Die ontdekking van King Tut's Tomb
Geskiedenis en Kultuur Die 20s
Howard Carter en sy borg, Here Carnarvon, het 'n aantal jare spandeer en baie geld soek na 'n graf in Egipte se Vallei van die Konings wat hulle nog nie seker was nie. Op 4 November 1922 het hulle dit gevind. Carter het nie net 'n onbekende antieke Egiptiese graf ontdek nie, maar een wat al meer as 3000 jaar byna ongestoord gelê het. Wat in die graf van King Tut lê, het die wêreld verbaas.
Carter en Carnarvon
Howard Carter het 31 jaar in Egipte gewerk voordat hy King Tut se graf gevind het.
Carter het op 17-jarige ouderdom sy loopbaan in Egipte begin, met behulp van sy artistieke talente om muurtonele en inskripsies te kopieer. Eers agt jaar later (in 1899) is Carter aangestel as die Inspekteur-Generaal van Monumente in Opper-Egipte. In 1905 het Carter bedank vir hierdie werk en in 1907 het Carter vir Lord Carnarvon gaan werk.
George Edward Stanhope Molyneux Herbert, die vyfde graaf van Carnarvon, was lief vir om rond te loop in die nuutgevonde motor. Geniet die spoed wat sy motor verleen het, Here Carnarvon het in 1901 'n motorongeluk gehad wat hom in slegte gesondheid laat staan ​​het. Kwesbaar vir die klam Engelse winter, Here Carnarvon het in 1903 winter in Egipte uitgegee en om die tyd te slaag, het argeologie as 'n stokperdjie opgeneem. In die eerste seisoen het niks anders as 'n gemummifiseerde kat (nog steeds in sy doodskis) besluit nie. Here, Carnarvon, het besluit om iemand in kennis te stel vir die daaropvolgende seisoene. Hiervoor het hy Howard Carter gehuur.
Die lang soektog
Ná verskeie relatief suksesvolle seisoene saam te werk, het die Eerste Wêreldoorlog 'n einde gemaak aan hul werk in Egipte.
Tog, teen die val van 1917, het Carter en sy borg, mnr. Carnarvon, ernstig in die Valley of the Kings begin uitgrawe.
Carter het gesê dat daar verskeie bewyse was - 'n faiencebeker, 'n stukkie goue foelie en 'n kas van begraafplase wat almal die naam van Tutankhamun gehad het. Al het dit hom oortuig dat die graf van King Tut nog nie gevind is nie. . 1 Carter het ook geglo dat die plekke van hierdie items na 'n spesifieke gebied verwys waar hulle King Tutankhamun se graf kan kry.
Carter was vasbeslote om hierdie gebied sistematies te ondersoek deur op die grondvlak uit te grawe.
Behalwe enkele ou werkershutte aan die voet van die graf van Rameses VI en 13 kalksteenkruik by die ingang van die graf van Merenptah, het Carter nie veel na vyf jaar se uitgrawing in die Vallei van die Konings gewys nie. So, Here Carnarvon het besluit om die soektog te stop. Na 'n gesprek met Carter het Carnarvon 'n vorige seisoen opgewonde gemaak en ingestem.
Een Laaste, Finale Seisoen
Teen 1 November 1922 het Carter sy finale seisoen in die Vallei van die Konings begin deur sy werkers se hutte aan die basis van die graf van Rameses VI bloot te stel. Na die ontploffing en dokumentasie van die hutte het Carter en sy werkers die grond onder hulle begin uitgrawe.
Teen die vierde dag van die werk het hulle iets gevind - 'n stap wat in die rots gesny is.
Werk het koorsig voortgegaan op die middag van 4 November deur die volgende oggend. Teen laatmiddag op 5 November is 12 trappe (afwaarts gelei) geopenbaar; en voor hulle staan ​​die boonste gedeelte van 'n geblokkeer ingang. Carter het die gepleisterde deur vir 'n naam gesoek, maar van die seëls wat gelees kon word, het hy net die indrukke van die koninklike nekropolis gevind.
Carter was baie opgewonde:
Die ontwerp was beslis van die agtiende dinastie. Kan dit die graf van 'n edele word, begrawe hier met koninklike toestemming? Was dit 'n koninklike kas, 'n skuilplek waarheen 'n mummie en sy toerusting vir veiligheid verwyder is? Of was dit eintlik die graf van die koning vir wie ek soveel jare deurgebring het? 2
Om die vonds te beskerm, het Carter sy werkers in die trappe ingevul en hulle bedek sodat niemand gewys het nie. Terwyl verskeie van Carter se mees betroubare werkers wag staan, het Carter vertrek om voorbereidings te tref. Die eerste hiervan was in kontak met Lord Carnarvon in Engeland om die nuus van die vondste te deel.
