Christus is die hoof van sy kerk.. PB3.12 Home - Slider
Christus is die hoof van sy kerk.. PB3.12
Posted by thePLAN diePLAN on October 20, 2018 at 2:30 PM
•	3.12	Christus is die hoof van sy kerk
•	Deel 1.4 Dit gaan oor God – bl. 14-16
•	Deel 2.5 Wie is ons? – bl. 17-18
•	Deel 2.6 Die kerk – bl. 19-29
•	Week 1 – Dag 3 Wat kry ek daaruit? – bl. 7-9
•	Week 1 – Dag 4 Nie sommer-so nie – bl. 10-12
•	Week 1 – Dag 5 Eienaar? Vennoot? – bl. 13-14
Efesiërs 1:6-10; 4:15-16; Kolossense 1:15-20
As daar oor die Hoofskap van Christus gepraat word, dink mens dadelik aan die liggaamsbeeld wat dikwels deur Paulus gebruik word. Tog is die klem in die beeld van die liggaam meestal op die eenheid, verskeidenheid en interafhanklikheid van die ledemate van die liggaam, en nie soseer op die Hoof nie. In 'n afgeleide sin is die hoof natuurlik die "Hoof" van die liggaam, maar Christus is nie (maar net) 'n liggaamsdeel, al is dit dalk die belangrikste nie. In daardie dae sou dit baie onwaarskynlik wees dat die mense gedink het in terme van die brein (hoof) wat alles beheer.
Nee, Christus as Hoof word eerder in die sin gebruik soos die hoof van 'n skool, die hoof van 'n organisasie, die baas. Jesus gee die toon aan. Daarom lees ons in Kolossense dat Jesus ook die hoof is van die kosmos... Hy is die Eerste in die ganse heelal, ook in die kerk (Kol. 1:15 en 18).
Daarom sou mens ook die ander term/naam vir Jesus Christus hier kon gebruik: Here. Hy is die Here, die Kurios. Dit was buitendien na alle waarskynlikheid die inhoud van die eerste geloofsbelydenis. En hierdie belydenis was radikaal in stryd met die gangbare uitgangspunte en "geloof" van daardie tyd, beide van die Jode en die Romeinse owerhede.
In ons prediking moet ons dus na vore bring wat hierdie belydenis ingehou het vir die gelowiges van daardie tyd, sowel as vir die jong kerk. En dan, natuurlik, wat dit vir ons beteken om te bely dat Jesus die Hoof is van die kerk... en die Hoof is van sy sending.
Dit was sekerlik 'n belydenis wat die vroeë gelowiges in konflik gebring het met die owerhede, beide godsdienstig en polities. Dit het 'n bepaalde afstand geskep tussen kerk en wêreld. Wat beteken dit vir ons?
Dit was ook 'n belydenis wat die standaard daargestel het waarvolgens die lewe van die kerk, sy interne lewe, maar ook sy getuienis na buite, beoordeel sou kon word. Vertoon die lewe van die kerk die bedoeling van Hom in Wie se diens hy staan? Word die koninkryk van God gebou, of word 'n eie koninkryk gebou?
TEMA: Christus is die hoof van sy kerk.
TEKS: Efesiërs 1:9-10, 4:13-16; Kolossense 1:15-20
Die verskillende tekste en kontekste:
Die briewe aan die Efesiërs en Kolossense stem in verskillende opsigte ooreen. Een saak waaroor daar op dieselfde manier gepraat word, is die besondere posisie van Jesus Christus, ook die Seun genoem, in die plan van God. Dit is duidelik dat Hy die sentrale plek inneem in God se plan. Trouens, die plan is dat "alles wat in die hemel en alles wat op die aarde is onder een hoof" verenig moet word, naamlik Jesus Christus (Ef. 1:10).
Ook in Kolossense kom die woord "alles" 'n hele aantal kere voor: "alles in die hemel en op die aarde", "alles wat gesien kan word en alles wat nie gesien kan word nie", "al die geestelike magte" is deur Hom en vir Hom geskep (Kol. 1:16); "voor alles" was Hy daar (:17); "deur Hom het Hy alles op die aarde en in die hemel met Homself versoen" (: 20) . "God het besluit om met sy volle wese in Hom te woon", sê vers 19.
Hierdie is taal wat sy bes probeer om die onsêbare van God se majesteit en sy gedagtes onder woorde te bring. In ieder geval kom hier duidelik na vore wat teoloë al geformuleer het as "Christus, die Hoof van Kerk en Kosmos". Dit is dieselfde besef wat op ander plekke in die Bybel beskryf word as Hom wat "aan die regterhand van God sit": nie 'n ondergeskikte posisie nie, maar uitvoerend, die Regeerder, die Here, die Koning wat regeer.
