Hooggeregshof - Verloop van Geskiedenis - 2021
Die Grondwet en die Hooggeregshof: die Grondwet is baie duidelik oor die posisie van die Hooggeregshof soos uiteengesit in Artikel III.
'Die regterlike gesag van die Verenigde State sal in een Hooggeregshof en in sodanige minderwaardige howe berus dat die Kongres van tyd tot tyd kan instel en instel.'
"Die regsmag sal betrekking hê op alle sake in wetgewing en billikheid wat voortspruit uit die Grondwet, die wette van die Verenigde State en verdrae."
Artikel III bepaal baie min anders (afdeling 3 verwys na verraad) en dit is in hierdie kort afdeling van die Grondwet dat die mag van die Hooggeregshof voortkom. Ironies genoeg is dit onduidelik of die stigtersvader die Hooggeregshof van plan was om so 'n mag te hê, en die geskrewe verslag van die debat oor hierdie kwessie bevat baie min verwysings na die mag wat hierdie liggaam moet hê of kan ontwikkel.
Die struktuur van die federale howe:
Die Grondwet plaas die Hooggeregshof duidelik aan die hoof van die federale regstelsel in Amerika. Die Kongres het wel die reg om minderwaardige howe in te stel en het die geleentheid benut om dit te doen. Oorspronklik het die Kongres drie kringhowe vir appèl en dertien distrikshowe opgerig. Sedertdien het die federale hofstelsel uitgebrei na elf kringhof van appèl plus een vir Washington DC en vier en negentig distrikshowe. Kragtens artikel 1 van die Grondwet het die Kongres ook vier wetgewende howe ingestel. Dit is dié van die District of Columbia, territoriale howe, belastinghowe en die Court of Military Appeals.
Distrikshowe is howe met oorspronklike jurisdiksie. Dit is, dit is die basiese verhoorhowe van die federale stelsel. Die meeste beslissings wat in hierdie howe geneem word, is gewoonlik finaal, maar dit kan deur die appèlhof hersien word. Die appèlhowe is in kringe georganiseer en hulle mag slegs appèlle binne hul eie kringe hoor. Die Hooggeregshof is die finale appèlhof. Dit kan sake hoor van die minderwaardige federale howe en van die staatshowe wanneer 'n federale saak betrokke is. Federale aangeleenthede sluit in misdade teen Amerika, geskille tussen burgers van verskillende state, geskille tussen Amerikaanse burgers en 'n buitelandse nasie en optrede wat kragtens die Grondwet ontstaan.
Daar is twee maniere waarop 'n saak na die Hooggeregshof verwys kan word. Die eerste is 'n direkte appèl van die laer federale howe indien 'n grondwetlike kwessie as betrokke beskou word. Die tweede manier is deur 'n versoekskrif te doen vir 'n skrywe van certiorari. Dit beteken dat die rekords van 'n saak in 'n laer federale hof aan die Hooggeregshof gestuur word vir hersiening. So 'n skrywe kan slegs toegestaan ​​word met die instemming van vier regters van die Hooggeregshof.
Die Hooggeregshof tree slegs in baie seldsame gevalle op as 'n hof met oorspronklike jurisdiksie. Dit sou uiters onwaarskynlik wees dat 'n saak direk na die Hooggeregshof sou gaan en die laer federale howe sou omseil. Artikel III, Afdeling 2, is baie duidelik wanneer dit lui dat dit slegs gebeur in:
"Sake wat ambassadeurs, openbare ministers en konsuls raak en die sake waarin 'n staat 'n party sal wees."
Die stigters was vasbeslote om 'n regstelsel te skep wat onafhanklik van politieke druk was. Dit strook met hul begeerte om 'n 'kontroles en balans' -stelsel te hou deur die regering in drie te verdeel. Dit pas ook by hul begeerte om Amerika te laat regeer deur die sogenaamde Regstaat.
Die oppergesag van die reg verklaar kategorieë dat:
alle mense is onderworpe aan die landwet en sal gelyk behandel word ongeag kleur, status of geloof
die regering is onderworpe aan die wet
niemand is bo die wet nie
almal moet weet hoe hulle deur die wet behandel sal word en hierdie behandeling sal vir almal dieselfde wees
Amerika moet 'n "regering van wette hê en nie van mans nie".
