Dit was op ’n Saterdagoggend 5 Augustus 1989 in die Maitland-begraafplaas toe ons voor twee vryheidsvegters se oop graf getreur het. Met ’n gebalde regtervuis uitgestrek na bó het ons die afskeidslied “Hamba kahle, Umkhonto (Rus in vrede, MK-soldaat) laat opstyg na die blou hemel.
Vrydag 27 April het Suid-Afrikaners 24 jaar van vryheid gevier. Vryheid is ’n lied wat uit volle bors gesing moet word, want ons het ’n bloedprys betaal daarvoor.
Op Dinsdag 10 Mei 1994 het ek as ’n waardige burger voor die TV gesit terwyl die grasperk voor die Uniegebou ’n reënboogsee van mense is. Ek het luidkeels ons nuwe volkslied , “Nkosi Sikelel’ iAfrika”, saam gesing. Oud-pres. Nelson Mandela, ’n gewese politieke gevangene, het toe pas die eed van sy amp afgelê as die eerste demokraties verkose president terwyl Oryx-helikopters ons reënbooglandsvlag doer bo in die lugruim laat wapper het. Selfs die verdrukkers is bevry, want ons Nuwe Suid-Afrika het uiteindelik die juk afgeskud wat die regime jare lank gebrandmerk het as die stinkste muishond van die wêreld.