Browse by places of publication Enghuysen
Grouwel Der Verwoestinghe Staende in de Heylighe plaetse
4 Polem. 2294 n,XV-1/10#Cah.1
4 Polem. 2294 n,XV-1/10#Cah.2
Oratie van den Hooch-gheleerden Voortreffelycken Meester Hugo de ....
4 Belg. 81#Beibd.1
Place Enghuysen - List of works Toon items op tag: joomla - M.A.D. Productions, Joomla, Wordpress en Modx webdesign te Haarlem OPENBARING - REEKS NO 9: Die louwarm gemeente - Tafelberg Gemeente (Dolerend)
OPENBARING – REEKS NO 9: Die louwarm gemeente
OPENBARING-REEKS NO 9
Die louwarm gemeente – Openbaring 3: 14-22
Die Here Jesus se brief aan die gemeente in Laodicea is die sewende van die sewe gemeentes aan wie Hy skryf. Elkeen van die sewe gemeentes ontvang ‘n persoonlike brief asook die hele skrywe – wat vandag as Openbaring bekend is. Die sewe gemeentes is simbolies van die hele kerk van Christus oor alle eeue. Dit wat in die 7 gemeentes aan die gang was – asook die Here se kommentaar daarop – is dus altyd-geldend vir alle gemeentes oral te alle tye.
Die brief aan die gemeente in Laodicea is aan die een kant baie droewig en aan die ander kant baie teer en liefdevol. Dalk die teerste van die 7 briewe.
DROEWIG omdat die Here Jesus dit nie moontlik vind om aan hulle selfs EEN enkele woord van aanprysing te gee nie. Selfs in die geestelik-dooie gemeente van Sardis was daar darem wel ‘n groepie aan-die-brand Christene te vinde, maar blykbaar was daar nie so iets in Laodicea te vinde nie. Dus is daar van die Here se kant af geen lof nie. Maar wel ernstige bestraffing.
TEER omdat die Here se bestraffing uit ‘n hart vol liefde voortkom. Dit is nie vir Hom moontlik om die gemeente aan te prys nie – daarom gee Hy vir hulle die liefdevolste uitnodiging. Een van die mooiste en innigste uitnodigings in die hele NT! Dis asof die Here vir die gebrek aan lof vergoed deur die innige uitnodiging op hulle harte te druk.
Wat my koud maak in my are, is die feit dat die gemeente van Laodicea nie bewus was van hulle treurige toestand nie. Hulle het gedink hulle is 100%. Hulle was nie bewus van die Here God se opinie nie. Hulle opinie oor hulleself het verskil van die Here se opinie oor hulle. Hulle het eintlik ‘n baie hoë dunk van hulleself gehad. Dis werklik ‘n lewensgevaarlike toestand!
Die stad Laodicea was ‘n indrukwekkende plek. Dit was rykdom op rykdom. Die algemene gees in Laodicea was ‘n hoogmoedige en onafhanklike atmosfeer. Die omgewing het sy stempel op die gemeente afgedruk – in plaas van andersom. Die gemeente was onder die invloed van die welvarende omgewing.
Laodicea was immers een van die belangrikste handelsentrums in die westelike deel van die destydse Klein-Asië (moderne Turkye).
‘n Paar jaar voordat hierdie brief aan die gemeente gestuur was, was daar ‘n reuse aardbewing wat ‘n hele aantal stede in die omgewing vernietig het. Maar, toe daar by die Senaat van Rome aangeklop is om hulp vir die herstel van die skade, het Laodicea dit nie nodig geag om hulp te vra nie. Hulle het self hulle eie stad herstel. Geld was nie ‘n probleem nie. Die trotse stad sou nie homself verneder om hulp te vra nie. Sonder enige hulp van buite het die stad uit sy puin opgestaan.
Dit gee vir ons ‘n aanduiding binne watse materialistiese atmosfeer die Here se gemeente in Laodicea moes funksioneer. Die hele atmosfeer van rykdom en hoogmoed en onafhanklikheid het soos dorings die saad van die evangelieboodskap in die gemeente verstik.
Onvermydelik het die Christene dieselfde gees begin adem en dit het hulle langsamerhand van die Here vervreem. Nederige afhanklikheid is immers die bousteen van ‘n gesonde verhouding met die Here. Mens sou kon sê dat ‘n diepe gevoel van afhanklikheid sekerlik een van die voorvereistes vir ‘n Geesvervulde lewe is. Dit is hoe die lewe van ‘n Christen begin: met ‘n diepe besef van verlorenheid en dat alle verlossing van die Here ontvang moet word. Maar dit is ook hoe die geestelike lewe groei: met ‘n afhanklikheidsbesef wat nooit stop nie. Dit word natuurlik op ‘n bonatuurlike manier deur die Heilige Gees gewerk, want uit die mens self is dit onmoontlik.
Maar die gemiddelde inwoner van die stad Laodicea sou nie sy hand uitsteek om ‘n geskenk te ontvang nie. Hy is heeltemal in staat om op eie krag en eie vermoë voort te gaan.
