Bekendes wys hul matriekafskeid foto's - Voelgoed
Tuis Voelgoed Bekendes Bekendes wys hul matriekafskeid foto’s
Bekendes wys hul matriekafskeid foto’s
Naas jou trourok, is die rok wat jy gaan dra vir jou matriekafskeid seker die belangrikste wat jy ooit sal beplan. Kan jy nog al die opwinding oor hierdie groot partytjie onthou? ’n Klomp celebs het hulle foto’s met ons gedeel.
Zetske van Pletsen
Ons wil ’n foto-album saamstel van al ons lesers se oulike, vreemde en snaakse matriekafskeidfoto’s. Stuur jou ou matriekafskeid foto na christelle@carpediem.co.za. PressReader - Vrouekeur: 2018-11-30 - “E REGUIT EN VREESLOOS!
“E REGUIT EN VREESLOOS!
Die ve­te­raan-ver­maak­ma­ker Le­on S­chus­ter ge­sels met Chris­ti­aan J de S­wardt oor sy splin­ter­nu­we fliek
Vrouekeur - 2018-11-30 - VOORBLAD - Fo­to WILLEM BOTHA
k het geen ver­wag­tin­ge ge­had nie – al­les wat ek ge­doen het, was op in­stink. Ek het te veel van die re­a­li­teit van die le­we ge­sien om te droom. Ja, dit sou lek­ker ge­wees het om ’n mo­vie te maak wat in­ter­na­si­o­naal ver­sprei word. Dalk droom ek tog. Ons kruip na­der ... Ek dink Frank & Fe­ar­less kan dalk op klein skaal in­ter­na­si­o­naal ver­sprei word. Daar is iets vir al­mal!”
Le­on S­chus­ter (67) se 17de rol­prent is hier! Dié Vry­sta­ter in murg en been het aan Ko­v­sies stu­deer en in 1975 as om­roe­per by die SAUK be­gin werk.
“Ek was ’n on­der­wy­ser vóór ek be­gin werk het!” skerts hy. “My jop was om nuus te lees en Mo­ni­tor aan te bied. Toe sien ek ’n gap. As ek by­voor­beeld ’n on­der­houd met die des­tyd­se S­pring­bok­kap­tein Mor­né du P­les­sis ge­doen het, dan het ek ’n lied­jie oor Mor­né ge­skryf en dit ná die on­der­houd in­ge­speel. Dit was ‘nuut’ vir my kon­ser­wa­tie­we ba­se, maar hul­le het dit ge­sluk, want dit het vir my luis­te­raars ge­werk. So het ek aan­ge­gaan met Ger­rie Seer­hand­jies Coet­zee en Kal­lie die Bek van Boom­straat, en nog baie an­der. Ek het dit nie ge­doen vir eie ge­win nie, want nie­mand het my be­taal nie. Dit was pu­re pas­sie en my o­wer­stes het dit maar ge­sluk, want die luis­te­raar­sy­fers het ge­klim,” ont­hou hy daar­die dae.
Al­les het des­tyds in die ja­re tag­tig vir hom met sy ge­waag­de ra­di­o­pro­gram Die vry­pos­ti­ge mi­kro­foon be­gin.
“Dit het my op die map ge­plaas. Ek het gat­ge­skeer met al­mal en nog wat. An­dré S­choltz, my ven­noot en ver­vaar­di­ger oor baie ja­re, het my ge­na­der om ’n rol­prent te maak, ge­skoei op die VM, maar in prent­jies. Die ge­volg was You Must Be Jo­king. Ek het dit spon­taan aan­ge­vat, son­der e­ni­ge van die stres waar­mee ek dees­dae werk. Ek het eint­lik ge­dink dit sal nooit werk nie; in En­gels nog­al. En wrag­tag, toe werk dit. Ek ont­hou hoe ’n Mer­ce­des-benz-a­gent­skap ná die mo­vie se fi­nan­si­ë­le suk­ses vir die des­tyd­se foen­di­re­gis­seur El­mo de Witt ’n stel sleu­tels by sy kan­toor kom af­laai het vir sy blink­nu­we Mer­ce­des-benz. En ek het R20 000 ge­kry vir die jop – The sto­ry of my li­fe.”