In die lig van die oppergesag van die reg, word alles aangewend om tussen regterlike beslissings en politieke besluite te onderskei.
Geregtelike beslissings behels die toepassing van die reg op spesifieke omstandighede en dit moet geneem word in ooreenstemming met die wet soos deur die Wetgewer gemaak, en dit moet geneem word sonder verwysing na politieke geloof.
Politieke besluite word geneem deur diegene wat daarvoor gekies is. Aangesien regters nie deur die mense verkies is nie, neem hulle geen politieke besluite nie.
Om die onderskeid tussen regterlike en politieke beslissings te handhaaf, het die stigtersvader verwag dat die regbank vry van politieke inmenging sou werk. Alexander Hamilton het geskryf:
"Die volledige onafhanklikheid van die geregshowe is besonders noodsaaklik in 'n beperkte grondwet."
Om volle geregtelike onafhanklikheid te handhaaf, stel die Grondwet in artikel III duidelik dat regsmag by die Hooggeregshof en die minderwaardige federale howe wat deur die Kongres ingestel is, berus. In die artikel word ook duidelik gestel dat regters nie ontslaan kan word of ongunstige behandeling kan ontvang bloot omdat hulle 'n uitspraak maak wat nie politieke steun en / of guns vind van die party wat aan bewind is nie.
Om die kans op omkopery te verminder, lui die artikel ook dat regters betaling moet ontvang vir die werk wat hulle doen, waarvan die somtotaal nie sal verminder tydens hul ampstermyn nie. Hamilton verklaar dat een van die belangrikste kenmerke van 'n vaste en onafhanklike regbank die permanente ampte van die beoordelaars is wat aangestel is - "hierdie kwaliteit kan dus met reg beskou word as 'n onontbeerlike bestanddeel in die grondwet."
Die Hooggeregshof en die minderwaardige federale howe word almal teen politieke inmenging beskerm. Regters word deur die president benoem en deur die Senaat bekragtig. Sodra hulle aangestel is, beklee hulle hul lewenslange posisie en kan hulle slegs deur die proses van beskuldiging verwyder word. Hulle moet natuurlik die wet nakom.
Die wetgewende howe wat deur die Kongres ingestel is, het nie dieselfde mate van onafhanklikheid nie. Kongres kan beoordelaars verwyder, hul loon verminder en die duur van hul ampstermyne verander.
In 2006 is daar nege hooggeregshofregters. President G W. Bush was in die posisie dat hy 2 regters in die Hooggeregshof kan benoem as gevolg van die dood van hoofregter Renquist en die aftrede van Sandra Day O'Connor.
John Paul Stevens is in 1975 genomineer deur president Ford en word as matig beskou. Antonio Scalia is in 1986 genomineer deur Reagan en word as 'n "vaste konserwatiewe" beskou. Anthony Kennedy is in 1987 genomineer deur Reagan en hy word as 'n wettige konserwatiewe beskou. David Souter is in 1990 genomineer deur president Bush en word beskou as 'n wettige konserwatiewe. Clarence Thomas word beskou as 'n konserwatiewe en is in 1991 deur Bush benoem. Ruth Bader Ginsburg was Clinton se eerste nominasie in 1993. Die tweede vroulike geregtigheid wat beskou word as 'n matige liberaal. Stephen Breyer is in 1994 deur Clinton benoem. Hy word as konserwatief beskou in sy regsbenadering. John Roberts is in 2005 deur G W Bush genomineer en in September 2005 deur die Senaat bevestig. Samuel Alito is genomineer deur G W Bush en het in Januarie 2006 in die gesig gestaar teen die Senaat. Sy nominasie is aanvaar.
Dit is 'n algemene praktyk dat die Senaat die president se keuses as regters bekragtig. Reagan se keuse van Robert Bork is egter in 1987 deur die Senaat geweier, wat weer tot die aanstelling van Kennedy gelei het.
