Limfatiese dreinering - toepassingsareas en effek - Holistiese medisyne - 2021
Limfatiese dreinering - toepassingsareas en effek
Pasiënte wat aan oedeem ly, is baie bekend met limfdreinasie. Die terapiemetode vir die stimulering van die limfvloei word byna standaard gebruik, veral met bestaande waterretensie. Daar is egter 'n verskeidenheid ander indikasies wat die gebruik van limfatiese dreinering gebruik. Ons sal u in ons spesiale artikel vertel oor watter klagtes u die behandelingsmetode in detail kan gebruik, watter funksie die dreineringsprosedure het en hoe dit presies uitgevoer word.
Die limfstelsel (Systema lymphaticum) is 'n belangrike deel van ons immuunstelsel sowel as ons metaboliese stelsel. Soos die bloedsomloop, bestaan ​​dit uit 'n liggaamwye netwerk vate wat 'n uitgebreide sirkulasie van die sogenaamde limf (limf) in die organisme verseker. Die woord lympha word aan Latyn geleen en word rofweg vertaal as "helder water". En in werklikheid is die limf 'n duidelike vloeistof, wat as gevolg van sy deursigtige, dun karakter dikwels liggaamlike water genoem word.
Hierdie liggaamswater bestaan ​​uit 'n groot aantal verskillende komponente, maar die samestelling daarvan is baie dieselfde as weefselvloeistof. Die belangrikste bestanddele van die limf is:
Die limfvloeistof word gevorm uit 'n deel van die bloedplasma, wat aanvanklik deur klein kapillêres in die omliggende liggaamsweefsel vrygestel word as gevolg van die effek van die osmotiese druk. Die limf vervul reeds een van sy belangrikste funksies, naamlik die verskaffing van voedingstowwe aan weefselselle.
Terselfdertyd absorbeer die limfvloeistof in die weefsel ook selleproduksieprodukte, waarvan ongeveer 90 persent terug na die bloedvate oorgedra word. Die oorblywende tien persent van hierdie sellulêre metaboliese produkte bestaan ​​uit materiaaldeeltjies soos proteïene of lipiede wat te groot is om in die bloedstroom vervoer te word en moet dus saam met die limf via die limfvate (vasa lymphatica) vervoer word. Die limfvate voer daagliks 'n goeie twee tot drie liter limf aan wat gereeld in die liggaam sirkuleer en sodoende voedingstowwe en metaboliese produkte deur die liggaam vervoer.
'N Verdere belangrike funksie van die limfstelsel is die ontleding van patogene. Vir hierdie doel word monsters van voorheen ontdekte patogene deur immuunselle na die limfknope (nodus lymphoideus) vervoer. Die vyf tot tien millimeter groot knope van die limfstelsel dien enersyds as filtereenhede vir metaboliese produkte opgelos in die limf. Aan die ander kant evalueer u patogeenkomponente en aktiveer dan die produksie van spesifieke verdedigingselle om die geïdentifiseerde patogeen tipe te bekamp.
Terloops: Die immuunselle wat in die limfstelsel werk, staan ​​ook bekend as limfosiete, hoewel dit nie moeilik is om te sien dat hulle hul naam direk van die limfstelsel gekry het nie.
In die lig van die limfknoopfunksie dui 'n limfknoop wat swaar op bestaande aansteeklike siektes, maar ook in kankersiektes, aanvanklik op 'n verhoogde aktiwiteit van die limfkliere wat voorkom as deel van die verdediging teen patogene. Die swellings kom hoofsaaklik voor in liggaamsstreke met 'n besondere groot aantal van hierdie "filterstasies" vir die limf. Wat insluit:
en hol van die knieë.
Wat kanker betref, is die verdedigingsfunksies van die limfstelsel relatief lastig. Omdat kankerselle na die limfknope vervoer word, kan hulle verder versprei in die limfstelsel self.
In hierdie verband bevorder die kompleksiteit van die limfstelsel selfs die verspreiding van kankerselle in die liggaam wat dan weer ophoop in limfknope-ryke dele van die liggaam, soos die oksel of bors. Benewens die gebruik daarvan by oedeem, is limfatiese dreinering dus 'n gewilde metode, veral in borskanker, om limfdreinering na die operasie te stimuleer en om te verseker dat die oorblywende kankerselle vinnig verwyder word voordat hulle weer metastase of nuwe kankervorming ontstaan.
