Roman Commomerative Slab Fragment from Cappuck (Illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2022
Roman Commomerative Slab Fragment van Cappuck
Skattejag in databasisse: vergete vroeg -Middeleeuse beeldhouwerke uit Lochem
Dit is nie so erg om van die huis af te werk nie. Aanlyn databasisse bevat verborge skatte van middeleeuse kuns: soos hierdie twee steenhoutwerk uit Lochem.
Deur die databasis van die Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed na te gaan vir my huidige navorsing oor middeleeuse bouinskrywings in Nederland, om te sien of daar voorbeelde gemis is, het ek die onderstaande prentjie raakgeloop van twee min of meer reghoekige oorblyfsels van baie hoë gehalte van vroeë Middeleeuse kerfwerk in die Hervormde Kerk (voorheen die St. Gudula -kerk) in Lochem, 'n stad ongeveer 25 km suidoos van Deventer.
Die vroeë Middeleeuse gravures op die twee blaaie in Lochem. Fotograaf J. van der Wal (1992), versameling RCE, Amersfoort.
Waar die beeld gevind is
Tydens die herstel van die kerk van 1973-1975, toe twee laat-gotiese panele aan die buitekant van die kerk, links van die ingang van die toring, uit die muur gehaal is, is ontdek dat hulle vroeë kerfwerk op hul rug gehad het. Hierdie wonderlike vonds is die eerste keer gepubliseer deur Harry Tummers in 'n artikel uit 1993. Hy noem terloops slegs die plaat met die dame regs op die foto en stel 'n datum voor in die tiende en moontlik selfs die negende eeu, en voer aan dat dit, in die lig van die klein afmetings van die klip, 'n herdenkingspaneel was eerder as 'n begrafnisblad. As dit nog voltooi is, sou dit effens meer as 'n meter hoog gewees het. Alhoewel 'n herdenkingspaneel van so 'n vroeë datum skouspelagtig genoeg sou gewees het, dink ek dat die vonds nog belangriker is.
Die laat -gotiese kerfwerk op die twee blaaie. Fotograaf J. van der Wal (1992), versameling RCE, Amersfoort.
Twee van die oudste middeleeuse beeldhouwerke in Nederland
Die fragment aan die linkerkant van die eerste foto toon 'n ingeskrewe kruis, met bo -op die oorblyfsels van 'n ingeduikte medaljon met die hand van God wat in seën uitgesteek is. Die medalje word omring deur 'n raam met 'n opskrif in klassieke Romeinse letters. Uiteraard het die reliëf ook 'n buitenste raam met 'n inskripsie, maar wat oorbly, is te fragmentaries om te ontsyfer.
Iets meer bly oor van die tweede paneel. Dit toon 'n subtiel gemodelleerde, staande, bedekte dame wat haar arms in 'n tradisionele vroeg-Christelike gebed of smekende houding hou, met die elmboë naby die sye van die liggaam en met haar hande sywaarts uitgestrek, met sy handpalms omhoog. Sulke figure staan ​​bekend as 'orans' (manlike) en 'orante' (vroulike) figure. Die 'orante' -houding van die dame het na die elfde eeu uit die mode geraak, toe gevoude hande die gebruiklike gebedshouding word.
Die Lochem -dame dra 'n lang toga wat haar voete vry laat, met baie wye moue, om die lang moue van die tuniek wat sy daaronder dra, te onthul. Aan die voorkant het die toga vertikale plooie ingesny met 'n vertikale reeks krale in die middel en langs die onderkant van die kledingstuk. Die moue is waarskynlik ook met kralewerk versier, maar hulle is te erg gedra om dit te kan regkry. Die wye reghoekige raam om die dame is ingeskryf en wat nog in die teks staan, lui:… PRI. ANIM… (aan die regterkant van die paneel), A [?]… IA '(onderaan) en' S. REQUI ... '(aan die linkerkant van die paneel). Die paneel het dus iets te doen met die siel (anima) en rus (vereiste ...).
Die letters, styl en 'orante'-houding dui daarop dat dit inderdaad baie ou gravures is, wat op die laaste uit die elfde eeu dateer. Dit maak hulle uniek, want daar is oral baie min middeleeuse beeldhouwerke uit hierdie tydperk. Ten spyte van hul internasionale belang, is hulle verbasend onbekend. Die twee reliëfs het nie eens 'n plek in die Lochem -kanon gekry nie en is nie genoem in die 2000 -inventaris van monumente in die provinsie Gelderland nie!
Die 'orante' -houding
Die 'orante' -houding gaan terug tot heidense tye en is deur Jode sowel as vroeë Christene aangeneem. In vroeg-Christelike kuns word dit veral in die katakombe en op sarkofae gesien. Die presiese betekenis van die 'orans' of 'orante' houding word betwis. Dit is voorgehou om die siel van die oorledene wat op opstanding wag, te simboliseer om die Christelike siel in die Paradys te verteenwoordig of om die geseënde siel in die hemel voor te tree namens die gemeenskap of om te bid vir diegene wat nog op aarde is. Dikwels is die vroeë 'orans' -figure algemene vroulike tipes, wat afgestorwe siele in die hemel voorstel, en bid vir hul vriende op aarde, wat verklaar dat daar dikwels vroulike' orantes 'op die grafte van oorlede mans is.
Vanaf die vierde eeu is 'orans' en 'orante' figure geleidelik geïndividualiseer en het hulle spesifieke heiliges en martelare verteenwoordig. So word Sint Agnes gewys met haar arms omhoog gesprei op 'n vierde-eeuse altaar antependium in Rome. In die katakombe van die Via Nomentana in Rome lig selfs die Maagd Maria haar arms as 'n 'orante' -figuur. In die koepel van die Hagios Georgios in Thessaloniki staan ​​martelare wat met inskripsies genoem word, sy aan sy hul arms in die 'orans' -houding. Ons sien ook hoe St. Apollinaris sy arms vashou, dus in die sesde-eeuse apsismosaïek van die kerk van St. Apollinare in Classe naby Ravenna. Dit lyk dus asof die gebaar vanaf die vierde eeu die voorbidding van die heiliges aandui. Dit gesê, op ander plekke kan 'orans' -figure nog soms die gebede van die gelowiges of die saligmense in die paradys verteenwoordig, soos op een van die Merovingiese sarkofae in die krip van Jouarre.
/> 'N' Orante'-figuur uit die vierde eeu uit die koepel van die S. Georgios in Thessaloniki (Griekeland). Foto skrywer.
Interpretasie van die beelde
Tummers beskou die klip met die staande 'orante' -figuur in Lochem as 'n gedenksteen, soos 'n grafskrif. Dit lyk egter asof hy nie bewus was van die teenwoordigheid van die tweede steen met die kruis en die hand van God nie, wat sake eerder verander, aangesien die twee duidelik bymekaar hoort. Die dame op die Lochem -paneel is dus meer geneig om 'n figuur te wees van wie sy kan bid om voorbidding, 'n heilige, tot God bid of om sy seën te vra, en hom te herinner aan die offer van Christus, verteenwoordig deur die Kruis. Aan die bokant van die paneel simboliseer die hand wat na onder strek dat God se seën verleen is. In die middeleeuse kuns word die hand van God (Manus Dei) gebruik om God se ingryping of goedkeuring van sake op aarde aan te dui. 'N Goeie voorbeeld van hierdie hand van God, in 'n medaljon, kan gevind word in die kerk van die abdijkerk van Gandersheim (Duitsland). Daar word vermoed dat die Gandersheim -steen die inwyding van die kerk wat in 1007 plaasgevind het, herdenk.
Die teenwoordigheid van die vroulike figuur van Lochem, wat effens na links draai, dui daarop dat 'n ander figuurpaneel links van die klip gestaan ​​het met die kruis en die hand van God, met 'n figuur wat na regs draai. Saam sou hierdie klippe 'n breedte van minstens 147 cm gehad het, die paneel met die dame 49 cm breed. Die kruis en hand van God se verligting lyk asof dit ietwat hoër was as die paneel met die dame. Dit is dus heel moontlik dat die twee Lochem -reliëfe eens deel was van 'n drieledige altaar wat met 'n soort trapvormige rangskikking opgestel is. Alhoewel min altaarskilderye van so 'n vroeë datum oorleef het, word hul eertydse bestaan ​​in Middeleeuse bronne van ten minste 1000 getuig.
Die hand van God op 'n elfde-eeuse reliëf uit Gandersheim (Duitsland). Foto Inschriften-net.
Maar wat doen sulke unieke beelde op 'n plek soos Lochem? Die baie fyn klassieke Romeinse letters en die styl van die beeldhouwerk dui daarop dat dit afkomstig was van 'n belangrike werkswinkel met hoë statusverbindings. Inderdaad, beeldhouwerk van so 'n baie vroeë datum is geneig om van groot kerklike plekke af te kom, en Lochem kan dit amper nie genoem word nie. Alhoewel die oorsprong van die Lochem -kerk uit die Karolingiese tydperk dateer, het die grawe van Zutphen 'n tyd voor 1200 die kerk aan die hoofstuk van die kerk van St. Walburgis in Zutphen gegee. Dit dui daarop dat dit ten beste 'n kerk van sekondêre belang was. Geen wonder dat Tummers voorgestel het dat die reliëfs van elders af gekom het nie, des te meer as wat dit normaal was in die Middeleeue om verouderde kerkmeubels en beeldhouwerke aan die minderjarige kerke in die streek te verkoop tydens die opknapping. Dit is natuurlik onmoontlik om te sê of, en, indien wel, wanneer dit gebeur het. Al wat ons weet, is dat die reliëfs aan die begin van die vyftiende eeu in Lochem was toe dit hergebruik is as deel van 'n stuk kerkmeubels.
As die verligting inderdaad van elders kom, is Zutphen die voor die hand liggende plek om na te kyk, aangesien die Lochem -kerk blykbaar in die besit was van die St. Walburgis -kerk daar. Nadat die kerk in Zutphen in 882 deur die Vikings verwoes is, is dit herbou en toegewy aan die Heilige Petrus en St. Walburga. Op 'n stadium tussen 1025-1050 het dit 'n kollegiale status gekry, en dit is die eerste keer in 1059 genoem. In die elfde eeu was Zutphen duidelik 'n belangrike plek, aangesien 'n groot paleis hier gebou is met 'n gevel van 53 meter lank .
Aangesien 'n datum in die eerste helfte van die elfde eeu myns insiens perfek pas by die betrokke beeldhouwerke, lyk die oorsprong van Zutphen glad nie onwaarskynlik nie. Dit was selfs 'n reeks panele ter herdenking van die inwyding van die altaar of die inwyding van die kerk. In daardie geval sou die figure wat aan die paneel met die kruis en die hand van God was, waarskynlik Sint -Petrus en Sint -Walburga gewees het, die twee beskermheiliges van die Zutphen -kerk.
So, daar is ons. Sosiale isolasie, al is dit vreeslik, het ook positiewe newe -effekte. Deur in die huis opgesluit te bly, kan u die wonderlike databasisse van ons land deursoek en die verborge skatte wat dit nog bevat, opspoor. Ek kan dit ten sterkste aanbeveel!
© Elizabeth den Hartog en Leiden Medievalists Blog, 2020. Ongemagtigde gebruik en/of duplisering van hierdie materiaal sonder uitdruklike en skriftelike toestemming van die outeur en/of eienaar van hierdie webwerf is streng verbode. Uittreksels en skakels kan gebruik word, op voorwaarde dat Elizabeth den Hartog en Leiden Medievalists Blog volledige en duidelike krediet gegee word met gepaste en spesifieke leiding oor die oorspronklike inhoud.