Op 6 November, twee dae na die eerste stap, het Carter 'n kabel gestuur: "Eindelik het jy 'n wonderlike ontdekking in Valley gemaak, 'n pragtige graf met robbe, ongeskik, weer dieselfde vir jou aankoms, gelukwensing." 3
Die verseëlde deur
Dit was amper drie weke na die eerste stap wat Carter in staat was om voort te gaan. Op 23 November het Lord Carnarvon en sy dogter, Lady Evelyn Herbert, in Luxor aangekom. Die volgende dag het die werkers weer die trappe skoongemaak en nou al 16 stappe en die volle gesig van die verseëlde deuropening blootgestel.
Nou het Carter gevind wat hy nie voorheen kon sien nie, aangesien die onderkant van die deuropening nog met rommel bedek was - daar was verskeie seëls onderaan die deur met Tutankhamun se naam op hulle.
Noudat die deur heeltemal blootgestel was, het hulle ook opgemerk dat die boonste linkerhand van die deuropening, vermoedelik deur grafrowers, deurmekaar was, en weer afgeskeep is. Die graf was nie ongeskonde nie; maar die feit dat die graf herversluit is, het getoon dat die graf nie leeg is nie.
Op die oggend van 25 November is die verseëlde deuropening gefotografeer en die seëls opgemerk. Toe is die deur verwyder. 'N Gedeelte het uit die duisternis gekom, gevul tot bo met kalksteenskyfies.
By nadere ondersoek kon Carter sê dat grafrowers 'n gat deur die boonste linker gedeelte van die gang gegrawe het (die gat is in die oudheid hervul met groter, donkerder rotse as wat die res van die vul gebruik word).
Dit het beteken dat die graf waarskynlik twee keer in die oudheid betrap is. Die eerste keer was binne 'n paar jaar van die koning se begrafnis en voordat daar 'n verseëlde deur was en die gang ingevul het (verspreide voorwerpe is onder die vulsel gevind). Die tweede keer moes die rowers deur die vul vassit en kon net met kleiner items ontsnap.
Teen die volgende namiddag was die vulling langs die 26 voet lange gange weggevee om 'n ander verseëlde deur, byna identies aan die eerste, bloot te stel. Weereens was daar tekens dat 'n gat in die deuropening gemaak is en weer afgeskeep is.
Spanning gemonteer. As daar iets was wat binnebly, sou dit 'n leeftyd vir Carter wees. As die graf relatief ongeskonde was, sou dit iets wees wat die wêreld nog nooit gesien het nie.
Met bewinghande het ek 'n klein breuk in die boonste linkerhoek gemaak. Duisternis en leë spasie, sover dit 'n yster toetsstaaf kon bereik, het getoon dat alles wat daarlangs lê, leeg was en nie gevul is soos die gedeelte wat ons net skoongemaak het nie. Kerse toetse is toegepas as 'n voorsorgmaatreël teen moontlike vuil gasse, en toe ek die koekjie verruim, het ek die kers ingebou en ingekom, Here Carnarvon, Lady Evelyn en Callender staan ​​angstig langs my om die uitspraak te hoor. Aanvanklik kon ek niks sien nie, die warm lug wat uit die kamer ontsnap, het veroorsaak dat die kersvlam flikker, maar toe my oë gewoond geraak het aan die lig, het die kamer se besonderhede binnekom van die mis, vreemde diere, standbeelde en goud - oral die glans van goud. Vir die oomblik - 'n ewigheid moes dit lyk asof die ander daar staan. Ek was verbaas verbaas, en toe Lord Carnarvon nie meer die spanning kon ophou nie, het hy angstig gevra: "Kan jy iets sien?" Dit was alles wat ek kon doen om die woorde uit te kry, "Ja, wonderlike dinge." 4
Die volgende oggend is die gepleisterde deur gefotografeer en die seëls gedokumenteer.
