Stephanie Van Hook, JA! Tydskrif
"O, die plekke wat jy gaan! Daar is pret om te doen!
Daar is punte wat behaal moet word. Daar is speletjies wat gewen moet word.
En die magiese dinge wat jy met die bal kan doen
sal jou die wen-wenner van almal maak.
Roem! Jy sal so bekend wees as wat bekend kan wees,
Met die hele wye wêreld kyk hoe jy op TV wen.
Behalwe wanneer hulle nie "
-Dr. Seuss, O die plekke wat jy gaan!
'Nog een keer. Ons kan nie op hierdie noot eindig nie, "het Brian gesê, en probeer versoenend wees.
"Nee, dis tyd om te gaan," het Maria gesê. True, dit was laat. Dit was die einde van die week, ons was almal moeg. Maar Brian was reg. Net 'n paar uur vroeër was dit 'n idilliese toneel van kameraadskap: sit op die vloer rondom 'n chesterfield-ottoman met 'n spelbord bo-op, die vuur hou ons lekker, drink koeldrank en eet sjokolade.
Maar ons klein byeenkoms van vertrouende vriende het net gesink in 'n gevoel van konflik en wantroue.
Terwyl hulle in die donker kombuis gaan staan ​​het om totsiens te sê, en ek het ongemaklik gesoek na die gereg wat hulle vir ons potluk gebring het, was die gevoel van vervreemding tussen ons opvallend. Soos die deur agter hulle gesluit het, het my huismaat en ek begin praat oor wat pas gebeur het.
Wat gebeur het, het ons besef, was nie net 'n wildaand verkeerd nie - dit was 'n krisis van verhaal.
Codenames, 'n gewilde spel wat die reëls van Taboo kombineer met die gees van die Koue Oorlog (ons is geskei in twee spanne spioene), is skynbaar aangewend om verbeelding, spanwerk en 'n algemene atmosfeer van pret te bevorder. In plaas daarvan het ons ons vasgevang in 'n waardesisteem wat strydig met ons doelwitte as individue is: 'n gevoel van gemeenskap.
Byvoorbeeld, in die meeste bordspeletjies speel jy as 'n eenpersoonspan, en jy wil wen, nie verloor nie. Jy kan speel om te wen terwyl jy ook speel om iemand anders te verloor as jy 'n ware spelstrateeg is. Spanning teen ander voeg 'n opwinding toe, maar as jy 'n fout maak, kan jy 'n bedrieër genoem word.
Cheaters is oor die algemeen onderworpe en kan hulself dikwels nie verlos nie, terwyl die ander spelers hul "slagoffers" word, 'n voorskrif vir gewelddadige gevoelens. Oogkontak moet vermy word, anders kan mense jou gedagtes en volgende beweeg raai. Hiërargie reëls. Speel jou beurt, maar help nie ander nie. Ons het gespeel wat bedoel is vir sosiaalheid in opleidingsgronde vir antisosiale en gewelddadige gedrag. Die wetenskaplike term vir hierdie is "Priming." Bordspeletjies is nie waardesneutraal nie.
Oorweeg iets wat oënskynlik goed soos Scrabble is. Dink aan die spelbord en al die maniere waarop spelers teëls moet manipuleer om die driedubbele woord telling te kry, of wanneer iemand te lank neem vir sy beurt elke beurt, of wanneer iemand 'n woord mis, of gebruik 'n behoorlike selfstandige naamwoord. Dit neem net een persoon om ongeduldig te raak voordat die spel suur word. Verwyder al die reëls en aansporings, en die wedstryd kan een of ander manier deel van sy allure verloor.
Verlede jaar het ek die voorreg gehad om my vriend Catalina te leer om checkers te speel. Nadat sy uitgepluis het hoe die spel gewerk het, het sy alles gedoen wat sy kon om haar stukke te "verloor" maak my wen. En sy het dit gedoen met 'n glimlag van tevredenheid. Wat was die geheim van haar tevredenheid? In haar gedagtes het ons albei gewen. Sy was 4 jaar oud! Tog was sy die ou-oue spel en die mededingende win-lose dinamiek.
Waar verlaat dit ons volwassenes?
Gelukkig is daar ander speletjies daar buite wat net so effektief 'n beter verhaal van wie ons is en wat ons saam kan doen-deur ons uit te daag om ons mededingende ry na 'n sosiale probleem op te los. Na daardie ontstellende nag met ons vriende het ek besluit om beter van hierdie ander speletjies te probeer. Ek het twee uit vyf bestel uit die Toolbox for Education and Social Action Collective: Opstaan! en Co-opoly, albei minder as 'n dekade oud.