Die tempel is in 42 vC deur Octavianus begin nadat die senaat Julius Caesar postuum vergoddelik het. Octavianus het die prostyle -tempel (dit is nog onbekend of die volgorde daarvan Ionies, Korinties of saamgestel was) opgedra aan Caesar, sy aanneemvader, op 18 Augustus 29 vC, na die Slag van Actium. Dit staan ​​aan die oostekant van die hoofplein van die Forum Romanum, tussen die Regia, die tempel van Castor en Pollux, en die Basiliek Aemilia, op die plek van die verassing van Caesar en waar die keiser se testament voorgelees is by die begrafnis deur Mark Antony.
Caesar was die eerste inwoner van Rome wat vergoddelik is en so vereer is met 'n tempel.  'n Vierde flamen maior is na 44 vC aan hom opgedra, en Mark Antony was die eerste om te dien Flamen Divi Julii, priester van die kultus van Caesar.
Die hoë platform waarop die tempel gebou is, dien as 'n rostra (Rostra ad divi Iuli) en, net soos die rostra aan die teenoorgestelde kant van die Forum, versier met die snawels van skepe wat tydens die slag van Actium geneem is.
Die Tempel van Caesar was die enigste tempel wat volledig toegewy was aan die kultus van 'n komeet ('komeetster' genoem)  Die komeet, wat 'n tyd na die moord op Caesar verskyn (44 vC), word beskou as die die siel van die vergoddelikte Julius Caesar en die simbool van die 'nuwe geboorte' van Augustus as 'n unieke Romeinse heerser en keiser.  In die Griekse en Romeinse kultuur, komeet is 'n byvoeglike naamwoord wat die kenmerkende kenmerk van 'n spesiale ster beskryf. 'Komeetster' beteken 'langhaarster', en dit is so voorgestel op munte en monumente. Hier is 'n uittreksel van 'n verslag van Plinius, met dele van 'n openbare toespraak wat Augustus gehou het oor die komeet, sy vader Caesar,  en sy eie lot:
Die enigste plek in die hele wêreld waar 'n komeet die voorwerp van aanbidding is, is 'n tempel in Rome. . Sy ontslape majesteit Augustus het hierdie komeet vir homself as baie voordelig geag, aangesien dit nie gelyk het nie. lank na die afsterwe van sy vader Caesar. . Mense het geglo dat hierdie ster dui op die siel van Caesar wat onder die geeste van die onsterflike gode ontvang is. 
Die 'Goddelike Ster' is op muntstukke voorgestel en waarskynlik in die tempel self aanbid as 'n 'komeetster' of 'n 'eenvoudige ster'. Die eenvoudige ster is sedert 44 vC as 'n algemene simbool van goddelikheid gebruik, soos gesien kan word op die 44 vC muntreeks na die verskyning van die komeet, is die eenvoudige ster omskep in 'n komeet deur 'n stert aan een van die strale te voeg van die eenvoudige ster, soos aangetoon op die muntreeks 37–34 vC, 19–18 vC en 17 vC.
Volgens Appian  was die plek naby die Regia en waarskynlik 'n deel van die hoofplein van die Forum Romanum 'n tweede keuse, want die eerste bedoeling van die Romeinse volk was om Caesar op die Capitolienheuwel tussen die ander gode van Rome te begrawe. Die Romeinse priesters het hulle egter verhinder om dit te doen (na bewering omdat die verassing as onveilig beskou is vanweë die vele houtstrukture daar) en die lyk van Caesar is teruggebring na die Forum naby die Regia, wat die persoonlike hoofkwartier van Caesar was as Pontifex Maximus. Na 'n gewelddadige rusie oor die begrafnisbrand en die eindbestemming van die keiser se as, het die Romeinse volk, die manne van die keiser se party en die manne van die keiser se familie besluit om die vuurstok op daardie plek te bou. Dit lyk asof daar op die einste plek 'n tribunaal praetoris sub divo met gradus bekend as die tribunaal Aurelium, 'n struktuur gebou deur C. Aurelius Cotta omstreeks 80 vC naby die sg Puteal Libonis, a bidentaal gebruik vir heilige ede voor beproewings.  Na die begrafnis van Caesar en die bou van die tempel, is hierdie tribunaal dan voor die Tempel van Caesar geskuif, waarskynlik na die plek van die sg. Rostra Diocletiani.
Die lyk van Caesar is op 'n ivoorbank na die Roman Forum gebring en op die Rostra opgerig in 'n vergulde heiligdom na die tempel van Venus Genetrix, die godin van wie die familie van die Iulii beweer dat dit ontstaan ​​het. Mark Antony het sy beroemde toespraak gelewer, gevolg deur 'n openbare lees van die keiser se testament, terwyl 'n meganiese apparaat, bo die baar self, 'n wasbeeld van Caesar gedraai het sodat mense die 23 wonde in alle dele van die liggaam duidelik kon sien en op die gesig. Die skare, ontroer deur die woorde van Mark Antony, die keiser se wil en die aanskouing van die wasbeeld, het probeer om die lyk na die Capitol te bring om tussen die gode te rus. Uiteindelik is die lyk op 'n begrafnisstapel geplaas wat naby die Regia geskep is deur gebruik te maak van enige houtvoorwerpe wat in die Forum beskikbaar is, soos houtbanke, en 'n groot verassingsbrand het die hele nag geduur. Dit lyk asof 'n gewone begrafnis vir Caesar op die Campus Martius voorberei is.
'N Altaar en 'n kolom is kort op die verassingsplek opgerig vir die kultus van die vermoorde pontifex maximus, 'n heilige man, teen wie dit streng verbode was om snywapens en voorwerpe te gebruik. Die kolom was van geel klip uit Numidia en het die opskrif gehad Parenti Patriae, dit wil sê aan die stigter van die nasie. Maar hierdie eerste monument is byna onmiddellik deur die anti-keiserske party verwyder en verwyder. In 42 v.C. beveel Octavianus, Lepidus en Markus Antonius die bou van 'n tempel aan die keiser.
'N Ruk na die dood van Caesar verskyn 'n komeet in die lug van Rome en bly elke dag sewe dae lank sigbaar, een uur voor sononder. Hierdie komeet verskyn vir die eerste keer tydens die rituele speletjies voor die tempel van Venus Genetrix, die vermeende voorouer van die Julii familie in die Forum van Julius Caesar, en baie in Rome het gedink dit is die siel van die vergoddelikte Caesar wat geroep is om by die ander gode aan te sluit. Na die verskyning van hierdie teken het Augustus 'n openbare toespraak gelewer met 'n verduideliking van die voorkoms van die komeet. Die toespraak is gedeeltelik bekend aangesien 'n gedeeltelike transkripsie deur Plinius die Ouere gelewer is. Na die openbare toespraak het Augustus 'n paar reekse muntstukke vir die komeetster en die vergoddelike keiser, "Divus Iulius", laat slaan en wyd versprei, sodat u 'n idee kan kry van die voorstelling van die komeetster van die vergoddelikte Julius Caesar.
Tydens sy openbare toespraak oor die voorkoms van die komeet, het Augustus gespesifiseer dat hy self, die nuwe heerser van die wêreld, polities gebore is op die oomblik toe sy vader Julius Caesar as 'n komeet in die lug van Rome verskyn het. Sy pa het die politieke geboorte van sy aanneemseun aangekondig, hy was die een wat onder die komeet gebore is en wat die voorkoms van die komeet aangekondig het. Ander messiaanse profesieë oor Augustus word deur Suetonius vertel, insluitend die verhaal van die slagting van die onskuldiges wat ontvang is om die jong Octavius ​​kort na sy eie geboorte te vermoor. Augustus wou beskou word as die werklike onderwerp van enige soort Messiaanse profesieë en verslae. Later tydens sy bewind het hy beveel dat alle ander profesieboeke en Messiaanse verslae versamel en vernietig moet word. Die tempel het gevolglik beide Julius Caesar as 'n vergoddelikte wese en Augustus self as die pasgebore onder die komeet verteenwoordig. Die komeetster self was 'n voorwerp van openbare aanbidding.
Die inwyding van die tempel het baie dae geduur, waartydens daar heropbouings van die beleg van Troje, gladiatorespeletjies, jagtonele en bankette was. By hierdie geleentheid is 'n seekoei en 'n renoster vir die eerste keer in Rome vertoon. Dit lyk asof die deure van die tempel oopgemaak is sodat die standbeeld van die vergoddelikdes gesien kon word pontifex maximus Julius Caesar van die hoofplein van die Forum Romanum. As dit waar is, is die nuwe interpretasie oor die ligging van die Rostra Diocletiani en Rostra ad Divi Iuli kan nie korrek wees nie.
Augustus het die buit van die oorlog in hierdie tempel gewy.  Die altaar en die heiligdom verleen die reg op asiel.  Elke vier jaar word 'n fees voor die Rostra ad Divi Iuli ter ere van Augustus.  Die Rostra is gebruik om begrafnis toesprake te lewer deur opvolgende keisers. Drusus en Tiberius lewer 'n dubbele toespraak in die Forum Drusus lees sy toespraak uit die Rostra Augusti en Tiberius lees syne uit die Rostra ad Divi Iuli, die een voor die ander. Die keiser Hadrianus het 'n begrafnisrede gehou van die Rostra ad Divi Iuli in 125 nC, soos gesien kan word op die muntreeks wat vir die geleentheid geslaan is.
Die tempel het grootliks ongeskonde gebly tot in die laat 15de eeu, toe sy marmer en klippe hergebruik is om nuwe kerke en paleise te bou. Slegs dele van die sementkern van die platform is behoue ​​gebly.
Die plan van hierdie tempel ontbreek in die Imperial Forma Urbis. Die oorblywende fragmente vir hierdie gebied van die Roman Forum is op die plate V-11, VII-11, VI-6  en toon planne van die Regia, die Tempel van Castor en Pollux, die Fons en Lacus Iuturnae, die Basiliek Iulia en die Basiliek Aemilia. Vitruvius  het geskryf dat die tempel 'n voorbeeld was van 'n pyknostyle voorstoep, met ses kolomme op 'n goeie afstand aan die voorkant. Die rangskikking van die kolomme is egter onseker, soos dit ook kan wees prostyle  of peripteraal. 
Die kolomorde wat oorspronklik vir hierdie tempel gebruik is, is onseker. Antieke munte met voorstellings van die Tempel van Divus Iulius dui daarop dat die kolomme ioon of saamgestel was, maar fragmente van Korintiese pilastre se hoofstede is op die terrein gevind deur argeoloë. Sommige geleerdes veronderstel dat die tempel 'n Ioniese pronaos gehad het, gekombineer met Korintiese pilasters op die cella -mure, dit wil sê op die hoeke van die cella beskou ander geleerdes dat die tempel heeltemal Korinties was en die muntstukke as slegte voorstellings van Korintiese kolomme was. Die onderskeid tussen Korintiese en saamgestelde kolomme is 'n renaissance en nie 'n antieke Romeinse nie. In Antieke Rome was Korintiër en saamgestel deel van dieselfde orde. Dit lyk asof die saamgestelde styl algemeen voorkom op burgerlike geboue en buitekant van die triomfboog en minder algemeen op die buitekant van die tempel. Baie tempels en godsdienstige geboue van die Augustus -tydperk was Korinties, soos die Tempel van Mars Ultor, die Maison Carrée in Nîmes, en ander.    