Definisie - wat is limfatiese dreinering?
Tradisionele Chinese Geneeskunde (TCM) het ongeveer 3000 jaar gelede al gehandel oor die aanbieding van verskillende liggaamsiklusse. Destyds was die sogenaamde Qi-stroom op die voorgrond as 'n noodsaaklike energiesiklus van die liggaam, wat deur spesiale tegnieke van manuele terapie soos
gestimuleer kan word. Die idee van sekere meridiane as energiekanale wat oor die hele liggaam strek soos 'n netwerk, en afhangende van die tipe meridiaan, bepaal die gesondheid van verskillende liggaamsorgane tot dusver 'n belangrike deel van TCM en vorm die basis van 'n groot aantal behandelingsmaatreëls.
Sy het dokters vroeë insigte gegee oor die belangrikheid van holistiese terapiekonsepte, waarin selfs liggaamsgebiede wat met die eerste oogopslag nie met die werklike klagte verband hou nie, die herstelproses aansienlik kan versnel deur doelgerigte behandeling. Die blote stimulering van die vloei van die liggaam en sy weë kan gebruik word om probleme met die orgaan en vaskulêre behandeling te veroorsaak wat veroorsaak word deur 'n opeenhoping of verstopping van die Qi-vloei en sodoende die fisiese gesondheid benadeel.
Handmatige limfatiese dreinering werk op 'n soortgelyke manier. Ook hier word geteikende masseringsbehandelings gebruik om limfvloei te stimuleer. Die masseer-kenner gebruik sy handbewegings om gefokusde druk op die limfvate op te bou om die verwydering van die limf binne te verbeter.
Intussen is daar selfs die sogenaamde limfatiese dreinering, waarin spesiale toestelle soos 'n manchet gebruik word om die limfstelsel in plaas van die hande te stimuleer.
So gevorderd soos wat die prosedure vir limfdreinasie vandag is, het dit baie langer geduur om te ontwikkel as wat die geval is met die handmatige behandelingstegnieke van TCM. Aan die een kant was dit te wyte aan die feit dat die eerste benaderings tot die bestaan ​​en funksie van die limfstelsel aanvanklik duisende jare verdwyn het voordat dit deur moderne dokters herontdek is. Aan die ander kant, vanuit mediese oogpunt, het 'n aantal uiters riskante behandelingspraktyke voortgeduur wat te lank in plaas van die sagte limfdreinasie uitgevoer is.
Geskiedenis van limfatiese dreinering
In vergelyking met die meridiane van die liggaam, is die liggaam se eie stelselsiklusse soos die limfstelsel of die bloedsomloop eers in die moderne tyd ondersoek. Die werking van die limfvate is veral 'n raaisel vir dokters. Alhoewel die funksie van bloed as 'n 'rooi sap van die lewe' relatief vroeg reeds duidelik was, is die wetenskaplike besef dat die presiese betekenis van bloedvloei vir die gesondheid van die mens, sowel as die wisselwerking tussen bloed en limfvloei.
Dit het nie altyd baat gevind by die behandelingsmaatreëls wat uitgevoer is in verband met (vermeende) bloedsiektes nie. Dink maar aan terapeutiese maatreëls soos bloedvergieting, wat beide in die oudheid en in die Middeleeue vir soms baie onsiniese doeleindes gebruik is. Baie pasiënte is destyds dood, deels as gevolg van hoë bloedverlies wat plaasgevind het as gevolg van onevenredige bloedtoetse, maar ook deels as gevolg van die blote bloedvergieting.
Dit kan beslis help met sommige gesondheidsprobleme soos diabetes of vergiftiging. In verskillende ander siektes, soos ystertekorte of aansteeklike siektes soos plaag en sifilis, het hy die sterftesyfer verhoog eerder as om dit te verminder as gevolg van die ondoeltreffende toedieningsbasis. Limfatiese dreinering vir 'n meer gedifferensieerde skoonmaak van die siek liggaamstelsel sou hier dikwels beter resultate behaal het en selfs lewens gered het. Veral met klagtes soos
of metaboliese afwykings
selfs dan sou hierdie vorm van terapie 'n baie sagter prosedure gewees het.
