Uit watter deel van Afrika kom die meeste slawe? - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Uit watter deel van Afrika kom die meeste slawe?
Alhoewel die presiese totale nooit bekend sal wees nie, word vermoed dat die trans -Atlantiese slawehandel ongeveer 12,5 miljoen Afrikane tussen die 17de en 19de eeu met geweld verplaas het; Sowat 10,6 miljoen het die berugte middelgange oor die Atlantiese Oseaan oorleef. Alhoewel afstammelinge van hierdie verslaafde Afrikane nou 'n aansienlike deel van die bevolking in die Verenigde State, Brasilië en baie eilande uit die Karibiese Eilande uitmaak, is dit moeilik - indien nie onmoontlik - om geskrewe rekords te vind van hul oorsprong. Deur uitgebreide navorsing kon geleerdes egter raai oor waar baie van die slawe wat na die nuwe wêreld gebring is, ontstaan ​​het.
Verken die interaktiewe Mapping Slave Voyages om meer te wete te kom oor die 350-jarige geskiedenis van die trans-Atlantiese handel.
Verslaafde mense wat na die Verenigde State gebring is, verteenwoordig ongeveer 3,6 persent van die totale aantal Afrikane wat na die Nuwe Wêreld vervoer is, of ongeveer 388 000 mense - aansienlik minder as die aantal wat na kolonies in die Karibiese Eilande vervoer is (insluitend meer as 1,2 miljoen na Jamaika alleen) of na Brasilië (4,8 miljoen). Van die Afrikane wat in die Verenigde State aangekom het, kom byna die helfte uit twee streke: Senegambië, die gebied wat die riviere van Senegal en Gambia uitmaak en die land tussen hulle, of vandag se Senegal, Gambië, Guinee-Bissau en Mali; en Wes-Sentraal-Afrika, insluitend die huidige Angola, Kongo, die Demokratiese Republiek van die Kongo en Gaboen. Die Gambia -rivier, wat van die Atlantiese Oseaan tot in Afrika geloop het, was 'n belangrike waterweg vir slawehandel; op sy hoogtepunt kom ongeveer een uit elke ses Wes -Afrikaanse slawe uit hierdie gebied.
Benewens die byna 50 persent van die totale aantal slawe -Afrikaners in die Verenigde State uit hierdie twee streke, het 'n aansienlike aantal slawe hul oorsprong in die Wes -Afrikaanse nasie Ghana, sowel as naburige dele van die Windward Coast, nou Ivoorkus. Ander het hul oorsprong in die Baai van Biafra (insluitend dele van die huidige oostelike Nigerië en Kameroen), 'n inham van die Atlantiese Oseaan aan die westelike kus van Afrika, wat 'n spilpunt was vir uitgebreide slawehandel.
Kyk na die baanbrekerreeks wat herontwerp is. Kyk ROOTS nou op GESKIEDENIS.
Slawe opspoor na hul Afrikaanse tuislande
Van suikerplantasies uit die Karibiese Eilande tot die Suid-Atlantiese eiland St. Helena, ontsluit navorsers die geheime van slawe wat lank bewaar is.
Meer as twaalf miljoen mense het as slawe van Afrika na die Nuwe Wêreld getrek. Geskiedkundiges weet baie van die Afrika -hawens waar hulle begin het, die slaweskepe wat hulle oor die oseaan vervoer het en die bestemmings van hierdie slawe.
Maar hulle weet verbasend min waar hierdie massas mense in Afrika oorspronklik vandaan kom.
Danksy onlangse vooruitgang in genetiese tegnieke, vul wetenskaplikes hierdie belangrike leemte in die tragiese Afrika -diaspora in.
"Dit sal ons begrip van bevolking en migrasiegeskiedenis verander," sê Hannes Schroeder, 'n biologiese antropoloog aan die Universiteit van Kopenhagen. 'Wat net potensiaal was, word nou verwesenlik.'
Een voorbeeld kom van 'n 17de -eeuse begraafplaas aan die Nederlandse kant van die Karibiese eiland St. Martin. Toe argeoloë die terrein in 2010 opgegrawe het, het hulle opgemerk dat hulle tande in die skedels van twee mans en 'n vrou gevind het. Die drie individue was tussen 25 en 40 jaar oud toe hulle in die laat 1600's oorlede is.
Aangesien tande vryf 'n algemene gebruik in Afrika suid van die Sahara was, was dit 'n goeie kans dat die individue slawe was wat Afrikane in die dae van suikerplantasies na die kolonie gebring het.
Net vyf jaar gelede sou dit die einde van die verhaal gewees het. 'N Poging om DNA uit die geraamtes te onttrek om meer oor hul identiteit te wete te kom, sou quixoties gewees het, aangesien warm en vogtige weer die genetiese materiaal afbreek.
'Dit is sleg bewaar,' het Schroeder gesê. 'Hulle lê al vierhonderd jaar onder 'n Karibiese strand.' Daarteenoor het bioloë in 2012 geredelik die hele genoom van Otzi, die bevrore "ysman" wat vyf duisend jaar gelede gesterf het, in 'n sekwens opgestel.
Na maande se noukeurige werk kon die span van Schroeder egter DNA uit die St. Martin-individue onttrek deur 'n nuwe prosedure genaamd heel-genoomopname te gebruik. Hierdie tegniek, wat aan die Stanford -universiteit in Kalifornië geleë is, konsentreer die afgebreekte gene en bied genoeg materiaal om te volg.
Deur die resultate te vergelyk met 'n databasis van hedendaagse Afrikaners, het die navorsers vasgestel dat al drie mense uit verskillende dele van die kontinent kom. Een van die mans kom waarskynlik uit die huidige Noord -Kameroen, terwyl die ander man en die vrou moontlik in Ghana of Nigerië in die suide afkomstig is.
Die resultate het getoon dat die slawe, wat moontlik op dieselfde skip gereis het, 'n mengsel was van etnisiteite wat waarskynlik onderling onverstaanbare tale praat.
Die wetenskaplikes kon nie die oorsprong meer presies identifiseer nie, want die genetiese databasis van moderne Afrikaners is beperk en veel minder ontwikkel as dié van Europeërs.
Schroeder sê dat namate die Afrika -databasis verbeter, dit makliker sal wees om die tuislande te identifiseer van individue wat gevang en na Amerika gestuur is. Ou DNA uit Wes -Afrika, wat ook nog baie ontbreek, kan die akkuraatheid versterk, het hy bygevoeg.
Waar kom die slawe van Suid -Afrika vandaan?
Slawerny in Suid -Afrika begin op dieselfde tyd as kolonisasie in 1652, toe Jan van Riebeeck, die verteenwoordiger van die Nederlandse Oos -Indiese Kompanjie (VOC), in Kaapstad aankom om 'n verversingsstasie te stig. Van Riebeeck het aangekom met twee slavinne uit "Abyssinia" (Ethiopië). Maar Van Riebeeck se koms dui nie op die "koms van die witman" nie, aangesien kolonialisme dikwels gekenmerk word. Suid -Afrika het 'n teenwoordigheid van wit Europese en Asiatiese mense gehad wat lank voor die eerste koloniste daar gewoon het. Daar was talle skeepswrakke langs die kus, en wit mense en Asiërs en Afrikane wat op die skepe verslaaf was, was dikwels lank in Suid -Afrika gestrand voordat hulle gered is. 'N Aantal Asiatiese mense en blankes het permanent by die plaaslike Xhosa -gemeenskappe aangesluit en langs die kusgebiede waar Xhosa- en Khoi -mense gewoon het, het ondertrouery met die plaaslike bevolking 'n aantal stamme en groot gesinsgroepe tot gevolg gehad. (Hierdie geskiedenis is byna onbekend in Suid -Afrika, net soos in die geskiedenis van slawerny.) In 'n aantal gevalle het wit Europeërs geweier om terug te keer na die koloniale buitepos in Kaapstad of na Europa toe reddingsskepe hulle gestuur het.
Die afronding van die Kaapstad -gebied was vir Europa van kardinale belang vir die seevaart na Asië, maar skeepswrakke het gereeld gebeur. Die seë rondom die suidpunt van Suid -Afrika is verraderlik en die nabyheid aan Antarktika beïnvloed die winterweer, wat dikwels ernstige winterstorms tot gevolg het. Die suidpunt van Afrika het ook talle vals baaie, wat dit 'n baie gevaarlike seekruising 1 maak.
Die suide van die land, veral rondom Kaapstad, het ook gedien as 'n informele posstelsel waar Europese skepe boodskappe gelaat het aan ander vragmotors wat verby gekom het en voor kolonisasie het sommige inheemse Khoi -mense Frans gepraat as gevolg van hul kontak en handel met die Europese matrose.
Handelsroetes in die Indiese Oseaan
In die beginjare kom 80% van die slawe na Suid -Afrika uit Indië (dit sluit Sri Lanka in). Daar sal steeds slawe uit Indië gebring word, maar deur die jare het ander streke van die wêreld ook belang geword. Gedurende die tydperk van slawerny het slawe uit vier hoofstreke gekom:
Afrika (Mosambiek en Oos -Afrika ingesluit): 26,4%
Madagaskar en die Mascarene -eilande (Mauritius, Réunion en Rodrigues): 25,1%
Die Indiese subkontinent en Sri Lanka (Ceylon): 25,9%
Die Indonesiese argipel: 22,7%
Hierdie persentasies weerspieël egter nie die volledige reeks waar slawe in Suid -Afrika vandaan kom nie. Rekords dui aan dat slawe ook van Wes- en Sentraal -Afrika afkomstig is, met plekke waar hulle gereeld gesamentlik die kus van Guinee genoem word, maar spesifiek die Kaapverdiese eilande, Burkina Faso, Benin, Kongo, Angola, en ook Zanzibar en Ethiopië (Abessinië) insluit. . Buite Afrika was slawe onder andere van: Siam (Thailand), Persië (Iran), Arabië (Noord -Afrika en die Arabiese Skiereiland), Brasilië, Birma, China, Japan, Borneo, Timor en Viëtnam. Daar word ook melding gemaak van Tagal, wat moontlik verwys na Filippyne wat Tagalog gepraat het.
Daarbenewens was daar ook 'n beduidende aantal Asiatiese politieke ballinge en politieke gevangenes, gevangenes en vryswartes (oud-slawe, ambagsmanne en gevangenes wat hul vonnis uitgedien het) in Suid-Afrika, en Wes-Afrikaanse seelui en matrose. Liberiese Kru -manne wat op Britse skepe gewerk het, het uiteindelik in Kaapstad tuisgegaan en hul nageslag bly in Suid -Afrika, hoewel hulle dikwels nie bewus was van hul afstamming nie.
In 'n lang geskiedenis sou immigrante en arbeidsbesit uit die Asiatiese, Afrika- en Europese lande wat by die slawehandel betrokke was, steeds na Suid-Afrika na slawerny kom, insluitend tot vandag toe. Dit sluit Filippynse patriotte in wat tydens die onafhanklikheidsoorlog uit die Filippyne gevlug het en wie se afstammelinge nog aan die Kaap geleë is. Chinese gevangenes en slawe het tydens die vroeë kolonisasie aangekom, gevolg deur 'n tweede golf van Chinese mynwerkers in die vroeë 1900's sowel as immigrante daarna. Indiërs wat as slawe gekom het en wat soms bevry het deur by die swart groepe aan te sluit, is gevolg deur grootskaalse Indiese arbeiders sowel as immigrante. Die Suid -Afrikaanse ekonomie is eeue lank gebou deur Afrika -slawe en prysnegers (Afrikaners wat deur die Britte bevry is van slaweskepe en hervestig is), trekarbeid van regoor Suider -Afrika en die huidige golf van immigrante uit Afrika.
Dit is nie moeilik om op te let dat die moderne Suid -Afrika in die begin van kolonialisme baie ooreenstem met Suid -Afrika nie: bestaande uit inheemse groepe, aangevul met aansienlike bevolkings van Indiërs en Chinese mense, 'n sterk Moslem -teenwoordigheid en Afrikane uit die Weste, Sentraal- en Oos -Afrika en ook 'n beduidende teenwoordigheid van die nageslag van hierdie groepe wat meng. Sedert die begin van slawerny tot vandag toe, is daar 'n wyd gedokumenteerde geskiedenis van blanke revolusionêre wat by die onderdrukte swart massas aangesluit het om slawerny, daarna kolonialisme, en daarna apartheid omver te werp. 2 Tydens slawerny/kolonisasie was daar konstante berigte oor wit mans wat die koloniale stelsel verlaat het en by die inheemse mense gaan woon het. Tydens slawerny is daar ook talle gevalle van wit rebelle wat deel uitmaak van slawe -opstand, of die heuwels binnedring om by maroen of inheemse gemeenskappe aan te sluit.
Greenmarket Square, Kaapstad. Deur Johannes Rach, 1764
Slawe is herdoop deur slawe aan die Kaap, met hul naam wat hul oorsprong weerspieël, byvoorbeeld Achmet uit Arabië, Louis van Bengalen en David Casta uit China 3. Daar was byvoorbeeld ook Anthony, Moor van Japan, alhoewel dit nie bepaal of die woord "moor" verwys na 'n Afrikaan of 'n Arabier wat 'n slaaf was in Japan, of 'n Japannese man, of moontlik deel van die swart- oorspronklike mense met velkleur in Suidoos-Asië. Sommige slawe wat "uit Japan" kom, is soms in Indonesië gebore, na Japan gestuur en daarna na Suid -Afrika ingevoer. Aje van Clumpong word genoem as een van die beroemde veeltalige vertalers in Kaapstad, wat 11 tale gepraat het. Klumpong is 'n moderne gewilde van in Thailand. Gedurende Aje se tyd was daar 'n klas tolke wie se moeders afkomstig was van "Siam" (Thailand) en wat Portugese vaders gehad het.
'N Madrassa wat (waarskynlik) deur 'n Indonesiese of suidoostelike Asiër of Arabier in die 1800's in Kaapstad bestuur is
Die lees van hierdie aantekeninge pas my veral in, aangesien ek in baie gebiede gewoon het waarvandaan Kaapse slawe vandaan gekom het. Die oorsprongsrekords noem grootliks groot hawens en nie binnelandse gebiede nie, wat moontlik dui op die hawe vanwaar dit na Suid -Afrika gestuur is, en nie die werklike land van herkoms nie. Selfs gegewe die eeue wat verby is, vind ek nog steeds leemtes: die rekords (en sommige historici) neem aan dat Chinese mense byna uitsluitlik beperk was tot China, buiten die genoemde Bataafse Chinese, en ignoreer die lang Chinese erfenis in Suidoos-Asië , of, vir die saak, die minderheid Shia Hazara -mense van Afganistan of Oesbeke wat hulle tydens slawerny 4 as die Chinese mense sou kon verwar. Net so word aangeneem dat 'Persies' Iraans is, maar dit kan in die praktyk ook verwys na 'n Afgan. Persies sprekers sluit eweneens mense uit Afghanistan, Oesbekistan en Tadzjikistan in. Die historiese Persiese hawe Gamron, wat die huidige Bandar Abbas is, kan ook 'n hawe wees wat Afghanistan, Sentraal-Asië, dele van die moderne Pakistan bedien, en dit is ook baie naby die Arabiese skiereiland. Selfs vandag het Suid-Iran verskillende Afrika-Iraanse gemeenskappe wat afstammelinge is van slawe, sowel as Afrikaanse seelui en handelaars. Die vraag bly of die Perse aan die Kaap Persiese slawe, Afrika-, Indiër- of Arabiese slawe was wat in Persië gekoop is, of slawe uit nie-Persiese gemeenskappe in die Indiese subkontinent.
Suid -Afrikaanse historici verdiskonteer enige beduidende teenwoordigheid - of selfs enige teenwoordigheid van slawe uit Maleisië. Terselfdertyd word gesê dat slawe aan die Kaap uit elke gebied van Suidoos-Asië rondom Maleisië kom. Moet ons aanneem dat Maleisië op wonderbaarlike wyse gespaar is? Ek twyfel wel of daar slawe van Thailand en die gebiede Ayutthaya en Bangkok, en dan oor Indonesië, Indië, Sri Lanka en die binnelandse dele van die subkontinent, insluitend Birma, kon beweeg, wat op een of ander manier oor die naburige voormalige Maleisië gegaan het streke soos Pattani, Yala en Narathiwat. Verder het dit my altyd opgeval hoe Kaaps (soos die Kaap) Maleisië is. Daar is ook geen duidelikheid oor die vraag of spesifieke groepe of minderhede in Asië tot slawe was nie, soos Tamils, Christene, Hindoes, animiste of inheemse mense.
