PressReader - Finweek Afrikaanse Uitgawe: 2018-03-01 - Daai paar mi­nu­te net voor jou sel­foon die gees gee. . .
Daai paar mi­nu­te net voor jou sel­foon die gees gee. . .
’n Toe­pas­sing wat vreem­de­lin­ge op luk­ra­ke wy­se by­me­kaar bring vir vlug­ti­ge aan­lyn ge­klet­se­ry wan­neer hul­le sel­fo­ne se bat­te­ry op die punt staan om pap te word, on­der­streep hoe ver­knog ons aan dié toe­stel­le ge­word het.
my vrou het on­langs met die Gautrein van haar werk in P­re­to­ria af te­rug­ge­ry huis toe, ter­wyl ek in die kom­buis be­sig was om skot­tel­goed te was. Nee, ek swaai nie nou ’n pa­tri­ar­ga­le ste­re­o­ti­pe om nie, dis bloot die waar­heid. Na­dat ek die laas­te bord in die af­droog­rak ge­sit het, het ek my sel­foon op­ge­tel en ’n reeks bood­skap­pe van haar ge­sien. “T­rein ver­trek oor se­we mi­nu­te,” het die eer­ste ge­sê.
“Bat­te­ry­krag be­sig om op te raak; sal jou nie kan bel as ek in Ro­se­bank aan­kom nie, sal jy my oor 45 mi­nu­te op­laai?” het die vol­gen­de ge­sê. Die der­de bood­skap, vyf mi­nu­te la­ter as die eer­ste twee, sê: “Op 1% ant­woord as­se­blief”.
Ek het pro­beer bel, maar my vrou se sel­foon het da­de­lik na stem­pos oor­ge­ska­kel; dit was dui­de­lik pap. Ek het my mo­tor­sleu­tels ge­gryp en na die Gautrein se Ro­se­bank-sta­sie ge­ry om haar op te laai.
Ek is re­de­lik se­ker dat el­ke mens wat ’n sel­foon be­sit min­stens een keer in die­self­de si­tu­a­sie was. Die een waar jou sel­foon se bat­te­ry die gees gee net wan­neer dit lyk as­of jy hom die no­dig­ste het.
Toe ek in Jo­han­nes­burg ver­dwaal het en my foon be­sluit het om te vrek en my van Google Maps af­ge­sny het, het dit soos ’n kri­sis ge­voel. ’n Ge­voel van vrees het my beet­ge­pak. “O nee, wat doen ek nou?” het ek vir my­self ge­sê.
Wat ek wel ge­doen het, is om be­hulp­sa­me men­se te vind wat my rig­ting­aan­wy­sings ge­gee het en ek was gou weer op pad. Se­dert daar­die dag hou ek weer ’n pad­kaart in my kar in ge­val van nood­ge­val­le, net soos wat ek ge­doen het voor­dat Google Maps be­staan het.
Voor­dat sel­fo­ne so al­ge­meen in ge­bruik ge­kom het, het men­se wat tus­sen ste­de ge­reis het en by ’n trein­sta­sie ge­haal moes word, hul aan­koms­be­son­der­he­de ure (in­dien nie dae nie) voor­af deur­ge­bel.
Maar dié re­ë­lings lyk am­per uit die ou­de doos in ’n wê­reld waar­in ons ge­woond ge­raak het daar­aan dat teg­no­lo­gie ons probleme met die druk van ’n knop­pie op­los.
Waar­oor ek nuus­kie­rig is, is waar­om ’n dooie sel­foon so ’n vrees by men­se skep as hul­le in hul bin­ne­ste weet dat men­se voor die dae van sel­fo­ne steeds hul­le weg ge­vind en dit reg­ge­kry het om by trein­sta­sies op­ge­laai te word. Waar­om laat ’n foon met ’n pap bat­te­ry die mens­dom hul­pe­loos en mag­te­loos voel en wat sê dit van ons ver­hou­ding met teg­no­lo­gie?
’n Ruk­kie ge­le­de het ek van Die With Me ge­lees, ’n klets­ka­mer­toe­pas­sing met ’n ver­skil. Die With Me is ba­sies ’n kuns­werk in ’n klets­ka­mer­ver­mom­ming. Wat dit on­der­skei van ge­wo­ne klets­ka­mers is dat jy dit slegs kan ge­bruik in die kort tyd­jie tus­sen wan­neer jou foon 5%-bat­te­ry­krag oor het en wan­neer dit heel­te­mal pap is.
Dit is die uit­vin­ding van D­ries De­poor­ter en Da­vid Sur­pre­nant. De­poor­ter sê dat die ge­voel om ver­lo­re te raak in ’n stad toe sy sel­foon heel­te­mal pap ge­raak het, hom ge­ïn­spi­reer het.
“Ek dink dis ’n nu­we ge­voel wat ons al­mal ken,” het hy aan Tech Crunch ge­sê. “Om ’n flou bat­te­ry te hê voel . . . dit voel as­of jy op teg­no­lo­gie staat­maak.” Die mees­te sel­fo­ne hou net vir vier tot vyf mi­nu­te met 5% bat­te­ry­leef­tyd oor, dus ver­an­der die ge­brui­kers van Die With Me, die klets­ka­mer, ge­du­rig. De­poor­ter sê die span­ning wat daar­uit voort­vloei om die klets­ka­mer te kan ge­bruik, maar vir slegs ’n baie kort tyd­jie, is nood­saak­lik vir dié er­va­ring.
Hy sê hul­le het ook op­ge­merk hoe ge­brui­kers wen­ke deel oor hoe om lan­ger in die klets­ka­mer te kan bly. De­poor­ter se klets­ka­mer­pro­jek het my laat glim­lag. Ek kon nie help om te dink dat die­ge­ne wat dit as bloot ’n foe­fie af­maak, reg­tig nie ver­staan waar­oor dit gaan nie. As ons suk­ses­vol deur die nu­we teg­no­lo­gies ge­vor­der­de toe­koms gaan reis, sal ons eer­li­ke ge­sprek­ke met me­kaar en ons­self moet voer oor die siel­kun­di­ge en e­mo­si­o­ne­le druk van ’n teg­no­lo­gies af­hank­li­ke wê­reld. Om die laas­te paar per­sen­ta­sie­pun­te bat­te­ry­krag in ’n klets­ka­mer te be­stee, en deur die nou al­ge­me­ne mens­li­ke er­va­ring in die ge­sig ge­staar te word, is dalk nie net ’n slim plan­ne­tjie nie.
Die With Me, is vir my ’n ma­nier om ’n paar mi­nu­te in ons be­si­ge dae te neem om te be­sef dat wan­neer die sel­foon pap is, die le­we nie tot stil­stand kom nie. Kom ons maak 2018 die jaar waar­in ons ons ir­ra­si­o­ne­le ge­drag be­gin ta­kel wat deur teg­no­lo­gie­se afhanklikheid aan­ge­dryf word. ■ te­rug­voer@fin­week.co.za
Die mees­te sel­fo­ne hou net vir vier tot vyf 5 min % ute met bat­te­ry­leef­tyd oor, dus ver­an­der die ge­brui­kers van Die With Me, die klets­ka­mer, ge­du­rig.
D­ries De­poor­ter en Da­vid Sur­pre­nant, die stig­ters van Die With Me.