Eerste benaderings in antieke Griekeland
Die eerste idees vir 'n tweede vaskulêre sirkulasie in die sin van die limfstelsel, wat langs die bloedsomloop bestaan ​​en hoe dit dien om die liggaamselle te reinig of te voorsien, het egter eers in die laat Middeleeue rondom die begin van die 17de eeu ontstaan. Dit is ondanks die feit dat daar eers in 500 vC 'n vervoerstelsel vir 'wit bloed' was, aangesien die limf destyds deur mediese wetenskaplikes soos Hippokrates of Aristoteles genoem is.
Die wetenskaplikes aan die Alexandrynse skool, waaronder die beroemde dokter Philon, het selfs die stelsel 'n naam gegee. U het dit genoem Ductus lactei (Latyn vir melkkanale) en beskryf dit as 'n kombinasie van vate wat uit die ingewande kom en in 'klierliggame' vloei. Ongetwyfeld beteken dit die limfkliere, wat wys hoe naby u aan die limfstelsel in die antieke tyd was om te ontsyfer.
Ongelukkig, en waarskynlik as gevolg van die groot brand in die Alexandria-biblioteek in 47 vC, wat ontelbare skatte van kennis doodgemaak het, is die ou, nog baie vaag kennis van die limfstelsel al meer as 2000 jaar vergete. .
Herontdekking in die vroeë moderne periode
Dit is meer toevallig dat dit deur die Italiaanse dokter Gaspare Aselli herontdek is tydens die operasie van 'n hond op 23 Julie 1622, toe die dokter twee wit stringe in die dier se liggaam ontdek het wat langs die buik en borsarea loop en die Aselli aanvanklik verkeerdelik vir senuweestringe gehou. Toe dieselfde stringe gesny is, het 'n melkerige wit vloeistof uit die vate, die limf, na vore gekom.
Toe die dokter 'n paar dae later 'n ander hond opereer, kon hy ongelukkig nie dieselfde vate vind nie. Hy het tot die gevolgtrekking gekom dat die eerste dier voor die operasie voedsel verteer het en dat die limfstelsel sigbaar besig was om voedingstowwe tydens die operasie te vervoer.
Die tweede dier, aan die ander kant, het gevas en die limfkanale was dus baie dun en kon nie met die blote oog gesien word nie. Die Italiaanse dokter het gevolglik hieruit afgelei dat die limfvloei nou verband hou met die spysverteringsproses. Aselli het die ontdekte limfstelsel 'n naam gegee wat soortgelyk is aan dié van die skoliere van die Alexandrynse skool. Hy noem hulle 'melkare'.
Eerste beskrywing van die limfstelsel
Dit was slegs 30 jaar na Aselli se herontdekking van die limfstelsel dat die Deense geneesheer en anatomis Thomas Bartholin die limfvate uiteindelik in 1652 hul huidige naam gegee het. Hy word ook beskou as die eerste om die limfstelsel te beskryf, die anatomiese beskrywings van die verloop van die limfstelsel het tot vandag toe grootliks onveranderd gebly.
Hulle is later weer opgeneem deur ander anatomiste en dokters, soos die Nederlandse anatomis Anton Nuck of die Franse mediese kundiges Marie Philibert, Constant Sappey en Henri Rouvière, om metodes te ontwikkel waarmee die limfvate sigbaarder kon word. In die 19de eeu, en dus 200 jaar na Aselli se herontdekking van die limfstelsel, is daar uiteindelik vir die eerste keer kopergravering gemaak, wat die loop van die limfvate in die menslike liggaam opgespoor het, en spesiale dreineringspunte binne die limfstelsel ontdek.