Historikus Robert Shell merk op dat die mees algemene tale van ingevoerde slawe in Suid -Afrika Buginese, Chinees was (daar is geen aanduiding of dit na Mandaryns, Kantonees, Hokkien, ens.), Nederlands, Javaanse, Malgassies, Maleis en Portugees verwys nie. Shell skryf dat daar gedurende hierdie (vroeë) tydperk nooit suiwer Afrikatale in die Kaap vertaal is nie, maar hy sê wel dat teen 1660 elke groot taalgroep in die wêreld as gevolg van slawerny in Suid -Afrika verteenwoordig is. Die argiewe in Kaapstad bevat nog steeds tekste wat in Buginese geskryf is, en Afrikaans het 'n aansienlike aantal Maleise en Bahasa Indonesiese woorde, insluitend klapper (klapper) en piesang (piesang). 'N Vriend 5 wat tyd in Aceh deurgebring het, het opgemerk dat die Afrikaanse woord babelaas - kater - is ook in Indonesië gebruik. Moslems in Kaapstad gebruik steeds Maleise woorde as deel van die daaglikse toespraak, insluitend terima kasih (dankie) en puasa (die Moslem vas/Ramadan).
Slawe -roetes in die Indiese Oseaan – Krediet: Iziko -museums
Shell skryf dat tussen 1652 en 1808 ongeveer 63 000 slawe na Suid -Afrika ingevoer is. Hierdie syfer weerspieël nie die aantal mense wat in slawerny gebore is nadat hul ouers aan die Kaap was nie (die kinders van slawemoeders was outomaties slawe van hulself), en ook nie die dubbelsinnige aangeleentheid van inheemse mense wat gevange geneem is nie. Na die Britse afskaffing van die slawehandel in 1808 (die merkantiele transaksies, maar nie die instelling self nie), was daar dekades toe "Prize Negers " na die Kaap gekom het. Dit was slawe van skepe wat die Britte onderskep het as deel van sy veldtog teen slawerny. Die Britte het baie prysnegers na die Britse kolonies gestuur om arbeid te verskaf as deel van 'n stelsel van "vakleerlingskap".
Dit is moeilik om te glo dat hierdie vrugbare, uitgebreide geskiedenis op baie maniere in Suid -Afrika begrawe is, maar die land se mense kyk steeds grootliks na hulself deur die lens wat kolonisasie en apartheid gelaat het. En net soos mense in die ontwikkelende wêreld Europa en Noord -Amerika steeds uitdaag om die lang geskiedenis van Afrika- en Asiatiese mense aan hul oewers te erken, is daar ook 'n politieke uitdaging vir die wêreldwye suide om te ondervra hoe ons ontstaan ​​het . In Suid -Afrika, en op baie ander plekke, het die ondersoek van die geskiedenis die mag om nie net die land se identiteit op revolusionêre maniere te herdefinieer nie, maar kan dit ook feite en waarheid verskaf oor hoe die land oor honderde jare gevorm is en hoe die geskiedenis geleef met kompleksiteit en teenstrydigheid en nie met die maklike stilte van slagspreuke nie.
Op uit slawerny - R.E. van der Ross (Ampersand Press)
Kinders van slawerny -Robert C.-H. Shell, Witwatersrand University Press, Johannesburg
2 'n Soortgelyke punt word deur Tariq Patric Mellet op sy blog South Africa: Slavery & amp Creolisation in Cape Town gemaak.
Swart mense van Amerika – Waarom slawe uit Afrika gekom het?
As ons vandag oor Afrika dink, beskou ons dit as 'n arm derde wêreldkontinent, afhanklik van die liefdadigheid van Westerse nasies om te oorleef. Dit was nie altyd die geval nie.
Gedurende die sestiende en sewentiende eeu, toe die Europeërs die eerste keer die wêreld begin verken het, was Afrika 'n ryk kontinent wat gretig was om goud, koper, ivoor en leer te verruil vir die blanke potte, panne, alkohol en gewere.
Onder die Afrikaanse wetgewing was slawerny 'n straf vir ernstige misdade, maar die meeste van hierdie slawe was slawe van ander swart Afrikane. Dit was nie normaal dat slawe in hierdie tyd verhandel word nie.
In 1492 ontdek Christopher Colombus die Amerikas. Ander Europeërs het gevolg en slawe gemaak van die inheemse mense wat daar gewoon het. Die Europeërs het egter ook Westerse siektes na die Amerikas geneem en hul slawe het begin sterf. 'N Ander bron van slawe moes gevind word.
Van die handel met die Afrikaners het die Europeërs geweet dat slawerny as 'n straf in Afrika gebruik word. Hulle het begin om slawe te vra, eerder as Afrika -goedere, in ruil vir die gewere en alkohol wat die Afrika -kapteins wou hê.
Toe Europeërs slawe was: navorsing dui daarop dat wit slawerny baie meer algemeen was as wat voorheen geglo is
'N Nuwe studie dui daarop dat 'n miljoen of meer Europese Christene tussen 1530 en 1780 slawe van Moslems in Noord -Afrika was en 'n veel groter getal as ooit tevore geraam het.
In 'n nuwe boek het Robert Davis, professor in geskiedenis aan die Ohio State University, 'n unieke metodologie ontwikkel om die aantal wit Christene wat aan slawerny langs Afrika en aan die Barbary -kus slawe was, te bereken, wat baie hoër slawe -bevolkingsberamings bereik het as wat vorige studies gevind het.
Die meeste ander verslae oor slawerny langs die Barbary -kus het nie probeer om die aantal slawe te skat nie, of slegs na die aantal slawe in spesifieke stede gekyk, het Davis gesê. Die meeste slawe wat voorheen geraam is, het dus in duisende of hoogstens in die tienduisende neergekom. Davis, daarenteen, het bereken dat tussen 1 miljoen en 1,25 miljoen Europese Christene gevange geneem en gedwing is om in Noord -Afrika te werk van die 16de tot die 18de eeu.
& ldquo Baie van wat geskryf is, gee die indruk dat daar nie baie slawe was nie en verminder die impak wat slawerny op Europa gehad het, & rdquo Davis. & ldquo Die meeste rekeninge kyk slegs na slawerny op een plek, of slegs vir 'n kort tydjie. Maar as u 'n breër, langer blik kry, word die massiewe omvang van hierdie slawerny en die kragtige impak daarvan duidelik. & Rdquo
Davis het gesê dit is nuttig om hierdie Mediterreense slawerny te vergelyk met die Atlantiese slawehandel wat swart Afrikane na die Amerikas gebring het. In die loop van vier eeue was die Atlantiese slawehandel baie groter en ongeveer 10 tot 12 miljoen swart Afrikane is na die Amerikas gebring. Maar van 1500 tot 1650, toe trans-Atlantiese slawe nog in die kinderskoene was, is daar waarskynlik meer wit Christen slawe na Barbary geneem as swart Afrikaanse slawe na die Amerikas, volgens Davis.
Een van die dinge wat beide die publiek en baie geleerdes geneig was om as gegewe op te neem, is dat slawerny altyd rassisties van aard was en dat slegs swartes slawe was. Maar dit is nie waar nie, & rdquo Davis het gesê. & ldquo Ons kan nie aan slawerny dink as iets wat net wit mense aan swart mense gedoen het nie. & rdquo
Gedurende die tydperk wat Davis bestudeer het, was dit godsdiens en etnisiteit, net soos ras, wat bepaal het wie slawe word.
& ldquoEnslavement was 'n baie werklike moontlikheid vir almal wat in die Middellandse See gereis het, of wat langs die oewers gewoon het op plekke soos Italië, Frankryk, Spanje en Portugal, en selfs so ver noord as Engeland en Ysland, en hy het gesê.
Pirates (genoem corsairs) van stede langs die Barbary -kus in Noord -Afrika en stede soos Tunis en Algiers, sou 'n aanval op skepe in die Middellandse See en die Atlantiese Oseaan doen, sowel as kusdorpe om mans, vroue en kinders te vang. Die impak van hierdie aanvalle was verwoestend en Frankryk, Engeland en Spanje het elk duisende skepe verloor, en lang dele van die Spaanse en Italiaanse kus is byna heeltemal deur hul inwoners verlaat. Op sy hoogtepunt was die vernietiging en ontvolking van sommige gebiede waarskynlik groter as wat Europese slawe later die Afrika -binneland sou toedien.
Hoewel honderdduisende Christen slawe uit Mediterreense lande geneem is, het Davis opgemerk, is die gevolge van Moslem -slawe -aanvalle baie verder weggevoel: dit blyk byvoorbeeld dat die Engelse deur die grootste deel van die 17de eeu minstens 400 matrose per jaar verloor het aan die slawe.
Selfs Amerikaners was nie immuun nie. Een Amerikaanse slaaf het byvoorbeeld berig dat 130 ander Amerikaanse seemanne net tussen 1785 en 1793 deur die Algeriërs in die Middellandse See en die Atlantiese Oseaan verslaaf was.
Davis het gesê dat die groot omvang van slawerny in Noord -Afrika geïgnoreer en tot die minimum beperk is, omdat dit op niemand se agenda is om te bespreek wat gebeur het nie.
Die slawerny van die Europeërs pas nie by die algemene tema van Europese verowering van die wêreld en kolonialisme wat sentraal staan ​​in geleerdheid oor die vroeë moderne era nie, het hy gesê. Baie van die lande wat slagoffers van slawerny was, soos Frankryk en Spanje, sou later die gebiede van Noord -Afrika verower en koloniseer waar hul burgers eens as slawe aangehou is. Miskien as gevolg van hierdie geskiedenis, het Westerse geleerdes veral aan die Europeërs gedink as koloniale koloniste en nie as die slagoffers wat hulle soms was nie, het Davis gesê.
Davis het gesê 'n ander rede dat Mediterreense slawerny geïgnoreer of tot die minimum beperk is, is dat daar nie 'n goeie skatting was van die totale aantal slawe nie. Mense van destyds, sowel die Europeërs as die slawe -eienaars van die Barbarykus, het nie 'n gedetailleerde, betroubare rekord gehou van die aantal slawe nie. Daarteenoor is daar uitgebreide rekords wat die aantal Afrikane wat as slawe na Amerika gebring is, dokumenteer.
Dus het Davis 'n nuwe metodiek ontwikkel om redelike ramings van die aantal slawe langs die Barbary -kus op te stel. Davis het die beste beskikbare rekords gevind wat aandui hoeveel slawe op 'n spesifieke plek op 'n slag was. Hy het toe beraam hoeveel nuwe slawe dit sou neem om slawe te vervang namate hulle sterf, ontsnap of losgekoop word.
Die enigste manier waarop ek met harde getalle vorendag kan kom, is om die hele probleem onderstebo te keer en uit te vind hoeveel slawe hulle moet vang om 'n sekere vlak te behou, en hy het gesê. Dit is nie die beste manier om bevolkingsberamings te maak nie, maar dit is die enigste manier met die beperkte beskikbare rekords. & rdquo
Deur sulke bronne van uitputting soos sterftes, ontsnappings, lospryse en bekerings saam te stel, het Davis bereken dat ongeveer 'n kwart van die slawe elke jaar vervang moes word om die slawe-bevolking stabiel te hou, soos dit blykbaar tussen 1580 en 1680 was. Dit beteken ongeveer 8.500 nuwe slawe moes elke jaar gevang word. In die algemeen dui dit daarop dat byna 'n miljoen slawe gedurende hierdie tydperk gevange geneem sou word. Deur dieselfde metode te gebruik, het Davis geraam dat 475 000 bykomende slawe in die vorige en daaropvolgende eeue geneem is.
Die gevolg is dat daar tussen 1530 en 1780 byna seker 1 miljoen en heel moontlik tot 1,25 miljoen blanke, Europese Christene was wat deur die Moslems van die Barbary -kus verslaaf was.
Davis het gesê sy navorsing oor die behandeling van hierdie slawe dui daarop dat hulle lewens vir die meeste van hulle net so moeilik was as dié van slawe in Amerika.
Wat die daaglikse lewensomstandighede betref, het die Mediterreense slawe dit beslis nie beter gehad nie, en hy het gesê.
Terwyl Afrikaanse slawe in suid- en katoenplantasies in die Amerikas uitputtende arbeid verrig het, is Europese Christelike slawe dikwels net so hard en dodelik in steengroewe, in swaar konstruksie en veral in die roeiselerye self geroei.
Davis het gesê dat sy bevindings daarop dui dat hierdie onsigbare slawerny van Europese Christene meer aandag van geleerdes verdien.
& ldquo Ons het die gevoel verloor hoe groot slawerny kan heers vir diegene wat rondom die Middellandse See gewoon het en die bedreiging waarmee hulle was, & het hy gesê. & ldquo Slawe was nog steeds slawe, of hulle swart of wit is, en of hulle in Amerika of Noord -Afrika gely het. & rdquo
Die Atlantiese slawehandel het ontwikkel nadat handelskontakte tussen die 'Ou Wêreld' (Afro-Eurasië) en die 'Nuwe Wêreld' (Amerika) ontstaan ​​het. Eeue lank het getystrome die seevaart veral moeilik en riskant gemaak vir die skepe wat toe beskikbaar was. Daar was dus baie min, indien enige, maritieme kontak tussen die mense wat op hierdie kontinente woon.  In die 15de eeu het nuwe Europese ontwikkelings in seevaarttegnologieë egter daartoe gelei dat skepe beter toegerus was om die getystrome te hanteer, en kon hulle die Atlantiese Oseaan begin deurkry, het die Portugese 'n Navigator's School op die been gebring (alhoewel daar baie debat is oor of dit bestaan ​​en as dit bestaan, net wat dit was). Tussen 1600 en 1800 het ongeveer 300 000 matrose wat in die slawehandel betrokke was, Wes -Afrika besoek.  Daardeur het hulle in aanraking gekom met samelewings wat langs die Wes -Afrikaanse kus en in die Amerikas woon wat hulle nog nooit teëgekom het nie.  Historikus Pierre Chaunu noem die gevolge van Europese navigasie 'ontheffing', wat 'n einde maak aan isolasie vir sommige samelewings en 'n toename in inter-samelewing kontak vir die meeste ander. 
Geskiedskrywer John Thornton het opgemerk: ''n Aantal tegniese en geografiese faktore gekombineer om die Europeërs die mees waarskynlike mense te maak om die Atlantiese Oseaan te verken en sy handel te ontwikkel'.  Hy het dit geïdentifiseer as die dryfveer om nuwe en winsgewende kommersiële geleenthede buite Europa te vind. Daarbenewens was daar die begeerte om 'n alternatiewe handelsnetwerk te skep as dié wat beheer word deur die Moslem -Ottomaanse Ryk van die Midde -Ooste, wat beskou word as 'n kommersiële, politieke en godsdienstige bedreiging vir die Europese Christendom. Veral wou Europese handelaars handel dryf vir goud wat in Wes -Afrika voorkom, en ook 'n seevaart na "Indië" (Indië) vind, waar hulle kon ruil vir luukse goedere soos speserye sonder om dit te bekom items van Islamitiese handelaars in die Midde -Ooste. 
Alhoewel baie van die aanvanklike Atlantiese seevaartondersoeke deur Iberiërs gelei is, was lede van baie Europese nasionaliteite betrokke, insluitend matrose uit Portugal, Spanje, die Italiaanse koninkryke, Engeland, Frankryk en Nederland. Hierdie diversiteit het daartoe gelei dat Thornton die aanvanklike "verkenning van die Atlantiese Oseaan" as "'n werklik internasionale oefening beskryf het, selfs al is baie van die dramatiese ontdekkings onder die borgskap van die Iberiese vorste". Hierdie leierskap het later aanleiding gegee tot die mite dat "die Iberiërs die enigste leiers van die verkenning was". 
