Dec | 2018 | MaanKind
Wat is dit met mans wat so graag hulle wonde, siektes, beserings en operasiesnye wys? Elke pyn en kwaal, pil en probleem hoor mens van. In detail. Nie net op Facebook nie, maar hulle lig ook graag 'n hemp op en trek 'n broek weg om wonde te wys. Kry 'n man kanker, word jy vergas op elke detail van die werkinge van sy prostaat, of die betrokke orgaan. Ons almal ken die grappies oor man flu, maar ek het regtig gewonder wat dit is waarom mans so anders reageer as vroue.
Aanvanklik het ek gedink dit is maar bloot omdat mans al van die vroegste geskiedenis af die jagters en die oorlogmakers was en dus wonde opgedoen het, en die vroue tradisioneel die versorgers. Ons is van kleins af afgerig om mooi stories te lees van manne in uniform, die verpleegster (vroulik) wat verlief is op die dokter (manlik).
Wat 'n eenvoudige vraag was, het nou gelei na 'n reeks artikels lees oor oa The Male wound, die gevare van die patriargale sisteem, The Mother Wound as the Missing Link in Understanding Misogyny en so meer. Studies dui ook aan dat mans inderdaad siektes soos verkoue en griep erger ervaar as vroue. Daar is heelwat navorsing gedoen daaroor. Lees meer hier.
Uit al die artikels, is dit duidelik dat mans vasgevang voel en magteloos is om die huidige status quo te verander, wat betref die verwagtinge dat hulle hulle emosies moet kan deel, sensitief moet wees, maar terselfdertyd sterk. Dit raak uitputtend en dit is verwarrend vir mans, hulle weet nie meer wat van hulle verwag word nie. Mans voel dikwels dat hulle nie hulp kan vra nie, hulle is bang dit sal hulle swak laat lyk.
Ek het besef dat dit nie gaan nie mans of vroue wat die meeste ly of wie die groter slagoffer is nie. Dit is voor die hand liggend dat beide geslagte ly wanneer hulle siek is of seerkry.
Adrienne Rich vat al die bevindinge baie mooi saam:
-Adrienne Rich, On Lies, Secrets and Silence
Johannesburg was goed vir my. Daar het ek 'n baie diep vriendskap gehad wat tragies geëindig het in 'n gesinsmoord. Sy was ook my fliekmaat. Dit was juis die dag wat ons die laaste keer saam sou fliek, wat daar iets gebeur het, wat uiteindelik gelei het tot twee talentvolle mense se gewelddadige skietdood.
Saam met haar het ek 'n fliek in Rosebank gesien wat my baie diep geraak het. Smoke.
Well there's Auggie's story
With the happiest ending ever sung
About a shoplifter
Dropping his wallet on the run
It had the home address
Of Blind Granma Ethel
The only lead Auggie had for sure
When he came knocking
On Blind Granny's door
She believed him to be her lost boy
Now with a job in a cigar store
No longer hustling on the streets
Auggie went along with the story
She beamed with such a joy
And finally found her rest in peace
Meer oor die verhaal hier te lees.
Vonkelwyn vir Kersfees
2016 was vir my 'n vreemde jaar, in verskeie opsigte. Al ons vakansieplanne het skeefgeloop, om redes buite ons beheer. Eers kon ons nie ooreenkom waarheen om te gaan nie, en toe ons eers besluit het, het ons reis na Amerika nie gebeur nie. Ook ons binnelandse reisplanne het skeefgeloop en moes inderhaas aangepas word om familiegebeure te akkkommodeer. Toe loop selfs dit skeef …
So het ek dan my sestigste verjaarsdag iewers langs die pad gevier, in 'n stowwerige gastekamer in Brandfort, waar die eienaar 'n fout gemaak het met die datum, ons nie te wagte was nie en die gasgeyser nie wou werk nie. Die eggenoot met Die Verkoue as reisgenoot, het ook nie 'n feestelike atmosfeer aangemoedig nie.
Die vorige dag in Graaff Reinet, het ek gedink 'n ordentlike bottel vonkelwyn is die minste wat ek myself sal gun, al moet ek dit saamneem na die restaurant waar ons sou eet die volgende aand. Die beste wat Graaff Reinet se drankwinkels kon bied, was 'n bottel JC le Roux Brut Cap Classique. So is die bottel koud gehou op die pad, in afwagting op die glas yskoue volkelwyn, saam met 'n lekker ete by 'n goeie restaurant die volgende aand.