Le­on sê hy het ’n in­ge­bo­re ge­voel ge­had dat hy nie ras­groe­pe te na moet kom nie.
“My In­di­ër-ka­rak­ter was ris­kant, maar dit het soos ’n bom ge­werk. Ek het ’n groot aan­hang in die In­di­ër-ge­meen­skap en hul­le het my In­di­ër-ka­rak­ters op­ge­slurp. Ek het ook my ge­sig swart ge­verf, en in daar­die ja­re het daar nie ’n haan daar­oor ge­kraai nie. Ek dink my ge­hoor het in­tu­ï­tief ge­voel dat ek op­reg was in my ver­tol­king en hul­le was nooit die slag­of­fers nie. Ek sou so bit­ter graag nog ’n Ma­ma Jack wou doen, maar smaak my om nou jou ge­sig swart te verf, is ’n to­ta­le no no. Dit geld in­ter­na­si­o­naal. In Mr Bo­nes was ek ’n wit san­go­ma met ’n swart stem. Ek het baie teen­kan­ting van po­ten­si­ë­le be­leg­gers ge­kry, maar ek het vas­ge­byt en saam met Zu­lu on my Stoep het ek ’n deur­braak in die swart mark gemaak. Dis net on­ge­loof­lik hoe baie swart men­se my na­der vir sel­f­ies en ter­wyl ons po­seer, sing ons vol­uit ‘kie moe­ra, kie soe­ka, oe die ghwar­ra ghwar­ra.’”
Le­on hou al­tyd ’n breë de­mo­gra­fie­se ge­hoor in ge­dag­te. “Ek het nog al­tyd Sui­d­a­fri­ka­ners, en nie nét A­fri­kaans­spre­ken­des nie, pro­beer ge­luk­kig hou. My A­fri­kaan­se ge­hoor het nog nooit pro­ble­me daar­mee ge­had nie, so­lank dit net werk. Maar as Boer­seun sou ek graag my hand aan ’n klein A­fri­kaan­se mo­vie pro­beer. Hier­die duur mo­vies maak my se­nu­wees ge­daan, want teen ’n be­gro­ting van R32 mil­joen vir Frank & Fe­ar­less rus die ver­ant­woor­de­lik­heid vol­uit op my om daar­die e­nor­me be­drag in ’n swak e­ko­no­mie by die lo­ket te­rug te kry.”
Die rol­prent ver­tel die sto­rie van ’n seun se pas­sie vir re­nos­ters. Hy kry ’n plan om die am­bas­sa­deur van Nam­bo­dia (’n fik­tie­we land) ge­van­ge te hou tot­dat hy be­lo­we om die re­nos­ter­stro­pe­ry te halt. Son­ny Frank (Le­on) loop toe­val­lig die seun, Fe­ar­less (T­hem­ba N­tu­li), raak en hy deel sy pas­sie
met Son­ny en vra of hy hom sal help.
Son­ny be­sef Fe­ar­less se plan is nie haal­baar nie, maar hy is ban­krot en weet dat Fe­ar­less ’n Kru­ger­rand het ... Son­ny stem in, want hy wil graag in P­re­to­ria kom vir ’n werks­on­der­houd en ge­bruik vir Fe­ar­less vir sy eie self­sug­ti­ge be­hoef­tes. Die a­von­tuur be­gin – met ko­me­die, tra­ge­die en e­mo­sie, wat op ’n won­der­li­ke, soms slap­stick-a­von­tuur uit­loop.
