankie dat jy gekom het," het ek gesê. "Ek het amper aan die slaap geraak!"
"Dis tweeuur," het sy saggies gesê. "Ons verander die lakens om tweeuur."
Ek moes hierdie plek verlaat. As ek gebly het, sou ek doodgaan. Ek het my hond gemis. Ek wou doodgaan.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > Ek is altyd met jou ... ek is nie regtig weg nie!