Die meeste versekeringspolisse bevat 'n afdeling getiteld Definisies. Hierdie afdeling verskyn dikwels aan die einde van die beleidsvorm, waar dit maklik is om te oorkyk. Tog, definisies is 'n belangrike deel van 'n versekeringskontrak. Hulle bepaal die betekenis van sleutelterme in die beleid.
Identifisering van gedefinieerde terme
In die meeste beleidsvorme word bepaalde terme op een of ander manier gemerk, soos vetdruk of kursief. ISO beklemtoon gedefinieerde terme deur dit in aanhalingstekens te vertoon.
Ongeag die metode wat gebruik word om hulle te onderskei, moet alle gemerkte woorde in die definisie-afdeling van die beleid gelys word.
Beleid wat meer dekades bevat, bevat dikwels meer as een definisies-afdeling. Gestel jy het byvoorbeeld 'n pakketbeleid gekoop wat algemene aanspreeklikheid en kommersiële eiendomsbedekkings insluit . Jou beleid sal waarskynlik twee stelle definisies bevat, een wat van toepassing is op aanspreeklikheidsdekking en 'n ander wat op eiendomsdekking van toepassing is. U beleid kan ook 'n stel algemene definisies bevat, wat van toepassing is op beide dekkings.
Die meeste woorde of frases wat in die beleid gedefinieer word, kan gevind word in die definisiesafdeling. Sommige mag egter in ander dele van die beleid verskyn. Dit kan maklik wees om te mis. Byvoorbeeld, die ISO algemene aanspreeklikheidsbeleid definieer die woord u . Hierdie term beteken die versekerde . U word gedefinieer in die begin van die beleid (in paragraaf twee op bladsy een).
Omdat u nie in aanhalingstekens aangedui word nie, verskyn dit nie in die algemene aanspreeklikheidsdefinisies nie.
Doel van definisies
Versekeraars gebruik definisies om die betekenis van sekere terme te spesifiseer. Gewoonlik definieer versekeraars 'n woord of frase om die omvang daarvan te beperk. Die doelwit is om te verhoed dat polishouers (en die howe) meer wyer interpretasie as wat die versekeraar beoog.
Byvoorbeeld, die standaard ISO-aanspreeklikheidsbeleid noem twee soorte voertuie, motors en mobiele toerusting . Aanspreeklikheidsbeleid dek eise voortspruitend uit ongelukke wat voortspruit uit die werking van mobiele toerusting, soos vurkhysers en agtergronde. Hulle sluit eise uit as gevolg van ongelukke wat voortspruit uit die werking van motors. Beleide definieer die terme motor- en mobiele toerusting om die uitgeslote voertuie te onderskei van diegene wat gedek word.
'N Versekeraar kan 'n definisie by 'n beleid voeg om geskille oor die betekenis van 'n woord of frase uit te skakel. Byvoorbeeld, voor 1998 het die standaard ISO-aanspreeklikheidsbeleid nie die term advertensies gedefinieer nie . Verskeie meningsverskille het ontstaan ​​tussen versekeraars en polishouers oor die tipe aktiwiteite wat gekwalifiseer het vir dekking onder advertensiebesering . Om die probleem aan te spreek, het ISO 'n definisie van die woordadvertensie by die beleid bygevoeg.
Sommige definisies is ontwerp om beleid uitsluitings te verduidelik. Byvoorbeeld, die ISO- kommersiële eiendomsbeleid uitsluit verlies of skade wat veroorsaak word deur vulkaniese uitbarsting. Die uitsluiting bevat 'n uitsondering vir gevolglike verlies deur vulkaniese aksie. Omdat baie polishouers onbekend is met die term vulkaniese aksie , word dit in die uitsluiting omskryf.
Hierdie term verskyn nie in die eiendoms definisies afdeling nie.
Nog 'n voorbeeld van 'n term wat in 'n uitsluiting omskryf word, is elektroniese data . Hierdie term is omskryf in die ISO-aanspreeklikheidsbeleid, maar dit verskyn nie in die beleidsdefinisies nie. Inteendeel, sy betekenis word verduidelik in die elektroniese data-uitsluiting onder Liggaamlike Besering en Eiendomsskade Aanspreeklikheid.
Uitsluitings in definisies
Soos voorheen genoem, sluit versekeraars definisies in om die betekenis van woorde of frases te beperk. Definisies kan dus uitsluitings bevat. 'N Voorbeeld is die gedefinieerde termynwerknemer in die ISO algemene aanspreeklikheidsbeleid. Die definisie verduidelik nie al die tipes individue wat as werknemers kan kwalifiseer nie. Inteendeel, dit verklaar eenvoudig dat die termyn werknemer 'n huurder insluit , maar sluit nie 'n tydelike werker in nie . In wese dien die definisie as 'n uitsluiting vir pakke teen tydelike werkers.
'N Ander definisie wat 'n uitsluiting bevat, is die gedefinieerde term sinkhole ineenstorting . Hierdie term is gedefinieer in die ISO kommersiële eiendom Oorsake van Verliesvorm. Die definisie bepaal dat sinkhole-ineenstorting nie die sink of ineenstorting van grond in mensgemaakte ondergrondse holtes insluit nie. Met ander woorde, sinkhole-ineenstorting beteken die ineenstorting van natuurlike sinkgate, nie dié wat mensgemaak is nie.
Versekeraars en versekerde interpreteer nie altyd die polistaal op dieselfde wyse nie. Verskillende interpretasies kan tot dispute lei. Wanneer 'n polishouer nie saamstem met die versekeraar se interpretasie van 'n woord of frase nie, kan hy of sy beweer dat die taal dubbelsinnig is. Oor die algemeen word beleidsformulering as dubbelsinnig beskou as dit twee of meer redelike interpretasies het.
Veronderstel byvoorbeeld dat 'n polishouer 'n gebou besit wat onder 'n kommersiële eiendomsbeleid verseker is. Die polishouer se gebou is beskadig. Die beleid sluit verlies of skade wat veroorsaak word deur ineenstorting, maar definieer nie ineenstorting nie . Die polishouer en versekeraar verskil nie of die ineenstorting uitsluiting van toepassing is op die verlies nie. Die versekeraar beweer dat die gebou ineengestort het omdat dit versak. Die polishouer beweer dat 'n gebou nie in duie gestort het nie omdat dit nie geval het nie. 'N Hof bepaal dat die woord ineenstorting dubbelsinnig is, aangesien beide die versekeraar se en die polishouer se interpretasies van die woord redelik is.
Kontrakte van Adhesie
Versekeringspolisse is kontrakte van adhesie, wat beteken dat hulle slegs deur een party opgestel word. Die versekeraar skryf die beleid en bied dit aan die koper. Tensy die koper 'n baie groot maatskappy is, het dit min krag om beleidsvoorwaardes te onderhandel. Die meeste versekeringskopers het net twee opsies. Hulle kan die beleid aanvaar wat die versekeraar aangebied het, of hulle kan dit verwerp.
Omdat versekeraars die bevoegdheid het om beleidstaal op te stel, interpreteer howe dubbelsinnige terme in die polishouer se guns (teenoor die versekeraar). Dit wil sê, as 'n polishouer en 'n versekeraar nie saamstem oor die betekenis van 'n term nie, en daardie termyn het twee of meer redelike interpretasies, sal 'n hof waarskynlik die betekenis kies wat die versekerde voordele bied.
In die scenario hierbo beskryf, het die versekeraar en die polishouer nie saamgestem oor die betekenis van 'n onbepaalde termyn (ineenstorting) nie. Wanneer 'n woord nie in die beleid gedefinieer word nie, hoe beslis howe wat die woord beteken?
Eerstens kan 'n hof vorige uitsprake oor die betekenis van die term oorweeg. Voorhofbesluite (genoem presedent) dien dikwels as riglyne vir toekomstige besluite. As daar geen vorige besluite bestaan ​​of vooraf beslissings nie van toepassing is nie, kan 'n hof 'n standaard woordeboek raadpleeg om die betekenis van die woord te bepaal. Dit kan ook oorweeg hoe 'n polishouer die woord waarskynlik sal interpreteer. Howe erken dat 'n tipiese versekeringskoper die versekerings terminologie anders kan interpreteer as 'n versekeraar.
Belang van definisies
Maak beleidsdefinisies regtig saak? Silverstein Properties en sy eiendomsversekeraars het die antwoord op die vraag die moeilike manier geleer.
Silverstein Properties is 'n kommersiële eiendomsontwikkelaar gebaseer in New York. In Julie 2001 het Silverstein 'n 99-jaar huurkontrak op die Wêreldhandelsentrum, insluitende die Twin Towers, gekoop. Die eiendom is (en is nog steeds) besit deur die hawe-owerheid van New York en New Jersey. Soos vereis deur die huurkontrak, het Silverstein eiendomversekering op die handelsentrum geboue gekoop. Die maatskappy het die eiendom vir sowat $ 3,5 miljard verseker. Die versekering bestaan ​​uit 'n primêre eiendomsbeleid en baie oortollige polisse.
Twee maande in die huurkontrak is die Twin Towers vernietig toe terroriste gevliegde vliegtuie in die geboue gevlieg het. Ten tye van die aanvalle het slegs een versekeraar 'n beleid uitgereik. Die oorblywende versekeraars het binders uitgereik, maar was nog besig om onderhandeling te beding.
'N Harde debat het gou tussen Silverstein en sy versekeraars uitgebreek. Daar was twee belangrike kwessies. Eerstens het die makelaar nie daarin geslaag om te verduidelik watter van twee eiendomsvorms die versekeraars sou gebruik nie: een wat deur die makelaar of 'n versekeraar se vorm verskaf word. Tweedens, die torings is deur verskillende vliegtuie getref. Het die aanvalle een of twee voorvalle gehad? Dit was belangrik aangesien eiendomsperke afsonderlik van toepassing is op elke voorkoms.
Die makelaar se beleidsvorm het die term "voorkoms" gedefinieer, maar die versekeraar se vorm het nie. 'N Hof het bevind dat die twee aanvalle as 'n enkele gebeurtenis onder die makelaar se vorm beskou is, gegrond op sy definisie van voorkoms. Onder die versekeraar se vorm is die twee aanvalle egter as afsonderlike gebeurtenisse beskou. Uiteindelik het sommige versekeraars verliese onder die makelaar se vorm betaal terwyl ander onder die versekeraar se beleid moes betaal. Silverstein het ongeveer $ 4,6 miljard in betalings van versekeraars ontvang. As alle versekeraars verplig sou wees om onder die versekeraar se polisvorm te betaal, het Silverstein $ 7 miljard (twee keer die $ 3,5 miljard-polisgrens) ingesamel.