Hier in ons gelese gedeeltes word Jesus op verskillende plekke die Hoof genoem (Ef. 1:10, 4:15, Kol. 1:18). Dit is een manier waarop hierdie uitsonderlike posisie van Jesus beskryf word. Wat sou dit beteken?
Die voor die hand liggende is om Hom te sien as die Hoof van die liggaam. Op verskillende plekke (ons kan noem Romeine 12, 1 Korintiërs 12 en Efesiërs 4) beskryf Paulus die kerk as die liggaam van Christus. Nou ja, wie anders kan dan die hoof van die liggaam/kerk wees as Jesus? Ons weet vandag oneindig meer as wat Paulus geweet het van die funksionering van die liggaam, en die absolute sleutelrol wat die brein/hoof daarin speel. Met ons huidige kennis is dit 'n kragtige beeld om Christus as die Hoof/brein van die kerk te sien.
Maar tog word Hy in ons teksgedeeltes eerder beskryf as Een wat bó alles en almal is... soos die hoof van 'n skool, of die uitvoerende hoof van 'n organisasie. Maar dan in 'n meer absolute sin. Hy is Hoof van Kerk en Kosmos! Daar is niemand hoër as Hy nie. Maar tog is Hy nie los van sy kerk en wêreld nie, want die skeppingsdoel van God is dat almal sal "ingroei" in Hom in, sodat Hy "alles in almal" sal wees. Wonderlik.
Vir ons sou dit eenvoudig beteken dat Hy die toon aangee in ons hele kerkwees, ons doen en late. Ons mag niks op so 'n manier doen dat dit nie die Hoof se goedkeuring wegdra nie. Dit is waarom Hy ons geleer het om te bid: "Laat u wil geskied". Nie net wát ons doen nie, maar ook hóé ons dit doen moet getoets word aan die Hoof se lewe en werk.
Maar hierdie Hoof word nie alleen genoem Jesus (Verlosser) en Christus (Messias, Gesalfde) nie, maar ook HERE. In die ou Afrikaanse vertaling het hierdie HERE (in hoofletters) gestaan vir die onuitspreeklike Naam van God: JAHWEH. In die Grieks van die Nuwe Testament is dit Kurios, die Opperheer, die groot Koning.
Daar word algemeen aanvaar dat die vroegste geloofsbelydenis van die volgelinge van Jesus was: JESUS IS HERE! En dit, meer as enigiets anders, was die rede vir die vervolging wat hulle moes deurstaan. Vir die Jode was dit natuurlik die opperste godslastering... om Jesus gelyk te stel aan God was absoluut onaanvaarbaar. Die eerste wat moes boet, was Stefanus (Handelinge 7), maar spoedig is die Christene uit die sinagoges gedryf. Maar ook in die oë van die heidense Romeine was dit niks minder as opstand teen die keiser nie, want die keiser was Kurios. Nie alleen was die keiser die absolute heerser nie, maar daar is ook 'n kultus ontwikkel om hom te aanbid. Die christene was dus rebelle, en moes gestraf word met die dood! Dit is nie onskuldig om Jesus die Here te noem nie... dit is gevaarlik.
Dieselfde geld vir ons vandag. In ons land – soos in meeste ander lande – is dit gelukkig nie doodsgevaarlik nie... dit is maar net aanstootlik en onpopulêr. Maar vir baie van ons broers en susters in die wêreld beteken hierdie belydenis letterlik dat jy gevaar loop om gedood te word.
Om Jesus Here te noem, beteken dat jy die koninkryk/koningskap van God erken. "Laat u koninkryk kom", bid ons. Daarmee word bedoel dat ons die koningskap van Jesus in ons lewe moet erken en daaronder moet buig. Maar dit beteken ook dat ons moet bid en moet meewerk daaraan dat Jesus as Koning erken word deur meer en meer mense regoor die wêreld.
Ek dink die boodskap is duidelik. Die besef dat Jesus die Hoof is van die kerk stel groot eise aan ons as christene in ons persoonlike lewens. Maar nog groter eise word gestel aan die kerk wat Christus se liggaam is. Dit is eise in terme van standaard van lewe, maar ook in terme van die aktiwiteite van die kerk.
Mag ons daaraan voldoen deur die krag van die Heilige Gees.
Grosheide, F.W. en Ridderbos, H. 1960. Commentaar op het Nieuwe Testament – Efeziers,
Kolossense. Kampen: N.V. Uitgeversmaatschappij J.H. Kok.