Die tempel is tydens die bewind van Septimius Severus deur 'n brand verwoes en daarna herstel. Vergelykings met munte uit die tyd van Augustus en Hadrianus dui op die moontlikheid dat die orde van die tempel verander is tydens die herstel deur Septimius Severus. Die entablature en die kroonlys wat op die terrein voorkom, het 'n aantal strukture en rose wat tipies is vir die Korintiese orde.
Die oorspronklike posisie van die trap van die podium bly onseker. Dit was moontlik aan die voorkant en sye van die podium,  of aan die agterkant en sye van die podium.  Die posisie agter is 'n rekonstruksiemodel wat gebaseer is op 'n veronderstelde ooreenkoms tussen hierdie tempel en die tempel van Venus Genetrix in die Forum of Caesar. Hierdie ooreenkoms word nie bewys nie en is bloot gebaseer op die feit dat tydens die openbare begrafnis en Mark Antonius se toespraak die liggaam van Julius Caesar op 'n ivoorbank gesit is en in 'n vergulde heiligdom, gemodelleer op die Tempel van Venus Genetrix. Die voorste posisie is gebaseer op bewyse uit opgrawings uit die 19de eeu en op 'n algehele indruk van die werklike terrein en op die afbeeldings van antieke munte.
Dio Cassius rapporteer die aanhegting van 'n rostra van die slag van Actium op die podium. Die sogenaamde Rostra ad Divi Iuli was 'n podium wat deur redenaars gebruik word vir amptelike en burgerlike toesprake en veral vir keiserlike begrafnisrede. Die podium is duidelik sigbaar op munte uit die Hadriaanse tydperk en in die Anaglypha Traiani, maar die verband tussen die rostra podium en die tempelstruktuur is nie duidelik nie.
Ook in hierdie geval is daar baie verskillende hipotetiese rekonstruksies van die algemene rangskikking van die geboue van hierdie deel van die Roman Forum. Volgens een was die Rostra -podium aan die Tempel van Divus Iulius geheg en is dit eintlik die podium van die Tempel van Divus Iulius met die rostra (die vooroor van 'n oorlogskip) in 'n frontale posisie.  Volgens ander rekonstruksies was die Rostra -podium 'n aparte platform wat wes van die tempel van Divus Iulius gebou is en reg voor dit, sodat die podium van die Tempel van Divus Iulius is nie die platform wat deur die redenaars gebruik word vir hul toesprake nie, en nie die platform wat gebruik word om die voorstelle van skepe wat by Actium geneem is, aan te heg nie. Hierdie aparte en onafhanklike podium of platform, bekend as Rostra ad Divi Iuli, word ook genoem Rostra Diocletiani, as gevolg van die finale reëling van die gebou. 
Boonste versiering van die frontale voorkant Edit
Uit 'n ontleding van antieke muntstukke is dit moontlik om twee verskillende reekse versierings vir die boonste gedeelte van die voorkant van die tempel te bepaal. Vuurtonge (die identifikasie daarvan is onseker) versier die voorkant, soos in Etruskiese versierde antefiksies, soortgelyk aan die versiering van die Tempel van Jupiter op die Capitoline -heuwel. Die vuurtonge herinner moontlik aan die vlamme van die komeet (ster) op munte uit die Augustus -periode. Met 'n ster as die hoofversiering van die timpaan, soos op die Augustaanse munte gesien kan word, het die hele tempel die funksie gehad om die komeet (ster) voor te stel wat die vergoddeliking van Julius Caesar en die regering van Augustus aangekondig het, soos berig deur Plinius die ouderling.
'N Standbeeld op die hoekpunt van die frontale voorkant en twee standbeelde aan die eindehoeke van die fronton, die klassieke versiering vir die voorpote van die Romeinse tempels, dateer uit Hadrianus se bewind.
Ander geboue uit die Augustus-era met die spesifieke versiering in Etruskiese styl verskyn op muntstukke, sowel as op die voorkant van die voorkant van die Curia.
Die nis en die altaar Redigeer
Die nis en die altaar voor die tempelpodium is ook 'n interpretasieprobleem op grond van skaars gegewens. Hulle was sigbaar in 29 vC toe die tempel ingewy is en toe Augustus se muntreeks met die tempel van Divus Iulius van 37 vC tot 34 vC geslaan is. Daar is geen duidelike bewyse vir die tydperk na die muntstuk van die reeks nie. Dit is bekend dat die altaar op 'n stadium verwyder is en die nis ingevul en met klippe gesluit is om 'n deurlopende muur op die podium van die tempel te skep. Volgens verskillende hipoteses is dit gedoen in 14 vC,  of waarskynlik voor die 4de eeu nC,  of na Konstantyn I of Theodosius I, as gevolg van godsdienstige kommer oor die heidense kultus van die keiser. 
Richardson en ander geleerdes veronderstel dat die ingevulde nis moontlik nie die altaar van Julius Caesar was nie, maar die Puteal Libonis, die ou bidentaal gebruik tydens proewe by die Tribunaal Aurelium vir openbare ede. Volgens C. Hülsen is die sirkelvormige struktuur wat onder die boog van Augustus sigbaar is, nie die Puteal Libonis, en ander sirkelvormige elemente wat in travertyn bedek is naby die Tempel van die Keiser en die Arcus Augusti is te onlangs om aan die Augustus -era te behoort.
Die tempel was 26,97 meter breed en 88 meter lank, wat ooreenstem met 91 by 102 Romeinse voet. Die podium of platform was minstens 5,5 m hoog (18 Romeinse voet), maar slegs 3,5 m aan die voorkant. Die kolomme, indien Korinties, was waarskynlik 11,8 tot 12,4 m hoog, wat ooreenstem met 40 of 42 Romeinse voet.
(binneste dele van die gebou)
Opus caementicium (binneste dele van die gebou) (mure van die podium en die cella) (podium revetement, kolomme, entablature en voorkant van die tempel waarskynlik marmer van Luni, dit wil sê Carrara marmer)
Versiering en posisie van die oorblyfsels Bewerk
Die fries was 'n herhalende rolpatroon met vroulike koppe, gorgons en gevleuelde figure. Die timpaan het, ten minste gedurende die eerste jare, waarskynlik 'n kolossale ster getoon, soos op die Augustaanse munte gesien kan word.
Die kroonlys het tandbone en balke (een van die eerste voorbeelde ooit in die Romeinse tempelargitektuur) en onderkant versier met smal reghoekige panele met blomme, rose, skywe, lourierkrone en dennebolle. Oorblyfsels van die versierings, insluitend elemente van 'n Victory -voorstelling en blomversierings, is sigbaar op die terrein of in die Forum Museum (Antiquarium Forense).
Augustus het die tempel gebruik om offerandes van die buit van die oorlog op te dra. Dit bevat 'n kolossale standbeeld van Julius Caesar, versluier as Pontifex Maximus, met 'n ster op sy kop en met die lituus algemene staf in sy regterhand. Toe die deure van die tempel oopgelaat word, was dit moontlik om die standbeeld van die Forum Romanum se hoofplein af te sien. In die cella van die tempel was daar 'n beroemde skildery van Apelles van Venus Anadyomene. Tydens die bewind van Nero Apelles se skildery het agteruitgegaan en kon dit nie herstel word nie, sodat die keiser 'n ander deur Dorotheus vervang het. Daar is ook nog 'n skildery van Apelles, wat die Dioscuri met Victoria uitbeeld.
Die geskiedenis van Cumbernauld strek ten minste tot die Romeinse tyd, aangesien Westerwood  'n Romeinse fort aan die Antonine -muur was,  die verste en noordelikste grens van die Romeinse Ryk.  Twee Romeinse tydelike kampe is ontdek en digitaal gerekonstrueer oos van die fort,  by Tollpark (nou bedek deur Wardpark -Noord)   en by Garnhall,   soortgelyk aan die twee by Dullatur. Een van die mees besproke  Romeinse vondste uit Cumbernauld is 'n sandsteenplaat wat Triton uitbeeld en 'n naakte, knielende gevangene. Dit is gevind op 'n plaas by Arniebog  (tussen die aanloopbaan van die Cumbernauld -lughawe en die Westerwood -gholfbaan).  Die plaat  kan nou in die Hunterian Museum in Glasgow besigtig word, saam met 'n ongeskrewe altaar van Arniebog  en ander artefakte soos die ingeskrewe altaar, en 'n beeldjie wat by Castlecary gevind is en 'n ouer eksemplaar van die Bridgeness -plaat.  Daarbenewens is 'n altaarsteen vir Silvanus en die hemel opgedra deur 'n hoofman oor honderd genaamd Verecundus en sy vrou  gevind.   Cumbernauld het ook die enigste Romeinse altaar wat nog in die buitelug in Skotland is: die Carrick Stone.   Die klip is ook verbind met Robert Bruce, die plek waar hy na bewering sy standaard opgestel het op pad na Bannockburn.  Daar is bewyse dat kiste bo -op die klip neergelê was op pad na die begraafplaas in Kirkintilloch  en dat die klip effens verslete was. 
Cumbernauld se naam kom waarskynlik van die Gaelies kom nan alles, wat beteken "ontmoeting van die brandwonde of strome". Daar is verskillende sienings oor die etimologie  hiervan. Een teorie is dat sy strome vanaf die hoogtepunt in die sentrale gordel weswaarts na die rivier Clyde en oos na die Firth of Forth vloei, sodat Cumbernauld se naam daaroor gaan dat dit op 'n waterskeiding is. 'N Ander teorie skryf die naam toe aan die ontmoetingspunt van die strome Red Burn en Bog Stank in Cumbernauld Glen. 'Cumbernauld' word algemeen beskou as 'n Gaeliese naam. Vroeë vorms bevat egter Cumyr- wenk op 'n Cumbric -voorganger wat afgelei is van *cömber, 'samevloeiing' (c.f Welsh cymer, 'samevloeiing'),  sinoniem met Aber. Dit lyk asof die agtervoegsel by Cumbric is *-ïn-alt, 'n topografiese agtervoegsel wat moontlik verwys na 'n heuwel of helling (Wallies in alles, 'op 'n heuwel').
Daar is 'n verslag van die handves van die lande Lenzie en Cumbernauld, wat in 1216 deur Alexander II aan William Comyn toegestaan ​​is.  Die Cumbernauld-kasteel is eers gebou as 'n Norman-styl motte en bailey-kasteel. Dit was die eiendom van die Comyns en was aan die oostekant van die park geleë, waar die motte (heuwel) nog sigbaar is.  Die Vlaminge het die Cumbernauld -kasteel en sy landgoed (ongeveer 1306) in besit geneem nadat Robert the Bruce die Rooi Komyn vermoor het. Robert Fleming was 'n sterk ondersteuner van Bruce, en een van sy metgeselle daardie dag.  Om 'n bewys te lewer dat Comyn dood is, het Fleming sy kop afgesny om 'die daad te laat skeur', 'n Fleming -familie se leuse sedertdien.  Op 1 Oktober 1310 skryf Robert the Bruce aan Edward II van Engeland uit Kildrum , sonder sukses om vrede tussen Skotland en Engeland te bewerkstellig.  Abercromby beskryf Malcolm Fleming as terugkeer huis toe na Inverbervie saam met die voormalige ballingskap van die 21-jarige koning David II.  Omstreeks 1371 het die gesin 'n tweede kasteel gebou waar die Cumbernauld -huis nou staan.  Daar bestaan ​​een kasteelmuur, maar die meeste klipwerk is herwin vir die huis of ander geboue. Koning Robert III het Malcolm tot ridder geskenk en Sir Malcolm Fleming en sy erfgename die handves aan Cumbernauld Castle op 2 April 1406 toegestaan, net twee dae voor die dood van die koning.  Malcolm (en sy erfgenaam  in 1427 ) is as gyselaars gebruik om James I terug te los van die Engelse. Dit lyk asof hy ook deur James gearresteer is en kortliks in die Dalkeith Castle gevange gehou is.  In 1440 woon hierdie Malcolm Fleming die Black Dinner saam met sy 16-jarige vriend Earl William Douglas en sy 11-jarige broer David Douglas by die Edinburgh Castle.  ​​Onmiddellik na die ete, waarop 'n swart bul se kop bedien is, was daar 'n verhoor op aanklagte wat opgehef is en die broers is onthoof voor die 10-jarige koning James II. Drie dae later het Malcolm hul lot gedeel.  Malcolm is opgevolg deur sy seun Robert. 
