Hoe die wildernis jou verander, en hoe dit nie doen nie - Inligting
Hoe die wildernis jou verander, en hoe dit nie doen nie
Ek het geen herinnering daaraan om in Anchorage te beland, om in 'n hotel te bly of iemand van die groep Outward Bound te ontmoet nie. Daar is net 'n leë ruimte in my kop tussen die vliegtuig wat opstyg en ek wat aan die rand van die Klein Nelchinarivier staan.
Drie maande lank het ek nie geweet wat dit beteken om alleen te wees nie. Ek het my voorberei op skeure, gryns, lang dae en moeilike nagte. Ek het my nie voorberei op die nabyheid van agt individue wat teen al my foute ingeprop was nie, wat my passiewe aard, my reservaat, my begeerte om binne my eie mure te bly steek en aanhits.
Alaska het lang stiltes van stilte geword; hele dae sonder woorde. Net die gesigte van my spanmaats terwyl ons teen kronkelende grys riviere sweef. Toe die aandwerk gedoen is, het ek oor die rotse gekrimp tot by die waterkant en gaan sit, hardkoppig alleen. Sam het daarvan gehou om naby my te kom sit en 'n naamlose deuntjie te humming.
Soggens het hy joga gedoen. Terwyl die res van ons tente uittrek en slaapsakke uitdroog, met kaggels en gekookte water vir hawermeel gedroog het, het Sam son-groet gedoen en die berge gebid. Toe ek sy bewegings probeer naboots, het hy my hande aangepas. 'Jy begin en eindig in die berge,' het hy gesê. Na lang dae en nagte het ons almal met mekaar gekniehalter, maar ons het Sam alleen gelaat. Hy was die vredemaker met hande wat die son gegroet het.
Die groep vind my stilte onrustig. Ons het in 'n kring gesit en praat oor ons kommunikasieprobleme totdat my ruggraat gevoel het asof dit aanmekaar kraak om van stilte te sit. Ek wou net my lyf en sy lae droë sweet in my slaapsak gooi en my oë toemaak teen die alomteenwoordige lig van Alaska. Toe die woorde opstaan, soos die begin van 'n gehuil in die nag, het ek my mond toegesluit en alles ingesluk.
'N Half en 'n half uur later hoor ons die gehuil terwyl die vlotte aan die wal vasgemaak word. Vyf wolwe, klein kolletjies, draf langs 'n sandrand. Die volgende oggend het ringe pote-afdrukke ons kamp omsingel. Sam steek sy kop in ons tent om dit te vertel, en ek het in my slaapsak gesit, die oomblik bewaar, en ek wil geestelike leiding kry uit hul teenwoordigheid, maar Robert het gesê dat hulle net op soek was na kos.
Die volgende dag leeg die Nelchina in die 21 myl van die Tazlina-meer. Die blou vlotte draai lui in die middel en vermy ons pogings om dwarsdeur te ry, traag. 'N Paar uur later het ons 'n rowwe seil uit takke en nylon-seilplate gebou. Die seil het saggies gesluip en die wind gevang, en ons het langs die meer en in die rigting van die Koperrivier en Cordova begin beweeg.
Toe ons terugkom na Seward, het ek 30 minute in die stort gesit en twee weke se rivier modder van my vel af geskrop en probeer om die geur van kapilene af te skraap en alles wat ek besit, af te sweet. Vir twee dae het ons onsself siek gemaak om vanielje-mout en patat te bestel. Toe was ons terug in die Chugach-berge en trek gangers aan en stap onhandig onder die gewig van ons pakkies.
Robert het my aangesê om nie moeite te doen met die ekstra gewig van 'n boek en my dagboek nie, maar ek het hulle in elk geval gebring. Ons het byna drie weke se berge gehad. Hierdie artikels was my eie interpretasie van 'n verdedigende wolf, ore teen die kop afgeplat, lippe getrek. Met my pen en dagboek, effens weg van die kamp, ​​bedoel die boek in die hand om weg te bly.
Aan die einde van die eerste dag het ons uitputtend geraak, in opstand gekom teen Robert en geweier om nog 'n stap te neem, met ons arms en hande gevoer met die angel van Devil's Club. In die oggend het ons stadig en versigtig beweeg, 'n refrein van klagtes terwyl ons stywe spiere protesteer.
Danielle het begin praat oor vanieljemout en donsbedekkers. Sadie het haar aangesê om stil te hou. Ons het die laaste twee lemoene verdeel, snye onder ons muskietnette ingegooi, die sap van ons vingers afgehaal en die toendra geproe.
Toe ons die eerste pas bereik het, het Robert ons self arrestasies laat oefen. 'Nikki moet hiertoe 'n kenner wees,' 'sê Caroline en glimlag breed om die kroeg uit haar wittisme te haal oor my onvermoë om te laat gaan. Ek is nie skaam of antisosiaal nie. Ek is net 'n introvert, 'n bietjie van 'n eensame wolf. My hart is té sentimenteel; Ek het geleer om dit te sensuur. Ek vind mense wonderlik, maar uitputtend. Ek het geleer om my verskonings te maak.
