Taal en Volk en Semantiese Bedrog 1
Grammatika, het Dante gesê, is bedoel om die intellektuele tradisie te behou.
Grammatika is die bou- en verstaanstene van ‘n taal. Daarom kan enige Engelssprekende persoon vandag met verskillende vorme van gemak steeds Gibbon en Macauley lees. Grammatika stabiliseer ‘n taal en inhibeer veranderings. In tale is dit ‘n wet, en soos alle wette onderskryf dié wette die dissipline van ‘n beskawing teenoor die wetteloosheid van spontane barbarisme.
As daar nie grammatikareёls was nie, sou ons vandag Barbara Cartland so moeilik kon gelees het soos Chaucer; Hamlet en Beowulf sou onverstaanbaar gewees het en N.P. van Wyk Louw se gedigte sou herskryf moes word.
Minder as ‘n halwe eeu gelede was die wese van taal duidelik vir elke opgevoede en geletterde mens. ‘n Taal beliggaam simbole wat ons in ons gedagtewêreld gebruik soos die gekleurde balletjies op ‘n telraam. En ons kommunikeer met mekaar deur elke simbool ‘n fonetiese en geskrewe vorm te gee sodat elkeen wat dit hoor of lees, op sy eie telraam dieselfde gevolge kan weergee.
Om dit beter te verduidelik: As daar tien balletjies in ‘n ry op die raam is, waarvan drie swart en sewe rooi is en jy sou die sewe rooies wegneem, dan is die drie swartes wat oorbly vir almal wat dit waarneem, die enigste korrekte waarneming en antwoord.
Vanselfsprekend is hierdie komplekse gebruik van simbole slegs moontlik indien die betekenis daarvan duidelik en eenvormig is. Daarom moet taalgebruik deur ‘n onbuigsame grammatika gekodifiseer word om sintaksiese misverstand te vermy en woorde streng te definieer.
Aangesien ons voel en dink, moet retoriek en logika taalgebruik beheer.
Van die begin af was dit duidelik dat jy taalreёls nie in rots kan giet nie. Almal van ons word deur die misbruik en onbruik van idiome mislei. Maar veel erger is woorde wat weens politieke misleiding hulle oorspronklike betekenis verloor het. (Verv.)