Marathon ’n reuse sukses | Personal
Drie verhoorafwagtende gevangenes wat op aanklag van verkragting tereg staan, het Donderdagmiddag uit polisieselle in Phalaborwa in Limpopo ontsnap.
Lt.kol. Moatshe Ngoepe, woordvoerder van die polisie, het gesê ŉ reusesoektog na Papic Mashale (23), Thomas Mawashe (23) en Benny Mathaba (24) is van stapel gestuur.
Volgens Ngoepe het die gevangenes omstreeks 17:00 ontsnap toe polisiebeamptes besig was om hul kos vir hulle te bring. “Daar word beweer dat die verdagtes die polisiebeamptes oorrompel het, daarin geslaag het om een van hulle te ontwapen en toe ontsnap het. Geen skote is afgevuur nie,” het Ngoepe gesê.
Die drie word aangekla van verkragtings wat in die Namakgale-gebied buite Phalaborwa plaasgevind het. Photo of Accenture Campus Kronberg
of Accenture Campus Kronberg
Headquarter Accenture ASG, Campus Kronberg
[[Category:Buildings in Germany] Op reis deur die lewe | Just another WordPress.com weblog
‘n droom wat wag om waar te word
Dink net: As ‘n jaar ‘n dag was, was die lug nou nog die ene slaappienk en bleekblou pastelle. En het die voëls kwetterend begin geselsies maak. Hoor jy? Mossies en spreeus. Piet-my-vrou. Janfrederik. Daai harde Hadida skater. Die sug van ‘n duif. Tarentaal kuikens wat kipkipkip deur die tuin agter hulle ma aan.
Die flukses onder ons vlieg reeds vroeg uit die vere en begin al oefen en werk. Dié wat nog so gelukkig is om vakansie te hou, lê vir oulaas ‘n bietjie laat (en laag). Lees, eet ‘n langsame ontbyt, wonder lui wat hulle vandag sal doen.
Ek skat die son se eerste strale tref ons almal in die komende week wanneer die skole heropen. Dan gaan dit sommer vroegdag al bloedig word!
Soos enige ander dag lê hierdie jaar voor ons: Met dinge wat gedoen moet word, geniet gaan word, verduur gaan word. Met tonekrul vooruitsigte na lekkertes en verrassings. Met rugkriewel voorspooksels van verkeerd-loop en verlies.
Tot ‘n mate voorspelbaar. Maar eintlik ook glad nie. Die dag is ‘n wit doek. Met hier en daar ‘n vae buitelyn. Sy storie moet nog ingekleur word …
KYK HAAR OË –
Woordfees 2016: 6 Maart 10:00; 13 Maart 20:30.
Vandag begin teken, ontwerp, verf, speel, eksperimenteer, mors, ontdek en dans ek met kryt en kwaste aan ‘n plakkaat/skildery vir die KYK HAAR OË-show wat ek op die Woordfees gaan doen
Saam met fluweelstem Chris van Niekerk, wat die teks vertolk; meesterlike Matthys Maree op die klawers en hopelik vlindervinger Juan (Floors) Oosthuizen op kitaar – hopelik, want ons probeer nog repetisie skedules uitpluis.
Venue: Laer as Laag – wat dalk mag klink soos kruip of vloere vee, of lag tot jy lê, maar dis ‘n stylvolle saal met dik rooi-fluweel verhoog gordyne en ‘n nostalgiese (en dramatiese) victoriaanse swart en wit skaakbord-vloer.
Kaartjies is reeds by Computicket beskikbaar.
Die ontwerp waaraan ek vanoggend begin werk het skets ‘n vrou voor ‘n skilder esel. Haar kwas huiwer op die wit doek. In haar is beelde van Afrika … waar die grond ‘n vrou is, bruin en rond, wild en stukkend en mooi.
Ek gaan daai vrou word op die verhoog, wanneer Chris begin vertel: “Sy het in die somer gekom. Sy’t ons op reis geneem, die ooptes in. Ons ook vasgekeer in klowe. Ons kon nie omdraai nie. Daar was nooit weer uitkomkans nie. Kyk haar oë – sy’s wonderlik mooi!”
En dan begin ons skilder – met stemme en woorde en stories en klank; met die wortelgrond van ons wese – in harmonie en solo; met riffs en runs; en asemsnak stiltes. Ek sien uit na ‘n enorme ervaring! Dis ‘n droom wat wag om waar te word.
Hou Facebook dop. Ek sal elke week iets post oor hoe die show ontwikkel en bymekaarkom …
Dink net: As hierdie nuwe jaar ‘n dag was … of ‘n skoon skilderdoek …
En ons neem, (ek haal J. van der Berg aan uit sy boek: ook die klein dingetjies) “ons gereedskap op en hamer en beitel en borduur ons merkie op die helder dag wat groot en hoog oor ons seil; en saans, as die stof van ons gewerskaf saam met die dag in die weste sak, dan gaan bêre die sterwende dag dit by die skatte van die verlede – die waardevolle stippeltjies saam met die waardelose rommel.