Ontwikkeling van limfdreinasie in die 1930's
Selfs meer onlangs is die tegniek van handmatige limfatiese dreinering self 'n effektiewe behandelingsmetode vir die limfstelsel om limfvloei te stimuleer. Dit is eers in die dertigerjare ontwikkel deur die Deense fisioterapeut Emil Vodder nadat hy opgemerk het dat pasiënte met chroniese verkoue die neklimfkliere vergroot het.
Hy begin toe om die geswelde limfknope saggies te masseer, wat blykbaar die herstel van sy pasiënte versnel het. Sedertdien word massering van die limfweë as handmatige limfatiese dreinering nie net vir aansteeklike siektes gebruik nie, maar ook vir 'n verskeidenheid ander gesondheidsklagtes wat voordeel trek uit die stimulering van die limfknope en limfvate. Die prosedure is ook 'n belangrike maatstaf in fisioterapie en vorm dit 'n integrale deel van die opleiding van fisioterapeute sowel as 'n masseerterapeut.
Toedieningsareas van limfatiese dreinering
Basies behoort limfdreinering altyd die doel te hê om die massa-oordrag binne die limfstelsel te stimuleer en sodoende die skoonmaak van sekere weefselsektore te verbeter. So 'n stimulasie van die limfvloei kan belangrik wees vir baie verskillende gesondheidsprobleme.
In die geval van edeem kan die dreineringsproses byvoorbeeld gebruik word om waterafsettings in die weefsel vinnig te verwyder. As gevolg hiervan word die oedeem geweldig verminder, indien nie heeltemal leeggemaak nie.
In hierdie konteks vorm limfatiese dreinering ook 'n wesenlike deel van die sogenaamde komplekse fisiese dekongestiewe terapie (KPE), wat die standaardbehandeling teen limfoedeem is. Dit bestaan ​​uit altesaam vier behandelingsstappe, wat benewens dreinering ook gerigte velsorg, die aanwending van kompressieverband en geteikende bewegingsoefeninge insluit.
Limfedeem kan 'n gepaardgaande aantal siektes wees. Byvoorbeeld, siektes wat met swaar vetneerslae geassosieer word (bv. Vetsug) word gekenmerk deur 'n verhoogde risiko vir oedeem. Aarswakheid en verwante afwykings in veneuse bloedtransport benodig dikwels limfdreinasie om bloedvloei te stimuleer.
'N Derde rede vir die dreineringsprosedure is edeem wat tydens 'n operasie voorkom. In die konteks van kanker is dit nie ongewoon dat daar ooreenstemmende swellings na die operasie voorkom as een of meer limfvate tydens die chirurgiese prosedure afgesny is nie. Hier is 'n vinnige verwydering van limf- en weefselwater veral belangrik om te voorkom dat residue nie voldoende uit kankerselle gespoel word nie.
Praat van chirurgie: limfdreinasie kan ook die vorming van littekens in die loop van 'n operasiewond verminder. Dit is veral van toepassing op chirurgiese ingrepe in die borsarea (bv. Borskanker). As limfkanale en / of limfknope tydens die operasie aangetas word, word die dreinering van die limf in die wondarea massief ontwrig.
Die resultaat is 'n toename in die ophoping van limfwater in die weefsel, wat vervolgens druk op die chirurgiese wond uitoefen en sodoende wondgenesing belemmer. Met die dreineringsprosedure word verbeterde limfdreinering en nie net vinniger wondgenesing moontlik gemaak nie, maar dit verminder ook die risiko van littekens en stimuleer selfs die vorming van nuwe vate.
Ver van oedeem en gestopte limfwater is daar ander siektes vir limfatiese dreinering. Hier moet onder meer die immunologiese aspek genoem word. Soos reeds genoem, het dit bygedra tot die oorspronklike uitvinding van die dreineringsproses. In werklikheid kan handmatige limfatiese dreinering die immuunstelsel versterk deur die verdedigingsmeganisme wat daar plaasvind te stimuleer deur die limfknope saggies te masseer. Dit verminder ook die limietklier se foutopsporingstempo, wat byvoorbeeld allergieë en outo-immuun siektes kan teenwerk.
