AS 'N ENGEL VERVEER (11)
Ná die dood van Saul het die stam van Juda vir Dawid koning gemaak en hom in Hebron laat woon. Ten spyte van talle pogings om die res van Israel onder hom saam te snoer, het Saul se ondersteuners Isboset, een van sy seuns, koning oor die res van Israel gemaak. Burgeroorlog was onafwendbaar en sou sewe jaar duur en duisende lewens eis.
Isboset se koningskap was vir sy onderdane 'n groot verleentheid. Sy skaamtelose, lafhartige optrede het mense dwars in die krop gesteek. Daarby het hy niks van landsbestuur geweet of na goeie raad geluister nie. Isboset het sy eie kop gevolg waarna baie van Saul se eertydse ondersteuners Dawid in die geheim begin ondersteun het.
Namate die huis van Israel verval het, het die huis van Dawid weer van krag tot krag gegaan. Nadat Isboset deur lede van die huis van Dawid vermoor is en Dawid koning oor die hele Israel geword het, het daar vrede en rustigheid in die land gekom.
As teken van hul nuutgevonde eenheid is daar op aandrang van Dawid met die aanlê van 'n nuwe stad duskant die Kedronvallei begin. Dawid het dit Jerusalem - huis van vrede - genoem. Die inwoners het dit die stad van Dawid genoem.
Toe die Filistyne hoor dat Dawid koning oor die hele Israel geword het, het hulle gereed gemaak om Israel aan te val en Israel tot onderhorigheid te dwing. So anders as op Gilboa, is die Filistyne verpletterend verslaan en ver teruggedryf. Die dood van Saul en sy seuns is gewreek. Hierna het Dawid 'n spesiale tent laat maak en die verbondsark wat lank in die huis van Abinadab gestaan het, tydens 'n feestelike optog na Jerusalem gebring.
"U het my laat roep, my heer?" sê Natan toe hy voor Dawid staan.
"Ja, dankie dat jy op so vinnig gekom het. Ek het raad nodig" sê Dawid en kyk die skraal profeet met die lang, benerige gesig stip aan.
"Seker, my heer, waarmee kan ek help?" vra Natan gedienstig.
"Dis nie reg dat ek in 'n mooi huis woon terwyl die ark van God in 'n tent staan nie. Ek wil baie graag vir die Here 'n sierlike huis laat bou waar die ark vir goed kan staan en priesters gereeld diens doen. Dit moet 'n baie besondere plek wees waar mense daagliks kan aanbid en ongehinderd offer. Wat dink jy? Sal God my toelaat om dit te bou?" vra Dawid opgewonde.
"Dis 'n wonderlike gedagte, my heer! Ek kan nie dink dat God so 'n edele gebaar sal afkeur nie. Nogtans sal ek vannag die aangesig van God soek en u laat weet" sê Natan.
"Ek het ongelukkig nie vir u goeie nuus nie, my heer" sê Natan vroeg die volgende oggend.
"Wat sê die Here dan?" vra Dawid baie terleurgesteld.
"Hy vra: `Waarom wil jy vir My 'n huis bou? Het Ek dan 'n behoefte aan 'n aardse woonplek? Het Ek miskien tydens Israel se swerftog in die woestyn ooit iewers in 'n huis gewoon? Nogtans was Ek met hulle. Ek het na hulle omgesien en telkens verlos. Ek belet jou om vir My 'n huis te bou. Daar is te veel bloed aan jou hande. Jou opvolger sal daardie eer hê!"
"Dankie dat jy die Here vir my geraadpleeg het. Ek berus my by sy wil" sê Dawid gedweë.
"Ek het so pas verneem dat die Ammoniete en die Arameërs op ons noord-oostelike grens saamtrek, my heer" berig Joab.
"Dis nie 'n goeie teken nie!" sê Dawid bekommerd.
"Sal ons maar wag en kyk wat gebeur, my heer?" vra Joab onseker.
"Nee, maak 'n paar afdelings soldate bymekaar en slaan die heidene genadeloos sodra hulle 'n voet oor die grens sit" beveel Dawid die dapper soldaat.
"Wil u miskien saamgaan, my heer?" vra Joab belangstellend.
"Ek sou graag wou saamgaan, maar nie op hierdie oomblik nie. Daar is 'n hele paar landssake wat my aandag dringend nodig het. Sodra dit afgehandel is, sal ek by julle aansluit. Indien dit op 'n volskaalse oorlog uitloop, behoort dit nie lank te duur nie. Die Ammoniete en Arameërs was nog nooit gedugte teenstanders nie" sê Dawid optimisties.