Bybelboekversamelaar - Nuttige wenke - 2021
let wel: Ons vra u om nie elektronies of op enige ander manier materiaal vanaf hierdie webwerf te kopieër, af te laai of te herdruk nie. Die materiaal is op kopiereg beskerm deur die Bybelversamelaar en die Lewende Stroombediening. Ons hoop dat al ons besoekers hierdie versoek sal respekteer.
* Ons sal dankbaar wees as u ons inlig oor 'n fout of tik in die teks. Om dit te doen, kies die gewenste fragment en druk die toetskombinasie Ctrl + Enter
Die aflaai van hierdie materiaal, selfs vir persoonlike gebruik, is verbode.
U IP-adres: 5.18.177.131 [20:26:32, 29 Julie 2019]
Oor die Bybelboekversamelaar
The Collector of the Bible Book is 'n organisasie sonder winsoogmerk wat die belangrikste taak is om die bediening van Watchman Nee en Witness Lee in Russies te publiseer. In die voetspore van hierdie twee diensknegte van die Here Jesus Christus, wat die erfenis van die bediening wat die kerk deur die Here ontvang het, getrou bewaar het, sien ons ons doel om die rykdom van Christus te versprei, om alle gelowiges geestelike voedsel te gee wat hulle groei in die goddelike lewe sal gee vir die skepping van die Liggaam van Christus. .
© 1998-2019 Godsdienstige Organisasie van Evangeliese Christene "Versamelaar van die Bybelboek."
Alle regte voorbehou. Reproduksie geheel of gedeeltelik sonder toestemming is verbode.
Ons herhaal dikwels die woorde: "Alles is in die hande van God," maar het dit nie net 'n algemene frase geword nie? Is ons gereed om die Voorsienigheid van God vir ons te aanvaar en die soms titaniese, maar vrugtelose pogings om ons lewe te bou op die manier waarop ons dit sien en te laat vaar? Hoe kan ons leer om onsself aan God toe te vertrou en op God te vertrou, met dankbaarheid te aanvaar wat Hy ons gee, of dit nou vreugdes of hartseer is? Die predikante van die Russies-Ortodokse Kerk antwoord.
Ons het niemand op wie ons vertrou nie, maar op God
Die apostel Petrus wys die beste manier om God te vertrou wanneer hy volgens die Verlosser besluit om op water te gaan
- Ek dink dat die apostel Petrus die beste manier toon om God te vertrou, toe hy, bang vir 'n storm en die Verlosser op die waters sien loop, besluit om volgens Sy woord hierdie stormwater op die kommerwekkende see in te gaan en daarmee saam te gaan. En daarom moet iemand besluit om God te vertrou - om te glo dat jy 'n stap sal neem en nie sal verdrink nie, want die Here sal jou ondersteun.
Daar is so 'n denkwyse wat natuurlik help om die geloof in God te versterk: daar is niemand wat ons in werklikheid vertrou nie, behalwe God. Vertrou mense? Maar hulle is inkonsekwente, onvolmaakte wesens, hulle misluk die hele tyd. Soms uit eie vrye wil, soms teen eie vrye wil. Vertrou jouself? Maar niemand weet beter as ons hoeveel ons self ontrou en onstabiel is nie. Daar is niemand om op te vertrou nie, behalwe op God. Die Here het ons lief, maak nie saak wat ons is nie, Hy bewaar, red en beskerm ons altyd.
U moet Hom vertrou. En hoe meer 'n persoon daaraan nadink, hoe meer vertroue het hy op God. Alhoewel vertroue in God natuurlik in die begin, vereis dat iemand 'n daad moet doen, is hy vasberade. Maar later, as dit 'n vaardigheid word, word dit 'n draad, soos eerwaarde ouderling Paisius van Athos gesê het, 'n draad wat voortdurend tussen ons en God gespan word, 'n soort onophoudelike gebed, omgekoop. Want dit is moontlik om nie woorde te spreek nie, maar om in hierdie gevoel van vertroue te leef. Dit is wat ons met God verbind.
- Sodra jy vergeet hoe om jouself en jou familie te vertrou, bly daar niks vir jou oor nie, hoe vertrou jy die Een God en Sy Heilige Kerk!