Algemene sekresie konfyt
Benewens die dreinering van limfwater, kan limfatiese dreinering ook help met die afvoer van inflammatoriese afskeidings, bloed, vetafsettings en weefselwater. Selfs metaboliese afwykings, wat gewoonlik ook 'n onnatuurlike inlywing van sekresies in die weefsel beteken, reageer goed op die dreineringsprosedure. Om hierdie rede word die massering van die limfstelsel ook as deel van
Toegepaste. Limfatiese dreinering stimuleer ook die afskeiding van pus en sekresies, en daarom leer selfs skoonheidskundiges die masseringstegniek tydens hul opleiding, byvoorbeeld om letsels soos aknee te behandel.
Pyn en spanning
Dit word telkens weer beklemtoon dat limfatiese dreinering nie net 'n dreinerende, dekongestante en immuunversterkende effek het nie, maar ook 'n pynverligtende en ontspannende effek het. Dokters leer hulself byvoorbeeld
Sudeck se siekte,
Pyn na die operasie,
gebruik. Die ontspannende effek op die spiere strek so ver dat die dermspiere tot 'n sekere mate baat vind, en spysverteringsstoornisse en krampe van die derm kan met behulp van limfatiese dreinering opgelos word.
Proses van limfatiese dreinering
Soos hierbo aangedui, is manuele limfatiese dreinering 'n spesiale vorm van massering wat geringe sirkel- en drukbewegings gebruik om die frekwensie van die limfangion en dus die limfvloei te verhoog.
Die gewone frekwensietempo by die res van ongeveer tien tot twaalf kontraksies per minuut kan verhoog word tot 20 kontraksies per minuut deur die dreineringsmassering, wat reeds toon hoe sterk die masseringsverwante stimulasie kan wees. Die geheim van limfatiese dreinering lê in die veranderende druk wat die masseur opbou deur die verskillende greeptegnieke op die limfstelsel. Dit stuur 'n ritmiese stimuleringsstimulus na die limfweefsel, wat die pompvermoë van die limfstelsel verhoog en sodoende die limfvloei verhoog.
Die proses van limfdreinering self is die afgelope dekades telkens weer vervolmaak en verder ontwikkel volgens mediese standaarde. As alternatief vir die handproses, bied tegnologiese gevorderde mediese toestelle deesdae ook 'n vorm van apparate waarin die masseerhandvatsels gesimuleer word met behulp van toepaslike apparate.
Die vier basiese Vodder-limfatiese dreineringsprosedures geld egter vandag nog en is soos volg:
Staande sirkel: Om die staande sirkel te vorm, is dit belangrik om u hande plat te lê in die omgewing van die limfknope. Dan word die palms saggies in die dreineringsrigting van die limfknope gemasseer. Daar moet slegs baie min druk op die weefsel uitgeoefen word. As gevolg hiervan word die greeptegniek 'n paar keer herhaal voordat die volgende greep gebruik word.
Draaibeweging: Met hierdie massagreep plaas die masseerterapeut of fisioterapeut sy duim plat op die vel, terwyl slegs die vingerpunte van die oorblywende vingers aan die vel raak. Vanaf hierdie vingerposisie word die gang van die limfstelsel gevolg in effense draaibewegings. Die draaigreep word gewoonlik verskeie kere herhaal.
Keglehandvatsel: Hierdie handvatseltegniek werk basies soos die draaigreep. Die enigste verskil is dat dit nie ronddraai nie, maar teen die rigting van die limfstelsel. In 'n alternatiewe weergawe is die draai- en lepelhandvatsel 'n goeie voorbeeld van hoe die veranderende ritme van handbewegings in limfatiese dreinering stimuleringsstimulasies na die limfstelsel stuur.
Pomphandvatsel: hier is alle vingers behalwe die duim reguit. Aan die ander kant word die duim aangetrek, wat veroorsaak dat die web effens tussen die duim en wysvinger versprei. Die druk van die pomp word nou op 'n hoek van 45 grade op die behandelde ledemaat uitgeoefen. Die pomphandvatsel werk veral goed op die skouers en ledemate.
