Reuse courgette is die resultaat van uitstekende grond en baie sorg in die 2-akker tuin van Cheyenne River Youth Project in 2017. Foto van die Cheyenne River Youth Project
Baie Amerikaners ervaar nou vir die eerste keer 'n wisselvallige voedselvoorraad. Onder die onderbrekings van COVID-19 is kaal supermarkrakke en artikels wat gister beskikbaar is, maar nêrens te vinde vandag nie. As u maniere soek om dit te vervang, kan u daarna kyk Inheemse tuine vir idees en inspirasie.
"Om in 'n tuin te werk, ontwikkel u verhouding met die land," sê Aubrey Skye, 'n Hunkpapa Lakota tuinier. 'Ons voorouers het dit verstaan. Kyk na die ou prente. Dit is op hulle gesigte geëtste. As u dit ook verstaan, verander 'n gevoel van skaarsheid en onsekerheid in 'n gevoel van oorvloed en beheer - iets wat ons deesdae nodig het. ' Vir 'n paar jaar het Skye 'n CDC-geborgde tuinprogram on Standing Rock, 'n bespreking wat Noord- en Suid-Dakota betrek. Hy het honderde produktiewe erwe, groot en klein, vir mede-stamlede geskep.
Stamme se probleme met voedselskaarste het ontwikkel na die ondertekening van verdrae met die Verenigde State in die 18de en 19de eeu. Kragtens hierdie ooreenkomste het stamme grond gewoonlik aan die federale regering oorgedra in ruil vir onderwys, gesondheidsorg en ander dienste. Die afname in die stamgebiede van die stamgebiede wat gelei het tesame met die voortdurende federale pogings om inheemse grondbesittings te verminder, het jag, visvang en ander aktiwiteite waarmee stamme hul volk gevoed het sedert die vroegste tye, erg beperk. Om stamme op reservasies te dwing, voeg Skye by, het die Verenigde State doelbewus kritiese voedselbronne vernietig, soos die groot buffelkuddes wat eens op die vlaktes rondgetrek het.
Aubrey Skye, Standing Rock Sioux-lid van die stam, gee tuine vir homself en ander stamlede. Hy doen sommige met die hand, en ander met hierdie trekker. Foto deur Stephanie Woodard.
Oorvloedige lewenspaaie gedesimeer is. Hongersnood en dood het gevolg. Massamoorde, soos Wounded Knee en Sand Creek, het ook Amerikaanse Indiane doodgemaak, asook gedwonge verwyderings uit tuislande, met die Cherokee Trail of Tears en die Navajo Long Walk onder die bekendste. Die ongeregtighede duur vandag voort. Olie- en gaspypleidings, myne, industriële diereplase en ander projekte kan geplaas word imperiele stamlande eerder as dié van ander volke. Armoede, beperkte gesondheidsorg, en in sommige gebiede, 'n gebrek aan lopende water vir gereelde handewas teen antivirus, beteken dat die COVID-19-pandemie sekere stamme, veral die Navajo Nation, hard getref het.
Inherente rampe het ekonomiese en sosiale laste, insluitend honger, geskep wat swaar op kinders val. 'Hierdie tragedies is so moeilik vir kinders,' sê Julie Garreau, direkteur van die Cheyenne River Youth Project. Die projek is aan die Cheyenne River Sioux-reservaat, in Suid-Dakota, net suid van Standing Rock. 'Moet nooit toelaat dat mense vir jou sê dat kinders nie weet wat aangaan nie,' sê sy. “Die pandemie skep enorme ekstra spanning, bo dit waarmee hulle al gesukkel het.”
Haar program werk om die verskil te maak. Met sy 2.5 akker tuin, kafee, gimnasium en biblioteek, bied die organisasie kinders lankal goeie kos en 'n veilige plek om te leer en om pret te hê. Noudat stamkinders tuis is, sorg die jeugprojek se tuin en die sopmaaltye wat haar organisasie lewer, dat hulle ten minste elke dag gesonde kos het, sê Garreau, 'n stamlid.
'Ek is so dankbaar,' sê sy. 'Ons is 'n organisasie sonder winsbejag, en ons finansiers het ons gekontak — ons het nie na hulle gegaan nie — en ons ondersteuning gegee vir etes met 'n warm voorgereg, sap en 'n gesonde versnapering soos vrugte of neute. Ons het in ons bakkie begin rondry met kos vir 35 kinders, toe 50 en dan 75. ” Die jeugprojek werk om die woord uit te kry. "Ons hoop om 250 kinders te bereik," sê Garreau.
Tieners neem deel aan die Cheyenne River Youth Project se Native Food Sovereignty Internships in 2017. Julie Garreau, die direkteur van die jeugprojek, word derde van regs gesien. Foto uit die Cheyenne River Youth Project.