Voel God terwyl u naaste dien
- Volgens die Monnik Mark die Asketiese is "genade verleen aan diegene wat in Christus gedoop is; dit tree op soos die gebooie vervul word en hou nie op om ons in die geheim te help nie. Maar dit is ons krag om te doen of nie goed te doen in ons krag nie. " En volgens die Verlosser sal "die wat rein van hart is, God sien" (vgl. Mt 5: 8). Die pad na God is dus die pad wat deur jouself loop. Dat ons op so 'n pad verander. En ons is bewus van hierdie veranderinge. En ons kry nuwe sig. En die realiteit van die Koninkryk word aan ons geopenbaar.
Om nie 'n fout by die deur te maak nie, nie in selfbedrog te val nie, nie om u siel te breek nie, en daar is 'n asketisme wat die ervaring opbou van diegene wat die hemelse Jerusalem bereik het, wat ons 'n aanduiding gee van tekens en reisnotas.
In oorleg met die askete, sal ons egter nie die belangrikste ding vergeet nie - die 25ste hoofstuk van die Evangelie van Matteus, waarin verse van die 31ste tot die 46ste sê oor wat die afstand tussen ons en God is. Dit blyk dat dit die afstand tussen ons en die naaste persoon in nood is. En alles wat ons vir hierdie persoon doen, aanvaar die Here soos vir hom gedoen.
In die Christendom is daar dus geen ingewikkelde horoskope, Talmuds of teosofieë van verlossing nie. Alles is buitengewoon eenvoudig en duidelik, selfs vir 'n driejarige baba. Die evangelie praat van aktiewe liefde vir vriende en vyande wat naby en ver is. As ons eintlik hierdie verbond van liefde begin nakom, dan sal ons gewete volgens die idee van Markus die Asketiese wakker word en ons vertel wat ons volgende moet doen.
Vertroue op God is 'n geskenk van God wat as die vrug van gebed gedien word
Ons moet voortdurend tot die Here bid om ons geloof te versterk
'U moet verstaan ​​dat deugde (en geloof is deugde) God se gawes is.' 'N Mens moet gedurig tot die Here bid om die geloof te versterk. Maar dit is relatief maklik om te glo; daar is nou feitlik geen ongelowiges nie. Ateïste bestaan, maar diegene wat hulself bewustelik as ateïste beskou, is slegs 'n paar persent. Daar is baie gelowiges. Maar om in God te glo en God te vertrou, is fundamenteel verskillende state. As u dit nou verstaan ​​- maar dit is weer iets oppervlakkig, en ons praat oor iets dieper - as u verstaan ​​dat die Here 'n volmaakte, liefdevolle almagtige persoon is, dat die Here omgee vir u sondig, alhoewel u so onbeduidend, klein is, dat die Here vir elkeen van ons besorg is, dat die Here vir elkeen van ons sorg, soek die Here goed vir elkeen van ons, en laat die pad wat na hierdie goed lei nie saamval met ons idees nie - dit sê net dat ons idees verdraai is - maar jy is gereed om so te gaan - dit beteken vertroue in die Here.
Sulke vertroue moet tot die Here gebid word. In die Psalter het koning Dawid wonderlike woorde: "Sê my, Here, die weg, ek sal stink, sodat ek my siel na u kan neem." - "Wys my, Here, die pad wat ek moet gaan, want ek het my siel aan u oorhandig" ( Psalm 142: 8). Oorhandig u siel hier aan die Here - dit is 'n volledige vertroue, soos dié van koning Dawid: waar u ook al lei, sal ek daarheen vertrou, sonder twyfel, sonder om te dink. Maar terselfdertyd moet u 'n soort suiwer siel hê om te voel: die Here lei u, nie u 'probleme' nie! Dit is buitengewoon moeilik, en dit is 'n geskenk van God, wat die vrug van die gebed is. En die gebed is: "Help, Here, gee my hoop van harte in U!", "Here, gee my die krag om U te vertrou." En dit moet 'n konstante gebedskreet wees. Voortdurende gebedswerk! En dan, in antwoord op u opregte versoek - en dit moet natuurlik opreg wees - sal die Here dit aan u gee.
Wees bedag op u lewe
- Die vraag is baie korrek geformuleer. Dit is wat u moet leer. Dit word nie onmiddellik aan ons gegee nie, maar dit word verstaan ​​soos ons in die geloof leef.
