Vir die meeste van ons, die woord eenheid is gibberish. Miskien is dit 'n konsep met 'n mooi ring, maar dit verwys na niks waarlik in ons ervaring nie. Wanneer ons idees hoor soos: "Ons sal almal wakker word vir ons eenheid in God." Baie van ons dink aan die geestelike realiteit as 'n groot gemengde drank waarin al ons onderskeidings in samehorigheid geslaan word en ons as individue ophou om te bestaan.
Die liefde wat ons vir mekaar het, lei ongetwyfeld na eenheid of eenheid, maar wie weet jy wie het aangekom? Heeltemal natuurlik, in 'n wêreld waar alle dinge deur hul verskille bekend is, glo ons dat hulle die mense vind wat dit is minder anders (meer soos ons) is die sleutel tot sterk vriendskap en liefdevolle vennootskap.
Mense sê soms van 'n rotsagtige vereniging: "Ons het ons verskille." Die rasionaal wat "ons ontdek het, het ons min gemeen", word as voldoende rede beskou om 'n huwelik te beëindig of 'n vriendskap uit te breek. Vir sommige voogde of ouers, "nie inpas nie" is die rede om te draai teen een van hul biologiese kinders, "ontwrig" 'n aanneming, of gee 'n pleegkind terug.
Desperaat Soek Eenheid Deur "Aanvaarbaar" te wees?
Omdat daar geen ewige eenheid in die wêreld is nie, streef ons na 'n indruk, 'n intimiteit van eenheid. In die geklassifiseerde "personals" en in ons ontmoetings met vreemdelinge soek ons ​​die gemeenskaplike grond. In die klein gesprekke wat ons het met 'n klerk, 'n kelner of 'n vreemdeling wat in die ry staan, probeer ons dikwels iets "aangenaam."
Weer, byvoorbeeld, word beskou as 'n "veilige vak"-wat beteken dat ons minder geneig is om te verskil as ons by temperatuur en reën hou. Dit is, mits ons nie diep in ons persoonlike gevoelens oor weer. As ons begin met 'n kinderreënstrauma aan 'n tol-operateur, is dit 'n veilige weddenskap wat ons nie 'n gevoel van binding sal bereik nie.
As ons wil handhaaf 'n verhouding met 'n familielid of vriend, hou ons gewoonlik by 'areas of agreement'. Miskien vind 'n volwasse dogter dat sy saam met haar ma die beste raak wanneer hulle in die kombuis is. 'N Volwasse seun merk op dat dinge met sy pa meer vlot gaan wanneer hulle saam die "wedstryd" kyk. Die meeste mense weet watter vriendskappe deur 'n politieke of godsdienstige bespreking beseer kan word en vermy die onderwerpe.
Natuurlik glo ons dit is die werklikheid waarna ons moet gaan. As ons 'n klein mate van liefde en toebehore moet hê, word verwelkom en aanvaar, moet ons elke verhouding versigtig balanseer op die klein rand van gemeenskaplike grond wat ons met daardie individue het. Maar hoe meer ervarings ons het, hoe meer onseker is ons besef dat hierdie balans is.
As ons nou kyk-en beslis die huidige ideaal is om alle verhoudings te ondersoek-Ons sien dat ons verskil van elke persoon wat ons in alle opsigte ken. Ons probeer om 'n goeie gesig daaraan te stel deur te sê dat verskeidenheid die speserye van die lewe is. Maar ongeag hoe ons dit rationaliseer, bly eensaamheid die wêreld se dominante emosie. Ons het alleen in die wêreld gekom. Ons sal dit alleen laat. En terwyl ons hier is, is ons geheel en al verenig met geen lewende ding nie, nie eens onsself nie.
Om 'n ontsnapping van elkeen se werklikheid te hê
In die laaste paar dekades van die twintigste eeu, deur middel van televisie en ander vorms van massakommunikasie, het ons dramaties meer bewus geword van mense se omstandighede regoor die wêreld. Baie van ons het oorweldig gevoel en versmoor deur die grootheid van die mensdom se ellende. Shangri-La en die magiese land van die Hobbits was natuurlik nie daar nie. Ons het nou al te goed geweet wat daar buite was.
