Ek het nie geweet waarheen Brunswick Town was toe ek die oggend in my jeep ingekom het nie, maar met die kaart in die hand het ek die dag begin met die afwagting van die gebeure waaroor ek op die punt was om deel te wees. Binne 'n kort tydjie het ek by my eerste powwow aangekom.
Ek het onder die bome geparkeer en ek het met baie gedagtes in gedagte gehou, maar net een doel vir die dag, om te ontspan en 'n bietjie pret te hê vir die naweek, hierdie pragtige sonnige November-naweek in Kus-Noord-Carolina. Ek het blindelings voorgegaan, of was dit duidelik vorentoe, met 'n oop gees en hart, maar met wat soos 'n leë en dwaalende gees gevoel het. Ek het iets nodig gehad om daardie leë leegte binne-in my te vul, iets om my rigting te gee toe ek so dringend in orde was.
My pas het vinniger geword toe ek die geluid van die powwow-sangers en dromme begin hoor en volg, wat hard en ritmies klop en my nader aan die arena trek. Die vibrasies van die tromme het my met 'n gevoel van krag gevul en het my geholp in die plek waar ek nou staan ​​en luister aandagtig na hulle liedjies. Liedjies wat ek nie verstaan ​​het nie, het in hul moedertaal gesing, en het diep betekenis gehad aan diegene wat hul woorde verstaan ​​het, maar die woorde was onverklaarbaar vir my, aangesien die geluid van die tromme deur my verstand en liggaam gesak het. Die geluid en liedjies het 'n gevoel in my gehad wat vir my so uniek was, want dit was vir elkeen van die baie mense wat die buitengewone naweek rondom die sirkel teenwoordig was.
Soos die klomp van die tromme in die warm lug ingekom het, het ek skielik die oorweldigende teenwoordigheid van iets anders gevoel, iets wat selfs groter was as wat ek gedink het om daardie dag te sien en van die hoogtes van die wolke af wat afstam, verby die oewer van die aangrensende rivier. Die majestueuse kale arend het van die ooste af genader; grasieus het hy die gebied bo ons gesirkel terwyl ons die aktiwiteite hieronder onder die loep geneem het. Elke keer as hy omgedraai het, het hy die pragtige kleur van sy gevederde kop gewys asof hy ons gewys het dat hy die legendariese en heilige kale arend was. Die arend het in 'n groep bome geland net onder die Powwow-arena waar hy die grootste deel van die dag sou bly. Vir die Inheemse Amerikaner is die kale arend een van die grootste, mees bewonderde roofvoëls en vandag word hy verwelkom as 'n seën vir die gebeurtenis wat plaasgevind het, en hiervoor is hy vereer met die volgende lied wat die trom gesing het.
Terwyl ek aan die tromme gesit het, kon ek nie help nie, maar wonder ... Was die kale arend daar as 'n simbool? As 'n teken? Ek het so geglo en ek was geïnspireer deur sy teenwoordigheid om te leer watter boodskap hy daar was om my te bring, daardie pragtige herfsdag. Ek het langs die rivier gesit en hoop om nog 'n blik op die arend te vang toe my gedagtes begin dwaal en ek het gou die antwoord op my vrae ontvang en ken. Die arend was daar om my te vertel om al my krag en moed in te samel, want die heelal het my voorgestel met baie verskillende geleenthede om te verhef bo die huidige onbeduidende en alledaagse tydperk van my lewe. Dit was tyd om my gevoel van self te verbreed bo die huidige sigbare horison.
Die arend het my herinner om my toestemming te gee om vry te wees van almal wat my gebind het en om die vreugdes in die lewe te soek wat my hart wou hê. Eagle het gesê my gebroke vlerke kan met liefde genees, as ek ooit kon leer hoe om myself lief te hê. Het ek die krag gehad om my te bely met die krag van die arend? Die moed is nodig om die verantwoordelikheid te aanvaar om soveel meer te word as wat ek gedink het ek kan wees? Die integriteit om 'n kragtige nuwe dimensie in my lewe te aanvaar?
Watter mate van inspanning en toewyding sal nodig wees voordat ek op hierdie vrae kan antwoord? Watter offers moet ek maak? Ek sal binnekant moet kyk voordat ek die ware antwoorde op hierdie baie vrae sal ontdek.
Toe die son begin sit het, het ek myself bevraagteken wat ek van die arend en die ervaring ontvang het. Ek wou desperaat weet of die arend regtig daar was vir my, of het ek net te hard gesukkel op soek na die volgende stuk vir hierdie raaisel wat ek my lewe bel? Weereens het ek my begin betwyfel en weerstaan ​​wat ek reeds intuïtief geweet het. Sal ek ooit ophou om die lewe te weerstaan ​​en oop te maak vir hierdie genesing wat op baie verskillende vlakke plaasgevind het of sou ek die aand die huis gaan en vergeet dat die hele ding ooit plaasgevind het, en dit as 'n produk van 'n ooraktiewe verbeelding laat vaar?