Europese slawerny in Portugal en Spanje
Teen die 15de eeu het slawerny op die Iberiese Skiereiland (Portugal en Spanje) van Wes -Europa bestaan ​​gedurende die geskiedenis. Die Romeinse Ryk het sy stelsel van slawerny in antieke tye gevestig. Sedert die val van die Wes -Romeinse Ryk, het verskillende slawernystelsels voortgegaan in die opvolger Islamitiese en Christelike koninkryke van die skiereiland deur die vroeë moderne era van die Atlantiese slawehandel.  
Slawerny was baie eeue lank in baie dele van Afrika  voor die begin van die Atlantiese slawehandel. Daar is bewyse dat slawe uit sommige dele van Afrika na state in Afrika, Europa en Asië uitgevoer is voor die Europese kolonisering van die Amerikas. 
Die Atlantiese slawehandel was nie die enigste slawehandel uit Afrika nie, hoewel dit die grootste in terme van die aantal mense oor 'n tydseenheid was. Soos Elikia M'bokolo geskryf het Le Monde diplomatique:
Die Afrika -kontinent is deur alle moontlike roetes van sy menslike hulpbronne ontbloot. Oor die Sahara, deur die Rooi See, vanaf die hawens van die Indiese Oseaan en oor die Atlantiese Oseaan. Ten minste tien eeue slawerny ten bate van die Moslem -lande (van die negende tot die negentiende). Vier miljoen slawe wat deur die Rooi See uitgevoer word, nog vier miljoen  deur die Swahili-hawens van die Indiese Oseaan, miskien tot nege miljoen langs die karavaanroete suid van die Sahara, en elf tot twintig miljoen (afhangende van die outeur) oor die Atlantiese Oseaan. 
Beramings is egter onnauwkeurig, wat die vergelyking tussen verskillende slawehandel kan beïnvloed. Twee rowwe skattings deur geleerdes oor die getal Afrikaanse slawe wat oor twaalf eeue in die Moslemwêreld aangehou is, is 11,5 miljoen  en 14 miljoen,  , terwyl ander skattings 'n getal tussen 12 en 15 miljoen Afrika -slawe voor die 20ste eeu. 
Volgens John K. Thornton het Europeërs gewoonlik slawe gekoop wat in endemiese oorlogvoering tussen Afrikastate gevange geneem is.  Sommige Afrikane het 'n onderneming gemaak om Afrikaners uit naburige etniese groepe of oorlogsgevangenes vas te trek en te verkoop.  'n Herinnering aan hierdie praktyk word gedokumenteer in die slawehandelsdebatte van Engeland in die vroeë 19de eeu: "Al die ou skrywers stem saam dat hulle nie net sê dat oorloë aangegaan word met die uitsluitlike doel om slawe te maak nie, maar dat hulle word deur die Europeërs aangemoedig met die oog op die doel. "  Mense wat rondom die Nigerrivier woon, is van hierdie markte na die kus vervoer en by Europese handelshawe verkoop in ruil vir muskiete en vervaardigde goedere soos lap of alkohol.  Die Europese vraag na slawe bied egter 'n groot nuwe mark vir die reeds bestaande handel.  Terwyl diegene wat in slawerny in hul eie Afrika -gebied gehou is, sou hoop om te ontsnap, het diegene wat weggestuur is, min kans om na Afrika terug te keer.
Europese kolonisasie en slawerny in Wes -Afrika
By die ontdekking van nuwe lande deur hul vlootverkennings, het die Europese koloniseerders spoedig begin migreer na en hulself vestig in lande buite hul geboorteland. Aan die kus van Afrika het Europese migrante, onder leiding van die Koninkryk van Kastilië, die Kanariese Eilande binne die 15de eeu binnegeval en gekoloniseer, waar hulle 'n groot deel van die land omskep het in die produksie van wyn en suiker. Daarmee saam het hulle ook inheemse Kanariese Eilandbewoners, die Guanches, gevange geneem om as slawe op die eilande en oor die Christelike Middellandse See te gebruik. 
Soos historikus John Thornton opgemerk het, "was die werklike motivering vir Europese uitbreiding en deurbrake op seevaart weinig meer as om die geleentheid te benut vir onmiddellike winste deur strooptogte en beslaglegging of aankoop van handelsware".  Deur die Kanariese Eilande as 'n vlootbasis te gebruik, het die Europeërs, destyds hoofsaaklik Portugese handelaars, begin om hul aktiwiteite langs die westelike kus van Afrika af te skuif en aanvalle uitgevoer waarin slawe gevang sou word om later in die Middellandse See verkoop te word.  Alhoewel dit aanvanklik suksesvol was in hierdie onderneming, "was dit nie lank nie, voordat die Afrikaanse vlootmagte op die nuwe gevare ingelig is, en die Portugese [aanval] skepe sterk en doeltreffende weerstand begin ontmoet het", en die bemanning van verskeie van hulle was vermoor deur Afrikaanse matrose, wie se bote beter toegerus was om die Wes -Afrikaanse kus en rivierstelsels te kruis. 
Teen 1494 het die Portugese koning ooreenkomste aangegaan met die heersers van verskeie Wes-Afrikaanse state wat handel tussen hul onderskeie volke moontlik maak, sodat die Portugese die "goed ontwikkelde kommersiële ekonomie in Afrika" kan benut sonder om vyandig te raak.  "Vreedsame handel het die heerskappy geword aan die hele Afrika -kus", hoewel daar 'n paar seldsame uitsonderings was toe aggressie tot geweld gelei het. Portugese handelaars het byvoorbeeld probeer om die Bissagos-eilande in 1535 te verower.  In 1571 het Portugal, ondersteun deur die Koninkryk Kongo, beheer oor die suidwestelike streek Angola geneem om sy bedreigde ekonomiese belang in die gebied te verseker. Alhoewel Kongo later in 1591 by 'n koalisie aangesluit het om die Portugese uit te dwing, het Portugal 'n vastrapplek gekry op die vasteland wat dit tot in die 20ste eeu bly beset het.  Ten spyte van hierdie voorvalle van af en toe geweld tussen Afrika- en Europese magte, het baie Afrikastate verseker dat enige handel in hul eie terme plaasvind, byvoorbeeld om douaneregte op buitelandse skepe op te lê. In 1525 het die Kongolese koning Afonso I beslag gelê op 'n Franse vaartuig en sy bemanning vir onwettige handel aan sy kus. 
Geskiedkundiges het wyd gedebatteer oor die aard van die verhouding tussen hierdie Afrika -koninkryke en die Europese handelaars. Die Guyaanse historikus Walter Rodney (1972) het aangevoer dat dit 'n ongelyke verhouding was, met Afrikane wat gedwing word om 'n "koloniale" handel te dryf met die meer ekonomies ontwikkelde Europeërs, wat grondstowwe en menslike hulpbronne (dws slawe) verruil vir vervaardigde goedere. Hy het aangevoer dat dit die ekonomiese handelsooreenkoms uit die 16de eeu was wat daartoe gelei het dat Afrika in sy eie tyd onderontwikkel is.  Hierdie idees is ondersteun deur ander historici, waaronder Ralph Austen (1987).  Hierdie idee van 'n ongelyke verhouding is betwis deur John Thornton (1998), wat aangevoer het dat "die Atlantiese slawehandel nie naastenby so kritiek was vir die Afrika -ekonomie as wat hierdie geleerdes geglo het nie" en dat "Afrikaanse vervaardiging [in hierdie tydperk] was meer as in staat om mededinging uit die pre -industriële Europa te hanteer ".  Anne Bailey het egter kommentaar gelewer op Thornton se voorstel dat Afrikane en Europeërs gelyke vennote in die Atlantiese slawehandel was:
[Om] Afrikane as vennote te beskou, impliseer gelyke terme en gelyke invloed op die globale en interkontinentale prosesse van die handel. Afrikaners het 'n groot invloed op die vasteland self gehad, maar hulle het geen direkte invloed op die enjins agter die handel in die kapitaalondernemings, die skeeps- en versekeringsmaatskappye van Europa en Amerika, of die plantasie -stelsels in Amerika nie. Hulle het geen invloed op die bouvervaardigingsentrums van die Weste gehad nie. 
'N Begraafplaas in Campeche, Mexiko, dui daarop dat slawe daarheen gebring is, nie lank nadat Hernán Cortés in die 16de eeu die onderwerping van Azteek en Maya -Mexiko voltooi het nie. Die begraafplaas was van ongeveer 1550 tot laat 17de eeu in gebruik. 
Die Atlantiese slawehandel word gewoonlik verdeel in twee tydperke, bekend as die Eerste en Tweede Atlantiese Stelsels. Bietjie meer as 3% van die slawe wat uit Afrika uitgevoer is, is tussen 1525 en 1600 verhandel, en 16% in die 17de eeu.
Die eerste Atlantiese stelsel was die handel van verslaafde Afrikane na, hoofsaaklik, Suid -Amerikaanse kolonies van die Portugese en Spaanse ryke. Tydens die eerste Atlantiese stelsel was die meeste van hierdie handelaars Portugees, wat hulle byna monopolie gegee het. Aanvanklik is die slawe na Sevilla of die Kanariese Eilande vervoer, maar vanaf 1525 is slawe direk vanaf die eiland Sao Tomé oor die Atlantiese Oseaan na Hispaniola vervoer.  Beslis was die Verdrag van Tordesillas wat Spaanse skepe nie in Afrikaanse hawens toegelaat het nie. Spanje moes staatmaak op Portugese skepe en matrose om slawe oor die Atlantiese Oseaan te bring. Omstreeks 1560 begin die Portugese gereeld met slawehandel na Brasilië. Van 1580 tot 1640 was Portugal tydelik verenig met Spanje in die Iberiese Unie. Die meeste Portugese kontrakteurs wat die asiento tussen 1580 en 1640 verkry het, was conversos.  Vir Portugese handelaars, waarvan baie 'nuwe Christene' of hul afstammelinge was, het die vereniging van krone kommersiële geleenthede in die slawehandel aan Spaanse Amerika gebied.  
Tot in die middel van die 17de eeu was Mexiko die grootste enkele mark vir slawe in Spaanse Amerika.  Terwyl die Portugese direk betrokke was by die verhandeling van slawe aan Brasilië, het die Spaanse ryk staatgemaak op die Asiento de Negros -stelsel en (Katolieke) Genoese handelsbankiers die lisensie gegee om slawe uit Afrika na hul kolonies in Spaanse Amerika te verhandel. Cartagena, Veracruz, Buenos Aires en Hispaniola het die meerderheid slawe ontvang, hoofsaaklik uit Angola.  Hierdie verdeling van die slawehandel tussen Spanje en Portugal ontstel die Britte en die Nederlanders wat belê het in die Britse Wes -Indiese Eilande en die Nederlandse Brasilië om suiker te produseer. Nadat die Iberiese unie uitmekaar was, het Spanje Portugal verbied om direk as slawehandel aan die slawehandel deel te neem. Volgens die verdrag van Munster is die slawehandel oopgemaak vir die tradisionele vyande van Spanje, wat 'n groot deel van die handel verloor het aan die Nederlanders, Franse en Engelse. 150 jaar lank was die Spaanse transatlantiese verkeer op triviale vlakke bedrywig. In baie jare het nie 'n enkele Spaanse slawvaart uit Afrika gevaar nie.Anders as al hul keiserlike mededingers, het die Spaanse byna nooit slawe aan vreemde gebiede afgelewer nie. Daarteenoor het die Britte en die Nederlanders voor hulle slawe oral in die Amerikas verkoop. 
Die Tweede Atlantiese stelsel was die handel van verslaafde Afrikane deur meestal Engelse, Franse en Nederlandse handelaars en beleggers.  Die belangrikste bestemmings van hierdie fase was die Karibiese eilande Curaçao, Jamaika en Martinique, aangesien Europese lande ekonomies slawe-afhanklike kolonies in die Nuwe Wêreld opgebou het.   In 1672 word die Royal Africa Company in 1674 gestig, en die New West India Company raak dieper betrokke by slawehandel.  Vanaf 1677 het die Compagnie du Sénégal, Gorée gebruik om die slawe te huisves. Die Spanjaarde het voorgestel om die slawe van Kaap Verde af te kry, nader aan die grenslyn tussen die Spaanse en Portugese ryk, maar dit was teen die WIC-handves. " Die Royal African Company weier gewoonlik om slawe aan Spaanse kolonies te lewer, alhoewel hulle dit wel verkoop het aan alle komers uit hul fabrieke in Kingston, Jamaica en Bridgetown, Barbados.  In 1682 het Spanje goewerneurs uit Havana, Porto Bello, Panama en Cartagena, Colombia toegelaat om slawe van Jamaika aan te skaf. 
Teen die 1690's het die Engelse die meeste slawe uit Wes -Afrika gestuur.  Teen die 18de eeu het Portugese Angola weer een van die belangrikste bronne van die Atlantiese slawehandel geword.  Na die einde van die Oorlog van die Spaanse Erfopvolging, as deel van die bepalings van die Verdrag van Utrecht (1713), is die Asiento aan die South Sea Company toegestaan.  Ondanks die South Sea Bubble het die Britte hierdie posisie gedurende die 18de eeu gehandhaaf en die grootste verskaffers van slawe oor die Atlantiese Oseaan geword.   Na raming het meer as die helfte van die hele slawehandel gedurende die 18de eeu plaasgevind, met die Britte, Portugese en Franse die belangrikste draers van nege uit tien slawe wat in Afrika ontvoer is.  Destyds word slawehandel as van kardinale belang beskou vir die maritieme ekonomie van Europa, soos opgemerk deur een Engelse slawehandelaar: "Wat 'n glorieryke en voordelige handel is dit. Dit is die skarnier waarop al die handel van hierdie aardbol beweeg. "  
Intussen het dit 'n onderneming geword vir privaat ondernemings, wat internasionale komplikasies verminder het.  Na 1790, daarteenoor, het kapteins tipies slawepryse in ten minste twee van die groot markte in Kingston, Havana en Charleston, Suid -Carolina (waar pryse teen dieselfde tyd was) nagegaan voordat hulle besluit het waar om te verkoop.  Gedurende die laaste sestien jaar van die trans-Atlantiese slawehandel was Spanje inderdaad die enigste trans-Atlantiese slawe-handelsryk. 
Na die verbod van die Britse en die Verenigde State op die Afrikaanse slawehandel in 1807, het dit afgeneem, maar die tydperk daarna was steeds verantwoordelik vir 28,5% van die totale volume van die Atlantiese slawehandel.  Tussen 1810 en 1860 is meer as 3,5 miljoen slawe vervoer, met 850,000 in die 1820's. : 193
Die eerste kant van die driehoek was die uitvoer van goedere uit Europa na Afrika. 'N Aantal Afrika -konings en handelaars het van 1440 tot ongeveer 1833 aan die handel met slawe deelgeneem. Vir elke gevangene sou die Afrika -heersers 'n verskeidenheid goedere uit Europa ontvang. Dit sluit in gewere, ammunisie, alkohol, Indigo doodgemaakte Indiese tekstiele en ander fabriek vervaardigde goedere.  Die tweede been van die driehoek het slawe -Afrikaners oor die Atlantiese Oseaan na die Amerikas en die Karibiese Eilande uitgevoer. Die derde en laaste deel van die driehoek was die terugkeer van goedere na Amerika uit Amerika. Die goedere was die produkte van slawe-plantasies en het katoen, suiker, tabak, melasse en rum ingesluit.  Sir John Hawkins, wat beskou word as die pionier van die Britse slawehandel, was die eerste wat die driehoekige handel bedryf het en met elke stop wins gemaak het.
Arbeid en slawerny
Die Atlantiese slawehandel was onder meer die gevolg van arbeidstekort, wat op sy beurt weer ontstaan ​​het deur die begeerte van Europese koloniste om grond en hulpbronne uit die Nuwe Wêreld te benut. Inheemse mense is aanvanklik deur die Europeërs as slawe -arbeid gebruik totdat 'n groot aantal mense gesterf het as gevolg van oorwerk en siektes uit die ou wêreld.  Alternatiewe bronne van arbeid, soos ingeboude serwituut, het nie voldoende arbeidsmag verskaf nie. Baie gewasse kon nie in Europa verkoop word of selfs verbou word nie. Die uitvoer van gewasse en goedere uit die nuwe wêreld na Europa was dikwels meer winsgewend as om dit op die Europese vasteland te produseer. 'N Groot hoeveelheid arbeid was nodig om aanplantings te skep en te onderhou wat intensiewe arbeid vereis het om te groei, te oes en om gewaardeerde tropiese gewasse te verwerk. Wes -Afrika (waarvan 'n deel bekend gestaan ​​het as 'die Slavekus'), Angola en koninkryke in die omgewing en later Sentraal -Afrika, het die bron geword van slawe om aan die vraag na arbeid te voldoen. 