Dream of Wild Health fokus ook op die jeug, aangesien dit die multitribale stedelike-Indiese gemeenskap van Minneapolis en St. Paul herstel tot liggaamlike welstand en 'n geestelike verhouding met die aarde. 'Ons kweek leiers en saad,' sê Hope Flanagan, onderwyser vir gemeenskapsuitreik en kultuur, Seneca. '' N Stedelike opvoeding kan beteken dat ons jeug ons ou manier van stap op hierdie aarde verloor. ' Dream of Wild Health help die kinders om hierdie kennis weer te leer, sê sy.
In die proses help die groep se aktiwiteite die gemeenskap se soewereiniteit op voedsel - toegang tot gesonde, bekostigbare, kultureel gepaste kos - volgens die uitvoerende direkteur Neely Snyder, 'n St Croix Chippewa-stamlid. Dream of Wild Health voldoen aan hierdie behoefte deur die verspreiding van gewasse wat hy op sy nabygeleë 30 akker-boerdery verbou: dit neem deel aan 'n boeremark, lewer huishoudelike aandele van landbouprodukte aan plekke in inheemse woonbuurte Minneapolis en St. Paul, ander gemeenskapsorganisasies, soos die Indian Indian Center in Minneapolis.
'Tuine verteenwoordig soveel meer.'
Sedert die COVID-19-uitdagings begin het, was innovasie die belangrikste. Droom van Wilde Gesondheid lewer bestanddele by die kinderhuise aan en bied kookprogramme vir jeugdiges aan vir jeugdiges, maar behou tog sosiale afstand. Virtuele aktiwiteite is gewild. As 'n saadbesparende en heilige medisyne werkswinkel Snyder het die tipiese publiek van 40 tot 50 mense vir 'n regstreekse geleentheid, wat tot ongeveer 220 begrawe is, gesê.
Om regte gewasse in 'n regte tuin te verbou, is dit nodig om deesdae op die land uit te kom - met 'n verskil. Hierdie somer, verwag Skye, sal tuiniers alleen bespreek óf in groepe werk wat sosiale afstande doen. Dream of Wild Health-boere vind uit hoe studente-interns, wat hulle Garden Warriors noem, op die groep se plaas kan werk en afstand kan behou.
Astrid Clem, 'n Garden Warrior, inspekteer boordgroen diere op die plaas Dream of Wild Health. Foto met vergunning Droom van Wilde Gesondheid.
Terwyl hulle tuinmaak, sê Skye, sal stamtuine tradisionele praktyke in werking stel wat voortspruit uit noukeurige waarnemings van die natuur en die geloof dat mense, plante, diere en ander aspekte van die natuurlike wêreld 'n wedersyds afhanklike gemeenskap. Ons is almal verwant, sê Skye. 'Tuinmaak en eet van kos wat jy gekweek het, gee jou 'n direkte verbinding met Moeder Aarde.'
Tuiniers is noodwendig optimiste. In 'n tyd waarin ons wêreld so gevaarlik is, die tuin is 'n plek van toevlug. "Ons sal uit hierdie krisis kom," het Garreau in 'n e-pos gesê. “Om dit te kan doen, moet ons nie ophou beplan en plant nie.” As 'n mens leidrade gee oor inheemse tuinmaakpraktyke, kan selfs beginners tuiniers groei in hierdie moeilike omstandighede.
Volg die advies van inheemse tuiniers om u eie erf te kweek, hoe klein ook al as eksperimenteel. In 'n tyd waarin die huis-en-huis-bestellings aanhou om bevolkings gesond te hou, gee Garreau die belangrikheid daarvan om jou hande in die grond te laat sak: 'Tuine verteenwoordig soveel meer,' vervolg Garreau. 'Kos, ja, maar 'n geloof in ons toekoms. Tuine verteenwoordig veerkragtigheid, krag, welstand, kultuur. ”
1. Beplan u sukses
Ervare tuiniers kan gemaklik groot lande van hul gunsteling gewasse plant. Skye het 'n nagenoeg 1 hektaar groot erf net van sy Standing Rock-huis af. Maar as dit u tuindebuut is - soos vir sommige stamlede wat hy deur die CDC-projek met tuine voorsien het - verseker u sukses deur klein te begin. Probeer 'n paar potte of verhoogde beddens, of miskien 'n klein grondgrond, met plante wat maklik kan groei, sê hy. Goeie opsies is tamaties, soetrissies, groenbone, radyse, pampoentjies in die somer en winter, uie of blaargroente. 'Moenie meer byt as wat jy kan kou nie!' Skye klap.
2. Kweek plantvriendskappe
Baie Amerikaanse tuiniers weet van die Drie Susters - in die gevierde trio dien koringstingels as versiering vir boontjies, wat weer stikstof (kunsmis) oplos, terwyl groot, plat pampoenblare die grondvog bespaar en onkruid behou. Sulke plantgroeperings, ook genoem metgesel plante, is uitdrukkings van samewerking en deel, sê die Mohawk-direkteur van die Traditional Native American Farmers Association, Clayton Brascoupé. 'U tuin moet soos 'n gesonde woud wees, met bome van verskillende groottes,' sê hy. 'Kyk na die natuur, en bepaal die kombinasies wat dit naboots.'