Die belangrikste verantwoordelikheid vir bekragtiging lê by die regterlike komitee van die Senaat. Dit is die gewone prosedure om die president 'n vrye keuse van regters toe te laat. Dit geld veral as die president met 'n groot meerderheid verkies is en kan beweer dat hy 'n verkiesingsmandaat het. Van die 132 name wat sedert die totstandkoming van die Hooggeregshof as potensiële regters voorgehou is, is slegs 27 mense verwerp.
Daar is getuienis dat die begeerte van die Stigters om die Hooggeregshof apolities te hou nie gehandhaaf is nie. Reagan het sy presidentskap gebruik om die Hooggeregshof meer konserwatief en regse te maak. Presidente gebruik wel die aanstellingstelsel as 'n manier om die Hooggeregshof meer op hul politieke manier te bevorder - as die geleentheid hom voordoen om 'n Justisie te vervang.
Breyer, wat deur Clinton aangestel is, is deur baie mense as 'n 'veilige' Clinton-man beskou. Die onlangse verwerping van 'n presidensiële genomineerde is geheel en al gesentreer op die oortuiging van die Senaat dat die president te ooglopend probeer het om die Hooggeregshof polities te beïnvloed. Bork is deur die Senaat verwerp omdat hy veels te regse was vir hul smaak. Reagan se volgende plaasvervanger - Douglas Ginsburg - moes teruggetrek word nadat dit bekend gemaak is dat hy as jong man dwelms geneem het. Die finale keuse - wat deur die Senaat aanvaar is - Anthony Kennedy, was net so konserwatief as wat Bork sou gewees het as hy deur die Senaat aanvaar is!
Wanneer 'n president oor 'n kandidaat besluit, moet die sosiale en politieke samestelling van die Hooggeregshof ondersoek word. Reagan het Sandra Day O'Connor aangestel - die eerste vroulike Justice. Of dit die moontlike vroulike kiesers vir die Republikeinse president sou wees, is onduidelik. Om 'n etniese balans te handhaaf, het Bush Clarence Thomas - 'n Afro-Amerikaner - aangestel om die Afro-Amerikaanse Thurgood Marshall te vervang. Tydens die verhoor van die Senaat wat gelei het tot die stemming of hy hom wil aanvaar of nie, het 'n werknemer van Thomas, Anita Hill, hom van seksuele teistering beskuldig. Dit het die kwessie laat verdwyn, maar hy is uiteindelik met 52 stemme vir 48 deur die Senaat aanvaar.
Die Grondwet bepaal nie hoeveel regters in 'n hof moet sit nie. Die syfer wissel van vyf tot tien, maar die aanvaarde syfer vir die Hooggeregshof is nou nege. Alhoewel 'n justisie nie meer in die appèlhowe sit nie, het elkeen 'n paar verantwoordelikhede by ten minste een van die appèlhof. 'N Krisis het in 1937 plaasgevind toe Roosevelt probeer het om die Hooggeregshof met nog vyf justisies in te pak wat moontlik was vir sy New Deal-beleid (agt statute van New Deal is deur die nege man hooggeregshof ongrondwetlik verklaar). Sulke blatante verpolitisering van die Hooggeregshof is deur die Kongres verwerp ondanks Roosevelt se stand in die openbare oog. Hul logiese aanname was dat die president met 'n stampvol hooggeregshof uiteindelik kan doen wat hy wil. So 'n idee was 'n kwaal vir die Kongres en sou teenstrydig wees met alles wat die Stigtersvaders wou bewerkstellig.
Die mag van die Hooggeregshof
Bogenoemde voorbeeld van Roosevelt gee 'n duidelike idee van die mag van die Hooggeregshof. Ondanks 'n oorweldigende verkiesingsoorwinning in 1932, gebaseer op die belofte van 'n New Deal, het die Hooggeregshof steeds agt van die statute van die New Deal as onwettig verklaar. Die vermoë van die Hooggeregshof om alle aspekte van die regering te ondersoek, staan ​​bekend as Geregtelike hersiening.
Hierdie mag is gebaseer op die vermoë van die Hooggeregshof om as tolk en arbiter van die Grondwet op te tree.Nóg die president nóg die Kongres het die reg om dit te doen. Die Hooggeregshof is die enigste instansie wat die reg het om te interpreteer wat die Grondwet beteken, en dit is die reg wat dit die mag gee om alle aspekte van die regering te ondersoek. Ironies genoeg word hierdie mag nie in die Grondwet neergelê nie. Die Grondwet verklaar wel dat die Hooggeregshof die hoogste regterliggaam in Amerika is, maar dit is vaag oor hoe hierdie rol in die praktyk toegepas moet word. Dit sou aansluit by die buigsaamheid wat die Stigtersvader in die Grondwet wou hê, aangesien hulle geweet het dat die land sou groei uit die dertien state waarmee hulle te make gehad het en dat hulle nie presies kon weet hoe dit sou bepaal hoe die Grondwet sou werk nie. in 'n groeiende samelewing. Die wetteloosheid van Amerika ten tyde van die skryf van die Grondwet en die gevare daarvan om eenvoudig daar te woon, was vir die stigtersvaders duidelik - vandaar hul verklaring dat elkeen die reg het om wapens te dra. Die onttrekking van so 'n reg sou ernstige grondwetlike implikasies hê.
Die bevoegdheid van die Hooggeregshof pas in by die konsep van kontrole en balans teen alle aspekte van die regering.
"Die interpretasie van die wette is die regte en eienaardige provinsie van die howe. 'N Grondwet is in werklikheid en moet deur die beoordelaars as 'n fundamentele wet beskou word. Dit moet dus aan hulle behoort om die betekenis daarvan te bepaal, sowel as die betekenis van 'n bepaalde handeling wat van die wetgewende liggaam af kom." Hamilton
Die mag en status van die Hooggeregshof is die meeste ontwikkel deur hoofregter John Marshall. Hy het in 'n sterk sentrale regering geglo en was 'n federalis. In sy vier-en-dertig jaar as hoofregter (1801-1835) ontwikkel hy die mag "meer as enige geregtigheid voor of sedertdien." (Williams) Sy beroemdste saak was Marbury v Madison in 1803. Dit was in hierdie spesifieke geval dat Marshall die beginsel van Geregtelike hersiening moet deur die Hooggeregshof gehou word.
State het altyd hul regte jaloers bewaak. Die Tiende Wysiging (1791) het hulle die reg gegee om alle aspekte binne hul staat te regeer wat nie spesifiek aan die federale regering kragtens die Grondwet gegee is nie. Ondanks hierdie mag het Marshall, as 'n sterk federalis, probeer om elke geleentheid wat hy gehad het, te benut om die mag van die Hooggeregshof te bevestig.
Die belangrikste saak waaroor hy voorsit, was Martin v Hunter se huurder in 1816 waardeur die staat Virginia via sy hoogste staatshof beweer het dat staatsregerings en die federale regering gelyk is en dat die Hooggeregshof geen jurisdiksie oor die hoogste hof van 'n staat het nie. Marshall verklaar dat elke staat 'n deel van sy soewereiniteit verloor het toe hy die Grondwet aanvaar het, en dat alle state onderhewig was aan die beslissings van die Hooggeregshof.
'N Ewe beroemde saak waarby Marshall betrokke was, was McCuloch v Maryland in 1819. Maryland het 'n staatsbelasting op die National Bank of America opgelê. As die bank hierdie belasting sou betaal het, sou dit buite werking gewees het; daarom het hy geweier om te betaal. Marshall het aangevoer dat die federale status van die bank beteken dat dit toegelaat moet word om die pligte daarvoor uit te voer, en die hooggeregshof het die belasting ongrondwetlik verklaar. Hierdie uitspraak het die reg van die Hooggeregshof bepaal om staatsregerings te hersien. Dit is op die gebied van die staatsreg dat die Hooggeregshof die aktiefste was in die gebruik van geregtelike hersiening. Sedert die era van Marshall het die beginsel van geregtelike hersiening binne Amerika grotendeels onbestrede geloop.
