WIE IS AZIS ANSARI, EN HOEVEEL VAN MASTER OF NONE IS GEBASEER OP DIE WERKLIKE LEWE? ONTMOET DIE STER VAN NETFLIX SE TREFFERKOMEDIE - RADIO TIMES - KOMEDIE
Ontmoet Aziz Ansari, die man agter Master of None seisoen 2
Hoewel hy 'n belangrike speler in die komediespel in die VSA is, leer die Britse gehore eers die skepper en ster Aziz Ansari van Master of None ken.
Kom meer te wete oor die man agter die show voordat u die fantastiese tweede seisoen van sy Netflix-komedie sien kyk.
Wie is Aziz Ansari?
Komediant, akteur, skrywer, skrywer, regisseur en nou - terwyl hy die tweede seisoen van Master of None in nuwe en opwindende rigtings neem - kan sommige sê, outeur. As hy nog een van hierdie rolle wil bemeester, maak die 34-jarige van Suid-Carolina 'n goeie vuis.
Waar het ek hom al gesien?
Ansari het homself aan Amerikaanse gehore aangekondig in die fantastiese sitkom Parks and Recreation, 'n bespotting in dieselfde trant as die Amerikaanse kantoor, wat ook die loopbane van Adam Scott, Nick Offerman en Hollywood se mees vooraanstaande man, Chris Pratt, bekendgestel het.
U kan hom ook in klein rolle sien in Judd Apatow se Funny People of die Apatow-achtige I Love You Man.
Hoe het hy met sy eie show geëindig?
In die Verenigde State het Ansari al 'n aantal jare gewoel. Volgens Vulture , Die skepper van Parks and Recreation, Jeff Schur, het Ansari gegiet nog voordat hy geweet het wat die konsep van die show sou wees, en sou skryf dit is waar Aziz alles kan doen wat hy wil as hy voel dat 'n toneel komies verslap.
Sy prestasies as stand-up komediant kan dit selfs oorskadu; in 2015 volg hy in die voetspore van Chris Rock, Louis CK en Eddie Murphy deur te word een van slegs 'n handjievol komediante om die ikoniese Madison Square Garden uit te verkoop. As dit nie TV-program-waardige roem is nie, weet ek nie wat is nie.
Het jy gesê skrywer?
Nee, het ek gesê skrywer . Master of None seisoen twee dra Ansari se stempel op 'n manier wat van min shows en hul skeppers gesê kan word. Die moderne ekwivalente daarvan is Louis CK se Louie en Larry David se Curb Your Enthusiasm, wat so ingelig is deur hul skepper se persoonlikheid dat dit moeilik is om die werklikheid van fiksie te skei. Kan u u voorstel hoe Larry David in stilte daarby staan ​​terwyl iemand hom in 'n tou spring? Ek ook nie.
Ek is redelik seker dat jy skrywer gesê het.
Jy het my. In 2015 skryf Ansari sy eerste nie-fiksie boek, Moderne romanse , saam met die sosioloog Eric Klinenberg. Gevul met Ansari se sjarme en 'n paar interessante insigte oor die manier waarop mense hul vennote oor verskillende kulture kies - Ansari en sy medeskrywer het fokusgroepe in Parys, Tokio en Buenos Aires onderneem - dit dien as 'n insiggewende gids tot afsprake in die era van sosiale media.
Die boek het 'n groot deel van sy artistieke produksie sedertdien ingelig, insluitend die opstaan-spesiale 2015 Live-op Madison Square Garden en, natuurlik, Master of None. 'N Hoogtepunt in seisoen twee is 'n aflewering wat Dev (Ansari) volg op 'n aantal Tinder-datums van wisselende sukses, een van die vele aspekte van die program wat semi-outobiografies kan bestempel.
Wat presies bedoel u met semi-outobiografiese?
Wel, dit is duidelik dat Master of None 'n show na aan sy hart is. Hy het immers sy regte ouers (wat verskriklike, verskriklike akteurs maar lieflike mense) as sy ouers op die skerm gegooi en sy broer, Aniz Adam Ansari, as skrywer gehuur. As ek daaraan dink, is die meeste van sy medewerkers aan die show naby hom in die werklike lewe, waaronder die groot knop Eric Wareheim (hieronder) en medeskepper en skrywer Alan Yang.
Ons weet dat Aziz 'n groot aanhanger is van die werklike lewe eet, drink en afsprake en dat hy van sy Indiese erfenis gebruik gemaak het vir materiaal: in een seisoen ondersoek hy die moeilikheid om 'n Asiatiese akteur in die VSA te wees - iets wat hy het uitgespreek oor in die verlede - en in seisoen twee is daar 'n episode wat handel oor die feit dat hy varkvleis by sy Moslem-ouers eet.
O ja, en Ansari het dit eintlik gedoen eet sy pad deur Italië om vir die tweede seisoen navorsing te doen, wat sy openingsaflewering in Modena stel: 'n swart-wit huldeblyk aan die klassieke Bicycle Thieves van 1948.
Klink asof hy sy goed ken.
Hy doen dit, en hy het dit hierdie keer baie beter geïmplementeer. Seisoen twee is aansienlik skerper, en die tandvleisprobleme van seisoen een - rowwe, statiese dialoog en lomp storielyn - is nêrens te sien nie.
Dit lyk of hy selfs groter kreatiewe vryheid gekry het as met sy eerste uitdraf, wat hom toelaat om met die formaat van die show te speel en invloede uit die Italiaanse neoklassieke teater te meng. Sy magnum opus is die voorlaaste episode, 'n afgesonderde aflewering (die enigste episode wat hy solo geskryf het en regisseer) wat dien as 'n liefdesbrief vir romanse in New York City wat herinner aan die goeie soort Woody Allen-films. Hier is die hoop dat dit 'n voorsmakie is van dinge wat in die toekoms gaan kom.