Riquewihr (Alsace): Geskiedenis en erfenis - Die versamelings - 2022
Riquewihr, antieke Middeleeuse stad, is 'n klein dorpie tussen die Vogezen en die Elsas, in die hartjie van die wingerd, wat onder die "mooiste dorpies in Frankryk" geklassifiseer word. In die somer geblom met die tradisionele malvas, word dit gedurende die Kerstyd versier met sy versierings om twee miljoen jaarlikse besoekers te verwelkom. Die stad, wat strek oor 'n reghoek van tweehonderd by driehonderd meter, het ongeveer tien terreine en monumente wat as historiese monumente geklassifiseer is, sowel as veertig huise en geboue wat in die aanvullende inventaris van historiese monumente gelys word. In 1898 is die Riquewihr Argeologiese Vereniging gestig om sy erfenis te bewaar, dit wil sê om die vernietiging van ou huise te voorkom en te herstel.
Die geskiedenis van Riquewihr
Dit het alles in die 6de eeu begin toe 'Richo', 'n eerlike eienaar, die perseel bedryf het. 'N Rukkie later verander die naam na "Richovilla", dan "Richovilare" en uiteindelik "Riquewihr" omstreeks 1094. Hulle besit die grawe van Horbourg en bou in 1291 'n omheining om die inwoners en hul eiendom teen indringers te beskerm. die dorp word stad in 1320. Na 'n huwelik behoort die land Montbéliard, en die stad gaan na Wurtemberg. Dit sal in die 16de eeu ryk word danksy die wingerd, maar ken ook ure van ellende: Oostenrykse oorheersing, plaagepidemies. Die kasteel is in 1540 herbou, 'n tweede omheining bied meer veiligheid aan die stad, wat dus 'n residensiële residensie word.
Gedurende die 17de eeu was dit welvaart en het die burgers, veilig gevoel, baie mooi kliphuise gebou met geveluiteinde en mooi balkonne in hout of met balke. Daar is nie 'n gebrek aan materiale nie: sandsteen uit die Vogees en sipresbome. Hulle het dus beelde, lyste, deure met hoofletters en arabeske gemaak, vensters in die Renaissance-styl, trappe, balustrades en die mode van blomme, ondanks die gang en plundering van leërs, geloods. tydens die Dertigjarige Oorlog.
In 1796 aan Frankryk geheg omdat die Württemberg hul besittings aan die linkeroewer van die Ryn moes laat vaar, het die stad gedurende die twee wêreldoorloë feitlik geen skade gely nie. Riquewihr kan dus sy naam voortduur danksy die uitbuiting van sy wingerde wat muskiete lewer, die beroemde Gewurztraminer en fyn Riesling.
As u die ou stad binnekom deur die onderste hek, gaan u deur die stoep van die stadsaal.
Nie ver daarvandaan nie, aan die linkerkant, is in die middel van die 16de eeu die kasteel van Württemberg gebou, wat sedert 1970 die Museum van Kommunikasie in die Elsas huisves. seëls, toestelle, voertuig, alles geïnstalleer in 'n stal uit die 16de eeu.
In 1324 het die graaf van Württemberg die seigneury van Riquewihr verkry, 'n huwelik wat alliansies met die graafskap Montbéliard gesluit het. Na 'n deurgang onder die Oostenrykse toesig is 'n nuwe kasteel in 1540 gebou met 'n krenkelgewel bekroon met takbokke en Renaissance-vensters. In die naburige gebou word die kanselwerk geïnstalleer. Die kasteel het tussen 1723 en 1748 onbewoon gebly omdat dit deur die koning onder sekwestrasie geplaas is. Na hierdie datum het die here van Württemberg die naam van die here van Riquewihr aangeneem en daar hervestig tot die rewolusie. Die kasteel het deur privaat hande gegaan tot aan die begin van die 20ste eeu toe die stad dit koop en 'n skool daar oprig wat soms Frans, soms Duits sou wees!
Kom ons gaan die hoofstraat op, die Rue du Général de Gaulle. Aan albei kante ontdek ons ​​nou straatjies met kroeë en pragtige vakwerkhuise. Ons kom aan die bokant van die stad by die Porte Haute, nie ver van die Tour du Dolder nie. Hierdie deur dateer uit die 1300's. Onder die gang vind ons die dubbelbladdeur en die houteg. Vanaf die 16de eeu was die eerste omheining onvoldoende en het die hertog van Württemberg besluit om 'n tweede omheining te bou om die dorpenaars beter te beskerm. Dit is hoe die ophaalbrug gebou is, die boonste en onderste stadspoorte, verdedigingstorings, bastions in 1621 en 'n wye grag buite. Laat ons die gang oorsteek en hierdie landskap van wingerdstokke bewonder ...
