Met die verloop van die Republikeine se gesondheidsorgwet, blyk dit dat die Huis van Verteenwoordigers sê dat 'n plan om Amerikaners te verseker, eintlik nie so moeilik was nie. Dit het net 'n bietjie meer van 'n subsidie ​​- VS $ 8 miljard om presies te wees - vir baie siek mense om die Kongres gemaklik te maak met die alternatief vir die bekostigbare sorgwet.
Maar omdat ek 'n professor van gesondheidsfinansiering en 'n voormalige versekeringshoof is, weet ek dat dit baie moeiliker is om al die versekeraars aggressief in die mark te hou. Al die verskaffers fokus op hoë gehalte en al die pasiënte kies verstandig onder hul opsies vir dekking en sorg.
Een van die grootste onderliggende probleme is verwarring oor wat ons hier koop en watter aansporings is nodig om almal te laat optree.
Wat koop ons in elk geval?
Die eerste verwarring is oor die aard van die gesondheidsversekering. Die bespreking onthul dikwels 'n aanname dat ons net 'n diens koop en dit baie betaal omdat ons 'n nuwe motor finansier. So hoekom moet ek meer in finansieringskoste betaal as wat ek werklik kry? As ek 'n VW wil hê, hoekom moet ek vir 'n BMW betaal? Ek het nie kraamdienste of geestesgesondheid nodig nie, maar hulle is deel van die standaard pakket van noodsaaklike voordele wat ek moet koop. En dit verhoog my premie.
Maar gesondheidsversekering is nie motorfinansiering nie. Van nature is dit die vreemdste van produkte, een wat ek hoop ek sal nie moet gebruik nie, maar is daar wanneer ek dit nodig het. Ek koop nie spesifieke dienste nie, maar toegang tot potensiële dienste, waarvan die besonderhede van vooraf nie bekend is nie. Hierdie kaartjie om te ry is baie waardevol, maar pryse is duiwels moeilik.
Om hierdie werk te maak, moet ek my potensiële behoefte met 'n groot groep van gelyke verbruikers deel wat ook hoop dat hulle nie die kaartjie moet gebruik nie. Maar in teenstelling met die lotto, waar ek wil wen en al die geld kry vir die $ 2-kaartjie wat ek gekoop het, is ek ongelukkig as ek wen met my gesondheidsversekering en terugkom meer as wat ek betaal het as ek 'n ernstige siekte het. Dit is hierdie verwarrende aard van die produk wat lei tot swak beleid en swak aankoopbesluite.
Voorgestelde pleister sal dun wees
Die pleister Die AHCA stel voor om meer uit die versekeringspoel te trek uit diegene wat waarskynlik dienste benodig, en die res met 'n premie wat nader is aan wat hulle eintlik waarskynlik nodig het op 'n een-tot-een-grondslag.
Die verslapping van die vereistes vir prysbepaling om versekeraars meer te betaal vir mense met verskillende toestande, beweeg ons nader aan hierdie beeld. Hoekom moet die siekes nie meer betaal nie, aangesien hulle meer dienste gebruik? Die oënskynlike hoop is om nader aan die implisiete aanname van gesondheidsorg as motorfinansiering te kom - ek kry waarvoor ek betaal.
Ongelukkig is dit vir almal van ons 'n verlore stelling. Daar sal altyd meer aan die kantlyn wees wat vir die dekking onder die hoërisiko-poele sal kwalifiseer, wat die koste van hierdie sal oorskry sonder enige arbitrêre befondsing, naamlik $ 8 miljard of $ 800 miljard.
Ons ervaring in baie lande in die verlede is dat hierdie poele is onvermydelik onderbefonds, diegene wat die kolf van 'n wrede grap sal kwalifiseer, verlaat - hulle kan nie konvensionele gesondheidsversekering kry nie, maar die koste van selfs die hoërisiko-poel is oormatig as gevolg van onderbefondsing.
Dit is die ware besorgdheid oor hoërisiko-poele as 'n alternatief om dekking aan almal te bied, ongeag die bestaande toestande. Terwyl ekonome dit voorstel oortollige vraag is die pasiënt se skuld (die sogenaamde "morele risiko" van oormaat vraag wanneer iets bedek is), niemand kies om 'n harttoestand, diabetes of geboortefout te hê nie.
Betaling vorm besluite en aansporings
Nog 'n probleem kom voort uit die wanopvatting van gesondheidsversekering as die finansiering van 'n bekende produk. Behalwe om net vir dienste te betaal wanneer dit nodig is, wil ons ook aansporings vir voorkoming en hoë kwaliteit en laer koste instellings skep om hulle te voorsien wanneer dit nodig is.
Die bekostigbare versorgingswet het gesondheidsorg ver ver benadeel waarde-gebaseerde betaling, wat beloning bied vir hoër gehalte en laer totale koste oor die hele spektrum van sorg, nie net vir 'n enkele diens nie.
Maar terwyl verskaffers die boodskap hard en duidelik ontvang het en gereageer het groot vooruitgang Op kwaliteit en koste, ons het ver om te gaan in die skep van soortgelyke aansporings vir die pasiënt. Dit is waar die argument van die vel in die spel, as 'n manier om individue meer verantwoordelik te maak vir hul eie sorg, het 'n mate van geloofwaardigheid.
Maar AHCA-ondersteuners het verder gegaan. Onder hul vervangingsrekening is dit OK om mense siek te maak om siek te wees, selfs al is dit nie hul "skuld nie" en ongeag hul welvaart of inkomste.
Die nuwe wetgewing is subsidies is afhanklik van ouderdom, nie inkomste nie, en heeltemal die kosteverhogingsverminderings verwyder wat hoë aftrekbare planne op die Obamacare-uitruilings moontlik maak vir die werkende armes net bo die armoedevlak.
Met hierdie veranderinge, is duidelik gesondheidsversekering nie meer bekostigbaar vir diegene wat die hoof doelwit van die ACA was nie.
Toegewens, premies vir die ander as die armes wat naby is, is hoër onder die ACA, selfs al is gesondheidsinflasie oor die algemeen grootliks getem. Diegene wat die laer premie-planne van die AHCA-vervangingsrekening ondersteun, fokus op die kommer van diegene wat nou duurder beleid moet koop wat alles dek wat hulle nodig het - maar sonder die subsidies wat die armes ontvang.
So as ek dink ek kan voorspel wat ek nodig het en 'n plan wil hê wat dit soos my nuwe motor sal finansier, het ek waarskynlik glad nie versekering nodig nie.
En as ek dekking wil hê en dit kan bekostig om daarvoor te betaal, sal die vervangingswetgewing net goed gaan. Omdat ek die geld het, kan ek 'n BMW-beleid koop, as ek kies.
As ek egter arm is, of as ek omgee vir 'n stabiele versekeringsmark, is dit 'n jaloezie met gerecycleerde bande, 'n geskeurde leerstoel en 'n enjin wat oorblaas.
JB Silvers, Professor van Gesondheidsfinansiering, Case Western Reserve Universiteit. is die John R. Mannix Mediese Wederkerige van Ohio Professor van Gesondheidsorgfinansies en professor in bankwese en finansies by Weatherhead School of Management met 'n gesamentlike afspraak in die Case Western Reserve University School of Medicine.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Healthcare > Hoe het gesondheidsversekering so ingewikkeld geword?