Spesiale limfatiese dreineringshandvatsels teen oedeem
Benewens hierdie vier tradisionele limfdreineringshandvatsels, het ander handvatsels oor die jare verskyn wat baie spesifiek teen oedeem en fibrose gebruik word. Drie daarvan is veral opmerklik:
Velvouhandvatsel: Die velvouhandvatsel word hoofsaaklik in die teenwoordigheid van fibrose gebruik. Om dit te kan doen, word die velvou van die pasiënt met die een hand opgelig en dan word die duim van die ander hand teen die vel gevou. Daar volg 'n diep beweging waartydens die duim verder af gedruk word. Die doel van hierdie handvatsel is om fibrose los te maak en sodoende spanning in die weefsel te verlig.
Ruitveërsgreep: nog 'n greep wat daarop gemik is om fibrose te ontlont en die simptome wat daardeur veroorsaak word, te verlig. Albei hande word plat langs mekaar op die ruitveërhandvatsel geplaas en dan herhaaldelik soos 'n ruitveër oopgemaak en toegemaak. Hierdie handvatsel lyk soms baie soos tradisionele masseerhandvatsels.
Ultrafiltrate verplaas handvatsel: Hierdie handvatsel tegnologie bestaan ​​spesifiek vir die dreinering van oedeemvloeistof. Dit is bedoel om die vloeistofophopings vinniger in die bloedstroom oor te dra sodat dit van daar verwyder kan word. Vir hierdie doel word die vingers styf teen mekaar gedruk en dan word die plat hand op die oedeem geplaas. Vir ongeveer 20 tot 30 sekondes word toenemende druk in die diepte van die weefsel uitgeoefen, wat veronderstel is om die oedeeminhoud na die bloedvate te druk.
Limfatiese dreinering word gewoonlik nie apart gedoen nie, maar gekombineer met ander behandelingsmaatreëls soos fisioterapie of kompressieterapie. 'N Dreineersessie duur ongeveer 20 tot 60 minute as deel van sodanige volledige terapie en mag slegs deur opgeleide personeel uitgevoer word, dit wil sê 'n fisioterapeut of masseur met toepaslike opleiding.
Limfatiese dreinering - newe-effekte
Limfdreinasie moet nie gebruik word as daar sekere chroniese siektes of vaskulêre swakheid is nie. Hier kan die dreinering tot ernstige newe-effekte lei. In die geval van bestaande kanker en ernstige aansteeklike siektes verhoog die prosedure die risiko dat die patogene verder oor die limfvate versprei word. Die behandelingsprosedure moet dus nooit vir een van die volgende siektes gebruik word nie:
chroniese lae bloeddruk (hipotensie),
asook in die teenwoordigheid van kwaadaardige gewasse.
Kasseroller, Renato en Brenner, Erich: Compendium of Lymphangiology, Georg Thieme Verlag KG, 2015
Wittlinger, Hildegard; Wittlinger, Andreas; Wittlinger, Dieter en Wittlinger, Maria: Handmatige limfatiese dreinering volgens dr. Vodder, Georg Thieme Verlag KG, 2018
Bertelli, D.F .; de Oliveira, P .; Gimenes, A.S .; Moreno, MA :: Posturale dreinering en manuele limfatiese dreinering vir oedeem onder die ledemaat by vroue met morbiede vetsug na bariatriese chirurgie: 'n gerandomiseerde beheerde proef, in: American Journal of Physical Medicine and Rehabilitation, 92 (8): 697-703, 2013, PubMed
Ebert, Jay R .; Joss, B .; Jardine, Berit .; Wood, David J .: Gerandomiseerde proef wat die doeltreffendheid van handmatige limfatiese dreinering ondersoek om vroeë uitkoms na totale knie-artrroplastiek te verbeter, in: Archives of Physical Medicine and Rehabilitation, 94 (11): 2103-2111, 2013, PMR
Werkgroep van wetenskaplike en mediese verenigings (AWMF): S2k-riglyndiagnostiek en -terapie van limfedeem, AWMF-reg.Nr. 058-001 (verkrygbaar op 12 November 2019), die Duitse Vereniging vir Limfologie
Video: BU KREMİ HAZIRLA YAŞLANMAYI GECİKTİR YAŞLANMA KARŞITI ONARICI NEMLENDİRİCİ KREM TARİFİ - Güzellik (Desember 2021).