As u ons voetstappe volg, net op die Porte Haute-vlak, stop u voor die Dolder Tower. Hierdie toring is op dieselfde tydstip as die walle in 1291. Vyf en twintig meter hoog gebou, dit dien as 'n verdedigingstoring, 'n wagtoring en verteenwoordig die embleem van die stad. Die voorkoms van die buitekant is ontwerp om die vyand te bedreig, terwyl die fisiese voorkoms in die dorp mooier was met sy houtbalke en vier uitkragvloere. In die 16de eeu woon 'n wag daar en die taak is om die deure in die nag te sluit, te waarsku in geval van brand of vyande en waak. Sedert 1911 is die Stadsmuseum daar geleë. Ons ontdek die daaglikse lewe sedert die Middeleeuse tyd met Merovingiese oorskot, wapens van die 15de eeu tot die 18de eeu, die lewe van die voogwagter, kostuums en gereedskap met betrekking tot wyn. Op die vierde verdieping is die uitsig oor die dakke van die stad uitstekend.
Aan die voet van die Dolder-toring is die Fontaine de la Sinne, wat in die 16de eeu geïnstalleer is. Hierdie fontein is gebruik om vate, vate en alle houers wat deur wynboere gebruik word, skoon te maak. Die middelste kolom dra die wapen van die Lords of Horbourg aan die een kant en die wapen van Riquewihr aan die ander kant - 'n mengsel van die wapen van Horbourgs en Württemberg.
Voordat u met die historiese besoek voortgaan, is 'n kort stop in die winkel "La Féerie de Noël" nodig om die minste te sê in die hoogsomer: die Neutkraker wag op u by die ingang van hierdie winkel waarvan die venster verlig is die versierde kersboom ... die hele jaar deur!
As u links afloop in die hoofstraat, neem u die rue des Juifs, die ou ghetto, en u kom by die toring van die diewe. Hierdie toring, geheg aan die 13de eeuse vestingwerke, met mure van twee tot vyf meter dik en agtien meter hoog, is een van die belangrikste verdedigingswerke van die stad. Dit is in die 15de eeu omskep in 'n plek van regspleging en 'n gevangenis. In hierdie plek van marteling is diegene wat skuldig is aan wandade aan die vraag onderwerp. Ons kan die martelkamer besoek en in die middel daarvan kom ons oor die vyf meter diep put, sowel as die rekonstruksie van die wagkamer. Op die boonste verdieping is die kamer van die wagte en klerke met 'n tentoonstelling van die martelingsinstrumente wat gebruik is. Aangrensend aan die wagkamer betree ons die Maison du Vigneron wat dateer uit die 16de eeu, waar al die gereedskap van wynboere en kuipers uitgestal word.
'N Entjie verder, halfpad in die hoofstraat, steeds aan die linkerkant, kom ons by die Place des Trois Eglises. Oorspronklik is hierdie plein omring deur drie godsdienstige geboue. Tydens die hervorming in 1534 is die geboue omskep, die een in 'n protestantse tempel, die ander in 'n skool. In 1845 is twee nuwe kerke gesloop (die Protestant op dieselfde terrein, die Katolieke in die rigting van die Porte Neuve).
Kom ons gaan weer in die hoofstraat af en stop by Maison Hansi. Jean-Jacques Waltz, met die bynaam oom Hansi, is in Februarie 1873 in Colmar, destyds 'n Duitse stad, gebore. Slegte student, hy verkies om te teken en publiseer sy eerste kaart omstreeks 1896 toe Colmar poskaarte ontdek. Sy sukses was groot toe hy 'n versameling plate gepubliseer het, genaamd 'images of the Vosges'. Maar die grootste was 'The History of Alsace told to the children of France' in 1912. Sy literêre werke sowel as sy satiriese en anti-Duitse tekeninge het hom voor die Duitse howe gebring. Omstreeks 1930 het hy 'n paar jaar in advertensies gewerk, veral vir Les Potasses d´Alsace. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog, sy idees en sy tekeninge nog steeds anti-Duits, moes hy toevlug tot Agen neem. Toe hy terugkeer na Colmar, is hy in Junie 1951 oorlede. Sy tekeninge en waterverf is op glasvensters, skottelgoed, plakkate, programme, boeke en ongeveer vierhonderd poskaarte te vind. Hy was 'n veelvlakkige kunstenaar en was ook 'n graveur, skrywer, historikus. Die museum "Au nid de cigognes" huldig hom deur meer as 150 werke uit te stal.
Nadat ons die hoofgeboue besoek het, gaan ons terug na die stadsaal. Tot die rewolusie was hierdie gebou in die middel van die dorp, in die hoofstraat. Dit is in 1809 op sy huidige plek herbou.
Nadat ons 'n pragtige wandeling gemaak het, vertrek ons ​​uit Riquewihr, met die bynaam "the Pearl of the Vineyard", hierdie stad wat die beste geweet het hoe om sy huise uit die Elsassiese omgewing te bewaar, met houtwerk, oriëntasievensters en binnehowe met putte en fonteine, asook die skanse rondom die terrein.