"Die mens se gewone bewussynstoestand, sy sogenaamde wakker toestand,
is nie die hoogste vlak van bewussyn waarvan hy in staat is nie.
In werklikheid is hierdie toestand so ver van werklike ontwaking dat dit kon
word gepas 'n vorm van wakker slaap genoem. ”
~ Robert De Ropp in Die meester spel
Om buite die illusie van wat ons die “regte” wêreld noem, te sien, is nie maklik nie. Dit was nie meer as honderd jaar nie, 'n eeu wat deeglike wetenskaplike navorsing bevat. Dit verg werk en dissipline.
Jy is nie solied nie. Jy is 'n kloppende, sopende, bondeltjie energie. Subatomiese deeltjies in u liggaam en u omgewing zoom in en uit die materiële bestaan, sommige oorleef slegs 'n paar sekondes of minder voordat hulle verdwyn en vervang word. Selle vorm, reproduseer en versag u vel. Interne organe verrig hul funksies sonder u medewete of openlike toestemming.
Ondanks jou gevoelens van permanensie, is jy op reis wat uiteindelik tot ouderdom en dood lei. Dit word die lewe genoem, en dit ontken dit eenvoudig nie.
Maar wag! Daar is meer! Die entiteit wat u 'u' noem, is 'n massa van ewige beweging, ongeag hoe rustig en stil u mag voel.
U woon 'n sterrestelsel deur die ruimte
U bewoon 'n sterrestelsel wat deur die ruimte verdwyn, terwyl u op 'n planeet staan ​​wat om die son wentel en tegelyk om sy as draai. Wat dit beteken is dat as u 'n gemiddelde leser is, in die tyd wat dit u geneem het om hierdie paragraaf te lees, gegewe die feit dat u 530 kilometer per sekonde deur die ruimte jaag, is u nou meer as 853 myl (8,000 kilometer) van die punt af toe jy begin lees het.
Gegewe die werklikheid, is dit miskien tyd om die hele idee van wat dit doen, te heroorweeg is en wat dit beteken om lewendig en bewus te wees. As ons nie 'n standpunt kan vertrou wat binne ons lyk nie, is dit miskien die tyd om 'n nuwe perspektief te visualiseer - een wat beter ooreenstem met hierdie fisiese feite wat ons weet waar is.
Die hele opvatting van 'n nie-materiële 'u', of ons dit bewussyn, siel, wese of ego noem wat in 'n liggaam of brein woon, is verouderd. Dit is nie verkeerd nie. Dit is eenvoudig onvoldoende.
Ons verwys na hierdie wese as ons sê: "my brein" of "my liggaam" of "my voet." Waar woon die een wat sê “my”? Watter deel van die liggaam huisves jou “my?” Is daar 'n noodsaaklike orgaan of struktuur wat onontbeerlik is vir die 'ek' wat 'my' sê?
Ons het vroeër gesê dit is die hart. Toe die hart ophou klop, het die lewe opgehou. Toe het ons geleer hoe om mense met kunsmatige harte aan die lewe te hou.
Ons het eenkeer gesê dit leef in die brein. Maar toe leer ons hoe om mense aan die lewe te hou, selfs nadat hulle 'breindood' is.
Vroeg in die twintigste eeu het Albert Einstein aan 'n handjievol fisici gedemonstreer dat tyd en ruimte, die hoeksteen van wat ons as die 'regte' wêreld ervaar, nie vaste, stabiele entiteite is nie. Tot op daardie stadium het almal aanvaar dat die een ding waarop ons kon reken, afgesien van die dood en belasting, was dat 'n minuut altyd 'n minuut was en 'n kilometer altyd 'n kilometer.
'Minuut' en 'kilometer' of kilometer, was woorde wat ons gebruik het om te bepaal hoeveel tyd verby was en hoe ver ons gereis het. Dit is miskien aardgebonde metings, maar elkeen, enige plek in die sterrestelsel of die heelal, wat ingestem het om die arbitrêre metings te gebruik, kon presies verstaan ​​hoeveel tyd daar was of presies hoe ver daar afgeloop het.
Toe kom Einstein, wat ons geleer het dat afstand en lengte relatief was tot die plaaslike situasie van die waarnemer.
Dit word erger. In 1919 het 'n wetenskaplike Ernest Rutherford 'n atoom verdeel. Sedert die tyd van die Grieke het atome as die boustene van alles gedink. Daar was niks kleiner as 'n atoom nie. Maar toe Rutherford 'n elektron van 'n suurstofatoom afsplits, het hy bewys dat wat voorheen as die bousteen van die hele natuur beskou is, eintlik uit kleiner deeltjies bestaan.
Waar sou dit eindig? Was niks heilig nie?