Teen die tyd dat dit op wêreldwye skaal plaasgevind het, het dit ook binne die intieme besonderhede van ons lewens plaasgevind. Afstand, tyd en roetine het een keer voorsiening gemaak vir struikelblokke en asemhalingsruimte, maar nou het die klein probleme en probleme van ons vriende en kollegas begin skop in ons aande, naweke en vakansies met die koms van selfone, pagers, e-pos, stem boodskappe, en die "Evernet."
So het ons begin om ons verskille te beklemtoon, selfs om te koester, as 'n manier om mekaar te ontsnap. Ons het ons ongeskonde gesinne in eenouer-gesinne, ons groot nasies in kleineres, ons godsdienste in sektes, ons politieke partye in "vleuels" gebreek, ons nuuskommentare in "opponerende" kommentare, en ons praatpraatjies in opinieprogramme.
Kan nie liefde en eenheid vind wanneer jy twyfel dat dit bestaan ​​nie
Of ons nouer verhoudings soek of probeer om onsself van menslike ellende te buffer, lyk net twee opsies beskikbaar: Ons kan meer verskil of minder verskil kies. Wat ons nie kan kies nie, is liefde. Ons kan dit nie kies nie omdat ons dit twyfel. Ons vertrou dit nie omdat niks in ons ervaring dit konsekwent weerspieël nie. Maar selfs as ons ongeloof verlief word, word ons verlang na dit.
Dit is interessant dat gedurende hierdie tydperk wanneer ons dit so moeilik vind om welkom en 'n gevoel van tuis te bied aan ander lede van ons menslike familie-selfs vir ons eie maats en kinders-Daar is ook 'n groeiende heimwee in die harte van so baie. Hierdie welkom, hierdie Omhels waarna ons verlang, noem ek God.
Ek het geen beter rede om die woord te gebruik as my eie vertroudheid daarmee en die gemak wat ek voel wanneer ek dit stil sê. Tog dink ek daaraan as 'n blote aanduiding van 'n groot prag wat ons nader as ons asem en so heeltemal onschadelik is dat dit deur geen lewende ding gevrees kan word nie. Dit is liefde, die groot vreugde en onbeskryflike heelheid wat ons almal verdubbel, en dit kan net ervaar word deur los te laat van alles wat nie liefde is nie.
Daarom nooi ek jou uit om jou twyfel en onwilligheid los te laat en 'n sprong van geloof te neem. In elk van die ontmoetings wat ons deurgaans het, verlaat ons iets agter. In ons wakker voel mense óf meer ontspanne of meer aparte, meer gesien of meer geïgnoreer, meer vreedsame of meer konflik. En elke keer as iemand in gedagte kom, stuur ons ons troos of ons twyfel, ons seën of ons oordeel uit.
Liefde is in die besonderhede
As ons die Een wil ken wat liefde is, moet ons liefde verby die grense van ons ego uitbrei. Maar hoe word dit gedoen as dit nie oomblik vir oomblik is nie, gebaar deur gebaar? Slegs deur die klein wonderwerke van begrip, ondersteuning, verdraagsaamheid en geluk te gee, kan ons liefde ken.
Geen woorde of stilte het veel te doen met hierdie wonderwerke nie. Die opregtheid van ons hart is die krag agter hulle. Vir waar is familie en huis, indien nie binne die oseaan van ons verhoudings nie? Waar anders kan die teenwoordigheid van God eers gevoel word? In die woorde van die ou Shaker-lied,
"As jy nie in die daaglikse nagmaal mekaar liefhet nie, hoe kan jy God liefhê wat jy nog nooit gesien het nie? As jy mekaar liefhet, is God binne-in jou, en jy word suiwer gemaak om in die lig te lewe. "
Liefde kom nie saam met 'n paar blink konsepte in die lug nie. Dit sluit by mekaar aan. Dit word geleef en uitgedruk in die erwe, take en geleenthede wat elke dag gevul word. Onmiddellik kies ons om ons samehang en gelykheid met ander te sien. Ons kies om die bekende in elke hart te herken. Deur lief te hê, word ons wakker na liefde. Deur vrede uit te brei, word ons wakker tot vrede.