Le­on sê dié rol­prent het ’n mooi sto­rie­lyn. “An­ders as in my can­did mo­vies gaan dit nie oor lag­wek­ken­de sket­se nie. Ek dink die ge­hoor sal mee­ge­voer word, want klein Fe­ar­less, wie se naam eint­lik F­rig­h­te­ned moet wees, het die uit­son­der­li­ke ver­moë om die ge­hoor met e­mo­sie te roer. Deur die sto­rie groei Fe­ar­less so­dat hy uit­ein­de­lik sy naam ge­stand doen.
“My ka­rak­ter is dié van ’n kans­vat­ter en bit­ter self­ge­sen­treerd, teen­oor Fe­ar­less met sy op­reg­te be­doe­lings. T­hem­ba N­tu­li is ’n bril­jan­te to­neel­spe­ler en het my met sy op­reg­te ver­tol­king ge­ïn­spi­reer.
“Wan­neer hy ag­ter­kom dat ek hom en sy geld net mis­bruik het, is hy plat­ge­slaan. Ons het baie goed ge­jel op stel, en hoe meer dae, hoe be­ter. Ek dink die ge­hoor sal goed met ons al­bei i­den­ti­fi­seer. In teen­stel­ling met my an­der mo­vies waar din­ge hoof­saak­lik rond­om my sen­treer, neem ek twee­de plek in, want dis soos die sto­rie ge­skryf is. Fe­ar­less is die held van hier­die rol­prent en ek het ge­juig toe die kin­ders in ons toets­ge­ho­re mal ge­gaan het oor Fe­ar­less. Daar is geen oor­een­koms­te tus­sen my en Son­ny nie – dis heel­te­mal ’n nu­we ka­rak­ter. Die mo­vie wyk van my stan­daar­dre­sep af, maar die klas­sie­ke S­chus­ter slaan soms deur!”
Met dié rol­prent wil hy be­wys dat ko­me­die en tra­ge­die suk­ses­vol ge­meng kan word. “Ek is ’n bie­tjie gat­vol om klap­pe te kry, so ek het na iets án­ders ge­soek.
Iets met hart, son­der om die ko­mie­se af te skeep. Al ons po­ten­si­ë­le be­leg­gers was baie ver­sig­tig om be­trok­ke te raak. Hul­le het nie ge­glo dat jy ’n ui­ters sen­si­tie­we saak – die stro­ping van re­nos­ter­ho­rings – met ko­me­die kan ‘meng’ nie. Maar as jy en jou skryf­span drie jaar aan die draai­boek ge­werk het, dan weet jy in­stink­tief hóé om die sto­rie te be­na­der son­der om aan­stoot te gee. En ek hoop en bid ons slaag in ons doel om men­se in hul mas­sas te laat op­staan en te sê: ‘Nee vir die stro­ping van die re­nos­ter­ho­rings!’”
Dan skerts hy weer en sê hy sal nooit weer ’n ou se wind­skerm met ’n mod­der­lap skoon­maak nie.
“Ek is te hard ge­slaan in daar­die to­neel uit Oh S­chuks ... I’m gat­vol. Ek was vir ’n goeie 40 se­kon­des be­wus­te­loos – en toe ek daar op­staan met my be­bloe­de bek, toe kom S­hor­ty na my toe met tra­ne in sy oë en sê: ‘S­chuks, ple­a­se stop this can­did ca­me­ra.’ Ek het nie ge­luis­ter nie en het aan­ge­gaan om die klap­pe vir my ge­hoor te vat. Nou is ek ’n bie­tjie broos en tus­sen die be­se­rings in rug­by en die pak slae wat ek in my mo­vies ge­vat het, is ek op my ouderdom ’n bang­gat. As ek nog ’n uit­vang-mo­vie maak, sal ek dit in die Kaap gaan skiet, want daai men­se is baie meer chil­led as die Gau­ten­gers en die ri­si­ko om dood­ge­skiet te word, so dink ek, is baie min­der. Maar ja, as ek ge­spaar bly, sal ek waar­skyn­lik nog ’n uit­vang-mo­vie maak, maar ’n klap­lo­se een!”
