Wat ons kan leer uit die literêre geskiedenis oor pandemies
Geskryf deur Chelsea Haith
The Banket in the Pine Forest, een van 'n aantal foto's afgelei uit verhale in Boccaccio se Decameron. Sandro Botticelli
Van Homeros Iliad en Boccaccio se Decameron tot Stephen King se The Stand en Ling Ma's Severance, het verhale oor pandemies - oor die geskiedenis van die Westerse literatuur soos dit ook al is - baie aangebied in die weg van katarsis, maniere om sterk emosie te verwerk, en politieke kommentaar op hoe mense reageer op openbare gesondheidskrisisse.
Literatuur speel 'n belangrike rol in die opstel van ons antwoorde op die COVID-19-pandemie. Dit is die moeite werd om na sommige van hierdie tekste te wend om ons reaksies beter te verstaan ​​en hoe ons dit kan versag rassisme, xenofobie en kanisme (diskriminasie teen iemand met gestremdhede) in die vertellings rondom die verspreiding van hierdie koronavirus.
Hierdie leeslys van pandemiese literatuur, wat wissel van klassieke tot kontemporêre romans, bied iets in die weg van 'n onseker vertroosting en 'n handleiding vir wat volgende gebeur.
Homer's Iliad, as die Cambridge-klassikus Mary Beard het ons daaraan herinner, open met 'n plaag wat in die Griekse kamp in Troje besoek is om die Grieke te straf vir die slaaf van Agamemnon van Chryseis. Amerikaanse akademikus Daniel R Blickman het aangevoer dat die drama van Agamemnon en Achilles se rusie "ons nie moet verblind vir die rol van die plaag in die stel van die toon vir wat volg nie, en, nog belangriker, in die verskaffing van 'n etiese patroon wat na aan die hart van die verhaal lê". Met ander woorde, die Iliad bied 'n narratiewe ontwerptoestel vir rampe wat voortspruit uit slegte beoordeelde gedrag van al die betrokke karakters.
Westerse literatuur begin met 'n plaag: die Iliade. Wikimedia Commons
COVID-19 sal sekerlik ekonomiese stelsels en gevestigde institusionele prosesse opskud, soos ons nou sien verskuiwing na afstandsonderrig in universiteite regoor die wêreld om net een voorbeeld te gee. Hierdie tekste gee ons die geleentheid om na te dink oor hoe vroeër soortgelyke krisisse hanteer is, asook idees oor hoe ons ons samelewings op 'n meer billike manier kan struktureer.
Die Decameron (1353) deur Giovanni Boccaccio, wat tydens die Swart Dood opgestel is, onthul die lewensbelangrike rol van storievertelling in 'n tyd van rampspoed. Tien mense isoleer hulself gedurende die Swart Dood vir twee weke in 'n villa buite Florence. In die loop van hul isolasie neem die karakters beurte om verhale van moraliteit, liefde, seksuele politiek, handel en mag te vertel.
In hierdie versameling novelle funksioneer verhaalvertellings as 'n metode om sosiale strukture en interaksie te bespreek gedurende die vroegste dae van die Renaissance. Die verhale bied aan die luisteraars (en Boccaccio se lesers) maniere waarop hulle hul "normale" alledaagse lewens kan herstruktureer, wat weens die epidemie opgeskort is.
Die owerheid se versuim om te reageer
Die normaliteit van die alledaagse lewe is ook die fokus van Mary Shelley se apokalipsroman Die Laaste Man (1826). Die roman, wat in 'n futuristiese Brittanje tussen die jare 2070 en 2100 was, bevat die roman - wat in 2008 tot 'n film gemaak is - en beskryf die lewe van Lionel Verney, wat die 'laaste man' word na 'n verwoestende wêreldwye plaag.
Shelley se roman berus op die waarde van vriendskap, en word afgesluit met Verney wat begelei word deur sy rondlopery deur 'n skaaphond ('n herinnering dat troeteldiere 'n bron van gemak en stabiliteit kan wees in krisistye). Die roman is veral besig met die onderwerp van institusionele reaksies op die plaag. Dit bevorder die revolusionêre utopianisme en die stryery wat tussen oorlewende groepe uitbreek voordat dit ook swig.
