Hoe om op te hou skree by die kind - raad van 'n sielkundige - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Hoe om op te hou skree by die kind
Die verwagte gevoel van vreugde van die voorkoms van die kind verdwyn en na 'n paar jaar begin die ouers, naas eindelose liefde, ook 'n hoë mate van prikkelbaarheid vir hul kinders. Daar is gereelde gevalle van nie net geïrriteerdheid nie, maar konstante ontwrigting van 'n huil of selfs aanranding. Dit lyk onlogies en onaanvaarbaar, so baie begin om antwoorde te soek oor hoe om op te hou om op die kind te skree en hom in literêre bronne en by individuele terapie te klop.
Die redes vir huil is anders - van 'n slegte bui en onvermoë om hul eie emosionele toestand te herstel, tot die onvermoë van ouers om dissipline op ander maniere te onderhou en om gehoorsaamheid te bereik. In elk geval, vir die kind se psige, is die huil 'n frustrerende faktor, en in die geval wanneer dit van ouers kom, strek die traumatiese invloed tot die lewe en regstelling is nie altyd aanvaarbaar nie, selfs met die deelname van 'n eng spesialis.
Baie wetenskaplikes vergelyk selfs die psigotrauma wat ontvang word van die ouers se huil met die gevolge van militêre optrede vir die vegters. 'N Kreet word altyd beskou as 'n aanval, as 'n bedreiging vir die lewe, selfs fisieke geweld. Die kind se onderbewuste meganismes het egter evolusionêr in beweging gekom, toe 'n brul en 'n huil 'n aanval was van 'n aanval en getuig van dreigende gevaar. Dit is dus onmoontlik om logies aan die klein man te verduidelik dat sy ouers hom liefhet en nie aan geweld of bedreiging blootgestel word nie. Dit sal dan nodig wees om op die onderbewuste lae van die psige te werk. Dit is dus nodig om te leer hoe om op te hou met kinders om nie die situasie tot 'n dooiepunt te bring nie.
Oorsake van emosionele ineenstortings
Hulle kom vir raad oor hoe om ophou om te skree by die kind, wanneer hy nie luister na die ouers wat aanvanklik nie hul deel van verantwoordelikheid wil erken in wat daar gebeur nie, maar verduidelik alles net deur ongehoorsaamheid van die kind. Terselfdertyd word die meerderheid emosionele afbreekpunte veroorsaak deur nie die werklike gedrag van die kind nie, maar deur die eie psigososiale toestand van die ouers. Voordat nuwe onderwysprosedures opgestel word en probeer om 'n kind in 'n gerieflike rigting te verander, is dit nodig om die redes vir die afbreek van senuwees van die ouers self te vind, wie se getal altyd die toelaatbare norme in die moderne samelewing oorskry.
In die eerste plek is die ervaring van sy eie magteloosheid voor sommige omstandighede, en as die afbreekpunte aan ander reeds begin, duur die situasie waarskynlik nogal lank. Dit sluit in die hopelose pogings om die kind te leer om 'n soort aksie of konstante kontak te maak met die feit dat hy nie enige versoeke hoor om die speelgoed agter hom te verwyder of om die warm te raak nie. Sulke hopeloosheid word gebore waar al die ander metodes al meer as een keer probeer is, en die resultaat is afwesig selfs in minimale manifestasies. In hierdie situasie moet die huil op die kind beskou word as 'n ouer wat huil vir hulp, saam met die erkenning van hul eie oorgawe aan die probleem.
Die gebrek aan geestelike of fisiese energie, werk op die randjie van hul vermoëns, die voortdurende prioriteit van ander, insluitend die kind tot nadeel van hul eie behoeftes, lei tot uitbranding van die senuweestelsel. Probleme bestaan ​​voortdurend en wanneer hulle in die non-stop-modus opgelos word, sal die ruimte, wat gewoond is aan die betroubaarheid en sukses van wat gebeur, nog meer vereis. As gevolg hiervan, die kragte eindig, daar is geen plek om hulle aan te vul nie, en 'n persoon vind op hierdie oomblik homself heeltemal in verpligtinge ten opsigte van huis, werk en familie, wat aandag vereis. Op sulke oomblikke word enige poging om aandag te trek, geassesseer as 'n poging tot geestesgesondheid, aangesien die senuwee-ineenstorting reeds naby is. In hierdie toestand maak die psige nie uit wie sy hulpbronne eis nie en is dit vir almal kriekerig, en dus aan die kind, wat aandag vereis. Goeie rus en afvaardiging van die helfte van die pligte sal help.