Hoe kan die besef dat alles volgens die wil van God gebeur? Hoe kan u leer om Hom in alles te vertrou?
Om dit te kan doen, moet u versigtig wees met u lewe en let op hoe oordeelkundig en sorgvuldig God al sy omstandighede reël. Daar is 'n ou Franse spreekwoord: "Saak is die god van die dwase." En reg! Daar is niks per ongeluk nie. Net soos sampioene in die bos verbind word deur die drade van die mycelium, wat onder die bogrond strek van sampioen tot sampioen, word alle situasies, die sogenaamde 'ongelukke', regtig verbind deur die onsigbare grasieuse drade van Voorsienigheid en God se sorg vir ons.
En jy moet leer om dit raak te sien.
Ek het tot hierdie besef gekom net na 'n paar jaar in die geloof en in die Kerk. En sedertdien word ek elke dag versterk in hierdie bewustheid.
Soms bewe die lewe redelik opvallend, en u kan selfs vir 'n rukkie verleë wees en God nie onder hierdie omstandighede sien nie. Dit is belangrik om die krag in jouself te vind om in elk geval by Hom te bly. Sonder om te begryp en nie eens te bevat wat aangaan nie. As sy moeder aan die kruis, as dissipels ... En die betekenis sal geopenbaar word. Mettertyd. U moet net getrou aan Hom bly en wag.
Vertroue op God versterk die geestelike lewe
- Om te leer om God te glo en te vertrou, moet ons leer om opreg na Hom as die Vader te wend. 'Here, U weet ditoor beter vir my. Ek verraai my lewe in u hande. " Openheid vir God aanvaar Sy wil gewillig en lei tot vertroue. Maar iemand hou op om God te vertrou as hy net op homself vertrou, as hy dink dat hy sy lewe die beste sal regmaak.
Vertroue op God word versterk namate 'n mens geestelik vorder. Dit word vergemaklik deur die ervaring van die gebede wat u gehoor het, toe u ernstig gevra het en die Here u geantwoord het, het u regtig ingegee wat u gesoek het en gevra. Maar ons maak dikwels 'n fout deur hardnekkig te vra dat God die een of ander van ons wense vervul. Ons verstaan ​​dit nie altyd nieoor dit is nuttig vir ons. Net die Here God weet presies watoor ons het op die een of ander tydstip in ons lewens nodig.
Ons moet nie vir God sê hoe om ons te red nie. In gebed is dit belangrik om nie te eis nie, maar om God te vra om te help as Hy wil
En dit beteken dat ons nie vir God moet sê hoe om ons te red nie. In die gebed is dit belangrik om nie roekeloos te eis nie: 'Gee dit en dat, doen dit en dat', maar dit is belangrik om u by elke gebedsappèl aan God se hande toe te vertrou, vra Hom om te help om, as dit u heilige wil is, die moeilike situasie op te los op die maniere waarop nuttig en besparend vir ons.
Die tyd verloop, en 'n persoon begin besef dat God nie 'n paar van sy wense voorsien het nie, dat die Here hom op 'n pad gelei het wat meer bruikbaar vir hom was, deur probleme wat hom na die geestelike gebring het en hom weggevoer het van noodlottige versoekings. So 'n lewenservaring met 'n duidelike begrip van die Voorsienigheid van God op die beste manier, versterk die vertroue in God.
Leer u sagmoedigheid
- Elke min of meer oplettende en eerlike persoon, wat homself in ag neem, die gebeure van sy eie lewe, die lewe in die algemeen, moet noodwendig tot die gevolgtrekking kom dat die diversiteit en ingewikkeldheid van hierdie wêreld nie in 'n "slim" skema pas nie. Dat die geheime van die wêreldstruktuur oneindig oortref die moontlikhede van die menslike verstand daaroor. Hierdie eenvoudige gevolgtrekking gekom lank voor ons kom die grootste denker - die antieke filosoof Sokrates. Samevattend sy nuuskierige en aanhoudende soeke na waarheid, het hy gesê: 'Ek weet dat ek niks weet nie.' En dit is die eerlikste antwoord van die 'natuurlike' gees op die grootsheid van God se wêreld. In 'n sekere sin is dit die sleutel tot nederigheid, wat die eerste en noodsaaklike stap is om geloof te verkry.
