Alhoewel 2020 'n verskriklike jaar vir klimaatrampe was, is daar redes vir hoop in 2021 - Nuus oor klimaatimpak | Klimaatsimpaknuus
Geskryf deur Matthew Hoffmann
Muurwerk toegeskryf aan Banksy wat deur Marble Arch in Londen verskyn het tydens die Extinction Rebellion-betogings in April 2019. (Andrew Davidson / Wikimedia), CC BY-SA
Klimaatrampe het vroeg in 2020 begin - en het aanhou kom.
Die katastrofiese brande in Australië vroeg in 2020 was dit eintlik 'n houvas vanaf 2019, maar dit is gou gevolg deur oorstromings in Indonesië, 'n supersikloon wat die kus van Indië en Bangladesj tref en dan meer oorstromings, hierdie keer in Kenia en wye dele van Sentraal- en Wes-Afrika.
Volgende het die rekordbrekende brande in die Brasiliaanse Amasone, Suid-Amerika s'n pantanale vleilande, Kalifornië en Colorado, gevolg deur 'n historiese orkaanseisoen in die Atlantiese Oseaan, waaronder twee apokaliptiese orkane in Nicaragua en Honduras.
Met 'n verskriklike simmetrie het 2020 geëindig met bosbrande wat meer as die helfte van K'gari, 'n wêrelderfenisgebied en eiland aan die kus van Queensland, Australië, verteer.
'N Nuwe era begin en dit sal nie mensvriendelike nuus wees nie
'N Vrywilliger probeer op 11 September 2020 'n brand op die Transpantaneira-pad in die Pantanal-vleilande naby Pocone, Mato Grosso, Brasilië, doodmaak. (AP Photo / Andre Penner)
In 'n gewilde refrein op sosiale media word opgemerk dat, hoewel 2020 een van die gewildste op rekords was en een van die ergste jare vir klimaatrampe, dit waarskynlik ook die jare die coolste en kalmste sal wees. António Guterres, sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies, het dit tydens 'n toespraak in Desember in Columbia gesê:Die toestand van die planeet is gebreek. "
Maar nou is dit nie die tyd vir wanhoop nie.
Hoop word in onsekerheid gevind
Al hierdie slegte klimaatsnuus het die potensiaal om klimaatwanhoop te bewerkstellig en diegene wat die volgende tragedie sien afspeel, verdoof.
Klimaatswanhoop is 'n groeiende verskynsel, soos in die populêre media en in akademiese navorsing in openbare gesondheid, onderwys, etiek en filosofie. Sielkundiges het selfs die term "solastalgia"Om nood aan te dui wat veroorsaak word deur omgewingskade en verlies. Klimaatswanhoop voel met sekerheid dat 'ons is geskok', dat die ergste gevolge van klimaatsverandering onvermydelik is en nie meer gestop kan word nie.
Wanhoop voel redelik gegewe wat ons in die nuus oor klimaatsverandering leer en sien. Maar dit is 'n versoeking wat weerstaan ​​moet word.
Rebecca Solnit voer dit aan hoop word in onsekerheid gevind - dat die toekoms nie ingestel is nie. Al is daar slegte nuus, is daar 'n aantal redes vir hoop. En 2020 kan inderdaad die keerpunt wees.
Wetenskap, politiek en hoop
Om duidelik te wees, klimaatswanhoop nie ooreen met die huidige wetenskaplike begrip nie. Ons is in die moeilikheid, nie geskroef nie.
Stappe wat nou en in die volgende dekade gedoen word, afsonderlik en gesamentlik, kan 'n verskil maak. Die nuus oor klimaatimpakte en klimaatwetenskap voel miskien soos 'n opmars, maar klimaatwetenskaplikes voer aan dat dit wel is nie te laat om op te tree nie en daar is onsekerheid in die omvang van die klimaatsimpakte ons het onsself gewaarborg. Ons het nie die Punt van geen terugkeer.
In sommige opsigte is klimaatwanhoop die nuwe klimaatsontkenning, wat die gevoel van dringendheid verdof en die momentum vir aksie afstomp. Dit is 'n diskoers wat verlam wanneer verlamming is wat ons die minste kan bekostig. Die diskoers van wanhoop versterk die greep van die status quo en kan 'n selfvervullende profesie wees.