Die basiese rede vir die konstante tekort aan arbeid was dat, met baie goedkoop grond en baie grondeienaars wat werkers soek, vrye Europese immigrante relatief vinnig self grondeienaars kon word, wat die behoefte aan werkers verhoog het. 
Thomas Jefferson skryf die gebruik van slawe -arbeid deels toe aan die klimaat en die gevolglike ledige ontspanning wat slawe -arbeid bied: "Want in 'n warm klimaat sal niemand vir homself arbei wat 'n ander arbeid vir hom kan maak nie. Dit is so waar, dat van die eienaars van slawe 'n baie klein deel inderdaad ooit werk. "  In 'n koerant uit 2015 het ekonoom Elena Esposito aangevoer dat die slawerny van Afrikaners in koloniale Amerika te wyte was aan die feit dat die Amerikaanse suide voldoende warm en vogtig was vir malaria om die siekte te laat floreer, 'n afbrekende uitwerking op die Europese setlaars het. Omgekeerd is baie verslaafde Afrikane geneem uit streke van Afrika wat veral sterk siektes gehad het, sodat die Afrikane reeds natuurlike weerstand teen malaria ontwikkel het. Dit, het Esposito aangevoer, het gelei tot hoër malaria -oorlewingsyfers in die Amerikaanse suide onder slawe van Afrikane as onder Europese arbeiders, wat hulle 'n meer winsgewende bron van arbeid gemaak het en die gebruik daarvan aangemoedig het. 
Geskiedskrywer David Eltis voer aan dat Afrikane slawe was as gevolg van kulturele oortuigings in Europa wat die slawerny van kulturele insiders verbied het, selfs al was daar 'n bron van arbeid wat slawerny kon maak (soos gevangenes, krygsgevangenes en rondloper). Eltis voer aan dat tradisionele oortuigings in Europa bestaan ​​het teen die verslawing van Christene (min Europeërs was destyds nie Christene nie) en die slawe wat in Europa bestaan ​​het, was geneig om nie-Christene en hul onmiddellike afstammelinge te wees (aangesien 'n slaaf wat hom tot die Christendom bekeer nie emansipasie gewaarborg het nie) en dus het die Europeërs in die vyftiende eeu as 'n insider beskou. Eltis voer aan dat hoewel alle slawe -samelewings insiders en buitestaanders ontken het, die Europeërs hierdie proses verder gevoer het deur die status van insider tot die hele Europese vasteland uit te brei, wat dit ondenkbaar maak om 'n Europeër tot slaaf te maak, aangesien dit 'n insider tot slawerny sou vereis. Omgekeerd word Afrikane as buitestaanders beskou en dus gekwalifiseer vir slawerny. Hoewel die Europeërs sommige soorte arbeid, soos veroordeelde arbeid, met toestande soortgelyk aan dié van slawe behandel het, sou hierdie arbeiders nie as 'n losskakel beskou word nie en kon hulle nageslag nie hul ondergeskikte status erf nie, en kon hulle dus nie slawe word in die oë van Europeërs. Die status van losbandige slawerny was dus beperk tot nie-Europeërs, soos Afrikane. 
Afrikaanse deelname aan slawehandel
Afrikane het 'n direkte rol in die slawehandel gespeel, volwassenes ontvoer en kinders gesteel met die doel om dit deur middel van bemiddelaars aan Europeërs of hul agente te verkoop.  Diegene wat aan slawerny verkoop is, kom gewoonlik uit 'n ander etniese groep as diegene wat hulle gevange geneem het, hetsy vyande of net bure. [ aanhaling nodig ] Hierdie gevangeneslawe is as 'ander' beskou, nie deel van die mense van die etniese groep of 'stam' Afrika -konings was slegs geïnteresseerd in die beskerming van hul eie etniese groep nie, maar soms word misdadigers verkoop om van hulle ontslae te raak. Die meeste ander slawe is verkry deur ontvoerings, of deur strooptogte wat met vuurwapens plaasgevind het deur gesamentlike ondernemings met die Europeërs.  Maar sommige Afrika -konings het geweier om een ​​van hulle gevangenes of misdadigers te verkoop.
Volgens Pernille Ipsen, skrywer van Dogters van die handel: Atlantiese slawe en huwelik tussen rasse aan die Goudkus, Ghanese het ook deelgeneem aan die slawehandel deur middel van ondertroue, of cassare (afkomstig van Italiaans, Spaans of Portugees), wat beteken 'om 'n huis op te rig'. Dit is afgelei van die Portugese woord 'casar', wat 'trou' beteken. Cassare het politieke en ekonomiese bande tussen Europese en Afrikaanse slawehandelaars gevorm. Cassare was 'n voor-Europese kontakpraktyk wat gebruik is om die 'ander' van 'n verskillende Afrikaanse stam te integreer. Vroeg in die Atlantiese slawehandel was dit algemeen dat die magtige elite-Wes-Afrikaanse gesinne hul vroue met die Europese handelaars in 'n alliansie 'trou', wat hul sindikaat versterk. Die huwelike is selfs uitgevoer met behulp van Afrika -gebruike, waarteen Europeërs nie beswaar gemaak het nie, siende hoe belangrik die verbindings was. 
Europese deelname aan die slawehandel
Alhoewel Europeërs die mark vir slawe voorsien het (saam met die ander markte vir slawe in die Moslemwêreld), het Europeërs selde die binneland van Afrika binnegekom weens vrees vir siektes en hewige weerstand teen Afrika.  In Afrika kon veroordeelde misdadigers gestraf word deur slawerny, 'n straf wat meer algemeen geword het namate slawerny winsgewender geword het. Aangesien die meeste van hierdie nasies nie 'n gevangenisstelsel het nie, is gevangenes dikwels verkoop of gebruik in die verspreide plaaslike huismark. [ aanhaling nodig ]
In 1778 het Thomas Kitchin beraam dat Europeërs na raming 52 000 slawe per jaar na die Karibiese Eilande bring, terwyl die Franse die meeste Afrikane na die Wes -Indiese Eilande bring (13 000 uit die jaarlikse skatting).  Die Atlantiese slawehandel het 'n hoogtepunt bereik in die laaste twee dekades van die 18de eeu,  tydens en na die Kongo Burgeroorlog.  Oorloë tussen klein state langs die Igbo-bewoonde gebied van die Nigerrivier en die gepaardgaande bandiete het ook gedurende hierdie tydperk gestyg.  'n Ander rede vir die oorskotaanbod aan slawe was groot oorlogvoering deur uitbreidende state, soos die koninkryk Dahomey,  die Oyo -ryk en die Asante -ryk. 
Slawerny in Afrika en die Nuwe Wêreld was in kontras
Vorme van slawerny wissel in Afrika sowel as in die Nuwe Wêreld. Oor die algemeen was slawerny in Afrika nie oorerflik nie - dit wil sê, die kinders van slawe was vry - terwyl in die Amerikas kinders van slawemoeders as slawerny beskou word. Dit het verband gehou met 'n ander onderskeid: slawerny in Wes -Afrika was nie soos in Europese kolonies gereserveer vir rasse- of godsdienstige minderhede nie, alhoewel die geval anders was in plekke soos Somalië, waar Bantus as slawe van die etniese Somaliërs geneem is.  
Die behandeling van slawe in Afrika was meer veranderlik as in die Amerikas. Aan die een kant het die konings van Dahomey gereeld slawe in honderde of duisende slagoffers geslag, en slawe as menslike offers was ook bekend in Kameroen.  Aan die ander kant is slawe op ander plekke dikwels as deel van die gesin behandel, 'aangenome kinders', met aansienlike regte, waaronder die reg om te trou sonder die toestemming van hul meesters.  Die Skotse ontdekkingsreisiger Mungo Park het geskryf:
Ek dink die slawe in Afrika is amper drie tot een in verhouding tot die vrymanne. Hulle eis geen beloning vir hul dienste behalwe kos en klere nie, en word vriendelik of ernstig behandel, volgens die goeie of slegte geaardheid van hul meesters. Die slawe wat sodoende uit die binneland gebring word, kan in twee verskillende klasse verdeel word - eerstens, soos slawe vanaf hul geboorte, wat tweedens gebore is uit slawe van moeders, soos wat vry gebore is, maar wat daarna, op watter manier ook al, geword het slawe. Diegene van die eerste beskrywing is verreweg die meeste. 
In die Amerikas is slawe die reg ontneem om vrylik te trou en meesters het dit in die algemeen nie as gelyke lede van die gesin aanvaar nie. Slawe van die Nuwe Wêreld is as die eiendom van hul eienaars beskou, en slawe wat skuldig bevind is aan opstand of moord, is tereggestel. 
Slaafmarkstreke en deelname
Daar was agt hoofgebiede wat die Europeërs gebruik het om slawe na die Westelike Halfrond te koop en te stuur. Die aantal slawe wat aan die Nuwe Wêreld verkoop is, het gedurende die slawehandel verskil. Wat die verspreiding van slawe uit aktiwiteitsgebiede betref, het sekere gebiede baie meer slawe as ander veroorsaak. Tussen 1650 en 1900 het 10,2 miljoen slawe -Afrikaners in die volgende streke in die Amerikas aangekom in die volgende verhoudings: 
(Senegal en Gambië): 4,8% (Guinee-Bissau, Guinee en Sierra Leone): 4,1% (Liberië en Ivoorkus): 1,8% (Ghana en oos van Ivoorkus): 10,4% (Togo, Benin en Nigerië wes van die Niger -delta): 20,2% (Nigerië oos van die Niger -delta, Kameroen, Ekwatoriaal -Guinee en Gaboen): 14,6%
Wes -Sentraal -Afrika (Republiek van die Kongo, Demokratiese Republiek van die Kongo en Angola): 39,4%
Suidoos -Afrika (Mosambiek en Madagaskar): 4,7%
Alhoewel die slawehandel grootliks wêreldwyd was, was daar 'n aansienlike intrakontinentale slawehandel waarin 8 miljoen mense in slawerny op die vasteland van Afrika was.  Van diegene wat wel uit Afrika verhuis het, is 8 miljoen uit Oos -Afrika gedwing om na Asië gestuur te word. 
Afrikaanse koninkryke van die era
Daar was meer as 173 stadstate en koninkryke in die Afrika-streke wat geraak is deur die slawehandel tussen 1502 en 1853, toe Brasilië die laaste Atlantiese invoerland geword het wat die slawehandel verbied het. Van die 173 kan nie minder nie as 68 as 'n staat beskou word met politieke en militêre infrastruktuur wat hulle in staat gestel het om hul bure te oorheers. Byna elke hedendaagse nasie het 'n voor-koloniale voorganger gehad, soms 'n Afrika-ryk waarmee Europese handelaars moes ruil.
Die verskillende etniese groepe wat na die Amerikas gebring is, stem nou saam met die gebiede met die grootste aktiwiteit in die slawehandel. Meer as 45 verskillende etniese groepe is tydens die handel na die Amerikas geneem. Van die 45 is die tien mees prominente, volgens slawedokumentasie van die era, hieronder gelys. 
Die BaKongo van die Demokratiese Republiek van die Kongo en Angola
Die Mandé van Bo -Guinee
Die Gbe -sprekers van Togo, Ghana en Benin (Adja, Mina, Ewe, Fon)
Die Akan van Ghana en Ivoorkus
Die Wolof van Senegal en die Gambië
Die Igbo van Suidoos -Nigerië
Die Mbundu van Angola (sluit beide Ambundu en Ovimbundu in)
Die Yoruba in die suidweste van Nigerië
Die Chamba van Kameroen
Die Makua van Mosambiek
Die trans -Atlantiese slawehandel het gelei tot 'n groot en nog onbekende lewensverlies vir gevangenes in Afrika, sowel as buite die Amerikas. Volgens 'n BBC -verslag word vermoed dat meer as 'n miljoen mense gesterf het tydens hul vervoer na die nuwe wêreld.  Meer is kort ná hul aankoms dood. Die aantal lewens wat verlore gaan met die verkryging van slawe, bly 'n raaisel, maar dit kan dieselfde wees as die aantal wat oorleef het om 'n slaaf te word. 
Die handel het gelei tot die vernietiging van individue en kulture. Die historikus Ana Lucia Araujo het opgemerk dat die slawernyproses nie geëindig het met die aankoms op die Westelike Halfrond nie, die verskillende paaie wat individue en groepe wat die slagoffers van die Atlantiese slawehandel was, beïnvloed is deur verskillende faktore - insluitend die uitstapplek, die vermoë op die mark te verkoop, die soort werk wat uitgevoer word, geslag, ouderdom, godsdiens en taal.  
Patrick Manning skat dat ongeveer 12 miljoen slawe die Atlantiese handel tussen die 16de en 19de eeu betree het, maar dat ongeveer 1,5 miljoen aan boord gesterf het. Ongeveer 10,5 miljoen slawe het in die Amerikas aangekom. Benewens die slawe wat tydens die Middelgang gesterf het, het meer Afrikane waarskynlik gesterf tydens die slawe -aanvalle in Afrika en optogte na hawens gedwing. Manning beraam dat 4 miljoen mense in Afrika gesterf het nadat hulle gevang is, en dat baie meer jonk gesterf het. Manning se skatting dek die 12 miljoen wat oorspronklik bestem was vir die Atlantiese Oseaan, sowel as die 6 miljoen bestem vir Asiatiese slawemarkte en die 8 miljoen bestem vir Afrika -markte.  Van die slawe wat na The Americas gestuur is, het die grootste deel na Brasilië en die Karibiese Eilande gegaan. 
Bestemmings en vlae van draers
Die grootste deel van die Atlantiese slawehandel is deur sewe nasies uitgevoer en die meeste slawe is na hul eie kolonies in die nuwe wêreld vervoer. Maar daar was ook beduidende ander verhandelinge wat in die onderstaande tabel getoon word. Hierdie data is geneem uit die slavevoyages.org webwerf wat die resultaat is van navorsing deur geleerdes hoofsaaklik uit die VSA en Brittanje.  Die rekords is nie volledig nie en sommige data is onseker. Die laaste rye toon dat daar ook 'n kleiner aantal slawe na Europa en na ander dele van Afrika gebring is en dat minstens 1,8 miljoen die reis nie oorleef het nie en dat hulle met min seremonie begrawe is.
Die tydlynkaart waarop die verskillende nasies die meeste van hul slawe vervoer het.
Vlag van vaartuie wat die slawe dra
Portugees Brasilië 4,821,127 3,804 9,402 1,033 27,702 1,174 130 4,864,372
Britse Karibiese Eilande 7,919 2,208,296 22,920 5,795 6,996 64,836 1,489 2,318,251
Franse Karibiese Eilande 2,562 90,984 1,003,905 725 12,736 6,242 3,062 1,120,216
Spaanse Amerikas 195,482 103,009 92,944 808,851 24,197 54,901 13,527 1,292,911
Nederlandse Amerikas 500 32,446 5,189 0 392,022 9,574 4,998 444,729
Noord -Amerika 382 264,910 8,877 1,851 1,212 110,532 983 388,747
Deens Wes -Indië 0 25,594 7,782 277 5,161 2,799 67,385 108,998
Het nie aangekom nie 748,452 526,121 216,439 176,601 79,096 52,673 19,304 1,818,686
Die streke van Afrika waaruit hierdie slawe geneem is, word in dieselfde tabel gegee, uit dieselfde bron.
