Aleppo - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Aleppo (Arabies Halab) is 'n stad in die noorde van Sirië, die tweede grootste stad in Sirië na Damaskus, en een van die oudste bewoonde stede in die geskiedenis. Aleppo, wat sy oorsprong het in die vroeë tweede millennium B.C.E., kompeteer met Damaskus as die oudste bewoonde stad ter wêreld. Aleppo was die hoofstad van die Amoritiese koninkryk van Yamkhad gedurende die Middel-Bronstydperk (ongeveer 1800-1600 v.C.E.) en was die fokus van die Hetiete in hul omverwerping van die Amoriet-dinastie in 1595 B.C.E.
Aleppo beslaan 'n strategiese handelspunt tussen die see en die Eufraatrivier. Dit was in die oudheid bekend as Khalpe, Khalibon en Beroea (Veroea). Vir die Turke was dit bekend as Halep, en tydens die Franse mandaat het dit Alep genoem. Die belangrikste rol van die stad was as handelsplek, aangesien dit op die kruispunt van twee handelsroetes gesit het en die handel vanaf Indië, die Tigris-Eufraatstreke en die roete vanaf Damaskus in die Suide bemiddel het. In die derde eeu C.E. was Aleppo die grootste handelsentrum tussen Europa en lande verder oos.
Alhoewel die handel dikwels om politieke redes van die stad af weggelei is, het dit bly floreer totdat die Europeërs die Kaapse roete na Indië begin gebruik het, en later die roete deur Egipte en die Suezkanaal na die Rooi See gebruik het. Sedertdien het die stad afgeneem as 'n handelsentrum. Die belangrikste uitvoer daarvan is die landbouprodukte van die omliggende streek, veral koring, katoen, pistache, olywe en skape.
Ligging van die goewerneur Aleppo in Sirië
Aleppo is in 1986 gekies as 'n wêrelderfenisgebied van UNESCO, gebaseer op twee kriteria: dit lewer 'n uitsonderlike getuienis van 'n kulturele tradisie of die Islamitiese beskawing, en dit is 'n uitstekende voorbeeld van argitektuur, wat 'n belangrike stadium in die menslike geskiedenis illustreer. Die UNESCO-keurkomitee noem Aleppo se versameling argitektuur uit verskillende kulture en beskawings, wat "alles deel vorm van die samehangende, unieke stedelike struktuur van die stad, wat nou deur oorbevolking bedreig word."
Die naam Halab (Arabies vir Aleppo) is van obskure oorsprong. Sommige beweer dat die woord verband hou met die metale van yster of koper in Amorietale, aangesien dit 'n belangrike bron van hierdie metale in die oudheid was. Maar Halaba in Aramees beteken dit "wit", wat moontlik verwys na die afsettings van marmer en witterige grond wat in die omgewing volop is. 'N Ander dikwels voorgestelde etimologie is dat die woord halab beteken "uitgegee melk", wat betrekking het op 'n ou tradisie wat die Hebreeuse aartsvader Abraham aan reisigers melk gegee het terwyl hulle deur die hele streek beweeg het. Die kleur van die koeie van Abraham was glo ashen (Arabies. shaheb), en daarom word die stad ook genoem Asab-Shahba.
'N Vooraanzicht van die Aleppo-citadel
Aangesien die moderne stad sy ou perseel beslaan, is Aleppo min deur argeoloë aangeraak. Vanaf vroeg in die tweede millennium B.C.E., het die stad as die hoofstad van die koninkryk Yamkhad onder die regerende Amoritiese dinastie gegroei totdat dit deur die Hetiete omvergewerp is. Hierdie gebeurtenis verskyn in die Hetitiese argiewe in Sentraal-Anatolië en in die argiewe van Mari aan die Eufraat.
Die stad het onder Hetitiese beheer gebly tot miskien 800 vC.E., toe dit deur die Assiriërs verower is en later tot die Persiese Ryk geval het. Dit is deur die Grieke gevang in 333 vC.E., toe Seleucus Nicator dit herdoop tot Beroea. Die stad het in Grieks, oftewel Seleucid, se hande gebly tot 64 vC.E., toe Sirië deur die Romeine verower is.
Aleppo was deel van die Oos-Romeinse of Bisantynse Ryk voordat hy in 637 onder Khalid ibn al-Walid onder die Arabiere geval het. In die tiende eeu het 'n herlewende Bisantynse Ryk kort daarna beheer teruggeneem van 974 tot 987. Toe dit weer onder Moslem-beheer was, was die stad twee keer beleër deur Crusaders - in 1098 en in 1124 - maar is nie verower nie.
