Wanneer hy dialekties praat van "ervaring" en die "fusie van horisonne" in die ontmoeting tussen menslike bewussyn (navorser) en die objek (teks wat nagevors word), is sy hermeneutiese vertrekpunt nie die mens (navorser) se subjektiwiteit (met sy metodes en vooropgestelde idees) nie, maar wat hy wel doen is om 'n posisie in te neem wat toelaat vir 'n groter mate van dinamiese interaksie (tussen navorser en objek van navoersing). Hy sluit dan ook aan by die latere Heidegger wat hermeneutiese verstaan uitsluitlik in passiewe terme verduidelik: Verstaan word nie langer bloot subjektief as 'n daad van die mens beskou nie, maar dit word verstaan as 'n gebeure in die mens (Palmer 1977:216).
Calvyn sê in sy Institusie (Boek Een, hoofstuk V, 9) van hierdie kapasiteit van die mens, om deur God in 'n kommunikatiewe aksie aangespreek te word, dit wil sê 'n kommunikatiewe aksie wat van buite die mens die mens toetree: