Biutiful het sy oomblikke van hoop, maar op die ou end het Iñárritu se siening van die wêreld nie plek vir gelukkige verhale nie. Hy het dit alreeds in sy vorige films bewys en hier doen hy dit weer. ’n Skokkende, uiters tragiese toneel, wat die laaste derde van die film afskop, is die gevolg van Uxbal se goeie bedoelings en hy kan die skuld hiervan skaars verwerk. Baie dikwels voel dit of die gebeure in die regisseur se films onregverdig is; heeltemal geloofwaardig, maar onregverdig, gegewe die kyker se hoop, of verwagting, dat karakters beloon word vir hul goeie dade.
Maar die film bied jou nie alles op ’n skinkbord nie. Inteendeel, dit is baie huiwerig om enigiets netjies aan jou te bied en dit is byna eers teen die halfpadmerk, wanneer Gaudi se La Sagrada Familia op ’n panoramaskoot van die stad verskyn, dat ons agterkom dat hierdie Barcelona is. So stadig en gefragmenteerd soos die stad onthul word, so is die storielyn ook. Iñárritu is waarskynlik ’n regisseur wie se films meer as een keer gesien moet word om dit behoorlik te waardeer, want al die verskillende drade word gewoonlik eers in die tweede helfte saamgevleg, hoewel dit steeds nooit ’n duidelike beeld gee van die geheel nie.
Natuurlik sal daar baie aanhangers wees wat argumenteer dat dit soos die lewe is – dieselfde geld vir die negatiewe trant van die film(s). Dis hoe dinge soms gebeur in die lewe, sal hulle sê. Dis natuurlik ’n heel geldige opmerking om te maak, maar wil ons sulke gebeure sien, veral wanneer die hoofkarakter sy eie krisisse het om op te los? Elke kyker sal dit self moet beantwoord en die film gevolglik op ’n ander manier ervaar. Wat seker is hoe dit moet wees.
Biutiful is ’n film wat jou hoop sal laat verloor in die lewe. Mense doen hul bes om te oorleef – met mekaar, met hulself en met die gebeure wat hulle onwetend in die lewe gebring het – maar dinge gaan nooit so mooi uitwerk soos jy wil hê nie.