Die Citadel en moskees c. 1900
Op 9 Augustus 1138 het Aleppo en die omgewing 'n dodelike aardbewing geteister. Na raming is 230 000 mense dood, wat die vierde dodelikste aardbewing in die geskiedenis is, indien hierdie syfers akkuraat is.
Dit het onder beheer van Saladin gekom, en toe die Ayyubid-dinastie vanaf 1183, totdat dit in 1260 deur die Mongole ingeneem is. In 1317 het dit weer teruggekeer na die inheemse beheer, en dit het in 1517 deel geword van die Ottomaanse Ryk. bevolking van 50.000.
Aleppo het tot die ineenstorting van die Ryk Ottomaans gebly, maar is soms gevoed met interne valsheid sowel as aanvalle van die plaag en later, vanaf 1823, deur cholera. Teen 1901 was die bevolking ongeveer 125.000. Die stad het herleef toe dit onder Franse koloniale bewind gekom het, maar het weer teruggesak na die besluit om Antiochië in 1938-1939 aan Turkye te gee.
Met sy twaalfde-eeuse Groot Moskee, die dertiende-eeuse citadel, en verskillende sewentiende-eeuse madrasas, paleise, karavansera's en baddens, staan ​​Aleppo as 'n belangrike historiese monument, en herinner aan die Hetiete, Assiriërs, Arabiere, Mongole, Mamelukes en Ottomane. . Dit is in 2006 deur die Islamitiese Opvoedkundige Wetenskaplike en Kulturele Organisasie (ISESCO) aangewys as die 'hoofstad van die Islamitiese kultuur', ter erkenning van die 'historiese, beskawings- en kulturele status' en 'ter viering van sy historiese en beskawingsmonumente wat daar staan. getuie van 'n eeue-oue verlede waarvan die wortels versprei het na voor-historiese tye en deur Arabiese en Islamitiese eras strek. '
Daar is 'n relatiewe duidelike verdeling tussen ou en nuwe Aleppo. Eersgenoemde is binne 'n muur, drie myl omring met sewe poorte, omring uit die Middeleeue. Die middeleeuse kasteel in die stad, bekend as die Sitadel van Aleppo, is gebou bo-op 'n groot, gedeeltelik kunsmatige heuwel wat 164 voet bokant die stad styg.
Die Citadel word beskou as een van die oudste en grootste kastele ter wêreld, en was oorspronklik 'n Neo-Hetitiese akropolis. Die fort is eers deur die Sultan Seif al-Dawla al-Hamadani, die eerste Hamdanid-heerser van Aleppo, gebou as 'n militêre sentrum van mag oor sy streek. Dit het 'n sitadel geword onder die Seleucids. Saladin se seun, Ghazi, het dit as 'n woning sowel as vesting gebruik en dit het gely onder die Mongoolse invalle in 1269 en 1400.
Die huidige struktuur en ontwerpe van die Aleppo-sitadel is Ghazi se werk uit die dertiende eeu. Die enigste ingang na die Citadel is deur die buitenste toring in die suide, wat die steenboogbrug verdedig wat die 72,2 voet breë graf bedek het. Die manjifieke poort is amper 'n kasteel op sigself met die deur op 'n sywand, met 'n nou muur daarteen, geplaas om die ruimte te beperk wat nodig is om die deur af te trap. Verder binne is daar 'n gebuigde ingang wat verskeie kere draai, wat bedoel was om aanvallers te vertraag.
Binne 'n Aleppo souq of basaar
Verder binne is daar drie hekke met gekerfde figure by elk. In die hof is daar 'n Bisantynse spoelbak en verskeie baksteen-kluise, waarskynlik kerkers. Die pikdonker van die binnekant van die poort het die kontras tussen lig en donker versterk, sodat aanvallers nie kon sien nie. Die huidige struktuur is grootliks deur aardbewings beskadig, veral in 1822.
As 'n ou handelsentrum het Aleppo ook indrukwekkend souqs (basaars) en Khan (kommersiële binnehowe). Die stad is na die Tweede Wêreldoorlog aansienlik herontwerp; in 1952 het die Franse argitek Andre Gutton 'n aantal breë nuwe paaie deur die stad laat sny om die moderne verkeer makliker te maak. In die 1970's is groot dele van die ouer stad gesloop om voorsiening te maak vir die bou van moderne woonstelgeboue.
Kultuur en godsdiens
'N Straat in die Christelike wyk 'N Joodse vrou (regs) en Bedouin-egpaar in Aleppo, 1873.