Die kasteel was gasheer vir die koninklikes van Skotland. James IV (1473–1513) het Margaret Drummond bejammer by Cumbernauld Castle, waar Margaret se suster met Lord Fleming getroud was. Die Drummond -susters lê begrawe in die Dunblane -katedraal na hul vergiftiging, moontlik deur 'n regering wat vasbeslote was om met 'n onwillige King James te trou met die suster van Henry VIII van Engeland, Margaret Tudor. Die moorde het James IV 'n gereelde besoeker aan Cumbernauld gemaak, terwyl Margaret Tudor hom een ​​keer vergesel het. Daar word opgeteken dat die Swart Dood tydens hierdie James -bewind in 1500 gelei het tot 'n spesiale pleidooi van die oorlewende mense van Cumbernauld aan die kerkowerhede in Glasgow om hulle toe te laat om hul eie begraafplaas te vestig eerder as om al hul dooies na St. in Kirkintilloch.  Hulle is toestemming daartoe verleen en gebruik die grond by die bestaande Comyns -kapel wat aan die einde van die 12de eeu dateer.
Na -reformasie geskiedenis Wysig
James V word aangeteken as 'n paar dae omstreeks 14 Desember 1529 in die kasteel.  In November 1542 is Malcolm Fleming, Lord Chamberlain van Skotland by koning James V, deur die Engelse gevange geneem tydens die Slag van Solway Moss , maar vrygestel teen 'n losprys van 1 000 punte, betaal op 1 Julie 1548. Maria, Skotskoningin het die kasteel besoek en na bewering in 1561 'n lieflike kastaiingboom op die terrein geplant . Kasteel, net 'n kilometer of twee weg, wat nog steeds daar groei. Die hele groot saal stort in duie terwyl die koningin daar bly Commernalde op 26 Januarie 1562 en 7 of 8 mans is dood. Die meeste van die koningin se partytjie was op jag.  Mary het nie seergekry nie en besoek die familielede van diegene wat beseer of vermoor is in die dorpie hieronder.  Royalty het die stad gereeld besoek om die skaars Skotse osse,  of wit beeste te jag wat in die bos rondom Cumbernauld rondgedwaal het. Hierdie woude was 'n oorlewende fragment van die ou Caledoniese woud, waarin die osse tot 1571 en waarskynlik tot die bou van die nuwe huis volop was. Baie hiervan is doelbewus deur die manne van Regent Lennox vermoor en 'n eiser kla: 'En onder andere begroet die enorme talle manne van die dae wat hulle die dood in John Fleming se bos van Cummernald en die quhit ​​ky en bullis doodgemaak het en die gryt vernietiging van polecie en hindernis van die gewone weiveld. Vir daardie soort ky en bullis is hy hierdie keypit geld in die genoemde woud en dergelike dinge nie in een deel van die Ile of Albion bekend nie, soos goed bekend is. "  "(In Engels, en onder andere, groot omvang wat deur die graaf se soldate gepleeg is, het hulle die takbokke doodgemaak en vernietig  in John Fleming se bos van Cumbernauld en die wit koeie en stiere, tot die groot vernietiging van die park van die landgoed  en belemmering van die algemene belang. Vir die soort koeie en bulle is hierdie baie jare in die genoemde woud gehou en hul soortgelyke is nie in ander dele van die Britse eilande gehou nie, soos bekend is. ")  
John Livingstone het gereeld tussen 1632-1634 in Cumbernauld gebly. Hy het daar gebly tydens die Shotts -herlewing op Maandag 21 Junie 1630 toe hy preek en 500 mense op een dag ''n merkbare verandering op hulle bewerkstellig'.  In 1640 het agtien Skotse adellikes op Cumbernauld vergader om die Cumbernauld Bond te onderteken om die beleid van die graaf van Argyll teë te staan ​​wat die dominante politieke faksie in Skotland beheer het.  Cumbernauld is moontlik in 1649 tot 'n Baronie -baronie geskep,  alhoewel daar 'n mate van geskil is van Hugo Millar. Die graaf van Wigton is beveel om die kasteel in 1650 te bewaak.  Cumbernauld Castle is in 1651 beleër en grotendeels vernietig deur Cromwell se generaal Monck.  Irvine teken op dat die ou kasteel tot op die grond afgebrand is deur "'n groep Highlanders tydens die opstand van 1715. " 
Cumbernauld House, wat nog steeds bestaan, is ontwerp deur William Adam en is in 1731 naby die ouer kasteel gebou. In 1746 is die terugtrekkende Jakobitiese leër vir 'n nag  in die dorp Cumbernauld betaal. In plaas van in die Cumbernauld -huis te bly, het die bevelvoerder, lord George Murray, in die Black Bull Inn van die dorp geslaap, waar hy sy soldate nouer kon dissiplineer. Nadat die nuwe huis gebou is, is die kasteel omskep in stalle, maar dit is per ongeluk afgebrand deur drake wat daar in 1746 geplaas is. Die terrein van die huis, geleë in die Glen, word vandag gebruik as 'n park, bekend as Cumbernauld Park.
Na-industriële rewolusie Redigeer
Werkers het op ongeveer 40-50 plase gewerk en besonderhede uit 1839 is opgeteken vir beide akkerbou en veeteelt. Daar word gesê dat sommige van hulle 'n baie groot inkomste vir hul eienaars verdien.  Weef was veral tydens die industriële revolusie 'n belangrike deel van die stad se nywerheid. Irvine meld dat in 1841 'n vyfde van die hele bevolking van 4501 mense aan ongeveer 600 handweefsels gewerk het.  Katoenweef was nie 'n winsgewende beroep nie; trouens, huiswerkers het gesukkel om die eindes bymekaar te kry, veral as hulle meeding met die voortgesette industrialisering.  In Oktober 1878 word dit vererger deur die mislukking van die Bank van Glasgow waarin baie van die geld van die dorp belê is. Baie laaglandwerkers het migreer en Groome's Gazetteer 1896 teken 'n kwynende bevolking op en sê "Handweefweefsel van tjeks en ander gestreepte weefsels word steeds aangegaan, maar mynbou en steengroef is die stapelbedryf."  Daar was gewoonlik baie werk, maar selfs vir geskoolde arbeiders soos die nabygeleë Calton -wewers was die tye baie moeilik.
Die mynbou- en steengroefbedrywe het floreer ná die voltooiing van die Forth- en Clyde -kanaal in 1790. Ontginning van kalksteen, steenkool  en klei het plaasgevind in Cumbernauld, byvoorbeeld by Glencryan, waar adits in die ou vuurmynmyne nog duidelik sigbaar is.  Groome's Gazetteer (1882–86) sê: "'n Colliery is in Netherwood [net noord van die lughawe   ] ystersteen is in 'n klein mate deur die Carron Company [op die plaas Westerwood ontgin ] en kalksteen, baksteen-klei, sandsteen en val is almal grotendeels bewerk, die sandsteen vir die bou, die val vir padmetaal, plaveisel en growwe messelwerk. " Die myn by Netherwood is met die hand gepomp, hoewel ander myne in Cumbernauld masjienpompe gehad het om dit van water skoon te maak.  Daar was 'n vuurklei -werke by Cumbernauld wat die Glenboig Union Fireclay Company Limited besit.  Cumbernauld -treinstasie is deur die Caledonian Railway gebou en in Augustus 1848 geopen op hul lyn van Gartsherrie (op die voormalige Garnkirk- en Glasgow -spoorweg) na Greenhill op die Scottish Central Railway. Dit het binne 'n jaar gesluit, maar in die 1870's heropen.
Gemeenteboeke gee 'n oorsig van die familiehoofde in 1835 en 1839, waaronder verskeie bakkers, bediendes, skoenmakers en stryders.  Die Ordnance Survey Name Books van 1860 verskaf inligting oor grondgebruik uit ongeveer dieselfde tydperk. 
Cumbernauld was lank 'n opvoerplek vir die ruil van perde tussen Glasgow en Edinburgh, en daar was verskeie herberge en 'n smal en 'n halfdosyn afrigters per dag na verskillende dorpe.  Ou kaarte soos die 1899 O.S. kaart toon ander werksgeleenthede soos 'n gaswerke en 'n kousfabriek in The Village  en 'n koringmeul  by Lenziemill, naby die ou baksteen- en pypwerke.   Drie skole is bestuur, maar die onderwysers is nie altyd deur die herders betaal nie. Daar was verskeie predikante en die gevestigde kerk het ongeveer 25 arm mense per week uit die versamelings betaal wat hulself nie kon onderhou nie.  Groome teken ook administratiewe werk op, aangesien daar 'n poskantoor, twee banke (twee dae per week in 'n kamer in die herberg ) en 'n biblioteek met 'n nuuskamer was. 
Teen die einde van die 1890's is Jane Lindsay (ook genoem Luggie Jean omdat sy drie ore gehad het volgens Millar) in 'n plas water  aan die rand van Fannyside Moor vermoor. Die forensiese deskundiges, professore in Glasgow en Edinburgh, het as getuies aan weerskante verskyn en 'n onbewese uitspraak is gelewer. 
Histories was Cumbernauld uiteenlopend in verskeie administratiewe jurisdiksies , waaronder Stirlingshire, Dunbartonshire (soms gespel Dumbartonshire ) en die Cumbernauld en Kilsyth -distrik in Strathclyde. Sedert 1995 is dit deel van North Lanarkshire. In die wapen van die distriksraad Cumbernauld en Kilsyth was die wit beeste en die leuse van 'Vulcan' van 'Daur and Prosper' met vrymoedigheid Durf en voorspoedig.  Die oop Bybel en die mynwerkerlamp was egter die enigste simbole wat na die wapen van North Lanarkshire oorgedra is. 
New Town history Wysig
Cumbernauld is op 9 Desember 1955 aangewys as 'n nuwe stad . In die na-oorlogse tydperk is daar baie film-, fotografiese en papierrekords  hiervan wat nou gedigitaliseer word. Daar was 'n inhuldigingseremonie op 28 Junie 1957 met Burggraaf Muirshiel, minister van buitelandse sake vir Skotland, waarvan 'n paar stil, kleuragtige beeldmateriaal oorleef. Sien die afdeling Op film en TV vir 'n skakel na hierdie en ander beeldmateriaal uit hierdie tydperk.