Die tromme het stilgemaak vir die nag toe die lug verduister en ek het begin vertrek om te weet dat ek die volgende dag terug sal wees, want my doel om vandag te kom was nog nie voltooi nie. Ek het baie gehad om te oorweeg en te verwerk in verband met die besoek van die arend, maar ek sit dit alles uit my kop vir die rit huis toe.
Daardie aand toe ek gaan slaap het, het ek my gedagtes deeglik oor die gebeure van die dag uitgeklaar en na die windklimme buite die oop deure van die slaapkamer gaan soek. Ek kon die skoon, fyn soutige lug ruik soos dit uit die oseaan in my kamer blaas en die sterre en maan wat nader vanaand as ooit tevore verskyn het, sien. Ek het die kale arend begin visualiseer as hy moeiteloos daarbo geswaai het, soos 'n vlieër in die wind sweef, wat op elke veranderlike stroom in die lug opkom en val. Ek het gedink oor die belangrikheid van die arend in my lewe en die vrae wat ek vroeër myself gevra het. Het ek die krag, die moed en die integriteit wat nodig is vir die werklike verandering in my lewe? En met hierdie gedagte in gedagte het ek uit die slaap gery ...
Soms in die nag was ek wakker gemaak deur 'n geraas in my kamer. Ek het gaan sit en was geskok deur die teenwoordigheid van die arend wat my kamer binnegekom het en homself strategies aan die voet van my bed geplaas het. Hy het by my gestaan, amper deur my. Ek het my geslote oë gesmeer, en toe oopgemaak en weer gekyk, verwag hy dat hy weg is, maar hy was nog daar.
Adelaar het toe begin praat. Hy het my gevra hoekom ek die lewe weerstaan ​​toe ek die vermoë gehad het om tussen die wolke in die lug en die sterre in die heelal te beweeg? Dit was tyd om die geveg oor te gee en die geveg te gee. "Jy het die krag, soos die arend om te kraak, te skeur en te vernietig mense en dinge in jou lewe met jou woorde en dade." Die arend het dit gedoen met sy klompe en bek, maar hy het dit gedoen omdat hy dit moes doen om te oorleef.
Ek het ook geleer om dit te doen en het by die tegniek baie vaardig geword, maar dit was nie nodig vir my oorlewing nie en het my groei in die lewe beperk. Ek het net begin verstaan ​​hoeveel effek dit op my gehad het en hoe dit my van die persoon wat ek werklik was, die persoon wat ek wou wees, was. Ek moes beheer kry van nie net my aksies nie, maar ook my woorde wat die vermoë gehad het om so diep te sny, soveel pyn te veroorsaak en al my vrese, hoop en begeertes effektief te verberg.
Die arend het gesê: "Jy het die moed, die krag en die integriteit wat nodig is om jouself met die arend te pas, maar net as jy ophou om die lewe te weerstaan ​​en dinge te aanvaar soos jy dit vind. Jy het nie die vermoë om die wêreld, maar jy kan jouself verander as jy net jou swakhede sal erken en jou baie sterk punte sal inneem. Kyk binne-in jouself, "sê hy," en ontdek uit die dinge wat ek jou nie kan leer nie, die dinge wat jy vir jouself moet leer. Eers dan sal jy die duidelikheid, die vreugde en die geluk wat jy soek in hierdie lewe vind! "
Die volgende dag, toe ek terug ry na die powwow, het ek aan die besoek van die arend gedink. Was dit net 'n lewendige droom? Kon dit regtig gebeur het? Het ek my werklik verloor? Het ek nou bizar nagmerries gehad en aan wanorde ly?
Ek het hardop gelag by hierdie baie gedagtes, toe ek skielik hom weer gesien het. Die arend het bo die boomlyn en veld wat langs die pad wat ek gereis het, gesweef. Ek het nie meer gelag nie. Ek het geweet, en kouekoors het my ruggraat op en af ​​gehardloop met die besef van die krag en grootheid van die kale arend en sy boodskap.
Op daardie dag, by die powwow, het die arend nie weer verskyn nie, maar 'n rooi tailed havik het besoek voordat ek aangekom het. Alhoewel ek die havik nie gesien het nie, kon ek die herinnering geniet om die arend vroeër daardie dag te sien terwyl hy op onbekende hoogtes gestyg het en ongesiens plaas. Dit was asof hy net daardie dag gekom het om die ervarings wat ek die naweek gehad het, te bevestig. Ek het geweet toe ek die aand aand toe gery het, dat my eerste powwow beslis nie my laaste sou wees nie en dat ja, ek het wel gehoor ... Eagle Speak !!!
kopiereg 1998 Coastal Connection
Kim Hartman woon in Kus-Noord-Carolina waar sy haar tyd spandeer oor haar persoonlike ervarings en die publikasie van Coastal Connection 'n Holistiese / Metafisiese maandblad. Sy is 'n Reiki-meester, Igili & Feng Shui-praktisyn, 'n Gesertifiseerde Hipnoterapeut, en 'n voltydse vrywilliger met spesiale Olimpiese Spele. Sy kan per e-pos bereik word: [EMAIL PROTECTED]