En waarom ek eintlik iets wil weet, waarom is hierdie strewe, hierdie soeke, hierdie twyfel en geestelike angs? Wat wil iemand vind, wat het hy so pynlik? Die antwoord is meestal een: 'n man verlang na waarheid. Dit is waaraan 'n man ontbreek, waarsonder sy lewe onvolledig word, dit is waarna hy met sy hele siel streef, want dit is inderwaarheid in die wete dat hy betekenis en regverdiging vir sy eie lewe verkry.
En die volgende en baie belangrike stap om geloof te verkry, is 'n opregte soeke na die waarheid. As ons vorentoe kyk, sê ons dat die waarheid - dit is nie die een of ander vorm van onttrekking, idee of kwintessensie van kennis nie - dit alles nie in staat is om aan die hoogste eise van die menslike gees te voldoen nie, omdat hierdie versoeke, selfs al is hulle onbewustelik, maar beslis op die Allerhoogste persoon gerig moet wees. En dit is juis in 'n diep persoonlike verhouding met God dat die menslike siel die hoogste betekenis van sy lewe kan verkry.
As iemand regtig die waarheid soek, en nie die bevestiging van sy eie gevolgtrekkings en konstruksies nie, sal die Here beslis reageer op so 'n opregte soeke, so 'n opregte strewe van die siel en sal hy goeie nuus gee, 'n goeie teken van sy teenwoordigheid. En dan ... as iemand oplettend en sensitief is, as hy gereed is om 'kennisgewings' van die Here te ontvang, dan sal hy sekerlik leer dat die Openbaring oor die geestelike lewe, oor die maniere van gemeenskap met God nie net persoonlik kan wees nie, maar om die waarheid te sê, algemeen en selfs universeel. En hierdie openbaring is vervat in die Heilige Skrifte, in die tradisie van die kerk, in die kerk self, wat in sy geheel die "pilaar en bevestiging van die waarheid" is.
Hierdie besef - dat waarheid in die kerk bly en dit is in die kerk dat iemand die waarheid leer - is baie, baie belangrik. Veral in ons tyd, wanneer baie, helaas, nie verstaan ​​dat die Kerk nie 'n soort menslike organisasie is nie, maar wel die Liggaam van Christus is. Hierdie bewustheid van die belangrikheid van die Kerk kan dien, indien nie die begin nie, dan die voortsetting van versterking en groei in die geloof.
Die volheid van die Openbaring wat deur die Kerk gehou word, moet onvoorwaardelik aanvaar word - selfs in teenstelling met die stem van 'gesonde verstand'.
Maar hoe kan 'n mens die volheid van die Openbaring wat deur die Kerk gehou word, aanvaar as die brein weerstaan ​​teen baie feite uit die kerkgeskiedenis, baie gebeure en omstandighede van Openbaring? Ek dink hierdie dilemma moet onvermydelik voor elke eerlike persoon ontstaan. Op wie om te vertrou: 'n mens se eie gees en ervaring, of wat Openbaring sê, en wat nie in die raamwerk van die alledaagse menslike ervaring en gewoonte-idees oor die lewe pas nie? En hier is daar net een, maar fundamenteel belangrike uitweg. Voordat u Openbaring met u gedagtes en gedagtes begin bestudeer en herken, moet u 'n belangrike stap neem op die pad na God, 'n belangrike stap op die trappe van die geloof voordat u dit aan logiese ontleding onderwerp. Die volheid van die Openbaring wat deur die Kerk gehou word, moet onvoorwaardelik en onvoorwaardelik aanvaar word. Aanvaar selfs in teenstelling met die verontwaardigde stem van "gesonde verstand" en "natuurlike logika." 'N Mens moet Openbaring heelhartig en van harte aanvaar en God volkome vertrou. Dit is die belangrikste besluit en die belangrikste geestelike stap wat getuig van opregte nederigheid voor God in sy kerk. Sonder hierdie nederigheid is die geestelike lewe eenvoudig onmoontlik, ongeag hoe slim en opgevoed 'n persoon is.
In hierdie Evangelie word daar gepraat van hierdie 'waansin'. Dat die aanvaarding van die volheid van Openbaring in stryd is met die 'normale' menslike rede, want dit oortref dit soveel as 'die weë van God is ver van die weë van mense' (Jes. 55: 9). Hierdie selfverloëning, geheel en opreg, is absoluut noodsaaklik en daarop berus die regte geloof.
