Wat hierdie vertaling van die I Ching besonders maak, is dat dit die eerste keer is dat die I Ching in toeganklike Afrikaans aan die deursnit Afrikaanse Suid-Afrikaner voorgehou word. Dit alleen behoort hierdie teks in die Afrikaanse literatuur ŉ bakenteks te maak en ŉ plekkie op elke versamelaar se boekrak te verseker – om natuurlik nie te praat van die waarde wat dit vir die soekende man op straat kan bied nie.
Daar’s iets te sê vir myndorpe. Ek hou veral van Carletonville. Ek sing altyd André Letoit, nou bekend as Koos Kombuis, se “Swart Transvaal” as ek deur die dorp ry: “Ideale val soos Carletonville. Ondergronds is God die hel in vir die Boerenasie, wat bid soos Fariseërs, maar nooit kan ophou raas nie…” Daar word ook verwys na die “kil torings van klein dorpies”. Ek neem aan die “ideale wat val” verwys na die sinkgate by Carletonville, wat in die 1980s in die nuus was. “Swart Transvaal” kom oorspronklik van die kasset Ver van die ou Kalahari af, wat in die laat-1980s deur Shifty Records versprei is. Ek het dit in 1990 by Grahamstad se kunsfees gekoop, maar het reeds ŉ kopie daarvan gehad – “afgetape” van ŉ vriendin in Walvisbaai se broer s’n. Hy’t op Stellenbosch geswot en dit daar in die hande gekry. Die verkope deur Shifty Records was nie baie goed nie, want blykbaar het Letoit reeds self vir al sy vriende kopieë gemaak. Toe ek my wettige Shifty-weergawe koop, kon ek reeds die meeste van die songs op my kitaar speel.
ŉ Paar bladsye verder is daardie gedig oor die beeld van Oom Paul. Die beeld het destyds nog by die stasie gestaan, nie op Kerkplein nie. Ek hou van die Vernederlandste Afrikaanse spelling wat nog gebruik is.
Ek wonder hoeveel van die aanhangers van hierdie politieke party se jeugvleuel weet iets oor wie Paul Kruger was. Wat sou hulle antwoord, as jy in ŉ opname aan hulle vra: “Wat bewonder jy die meeste van Paul Kruger?”
Ek luister oor en oor na “Picasso se song”, die eerste snit op die album, Koos Kombuis se Equilibrium. Hy het dele van die liriek uit gedigte gehaal wat Annelize Olivier van Pretoria vir hom gestuur het, dele bygevoeg, asook “ietsie geleen by Breyten”, soos hy op die CD se omslag skryf.
Ongelukkig is die liriek nie daar nie. Ek is mal oor die klavier en kontrabas in die opname. Soms kan ŉ mens Koos ook hoor asemhaal, baie soos die musikante in die opname van die Mattheuspassie. Dit laat die opname werklik voel. Laat ek dele van “Picasso se song” probeer onthou: