Om 'n klimaatverkiesing te wen, moet partye ambisie hê, nie met die fossielbrandstofbedryf kompromie maak nie
Geskryf deur Marc Hudson
Die UK sal na die stembus gaan op Desember 12 vir die derde keer in vier jaar. Klimaatsverandering het nie in die vorige verkiesings golwe gemaak nie, maar hierdie een kan anders wees. Staking van jeugklimaat het 'n versoekskrif geloods waarin die politieke partye van die Verenigde Koninkryk versoek word om in te stem 'n televisie-debat oor klimaat en natuur. Uitwissing Rebellie en veldtoggroepe soos Arbeid vir 'n groen nuwe ooreenkoms het hul hoop op maak dit 'n klimaatsverkiesing.
Maar moet hulle versigtig wees waarvoor hulle wil? Die Australiese federale verkiesing in Mei 2019 is deels met die opposisie-Arbeidersparty georganiseer oor die klimaatbeleid belowende vermindering van emissies, ondersteuning vir elektriese voertuie en 'n nasionale energiewaarborg, wat elektrisiteitshandelaars sal verplig om aan te sluit by geleidelike ontkooling.
Op dieselfde tyd, die party geweier om uit te sluit 'n enorme steenkoolmyn in Queensland. Arbeid het homself gekritiseer omdat hy nie dapper genoeg was deur groenbewuste stedelinge nie, terwyl hy steeds onder verdenking gehou is deur landelike kiesers, wat die party as anti-steenkool en teenboerdery beskou het.
Die sittende liberale en nasionale party-koalisie het daardie verkiesing gewen in wese geen klimaatbeleid nie. Na hul skoknederlaag het die Australiese Arbeidersparty gevra twee voormalige politici om 'n nadoodse ondersoek te skryf. Hulle het die vraag na die Adani-steenkoolmyn ontwrig. As historikus en kommentator Frank Bongiorno notas:
Soos byna almal weet [Arbeid] dat [die Adani-steenkoolmyn] 'n finansiële en omgewingsmoeilikheid is. Maar wat die verkiesingspolitiek betref, is Adani radioaktief. Arbeid het gely in Queensland en die Hunter Valley as gevolg van die onduidelikheid, maar die skrywers swyg oor wat die party anders kon gedoen het. As dit minder dubbelsinnig oor Adani was, sou dit nodig gewees het om standpunt in te neem. Maar wat moet daardie staanplek hê?
'N Hopelose halfpadhuis
Die G20 het 'n verslag bekendgestel waarin die reaksie op Australië se klimaatsbeleid bestaan een van die slegste in die ontwikkelde wêreld. Bosbrande woed buite beheer in Queensland en Nieu-Suid-Wallis, en die somer het nog nie eers begin nie.
Die adjunk-premier Michael McCormack het behulpsaam gesê:
Sedert die tyd begin het, het ons in Australië brande gehad, en wat mense nou nodig het, is simpatie, begrip, hulp en skuiling ... Hulle het nie die voorwerpe nodig van suiwer, verligte en wakker hoofstadse nie.
Maar voordat die Britse lesers te selfvoldaan raak, moet hulle onthou dat die onafhanklike Komitee vir Klimaatsverandering aangevoer:
Die Britse optrede om die uitstoot van kweekhuisgasse te bekamp, ​​hang ver agter wat nodig is, selfs om vorige, minder streng emissieteikens te bereik. Die afgelope jaar het die regering slegs een van die 25-kritieke beleid gelewer wat nodig is om die vermindering van vrystellings weer op dreef te kry.
Die Britse regering het opgeskort eerder as om verbanning te verbied, ontmoedig wind op die land en geskrap subsidies vir huishoudelike sonpaneel installasie.
Polling stel voor dat die Britse publiek 'n groot party sal beloon wat streng maatreëls sal tref om klimaatsverandering aan te pak. Twee derdes van die kiesers het gesê klimaatsverandering sal beïnvloed hoe hulle stem terwyl die meerderheid 'n ambisieuse doelwit ondersteun ontbind die Britse ekonomie teen 2030.