Na die Tweede Wêreldoorlog het Glasgow gebuk gegaan onder 'n chroniese tekort aan huisvesting en diegene wat die Duitse bombardement wel oorleef het, was dikwels van 'n swak gehalte en het inwoners onder onveilige omstandighede geleef, veral in gebiede soos die Gorbals. As 'n direkte gevolg, het die Clyde Valley Regional Plan 1946 plekke toegeken waar nuwe satelliete gebou sou word om die probleem te verlig deur middel van 'n ooreenkoms.  Glasgow sou ook die ontwikkeling van sy perifere behuisingsterreine onderneem. Cumbernauld is in 1955 aangewys as 'n nuwe stad, die derde wat in Skotland aangewys is. Die ander was East Kilbride, Glenrothes, Livingston en Irvine (Cowling 1997).
Die ontwikkeling, bevordering en bestuur is tot 1996 deur die Cumbernauld Development Corporation (CDC) onderneem. Dit was 'n quango wat deur die minister van buitelandse sake vir Skotland aangestel is (Cowling 1997). Die toegewese oppervlakte was 1,180 hektaar (1,680 ha) tussen die bestaande dorpe Condorrat en Cumbernauld. Die eerste nuwe behuising het in 1958 beskikbaar geword. 'N Verdere 3,638 hektaar (1,472 ha) is op 19 Maart 1973 by die aangewese dorpsgebied gevoeg om 'n hersiene  teikenpopulasie van 70 000 te akkommodeer.
Cumbernauld is die duidelikste voorbeeld van 'n modernistiese nuwe stadsvisie in die Verenigde Koninkryk.  Behuising is oorspronklik gebou in 'n reeks satellietbuurte wat om die middestad van 'n heuwel gegroepeer is. Skeiding van mense en motors was 'n belangrike deel van die eerste stadsmeesterplan, en dit is uitgevoer vir 'n groot deel van die ontwikkeling van die stad. Cumbernauld was 'n pionier in ontwerpe vir onderpaadjies  en voetgangersbruggen sowel as geskeide voetpaadjies. Dit lyk vreemd vir baie setlaars wat uit Glasgow aankom, en die bynaam van die stad Noddy Land   (Glaswegian soms Noddytown  ) is geskep. Vroeë woonbuurte is ontwerp deur die CDC en is gebou in Ravenswood, Muirhead, Seafar en Kildrum, noord van die middestad en Carbrain in die suide.  Ander woonbuurte is later ontwikkel in die Village, Greenfaulds, Condorrat en Abronhill. Baie van die behuisings in hierdie gebiede het pryse gewen vir hul innoverende ontwerpe.
Die hoofontwerper in die middestad van Cumbernauld was Geoffrey Copcutt. Fase 1 is in 1967 deur prinses Margaret geopen, waarvan 'n paar beeldmateriaal oorleef.
Toe dit oorspronklik as 'n nuwe stad aangewys is, was die teikenpopulasie 50 000. In 1961, slegs vyf jaar nadat hy 'n nuwe stad geword het, is die gebied noord van die A80 by die dorp se gebied gevoeg met nuwe beplande woonbuurte in Westfield, Balloch, Westerwood en Carrickstone. As gevolg hiervan is 'n hersiene teikenpopulasie van 70 000 bepaal.  Die Britse sensus van 2011 toon egter nog steeds slegs ongeveer 52 000 inwoners.
Toe Raymond Gillies, 'n plaaslike sakeman, in 1977 Cumbernauld die St. Enoch se stasiehorlosie geskenk het, vier die koningin haar silwer jubileum. Ter wille van die geleentheid het die koningin die klok met die slingerbeweging begin en 'n gedenkplaat onthul in die sentrum van Cumbernauld, by die trap wat by die boonste winkelsentrum met die ou Woolco -winkel aansluit. Die horlosie verskyn in Gregory's Girl en is nou in die Antonine -sentrum.
Na die stigting van die nuwe stad het diverse nywerhede soos hoëtegnologie, elektronika en chemiese en voedselverwerking groot werkgewers geword, tesame met die Inland Revenue (nou Haar Majesteit se Inkomste en Doeane). Die belangrikste nywerheidslandgoedere is ontwikkel in die ooste en weste langs die A80 by Wardpark en Westfield. Gebiede by Blairlinn en Lenziemill in die suide van die stad is ook ontwikkel vir die nywerheid.
Die Cumbernauld Development Corporation (CDC) het in 1996 ontbind. 
Moderne tye Redigeer
Die moderne era vir die stad kan dateer uit die ontbinding van die C.D.C. in 1996. Sedertdien het die vooruitsigte dramaties verander  en het die New Town 'n aantal baie onvleiende pryse gewen, waaronder Stedelike ryk "Plook on a Plinth" in beide 2001 en 2005.  In Desember 2005 het die hele middestad 'n openbare benoeming vir sloping in die Channel 4 -reeks gewen Sloop, waar dit as die "slegste gebou in Brittanje" aangewys is.  As gevolg hiervan is dit op die komedieprogram BBC Radio 2 te sien Dit was 'n slegte week, waar dit in 2003 die reeks se fiktiewe "Worst Week of the Week-toekenning, weekliks toegeken, weekliks toegeken".
Die bedoelde kern van Cumbernauld bly die Middestad geboue, wat almal in 'n enkele struktuur bestaan, opgedeel in 'fases', waarvan die eerste in 1967 voltooi is, waarvan die jongste in Mei 2003 met die bouwerk begin is om ongeveer September 2004. [ aanhaling nodig ] Aanvanklik het die basiese grondslag vir die nuwe winkels in 1997 begin en uiteindelik in die somer 2007 voltooi. wêreld se eerste bedekte sentrum op meer vlakke.  Die stad het egter nooit tot sy beplande grootte ontwikkel nie, en die middestad het nog nooit die lewe gehad wat deur stadsbeplanners beoog word nie. Ryk bewoners van die dakwoonstelle in die "Alien's Head" (plaaslike inwoners se boonste gedeelte van die gebou  ) het nooit gerealiseer nie. Verdere uitbreiding was hoofsaaklik om meer ruimte vir winkels te bied. 'N Aansienlike deel van die oorspronklike winkelsentrum is gesloop weens strukturele skade en is herontwikkel as 'n nuwe winkel- en ontspanningskompleks. 
Behalwe die onvervulde ambisies vir die stad, het die verloop van tyd ernstige gebreke in die naoorlogse konsepte van sentraal-beplande kleinhandel- en burgerlike sentrums blootgelê wat ontwikkel is in die afwesigheid van behoorlike gemeenskapsoorleg of sensitiwiteit vir plaaslike omgewings- en ekonomiese toestande. Dit word weerspieël in 'n landwye terugslag teen brutalistiese argitektuur in die algemeen. [ aanhaling nodig ] Die sentrum van Cumbernauld word algemeen beskou as een van die lelikste  en die minste geliefde  voorbeelde van naoorlogse ontwerp in Skotland. [ aanhaling nodig ] Die verwarrende uitleg is 'n blywende bron van frustrasie vir sowel besoekers as inwoners, van wie baie afstammelinge is van geskoolde werkers wat probeer het om te ontsnap aan die dikwels haglike sosiale en behuisingsomstandighede van die Glasgow -woonbuurt in die 1960's en 1970's.
Ondanks die slegte pers, word Cumbernauld vanuit 'n suiwer estetiese oogpunt beskou as 'n belangrike oomblik in stadsontwerp, en in 1993 is dit deur die internasionale bewaringsorganisasie DoCoMoMo aangewys as een van die sestig belangrikste monumente van die naoorlogse argitektuur.
Die woonstruktuur van Cumbernauld is opmerklik omdat daar geen voetoorgange was nie, dit wil sê sebra- of pelikaanoorgange - voetgangers het oorspronklik paaie met 'n brug of 'n ondergang gekruis. Hierdie onderdele kon rommel opvang, soms na openbare toilette ruik, of word gebruik deur plaaslike jeugdiges wat probeer om uit die reën te bly. Dit is nie probleme wat die oorspronklike beplanners verwag het nie, maar dit beteken dat voetgangers soms kies om dit te vermy, veral in die nag of as hulle kwesbaar voel. Sommige pogings is aangewend om sommige van hierdie sake reg te stel, maar die probleem is steeds aan die gang. 
Sommige bekende ondernemings gebruik Cumbernauld as basis, waaronder Mackintosh,  en Farmfoods   wat in Blairlinn bedrywig is. Cumbernauld het die afgelope paar jaar 'n toename in besigheidsaktiwiteite beleef, terwyl die OKI UK se hoofkwartier oor die stad na Westfield naby Yaskawa Electronics verhuis het.  Die vervaardigers van Irn-bru A.G. Barr het ook sy wêreldhoofkwartier in die Westfield-deel van die stad.  Die ou Isola-Werke-fabriek in die Wardpark-omgewing is omskep in filmstudio's en produksiefasiliteite vir die TV-reeks Outlander, wat gereeld in die stad se groenspasies verfilm. Die Cumbernauld Glen-reservaat van die Scottish Wildlife Trust is veral gebruik as agtergrond waarvan die oeroue eikebome-oorblyfsel 'n gerieflike plek bied vir die tonele van die 18de eeu. In Mei 2016 het die North Lanarkshire Council ingestem tot die uitbreiding van die Wardpark -terrein as daar finansiering gevind kon word. 'N Ander industriële landgoed Lenziemill is onder meer die tuiste van Dow Waste Management  en die meubelmaker Aquapac. 
Cumbernauld bestaan ​​uit meer as 50% groen ruimte,  en is ontwerp om groen ruimtes in te sluit as 'n hulpbron vir die gemeenskap.
Die Scottish Wildlife Trust besit vier wildreservate in die stad - Cumbernauld Glen,  Luggiebank Wood,  Forest Wood,  en Northside Wood.  Hierdie habitats sluit in antieke eikebos (met gepaardgaande blouklokkies in die vroeë somer) en groot gebiede van Skotse dennebedekking.
Cumbernauld (soos Ben Lomond) lê op die Skotse waterskeiding, die dreineringsverskil wat riviertelsels wat na die ooste vloei, skei van die wat na die weste vloei. Daar is twee hoofwaterweë wat uit Cumbernauld vloei: die Red Burn (waaruit die stad se Gaeliese naam afgelei is) en die Luggie Water (verewig deur David Gray). Die Rooi Brandwond  vloei deur die Glen en daar is paadjies langs hierdie en die Bog Stank.
Daar is ook 'n voetpad langs die Glencryan Burn met kilometers se paadjies na Pallacerigg en Fannyside Lochs.
Fannyside Muir, in die suide van die stad, is deel van die Slamannan -plato, 'n oppervlakte van 183 hektaar laaglandse moeras. Hierdie habitat word herstel deur 'n verskeidenheid organisasies, waaronder die nasionale insek -liefdadigheidsorganisasie Buglife. Die plato word aangewys as 'n SSSI (terrein van spesiale wetenskaplike belang) en 'n SPA (spesiale beskermingsgebied), deels vanweë die nasionaal belangrike bevolking van Taiga Bean Ganse (Anser fabialis fabialis).
Daar is 'n groot aantal parke, en daar is ook LNR's (Local Nature Reserves) en SINC's (Sites of Importance for Nature Conservation) wat besit en bestuur word deur die North Lanarkshire Council. Byvoorbeeld, St. Maurice's Pond  as 'n SINC en Ravenswood  het 'n LNR. In 1993 is Broadwood Loch, 'n balanseermeer, geskep deur die moswater op te dam en 'n waterdigte membraan van plastiek te gebruik en 'n muur van 6 meter om die water te weerhou.  Dit was hoofsaaklik om vloede stroomaf te voorkom, maar ook vir ontspanning.
