Jy blaai in die argief vir vandeventers.
VIR OULAAS UIT SABIEPARK
Merkers:Sabiepark, tarlehoet, uit melkbos, vandeventers
Mooi goed by Tarlehoet, Junie/Julie 2013
Ten slotte, na nog ‘n onvergeetlike wintervakansie by Tarlehoet in 2013, net vir oulaas van Sabiepark af enkele spesiale dankies:
Aan al die olifante en buffels wat so gereeld na die piekniekplek opgeruk het – dankie vir indrukwekkende taferele en genoeg foto’s vir verskeie albums;
Aan betroubare, bedaarde sebras wat, soos altyd, staatmakers was wat gereeld die watergat kom opsoek het, dag en nag. Sebras het nie net kom wei en drink nie, maar ook kom koelte soek op Tarlehoet se stoep en hulle nie moeiteloos laat verjaag nie!
Aan die oulike nagapies op wie se koms jy saans weer jou horlosie kon stel – stiptelik van 18:00 af, en wat, soos altyd, eerste prys by al die gaste sou inpalm vir die bekoring van hul skemerspronge in die bome voor die stoep;
Aan al die geveerdes wat met hul uiteenlopende verskeidenheid van fluite, koere, krasse, kraaie, kwele, kwake, roepe, tjirpe en tjanke elke dag die bos laat lewe het;
Aan die bloukuifloeries vir hul briljante kleureflitse al om die watergat, en veral die laaste weke ook die gekroonde neushorings vir hul ekskuries al om die huis – dan in die maroela en die haak-en-steek aan die voorkant van die huis, dan in die knoppiesdoring agter;
Aan die kleurryke maar skugter narina trogon (bosloerie) wat ons die voorreg gehad om net ‘n tweede keer in ‘n boom by die piekniekplek raak te loop;
Aan die visarend vir sy kenmerkende, melankoliese kenwysie van die bos (kenwysie van Afrika?) telkens van die rivier se kant af (maar wat het dan van die langasem-naguiltjie geword?);
Aan die hiënas vir die opwinding om die vuur telkens as hulle kom spore trap in die sagte sand en vir die skel herinnering van sy teenwoordigheid;
Aan die seekoei vir sy diep tromboonklanke dwarsdeur die nag, en die leeu vir sy majesteitlike brul wat die bos ‘n paar keer laat bewe het;
Aan die njala-ooitjie wat ewe tuis in ons voëlbad kom drink het – die plat klipbadjie wat ook klein (en nie so klein) sebratjies soos ‘n magneet lok. Die njala was die eerste na my wete in Sabiepark;
Aan die twee duikertjies wat ná ‘n lang droogte na Oupatjie Witnek se verdwyning weer begin naderstaan het by hul ou gunsteling-drinkplek.
Aan die elegante kameelperd wat so mooi kom poseer het op ons motorpad een Sondagmiddag;
Aan die vlakvarkies wat ook weer by Tarlehoet hul opwagting begin maak het nadat luiperds die vorige spannetjie feitlik uitgewis het;
Aan die gebande muishondjies wat altyd plesier gee as hulle so erg op hul hoede om die huis rondskarrel;
Aan die welluidende paddakoor by die rivier dadelik na die eerste goeie reens;
Aan die bobbejane vir hul goeie gedrag – jou werklik nege weke lank nie ons lewens by 154 kom versuur nie.
Aan die bos-Honda wat nou 190 000op die klok het, maar steeds betroubaar en geduldig koers hou op die verre stofpaadjies van die Van D’s se vakansies.
Prediker vermaan ons om nie net aan die ontsagwekkende dinge van enorme betekenis waarde te heg nie, maar ook die klein vreuegdetjies wat die Here jou skenk te troetel. Hoeveel skenk hy nie hierdie onverdienstelike mensekind wat hier skryf nie?
(Ns. Glo gistermiddag 10 leeus by die piekniekplek geparadeer. Wel … ‘n mens kan ook nie alles sien nie.)
