N.P. van Wyk Louw.
Van jongs af het Van Wyk Louw in taal en die digkuns belang gestel. Sy eerste gepubliseerde gedig, in 1921 in De Goede Hoop, was in Afrikaans, hoewel met ’n effense Nederlandse invloed. In die 1930’s het sy eerste dig- en essaybundels verskyn. Die taalhistorikus J. du P. Scholtz vat die betekenis van Louw as digter mooi saam: “Die Afrikaanse letterkunde, wat al voor 1925 deur die werk van digters soos Eugène Marais en C. Louis Leipoldt hoë aansien verwerf het, het na 1930 los gekom van sy lokale beperkings en deur die werk van ’n groot digter soos N.P. van Wyk Louw aan Afrikaans ’n status as literêre uitdrukkingsmiddel gegee wat nie meer in twyfel getrek kon word nie.”
Bron: Jaap Steyn.
Nog in my laaste woorde
Nog in my laaste woorde sal jy wees, nog in die laaste skeemring van my dink en weet, as ek alleen in die bitter vrees van sterwe le, en al die mindre sink in my deur vaal vergetelheid: veel haat, veel liefde wat kon waag om min te vra, ure wat rus geken't, of blote daad, en nie die teken van jou onrus dra, o jy wat vlam was: skoon en sterk en blind vir smart; wat alles tot jou beeltnis brand; wat als kon eis en nooit volkome vind versadiging! Dan weet ek het jou hand my jeug se oopgelate kring voltooi: mooi is die lewe en die dood is mooi.