'n Vermoedelike geval van vergiftiging skep dikwels 'n ingewikkelde probleem en behoort gewoonlik deur 'n veearts ondersoek te word. Dit geld ook vir die behandeling van aangetaste diere, aangesien daar dikwels geen bepaalde teenmiddel is nie en diere behandel moet word volgens die voorkoms en graad van siektetekens wat hulle toon.
Die akute vorm word veroorsaak deur koperbevattende stowwe, gewoonlik blouvitrioel (kopersulfaat), in oormatige hoeveelhede te doseer. Skape vrek skielik nadat pyn in die buik en 'n diepgroen diarree voorgekom het, alhoewel daar soms geen siektetekens waargeneem word nie. By nadoodse ondersoek is die ingewande en veral die melkpens baie rooi en bloederig, en die inhoud het gewoonlik 'n diepgroen kleur.
Die oorsaak van chroniese vergiftiging is 'n geleidelike opbouing van koper in die lewer, wat weens die een of ander spanningsfaktor weer in die bloedstroom vrygestel word. Die skielike vrystelling van koper in die bloed bring mee dat daar 'n grootskaalse opbreking van rooibloedselle plaasvind, sodat die lewer en niere oorlaai word met die vrygestelde produkte. Die dier vrek dus as gevolg van die gesamentlike uitwerking van ernstige bloedarmoede en 'n oorlaaiing van die uitskeidingsorgane. Enige spanning kan die siekte teweegbring, maar droogtes, kampwisseling, dosering en skeerdery is die mees algemene aanleidende faktore.
Na die dood het die hele karkas 'n diep kerriegeel kleur. Aangesien ontbinding baie vinnig plaasvind, mag daar niks verder waarneembaar wees nie. Die lewer is baie sag en donkergeel en die derm- en maaginhoud is hard en droog. Wat baie kenmerkend is, is dat die niere erg geswolle en heeltemal swart is, maar nie pap nie (in gevalle waar die dood pas ingetree het).
Daar is 'n redelike moontlikheid om reeds op speenoud al 'n groot persentasie lammers uit te skakel as 'n mens oor die nodige gegewens beskik om 'n paar korreksies aan te bring, veral vir ouderdom van lam en vir tipe geboorte.
Hierdie korreksies is nodig omdat ooie gewoonlik oor 'n tydperk van drie tot ses weke lam, terwyl aIle lammers in die praktyk op dieselfde dag gespeen word. Verder is dit algemeen bekend dat tweelinglammers gemiddeld op speenouderdom heelwat ligter is as die eenlinglammers. 'n Poging moet dus aangewend word om hierdie groot omgewingsverskille met behulp van korreksies kleiner te maak sodat die erflike meriete van die speenlammers vergelyk kan word.
Om 'n studie van hierdie korreksiefaktore te maak is die gegewens van ongeveer 1 050 merinolammers, versamel oor 'n tydperk van drie jaar, ontleed en die volgende resultate is verkry:
By enkelinglammers moes 'n faktor van 0,07 kg (0,16 lb) bygetel word vir elke dag wat die lam jonger is as die gemiddelde ouderdom van 120 dae van die groep. Dieselfde faktor word afgetrek vir elke dag wat 'n bepaalde lam ouer is as die gemiddelde van die groep.
Hierdie waardes gee 'n aanduiding van die tipe korreksie wat – plus subjektiewe beoordeling - by merinospeenlammers onder Karootoestande vir die uitskot van die swakker diere gebruik kan word.
Die samestelling van die vier rantsoene en voerinname word op 'n persentasie basis in Tabel 1 aangegee.
Vir die bepaling van die melkproduksie van Angorabokooie is die bokkies elke alternatiewe week vir 'n periode van of agt of sestien uur voor handmelking van die ooie verwyder. Bokkies is egter gedurende hierdie tydperk in 'n aangrensende gang gehou ten einde te verhoed dat die gereelde verwydering van bokkies die melkvloei van ooie beïnvloed. Die verwydering van agt-en sestien-uur periodes voor melking is gedoen om vas te stel of uiergrootte 'n invloed op die gemete melkproduksie van die ooi het. Hiervolgens is die agt- en sestien-uur melkproduksie gegewens ook verhoudelik na 'n 24-uur rnelkproduksie omgereken. Vir die doel van hierdie artikel sal slegs die melkproduksie na die agt-uur periode van bokkieverwydering aangedui word, aangesien bokkies daagliks meer gereeld aan die ooie suip en dit 'n meer betroubare weergawe van die produksie onder natuurlike toestande sal wees.
Uit Figuur 1 blyk dit duidelik dat die melkproduksie van Angorabokooie op 'n hoe peil van proteïenvoeding 'n merkbare styging met verhoogde energie-inname toon, terwyl 'n nie-betekenisvolle styging met verhoogde energie-inname by Angorabokooie op 'n lae proteïenpeil verkry is. Die melkproduksie van Angorabokooie op hoë energiepeile het met toename in proteïen-inname gestyg, terwyl 'n styging in proteïen-inname by lae energiepeile 'n negatiewe reaksie op melkproduksie tot gevolg gehad het.