'N Maatstaf is die deel van 'n musikale personeel wat tussen twee linies kom . Elke maatreël voldoen aan die gespesifiseerde tydsondertekening van die personeel. Byvoorbeeld, 'n liedjie wat in 4/4 geskryf word, sal vier kwartnootblaaie per maat hou . 'N Liedjie wat in 3/4 geskryf is, sal drie kwartnootbalke in elke maat hou. 'N maatreël kan ook verwys word as 'n "bar" of soms in geskrewe riglyne in algemene musiek tale soos die Italiaanse misura , die Franse mesuur of die Duitse Takt .
Hoe die maatstaf ontwikkel in musieknotasie
Musiekbalke en kroeglyne het nie altyd in musieknotasie bestaan ​​nie. Van die vroegste gebruike van barlyne, wat maatreëls skep, was in sleutelbordmusiek in die 15de en 16de eeu. Alhoewel barlyne vandag meetstappe maak, was dit nie die geval nie. Soms is die kroonlyne gebruik om dele van die musiek eenvoudig te verdeel vir beter leesbaarheid. In die laat 16de eeu het die metodes begin verander. Komponiste het begin met die gebruik van barlyne om maatreëls in ensemble-musiek te skep, wat dit baie makliker sal maak vir die ensemble om hul plekke te vind wanneer hulle saam speel. Teen die tyd was barlyne gebruik om elke maat van dieselfde lengte te maak, al was die middel van die 17de eeu, en tyds handtekeninge is gebruik om die tralies gelykheid te gee.
Notasiereëls in Maatreëls
In 'n mate word enige toevallige toevoeging aan 'n aantekening wat nie deel van die sleutel se handtekening is nie, soos 'n skerp, plat of natuurlike, outomaties gekanselleer in die volgende maatreël.
'N uitsondering op hierdie reël is as die toevallige nota met 'n das oorgedra word na die volgende maatstaf. Die toevallige moet slegs op die eerste noot geskryf word wat dit binne die maatstaf beïnvloed, en dit bly steeds elke noot deur die maat verander sonder die bykomende notasie.
Byvoorbeeld, as jy 'n stuk musiek in G Major skryf, sal daar een skerp - F-skerp - in die sleutel handtekening wees.
Kom ons sê die komponis wou 'n C-skerp voeg tot 'n gedeelte van vier mate. Die eerste maatstaf van die gedeelte kan drie Cs in die maat hê. Die komponis moes egter net 'n skerp voeg tot die heel eerste C van die maat, en die volgende twee C's sal ook skerp bly . Maar ons het vier maatreëls in hierdie gedeelte gehad, het ons nie? Wel, sodra die streep tussen die eerste en tweede maat voorkom, word die C-skerp outomaties gekanselleer vir die volgende maat, wat die C in die volgende maatstaf 'n C-natuurlike maak. In hierdie geval moet 'n ander skerp gebruik word vir die C in die nuwe maat, en die patroon begin alles weer.
Hierdie konsep geld ook vir naturelle wat in 'n mate geskryf is; Notas in die volgende maatreël sal nie genaturaliseer word nie, tensy dit weer met 'n nuwe natuurlike teken gespesifiseer word. So weer met behulp van die voorbeeld van 'n stuk geskryf in G Major, as die komponis 'n F-natuurlike in die maat wil skep, moet 'n natuurlike teken gebruik word met die F in elke maat van die stuk aangesien die sleutel handtekening natuurlik 'n F bevat. -sharp.