Aan boord gegaan
Angolakus, Loango -kus en St. Helena 5,694,570 4,955,430
Buig van Benin 1,999,060 1,724,834
Buig van Biafra 1,594,564 1,317,776
Gouekus 1,209,322 1,030,917
Senegambië en Atlantiese Oseaan 755,515 611,017
Suidoos -Afrika en eilande in die Indiese Oseaan 542,668 436,529
Volgens Kimani Nehusi het die teenwoordigheid van Europese slawe die manier waarop die regskode in Afrika -samelewings op oortreders gereageer het, beïnvloed. Misdade wat tradisioneel strafbaar is met 'n ander vorm van straf, kan strafbaar wees met slawerny en verkoop aan slawehandelaars. [ aanhaling nodig ] Volgens David Stannard's Amerikaanse Holocaust50% van die sterftes in Afrika het in Afrika plaasgevind as gevolg van oorloë tussen inheemse koninkryke, wat die meeste slawe veroorsaak het.  Dit behels nie net diegene wat in gevegte gesterf het nie, maar ook diegene wat gesterf het as gevolg van gedwonge optogte uit die binneland na slawehavens aan die verskillende kuste.  Die praktyk om vyandige vegters en hul dorpe tot slawerny te maak, was wydverspreid in Wes- en Wes -Sentraal -Afrika, hoewel oorloë selde begin is om slawe te bekom. Die slawehandel was grootliks 'n byproduk van stam- en staatsoorlogvoering as 'n manier om moontlike teenstanders na die oorwinning te verwyder of om toekomstige oorloë te finansier. Sommige Afrika -groepe was egter veral vaardig en brutaal in die slawerny, soos Bono State, Oyo, Benin, Igala, Kaabu, Asanteman, Dahomey, die Aro Confederacy en die Imbangala oorlogsbande.  
In briewe wat die Manikongo, Nzinga Mbemba Afonso, aan die koning João III van Portugal geskryf het, skryf hy dat Portugese goedere wat instroom, die handel in Afrikane dryf. Hy versoek die koning van Portugal om op te hou om goedere te stuur, maar moet slegs sendelinge stuur. In een van sy briewe skryf hy:
Elke dag ontvoer die handelaars ons mense - kinders van hierdie land, seuns van ons edeles en vasale, selfs mense uit ons eie familie. Hierdie korrupsie en verdorwenheid is so wydverspreid dat ons land heeltemal ontvol is. Ons benodig in hierdie koninkryk slegs priesters en onderwysers, en geen handelsware nie, tensy dit wyn en meel is vir die mis. Dit is ons wens dat hierdie koninkryk nie 'n plek is vir die handel of die vervoer van slawe nie. Baie van ons vakke begeer gretig Portugese handelsware wat u onderdane na ons gebied gebring het. Om hierdie buitengewone eetlus te bevredig, gryp hulle baie van ons swart vrye onderdane aan. Hulle verkoop dit. Nadat ek hierdie gevangenes [na die kus] in die geheim of in die nag geneem het. Sodra die gevangenes in die hande van wit mans is, word hulle gebrandmerk met 'n rooiwarm yster. 
Voor die aankoms van die Portugese was daar reeds slawerny in die Koninkryk Kongo. Afonso I van Kongo was van mening dat die slawehandel onderworpe was aan die Kongo -wetgewing. Toe hy die Portugese vermoed dat hy onwettige slawe ontvang het om te verkoop, het hy in 1526 aan koning João III geskryf en hom gesmeek om 'n einde te maak aan die praktyk. 
Die konings van Dahomey het oorlogsgevangenes verkoop aan transatlantiese slawerny wat hulle andersins sou doodgemaak het tydens 'n seremonie bekend as die jaarlikse doeane. As een van die belangrikste slawestate in Wes -Afrika, het Dahomey uiters ongewild geraak by naburige mense.    Net soos die Bambara -ryk in die ooste, was die Khasso -koninkryke sterk afhanklik van die slawehandel vir hul ekonomie. 'N Gesin se status word aangedui deur die aantal slawe wat dit besit, wat tot oorloë gelei het met die uitsluitlike doel om meer gevangenes te neem. Hierdie handel het daartoe gelei dat die Khasso toenemend kontak met die Europese nedersettings aan die weskus van Afrika gemaak het, veral die Franse.  Benin het gedurende die 16de en 17de eeu al hoe meer ryk geword oor die slawehandel met Europa, slawe uit vyandelike state van die binneland is in Nederlandse en Portugese skepe verkoop en na Amerika gebring. Die Baai van Benin se kus het gou bekend gestaan ​​as die 'Slave Coast'. 
Koning Gezo van Dahomey het in die 1840's gesê:
Die slawehandel is die heersende beginsel van my mense. Dit is die bron en die glorie van hul rykdom. die ma sus die kind aan die slaap met notas van triomf oor 'n vyand wat tot slawerny beperk is. 
In 1807 aanvaar die Britse parlement die wetsontwerp wat die handel in slawe afgeskaf het. Die koning van Bonny (nou in Nigerië) was geskok toe die praktyk afgehandel is:
Ons dink dat hierdie handel moet voortgaan. Dit is die uitspraak van ons orakel en die priesters. Hulle sê dat u land, hoe groot ook al, nooit 'n handel kan stop wat deur God self bepaal is nie. 
Nadat hulle na die kus te koop gestap is, is slawe in groot forte, fabrieke, aangehou. Die hoeveelheid tyd in fabrieke het gewissel, maar Milton Meltzer verklaar dit Slawerny: 'n Wêreldgeskiedenis dat ongeveer 4,5% van die sterftes wat toegeskryf word aan die transatlantiese slawehandel gedurende hierdie fase plaasgevind het.  Met ander woorde, daar word vermoed dat meer as 820,000 mense in Afrika -hawens, soos Benguela, Elmina en Bonny, gesterf het, wat die aantal mense na 17,5 miljoen verminder het. 
Versending van die Atlantiese Oseaan
Nadat hulle gevange geneem en in die fabrieke aangehou is, het slawe die berugte middelgange binnegegaan. Meltzer se navorsing stel hierdie fase van die totale sterfte van die slawehandel op 12,5%.  Hulle sterftes was die gevolg van wrede behandeling en swak sorg sedert hulle gevang is en tydens hul reis.  Ongeveer 2,2 miljoen Afrikane sterf tydens hierdie reise, waar hulle maande lank op 'n slag in skaars, onhigiëniese ruimtes op skepe gepak is.  Maatreëls is getref om die sterftesyfer aan boord te stuit, soos afgedwing "dans" (as oefening) bo die dek en die praktyk om persone wat slawe was, te dwing om hulself te verhonger.  Die toestande aan boord het ook die verspreiding van noodlottige siektes tot gevolg gehad. Ander sterftes was selfmoorde, slawe wat ontsnap het deur oorboord te spring.  Die slawehandelaars sou probeer om tussen 350 en 600 slawe op een skip te pas. Voordat die Afrika -slawehandel in 1853 heeltemal deur die deelnemende lande verbied is, het 15,3 miljoen slawe in die Amerikas aangekom.
Raymond L. Cohn, 'n professor in ekonomie wie se navorsing op ekonomiese geskiedenis en internasionale migrasie gefokus het,  het die sterftesyfers onder Afrikane ondersoek tydens die reise van die Atlantiese slawehandel. Hy het bevind dat sterftesyfers in die geskiedenis van slawehandel afgeneem het, hoofsaaklik omdat die tydsduur wat nodig was vir die reis, afneem. "In die agtiende eeu het baie slawreise minstens 2½ maande geneem. In die negentiende eeu lyk dit asof 2 maande die maksimum lengte van die reis was, en baie reise was baie korter. Minder slawe sterf in die middelpaadjie met verloop van tyd hoofsaaklik omdat die gang was korter. " 
Ondanks die groot winste van slawerny, was die gewone matrose op slaweskepe sleg betaal en onderhewig aan streng dissipline. Die sterftesyfer van ongeveer 20%, 'n aantal soortgelyk en soms groter as dié van die slawe,  word tydens 'n reis in 'n bemanning van 'n skip verwag, dit was as gevolg van siektes, geseling, oorwerk of slaweopstande.  Siekte (malaria of geelkoors) was die algemeenste oorsaak van dood onder matrose. 'N Hoë sterftesyfer van die bemanning op die terugreis was in die kaptein se belang, aangesien dit die aantal matrose verminder wat betaal moes word by die aankoms van die tuishawe. 
Die slawehandel is deur baie matrose gehaat, en diegene wat by die bemanning van slaweskepe aangesluit het, het dit dikwels onder dwang of omdat hulle geen ander werk kon kry nie. 
Meltzer verklaar ook dat 33% van die Afrikane in die eerste jaar in die geurmiddelskampe in die Karibiese Eilande sou sterf.  Jamaika het een van die berugste van hierdie kampe gehou. Dysenterie was die grootste oorsaak van dood.  Gevangenes wat nie verkoop kon word nie, is onvermydelik vernietig.  Ongeveer 5 miljoen Afrikane het in hierdie kampe gesterf, wat die aantal oorlewendes tot ongeveer 10 miljoen verminder het. 
Baie siektes, wat elkeen 'n groot minderheid of selfs 'n meerderheid van 'n nuwe menslike bevolking kan doodmaak, het na 1492 in die Amerikas aangekom. Dit sluit in pokke, malaria, buikpes, tifus, griep, masels, difterie, geelkoors en kinkhoes. .  Tydens die Atlantiese slawehandel na die ontdekking van die Nuwe Wêreld, word daar aangeteken dat siektes soos hierdie die massa sterftes veroorsaak. 
Evolusionêre geskiedenis het moontlik ook 'n rol gespeel om die siektes van die slawehandel te weerstaan. In vergelyking met Afrikane en Europeërs, het die bevolking van die nuwe wêreld nie 'n geskiedenis van blootstelling aan siektes soos malaria nie, en daarom is geen genetiese weerstand geproduseer as gevolg van aanpassing deur natuurlike seleksie nie. 
Vlakke en omvang van immuniteit wissel van siekte tot siekte. Vir pokke en masels, byvoorbeeld, is diegene wat oorleef, toegerus met die immuniteit om die siekte vir die res van hul lewe te bekamp deurdat hulle nie weer die siekte kan opdoen nie. Daar is ook siektes, soos malaria, wat nie effektiewe blywende immuniteit bied nie. 
Epidemies van pokke was bekend daarvoor dat hulle 'n beduidende afname in die inheemse bevolking van die Nuwe Wêreld veroorsaak het.  Die gevolge vir die oorlewendes sluit in pockmerke op die vel wat diep letsels gelaat het, wat gewoonlik beduidende misvorming veroorsaak het. Sommige Europeërs, wat geglo het dat die plaag van sifilis in Europa uit Amerika kom, beskou pokke as die Europese wraak teen die inboorlinge.  Afrikane en Europeërs het, anders as die inheemse bevolking, dikwels lewenslange immuniteit gehad, omdat hulle in die kinderjare dikwels blootgestel was aan geringe vorme van die siekte, soos koeipokke of variola minor. Teen die laat 16de eeu bestaan ​​daar in Afrika en die Midde -Ooste 'n paar vorme van inenting en variolasie. Een praktyk maak dat Arabiese handelaars in Afrika die siekte "afkoop" waarin 'n lap wat voorheen aan die siekte blootgestel was, aan 'n ander kind se arm vasgemaak moes word om immuniteit te verhoog. 'N Ander praktyk was om pus uit 'n pokkiesrooi te neem en in die snit van 'n gesonde persoon te plaas in 'n poging om in die toekoms 'n ligte geval van die siekte te hê, eerder as dat die gevolge dodelik sou word. 
Die handel van verslaafde Afrikaners in die Atlantiese Oseaan het sy oorsprong in die verkennings van Portugese seelui langs die kus van Wes -Afrika in die 15de eeu. Daarvoor is kontak gemaak met Afrikaanse slawemarkte om Portugese te loskoop wat gevange geneem is deur die intense Noord -Afrikaanse Barbary -seeroweraanvalle op Portugese skepe en kusdorpe, wat hulle gereeld ontvol laat.  Die eerste Europeërs wat verslaafde Afrikaners in die Nuwe Wêreld gebruik het, was die Spanjaarde wat hulpverleners gesoek het vir hul veroweringsekspedisies en arbeiders op eilande soos Kuba en Hispaniola. Die kommerwekkende afname in die inheemse bevolking het die eerste koninklike wette wat hulle beskerm, aangespoor (Laws of Burgos, 1512–13). Die eerste slawe in Afrika het in 1501 in Hispaniola aangekom.  Nadat Portugal daarin geslaag het om suikerplantasies te vestig (engenhos) in die noorde van Brasilië c. In 1545 begin Portugese handelaars aan die Wes -Afrikaanse kus verslaafde Afrikaners aan die suikerplanters. Terwyl hierdie planters aanvanklik byna uitsluitlik op slaafarbeid op die inheemse Tupani staatgemaak het, het hulle na 1570 afrikaners begin invoer, aangesien 'n reeks epidemies die reeds gedestabiliseerde Tupani -gemeenskappe tot niet gemaak het. Teen 1630 het Afrikaners die Tupani vervang as die grootste kontingent van arbeid op Brasiliaanse suikerplantasies. Dit het die Europese middeleeuse huishoudelike tradisie van slawerny beëindig, daartoe gelei dat Brasilië die meeste slawe gekry het en suiker verbouing en verwerking onthul as die rede waarom ongeveer 84% van hierdie Afrikaners na die nuwe wêreld gestuur is.
Namate Brittanje in vlootmag opgestaan ​​het en die vasteland van Noord -Amerika en 'n paar eilande van Wes -Indië gevestig het, het hulle die voorste slawehandelaars geword.  In 'n stadium was die handel die monopolie van die Royal Africa Company, wat uit Londen bedrywig was. Maar nadat die monopolie van die onderneming in 1689 verloor is, het  handelaars in Bristol en Liverpool toenemend by die handel betrokke geraak.  Teen die laat 17de eeu was een uit elke vier skepe wat die hawe van Liverpool verlaat, 'n slawehandelskip.  'n Groot deel van die rykdom waarop die stad Manchester en omliggende dorpe aan die einde van die 18de eeu en die grootste deel van die 19de eeu gebou is, was gebaseer op die verwerking van katoen wat deur die slaaf gepluk is en die vervaardiging van lap.  Ander Britse stede het ook baat by die slawehandel. Birmingham, die destydse grootste wapenproduserende stad in Brittanje, het gewere verskaf wat vir slawe verruil kon word.  75% van alle suiker wat in die plantasies geproduseer word, is na Londen gestuur, en baie daarvan is in die hoogs winsgewende koffiehuise daar verbruik. 
Die eerste slawe wat as deel van 'n arbeidsmag in die Nuwe Wêreld aangekom het, het die eiland Hispaniola (nou Haïti en die Dominikaanse Republiek) in 1502 bereik. Kuba ontvang sy eerste vier slawe in 1513. Jamaika ontvang sy eerste besending van 4000 slawe in 1518  Slawe -uitvoer na Honduras en Guatemala het in 1526 begin.
Die eerste verslaafde Afrikane wat die Verenigde State bereik het, het in Julie aangekom [ aanhaling nodig ] 1526 as deel van 'n Spaanse poging om San Miguel de Gualdape te koloniseer. Teen November is die 300 Spaanse koloniste tot 100 verminder, en hul slawe van 100 tot 70 [ hoekom? ]. Die slawe het in 1526 in opstand gekom en by 'n nabygeleë inheemse Amerikaanse stam aangesluit, terwyl die Spanjaarde die kolonie heeltemal verlaat het (1527). Die gebied van die toekomstige Colombia ontvang sy eerste slawe in 1533. El Salvador, Costa Rica en Florida het in 1541, 1563 en 1581 onderskeidelik begin met slawehandel.
Die besendings het in die 17de eeu toegeneem. Afrikaners is in 1619 na Point Comfort gebring - 'n paar kilometer van die Engelse kolonie Jamestown, Virginia, af. Die Virginia -wet het in 1656 die slawerny gekodifiseer, en in 1662 het die kolonie die beginsel van partus sequitur ventrem, wat kinders van slawemoeders as slawe geklassifiseer het, ongeag vaderskap.
Benewens Afrika -persone, is inheemse mense van die Amerikas deur Atlantiese handelsroetes verhandel. Die 1677 -werk Die doen en late van die Christen -Indianebyvoorbeeld, dokumenteer Engelse koloniale krygsgevangenes (nie eintlik opponerende vegters nie, maar gevange lede van Engels-geallieerde magte) wat slawe gemaak word en na Karibiese bestemmings gestuur word.   Gevange inheemse teenstanders, insluitend vroue en kinders, is ook met groot wins in slawerny verkoop om na die Wes -Indiese kolonies vervoer te word.  
Teen 1802 het Russiese koloniste opgemerk dat 'Boston' (VS-gebaseerde) skippers Afrikaanse slawe vir ottervelle verhandel het met die Tlingit-mense in Suidoos-Alaska. 