Toe het die deur afgekom en die Antechamber onthul. Die muur oorkant die ingangs muur is byna tot by die plafon gestapel met bokse, stoele, rusbanke, en soveel meer - meeste van hulle goud - in 'n "georganiseerde chaos". 5
Aan die regtermuur het twee lewende grootte standbeelde van die koning gestaan, teenoor mekaar om as die verseëlde ingang wat tussen hulle was, te beskerm. Hierdie verseëlde deur het ook tekens van inbreek en verseël, maar hierdie keer het die rowers in die middel van die deur ingegaan.
Aan die linkerkant van die deur van die gang lê 'n wirwar van dele van verskeie afgebreekte strydwaens.
Soos Carter en die ander tyd aan die kamer en die inhoud bestee het, het hulle 'n ander verseëlde deur agter die rusbanke op die verre muur gesien. Dié verseëlde deur het ook 'n gat daarin gehad, maar in teenstelling met die ander het die gat nie weer geseël nie. Versigtig, hulle het onder die rusbank gekruip en hul lig geskyn.
In hierdie kamer (later die Bylae genoem) was alles in wanorde. Carter het georiënteer dat amptenare probeer het om die Antechamber te reguit nadat die rowers geplunder het, maar hulle het geen poging aangewend om die Bylae reg te stel nie.
Ek dink die ontdekking van hierdie tweede kamer, met sy oorvol inhoud, het 'n ietwat ontnugterende uitwerking op ons gehad. Opgewondenheid het ons tot dusver aangegryp en ons het nie 'n pouse vir gedagtes gegee nie, maar nou het ons vir die eerste keer begin besef wat 'n wonderlike taak ons ​​voor ons gehad het, en wat 'n verantwoordelikheid het dit behels. Dit was geen gewone uitvind wat in 'n normale seisoen se werk afgehandel moes word nie; Daar was ook geen presedent om ons te wys hoe om dit te hanteer nie. Die ding was buite alle ervaring, verwarrend, en dit was vir die oomblik asof daar meer gedoen moes word as enige menslike agentskap kon bereik. 6
Dokumentasie en bewaring van die artefakte
Voordat die ingang tussen die twee standbeelde in die Antechamber oopgemaak kon word, moes die voorwerpe in die Antechamber verwyder word of skade aan hulle van vlieënde puin, stof en beweging belemmer.
Dokumentasie en bewaring van elke item was 'n monumentale taak. Carter het besef dat hierdie projek groter was as wat hy alleen kon hanteer, daarom het hy gevra en ontvang van 'n groot aantal spesialiste.
Om die skoonmaakproses te begin, is elke item in situ gefotografeer, beide met 'n toegewezen nommer en sonder. Dan is 'n skets en beskrywing van elke item op ooreenstemmende nommerrekordkaarte gemaak. Daarna is die item op 'n grondplan van die graf (slegs vir die Antechamber) aangeteken.
Carter en sy span moes uiters versigtig wees wanneer hulle probeer om enige van die voorwerpe te verwyder. Aangesien baie van die items in uiters delikate state was (soos kralewerkskandale waarin die threading gedisintegreer is, en net krale aangehou het met 3000 jaar van gewoonte), benodig baie items onmiddellike behandeling, soos 'n selluloidspray, om die items te hou ongeskonde vir verwydering.
Die verskuiwing van die items was ook 'n uitdaging.
Die skoonmaak van die voorwerpe uit die voorkamer was soos om 'n reusagtige spel van spillikins te speel. Hulle was so druk dat dit baie moeilik was om een ​​te beweeg sonder om die risiko te loop om ander te beskadig, en in sommige gevalle was hulle so onlosmaaklik verward dat 'n uitgebreide stelsel van rekwisiete en ondersteuners ontwerp moes word om een ​​voorwerp of groep te hou van voorwerpe in plek terwyl 'n ander verwyder is. Op sulke tye was die lewe 'n nagmerrie. 7
Wanneer 'n item suksesvol verwyder is, is dit op 'n draagbaar geplaas, en gaas en ander verbande is om die item gevou om dit vir verwydering te beskerm. Sodra 'n aantal strate gevul is, sal 'n span mense hulle versigtig optel en uit die graf beweeg.
Sodra hulle die graf met die strate verlaat het, is hulle begroet deur honderde toeriste en verslaggewers wat vir hulle boonop gewag het. Aangesien die woord oor die wêreld oor die graf versprei het, was die gewildheid van die werf oormatig. Elke keer as iemand uit die graf uitgekom het, sou kameras gaan af.