'N Ander kenmerk van die psige is die konstante sensasie van beide liefde en afkeer, selfs afkeer van jou eie kind, wat deur alle ouers ervaar word, wat absoluut normaal is. Onderbrekings vind plaas wanneer die persoon nie haarself reggemaak het nie of nie geleer het om 'n balans te vind nie. Wanneer verskillende gevoelens uitmekaar geskeur word, verskil dit van die staat wanneer ander op een oomblik uitmekaar geskeur word. Dit is die telefoon wat gebel het, 'n gebroke beker, 'n hond wat inloop en 'n vraag gevra. Daar is baie sulke oomblikke in die daaglikse lewe en almal het 'n keuse. Dit is onmoontlik om tegelykertyd te reageer op al die stimuli van die omgewing, sodat sommige van hulle verwyder moet word, dan word die huil as 'n stopfaktor gekies.
Ouers kan 'n tydperk van frustrasie ondervind in kinders wat met fantasieë geassosieer word oor hul toekoms of hul talente. Baie mense besef hul drome op so 'n indirekte manier. Die werk van projeksies, in plaas daarvan om 'n werklike persoon met sy behoeftes, tekortkominge en unieke vermoëns te sien, word dikwels die oorsaak van onvoldoende vereistes wat lei tot 'n stemverhoging.
'N Kreet kan 'n manifestasie van vrees wees, dws selfs al lyk dit dreigend, en die ouer self sal beskou word as 'n aggressor, hy kan paniek of ware verskrikking binne hê. Hierdie vrese word geassosieer met vrees vir die kind self, veral as daar vroeër situasies van sy moontlike verlies of dood was.
Die tweede variant van horror is 'n buite-beheer situasie, wanneer 'n volwassene in paniek nie verstaan ​​wat om te doen nie (noodsituasies, onverklaarbare gedrag van die kind, eksterne bedreiging of misverstand van sy eie staat). Alle situasies waar die ouer as beheerder die beheer verloor, lei tot verhoogde senuweeagtigheid, en die afbreek gebeur met die een vir wie hulle bang is. In ouerlike verhoudings is dit altyd 'n kind.
Wenke vir 'n sielkundige hoe om op te hou met 'n kind skree
Wenke oor hoe om op te hou met 'n kind, kan op straat gehoor word van onbekende verbygangers, lees op twyfelagtige forums, maar die mees effektiewe metodes is altyd diegene waar 'n spesialis deelneem aan die ontleding van 'n probleem. Dit is dus die moeite werd om met sielkundiges of psigoterapeute te raadpleeg. Spesiale tegnieke en tegnieke wat u onmiddellik kan red van die huilende probleem bestaan ​​nie. Ongelukkig moet u u gedrag elke dag ontleed en onthou wat u sal help om 'n emosionele uitbarsting te oorkom en soveel moontlik in die praktyk te plaas. gewoonte om op die situasie te reageer.
Die aanvanklike raad van sielkundiges is om korrek en duidelik te onderskei tussen sosiale rolle, om 'n afstand met jou eie kind te vestig. Dikwels begin ouers af te breek nadat hulle te naby aan hul kinders geword het. In die algemeen is hulle een vlak met hulle en word hulle nie as ouer, meer ervare en kundige beskou nie, maar as kamerade gelyk aan kennis en vlak van ontwikkeling. In so 'n situasie hou die kind op om die gesag te voel, begin om meer en meer te eis, en die ouer mag verkeerd glo dat die vinnigste moontlike vervulling van al sy behoeftes liefde gee. Ongelukkig is die kind se psige anders, en dit benodig van sy ouers nie die herstrukturering van die heelal na die wense van die kind nie, maar duidelike reëls en grense.
Uit die begrip van afstand en verskillende vlakke van verantwoordelikheid word die volgende behoefte aan effektiewe onderwys gebore. Ruim gesprekke en selfs 'n substantiewe verduideliking van die situasie vir kinders is nie noodsaaklik nie en het 'n lae vlak van produktiwiteit ten opsigte van gedragsaanpassing, maar dit lei tot gereelde onderbrekings onder ouers. Probeer om die voor die hand liggende dinge te verduidelik (hoekom jy nie die laaste geld kan spandeer of wanneer jy gaan slaap nie). Ouers kan baie morele uitgeput raak en uiteindelik huil as jy net die perke van gedrag stel en hul nakoming monitor. Die resultaat sal vinniger wees en die senuweestelsel sal vollediger wees.