Dit het amper twee maande geneem om te kraak, maar ek het dit wel gedoen. Na drie weke in die berge, huur ons 'n boot. Vyf en veertig minute van Seward af het die kaptein ons afgelaai en nege kajakke in die Prince William Sound geplunder. Vir twee weke was ons versadig met reën en hakkerige seë, en skimmel van klere, tente en boeke afgeskraap.
Ek het opgevolg toe ons besef dat ons effens van koers is en oor 'n oop kanaal moet gaan om by die smal vingerplaat van die kamp uit te kom. Na 'n lang en uitputtende dag, begin die ander se aanloklikhede opvlam, en ontplof hulle in woedende, knetterende opmerkings wat tot in die middel van my onveiligheid versprei het. Toe ons aan die land raak, het ek my spuitrok afgeskeur, my boot na die oewer gesleep en in die bos gespring.
Robert agtervolg my.
Ek het aan die voet van 'n boom gesak, ek staar na die hemelruim en wag dat die digtheid in my bors loskom. Ek tel 'n stok op en knip dit in die helfte. 'Ons moet hê dat u moet kommunikeer,' het hy gesê. 'Ons het nodig dat u u gedagtes met die groep deel, om op te hou om alles op te bottel.'
Ek het my kop teen die boom geleun, na 'n tak gewys en vir hom gesê dat ons hierdie plek moet merk. Dit is 'n goeie plek om ons kos op te hang. Hy gryp my hande. "Nikki. Niemand hier sal jou seermaak of oordeel of minder van jou dink as jy oopgaan nie. "
Ek het nie geweet hoe om vir hom te sê dat ek mense uitputtend vind nie, dat ek die meeste van my tyd tuis deurbring met my boeke en gedagtes in my dagboek skryf. Ek verstaan ​​dit nie self nie. Dit is nie omdat ek nie van mense hou nie, of omdat ek bang is vir hulle. Ek verkies net die stilte van my eie ruimte. Danielle het gedink dit is omdat ek te passief is. Sy het vir my gesê as iemand op 'n stampvol plek op my voet trap, sal ek waarskynlik net my tong byt en hoop dat hulle eerder beweeg as om my stem te verhoog. Sam het my aangesê om my kwesbaarheid te omhels, dat mense my meer daarvoor sal liefhê.
Ek het 'n klip oor die oppervlak van die Prince William Sound gespring toe hy my dit vertel, maar dit het net een keer oorgeslaan en toe gesink. Sam het 'n rukkie gesit en wag dat ek reageer, maar ek het net aanhou klippe gooi. Toe hy opstaan ​​en terugkom kamp toe, jaag ek op en af ​​teen die wal totdat my longe seergemaak het.
Dit was veronderstel om 'n keerpunt vir my te wees. Ek was veronderstel om van Alaska af tuis te kom met alles wat na buite uitgedraai is. My ouma het gedink dat ek vertroue het; Sam het ook so gedink. Hy het my dit vertel toe hy my in 'n skeur laat sak het. Tentatief op 'n sneeubrug tien voet van onder af, het ek daarop gewys dat ons aanmekaar tou was, dat as hy val, ek saam met hom sou gaan. Hy het vir my gesê dat ek bereid is om my lewe in iemand se hande te plaas as my gedagtes.
'Waarvoor is jy so bang?' skree hy. Die tou was strak teen my tuig en ek balanseer myself teen Sam se gewig. Die diepblou van die skeure was die mooiste wat ek ooit gesien het; my angs weerklink teen die smal ysmure. Elke beweging het 'n vlag ysskyfies op die vloer gestuur. Sam het my aangesê om my vrese daar te laat.
Toe ek by die huis kom, het ek my graad van natuurlewe-biologie na Engels oorgeskakel, en my plan om wolwe te bestudeer laat vaar om eerder poësie en die inhoud van my hart te ondersoek. My reservaat het nie verdwyn nie, ek het nie ophou skuiling soek binne die uithoeke van my eie, leë kamer nie. Ek het nie opgehou om agter 'n boek weg te kruip nie. Ek het nie opgehou om mense wonderlik te vind nie, maar uitputtend - het ure of dae nodig om die energie wat van my kern af was, op te laai.
My pen na buite sit op my lessenaar. Ek vryf my duim oor sy oppervlak. 'Om te dien, om te streef en nie om op te lewer nie.' Dit is die geleende ideaal uit Tennyson se 'Ulysses', maar dit is nie die lyn wat die beste weerspieël van my 'grys gees begeerte.' Ek skraap die waarheid van Tennyson se woorde uit my eie Alaska-herinneringe:
wat ons is, ons is;
Een ewe veel heldhartige harte,
Swak gemaak deur tyd en lot, maar sterk van wil
Dit was amper tien jaar vandat ek Sam laas gesien het; dit is onwaarskynlik dat ek hom ooit weer sal sien. Ek kan nie eers sy familienaam onthou nie. Maar ek dra sy boodskap saam, geskryf op 'n notekaart en in my beursie gevou. 'Ek daag jou uit om vrymoedig te wees, om jouself heeltemal uit te druk en te vertrou dat ander nog meer daarna sal luister en van jou hou.'