'N Belangrike oorweging van my vir die keuse van hierdie speletjies was hul onderskeie klem op die twee komplementêre vlerke van nie-gewelddadige aksie: konstruktiewe en obstruktiewe program. In die voormalige bou jy alternatiewe om die stelsel van skade te vervang; In laasgenoemde belemmer jy die gewelddadige stelsel om te werk. Doeltreffende nie-gewelddadige strategie vereis 'n ervare weefsel van albei hierdie elemente.
Dit is geen geheim nie: Bewegings vereis baie besluitneming.
In Rise Up !, 'n spel wat daarop gemik is om 'n mense se beweging te wen, is sosiale kapitaal die sleutel. Die kreatiewe keuses "Die Beweging" het tot sy beskikking nie in dollar gemeet nie, maar ondersteuners. Dit is die verantwoordelikheid van elke speler om gesamentlike opofferings te maak om te verseker dat hul ondersteuners toeneem. Daarbenewens is elke speler se beurt die geleentheid om die beweging te lei en die skote te bel. As dit jou beurt is, kan jy dit speel totdat jy dit gereed is om dit aan iemand anders oor te gee.
Maar daar is 'n bekende vangs: Jy loop die risiko om aan die stelsel te verloor as die verhouding tussen spelers breek en iemand dink dat die sukses van die beweging afhang van hul leierskap alleen. Ons is almal in dit saam.
Dit is geen geheim nie: Bewegings vereis baie besluitneming. Deur middel van kreatiewe ondervraging, byvoorbeeld: "Wat het jou beweging gedoen toe die Pers saam met The System gesit het?" - Staan op! het ons kapasiteit vir geduldige, konstruktiewe dialoog uitgebeeld. Net 'n paar uur nadat hy gespeel het, het 'n vriend geskryf om sy gretigheid uit te druk om binnekort weer te speel. Hy het gesê hy het die geleentheid geniet om almal in die groep te leer ken in 'n nuwe manier, en dit is iemand wat ek al minstens drie jaar in 'n kreatiewe en vriendelike werksomgewing ken.
Kan Co-opoly meet ons nuwe verwagtinge vir pret? Absoluut.
Tydens die opstel van die direksie het my vriend daarop gewys dat dit stukke moet vermis omdat daar net een spelerstuk was. Nadat ons die boks geskud het om die ontbrekende stukkies te kry, het ons 'n goeie lag gehad: daar is net een stuk omdat ons almal op dieselfde span was! Om so 'n spel te begin, maak die stemming ligter. Geen spioene, geen kode name, geen tellings nie. Net spanwerk en lag.
Nog 'n intelligente kenmerk van hierdie speletjie is dat al ons beste vaardighede gebruik word. Byvoorbeeld, een speler het 'n gedagte gehad om geld te bestuur en, na oorlegpleging met ons, het groepfondse vir toekomstige ondernemings opsy gesit. Dit is waardeer deur almal, en ons laat hom weet. Nog 'n speler het 'n talent gehad om opgewondenheid en entoesiasme op te bou vir wat ons koöperasie in die wêreld gedoen het - 'n baba-draak kunskool en 'n plaaslike koskoöperasie.
Ons het nog ruimte nodig vir pret en geleenthede om te versterk wat kan wees-wat sal noodsaaklik wees om 'n beter wêreld te maak. Speletjies soos opstaan! en Co-Opoly verander eintlik die verhaal wat geweld normatief maak deur die verhaal van mededinging, skaarsheid en isolasie op sy kop te verander. Almal wen of niemand doen nie.
Ons speel nie teen mekaar vir 'n betekenislose doel van eenvoudige oorwinning oor die ander spelers nie; Hierdie speletjies vra ons om te speel met mekaar terwyl hulle die werklike moontlikheid van 'n beter samelewing voorstel. Speletjies wat mense teen mekaar gooi en mense na die tronk stuur terwyl ander ryk word, word beskou as kulturele klassieke, maar hul tyd is op. Ons kan almal wen.
Stephanie Van Hook het hierdie artikel geskryf vir JA! Magazine. Stephanie is die uitvoerende direkteur van die Metta Sentrum vir Geweldloosheid, skrywer van Gandhi soek na die waarheid: 'n praktiese biografie vir kinders, en gasheer van Radioloos Geweld. Vind dit alles by www.mettacenter.org.