Voor 1820 was die aantal verslaafde Afrikane wat oor die Atlantiese Oseaan na die Nuwe Wêreld vervoer is, drievoudig die aantal Europeërs wat Noord- en Suid -Amerikaanse kus bereik het. Destyds was dit die grootste oseaniese verplasing of migrasie in die geskiedenis,  wat selfs die verre, maar minder digte, uitbreiding van Austronesies-Polinesiese ontdekkingsreisigers verduister het.
Die aantal Afrikane wat in elke streek aangekom het, word bereken uit die totale aantal slawe wat ingevoer is, ongeveer 10 000 000. 
Sluit Brits -Guyana en Britse Honduras in
Slawe straf in Calabouco, in Rio de Janeiro, ongeveer. 1822
Onlangs slawe in Brasilië gekoop op pad na die plase van die grondeienaars wat hulle gekoop het c. 1830.
'N 19de-eeuse litografie wat 'n suikerrietplantasie in Suriname toon.
In Frankryk in die 18de eeu was die opbrengste vir beleggers in plantasies gemiddeld ongeveer 6% in vergelyking met 5% vir die meeste binnelandse alternatiewe. Dit was 'n winsvoordeel van 20%. Risiko's - maritiem en kommersieel - was belangrik vir individuele reise. Beleggers het dit versag deur gelyktydig klein aandele van baie skepe te koop. Op hierdie manier kon hulle 'n groot deel van die risiko weg diversifiseer. Tussen reise kon skeepsaandele vrylik verkoop en gekoop word. 
Verreweg die mees winsgewende Wes -Indiese kolonies in 1800 het aan die Verenigde Koninkryk behoort. Nadat hulle laat by die suikerkolonie -onderneming aangegaan het, het die Britse vloot se oorheersing en beheer oor sleutel -eilande soos Jamaika, Trinidad, die Leeward -eilande en Barbados en die gebied van Brits -Guyana 'n belangrike voorsprong bo alle mededingers gebied, terwyl baie Britte nie wins gemaak het nie, 'n handjievol mense het klein fortuin verdien. Hierdie voordeel is versterk toe Frankryk sy belangrikste kolonie, St. Domingue (westelike Hispaniola, nou Haïti), verloor het in 1791  en 'n opstand teen sy mededinger Brittanje ondersteun het in die naam van vryheid na die Franse rewolusie in 1793. . Voor 1791 moes Britse suiker beskerm word om teen goedkoper Franse suiker mee te ding.
Na 1791 het die Britse eilande die meeste suiker geproduseer, en die Britse mense het vinnig die grootste verbruikers geword. Wes -Indiese suiker het alomteenwoordig geword as 'n toevoeging tot Indiese tee. Daar word beraam dat die winste van die slawehandel en van die Wes-Indiese plantasies tot een uit elke twintig van elke pond wat in die Britse ekonomie sirkuleer ten tye van die Industriële Revolusie in die laaste helfte van die 18de eeu, geskep het. 
Wêreldbevolking (in miljoene) 
Wêreld 791 978 1,262 1,650 2,521 5,978
Asië 502 635 809 947 1,402 3,634
Latyns -Amerika en die Karibiese Eilande 16 24 38 74 167 511
Noord -Amerika 2 7 26 82 172 307
Oseanië 2 2 2 6 13 30
Historikus Walter Rodney het aangevoer dat dit aan die begin van die slawehandel in die 16de eeu, hoewel daar 'n tegnologiese gaping tussen Europa en Afrika was, nie baie groot was nie. Beide kontinente gebruik die tegnologie van die ystertydperk. Die grootste voordeel wat Europa gehad het, was die skeepsbou. Gedurende die tydperk van slawerny het die bevolkings van Europa en die Amerikas eksponensieel toegeneem, terwyl die bevolking van Afrika gestagneer het. Rodney het aangevoer dat die winste uit slawerny gebruik is om ekonomiese groei en tegnologiese vooruitgang in Europa en die Amerikas te finansier. Op grond van vroeëre teorieë deur Eric Williams, het hy beweer dat die industriële revolusie ten minste gedeeltelik gefinansier is deur landbouwins uit die Amerikas. Hy noem voorbeelde soos die uitvinding van die stoommasjien deur James Watt, wat deur plantasie -eienaars uit die Karibiese Eilande befonds is. 
Ander historici het beide Rodney se metodiek en akkuraatheid aangeval. Joseph C. Miller het aangevoer dat die sosiale verandering en demografiese stagnasie (wat hy ondersoek het na die voorbeeld van Wes -Sentraal -Afrika) hoofsaaklik deur binnelandse faktore veroorsaak is. Joseph Inikori bied 'n nuwe argument aan, waarin hy die teenfaktuele demografiese ontwikkelinge skat as die Atlantiese slawehandel nie bestaan ​​nie. Patrick Manning het getoon dat die slawehandel 'n groot invloed op die demografie van Afrika en sosiale instellings gehad het, maar het Inikori se benadering gekritiseer omdat hy nie ander faktore (soos hongersnood en droogte) in ag geneem het nie en dus baie spekulatief was. 
Uitwerking op die ekonomie van Wes -Afrika
Geen geleerdes betwis die skade wat die slawe aanrig nie, maar die effek van die handel op Afrika -samelewings word baie gedebatteer weens die oënskynlike toestroming van goedere aan Afrikaners. Voorstanders van die slawehandel, soos Archibald Dalzel, het aangevoer dat Afrika -samelewings sterk is en nie veel deur die handel geraak word nie. In die 19de eeu was die Europese afskaffingskenners, veral dr. David Livingstone, die teenoorgestelde standpunt en het aangevoer dat die brose plaaslike ekonomie en samelewings ernstig deur die handel benadeel word.
Omdat die negatiewe gevolge van slawerny op die ekonomieë van Afrika goed gedokumenteer is, naamlik die beduidende afname in die bevolking, het sommige Afrika -heersers waarskynlik 'n ekonomiese voordeel gehad om hul onderdane met Europese slawehandelaars te verhandel. Met die uitsondering van Angola wat deur Portugees beheer is, het Afrika-leiers aan die kus "die toegang tot hul kus oor die algemeen beheer en kon hulle direkte slawerny van hul onderdane en burgers voorkom".  Soos die Afrika -geleerde John Thornton beweer, het Afrika -leiers wat die voortgang van die slawehandel moontlik gemaak het, waarskynlik 'n ekonomiese voordeel gebaat uit die verkoop van hul onderdane aan Europeërs.Die koninkryk Benin het byvoorbeeld deelgeneem aan die Afrikaanse slawehandel, na willekeur, van 1715 tot 1735, verrassende Nederlandse handelaars, wat nie verwag het om slawe in Benin te koop nie.  Die voordeel uit die verhandeling van slawe vir Europese goedere was genoeg om die koninkryk Benin weer by die trans-Atlantiese slawehandel te laat aansluit na eeue van nie-deelname. Sulke voordele sluit in militêre tegnologie (spesifiek gewere en kruit), goud, of die handhawing van vriendskaplike handelsverhoudinge met Europese lande. Die slawehandel was dus 'n middel vir sommige Afrikaanse elite om ekonomiese voordele te behaal.  Historikus Walter Rodney skat dat die koning van Dahomey teen 1770 'n geskatte £ 250 000 per jaar verdien het deur gevange Afrikaanse soldate en slawe aan die Europese slawehandelaars te verkoop. Baie Wes -Afrikaanse lande het ook reeds 'n tradisie gehad om slawe aan te hou, wat uitgebrei is tot handel met Europeërs.
Die Atlantiese handel het nuwe gewasse na Afrika gebring en ook meer doeltreffende geldeenhede wat deur die Wes -Afrikaanse handelaars aangeneem is. Dit kan geïnterpreteer word as 'n institusionele hervorming wat die koste van sake doen verlaag. Maar die ontwikkelingsvoordele was beperk, solank die onderneming insluitend slawe was. 
Sowel Thornton as Fage beweer dat hoewel die politieke politieke elite in Afrika uiteindelik baat gevind het by die slawehandel, hul besluit om deel te neem moontlik meer beïnvloed is deur wat hulle kan verloor deur nie deel te neem nie. In Fage se artikel "Slawerny en slawehandel in die konteks van die Wes -Afrikaanse geskiedenis", merk hy op dat "vir Wes -Afrikaners" daar werklik min effektiewe maniere was om arbeid te mobiliseer vir die ekonomiese en politieke behoeftes van die staat "sonder slawehandel. 
Uitwerking op die Britse ekonomie
Historikus Eric Williams het in 1944 aangevoer dat die wins wat Brittanje uit sy suikerkolonies, of uit die slawehandel tussen Afrika en die Karibiese Eilande gekry het, bygedra het tot die finansiering van die industriële revolusie van Brittanje. Hy sê egter dat teen die tyd van die afskaffing van die slawehandel in 1807 en die emansipasie van die slawe in 1833, die suikerplantasies van die Britse Wes -Indiese Eilande hul winsgewendheid verloor het, en dit in die ekonomiese belang van Brittanje was om die slawe. 
Ander navorsers en historici het sterk betwis wat na verwys word as die 'Williams -tesis' in die akademie. David Richardson het tot die gevolgtrekking gekom dat die winste uit die slawehandel minder as 1% van die binnelandse belegging in Brittanje beloop.  Ekonomiese historikus Stanley Engerman bevind dat selfs sonder om die gepaardgaande koste van die slawehandel af te trek (bv. Gestuurkoste, slawesterfte, sterfte van Britse mense in Afrika, verdedigingskoste) of herbelegging van winste in die slawehandel, die totale winste uit die slawehandel en van Wes -Indiese plantasies beloop minder as 5% van die Britse ekonomie gedurende enige jaar van die Industriële Revolusie.  Engerman se syfer van 5% gee soveel as moontlik in terme van die voordeel van die twyfel aan die Williams -argument, nie net omdat dit nie die gepaardgaande koste van die slawehandel na Brittanje in ag neem nie, maar ook omdat dit die volle waarde dra -aanvaarding van werkgeleenthede uit die ekonomie en hou die bruto waarde van slawehandelwins as 'n direkte bydrae tot Brittanje se nasionale inkomste.  Historikus Richard Pares, in 'n artikel wat voor die boek van Williams geskryf is, verwerp die invloed van welvaart wat uit die Wes -Indiese plantasies gegenereer word op die finansiering van die Industriële Revolusie, en verklaar dat daar ook al 'n aansienlike vloei van beleggings uit West -Indiese winste in die nywerheid plaasgevind het na emansipasie, nie voor nie. Elkeen van hierdie werke fokus egter hoofsaaklik op die slawehandel of die Industriële Revolusie, en nie op die hoofstuk van die Williams -proefskrif nie, wat handel oor suiker en slawerny self. Daarom weerlê hulle nie die hoofdeel van die tesis van Williams nie.  
Seymour Drescher en Robert Anstey voer aan dat die slawehandel tot die einde winsgewend gebly het, en dat moralistiese hervorming, nie ekonomiese aansporing nie, hoofsaaklik verantwoordelik was vir die afskaffing. Hulle sê dat slawerny in die 1830's winsgewend gebly het as gevolg van innovasies in die landbou. Maar Drescher's Ekonosied voltooi sy studie in 1823 en behandel nie die meerderheid van die tesis van Williams wat die afname van die suikerplantasies na 1823, die emansipasie van die slawe in die 1830's en die daaropvolgende afskaffing van suikerbelasting in die 1840's dek nie. Hierdie argumente weerlê nie die hoofdeel van die Williams -proefskrif nie, wat ekonomiese gegewens bevat om aan te toon dat die slawehandel gering was in vergelyking met die rykdom wat suiker en slawerny self in die Britse Karibiese Eilande oplewer.   
Karl Marx, in sy invloedryke ekonomiese geskiedenis van kapitalisme, Das Kapital, skryf dat "die omskakeling van Afrika in 'n warren vir die kommersiële jag van swart velle, dui op die rooskleurige aanbreek van die era van kapitalistiese produksie". Hy het aangevoer dat die slawehandel deel was van wat hy die 'primitiewe opbou' van kapitaal noem, die 'nie-kapitalistiese' opbou van welvaart wat die finansiële voorwaardes vir die industrialisering van Brittanje voorafgegaan en geskep het. 
Die demografiese gevolge van slawehandel is 'n omstrede en hoogs gedebatteerde kwessie. Alhoewel geleerdes soos Paul Adams en Erick D. Langer beraam het dat Afrika suid van die Sahara in 1600 ongeveer 18 persent van die wêreldbevolking verteenwoordig en slegs 6 persent in 1900,  was die redes vir hierdie demografiese verskuiwing baie onderwerp debat. Benewens die ontvolking wat Afrika ondervind het weens die slawehandel, het Afrika-nasies 'n ernstige wanbalans tussen geslagte gehad, met vroue uit tot 65 persent van die bevolking in gebiede wat swaar getref is, soos Angola.  Boonop het baie geleerdes (soos Barbara N. Ramusack) 'n verband voorgestel tussen die voorkoms van prostitusie in Afrika vandag met die tydelike huwelike wat tydens die slawehandel toegepas is. 
Walter Rodney het aangevoer dat die uitvoer van soveel mense 'n demografiese ramp was wat Afrika permanent benadeel het in vergelyking met ander dele van die wêreld, en dit verklaar grootliks die volgehoue ​​armoede van die vasteland.  Hy het getalle aangebied wat toon dat die bevolking van Afrika gedurende hierdie tydperk gestagneer het, terwyl die van Europa en Asië dramaties toegeneem het. Volgens Rodney is alle ander gebiede van die ekonomie deur die slawehandel ontwrig, aangesien die beste handelaars die tradisionele nywerhede laat vaar het om te slawe, en die laer vlakke van die bevolking deur die slawe self ontwrig is.
Ander het hierdie siening betwis. J. D. Fage vergelyk die demografiese effek op die vasteland as geheel. David Eltis het die getalle vergelyk met die tempo van emigrasie uit Europa gedurende hierdie tydperk. Slegs in die 19de eeu het meer as 50 miljoen mense Europa na Amerika verlaat, 'n baie hoër koers as wat ooit uit Afrika geneem is. 
Ander geleerdes beskuldig Walter Rodney daarvan dat hy die handel tussen Afrikane en Europeërs verkeerd gekarakteriseer het. Hulle voer aan dat Afrikaners, of meer presies Afrika -elites, doelbewus Europese handelaars laat deelneem aan 'n reeds groot handel in slawerny en dat hulle nie beskut is nie. 
Soos Joseph E. Inikori aanvoer, toon die geskiedenis van die streek dat die gevolge nog steeds baie nadelig was. Hy voer aan dat die Afrika -ekonomiese model van die tydperk baie anders was as die Europese model, en dat dit nie sulke bevolkingsverliese sou kon verduur nie. Bevolkingsvermindering in sekere gebiede het ook tot wydverspreide probleme gelei. Inikori merk ook op dat Afrika se bevolking na die onderdrukking van die slawehandel byna onmiddellik vinnig begin toeneem het, selfs voor die bekendstelling van moderne medisyne. 
Erfenis van rassisme
Die rol van slawerny in die bevordering van rassistiese vooroordeel en ideologie is noukeurig bestudeer in sekere situasies, veral in die VSA. Die eenvoudige feit is dat geen mense vier eeue lank 'n ander kan verslaaf sonder 'n idee van meerderwaardigheid nie, en toe die kleur en ander fisiese eienskappe van die mense heeltemal anders was, was dit onvermydelik dat die vooroordeel 'n rassistiese vorm sou aanneem. 
Eric Williams het aangevoer dat "'n rasse -wending gegee is aan wat eintlik 'n ekonomiese verskynsel is. Slawerny is nie uit rassisme gebore nie; rassisme was eerder die gevolg van slawerny." 
Net so skryf John Darwin "Die vinnige omskakeling van wit arbeid na swart slawerny. Het die Engelse Karibiese Eilande 'n grens van beskawing gemaak waar Engelse (later Britse) idees oor ras en slawe-arbeid genadeloos aangepas is by plaaslike eiebelang. Inderdaad, die wortel die regverdiging van die slawerny -stelsel en die woeste dwangapparaat waarop die behoud daarvan afhang, was die onuitwisbare barbaarsheid van die slawe -bevolking, 'n produk van sy Afrikaanse oorsprong. 