'N Landskapsbewaringsvennootskap onder leiding van die Scottish Wildlife Trust, die Cumbernauld Living Landscape (CLL), werk in die stad met die doel om die groen ruimtes te versterk, te verbind en te herstel en mense se persepsies en toegang daartoe te verbeter. 
In 2014 het die CLL beeldmateriaal van kameras gekry van dennemartens wat in die bos binne Cumbernauld woon, en die terugkeer van hierdie spesie (voorheen uitgesterf oor die sentrale gordel van Skotland) het 'n sentrale plan geword van die organisasie se strategie om die natuurpersepsie in die dorp.
In 1967 het die Institute of American Architects Cumbernauld aangewys as die beste nuwe stad ter wêreld wat die Reynold's Memorial Award toegeken het.  Cumbernauld is 'n tweemalige wenner van die Carbuncle Awards in 2001 en 2005.  Die stad het sedertdien die toekenning van 'Best Town' ontvang by die Scottish Design Awards 2012.  The Royal Town Planning Institute ( RTPI) het die stad in Maart 2014 'n sertifikaat toegeken vir sy sukses as 'n nuwe stad. In 2015 het die Town Center die Green Apple Environmental Award ontvang.  Cumbernauld het die 2013 Beautiful Scotland -toekenning vir die beste "Small City" gewen.  Dit het ook jaarliks ​​sedert 2009 silwer medaljes ontvang,  die mees onlangse in 2017.  In 2017 is Cumbernauld ook bekroon met die Garden for Life Biodiversity Award. 
Cumbernauld huisves Clyde FC, wat voetbal speel in die Scottish League One en woon in die Broadwood -stadion, wat hul tuiste was sedert hulle in Februarie 1994 van hul tradisionele basis in Glasgow verhuis het. staan ​​bekend as die "Gypsy Army".
In 2012 is die grasveld van Broadwood Stadium vervang deur 'n nuwe kunsmatige FIFA standaard 3G -oppervlak in 'n vennootskap tussen mede -huurders en die Lowland League -klub Cumbernauld Colts, North Lanarkshire Leisure en die plaaslike raad. Cumbernauld is die tuiste van die junior voetbalspan Cumbernauld United wat in Guy's Meadow speel. Five-a-side kan gespeel word by die Tryst of Broadwood, wat ook sewe-a-side en volgrootte plekke het. Plekke kan ook bespreek word by Ravenswood en Oak Road. Broadwood het ook 'n BMX -baan  en draaiklasse vir fietsry.
Die stad se rugbyspan, Cumbernauld RFC, is in 1970 gestig en het drie senior manspanne en verskeie junior spanne gehad.  Die klub en raad het in die laat sewentigerjare ooreengekom om die Auchenkilns -gebied in South Condorrat te ontwikkel. Die multisportfasiliteit is in 1979 geopen en word nou gedeel met Kildrum United FC. Hulle speel in West Regional League 2, die 5de vlak van klubrugby. 
Die Cumbernauld Gimnastiekklub het in die vroeë 1990's sy basis by Broadwood Gymnastics Academy ingetrek, 'n doelgeboude gebou op dieselfde plek as Broadwood Stadium. Hulle het ook tennis en kort tennis by Broodwood. Dansklasse word op 'n aantal plekke gehou, waaronder Cumbernauld Theatre, wat ook dramaklasse en programme het.
Die Cumbernauld -handbalspan, Tryst 77,  wat in 2007 tweede gekom het tydens die Britse handbalkampioenskappe. Die Tryst huisves die Cumbernauld -swemspan, die Tryst Lions -stoeiklub en muurbal- en pluimbalbane sowel as gimnasiums. Vechtkunsten word beoefen in The Link, The Tryst en in Broodwood. Rou Taekwondo het ook 'n sentrum by Westfield Industrial Estate. 
Die Palacerigg Field Archers, wat vergader vir oefening by die Tryst Sportsentrum en 'n boogskietkursus in die nabygeleë Palacerigg Country Park het waar kompetisies gehou word. Palacerigg het ook een van die stad se drie gholfbane, die ander twee is Dullatur Golf Club en Westerwood, wat ontwerp is deur Seve Ballesteros en Dave Thomas.
Snooker word gespeel by die Rooi Driehoek. Bowling word gespeel in die Village, Abronhill, Ravenswood en in Condorrat. 'N Klein trekpleister World of Wings naby Blairlinn huisves 'n versameling roofvoëls met vlieënde uitstallings en bewaringsaktiwiteite. 
Wat openbare vervoer betref, het Cumbernauld busverbindings  na Glasgow, insluitend die lughawe,  Stirling, Falkirk, Dunfermline en St Andrews, wat deur FirstGroup en Stagecoach bestuur word. Verskeie dele van die stad word verbind deur plaaslike busdienste, wat deur kleiner ondernemings soos Canavan Travel en Dunn's Coaches bestuur word. Spoordienste na en van die stad word verskaf deur Abellio ScotRail.
Die stad het spoorverbindings na Glasgow, Falkirk, Motherwell en Edinburgh via die Cumbernauld -treinstasie. Daar is ook 'n stasie by Greenfaulds. Croy -treinstasie in die noorde van die stad het spoorverbindings na Edinburgh, Alloa, Dunblane en Glasgow.'N Volledig elektriese diens aan Falkirk Grahamston word voorgestel met behulp van die Cumbernauld Line. [ aanhaling nodig ] Ander werklyne sluit in die Argyle Line en die North Clyde Line.
Skakels in die omgewing sluit die M8, M73, M74, M80, M876 en M9 in. 'N Plaaslike veldtog is onlangs begin om te protesteer teen die voorgestelde uitbreiding van die M80 binne die stadsgrense. Die A80 is onlangs opgegradeer na die M80.
Die Cumbernauld -lughawe (EGPG) word hoofsaaklik gebruik vir die opleiding van vlieëniers met vaste vlerke en roterende vleuels; dit het ook 'n instandhoudingsfasiliteit vir vliegtuie. Die lughawe het 'n gewone CAA -lisensie wat vlugte moontlik maak vir die openbare vervoer van passasiers of vir vlieginstruksies soos gemagtig deur die lisensiehouer, Cormack Aircraft Services Limited. Die lughawe is in die laat 1980's deur die Cumbernauld Development Corporation geopen. Voordat die lughawe gebou is, was daar 'n grasstrook op dieselfde perseel.
Die plaaslike Cumbernauld -koerant is die Cumbernauld News. Revival FM is 'n Christelike gemeenskapsradiostasie in Skotland en werk onder 'n Community Radio License.
Cumbernauld FM is 'n gemeenskapstasie wat op 106,8 FM* en aanlyn na die stad Cumbernauld en omliggende gebiede uitsaai.
Cumbernauld Theatre, wat ontstaan ​​het uit die gemeentelike Cottage Theatre (EST. 1963), is in 1978 as 'n liefdadigheidsburo opgerig. Deur die jare heen het dit 'n gunstige reputasie opgebou op die Skotse kuns toneel, vir beide sy eie produksies en gemeenskapsuitreikingsinisiatiewe. In 2019 het die onderneming 'n Fringe First -toekenning op die Edinburgh Fringe Festival gewen.
Cumbernauld het 11 raadslede uit 69 raadslede in North Lanarkshire. 
Stuart McDonald is die verkose parlementslid van die gebied in die kieskring van die Britse parlement. Hy is 'n lid van die Scottish National Party.  Soos hy in sy eerste toespraak gesê het, word hy soms verwar met sy naamgenoot, wat ook 'n SNP -LP is.  
Tot en met die onttrekking van die Verenigde Koninkryk aan die Europese Unie op 31 Januarie 2020, was daar ook 6 MEP's vir Skotland (kiesdistrik van die Europese Parlement) van vier verskillende partye.
Die New Statistical Accounts of Scotland (April 1839) beskryf 3 skole: Cumbernauld Village 80–90 leerlinge, Condorat [sic] 60–70 leerlinge, Garbethill [East Fannyside] 20 leerlinge. Dit bevat 'min mense tussen 6 en 15 wat nie die Bybel kan lees nie'.  Groome's Gazetteer (1896) het "Drie openbare skole - Cumbernauld, Condorrat en Arns [naby die huidige Abronhill] - en die Drumglass Church -skool, met onderskeie verblyf vir 350, 229, 50 en 195 kinders, het (1880) 'n gemiddelde bywoning van 225,98,30 en 171. "  Met die koms van die spoorlyn is 'n nuwe skool gebou na 'n paar polemiek.  Dit het in 1886 geopen, dit staan ​​bekend as die Southern District School en was naby die treinstasie. 
Historiese Laerskole in New Town sluit in: Cumbernauld Primêr (dorp), Glenhead Primêr, Hillcrest Primêr (Carbrain Temporary School), Langlands Primêr, Melrose Primêr, Laerskool Muirhead, Sacred Heart Primêr, Seafar Primêr en St Joseph's. Historiese New Town sekondêre skole sluit in: Abronhill High (gesluit vanaf Julie 2014) en Cumbernauld High (het Cumbernauld Academy geword).
Baird Memorial Primêr
Laerskool St. Helen
Laerskool St. Lucy
St. Margaret van Skotland Primêr
St Mary's Primêr
Woodlands Primêr 
Sekondêre skole Redigeer
met 'n nuwe skoolgebou wat in 2019 geopen is, is die ou gebou sedertdien gesloop. met 'n nuwe skoolgebou wat in September 2016 geopen is, is die ou gebou sedertdien gesloop.   
Skole met spesiale behoeftes Redigeer
Verdere opleiding Redigeer
Hierdie gemeente is in 1649 deur die Kommissarisse vir die Plantasie van Kirke van Kirkintilloch losgemaak en is toe Easter Leinyie of Lenzie genoem. Die kerk is in 1659 gebou, en die naam Cumbernauld is toe aan die gemeente gegee. In 1725 is die baronie Castlecary uit die gemeente Falkirk geneem en by Cumbernauld gevoeg.  Histories het Groome's Gazetteer gesê dat "vermoedelik dat daar voor die Hervorming kapelle in Achenbee, Achenkill, Chapelton, Kildrum, Kilmuir en Croy bestaan ​​het." In 1737 het sommige die Kerk van Skotland verlaat om 'n Secession Church te vorm.  Dit verdeel oor die Burgher -eed. 
Daar is tans ongeveer 17 kerke in die stad. Dit sluit in:
Church of Scotland  Redigeer
Cumbernauld Old - Die historiese Groome's Gazetteer het "Die parogiekerk hier is 'n ou gebou met 660 sittings."
Rooms -Katolieke Edit
Ander kerke Redigeer
Apostoliese Kerk 
Carbrain Baptiste Kerk
Hoeksteen Christelike Genootskap 
Cumbernauld Free Church  - Histories sê Groome's Gazetteer dat "die Vrye kerk dateer uit 1826, wat aan die oorspronklike sessie behoort het, maar die afgelope tyd amper herbou is en daar ook 'n nuwe Verenigde Presbiteriaanse kerk is." 
Jehovah se Getuies op Abbotsford Place
Historiese bevolking van Cumbernauld
Cumbernauld (1957) kleur 2 minute. Sny gras stil - inhuldigingseremonie op 28 Junie 1957 met burggraaf Muirshiel, minister van buitelandse sake vir Skotland. 
Bou nuwe huise in Cumbernauld. (1959) kleur 6 minute moontlik Braehead Rd. Kildrum of Fleming Rd. Seevaart? 