Edgar Allen Poe se kortverhaal The Masque of the Red Death (1842) beeld ook die mislukkings van gesagsfigure uit om op so 'n ramp voldoende en menslik te reageer. Die Rooi Dood veroorsaak dodelike bloeding vanaf die porieë. In reaksie hierop versamel Prins Prospero duisend hofdienaars in 'n afgesonderde, maar luukse abdij, smee die hekke gesluit en hou 'n gemaskerde bal:
Die eksterne wêreld kan vir homself sorg. Intussen was dit dwaasheid om te bedroef of te dink. Die prins het al die toerusting van plesier voorsien.
Poe gee 'n uiteensetting van die weelderige feestelikhede, afgesluit met die onheilspellende aankoms van die Rooi Dood as 'n mensagtige gas op die bal. Die gepersonifiseerde plaag neem die prins se lewe en dan die van sy hofgangers:
En een vir een laat val die onthullers in die beddingsale wat in die bloed bedek is, en sterf elkeen in die wanhopige houding van sy val.
Moderne en kontemporêre letterkunde
In die 20ste eeu het Albert Camus 'The Plague (1942) en Stephen King's The Stand (1978) die lesers se aandag gebring op die sosiale implikasies van plaagagtige pandemies - veral isolasie en mislukkings van die staat om die siekte te bevat of die gevolglike paniek. Die selfisolasie in die roman van Camus skep 'n angstige bewustheid van die waarde van menslike kontak en verhoudings by die burgers van die plaag-geteisterde Algeriese stad Oran:
Hierdie drastiese, skoongesnyde ontbering en ons volledige onkunde oor die toekoms wat ons te kampe gehad het, het ons onbewus gemaak; ons kon nie reageer op die stomme aantrekkingskrag van teenwoordighede, steeds so naby en reeds so ver nie, wat ons die hele dag spook.
In King's The Stand lek 'n bio-vervaardigde superflu genaamd "Project Blue" uit 'n Amerikaanse militêre basis. Pandemonium volg. King het onlangs op Twitter gesê COVID-19 is beslis nie so ernstig soos sy fiktiewe pandemie nie, en dring die publiek op om redelike voorsorgmaatreëls te tref.
Net so ook in syne 2016-roman Koors, Sê die Suid-Afrikaanse skrywer Deon Meyer die apokaliptiese uitval van 'n gewapende, bio-vervaardigde virus wat lei tot enklawes van oorlewendes wat mekaar om hulpbronne beleër.
In Skeiding (2018), Ling Ma sorg vir 'n kontemporêre rolprent in die zombieroman, aangesien die fiktiewe "Shen Fever" mense herhalende outomate tot hul dood maak. In 'n dun-versluierde metafoor vir die kapitalistiese tand-in-die-masjien, sleep die hoofkarakter Candace daagliks na haar werkplek in 'n toekomstige New York wat stadig uitmekaar val. Sy sluit uiteindelik by 'n oorlewingsgroep aan, en kultureel en moreel te assimileer met hul gewelddadige houding teenoor die zombies, 'wat die versiering van die laat-kapitalistiese mense in 'n samelewing tot sy beendere' vergestalt, ' beoordelaar Jiayang Fang stel voor.
Vir sommige het die einde al gekom
Oorweeg ook dat 'inheemse futurisme' - 'n term wat deur Eerste Nasies se teoretikus geskep is Genade L Dillon om te verwys na spekulatiewe fiksies deur inheemse bevolking en kleurskrywers soos NK Jemisin se Broken Earth-reeks, Claire G. Coleman se Terra Nullius, en Carmen Maria Machado se kortverhaalinventaris - het kolonialisme en die siektes wat deur die koloniseerders versprei is, lankal behandel as die bron van wat tans as 'n voortdurende apokalips beskou word. Vir baie mense in voorheen gekoloniseerde plekke het die apokalips al gekom - pandemies (beide letterlik en metafories) het hul bevolkings al uitgewis.
Die katharsis wat sommige van die bogenoemde tekste kan bied, word geteister deur die realiteite van pandemie en apokalips, wat in baie fiksie deur inheemse mense uitgebeeld word. As ons ons waarskynlike komende periodes van selfisolasie gebruik het om alternatiewe sosiale strukture te teoretiseer, om mekaar verhale te vertel oor hoe ons leef, watter verhale kan ons dan vertel?
Chelsea Haith, DPhil-kandidaat in kontemporêre Engelse letterkunde, Universiteit van Oxford
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Healthcare > Wat ons kan leer uit die literêre geskiedenis oor pandemies