In Brittanje, Amerika, Portugal en in dele van Europa het teenstand teen slawehandel ontstaan. David Brion Davis sê dat afskaffers aanvaar het dat 'n einde aan slawe -invoer outomaties sou lei tot die verbetering en geleidelike afskaffing van slawerny '.  In Brittanje en Amerika is opposisie teen die handel gelei deur lede van die Religious Society of Friends (Quakers), Thomas Clarkson en establishment Evangelicals soos William Wilberforce in die parlement. Baie mense het by die beweging aangesluit en hulle het begin protesteer teen die handel, maar die eienaars van die koloniale besittings het hulle gekant.  Na aanleiding van die besluit van Lord Mansfield in 1772, het baie abolitioniste en slawehouers geglo dat slawe vry geraak het toe hulle die Britse eilande binnegekom het.  In werklikheid het slawerny egter in Brittanje voortgeduur tot in die 1830's. Die Mansfield -uitspraak oor Somerset v Stewart het slegs bepaal dat 'n slaaf nie teen sy wil uit Engeland vervoer kon word nie. 
Onder die leiding van Thomas Jefferson het die nuwe deelstaat Virginia in 1778 die eerste staat geword en een van die eerste jurisdiksies wat die invoer van slawe te koop gestop het, en dit het handelaars 'n misdaad gemaak om slawe van buite die staat of van in die buiteland te koop, is migrante uit die Verenigde State toegelaat om hul eie slawe saam te bring. Die nuwe wet het alle slawe wat onwettig ingebring is na die verloop daarvan vrygelaat en swaar boetes opgelê aan oortreders.    Al die ander state in die Verenigde State het sy voorbeeld gevolg, hoewel Suid -Carolina sy slawehandel in 1803 heropen het. 
Denemarke, wat bedrywig was in die slawehandel, was die eerste land wat die handel verbied het deur middel van wetgewing in 1792, wat in werking getree het in 1803.  Brittanje het die slawehandel in 1807 verbied en strawwe boetes opgelê vir enige slaaf wat aan boord van 'n Britse skip (sien Slawehandelwet 1807). Die Royal Navy het ander lande verhinder om die slawehandel voort te sit en verklaar dat slawe gelyk is aan seerowery en met die dood strafbaar is. Die Amerikaanse kongres het die slawehandelwet van 1794 aangeneem, wat die bou of uitrusting van skepe in die VSA verbied het vir gebruik in slawehandel. Die Amerikaanse grondwet verbied op daardie stadium 'n federale verbod op die invoer van slawe vir 20 jaar, die Wet wat die invoer van slawe verbied, verbied invoer op die eerste dag waarop die Grondwet dit toelaat: 1 Januarie 1808.
William Wilberforce was 'n dryfveer in die Britse parlement in die stryd teen die slawehandel in die Britse Ryk. Die Britse afskaffers het gefokus op die slawehandel en aangevoer dat die handel nie nodig was vir die ekonomiese sukses van suiker in die Britse Wes -Indiese kolonies nie. Hierdie argument is aanvaar deur wankelrige politici, wat nie die waardevolle en belangrike suikerkolonies van die Britse Karibiese Eilande wou vernietig nie. Die Britse parlement was ook bekommerd oor die sukses van die Haïtiaanse revolusie, en hulle was van mening dat hulle die handel moes afskaf om te voorkom dat 'n soortgelyke vuur in 'n Britse kolonie in die Karibiese Eilande voorkom. 
Op 22 Februarie 1807 het die Lagerhuis 'n mosie van 283 stemme teen 16 goedgekeur om die Atlantiese slawehandel af te skaf. Gevolglik is die slawehandel afgeskaf, maar nie die steeds ekonomies lewensvatbare instelling van slawerny self nie, wat destyds die mees winsgewende invoer van Brittanje verskaf het, suiker. Abolitioniste het eers teen suiker en slawerny self gekant nadat die suikerbedryf ná 1823 eindelik agteruitgegaan het. 
Die Verenigde State het die volgende week (2 Maart 1807) sy eie wet aangeneem wat die invoer van slawe verbied, hoewel dit waarskynlik sonder onderlinge oorleg was. Die wet het eers op die eerste dag van 1808 in werking getree sedert 'n kompromieklousule in die Amerikaanse grondwet (artikel 1, afdeling 9, klousule 1) federale, maar nie staatsbeperkings, op slawehandel voor 1808 verbied het nie. Die Verenigde State het nie, Skaf egter sy interne slawehandel af, wat tot in die 1860's die dominante manier van Amerikaanse slawehandel geword het.  In 1805 beperk die Britse orde-in-raad die invoer van slawe na kolonies wat uit Frankryk en Nederland gevange geneem is.  Brittanje het voortgegaan om ander lande te druk om sy handel in 1810 te beëindig. 'N Anglo-Portugese verdrag is onderteken, waardeur Portugal ingestem het om sy handel in sy kolonies te beperk, 'n Anglo-Sweedse verdrag van 1813 waardeur Swede sy slawehandel die verdrag van Parys 1814 verbied het, waar Frankryk het met Brittanje saamgestem dat die handel 'afstootlik is vir die beginsels van natuurlike geregtigheid' en het ingestem om die slawehandel binne vyf jaar af te skaf in die Anglo-Nederland-verdrag van 1814 waar Nederlanders sy slawehandel verbied het. 
Castlereagh en Palmerston se diplomasie
Die abolitionistiese mening in Brittanje was in 1807 sterk genoeg om die slawehandel in alle Britse besittings af te skaf, hoewel slawerny self tot in 1833 in die kolonies voortduur.  ​​Abolitioniste na 1807 fokus op internasionale ooreenkomste om die slawehandel af te skaf. Minister van buitelandse sake, Castlereagh, het sy posisie verander en 'n sterk voorstander van die beweging geword. Brittanje het in die tydperk tussen 1810 en 1814 verdragte met Portugal, Swede en Denemarke gesluit, waardeur hulle ooreengekom het om hul handel te beëindig of te beperk. Dit was voorlopig aan die onderhandelinge van die kongres van Wene wat Castlereagh oorheers het en wat gelei het tot 'n algemene verklaring wat die slawehandel veroordeel het.  Die probleem was dat die verdrae en verklarings moeilik was om af te dwing, gegewe die baie hoë winste wat privaat belange beskikbaar het. As minister van buitelandse sake werk Castlereagh saam met senior amptenare om die Royal Navy te gebruik om slaweskepe op te spoor en te vang. Hy gebruik diplomasie om soek-en-gryp-ooreenkomste te maak met al die regerings wie se skepe handel dryf. Daar was ernstige wrywing met die Verenigde State, waar die suidelike slawe -belang polities kragtig was. Washington het teruggesak van die Britse polisiëring van die oop see. Spanje, Frankryk en Portugal het ook staatgemaak op die internasionale slawehandel om hul koloniale plantasies te voorsien.
Namate Castlereagh al hoe meer diplomatieke reëlings getref het, het die eienaars van slaweskepe vals vlae begin waai van nasies wat nie ooreengekom het nie, veral die Verenigde State. Volgens Amerikaanse wetgewing was Amerikaanse skepe onwettig om in die slawehandel handel te dryf, maar die idee dat Brittanje Amerikaanse wette sou toepas was vir Washington onaanvaarbaar. Lord Palmerston en ander Britse ministers van buitelandse sake het die Castlereagh -beleid voortgesit. Uiteindelik, in 1842 in 1845, is 'n ooreenkoms tussen Londen en Washington bereik. Met die aankoms van 'n sterk anti-slawerny-regering in Washington in 1861, was die Atlantiese slawehandel gedoem. Op die lange duur was die strategie van Castlereagh oor hoe om slawehandel te smoor, suksesvol. 
Eerste minister Palmerston verafsku slawerny, en in Nigerië het hy in 1851 voordeel getrek uit verdeeldheid in die inheemse politiek, die teenwoordigheid van Christelike sendelinge en die maneuvers van die Britse konsul John Beecroft om die omverwerping van koning Kosoko aan te moedig. Die nuwe koning Akitoye was 'n geduldige marionet wat nie met slawehandel handel nie. 
Britse koninklike vloot
Die West Africa -eskader van die Royal Navy, wat in 1808 gestig is, het teen 1850 gegroei tot 'n mag van ongeveer 25 vaartuie wat slawerny langs die Afrika -kus moes bekamp.  Tussen 1807 en 1860 het die Royal Navy se eskader beslag gelê op ongeveer 1,600 skepe wat by die slawehandel betrokke was en 150,000 Afrikaners wat aan boord van hierdie vaartuie was, bevry.  'n Honderdtal slawe per jaar is deur die vloot na die Britse kolonie Sierra Leone vervoer, waar hulle as 'vakleerlinge' in die koloniale ekonomie gedien het tot die Slavery Abolition Act 1833. 
Laaste slaweskip na die Verenigde State
Alhoewel dit verbied was, na en in reaksie op die onwilligheid of weiering van die Noorde om die Wet op Fugitive Slave van 1850 af te dwing, is die Atlantiese slawehandel "heropen deur vergelding". In 1859 word "handel in slawe van Afrika na die suidelike kus van die Verenigde State nou voortgesit in stryd met die federale reg en die federale regering." 
Die laaste bekend slaweskip om op Amerikaanse bodem te land, was die Clotilda, wat in 1859 'n aantal Afrikane onwettig na die stad Mobile, Alabama, gesmokkel het.  Die Afrikaners aan boord is as slawe verkoop, maar slawerny in die VSA is vyf jaar later afgeskaf na die einde van die Amerikaanse burgeroorlog in 1865. Cudjoe Lewis, wat in 1935 gesterf het, is lankal die laaste oorlewende van Clotilda en die laaste oorlewende slaaf wat uit Afrika na die Verenigde State gebring is, , maar onlangse navorsing het bevind dat twee ander oorlewendes van Clotilda het hom oorleef, Redoshi (wat in 1937 oorlede is) en Matilda McCrear (wat in 1940 oorlede is).  
Brasilië beëindig die Atlantiese slawehandel
Die laaste land wat die Atlantiese slawehandel verbied het, was Brasilië in 1831. 'n Lewendige onwettige handel het egter steeds 'n groot aantal slawe na Brasilië gestuur en ook na Kuba tot in die 1860's, toe Britse handhawing en verdere diplomasie uiteindelik die Atlantiese slawehandel beëindig het. . [ aanhaling nodig ] In 1870 het Portugal die laaste handelsroete met die Amerikas beëindig, waar Brasilië die laaste land was wat slawe ingevoer het. In Brasilië is slawerny egter eers in 1888 beëindig, wat dit die laaste land in Amerika gemaak het wat onwillekeurige diensbaarheid beëindig het.
Ekonomiese motivering om die slawehandel te beëindig
Die historikus Walter Rodney beweer dat dit 'n afname in die winsgewendheid van driehoekige bedrywighede was wat dit moontlik gemaak het dat sekere basiese menslike sentimente op 'n besluitnemingsvlak in 'n aantal Europese lande bevestig kan word-Brittanje is die belangrikste faktor omdat dit die grootste draer van Afrika -gevangenes oor die Atlantiese Oseaan. Rodney verklaar dat veranderinge in produktiwiteit, tegnologie en ruilpatrone in Europa en die Amerikas die besluit van die Britte ingelig het om hul deelname aan die handel in 1807 te beëindig. [ aanhaling nodig ]
Nietemin beweer Michael Hardt en Antonio Negri  dat dit nie 'n streng ekonomiese of morele aangeleentheid was nie.Eerstens omdat slawerny (in die praktyk) nog steeds voordelig was vir kapitalisme, wat nie net kapitaal toestroom nie, maar ook swaarkry in werkers dissiplineer ('n vorm van 'vakleerlingskap' by die kapitalistiese nywerheidsaanleg). Die meer 'onlangse' argument van 'n 'morele verskuiwing' (die basis van die vorige reëls van hierdie artikel) word deur Hardt en Negri beskryf as 'n 'ideologiese' apparaat om die skuldgevoel in die Westerse samelewing uit te skakel. Alhoewel morele argumente wel 'n sekondêre rol gespeel het, het hulle gewoonlik 'n groot weerklank gehad wanneer dit as 'n strategie gebruik word om die wins van mededingers te ondermyn. Hierdie argument beweer dat die Eurosentriese geskiedenis blind was vir die belangrikste element in hierdie stryd om emansipasie, presies die konstante opstand en die antagonisme van slawe se opstande. Die belangrikste hiervan is die Haïtiaanse rewolusie. Die skok van hierdie revolusie in 1804 bring beslis 'n noodsaaklike politieke argument in die einde van die slawehandel, wat eers drie jaar later gebeur het. [ aanhaling nodig ]
Beide James Stephen en Henry Brougham, 1st Baron Brougham en Vaux het egter geskryf dat die slawehandel tot voordeel van die Britse kolonies afgeskaf kon word, en laasgenoemde se pamflet is dikwels gebruik in parlementêre debatte ten gunste van afskaffing. William Pitt die Jongere het op grond van hierdie geskrifte aangevoer dat die Britse kolonies beter sou wees, ekonomies sowel as sekuriteit, as die handel afgeskaf sou word. As gevolg hiervan, volgens historikus Christer Petley, het afskaffingsbewustes aangevoer, en selfs sommige afwesige plantasie -eienaars aanvaar dat die handel afgeskaf kan word "sonder aansienlike skade aan die plantasie -ekonomie". William Grenville, eerste baron Grenville, het aangevoer dat "die slawebevolking van die kolonies daarsonder gehandhaaf kon word." Petley wys daarop dat die regering die besluit geneem het om die handel af te skaf "met die uitdruklike voorneme om die steeds winsgewende plantasie-ekonomie van die Brits-Wes-Indiese Eilande te verbeter, maar nie te vernietig nie." 
Die Afrikaanse diaspora wat deur middel van slawerny geskep is, was 'n komplekse deel van die Amerikaanse geskiedenis en kultuur.  In die Verenigde State, die sukses van die boek van Alex Haley Roots: The Saga of an American Family, gepubliseer in 1976, en WortelsDie daaropvolgende TV-miniseries wat daarop gebaseer is, wat in Januarie 1977 op die ABC-netwerk uitgesaai is, het gelei tot 'n groter belangstelling en waardering vir die Afrikaanse erfenis onder die Afro-Amerikaanse gemeenskap.  Die invloed hiervan het daartoe gelei dat baie Afro -Amerikaners hul gesinsgeskiedenis begin ondersoek het en besoeke aan Wes -Afrika gemaak het. Byvoorbeeld, vir die kern van die rol wat Bono Manso in die Atlantiese slawehandel gespeel het, is 'n padteken vir Martin Luther King Jr Village in Manso, tans in die Bono -Oos -streek, in Ghana opgehef.  Op sy beurt het 'n toeristebedryf grootgeword om hulle te voorsien. Een noemenswaardige voorbeeld hiervan is die Roots Homecoming -fees wat jaarliks ​​in Gambië gehou word, waarin rituele gehou word waardeur Afro -Amerikaners simbolies na Afrika kan kom "huis toe kom".  Daar het egter geskille ontstaan ​​tussen Afro -Amerikaners en Afrika -owerhede oor hoe historiese terreine wat by die Atlantiese slawehandel betrokke was, vertoon word, met prominente stemme in eersgenoemde wat laasgenoemde kritiseer omdat hulle nie sulke plekke sensitief vertoon nie, maar dit eerder behandel as 'n kommersiële onderneming. 
"Terug na Afrika"
In 1816 het 'n groep welgestelde Europees-Amerikaners, waarvan sommige abolitioniste was en ander wat rasseskeiding was, die American Colonization Society gestig met die uitdruklike begeerte om Afro-Amerikaners wat in die Verenigde State was, na Wes-Afrika te stuur. In 1820 stuur hulle hul eerste skip na Liberië, en binne 'n dekade is daar ongeveer tweeduisend Afro -Amerikaners daar gevestig. Sulke hervestiging het gedurende die 19de eeu voortgeduur en toegeneem na die verslegting van rasseverhoudinge in die suidelike state van die VSA na heropbou in 1877. 
Die Rastafari -beweging, wat sy oorsprong in Jamaika het, waar 92% van die bevolking afstam van die Atlantiese slawehandel, het moeite gedoen om die slawerny bekend te maak en te verseker dat dit nie vergeet word nie, veral deur reggae -musiek. 