Terwyl meer as 70 persent van die inwoners van Aleppo Sunni-Moslems is (hoofsaaklik Arabiere, maar ook Koerde, en ander uiteenlopende etnisiteite wat daar gedurende die Ottomaanse tydperk hervestig is), is Aleppo die tuiste van een van die rykste en mees gediversifiseerde Christelike gemeenskappe van die Oriënt. Christene wat aan 'n dosyn verskillende gemeentes behoort, met die voorkoms van die Armeense en Siriese Ortodokse Kerk, verteenwoordig tussen 15 persent en 20 persent van sy bevolking, wat dit die stad maak met die tweede grootste Christelike gemeenskap in die Midde-Ooste na Beiroet, Libanon.
Die stad het in antieke tye 'n groot Joodse bevolking gehad. Die groot sinagoge het die beroemde Aleppo-kodeks gehuisves, wat uit die negende eeu dateer en nou in Jerusalem gehuisves word. Die oorgrote meerderheid van die 10.000 Joodse inwoners van Aleppo het na die ontstaan ​​van die staat Israel weens die sosiale en politieke druk na die buiteland verhuis. Daar woon vandag nog min Joodse gesinne in Aleppo, en die sinagoge bly feitlik leeg.
Die binnehof van die Zakariyah-moskee
Die stad het baie moskees, waarvan die opvallendste die 'Groot Moskee' (Jami al-Kabir) is, ook bekend as die Zakariyah-moskee. 'N Heidense tempel wat eens op hierdie terrein gestaan ​​het, is herbou as die groot Bisantynse katedraal van Aleppo, gestig deur Sint Helena, moeder van Konstantyn die Grote, wat 'n graf bevat wat verband hou met Sagaria, vader van Johannes die Doper. Tydens die kruistogte, toe die indringers die omliggende platteland verfilm het, het die hoofregter van die stad die St. Helena-katedraal in 'n moskee omskep, en in die middel van die twaalfde eeu het die beroemde Islamitiese leier Nur al-Din die madrasa (of godsdienstige skool) wat nou die voormalige katedraal omvat. Die huidige gebou dateer uit die volledige heropbou van Nur al-Din in 1158, wat self gedeeltelik herbou is na die Mongoolse inval in 1260.
Die Saint Simeon Stylites-kerk word beskou as een van die oudstes ter wêreld.
Twintig kilometer noordwes van Aleppo is die ruïnes van die groot gebou wat ter ere van die St. Simeon Stylites of Symeon de Stylite opgerig is (ca. 390 - 2 September 459), 'n asketiese Christenheilige wat roem verwerf het vir 'n lewe van toenemend streng toewyding. Die 'Mansion of Simeon' bestaan ​​uit vier basilieke gebou uit 'n agtkantige hof in die vier kardinale rigtings. In die middel van die hof staan ​​'n antieke, weerklopsteen, wat as die oorblyfsels van die kolom van Simeon beskou word.
Saint Simeon Stylites het 37 jaar lank op 'n klein platform bo-op 'n kolom gebly. Alhoewel sulke vroomheid deesdae heeltemal onverstaanbaar lyk, pas Simeon se verloëning in 'n patroon van aanbidding wat destyds relatief algemeen was in die Siriese en Egiptiese Christendom. Net so het sy spesifieke lewenstyl talle nabootsers voortgebring, wat gelei het tot 'n kort oorvloed van stilisme in die eeue na sy dood.
Die oorblyfsels van ongeveer 750 nedersettings uit die Bisantynse tyd is verspreid oor die somber heuwels in die omgewing van Aleppo - die beroemde dooie stede in die noorde van Sirië.
Die stad is nou 'n sentrum vir landbouhandel en het fabrieke wat matte produseer; tekstielstowwe van sy, katoen en wol, silwerware en goudware, leerware en borduurwerk. Die belangrikste uitvoer is die landbouprodukte van die omliggende streek, hoofsaaklik koring en katoen, pistache, olywe en skape. Aleppo het 'n aantal Europese skole en Christelike kerke en missies. Die Universiteit van Halab is in 1960 gestig. Die stad is verbind met Damaskus, en met Beiroet, Libanon, en met 'n karavaanroete met Irak en dele van Koerdistan.
Aleppo het vandag 'n bevolking van 1,9 miljoen. Die provinsie (of goewerneur) strek meer as 6178 vierkante myl rondom die stad en het ongeveer 3,7 miljoen inwoners.
Borneman, John. Siriese afleverings: Seuns, vaders en 'n antropoloog in Aleppo. Princeton University Press, 2007. ISBN 978-0691128870
Marcus, Abraham. Die Midde-Ooste op die Eva van moderniteit: Aleppo in die 18de eeu. Columbia University Press, 1992. ISBN 978-0231065955
Rabbo, Annika. 'N Mens se eie winkel: onafhanklikheid en reputasie onder handelaars in Aleppo. I.B. Tauris, 2005. ISBN 978-1850436836