Die regte van die Federale regering is ook deur die Hooggeregshof nagegaan, soos Truman en Nixon uitgevind het. In 1952 is daar gevind dat Truman ongrondwetlik opgetree het om die leër te beveel om Amerikaanse staalaanlegte oor te neem - ondanks sy bewering dat hy as opperhoof van die weermag dit sou kon doen. Nixon is deur die hooggeregshof beveel om die sogenaamde Watergate-bande te oorhandig met die argument dat hy nie absolute uitvoerende mag het om hulle te weerhou nie ... die president het nie "ongekwalifiseerde presidensiële immuniteit teen die regsproses onder alle omstandighede."
Die mag van geregtelike hersiening het die Hooggeregshof toegelaat om burgerlike vryhede binne Amerika te beskerm. Die betrokkenheid by burgerregte-aangeleenthede het gewissel van rassekwessies, tot die regte van die beskuldigdes en die herverdeling van verkiesingsdistrikte.
in 1954 verklaar die Hooggeregshof dat skole wat rasse-gesegregeer is, 'n skending van die gelyke beskermingsklousule van die 14de wysiging was. in 1966 verklaar die Hooggeregshof dat 'n persoon ingelig moet word oor sy / haar reg om stil te bly as hy gearresteer word en dat hulle toegang tot 'n prokureur het indien nodig. in 1966 verklaar die Hooggeregshof dat een persoon een stem moet hê wanneer hy die verdeling van verkiesingsdistrikte hanteer.
Die Hooggeregshof het 'n baie belangrike rol gespeel in die behoud van die regte (en die opbou daarvan) van minderheidsgroepe. Politici gebruik hul werk altyd teenoor die meerderheid, want dit is die meerderheid wat hulle weer tot mag sal stem. Dit word die 'tirannie van die meerderheid' genoem, wat beteken het dat die minderhede in die stormloop vir stemme agtergelaat is. Hoofregter Marshall het aangevoer dat daar geen ander instelling bestaan ​​wat die regte van die minderhede anders as die Hooggeregshof kan verdedig nie. Die beslissing van die Hooggeregshof in 1954 dui op sy mag. Eisenhower het in die algemeen geen groot belangstelling in hervorming gehad nie en die Kongres is oorheers deur die regse suidelike demokrate wat nie die burgerregtebeweging voorgestaan ​​het nie. Daarom kon slegs die Hooggeregshof dit doen en die suide se onderwysbeleid gebaseer op segregasie is omgekeer. Dit was 'n ander probleem.
Die Hooggeregshof se benadering tot sy werk is self verdeeld. Daar is mense wat streng konstruksioniste genoem word wat glo dat regters gelei moet word deur die beginsel van oorspronklike opset, dit wil sê wat die beoordelaars glo dat die stigters vir Amerika wou hê. Streng konstruksioniste is van mening dat regeringsbeleid aan die uitvoerende en wetgewende takke van die regering oorgelaat moet word. Hulle glo ook dat selfbeheersing van regters belangrik is - bekend as geregtelike selfbeheersing.
Los konstruksioniste verkies die gebruik van die Hooggeregshof as 'n instrument om maatskaplike doelwitte te bevorder wat volgens hulle wenslik is vir Amerika. Hierdie mense glo in geregtelike aktivisme wat ander beweer dat dit die mag van die wetgewing gebruik. Reagan het gesê oor die manier waarop hy regters aangestel het:
'Die een ding wat ek soek, is regters wat die wet sal interpreteer en nie die wet sal skryf nie.'
Hoofregter Warren word daarvan beskuldig dat hy politieke besluite geneem het deur streng konstruksioniste. Sy ondersteuners het aangevoer dat wat hy doen die hele Amerika bevoordeel en as politici dit nie kan doen nie, moet diegene wat geen politieke motivering het nie, dit doen as die land daarby baat vind.