Die roete van die strate is na die bewaringslaboratorium geneem, geleë op 'n entjie in die graf van Seti II. Carter het hierdie graf toegewys om as 'n bewaringslaboratorium, fotografiese ateljee, timmerman se winkel te dien (om die bokse te maak wat nodig was om die voorwerpe te stuur) en 'n stoorkamer. Carter het graf nr. 55 as 'n donkerkamer toegeken.
Die items, na bewaring en dokumentasie, is baie versigtig in kratte ingepak en per spoor na Kaïro gestuur.
Dit het sewe weke Carter en sy span geneem om die Antechamber uit te vee. Op 17 Februarie 1923 het hulle die verseëlde deur tussen die beelde begin afbreek.
Die begrafnis kamer
Die binnekant van die begrafniskamer was amper heeltemal gevul met 'n groot heiligdom meer as 16 voet lank, 10 voet breed en 9 voet lank. Die mure van die heiligdom was van vergulde hout, ingelê met 'n briljante blou porselein.
In teenstelling met die res van die graf waarvan die mure as ruwe rots gelaat is (ongematig en onbeweeg), was die mure van die begrafniskamer (uitgesonderd die plafon) met 'n gipsgom en geel geverf. By die geel mure was begraafplase geverf.
Op die grond rondom die heiligdom was 'n aantal items, insluitende gedeeltes van twee gebroke halssnoere wat gelyk het asof hulle deur rowers en toorkuns gedaal is "om die koning se baard oor die waters van die Nederduitse wêreld te vervoer." 8
Om uitmekaar te kom en die heiligdom te ondersoek, moes Carter eers die mure tussen die Antechamber en die Begraafkamer afbreek. Tog was daar nie veel ruimte tussen die drie oorblywende mure en die heiligdom nie.
Soos Carter en sy span gewerk het om die heiligdom te demontageer, het hulle bevind dat dit net die buitenste heiligdom was, met vier heiligdomme in totaal. Elke gedeelte van die heiligdomme het tot 'n halwe ton gewogen en in die klein grense van die begraafkamer was werk moeilik en ongemaklik.
Toe die vierde heiligdom ontmantel is, is die sarkofag van die koning geopenbaar. Die sarkofag was geel van kleur en het uit 'n enkele blok kwartsiet gemaak. Die deksel het nie met die res van die sarkofag ooreenstem nie en is gedurende die oudheid in die middel gekraak ('n poging is aangewend om die kraak te bedek deur dit met gips te vul).
Toe die swaar deksel opgehef is, is 'n vergulde houtkis geopenbaar. Die kis was in 'n duidelike menslike vorm en was 7 voet 4 duim lank.
Die kis oopmaak
Een en 'n half jaar later was hulle gereed om die deksel van die kis te lig. Bewaring van ander voorwerpe wat reeds uit die graf verwyder is, het voorrang geniet. Dus, die afwagting van wat lê onder was ekstreem.
Toe hulle die deksel van die kis lig, het hulle 'n ander, kleiner kis gevind. Die opheffing van die deksel van die tweede doodskis het 'n derde uitgemaak, geheel en al van goud gemaak. Bo-op hierdie derde en laaste was die kis 'n donker materiaal wat een keer vloeibaar was en oor die kis van die hande na die enkels gegooi. Die vloeistof het oor die jare verhard en die derde kis vas aan die onderkant van die tweede vas. Die dik oorskot moet met hitte en hamer verwyder word. Toe is die deksel van die derde kis opgelig.
Uiteindelik is die koninklike mummie van Tutankhamun geopenbaar. Dit was meer as 3,300 jaar sedert 'n mens die koning se oorblyfsels gesien het. Dit was die eerste koninklike Egiptiese mummie wat sedert sy begrafnis onaangeraak gevind is. Carter en die ander het gehoop dat King Tutankhamun se mummie 'n groot hoeveelheid kennis sal openbaar oor antieke Egiptiese begrafnis gebruike.
Alhoewel dit nog steeds 'n ongekende vind was, was Carter en sy span ontsteld om te leer dat die vloeistof wat op die mummie uitgegooi het, baie skade berokken het. Die linnekleppings van die mummie kan nie opgehoop word nie, soos gehoop, maar moet in groot stukkies verwyder word.
Ongelukkig is baie van die items wat in die omhulsels gevind is, ook beskadig, baie was amper heeltemal gedisintegreer. Carter en sy span het meer as 150 voorwerpe gehad - byna almal van hulle goud - op die mummie, insluitende amulette, armbande, krae, ringe en dolwe.