Ons weet nie waarom die helder dae oor ons afgerol word uit die rol van die ewigheid wat by sterrestelsels en heelal verbystrek nie; ons weet nie waarom dit aan ons gegun word om, ten goede of ten kwade, ons merk daarop te laat nie; ons weet alleen dat die ewig bewegende doek daar is en dat dit in ons gelê is om dit te wil versier.”
Daarmee dan my wens vir jou vir 2016:
Maak mooi! Maak jou merk. Voeg jou unieke kwashaal tot die ewige skilder-doek van die menslike verhaal. En …
‘n stil brug oor ons weerloosheid
Ek hoor soekende, sukkelende woorde soos “hoe help ek my kind hiermee?” Of “unity in the essential, liberty in the non-essential – maar is onvoorwaardelike liefde nie ‘n essential nie?” Of “wat maak ek met die kwaad, die seer, die venyn, die apatie, die teleurstelling, die vernedering en gebrokenheid wat dreig om ons te verswelg?” Of, nog pynliker, “hoe bly staan ek tussen my twee broers, wat ek lief het, wat weerskante van my is, beide opreg seker van hulle saak, maar hulle kan mekaar glad nie vind nie; wat vra die Evangelie van Christus nou van ons?” En, o God, “wat word nou van die nagmaaltafel?” Stil.
Ek hoor ook hande-uitsteek woorde en frases wat my moed gee, soos: “Ons verskil van mening, maar ons wil mekaar tóg probeer hoor”. Of “ons wil eerder met mekaar praat, nie net van of oor mekaar nie”. Of “watter bydrae kan ons maak tot die kerk se welwese; hoe maak ons mekaar heel?” Of, nog mooier, “ons bly lief vir mekaar en aan mekaar verbonde; ons weier om mekaar te laat los!” Stil.Re-laas: Ek is letterlik weer op vrye voet. Die krukke en moonboot en fisio en kranklikheid is iets van die verlede. Ek kan weer dans.
Ek kon wonderlike optredes en retreats beleef by Mosselbaai, Kuilsrivier, Randburg, Newcastle, die Laeveld, Strand en Bettiesbaai. BAIE DANKIE aan elkeen wat dit bygewoon het en dit boonop nog so met oorgawe geniet het! Julle maak dit vir my die moeite werd!
Die voorreg om artikels vir Kerkbode te skryf het my met ‘n hele klomp uiters inspirerende mense in kontak gebring. Dit is regtig vir my vreeslik lekker om hulle stories te vertel. My lewe (en baie ander mense s’n) word so verryk deur hulle verhale!
En natuurlik was daar ook die lekker van elke maand se LiG rubriek – en mense wat my raakloop by optredes, of sommer in die dorp – en sê: “Ek het dit gelees. Dit het vir my baie beteken.” Hulle het geen idee hoeveel beteken dit weer vir my nie!
Nou lê daar nog net 2 optree geleenthede voor: Komende Sondagaand (29/11) se Kerssangdiens op Prins Alfred Hamlet en die daaropvolgende Sondagmiddag (6/12) die Kersdiens van die VGK op Tulbagh.
Tussendeur fokus ek op die klaarmaak van ‘n manuskrip vir ‘n volgende boek.
En begin beplan en repeteer ons aan die Kyk Haar Oë-show wat ek saam met Chris van Niekerk, Matthys Maree en Juan Oosthuizen by volgende jaar se Woordfees doen …
En dan, as dit alles afgehandel is, wil ek net stil word. Tuis kom, tuis bly. En rus. Stil.
In die onrus wat tans oral om ons woed, nie net in die kerk nie, wil ek vrede herwin en dit weggee soos geskenke. Stil.
Ek stuur ook vir jóú, met hierdie laaste-nuusbriefie-van-die-jaar, alles wat mooi en goed en verkwiklik en troosvol en helend is. Mag die dinge wat jou hart ontstig en seermaak oorspan word en toegedek word met die wonderbare “vrede op aarde” waarvan engele sing en waaroor God droom. Die soort vrede wat Jesus moontlik maak met sy lewe-neerlê-liefde.
“Stil het ek ‘n kers gebrand om jou donker te verlig … En oor die afgrond van jou weerloosheid bou ek toe ‘n brug”
So sing Hilandi du Toit op haar nuwe CD, Die Somer Het ‘n Geel Rok Aan
So, glo ek, sing God ook vir ons.
Dankie vir die brug tussen my en jou dwarsdeur die afgelope jaar!