In Murraysburg het die eienaar se allerliefste krulkoppie, klein Engela, in ons bed kom spring, en gesê: Hie' slaap… Min het ek geweet die nat neusie wat ek afgevee het, sou 'n presentjie saamgee – haar verkoue vir die oom wat haar rondgedra het.
In Brandfort aangekom het ek gou gesien, die ete by 'n goeie restaurant gaan nie gebeur nie, nie 'n ete by énige restaurant gaan gebeur nie, want daar wás nie 'n restaurant oop nie. Ons het darem nog biltong en padkossies gehad.
Ons het gedink, die eerste die beste geleentheid op die reis, klap die bottel se prop. Oor die res van die reis trek ons maar 'n sluier en vergeet die res. Net mooi álles het by elke plek waar ons sou oornag, verkeerd gegaan, van nog 'n gasheer wat die datum verkeerd gehad het, tot 'n toegesneeude pad. Ons is darem ook nou nie mense wat gou moed opgee nie en in 2017 het ons weer 'n kort driedagreis onderneem, weer met einste bottel vonkelwyn, wat wag vir 'n spesiale oomblik, wat nie aangebreek het nie.
So 'n maand of drie gelede het John gesê hierdie bottel kom nóú oop, maar ek het gesê nee, dis my spesiale bottel wat ek vir 'n spesiale oomblik hou. En wat is 'n spesiale oomblik, wou hy weet? Ek weet nie, maar ek sou weet as die oomblik reg is.
Eergister toe ons so saam-saam voorberei aan ons Kersdagete-vir-twee, toe weet ek die oomblik is hier. Nou. En gister het die prop geklap, om die feit te vier die dat ons kíés om Kersdag saam deur te bring! 'n Eenvoudige ete vir twee mense wat saam whul wees, nie saam móét wees nie – koningskos.
Die reuk van vars brood uit die oond is so verleidelik, net 'n foto van 'n tuisgebakte suurdeegbrood laat almal kwyl. Dis botter en konfyt en kinderdae en Woolies en resepte en almal smul saam, en dan is daar ek en 'n paar ander wat bitterbek trek.
Deesdae maak koringprodukte my mos siek, vir twee weke lank ly ek as ek my lus op 'n dag nie kon hou nie. Brood gemaak van stoneground meel, afgesluk met 'n allergiepil, se lyding is darem bietjie korter. Maar steeds!
My een suster het Celiac-siekte, vir haar is 'n snytjie gewone brood dodelik. Mens kry hier by ons nie vrylik glutenvry brood nie en die wat jy kry, is peperduur en glad nie lekker nie. Nou eksperimenteer ek maar self met broderigheid wat nie meel bevat nie.
Die lekkerste een tot dusver, was hierdie een, binne 5 minute gemeng en gaargemaak. Ek is nie 'n mikrogolfmens nie, maar hierdie een is só suksesvol in die mikrogolf, dat ek hom glad nie in die oond gaan probeer nie. Só maak mens, het Esmé en Jan gesê:
Meng 1 eier met 'n bietjie melk, ongeveer dieselfde volume as die eier, asook olyfolie ongeveer dieselfde volume as die eier. Klits dan daarby: 'n Mespunt Bovril, 1 rondvol eetlepel elk vlassaadmeel (flax seed), amandelmeel en klappermeel. Ook 'n knippie sout, 'n halwe teelepel Psyllum husk, 'n teelepel Xylitol en 'n teelepel bakpoeier. As die deeg droog lyk, roer meer melk/olyfolie in. Vanoggend het ek ook bietjie rosyne en sonneblomsaad bygeroer. Ek wil ook nog eksperimenteer met fyngedrukte pisang, gaar patat en gerasperde wortel.
Deeg kom in 'n regop beker, jy hoef nie te smeer nie. Mikrogolf 60-90 sekondes, net totdat dit bo-op ferm is. Tiep is en wag dat dit bietjie afkoel voordat jy sny. Plak lekker dik botter op!
Dis nie suurdeegbrood nie, ek weet, dit herinner eerder aan 'n muffin, maar low carb en glutenvry. Marie Antoinette het immers gesê as die plebs nie brood het nie, voer hulle koek!