Die obduksie op die mummie het bevind dat Tutankhamun ongeveer 5 voet 5 1/8 duim lank was en op die ouderdom van 18 jaar dood is. Sekere bewyse het ook Tutankhamun se dood aan moord toegeskryf.
Aan die regtermuur van die Begraafkamer was 'n ingang na 'n stoorkamer, nou bekend as die Tesourie. Die Tesourie, soos die Antechamber, was gevul met items, insluitende baie bokse en modelbote.
Die belangrikste in hierdie kamer was die groot vergulde canopische heiligdom. Binne die vergulde heiligdom was die baldakas uit 'n enkele blok kalsiet. Binne die canopiese bors was die vier canopic potte, elk in die vorm van 'n Egiptiese kis, en voluit versier, met die farao se gebalanseerde organe - lewer, longe, maag en ingewande.
Ook in die Tesourie is twee klein kiste gevind in 'n eenvoudige, onversierde houtkas. Binne hierdie twee kiste was die mummies van twee voortydige fetusse. Daar word vermoed dat dit Tutankhamun se kinders is. (Tutankhamun is nie bekend dat hy enige oorlewende kinders gehad het nie.)
Die ontdekking van King Tut se graf in November 1922 het 'n obsessie regoor die wêreld geskep. Daaglikse opdaterings van die vind is gevra. Massas van pos en telegramme het Carter en sy medewerkers uitgelok.
Honderde toeriste het buite die graf gewag vir 'n kykie. Honderde meer mense het probeer om hul invloedryke vriende en kennisse te gebruik om 'n toer van die graf te kry, wat 'n groot hindernis tot gevolg gehad het om in die graf te werk en die artefakte bedreig. Antieke Egiptiese styl klere het vinnig die markte getref en in mode-tydskrifte verskyn. Selfs argitektuur is geraak toe Egiptiese ontwerpe in moderne geboue gekopieer word.
Die gerugte en opgewondenheid oor die ontdekking het veral akuut geword toe Lord Carnarvon skielik siek geword het van 'n besmette muskietbyt op sy wang (hy het dit per ongeluk vererger terwyl hy skeer). Op 5 April 1923, net 'n week na die byt, het Here Carnarvon gesterf.
Carnarvon se dood het die idee gedink dat daar 'n vloek was wat verband hou met King Tut se graf.
Onsterflikheid Deur Beroemdheid
In totaal het dit Howard Carter en sy kollegas tien jaar geneem om Tutankhamun se graf te dokumenteer en uit te wis. Nadat Carter sy werk by die graf in 1932 voltooi het, het hy 'n sesvolume-finale werk, ' n verslag op die graf van Tut 'ankh Amun, begin skryf . Ongelukkig het Carter gesterf voordat hy kon eindig. Op 2 Maart 1939 sterf Howard Carter by sy huis Kensington, Londen, bekend vir sy ontdekking van King Tut se graf.
Die geheimenisse van die graf van die jong farao bly voort: Soos onlangs in Maart 2016 het radarskanderings aangedui dat daar nog weggesteekte kamers is wat nog nie in die graf van King Tut oopgemaak is nie.
Ironies genoeg het Tutankhamun, wie se duisterheid tydens sy eie tyd sy graf laat vergeet het, nou een van die bekendste farao's van antieke Egipte geword. Terwyl hy in die wêreld as deel van 'n uitstalling gereis het, rus King Tut se liggaam weer in sy graf in die Vallei van die Konings.
> 1. Howard Carter, Die Graf van Tutankhamen (EP Dutton, 1972) 26.
2. Carter, die graf 32.
3. Carter, die graf 33.
4. Carter, die graf 35.
5. Nicholas Reeves, The Complete Tutankhamun: Die Koning, die Graf, die Koninklike Skat (Londen: Thames en Hudson Ltd, 1990) 79.
6. Carter, die graf 43.
7. Carter, die graf 53.
8. Carter, die graf 98, 99.
> Carter, Howard. Die graf van Tutankhamen . EP Dutton, 1972.
> Frayling, Christopher. Die gesig van Tutankhamun . Boston: Faber en Faber, 1992.
> Reeves, Nicholas. Die volledige Tutankhamun: Die Koning, die Graf, die Koninklike Skat. Londen: Thames en Hudson Ltd, 1990.