Mense loop verby 'n plakkaat vir Greta Thunberg se boek in Italië. (Shutter)
Hoop is dus goeie wetenskap, en dit is goed vir die politiek. Die geleenthede om die ruimte van onsekerheid aan die wortel van hoop uit te brei, is reg voor ons. Alhoewel die klimaatimpak in 2020 verskriklik was, was daar nog nooit soveel momentum vir politieke optrede rakende klimaatsverandering soos nou nie:
Die eerste wêreldwye sosiale beweging wat toegewy is aan klimaatsaksie en klimaatgeregtigheid, het in omvang en krag toegeneem, begin met Greta Thunberg Vrydae vir die toekoms en versprei na die Sonsopkomsbeweging in die VSA en bewegings oor klimaatgeregtigheid rondom die wêreld.
Grootskaalse kapitaal vlug steeds van beleggings in fossielbrandstof, wat vinnig is waarde verloor. Volgens 'n onlangse studie deur politieke wetenskaplikes Jeff Colgan, Jessica Green en Thomas Hale, beloof hierdie verskuiwende finansiële grond om die politiek van klimaatsverandering op belangrike maniere te bevorder, aangesien gevestigde belange politieke mag verloor.
Die aanvanklike pandemiese reaksie het getoon hoe samelewings en ekonomieë kan draai baie vinnig in reaksie op 'n noodgeval. Die langtermynplanne vir herstel ná die pandemie bied 'n enorme geleentheid om 'beter opbou, "Hoewel hierdie idee nie bestaan ​​nie universele opname.
Die ooreenkoms van Parys het die onttrekking van die VSA oorleef weer aansluit nadat Joe Biden as president ingesweer is. Die momentum rondom die ooreenkoms was duidelik op die klimaat-ambisie-beraad waar 75 lande het nuwe nasionale verpligtinge aangekondig.
Die geledere van lande wat gemaak het netto nul-verpligtinge is swelling en 'n nuwe verslag stel voor dat die kumulatiewe effek van die onlangse beloftes van lande (indien dit ten volle bereik word) teen 2.1 tot 2100 C kan bly verhit, wat 'n belangrike Parys-ooreenkoms binne bereik kan plaas.
Hierdie tendense is nie 'n waarborg dat ons die politieke draai gemaak het nie. Die kragte wat teen die soort veranderinge benodig word, is groot en kragtig. Dit verg enorme hoeveelheid energie, hulpbronne en aksie om hierdie belowende neigings hul potensiaal te verwesenlik en die gety van klimaatsverandering te laat draai.
Maar hulle kan die status quo te ontwrig. Hulle kan ruimte skep vir katalitiese werking. Dit kan die onsekerheid verhoog wat wanhoop in die wiele ry. Hulle bied hoop.
Hierdie motiverende hoop, of wat die politieke wetenskaplike Thomas Homer-Dixon noem heersende hoop, is nie net wetenskaplik geldig en polities skerpsinnig nie, dit is die enigste lewensvatbare morele keuse.
Die ysterwet van klimaatsverandering is dat diegene wat die minste verantwoordelik is om die probleem te veroorsaak, die ergste gevolge het. Die teenoorgestelde is ook waar - diegene wat die meeste verantwoordelik is vir die oorsaak van klimaatsverandering, is meestal die veiligste daarvan. Volgens Oxfam is die rykste persent van die bevolking wêreldwyd 'is verantwoordelik vir meer as twee keer soveel koolstofbesoedeling as die 3.1 miljard mense wat die armste helfte van die mensdom uitgemaak het. "
Te veel mense en gemeenskappe het nie die luukse om te sê 'is dit nie 'n skande nie, jammer dat ons niks kan doen nie' aan klimaatsverandering. Hulle is nie veilig nie, en dit is nie hulle skuld nie.
Die verwerping van wanhoop, die omarming van die onsekerheid van hoop, is die minste wat individue, gemeenskappe en samelewings wat relatief veilig is vir klimaatsverandering, kwesbare gemeenskappe skuld.
Met 2020 agtergelaat, is daar hoop om die klimaatkrisis die hoof te bied, vir beweging na 'n regverdige oorgang na 'n billike koolstofarme wêreld. Om te sien dat die hoop in 2021 en daarna vervul word, beteken om te roep moed, vreugde en soms selfs woede, wat die onsekerheid van die toekoms kwaai vashou en uitbrei.
Die belangrikste is dat 2021 die jaar moet wees wat bekend is om individueel en gesamentlik op te tree, met die dringendheid en omvang wat die klimaatkrisis vereis.
Matthew Hoffmann, professor in politieke wetenskap en mededirekteur Lab vir omgewingsbestuur, Universiteit van Toronto