Dink wat gebeur wanneer die CHRISTENE in die stad dieselfde innerlike gesindheid begin ontwikkel! WEG is die diepe behoefte aan die lewe van die Here Jesus Christus. En so word kontak/gemeenskap met die Here verbreek. Nie van die Here se kant af nie, maar van die mens se kant.
Nou kan ons verstaan wat die Here bedoel wanneer Hy die gemeente as LOUWARM beskryf. Nie koud nie, nie warm nie, maar lou! Hulle was wel Christene. Maar hulle harte was verdeeld. Hulle het toewyding aan die Here probeer gee, maar ook toewyding vir die wêreld. Want hulle het aangesteek by die algemene klimaat van die stad waarin hulle gewoon het.
Die gevolg hiervan is ‘n baie ernstige saak. Kyk hierna:
Hier word een beskrywing van die Here Jesus gegee wat nêrens anders in die Bybel voorkom nie: ‘n Jesus wat walg, wat naar is. Dis asof Hy vir die Laodicense sê: Julle louheid maak my naar. Dis soos ‘n mens voel wanneer jy lou water drink. Jy wil dit uitspuug. Of soos jy voel wanneer jy met iemand gesels wie se aandag by iemand anders is. Jy voel verwerp, beledigd.
Hierdie gemeente is so selftevrede: “Ek is ryk en het verryk geword en het aan niks gebrek nie”. Hulle was dus gerus. Maar dit was ‘n vals gerustheid. Die skok is dat die Here iets weet wat hulle nie weet nie! “Maar jy WEET NIE dat dit JY is wat ellendig, beklaenswaardig, arm, blind en naak is nie”. Kan ‘n mens op ‘n gevaarliker plek wees? Ja, daar is inderdaad mense wat in hul eie oë rein is en tog nie van hul vuiligheid gewas is nie (Spr 30:12). Dit is die mens wat nie onverskillig is nie – en daarom selftevrede – maar ook nie kookwater nie.
Luk 18 praat van die selftevrede Fariseër en die gebroke tollenaar. Dis amper asof die Here vir die Fariseër niks kon doen nie! Maar die tollenaar, wat gebroke voor Hom was, het kookwater geword! Die mens wat op ‘n nulpunt kom, kan gehelp word. Die mens wat tevrede is met sy louwarm toestand, vergaan.
Waarom mag ‘n mens nie louwarm bly nie?
1 Louheid is dodelik vir enige verdere groei/ontwikkeling. As jy lou is, het jy geen ywer tot groei nie. As ‘n mens dink jy weet alles wat jy wil weet, sal jy nie studeer nie. As ‘n mens so hoog teen die berg geklim het soos jy graag wil klim, sal jy nie hoër klim nie. As ‘n mens geestelik selftevrede is, sal jy nie in stof voor die Here neerval nie.
2 Louheid veroorsaak dat jy nie bruikbaar is nie. Stel jou voor: ‘n Lokomotief gevul met louwater! Hy sal nie beweeg nie! ‘n Louwarm christen is kragteloos.
3 Louheid veroorsaak dat jou lewe ‘n wanvoorstelling van Christus gee. As die wêreld na ‘n louwarm Christen kyk, kry hy ‘n walg aan die Evangelieboodskap. ‘n Louwarm Christen bevorder nie die koninkryk nie.
Hoe lyk die pad van genesing?
1 Kry ‘n visie van jouself. Laodicea kon nie gehelp word alvorens hulle nie besef het hoe ellendig, arm, blind en naak hulle in werklikheid is nie. Hulle moes hulleself sien soos hulle werklik was. Dit is nie maklik nie. Die volk Israel het eerder die profete vermoor as om hulle ware toestand te erken!
2 Kry ‘n visie van God se genade-ideaal vir jou. Kyk wat hou Jesus aan die Laodicense voor: Goud deur vuur gelouter, wit klere, oogsalf. Dit moes in hulle harte ‘n hunkering laat ontstaan het na ‘n kookwater lewe! Met hulle sterk kommersiële ingesteldheid hoor hulle dat hulle die salf, goud en klere by Hom moet KOOP. Klink vreemd, want Sy gawes kan tog nie gekoop word nie. Maar die prys wat Hy vra is natuurlik nederigheid/ootmoed. Op geen ander manier kan ‘n mens Sy gawes ontvang nie. Betaal met die munt van gebrokenheid! Die ootmoedige hart sal beslis die oogsalf van die Heilige Gees en die egte ware goud wat jou innerlike bankrotskap ewiglik genees en die spierwit klere van die Here Jesus se geregtigheid omhels!
3 Maak ‘n onherroeplike beslissing vir Jesus! Hier is die tere uitnodiging waarvan ek aan die begin gepraat het! Die Heiland sê vir die Laodicense: “Kyk Ek staan by die deur en ek klop. As iemand My stem hoor en die deur oopmaak SAL ek inkom en saam met jou feesmaal hou en jy met my”. Die belofte is so helder en duidelik: Jesus is SELF die einde van ‘n louwarm lewe!
Maar is dit nie erg om te dink dat die Here BUITE Sy eie gemeente staan nie. Dat Sy eie mense Hom “uitgestoot” het met hulle louheid en onafhanklikheid. Onthou: hierdie woorde word aan SY EIE GEMEENTE gerig, nie aan buitestanders nie!