Augustus 8, 2013 in Uncategorized
Merkers:olifante by sabie, Sabiepark, sabierivier, tarlehoet, uit melkbos, vandeventers
‘n Effense lugtigheid sal my seker verskoon word toe ek vir oulaas die Honda se neus op die S3-rivierpad inswaai vir ‘n Hazyview-besoek. Die vorige twee dae was by Sabiepark se piekniekplek skouspelagtige olifant-tonele: ‘n teeltrop van 40 – waaronder ‘n menigte kleintjies – was in, langs en oor die Sabie, dan hierdie kant, dan daardie kant. Die vorige aand is olifant-teenwoordigheid in niemandsland aan die duskant van die rivier tot laat luidkeels verkondig.
Ek het nie vergeet hoe ek in Junie my op die Onder Sabie-teerpad in ‘n trop aanmarsjerende olifante vasgery het nie. Dit was keel-toetrek-oomblikke. Op die smaller, stiller, beboster S3 kon-gondpad so iets baie erger wees.
Moes immers al voorheen daar ver ente agteruit ry of die versneller wegtrap dat die gruis spat, maar dan was dit telkens darem net een ou bul se moedswilligheid.
Op pad terug kry ons die groot trop toe wel. Gelukkig egter geen bedreigende situasie nie. Die meeste is op ‘n fluks drafstap voor ons verby oor die pad rivier toe. In die tru-spieëltjie kon ek sien ook agter ons is ‘n paar oor die pad.
In ons boshuis Tarlehoet is vele herinneringe aan olifant-ervarings. Teen die mure hang minstens vier groot prenterame met foto’s. In die boekrak is, buiten my Mayafudiboeke, ook ‘n bundeltjie oor ons eerste dekade in Sabiepark, wat in 2007 ten einde geloop het. Die titel is “Olifante Onbeperk”.
Nooit, nooit in al die jare is ‘n vakansie dermate deur olifante oorheers soos hierdie nege weke in die winter van 2013 nie. In “Solly se boekie” by die ingang van die piekniekplek – Solly is die opsigter daar – was in hierdie tyd 15 inskrywings van 10 olifante of meer. Lyk soos die telkaart van ‘n stewige kolfbeurt: 40, 40, 30, 20 ….
En nie almal teken hul waarnemings getrou aan nie.
Onder die olifant-toeskouers was Frank en Wendy, twee Australiërs wat in Sabiepark gekuier het – tog nie “Australianers nie, asseblief! – en ‘n Britse vrou wat net die vorige nag uit Londen ingevlieg het. Daardie selfde middag word haar droom toe bewaarheid om olifante in lewende lywe te sien.
Frank en Wendy gaan nog wyd reis in Suid-Afrika, onder meer ook na die Addo-olifantpark. Ek kon hulle been trek dat hulle besmoontlik in Addo minder olifante gaan sien as in Sabiepark. Hoop darem nie so nie, maar ‘n trop van 40 sien ‘n mens nie elke dag nie … nêrens nie.
Nie net die olifant-verkeer hierdie vakansie was uitsonderlik druk nie. Minstens ses buffeltroppe van 100 of meer het kom water drink. Gistermiddag het sowat 200 (party Sabieparkers meen 300) lank in en langs die Sabierivier gekuier. Indrukwekkend.
Twee renosters het, aldus “Solly se boek”, kom water drink. Die Van D’s het dit nie gesien nie.
Die ou groot luiperd, die “Baas”, is verskeie kere gesien; een keer toe hy ‘n impala plat trek. Ook vir hom het ons telkens misgeloop. Een keer net-net maar wel tog. Ons soek nog ‘n luiperd in die volgende paar dae, anders gaan ons huis toe sonder die Vyf Grotes op ons kerfstok! Die kleinkinders sal dit kwalik glo.
Oor die “Baas” is die nuus dat hy in die Wildtuin verdoof is toe hy ‘n wyfie se prooi probeer vaslê. Sy nekband is verwyder omdat die sender nie meer sy doel gedien het nie. Diegene wat gevrees het dat die band ongemaklik styf begin raak het, kan dus weer asem haal.
En leeus? Elders ‘n paar raakgeloop ja, maar weet nie van enige besoeke hierdie vakansie aan die piekniekplek nie, hoewel leeus twee aande taamlik naby gebrul het as ek my nie misgis het nie.