Ouers moet bewus wees van hul emosies en uitwerk in die rigting van die uitskakeling van oortollige skuld vir elke onderbreking, omdat jy nie met die gewone reaksie kan herstruktureer nie. Dit is nodig om tyd te gee om gewoond te raak aan kommunikasie sonder om te huil en nie iemand te blameer totdat dit werk nie. Die stelsel sal weerstaan ​​en probeer om die persoon terug te keer na die gewone metode om te huil vir 'n geruime tyd nadat hulle volgens nuwe beginsels begin kommunikeer het. Dit kan byvoorbeeld voorkom dat die kind nie aanvanklik op 'n normale stem sal reageer nie, buite die gewoonte wat 'n huil verwag. Met verloop van tyd word die situasie verander, as jy nie onmiddellike resultate van jouself verwag nie.
Spesifieke aksies teen die skree van ouers kan beide onafhanklike praktyke raak en die kommunikasie met die kind herstruktureer. Byvoorbeeld, 'n baba kan gevra word om waarskuwingsfrases te sê by tye wanneer ouers net begin skree, terwyl dit belangrik is om te verduidelik dat jy ook met jouself gaan omgaan, maar nou benodig die ouer hulp.
Die opsies is anders - van direkte versoeke om op te hou om te skree en jou liefde te wys voordat jy jou ore met jou hande demonstreer. Nadat die kind sulke opmerkings gemaak het, is die belangrikste ding om hulle te hoor en te ondersteun, dankie vir die herinnering, verduidelik jou emosionele toestand, vra vir vergifnis en maak seker dat jy die situasie wat die roep in 'n kalm toon veroorsaak het, bespreek.
Gee die kinders amptelike toestemming om te onderbreek wanneer u begin huil. Dit kan in die vorm van mondelinge opmerkings of distansies wees, 'n bietjie makliker om die kamer te verlaat. In alle gevalle moet jy nie aandring om die gesprek voort te gaan nie, gaan na die kind - dit is optimaal om 'n breek te maak en die situasie te assesseer.
Ouers self kan hul woede nie in die vorm van geskreeu aanbied nie, maar met die gebruik van humor, as jy in plaas van 'n hoër toon kan groei of grunt, jaag die kind en probeer om hom te kietel. Daar word voorgestel om woorde nie aanstootlike vloeke uit te haal wat enige persoonlikheidseienskappe (dwaas, idioot ens.) Uitwys nie, maar om u eie nie-bestaande woorde soos rooi mullet, krakers en ander uit te vind. Dit is noodsaaklik dat jy jou kind vertel dat jy hom liefhet, hom beroer, hom knuffel en jou gevoelens met allerhande ander metodes wys. Selfs periodieke ontwrigtings sal nie 'n ernstige vlak vir die diep strukture van die persoonlikheid veroorsaak nie. Daarbenewens, wanneer ons gereeld iemand vertel van ons liefde, verminder ons eie aggressiwiteitskonsentrasie, en wezel word as die hoofstyl van gedrag vasgestel.
Dit is verpligtend om uitbranding te verhoed, waarvoor dit nodig is om jouself soveel as moontlik uit talle gespanne momente te ontlaai om nie die woede en oorlading op die kind te ontwrig nie. Delegeer pligte, lees boeke oor tydsbestuur, gebruik afleweringsdienste, verlaat logistieke roetes, gaan selfs na 'n haarkapper en 'n winkel. Hoe meer jy jou tyd los en hoe meer probleme outomaties opgelos sal word, hoe meer kalm sal die reaksie met die ouer in beginsel wees, wat beteken dat die kans om vry te raak van nuuts af.
Die vrye tyd moet gewy word aan die versorging van jouself en die verhoging van jou eie geluk, ontwikkeling en lewensbevrediging. dit wil sê wanneer jy al die pligte gedelegeer het, begin jy nie al die aandag aan die kind gee nie, maak die woonstel skoon en help die man met die verslag - dit is die tyd wat jy spandeer op jou eie plesier. Laat dit jou gunsteling film, manicure, 'n gesprek met 'n vriend of ten minste 'n stilte met 'n masker op jou gesig vir twintig minute dophou.
Die meganisme is redelik eenvoudig. Hoe meer tevrede die moeder is, hoe meer geluk kan sy aan die kinders gee, die vermoë om geduld te verhoog, is daar hulpbronne om 'n weg uit moeilike situasies te vind. Die normale funksionering van die psige kan voorsien word van joga-klasse, uitstappies na 'n psigoterapeut of organisasie van ontspanningsaktiwiteite wat gebaseer is op jou belange. In elke dag moet daar 'n tydelike stuk wees, wanneer niemand versteur kan word nie en selfs daar is nie nodig om die kind te versorg nie - dan vind die herstel plaas.