Glasgow (1963) kleur 20 minute Douglas Gray Bevat baie kort opnames van East Kilbride en Cumbernauld (1964) kleur 9 minute clip Vanaf 6m55 in die YouTube -snit
British Movietone News (1965) B & amp; 2 min Rotonde Internasionale joernaliste besoek Cumbernauld. 
The Design of Space (1966) Regisseur: Don C. Chipperfield (minute 1-3)  met 'n ongelooflike uitspraak van Cumbernauld.
Pathe News (1967) B&W 1 min Prinses Margaret in Cumbernauld om Fase 1 te open
New Towns (1969) kleur: 22 minute. 'N Studie van die nuwe dorpe East Kilbride, Glenrothes, Cumbernauld en Livingston.
Cumbernauld, Town For Tomorrow (1970) 25 minute kleur. Regisseur Robin Crichton. Voorgelees deur Magnus Magnusson 
Marshall-Orr (1975) 17 minute kleur stil Het 'n paar beeldmateriaal van die middestad en die treinstasie. 
Cumbernauld HIT (1977) 44 minute kleur. 'N Fiksierolprent van James-Bond oor 'n bose vrou se planne om die New Town of Cumbernauld met 'n bio-wapen te' hi-jack ' regisseur: Murray Grigor, borg: CDC.  Het 'n paar jaagvolgordes in die ou middestad.
Gregory se meisie Bill Forsyth se film van 1981 speel af in Abronhill High en in die stad. Die naam van die stad in die film was Climackston New Town (sic) en dit is onderteken as 20 myl van Glasgow, 25 myl van Edinburgh en 9000 myl van Caracus. 
Spanjaarde in Cumbernauld (2016)-'n Dokumentêr van 13 minute in Engels gemaak vir 'n HND-projek. 
Night-time Window on Wildlife (2017) 4 minute-opnames van Cumbernauld Living Landscape met hulp van vrywilligers. 
Beats (2019) Die rolprent van Brian Welsh speel in 1994 oor twee Skotse vriende wat 'n laaste aand van partytjie vertrek voordat hulle hul eie gang gaan.
STV Stadsbeplanning - Die nuwe stad van Cumbernauld (1966) Geoff Rimmer 
STV - Gallimaufrey (c. 1970) 3 minute kleur - 'N Cumbernauld -gedig - 'n Visie van 'n nuwe stad 
STV - Cumbernauld (c. 1973) 3 minute kleur, stil - 'n blik op Cumbernauld terwyl 'n groot deel van die gebied nog in aanbou is 
It's a Knockout (1981) BBC 45 min Dunfermline vs Cumbernauld vs Glenrothes (kan gevind word met videosoektog). 
STV's The Riverside Show het op 28 Augustus 2014 'n stuk van 12 minute van Lizzie Clark gehad, insluitend onderhoude met raadslid Tom Johnston en die Outlander-vervaardiger David Brown. 
STV het 'n kort stuk oor die positiewe aspekte van die stad gehad: Redes Cumbernauld is moontlik die beste plek in Skotland. 
Gelukkige verjaardag aan die stad vir môre! (Mei 2017) 3 minute - Kort BBC -versameling vir die 50ste sluit Dudley Leaker in. 
'N Terugblik op die stad Cumbernauld (Desember 2017) 4 minute - Sestig jaar na die inhuldiging van Cumbernauld as 'n nuwe stad, besoek BBC Rewind om te sien hoe dit verander het en hoor die herinneringe aan sommige van die eerste inwoners. 
Wardpark Studios Wysig
Die Buitelander TV -reekse gebruik Wardpark Studios as basis vir stelle. Verskeie tonele uit die TV -reekse is in die plaaslike bosveld geskiet. In Mei 2016 is goedkeuring verleen om die perseel uit te brei van 30,000 vierkante voet tot 78,000 vierkante voet  Marvel's Oneindigheid Oorlog word op plekke in Skotland verfilm en die Wardpark Studios word vir CGI gebruik. 
Baie van die woonbuurte van Cumbernauld behou die name van vorige plase in hul omgewing. 
Die bou van die muur
Dit het geen kennis geneem van vroeëre inheemse nedersettings nie en het deur die bestaande stamgrense gesny.
Anders as die klipgeboude suidelike buurman, Hadrian's Wall, is die muur van die Antonine-muur meestal uit lae gras gemaak en 'n hoogte van 3 m bereik. Die verdediging het nie net 'n muur nie, maar ook 'n groot sloot, byna 5 m diep, wat noordwaarts van die muur geloop het en 'n buitenste heuwel wat uit die aarde uit die sloot gegooi is. Sewentien forte plus bykomende 'fortlets' huisves die 6 000-7 000 man langs die muur. Die militêre weg, 'n dienspad wat suid van die muur gebou is, was nog 'n belangrike element, waardeur troepe vinnig met die koers kon beweeg, met voorrade, opdragte en nuus.
Die muur is volledig gebou deur lede van die drie Romeinse legioene wat in Skotland gestasioneer was, 'n arbeidsmag van ongeveer 7 000 man. Tydens die konstruksie het die soldate in leertente of houthutte gewoon in tydelike kampe wat deur ligte verdediging omring was.
Leertentfragment. © Hunterian Museum
Die landmeters, ingenieurs, messelaars, skrynwerkers en arbeiders in hul geledere het die roete gemerk, fondamente gebou, klippe gevorm, turf gesny en gelig, hout bymekaargemaak - en die voltooiing van elke deel van die muur met triomfantelike opnames aangeteken.
Die Bridgeness Distance Slab, Bo 'ness
Om voor die hand liggende redes word die meeste van die Romeinse afstandblaaie wat langs die Antonine -muur in die middel van Skotland ontdek is, nou in museums gehou. In 2012 is 'n replika van die waarskynlik die indrukwekkendste plaat egter naby die plek waar die oorspronklike in 1868 ontdek is, opgerig.
Die replika van die Bridgeness -afstandblad, Bo 'ness
Hierdie replika-plaat, gemaak met behulp van die nuutste laser-skanderingstegnologie, kan nou gevind word op Harbour Road, Bo 'ness. Alhoewel die presiese posisie van die oostelike punt van die Antonine -muur nog ontdek moet word, lyk 'n plek nie ver van hierdie plek nie. En natuurlik, as u ook die oorspronklike Romeinse gebeeldhouwde klip uit die tweede eeu wil sien en u wil bewonder oor die pragtige uitbeeldings van 'n seëvierende Romeinse ruitersman en 'n daaropvolgende godsdienstige ritueel, vind u dit nie ver daarvandaan in die Nasionale Museum van Edinburgh nie. van Skotland. 'N Fassinerende kortfilm oor die ontdekking en ontspanning van die paneel kan hier besigtig word.
Argeoloë ontdek 'n tempel wat 'Dark Age' lig werp
Die ontdekking van 'n buitengewoon goed bewaarde monumentale tempel in Turkye-wat vermoedelik in die tyd van koning Salomo in die 10de/9de eeu vC gebou is-werp lig op die sogenaamde Donker Tydperk.
Die ontdekking, wat deur die Tayinat Archaeological Project (TAP) van die Universiteit van Toronto in die somer van 2008 ontbloot is, laat die tradisionele siening twyfel dat die oorgang van die Laat Bronstydperk na die Vroeë Ystertyd gewelddadig, skielik en kultureel ontwrigtend was.
Antieke bronne - soos die Homeriese epos en die Hebreeuse Bybel - beeld 'n era van wydverspreide hongersnood, etniese konflik en bevolkingsbeweging uit, veral die migrasie van die seevolke (of Bybelse Filistyne) en die Israeliete. Daar word vermoed dat dit 'n lang donker tydperk veroorsaak het wat gekenmerk is deur kulturele agteruitgang en etniese twis gedurende die vroeë eeue van die ystertydperk. Maar onlangse ontdekkings - insluitend die opgrawings in Tayinat - het aan die lig gebring dat sommige heersende dinastieë die ineenstorting van die groot Bronstydperk -magte oorleef het.
"Ons opgrawings het nie net begin om uitgebreide oorblyfsels uit hierdie donker tydperk te ontbloot nie, maar die opkomende argeologiese prentjie dui daarop dat Tayinat gedurende hierdie tydperk die hoofstad van 'n magtige koninkryk, die 'Land van Palastin' was," sê Timothy Harrison, professor in Nabye Oosterse argeologie aan die Universiteit van Toronto en die direkteur van die projek. "Interessant genoeg toon die vroeë nedersetting van die ystertydperk in Tayinat bewys van sterk kulturele verbintenisse, indien nie die direkte teenwoordigheid van buitelandse setlaars nie, uit die Egeïese wêreld, die tradisionele tuisland van die seevolke."
Opgrawings het die suidelike benadering van die tempel geopenbaar, wat eens op 'n breë binnehof met klippe geplavei was, en bestaan ​​uit 'n monumentale trap en ingang met ingang, ondersteun deur 'n groot, versierde basaltkolombasis.
Daarbenewens is fragmente van monumentale stelee - klipblaaie wat vir godsdienstige of ander herdenkingsdoeleindes geskep is - in Luwiaanse ('n uitgestorwe taal wat in die huidige Turkye gepraat is) gevind in 'n hiërogliewe skrif. Daar word vermoed dat hulle eens op klipplatforms in die binnehof gestaan ​​het.
"Die sentrale kamer van die gebou is in 'n intense brand verbrand. Dit is gevul met baie verkoolde baksteen en hout, asook 'n aansienlike hoeveelheid bronsmetaal, insluitend klinknagels en gekerfde ivoorfragmente - duidelik die oorblyfsels van meubels of muurbevestigings. Fragmente goud en silwer foelie is ook gevind saam met die gesnyde ooginlegsel van 'n menslike figuur, 'het Harrison bygevoeg.
Die binneste heiligdom van die tempel - ook bekend as die 'heiligdom' - sal die fokus wees van die veldseisoen van 2009 wat op 1 Julie begin.
'N Stuk van die Parthenon in Washington, DC
In 2013 het ek 'n gelukkige week deurgebring by die Center for Hellenic Studies, waar ek navorsing gedoen het oor die manier waarop Amerikaners die Odyssee in die 19de eeu. Dit hou verband met 'n boekprojek waarmee ek begin het (wat eersdaags kom), wat 'n lang reis deur Abraham Lincoln in 1861 ondersoek het om die leier te word van 'n verdeelde land wat die grondbeginsels vergeet het. In my navorsing was ek ingestel op die magdom maniere waarop Amerikaners antieke Griekeland onthou het, insluitend hul neiging om dit verkeerd te onthou, of dit met ander beskawings te verwar. Die Washington-monument bied slegs een van die vele voorbeelde-soos oorspronklik bedink, sou 'n Egiptiese obelisk van 500 voet, bo-op 'n sirkelvormige Griekse tempel, met 'n standbeeld van George Washington in 'n Romeinse toga, in 'n Griekse wa, insluit getrek deur Arabiese ruiters, met 'n Etruskiese gevleuelde oorwinning naby. Uiteindelik is slegs die obelisk gebou.