Le­on is deur die ja­re deur tal­le kwel­kwes­sies ont­nug­ter.
“Kor­rup­te po­li­ti­ci, romp­slomp en snobs maak my moe­rig! Dit maak my hart­seer dat die re­ge­ring dag­ga ge­wet­tig het. Ek is bit­ter bang vir wat voor­lê in die land. Daar­om wil ek vir die jong men­se sê daar is geen gro­ter high as om ’n per­soon­li­ke ver­hou­ding met Lie­we Je­sus te hê nie. Ek wil graag die Woord vir men­se be­dien. Ek is nie ge­se­ënd met daar­die ga­we nie, maar ek wil graag my in­vloed ge­bruik om men­se na­der aan die He­re te bring. Ek het op ’n kol die C­hee­tahs ge­ïn­spi­reer toe hul­le in ’n Cur­rie­be­ker­eind­stryd teen die Bul­le ge­speel het en my woor­de was ’n gre­at in­spi­ra­sie. En die C­hee­tahs het daai dag die Cur­rie­be­ker ge­wen. Ek het daar­die mid­dag ge­sien ek kán die e­van­ge­lie be­dien. Ek wil nie ont­hou word as Le­on die grap­kas nie. Ek wil ont­hou word as Le­on wat sy me­de­mens op ’n gees­te­li­ke vlak be­dien het. Ek is mens­lie­wend. Ek ag my me­de­mens be­lang­ri­ker as myself. Ek kri­ti­seer nie men­se nie; ek wil hul­le laat lag. Daar word baie in my ge­sig vir my ge­sê: Jou rol­pren­te is [email protected]’ Dan smi­le ek maar en sê as dit wat jy nou ge­sê het die fan stri­ke, dan word dit na baie meer men­se as net jou­self uit­ge­slin­ger.”
Le­on sê hy is nou baie ou­er, le­li­ker en wy­ser.
“My ma het my ge­leer as jy ál­les in­sit, sál jy be­loon word, want dis reg­ver­dig. Mis­kien werk dit nie al­tyd só nie, maar as jou ou moe­der daar­die fi­lo­so­fie het, dan glo jy, hoop jy en bid jy. As jy dalk voel dis ‘on­reg­ver­dig’, dan aan­vaar jy dit en loop lê nie. Ek sal nóóit loop lê nie, want ek het stu­krag van Bo af. Ek bid vir vre­de, vreug­de en wel­wil­lend­heid. Be­han­del jou naas­te met re­spek; moe­nie haat nie en moe­nie wraak neem nie.”
Le­on vind vreug­de in sy ge­loof, sy le­wens­maat, A­man­da, sy kin­ders, sy ma, sy ou­boet, A­man­da se hond­jies en diep­see­hen­gel. Hy ont­span in die gim­na­si­um, lees graag ou­to­bi­o­gra­fieë van rol­prent­men­se en ge­niet ’n si­gaar­tjie en ’n rooi­wyn­tjie op sy stoep in Bos­kruin, Rand­burg.
Hier delf hy soms diep bin­ne­toe. “Soms is die bin­ne­kant baie dae on­stui­mig en waai my ge­moed as­of or­kaan Mi­cha­el hom ge­tref het. An­der dae vind ek die vre­de van Bo wat my ver­stand te bo­we gaan. Dan peins ek en sê dan­kie vir daai klein ga­we om ’n smi­le op my volks­ge­no­te se mond­hoe­ke te sit; volks­ge­no­te wat nie her­waarts of der­waarts weet in hier­die erg ver­steur­de land nie. Ie­mand het een­dag ge­sê die glim­lag wat jy vir an­der gee, waai al­tyd te­rug na jou eie hart. En dan is ek te­vre­de.”