'N Ander ding is dat iemand onvoorwaardelik nie privaat opinies en oordele moet aanvaar nie, wat ook in die Kerk teenwoordig is en soms gesaghebbend en selfs heiliges is, maar steeds geneig is tot foute en foute van mense, maar slegs dit behoort tot die volledigheid van die leerstelling. Ortodokse Apostoliese Kerk.
Ons kan sê dat hierdie onvoorwaardelike vertroue op God onvermydelik met die offer verband hou. Ons offer ons gedagtes aan God, wat egter nie vergaan nie, maar wonderbaarlik getransformeer word en, deur God se genade, verskillende verligte genade word. Maar dit beteken nie dat hy so 'outomaties' en vir ewig word nie. Die gees sal dwarsdeur die lewe probeer om uit 'Goddelike gehoorsaamheid' te kom en die plek in te neem wat die siel oorheers. Dus - deur die gees - tree die siel op (en werk deur die hele lewe) die gees van weerstand. Maar ons taak is om sy vertwyfeling te volg en ons onvoorwaardelike vertroue in God telkens weer te bely, selfs tot nadeel van wêreldse logika en rasionele denke.
Voortdurend om goed te doen, geduld, maak nie saak wat nie, en selfs in teenstelling met omstandighede - is dit die manier om te vertrou
As iemand bewustelik begin "sonder om te murmureer en te dink" (kyk: Fil. 2: 14), alles wat in die Evangelie staan ​​geskryf het, sal hy nie dadelik die vrugte van sulke gehoorsaamheid, die goeie vrugte van die geloof, sien nie. Hy kry 'n ander, werklik verligte gedagte. Dit gebeur onvermydelik, maar dit is wat ons moet verstaan ​​en onthou: ons 'alledaagse' dimensie van die lewe is anders as die geestelike. En die lewensveranderings wat verband hou met die vervulling van die gebooie, met die begeerte om die evangelie uit te leef, word dikwels nie onmiddellik gemanifesteer soos ons wil nie, maar geleidelik in die loop van maande en selfs jare. Dit is baie belangrik om te verstaan, omdat ons almal ongeduldig is, en as ons lewe nie dadelik na die beter dinge begin verander nie in reaksie op ons 'goeie voorneme', raak ons ​​dikwels geïrriteerd, wanhoop, verloor ons geloof en, soos hulle sê, "swaai ons hande" in die kerklike lewe . Maar sulke gedrag beteken net een ding - ons het nie die nodige toets geslaag nie, en was nie bepalend genoeg en konstant om goed te doen nie. Deur goed te doen, nie ter wille van eiebelang nie, hetsy eksplisiet of verborge, maar om die goeie self, ter wille van Christus, ter wille van God. Hier is sulke konstansie, geduld om goed te doen, geduld, ten spyte van alles en dikwels selfs ten spyte van omstandighede - dit is nog 'n uiters belangrike voorwaarde om geloof te verkry nadat ons op God vertrou het.
Dit klink miskien vreemd, maar die weg na geloofsvertroue is nie teoreties nie, maar eksperimenteel. Eers as iemand die gebooie van God begin nakom, op 'n Christelike manier probeer optree, vertrou God en sy Kerk geheel en al ... wanneer hy geduld toon deur goed te doen, vra God gedurig nederig om hulp, dan geloof, as God se reaksie op sy vertroue, geduld en nederigheid, - groei en vermeerder by die mens en stel hom voor in 'n wonderlike en onbegryplike vreugdevolle wêreld, wat in die Christelike taal die Koninkryk van God genoem word.
Опытное доверие формируется, как у детей, методом проб и ошибок. Мама запретила трогать горячий утюг, но я ведь любопытный, взял да потрогал. В результате – ожог пальца. Pa het geëis om by te bly in die supermark, maar ek het dit nie ernstig opgeneem en in die skare verdwaal nie. En so aan. Geleidelik besef ons dat dit beter is om gehoorsaam te wees aan God, nie aan jouself nie.
Maar diep, onwankelbare vertroue is 'n geskenk waarvoor gebid kan word.
Kyk na die video: Hoe ga ik om met een geloofscrisis? Reinier Sonneveld over De stilte van God, hoofdstuk 9 (Oktober 2021).