In sy tuine in Tesuque Pueblo, noord van Santa Fe, kan jy ertjies sien wat koringplante en basiliekruid opvou bo die breë, plat blare van waatlemoen. "Eksperiment!" hy sê. 'Plante kan jou verras. Een jaar het ons ontdek dat garbanzos en koring mekaar regtig geniet. ”
3. Maak ruimte vir hardwerkende skoonhede
Verfraai u tuin met kleurvolle blomme, veral die inwoners van u omgewing. 'Hulle lok bye, vlinders, kolibries en ander bestuiwers,' sê Skye, en voeg by dat bestuiwers 'n integrale deel van die lewensiklus van 'n plant is. 'Sonder hulle sou die oes nie plaasvind nie, en ons sou kyk na ekstreme voedseltekorte, nie net af en toe gapings nie. Deur bestuiwers blomme te gee waarvan hulle hou, ondersteun ons hulle net soos hulle ons ondersteun. ”
4. Hou Crops Cosy
Het u 'n plant wat sukkel? Gee dit 'n rots! Brascoupé verduidelik dat rotse in die suidwestelike tuine gewoonlik langs saailinge of plante wat hulp nodig het, geleë is. Hulle dien as koelbakke en slaan die temperatuurvariasies tussen die nag en nag uit terwyl dit die son se hitte opwek en in die aand se koue vrylaat. Die praktyk was miskien meer wydverspreid, sê hy, en verskyn so ver noord as Iroquois-tuine in die Amerikaanse Noordooste. Dit maak sin, sê hy; In 'n koue streek beskerm klippe saailinge teen onverwagte ryp in die vroeë seisoen.
5. Bronmateriaal plaaslik en gratis
Vir drupbesproeiing sonder koste gebruik Brascoupé 'n fyn naald om 'n gat in die nek van skoon soda-popbottels of melkkanne te steek. Daarna vul hy die houers met water, vervang hul doppe en druk hul deurboorde nekke in die grond in.
Bewaar grondvog en hou onkruid onder dekking van plante met deklaagmateriaal wat andersins weggegooi sou word. Mense spandeer tyd en geld om ontslae te raak van karton, gesnipperde kantoorpapier, grasknipsels en blare, sê Brascoupé. 'Sê vir bure,' ek kan dit van u hande neem. ' Bou menseverhoudinge. ”
6. Omhels Dandelions
Moenie paardebloem verban nie. Verwelkom hierdie vermeende onkruid! Hulle blare is heerlik en voedsaam, en hul taproots breek geharde grond, het ek geleer by Naturelle-tuiniers. My agterplaas in New York was voorheen so gekompakteer dat daar min gegroei het. Ek het probeer om paardebloem sade oor die tuin te versprei. Hulle het gegroei en geblom, en binnekort het erdwurms ingetrek. Die grond het sag, bros en plantvriendelik geword. Volgens Skye werk erdwurms 24-7 daarvoor, volgens Skye. 'Waarvoor sou u meer kon vra?' hy sê.
7. Sluit genesende kruie in
Skye het 'n klein tuin met medisynewiele by sy huis, waar hy lus het vir die groei van echinacea, kamille, comfrey en ander medisyne van saad wat hy van een jaar tot 'n volgende bespaar. Sulke sirkelvormige erwe is tradisioneel plekke om kruie te kweek, en ervaar hul heerlike geure en die natuurlike genesing wat hulle bevorder.
8. Stoor u sade
Aan die einde van die seisoen, stoor die sade van plante wat in jou tuin gedy het - en wat jy geniet het. U kan help om u toekomstige voedselvoorraad te verseker, en as u ongewone en erfenisvariëteite insluit, doen u deel om biodiversiteit te handhaaf.
Saadbesparing bewaar ook die geskiedenis, sê Skye. Hy het sade tydkapsules genoem. 'Ons inboorlinge het hulle nog altyd gered. As ons plant en bespaar en herplant, gaan die sade deur alles wat ons deurgaan, die goeie tye en die slegte. ” Die Dream of Wild Health-saadversameling bevat byvoorbeeld 'n geskenk van die Cherokee-familie van koring wat die dodelike Trail of Tears van die stam oorleef het, 'n gedwonge optog wat hul voorouers van hul oorspronklike tuislande verdring het.
Gevaar konfronteer ons almal op hierdie aarde. “Ons het reeds met klimaatsverandering te kampe gehad, en nou is daar die pandemie,” sê Skye. Die sade sal altyd daar wees, om voedsel sowel as 'n geestelike verbinding met die aarde te bied, sê hy. 'Dit is hoe ons sal oorleef.'
Garreau weerspieël hierdie sentiment: “As ons uit hierdie vreeslike pandemie kom, sal ons geleer het om sterker te wees. Ons sal onoorwinlik wees. ”
Stephanie Woodard is 'n bekroonde joernalis wat skryf oor menseregte en kultuur met die fokus op inheemse Amerikaanse kwessies. Sy is die skrywer van American Apartheid: The Native American Struggle for Self-Determination and Inclusion.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Huis en tuin > Tuinmaak > Sommige advies oor tuinbou van inheemse voedselkwekers