Een van die mees invloedryke verskynsels in die onderwys die afgelope twee dekades was die van die “groei ingesteldheid". Dit verwys na die oortuigings wat 'n student het oor verskillende hoedanighede, soos hul intelligensie, hul vermoë op gebiede soos wiskunde, hul persoonlikheid en kreatiewe vermoë.
Voorstanders van die groei-ingesteldheid glo dat hierdie vermoëns deur leer en moeite ontwikkel of "gekweek" kan word. Die alternatiewe perspektief is die 'vaste ingesteldheid'. Dit aanvaar dat hierdie vermoëns vas is en nie kan verander nie.
Die teorie van groei teenoor vaste ingesteldheid was eers voorgestel in 1998 deur die Amerikaanse sielkundige Carol Dweck en pediatriese chirurg Claudia Mueller. Dit het uit studies gegroei hulle het gelei, waarin laerskoolkinders besig was met 'n taak, en daarna geprys vir hul bestaande hoedanighede, soos intelligensie, of die moeite wat hulle in die taak belê het.
Navorsers het gekyk hoe die studente gevoel het, gedink het en hulle gedra in moeiliker take.
Hierdie bevindings het gelei tot die gevolgtrekking dat 'n vaste ingesteldheid minder bevorderlik was vir leer as 'n groeiende ingesteldheid. Hierdie idee ondersteun baie in die kognitiewe en gedragswetenskap.
sielkundiges het navorsing gedoen die idee van 'n ingesteldheid - 'n stel aannames of metodes wat mense het, en hoe dit motiverings of gedrag beïnvloed - al meer as 'n eeu.
Die groei-ingesteldheid het sy oorsprong in die sielkundige Alan Bandura van die Stanford Universiteit van die sewentigerjare se sosiale leerteorie van a positiewe selfdoeltreffendheid. Dit is 'n persoon se geloof in hul vermoë om in spesifieke situasies te slaag of om 'n taak te verrig.
Die groei-ingesteldheid is ook 'n her-handelsmerk van die studie van 1980-90 prestasie-oriëntasie. Hier kan mense óf 'n "bemeestering-oriëntasie" (met die doel om meer te leer) óf 'n "prestasie-oriëntasie" (met die doel om te wys wat hulle weet) gebruik om 'n resultaat te bereik.
Die idee van die groei-ingesteldheid stem ooreen met die teorieë van breinplasiteit (die brein se vermoë om te verander as gevolg van ervaring) en taak-positief en taak-negatief breinetwerkaktiwiteit (breinetwerke wat tydens doelgerigte take geaktiveer word).
Breinplastisiteit is die idee wat 'n brein weens ervaring kan verander. Shutter
Die groei teenoor vaste ingesteldheidsteorie word ook deur bewyse ondersteun - beide vir die voorspelling van uitkomste en die impak daarvan op ingrypings. Studies toon studente se denke beïnvloed hul wiskunde en wetenskaplike uitkomste, hul akademiese vermoë en hulle vermoë om te hanteer met eksamens.
Mense met geestesgroepe is meer geneig om emosioneel te hanteer, terwyl diegene wat hulself nie as die vermoë beskou om te leer en te groei nie meer geneig is tot sielkundige nood.
Maar die teorie het nie universele ondersteuning ontvang nie. A 2016-studie het getoon akademiese prestasies van universiteitstudente hou nie verband met hul groeiende ingesteldheid nie. Dit kan deels te wyte wees aan die manier waarop dit verstaan ​​word.
Mense kan verskillende gedagtes op verskillende tye toon - 'n groei of 'n vaste - na 'n spesifieke onderwerp of taak. Volgens Dweck
Almal is eintlik 'n mengsel van vaste en groeiende denke, en daardie mengsel ontwikkel voortdurend met ervaring.
Dit dui op die onderskeid tussen vaste en groeiende denke lê op 'n kontinuum. Dit dui ook daarop dat die ingesteldheid wat 'n persoon op enige tydstip aanneem, dinamies is en van die konteks afhang.
Wat van die onderrig van 'n groei-ingesteldheid?
Die teorie is in 'n reeks onderrigprogramme geëvalueer. A 2018 analise 'n aantal studies nagegaan wat ondersoek het of intervensies wat studente se groei-denke bevorder, hul akademiese prestasies beïnvloed het. Dit het bevind dat die onderrig van 'n groeiende ingesteldheid 'n minimale invloed op die uitkomste van studente gehad het.
Maar in sommige gevalle was die onderrig van 'n groei-ingesteldheid effektief vir studente met 'n lae sosio-ekonomiese agtergrond of diegene wat akademies in gevaar is.
A 2017 studie gevind dat die onderrig van 'n groeiende ingesteldheid geen invloed op studente-uitkomste gehad het nie. Die studie het bevind dat studente met 'n vaste ingesteldheid hoër uitkomste het. Gegewe die kompleksiteit van menslike begrip en leerprosesse, is die negatiewe bevindinge nie verbasend nie. Dweck en kollegas het opgemerk dat die konteks van 'n skool en kultuur kan daarvoor verantwoordelik wees of die winste wat uit 'n groeiende ingesteldheidsintervensie verkry word, voortduur.
Studies toon die gedagtes van beide onderwysers en ouers beïnvloed ook die uitkomste van studente. Sekondêre wetenskapstudente wie se onderwysers 'n groeiende ingesteldheid gehad het hoër uitkomste getoon het dan diegene wie se onderwysers 'n vaste ingesteldheid gehad het.
En 'n 2010-studie het getoon dat persepsies primêre studente wat hul potensiaal vir verbetering gehad het, hou verband met wat hul onderwysers van die kinders se akademiese vermoë gedink het. In 'n ander studie was kinders wie se ouers was geleer om 'n groeiende ingesteldheid te hê oor hul geletterdheidsvaardighede van hul kinders, en om daarvolgens op te tree, het die uitkomste verbeter.
Dit bestaan ​​op 'n spektrum
Dit wil voorkom asof 'n mindset-teorie twee afsonderlike verskynsels in verband bring, wat albei in die onderwys in aanmerking geneem moet word: 'n persoon se werklike kapasiteit soos intelligensie, en hoe hulle daaroor nadink.
Studente moet te alle tye bewus wees van wat hulle weet en dit waardeer. Hulle moet ook weet dat dit onvoldoende is, dat dit uitgebrei kan word en hoe om dit te doen. Opvoeders en ouers moet toesien dat hul dialoog met hul kinders nie die kapasiteit bepaal nie. Die fokus van die praatjie moet wees: waaroor u binne vyf minute meer sal weet?
As ek in beide skole en universiteite onderrig gee, moedig ek studente aan die einde van 'n onderrigsessie aan om te identifiseer wat hulle nou weet wat hulle nie vroeër geweet het nie. Ek vra hulle om te verduidelik hoe hul kennis verander het en die vrae wat hulle nou kan beantwoord.
In die vroeë stadiums van 'n lesessie moedig ek hulle aan om vrae af te lei wat hulle sou verwag om te beantwoord nadat hulle die inhoud geleer het. Hierdie tipe aktiwiteite moedig studente aan om hul kennis as dinamies te sien en te verbeter.
John Munro, Professor, Fakulteit Opvoedkunde en Kuns, Australiese Katolieke Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Prestasie > Jy kan dit doen! Hoe 'n Groepsgedagtes ons help om te leer