En wat maak die Here toe Hy Hom “buite” bevind? Mens sou verwag dat Hy die deur sou oopbreek. Of dalk dat Hy alle belang in die gemeente sou verloor en hulle los om hulle eie gang te gaan.
Maar Hy doen nie een van die twee nie!
Hy bly by hulle staan. Hy bly klop. Hy gaan voort om boodskappe van liefde te stuur. En Hy is meer as bereid om saam met die gemeente aan tafel te gaan en fees te vier – ‘n simbool van verhouding. O, die blydskap in die Here se hart wanneer Hy weer volle beheer oor die louwarm Christen se lewe het.
Ja, wanneer ‘n mens dink en voel dat jou sonde en ongehoorsaamheid en louheid die Here weggedryf het en Hy jou verlaat het, kom die groot verrassing: Hy het nie en Hy sal nie.
So ‘n mens kan regtig die deur vir Hom oopmaak. Dit beteken: Aan Hom oorgee. Dis die enigste plek waar ‘n ware Christen ooit gelukkig kan wees.
En daar is nog iets meer:
Kyk na die byna ongelooflike belofte aan die einde van die brief: ‘n Gemeente of individuele gelowige wat in die oorwinning van ‘n kookwater-lewe leef – waar Christus met jou maaltyd hou – sal uiteindelik in Sy troon deel hê!
Meteens neem die Here die Laodicense tot in die ewige Troonsaal self. En dan sê Hy: Hy wat op die troon sit sal opstaan om die oorwinnaar te verwelkom en sê: Jy het in die stryd geseëvier! Kom sit saam met My op my troon net soos wat Ek ook oorwin het en saam met My Vader op Sy troon sit”!
Is dit nie onbeskryflik dat juis die gemeente wat op ‘n laagtepunt is, die belofte van die uiterste hoogtepunt ontvang nie?
Waar die kerk sy laagtepunt bereik het, roep die Here se belofte daardie kerk tot die heerlikste hoogtepunt. Die hoogtepunt is die Here se eie troon!
Dis presies wat ‘n mens van die hartklop van God kan verwag! Verbysterend! Vir die mens wat die Vader diep bedroef het, word die tafel gedek! Vir die seun wat tussen die varke sit, word ‘n feesmaal berei.
Dis die grootste hoop denkbaar wat aan die treurigste mens denkbaar aangebied word! ENIGE mens kan van die diepste put verhoog word tot by die troon van God self! Dit is die fenominale onbeskryflike oorwinning van Jesus se kruisdood en opstanding! Dis die triomferende krag en mag van God self.
Net soos die Here Jesus op die laagste punt was toe Hy op die kruis hang, maar deur Sy Vader tot die hoogste posisie verhef is, só gaan dit met die mens in wie se hart en lewe die Here instap! Die feesmaal begin!
Maar wat beteken dit dat die Christus-gelowige DEEL SAL HÊ aan die Here se troon? Dit kan mos nie! Klink byna Godslasterlik! Watter méns kan dan in God se troon deel?
Ek dink nie ons sal – in hierdie lewe – dit ooit regtig verstaan nie. Ons stamel oor ons woorde wanneer ons oor hierdie grootse waarheid praat.
Ek dink nie die Here se belofte beteken dat Hy fisies op ‘n troon sit en dat miljoene mense letterlik saam met Hom op die stoel sit nie!
Ek dink ons moet probeer verstaan watter geestelike gesag die mense – wat op aarde in Hom oorwinnaars was – sal hê. Die begrip TROON wil iets sê van die wonderlike posisie wat die gelowige sal besit. In 1 Kor 6:2 sê die Heilige Gees dat die gelowiges oor engele sal oordeel! Verbysterend. Weer eens: Dit sê iets van die geestelike gesag wat die gelowige sal geniet. Hier op aarde is die gelowiges dikwels die vertraptes en veragtes en dra hulle dikwels die kruis van hulle Meester. Maar die bordjies sal verhang word! Kruisdra gaan plekmaak vir heerlikheid. Net soos dit met Jesus self gebeur het. SOOS Hý oorwin het, sal Sy kinders oorwin.
Om Sy troon met Hom te deel, beteken dus nie dat die getroue gelowiges dan soos gode sal wees nie, maar dit beteken dat hulle ten nouste toe met Hom vereenselwig sal wees – vir ewig en altyd. Hulle sal digby Hom wees. En hulle stryd sal verby wees. En hulle sal grenslose RUS geniet. Geen worsteling en stryd meer nie. Maar die innigste verhouding met God denkbaar. Hulle sal in ‘n posisie van outoriteit wees en selfs oor gevalle engele oordeel.
Wanneer ‘n mens op hierdie manier dink oor die toekomsbeloftes wat die Here vir Sy kinders gee, besef jy dat koudheid of louheid net nie die moeite werd is nie. Dit kan nie opweeg nie.
Mag die Here ons help om minder sig te hê op die sigbare en meer sig te hê op die onsigbare. Want daar is ons oorwinning!