Soos blyk - nee.
Die beginsel van onsekerheid
Werner Heisenberg het spoedig sy onsekerheidsbeginsel ontwikkel. Hy antwoord op die vraag: "Wat is lig?" met 'n meervoudige keuse. Dit was óf 'n golf óf 'n deeltjie, afhangend van hoe jy gekies het om dit te meet. Wat 'n idee! 'N Wetenskaplike kon nou die eienskappe van lig bepaal, afhangende van hoe hy besluit het om daarna te kyk. Hy kon kies! En sy keuse het die uitslag bepaal net soos enigiets inherent aan die lig self.
Paul Dirac, Erwin Schrödinger en ander het weer en weer bewys aan diegene wat nuuskierig genoeg was om hul teorieë te volg, dat hoe ons die heelal waarneem, in werklikheid 'n illusie is.
Daar was baie opgeleide mense wat hierdie teorieë gehoor het, hulle bespot en gesê het: 'Ek weet wat ek sien! Ek weet wat ek ervaar! Hierdie ouens is net pie-in-die-hemel-praatjies wat glad nie praktiese sin het nie! ”
Volgens die alledaagse beginsels was die spotters presies reg. As u 'n baksteen op u voet laat val, dan is dit seer. Geen hoeveelheid lesings deur 'n fisikus wat vir jou sê dat die baksteen en jou voet slegs waarhede is nie, gaan die pyn wegneem. 'N tasbare aspirien werk baie beter.
Maar op 'n ander vlak was daar 'n streng wetenskaplike vlak, Einstein, Heisenberg, Dirac en Schrödinger. En dit was net die punt van die ysberg. In 1916 beplan Bertrand Russell en Alfred North Whitehead om te bewys dat wiskundige stelsels suiwer logies was. Hulle kon dit nie doen nie. In plaas daarvan het Kurt Gödel in 1931 bewys dat geen enkele stelsel van wiskunde deur 'n eie, of enige ander stel reëls bewys kon word nie.
Selfs Russell se kollega by Cambridge, Ludwig Wittgenstein, het gelyk of hy teen hom saamgesweer het. Wittgenstein het daarop aangedring dat taal nie vertrou moes word nie. Hy het geglo dat 'logiese' beskrywings van 'regte' situasies op die beste verkeerd was, en moontlik selfs reguit misleidings. Gesamentlik het al hierdie mense tot die gevolgtrekking gekom dat ons nie bloot na die wêreld kan kyk, beskryf wat ons sien en tot gevolgtrekkings kom wat dit regtig is nie. Alles is subjektief. Alles is relatief. Dit hang alles van konteks af - wie ons is, waar ons is en wat ons sien.
Daar is meer te lewe as wat ons ervaar
Kortom, gegewe die stand van moderne wetenskap en die tradisies van godsdienstige denke wat ons geërf het, blyk dit nou seker te wees dat daar meer in die lewe is as wat ons met ons sintuie waarneem. Daar is onsienbare wêrelde wat ons persepsie van die werklikheid beïnvloed. Wat meer is, hulle vorm dit eintlik! En alhoewel ons nie hierdie wêrelde met die beskikbare mikroskope en teleskope kan waarneem nie, kan ons hulle verken wanneer ons leer om ons vyf sintuie te omseil en uit en weg te beweeg van die liggaam wat hulle definieer en reguleer.
Daar is nog baie mense wat hierdie woorde sal lees en sal sê: 'Ek weet wat ek sien!' Niemand sal hulle ooit oortuig dat hulle die illusie gekoop het nie. Dit is die krag daarvan oor ons. Hoe vreemd is dit nie dat die waarheid self as 'n magiese speelding verskyn nie.
Maar daar was duisende jare diegene wat die illusie gesien het, alhoewel hulle geen manier gehad het om hul insigte te kwantifiseer nie. Deur hul drome en visioene te ondersoek, deur noukeurig gekontroleerde en gedissiplineerde intuïtiewe oefeninge, en deur die ervaringsdrade van mistieke reis na binne te volg, het hulle tot die gevolgtrekking gekom dat daar ander wêrelde is wat wag op verkenning.
Hierdie wêrelde kan soms vreemd voorkom wanneer ons probeer om dit te beskryf met behulp van taal wat uitgevind is om dinge waarmee ons almal bekend is, te verduidelik. Hulle is immers heeltemal buite ons ervaring. Ons kan nie terugkom van so 'n reis af en sê: "Dit is wat ek gesien het nie!" Die beste wat ons kan sê, is: "Wat ek gesien het, het so iets gelyk!"