In 1998 het UNESCO 23 Augustus as Internasionale Dag ter herinnering aan die Slawehandel en die afskaffing daarvan aangewys. Sedertdien was daar 'n aantal gebeurtenisse wat die gevolge van slawerny erken.
Tydens die Wêreldkonferensie teen rassisme in Durban in Suid-Afrika in 2001 het Afrika-lande 'n duidelike verskoning gevra vir slawerny van die voormalige slawehandellande. Sommige nasies was bereid om verskoning te vra, maar die opposisie, veral uit die Verenigde Koninkryk, Portugal, Spanje, Nederland en die Verenigde State, het pogings daartoe geblokkeer. 'N Vrees vir geldelike vergoeding was moontlik een van die redes vir die opposisie. Sedert 2009 is pogings aan die gang om 'n VN -slawerny -gedenkteken te skep as 'n permanente herinnering aan die slagoffers van die Atlantiese slawehandel.
In 1999 het president Mathieu Kerekou van Benin (voorheen die koninkryk van Dahomey) 'n nasionale verskoning uitgereik vir die rol wat Afrikaners in die Atlantiese slawehandel gespeel het.  Luc Gnacadja, minister van omgewing en behuising vir Benin, het later gesê: "Die slawehandel is jammer, en ons bekeer ons daarvoor."  Navorsers skat dat 3 miljoen slawe uitgevoer is uit die slawekus wat grens aan die Baai van Benin. 
Denemarke het vastrapplek gekry Ghana vir meer as 200 jaar en het tot 4000 verslaafde Afrikaners per jaar handel gedryf.  Deense minister van buitelandse sake, Uffe Ellemann-Jensen, verklaar in 1992 in die openbaar: "Ek verstaan ​​waarom die inwoners in die Wes -Indiese Eilande vier die dag toe hulle deel geword het van die VSA, maar vir Deense mense en Denemarke is die dag 'n donker hoofstuk. Ons het die slawe in die Wes -Indiese Eilande gedurende 250 jaar en goeie geld daaruit verdien, maar toe ons lone moes betaal, het ons dit verkoop, sonder om eers vir die inwoners te vra (...) Dit was regtig nie 'n ordentlike ding om te doen nie. Ons sou ten minste 'n referendum kon uitroep en mense gevra het aan watter nasie hulle wil behoort. In plaas daarvan laat ons die mense in die steek. ": 69
Op 30 Januarie 2006 het Jacques Chirac (die destydse Franse president) gesê dat 10 Mei voortaan 'n nasionale herdenkingsdag sal wees vir die slagoffers van slawerny in Frankryk, wat die dag in 2001 was toe Frankryk 'n wet aanvaar het waarin slawerny erken word as 'n misdaad teen die mensdom . 
President Jerry Rawlings van Ghana het om verskoning gevra vir sy land se betrokkenheid by die slawehandel. 
Op 'n VN -konferensie oor die Atlantiese slawehandel in 2001, het die Nederlandse minister van stedelike beleid en integrasie van etniese minderhede, Roger van Boxtel, gesê dat Nederland "die ernstige ongeregtighede van die verlede erken". Op 1 Julie 2013, op die 150ste herdenking van die afskaffing van slawerny in Nederlands -Wes -Indië, spreek die Nederlandse regering "diep spyt en berou" uit oor die betrokkenheid van Nederland by die Atlantiese slawehandel. Die Nederlandse regering het 'n formele verskoning gebly vir sy betrokkenheid by die Atlantiese slawehandel, aangesien 'n verontskuldiging impliseer dat hy sy eie optrede uit die verlede as onwettig beskou en kan lei tot litigasie vir geldelike vergoeding deur afstammelinge van die slawe. 
In 2009 het die Burgerregte -kongres van Nigerië 'n ope brief aan alle Afrika -hoofmanne wat aan die handel deelgeneem het, 'n ope brief geskryf waarin hulle 'n verskoning vra vir hul rol in die Atlantiese slawehandel: 'Ons kan nie die blanke mans, as Afrikaners, veral die tradisionele regeerders, is nie onberispelik nie. Aangesien die Amerikaners en Europa die wreedheid van hul rolle aanvaar het en kragtig om verskoning gevra het, sou dit logies, redelik en vernederend wees as tradisionele regeerders in Afrika. [kan] die skuld aanvaar en formeel om verskoning vra. aan die afstammelinge van die slagoffers van hul samewerkende en uitbuitende slawehandel. " 
Op 9 Desember 1999 het die stadsraad van Liverpool 'n formele mosie aanvaar waarin hy om verskoning vra vir die aandeel van die stad in die slawehandel. Daar is eenparig ooreengekom dat Liverpool sy verantwoordelikheid vir sy betrokkenheid by drie eeue slawehandel erken. Die stadsraad het onverskillig om verskoning gevra vir die betrokkenheid van Liverpool en die voortdurende uitwerking van slawerny op die swart gemeenskappe van Liverpool. 
Op 27 November 2006 het die Britse premier Tony Blair gedeeltelik om verskoning gevra vir Brittanje se rol in die slawernyhandel in Afrika. Afrika -regte -aktiviste het dit egter as 'leë retoriek' bestempel wat die probleem nie behoorlik aangespreek het nie. Hulle voel dat sy verskoning opgehou het om enige wettige terugvoer te voorkom.  Blair het op 14 Maart 2007 weer om verskoning gevra. 
Op 24 Augustus 2007 het Ken Livingstone (burgemeester van Londen) in die openbaar om verskoning gevra vir Londen se rol in die slawehandel. 'U kan daar oorkyk om die instellings te sien wat nog steeds baat by die rykdom wat hulle uit slawerny geskep het,' het hy gesê en na die finansiële distrik gewys voordat hy in trane uitgebars het. Hy het gesê dat Londen nog steeds besmet is met die gruwels van slawerny. Jesse Jackson het burgemeester Livingstone geprys en bygevoeg dat herstelwerk gedoen moet word. 
Op 24 Februarie 2007 het die Algemene Vergadering van Virginia die gesamentlike resolusie nommer 728  van die Huis goedgekeur en erken "met diepe spyt die onwillekeurige diensbaarheid van Afrikaners en die uitbuiting van inheemse Amerikaners, en vra vir versoening tussen alle Virginiërs". Met die aanvaarding van die resolusie, het Virginia die eerste van die 50 Verenigde State geword wat deur die staat se beheerliggaam erkenning gegee het aan die betrokkenheid van die staat by slawerny. Hierdie resolusie kom op die hakke van die viering van die 400ste bestaansjaar van die stad Jamestown, Virginia, wat die eerste permanente Engelse kolonie was wat oorleef het in wat die Verenigde State sou word. Jamestown word ook erken as een van die eerste slawehavens van die Amerikaanse kolonies. Op 31 Mei 2007 het die goewerneur van Alabama, Bob Riley, 'n resolusie onderteken waarin hy 'diep spyt' uitspreek oor Alabama se rol in slawerny en om verskoning vra vir die ongeregtighede van die slawerny en die langdurige gevolge. Alabama is die vierde staat wat 'n slawerny -verskoning aanvaar het, na stemme deur die wetgewers in Maryland, Virginia en Noord -Carolina. 
Op 30 Julie 2008 het die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers 'n resolusie aangeneem waarin daar verskoning gevra word vir Amerikaanse slawerny en daaropvolgende diskriminerende wette. Die taal bevat 'n verwysing na die "fundamentele onreg, wreedheid, brutaliteit en onmenslikheid van slawerny en Jim Crow" -segregasie.  Op 18 Junie 2009 het die Amerikaanse senaat 'n verontskuldigende verklaring uitgereik waarin die 'fundamentele onreg, wreedheid, brutaliteit en onmenslikheid van slawerny' ontken word. Die nuus is deur president Barack Obama verwelkom. 
Waar in Afrika het slawe vandaan gekom?
Een van die epiese verhale van die Nuwe Wêreld was die massa -invoer van ongekende miljoene Afrika -slawe na Noord -Amerika, Suid -Amerika en die Karibiese Eilande.
Gedwonge slawerny en gratis arbeid was 'n integrale deel van die ekonomiese sukses van die Verenigde State en ander lande.
Die afstammelinge van die Afrikaanse slawe maak nou 'n aansienlike deel uit van die bevolking van die VSA, Brasilië en baie Karibiese eilande. Maar anders as immigrante uit Europa en Asië, het die meeste Afrikane in die Nuwe Wêreld min of geen gedetailleerde weergawe van hul voorouers en lewensgeskiedenis nie.
Hoewel die aantal mense wat as slawe en na die westelike halfrond gebring is, nooit bekend sal wees nie, het geleerdes bestudeer waar hulle vandaan kom in Afrika en skattings gemaak oor die omvang van hierdie geweldige gedwonge migrasie van die mensdom.
Daar word geglo dat die eerste Afrika -slawe aan die begin van die 17de eeu na die nuwe wêreld ingevoer is en dat die eerste slawe uit Senegambië en die Windward Coast gekom het.
Senegambië was 'n losweg omskrewe streek van Wes-Afrika wat bestaan ​​uit die hedendaagse nasies Senegal en The Gambia. Windward Coast is ongeveer die huidige land van Ivoorkus. Hierdie streek het ook 'n lang geskiedenis van die verskaffing van slawe aan die Arabiese wêreld.
Toe die Portugese in die middel van die 17de eeu sterk betrokke was by die slawehandel, het hulle hul kontakte in die Koninkryk Kongo gebruik om gratis arbeid aan hul ryk in Suid -Amerika te verskaf. Kongo bestaan ​​uit die huidige noordelike Angola en dele van die Republiek van die Kongo en die Demokratiese Republiek van die Kongo.
Kongo (Angola) sou nog tweehonderd jaar lank slawe na die Amerikas stuur.
Vermoedelik kom 'n groot deel van die huidige swart bevolking van Brasilië en rsquos uit hierdie gebiede.
'N Groot aantal slawe kom van die sogenaamde Gold Coast (of soms bekend as die & ldquoSlave Coast & rdquo (wat uiteindelik die hedendaagse nasie Ghana in Wes-Afrika geword het).
Die Goudkus en Biafra (wat dele van die huidige Nigerië en Gaboen insluit) oorheers trans-Atlantiese slawehandel vanaf die middel van die 18de eeu tot die middel van die volgende eeu, teen die tyd dat slawerny verbied is.
Volgens die boek Transformation in Slavery deur Paul E. Lovejoy, is daar tussen 1650 en 1900 altesaam 10 miljoen Afrikane oor die Atlantiese Oseaan gestuur. Byna 4 miljoen daarvan kom uit Wes-Sentraal-Afrika.
Hierdie getalle sluit waarskynlik nie die onbekende aantal slawe in wat op die lang, gevaarlike reis oor die Atlantiese Oseaan omgekom het nie, en ook nie die talle slawe wat na Europa, die Midde -Ooste en ander Afrikalande gestuur is nie.
Aankoms in Virginia
Die Engelse seerowers het die gevange Afrikane in twee groepe tussen hul skepe verdeel. Beide vaartuie seil na die Britse kolonie Virginia, wat in 1607 gestig is Wit leeu het eers aangekom en by Point Comfort geland, in die huidige Hampton, Virginia. Die Engelse kolonis John Rolfe het die gebeurtenis opgeteken:
. 'n Nederlander van Warr van die las van 'n 160 tonnels het by Point Comfort aangekom, die kommandante se naam kapt. Jope. Hy bring niks anders as 20. En vreemde negers, wat die Governo en die Kaapse handelaar vir eetgoed gekoop het.
Sy kliniese opsomming is die enigste dokumentasie van die gebeurtenis en dit ontbreek aan die vaslegging van enige besonderhede van daardie dag aan die einde van Augustus 1619 toe "20 en vreemde" Afrikane hul voete op die grond van 'n nuwe kontinent neergesit het. Terwyl hulle as die eerste Afrikane in Brits -Noord -Amerika saamgestaan ​​het, het niemand hul reaksies of opinies oor hul huise in Angola aangeteken nie. Hulle perspektief het mettertyd verlore geraak.
Die tweede skip, die Tesourier, 'n paar dae later aangekom vir 'n vinnige handel in die nabygeleë Kicotan (nou Hampton), Virginia, maar het vinnig na Bermuda vertrek. Hulle het hul oorblywende goedere verruil en die res van die Afrikaners met hul aankoms verkoop. Die Engelse kolonies was besig om uit te brei en die gevangenes het 'n onmiddellike en onderskeibare werkmag aan hulle verskaf. Die Spaanse en Portugese vang en verslawing van Afrikane as arbeiders in die Atlantiese wêreld was algemeen teen die tyd dat Jamestown tot stand gekom het, en die Britte het gevolg. Teen die einde van die 17de eeu het die kolonies se afhanklikheid van bediendes wat oorgebly het, verskuif na die van slawe in Afrika. (Sien ook: Jamestown -koloniste het kannibalisme gebruik.)
Begin van Virginia
Teen 1619 het die Engelse sukses behaal in Noord -Amerika. Dertien jaar tevore het die in Londen gevestigde Virginia Company drie skepe, onder leiding van Christopher Newport, gestuur om die oostelike kus van Noord-Amerika te koloniseer. Op 14 Mei 1607 beland hy en sy manlike passasiers naby die Jamesrivier, in 'n gebied wat deur die Powhatan beheer word. Meer setlaars, insluitend vroue, het gevolg, en Jamestown het die eerste suksesvolle Engelse nedersetting in die Amerikas geword. In Julie 1619 het Virginia die eerste byeenkoms van die Algemene Vergadering gehou, wat die formaliteit van die wet in die jong kolonie aandui.
Teen Maart 1620 is daar aangeteken dat 32 Afrikane 15 mans en 17 vroue in Virginia woon. Die eerste Amerikaan wat gebore is, was waarskynlik op Flowerdew Hundred Plantation of in Kicotan, beide nabygeleë nedersettings aan die Jamesrivier. In 1624 het hierdie klein Afrika -bevolking tot slegs 21 gekrimp, waarskynlik weens die dood weens siekte, die opstand in Powhatan in 1622, of omdat sommige in die Atlantiese handel terugverkoop is.
Daar is geen rekord wat die amptelike regstatus van hierdie eerste Afrikaners in Virginia aandui nie. Daar was reeds 'n gevestigde rasse in die Portugese en Spaanse kolonies, en dit is billik om aan te neem dat die Engelse hierdie gewoonte gevolg het. Hulle het hierdie Afrikane heelwaarskynlik as iets anders beskou as bediende, 'n algemene status vir hul arm blanke eweknieë.
Vroeë Virginia -sensusrekords toon dat baie Afrikane nooit op hul naam was nie, net hul 'ras' en dat hulle voorkoms heeltemal anders was as dié van die koloniste. Hierdie onderskeid dui op die begin van 'n rassekaste, wat in die vroeë 1650's in die Virginia -wet geformaliseer is; die verslaafde status van Afrikaanse vroue is in die Virginia -wet ingeskryf, aangesien hul kinders outomaties hul status geërf het en tydens hul geboorte verslaaf was, ongeag die vader se identiteit. Dit het slawerny as 'n permanente, oorerflike toestand opgestel. 'N Reeks wette, genaamd slawekodes, het gevolg en elkeen het rassisme stewig in die DNA van die Verenigde State vasgemaak.
Daar is 'n aantal wonderlike video's oor Islamitiese slawerny, wat dit selde maak dat min mense van hierdie geskiedenis bewus is.
Hoe slawe in Islamitiese slawerny in Afrika geneem is, word hieronder behandel.
Hierdie video voer aan dat Mauritanië die laaste plek is waar slawerny nou nie goedgekeur word nie. Slawerny leef egter steeds goed, nie net in Mauritanië nie, maar op baie plekke in die Midde -Ooste, Afrika en Asië.
Arabiese slawerny in die huidige Soedan.
Slawerny en slawerny, wat nooit heeltemal in die Soedan uitgesterf het nie, het op groot skaal weer verskyn in die ontevrede suidelike streek van die land wat voortdurend veg vir outonomie teen die Moslem -oorheersde Noord. " – Slawerny in die Arabiese wêreld
Mense wat graag slawerny gebruik as 'n agtergrond vir argumente, wil nie hê dat u na hierdie video moet kyk nie.