Om die regerende party se swakheid in die klimaatkrisis te benut, moet Arbeid vrymoedigheid doen en daartoe verbind die 2030-ontkoolingsdoelwit is op sy konferensie ooreengekom. Sulke ambisie van die partyleierskap kan help om kwessies waarop dubbelsinnigheid skynheilig mag lyk, te ontlont. Dit is moontlik dat ondersteuning onder sommige parlementslede van die Arbeid vir die uitbreiding van die lughawe Heathrow kan die Britse Adani-steenkoolmyn word in die 12-verkiesing in Desember.
Maar of die kiespolitiek regtig die ruimte kan bied vir 'n radikale bespreking oor klimaatsaksie, moet nog gesien word. As die Amerikaanse sosiale wetenskaplike, John Dewey treurig opgemerk:
Solank die politiek die groot skaduwee se samelewing is, sal die verswakking van die skaduwee nie die stof verander nie.
Ek dink ons ​​moet verstaan ​​dat state gegrond is op die opbou van welvaart, en dat hul legitimiteit tans berus op 'n groeiende ekonomie, wat tot dusver 'n groeiende uitstoot en 'n groeiende impak op die natuurlike wêreld beteken het.
Uiteindelik sal sosiale verandering vandaan kom sosiale bewegings wat alliansies kan opbou en die stroom bevraagteken begrip van welvaart. Dit is 'n enorme taak wat waarskynlik van onder na bo gelei sal word en nie gehelp word deur die klankbyt-eise van 'n verkiesingsveldtog nie.
Marc Hudson, navorser, Universiteit van Manchester
Klimaat Leviathan: 'n Politieke Teorie van Ons Planetêre Toekoms
deur Joel Wainwright en Geoff Mann
Hoe klimaatsverandering ons politieke teorie sal beïnvloed-vir beter en erger. Ten spyte van die wetenskap en die toppen, het die voorste kapitalistiese state niks bereik wat naby aan 'n voldoende vlak van koolstofversagting was nie. Daar is nou net geen manier om te verhoed dat die planeet die drempel van twee grade Celsius oortree wat deur die Intergouvernementele Paneel oor Klimaatsverandering gestel word nie. Wat is die moontlike politieke en ekonomiese uitkomste hiervan? Waar is die oorverhitting wêreld opskrif? Beskikbaar op Amazon
Omwenteling: Turning Points for Nations in Crisis
deur Jared Diamond
'N sielkundige dimensie by die diepgaande geskiedenis, aardrykskunde, biologie en antropologie wat al die diamante se boeke aandui, omwenteling toon faktore wat beïnvloed hoe beide hele nasies en individuele mense kan reageer op groot uitdagings. Die resultaat is 'n boek-epiese omvang, maar ook sy mees persoonlike boek. Beskikbaar op Amazon
Global Commons, Binnelandse Besluite: Die vergelykende politiek van klimaatsverandering
deur Kathryn Harrison et al
Vergelykende gevallestudies en ontledings van die invloed van binnelandse politiek op lande se klimaatsveranderingsbeleid en Kyoto-bekragtigingsbesluite. Klimaatverandering verteenwoordig 'n "tragedie van die gemeentes" op wêreldwye skaal, wat die samewerking van nasies vereis wat nie noodwendig die Aarde se welsyn bo hul eie nasionale belange stel nie. En tog het internasionale pogings om die opwarming van die wêreld aan te spreek, met sukses behaal; Die Kyoto-protokol, waarin geïndustrialiseerde lande hul kollektiewe uitstoot daartoe verbind het, het in 2005 (hoewel sonder die deelname van die Verenigde State) in werking getree. Beskikbaar op Amazon
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Politieke > Om 'n klimaatverkiesing te wen, moet partye ambisie hê, nie met die fossielbrandstofbedryf kompromie maak nie
Hoeveel gee mense om vir klimaatsverandering? Ons ...
Hoe Dystopiese verhale die regte wêreld kan aanhits ...
Coronavirus-reaksie bewys dat die wêreld kan optree op ...
Sal die miljardêr klimaatfilantrope altyd ...
Revolusionêre verandering wat nodig is om ongekende te stop ...
Klimaataksie behoort nie te beteken om tussen ...
Kan die Amerikaanse grondwet regeringsamptenare keer om ...
Die gevare van die uitbeelding van Greta Thunberg as 'n profeet