Neem byvoorbeeld hierdie voorbeeld uit my dagboek. Die ervaring het baie jare gelede gebeur, maar lyk nog steeds so aanskoulik soos die dag toe ek daaroor geskryf het:
Ek word wakker net voor 3:30 en besluit om te mediteer, met baie geestelike voorbehoude. (Dit is koud buite die buiteblad!) Ek gaan in die sitkamer in, gaan sit in die stoel wat ek gebruik om te mediteer en skakel sagte musiek aan. . .
Ek bevestig by myself dat ek meer as my liggaam is. Ek probeer om alle eksterne gedagtes in toom te hou. Dit werk natuurlik nie, dus stap ek geestelik buite myself en word die Watcher, wat bloot die persoon waarneem wat al hierdie ysige denke doen, waarneem.
Met daardie eenvoudige stap verander alles. Ek sien my liggaam in die stoel as 'n afsonderlike entiteit, 'n voertuig vir bewussyn. Maar ek is buite. Hoe lyk die Watcher? Ek het nie die geringste idee nie. Ek kan my liggaam op die stoel beskryf. Maar dit is alles.
Wat hierna gebeur, is baie moeilik om te beskryf. . .
Ek is bedek met 'n stuk iets wat soos karton lyk. Miskien is ek in 'n boks. Maar die karton kan maklik verwyder word, miskien met hulp van iemand anders. Ek is nie seker nie. Dan verwarring. Ek vra om duidelikheid. Dan klim ek af.
Styg — vry vlieg — draai en draai — tuimel — vryheid — vreugde.
Op 'n stadium lyk dit asof ek 'n bepalende horison benader. Hierbo is lig. Suiwer lig. Nie eers lig nie, net blitsige witheid. Onder is duisternis. Maar die duisternis is gevou met speldjies van lig. Dit blyk die heelal te wees. Vir 'n oomblik hou 'n geweldige wese, volgens my, dit die duisternis in sy hand. Hy glimlag. Ek voel dat hy die heelal op enige tyd en enige plek sou kon binnegaan met net 'n gedagte. Dan hou hy vas, nie die heelal nie, maar 'n outydse sigaarkissie. Dit bevat ook iets, maar ek weet nie wat dit kan wees nie. Miskien is dit die heelal. Miskien net my liggaam. Maar hy kniel as hy dit studeer.
Volgende sien ek ligpilare wat die lig ondersteun, óf dit word getrek. Een daarvan is gewortel in 'n aardse draaikolk. Dit lyk asof 'n ander uit die Medicine Wheel kom wat ek onlangs in 'n vallei onder ons huis gebou het. Daar is baie meer. Hulle vorm 'n soort struktuur wat na die ligwêreld reik. Dit is asof hulle wonderlike pilare vorm wat die lug ondersteun — Stonehenge op steroïede of Disney weg berserk. Maar miskien verbind hulle eenvoudig die twee wêrelde. Ek weet nie.
Hoe kan 'n beeld wat so ongelooflik visueel en eg is, so moeilik wees om met woorde te beskryf?
Daar is nou 'n uur verby en die CD-musiek begin vir die derde keer. Ek is bewus daarvan dat ek langer kan uitbly as ek wil. Maar op een of ander manier is ek te vol beelde en prente. Dit is tyd om terug te keer. Ek ook.
Ek het geen idee wat gedurende daardie uur van meditasie gebeur het nie. Ek weet nie of dit 'n soort boodskap bevat of nie. Dit het gevoel asof dit wel gebeur, maar indien wel, die boodskap ontwyk my tot vandag toe, baie jare later.
Ek is ten volle bewus daarvan dat dit miskien 'n soort helder droom was, 'n vryheids-fantasie van my onderbewussyn. Ek was immers toegedraai in die gewone wêreldse siklus van take wat ons almal verteer. Goeie dinge. Praktiese dinge. Maar ek voel gereeld dat so 'n ingesteldheid ons van Gees afskei.
Daar is redes waarom mistici in die woestyne of op die bergtoppe uitgaan om weg te kom van noodbehoeftes. So belangrik soos wat dit lyk asof hierdie daaglikse take lyk, en dit is belangrik, is dit triviaal in vergelyking met die werklike werk van Reality. Per slot van rekening, as ek daardie wese is wat die hele wêreld in sy hande het, is die keuse van watter kleur om die kombuiskaste te verf, regtig nie baie belangrik nie.
Of dit nou 'n helder droom, fantasie of ervaring buite liggaam is (UGO), wat die basiese boodskap maklik maak om te ontsyfer.
"Ek is meer as my liggaam! ”
Video / meditasie deur Jim Willis: Begeleide meditasie om 'n positiewe bedoeling in hierdie krisistyd in te lei
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Die skep van Realiteite > Ek is meer as my liggaam: tree uit die 'regte wêreld'-illusie