Die mees onlangse en kontroversiële betrokkenheid van die Hooggeregshof het betrekking op die reg op aborsie. In 1973 het die Hooggeregshof 7-2 gestem om die reg van alle vroue op 'n aborsie af te dwing, hoewel sommige lande dit verbied het. Hulle het aangevoer dat dit ingevolge die 14de wysiging toegelaat word. Alhoewel hierdie kwessie duidelik die reg van 'n vrou ('Jane Doe') was om 'n aborsie in Texas (waar aborsies verbied is) te onderneem, het ander dit gesien as 'n poging van die Hooggeregshof om sy bevoegdhede oor die reg van die staat om te regeer verder uit te brei binne die koninkryk van die Grondwet.
In 1989, met 'n meer konserwatiewe Hooggeregshof, is bogenoemde bevinding amper omgeslaan. Dit was egter nie, maar die state het hierdie skuif na regs deur die Hooggeregshof geneem as 'n geleentheid om aborsies baie nader te reguleer. Die state het ook daarop gedink dat die hof nie sou ingryp oor kwessies rakende die beskikbaarheid van aborsies in state nie. In 1992 is die beslissing van 1973 weer eens, maar die Hof het beslis dat 'n staat ongrondwetlik sal optree as dit 'n onbehoorlike las op die vrou se reg op aborsie plaas.
Beperk tot die mag van die Hooggeregshof
Die mag van die Hooggeregshof is groot, maar uiteindelik is dit slegs 'n geregshof.
Die Hooggeregshof het nie die mag om sy eie sake in te stel nie. Sake kan slegs van 'n laer hof af kom (behalwe in die beperkte gebied van die sogenaamde oorspronklike jurisdiksie). Daarom kan 'n geregtigheid nie 'n wet of beleid kies waarmee hy / sy nie saamstem nie en dit vir 'n beslissing voor die hof bring.
Sodra 'n beslissing geneem is, het die Hooggeregshof nie die vermoë om sy beslissings af te dwing nie. Dit kan slegs deur die uitvoerende en wetgewende takke van die regering gedoen word. Toe skeiding in suidelike skole in 1954 ongrondwetlik verklaar is, het niks in die suide gebeur nie. Dit het tot 1957 geneem voordat die besluit afgedwing word. Alhoewel die Hooggeregshof 'n nuwe benadering in die suidelike skole begin het, wou niemand in die suide dit afdwing nie, en slegs die federale regering kon dit doen deur troepe te gebruik.
Die Hooggeregshof moet sy posisie in Amerika as die hoogste regterliggaam in daardie land handhaaf. Daarom moet daar gesien word dat dit werk as 'n vennoot met die takke van die wetgewende en uitvoerende gesag, omdat konflik tussen die drie hul posisie in die oë van die publiek sal verminder. Dit is selde dat die hof 'n handeling wat deur die Wetgewer aangeneem is, heeltemal sal omverwerp. Die hof sal moontlik probeer om dele daarvan stukkend en oor 'n tydperk te verander, aangesien dit minder uitdagend vir 'n verkose liggaam wil wees. Die vermoë van die Hooggeregshof om die Grondwet te interpreteer is beperk, omdat die meeste dele op 'n baie duidelike en bondige manier geskryf is, wat dit nie vir interpretasie ooplaat nie.
Die politici self is die grootste beperking tot die Hooggeregshof. Aangesien die Hof nie sy beslissings kan afdwing nie, maak hy staat op die Federale owerhede om dit te doen. Hierdie politici ondersteun die Grondwet en selfs Roosevelt het nooit daaraan gedink om sonder 'n hooggeregshof op te tree nie, ongeag sy botsings daarmee. Politici moet bereid wees om te luister en na sy besluite te hou. Wat kan die Hooggeregshof doen as hierdie politici weier om by sy besluite te hou?
Die NAACP het 'n baie belangrike rol in die burgerregte-beweging gespeel. Die voorletters staan ​​vir die Nasionale Vereniging vir die Bevordering van Kleurlinge ...
Thurgood Marshall was die eerste Afro-Amerikaner wat in die Hooggeregshof aangestel is - 'n belangrike mylpaal in die saak van burgerregte. Marshall links ...
Kyk die video: KYK: Xander Bylsma Woensdagoggend in die Noordwes-hooggeregshof in Mmabatho. (Oktober 2021).