Maar 'n interessante fragment van Griekeland het die ontwerpproses oorleef. Ten tyde van die eerste boufase, in die 1840's en 1850's, is 'n beroep gedoen om gedenkstene te skenk. Baie state, stede en broederlike verenigings het die oproep beantwoord, en 'n kleiner aantal buitelandse lande het dit ook gedoen. Griekeland was een van hulle. In 1854 het 'n Amerikaanse sendeling (en waarnemende Amerikaanse konsul in Athene), Jonas King, daarin geslaag om die Griekse regering te oorreed om 'n marmerplaat van 30 by 45 duim van die Parthenon na die bouperseel in Washington te stuur. Die sogenaamde Parthenon Stone rus nou op die 190 voet-vlak, in 'n trap (waar dit vir besoekers beperk is). Dit is in die Grieks ingeskryf, met 'n paar geskikte frases wat die bewondering van Griekeland, "die moeder van die ou vryheid", uitdruk vir George Washington en die nuwe vryheidsorde wat hy geloods het.
Ook op ander maniere is daar 'n ouer verlede in die donker trap. Stene is gestuur uit die tempel van Aesculapius op die eiland Paros, van die goewerneur van Paros en Naxos, en van die ruïnes van Kartago. Dertien van die klippe is in Latyn ingeskryf, en twee in Grieks (die Parthenon -steen en 'n klip wat deur die Ohio Sons of Temperance gestuur is, met Pindar, "water is die beste"). Uit Konstantinopel het die Ottomaanse sultan Abdulmejid 'n buitengewone klip gestuur wat deur Turkse ambagsmanne uitgebrei is en ingeskryf is.
Maar 'n ander geskenk uit die antieke wêreld het minder goed gevaar. Pous Piux IX het 'n marmerblad van die Romeinse tempel van Concord gestuur. Maar in 1854 breek gemaskerde mans by die bouperseel in, steel die klip en gooi dit in die Potomacrivier, waar dit tot vandag toe nog bly. Ondanks die eerbied wat die meeste Amerikaners vir die antieke wêreld gevoel het, was hierdie mans, gekoppel aan die Know-Nothing-beweging, kwaad dat die heiligdom van Washington besmet is deur 'n vreemde geskenk (en veral van die pous). Maar die Parthenon Stone het daarin geslaag om die politieke kruisstrome van die 1850's te ontduik, en tot vandag toe rus dit rustig in die donker trap, 'n ware stuk van die antieke wêreld in 'n stad wat veral bekend is vir sy nabootsing.
Ted Widmer is 'n vooraanstaande dosent aan die Macaulay Honours College van die City University of New York. Sy volgende boek, Lincoln on the Verge: Thirteen Days to Washington, word in April deur Simon en Schuster uitgegee.
Anders as die klipgeboude suidelike buurman, Hadrian's Wall, is die muur van die Antonine-muur meestal uit lae gras gemaak en 'n hoogte van 3 m bereik. Die verdediging het nie net 'n muur nie, maar ook 'n groot sloot, byna 5 m diep, wat noordwaarts van die muur geloop het en 'n buitenste heuwel wat uit die aarde uit die sloot gegooi is. Sewentien forte plus bykomende 'fortlets' huisves die 6 000-7 000 man langs die muur. Die militêre weg, 'n dienspad wat suid van die muur gebou is, was nog 'n belangrike element, wat troepe in staat gestel het om vinnig op sy pad te beweeg, met voorrade, opdragte en nuus.
Prinses Nefertiabet en rsquos begrafnisplate
A stele ( / ˈ s t iː l i /, STEE-lee) [Opmerking 1] is 'n klip- of houtblad, gewoonlik langer as breed, in die antieke wêreld opgerig as 'n monument. Grafstene is dikwels vir begrafnis- of herdenkingsdoeleindes gebruik. Stele as klipblaaie sal ook gebruik word as antieke Griekse en Romeinse regeringskennisgewings of as grensmerke om grense of eiendomslyne te merk.
Die oppervlak van die stele bevat gewoonlik teks, versiering of albei. Die versiering kan ingeskryf, in reliëf gesny of geverf word.
Tradisionele Westerse grafstene kan tegnies beskou word as die moderne ekwivalent van antieke stele, alhoewel die term baie selde op hierdie manier toegepas word. Net so kan stelae-agtige vorme in nie-Westerse kulture deur ander terme genoem word, en die woorde & laquo stele & raquo en & laquo stelae & raquo word die meeste konsekwent in argeologiese kontekste toegepas op voorwerpe uit Europa, die ou Nabye Ooste en Egipte,  China, en soms voor-Columbiaanse Amerika.
Giacobbe Giusti, Steenmonumente
Die begrafnisstele van Thrasea en Euandria, ongeveer. 365 vC
Steles is ook gebruik om wette en verordeninge te publiseer, om 'n heerser en rekwisiete en eerbewyse op te teken, om heilige gebiede of verpande eiendomme as territoriale merkers te merk, as die grensstel van Akhenaton by Amarna,  of om militêre oorwinnings te herdenk.  Hulle is wyd gebruik in die Ou Nabye Ooste, Mesopotamië, Griekeland, Egipte, Somalië, Eritrea, Ethiopië, en, waarskynlik onafhanklik, in China en elders in die Verre Ooste, en, onafhanklik, deur die Meso -Amerikaanse beskawings, veral die Olmec  en Maya. 
Stela van Iddi-Sin, koning van Simurrum. Dit dateer uit die Ou Babiloniese tydperk. Van Qarachatan Village, Sulaymaniyah Governorate, Irakse Koerdistan. Die Sulaymaniyah -museum, Irak
Die groot aantal steles, insluitend inskripsies, wat uit die ou Egipte en in Sentraal -Amerika oorleef, vorm een ​​van die grootste en belangrikste bronne van inligting oor die beskawings, veral Maya -stele. Die bekendste voorbeeld van 'n ingeskrewe stela wat tot groter begrip lei, is die Rosetta -steen, wat daartoe gelei het dat Egiptiese hiërogliewe gelees kon word. 'N Insiggewende tele van Tiglath-Pileser III word in die British Museum bewaar. Twee steles wat in die mure van 'n kerk ingebou is, is belangrike dokumente met betrekking tot die Etruskiese taal.
Staande klippe (menhirs), opgerig sonder inskripsies van Libië in Noord-Afrika tot Skotland, was monumente van voorgeletterde megalitiese kulture in die laat steentydperk. Die Piktiese klippe van Skotland, wat dikwels ingewikkeld gekerf is, dateer uit die 6de en 9de eeu.
'N Obelisk is 'n gespesialiseerde soort stele. Die insulêre hoë kruise van Ierland en Brittanje is spesialiseer in steles. Totempale van Noord- en Suid -Amerika wat uit klip gemaak is, kan ook as 'n gespesialiseerde tipe staal beskou word. Grafstene, gewoonlik met 'n ingeskrewe naam en dikwels met 'n grafskrif, is een van die algemeenste soorte stele wat in die Westerse kultuur voorkom.
Mees onlangs, in die Gedenkteken vir die vermoorde Jode van Europa in Berlyn het die argitek Peter Eisenman 'n veld van ongeveer 2700 leë stele geskep.  Die gedenkteken is bedoel om nie net as die veld te lees nie, maar ook as 'n verwydering van data wat verwys na die geheue van die Holocaust.
Egiptiese hiërogliewe op 'n Egiptiese begrafnisstela in Manchester Museum
Baie steles is sedert die Eerste Dinastie van Egipte gebruik. Hierdie vertikale klipblaaie beeld grafstene, godsdienstige gebruik en grense uit. 
Urartiese steles was vrystaande klipobeliskes wat vir verskillende doeleindes gedien het, soms was dit in tempelkomplekse geleë, of in monumentale rotsgesnyde nisse (soos die nis van die Rots van, wat deur Marrand Orbeli in 1916 ontdek is ) of langs grafte opgerig. Ander staan ​​in geïsoleerde posisies en het, soos die Kelashin Stele, 'n herdenkingsfunksie gehad of as grensmerke gedien. Alhoewel dit soms eenvoudig was, het die meeste 'n spykerskrif met die stele en rsquos -funksie of die redes vir die oprigting daarvan. Die staal van Van & rsquos & laquo westelike nis & raquo bevat annale van die regering van Sarduri II, met gebeurtenisse wat jaarliks ​​gedetailleer word en elke jaar geskei word deur die frase & laquo For the God Haldi Ek het hierdie dade en raquo bereik.  Urartiese steles word soms hergebruik as Christelike Armeense grafstene of as spolia in Armeense kerke – Maranci suggereer dat hierdie hergebruik 'n doelbewuste begeerte was om voordeel te trek uit die sterkte van die verlede.  Sommige geleerdes het voorgestel dat Urartiese steles moontlik die ontwikkeling van die Armeense khachkar beïnvloed het. 
Griekse begrafnismerke, veral in Attika, het 'n lang en evolusionêre geskiedenis in Athene gehad. Van openbare en uitspattige optogbegrafnisse tot verskillende soorte aardewerk wat as na die verassing opgeberg is, was sigbaarheid nog altyd 'n groot deel van die antieke Griekse begrafnismerke in Athene. Wat stelai (Griekse meervoud van stele) betref, het stele in die tydperk van die argaïese styl in antieke Athene (600 v.C.) dikwels sekere argetipes figure getoon, soos die manlike atleet.  Oor die algemeen was hulle syfers enkelvoudig, hoewel daar gevalle is van twee of meer figure uit hierdie tydperk.  In die 6de en 5de eeu vC het die Griekse stelai afgeneem en daarna weer in gewildheid gegroei in Athene en ontwikkel tot tonele met veelvuldige figure, dikwels uit 'n familie -eenheid of 'n huishoudelike toneel. Een so 'n noemenswaardige voorbeeld is die Stele of Hegeso. Gewoonlik word grafsteli van marmer gemaak en in reliëf gesny, en soos die meeste antieke Griekse beeldhouwerke is dit lewendig geverf.  Vir meer voorbeelde van stelai, is die Getty Museum en die gepubliseerde Catalogue of Greek Funerary Sculpture 'n waardevolle bron 
Chinese inktvryf van die 1489 (links) en 1512 (regs) steles wat deur die Kaifeng -Jode gelaat is.
Steles (Chinees: bēi 碑) was sedert die Tang -dinastie die belangrikste klipopskrif in China.  Chinese steles is oor die algemeen reghoekige kliptafels waarop Chinese karakters met 'n begrafnis-, herdenkings- of opbouende teks afgesny is. Hulle kan talentvolle skrywers en amptenare herdenk, gedigte, portrette of kaarte inskryf en bevat dikwels die kalligrafie van beroemde historiese figure.  Benewens hul herdenkingswaarde, word baie Chinese steles beskou as voorbeelde van tradisionele Chinese kalligrafiese skrifte, veral die geestelike skrif. 
Chinese steles van voor die Tang -dinastie is skaars: daar is 'n handjievol voor die Qin -dinastie, ongeveer 'n dosyn van die Westelike Han, 160 van die Oostelike Han en 'n paar honderd van die Wei, Jin, Noordelike en Suidelike en Suidynasties.  Tydens die Han -dinastie, grafinskrywings (墓誌, mùzhì) wat biografiese inligting oor oorlede mense bevat, begin eerder op kliptafels as op houtplate. 
Uiteindelik het 'n wydverspreide sosiale en godsdienstige verskynsel ontstaan ​​by die oprigting van stele by grafte of tempels. Keisers het dit nodig gevind om wette af te kondig, wat die gebruik van begrafnisstelle deur die bevolking reguleer. Die wette van die Ming -dinastie, wat in die 14de eeu deur die stigter van die Hongwu -keiser ingestel is, het 'n aantal stele tipes gelys wat as statussimbole beskikbaar was vir verskillende geledere van die adel en amptenare: die hoogste edelmanne en mandaryne kom in aanmerking vir steles wat bo -op 'n klipskildpad en bekroon met horinglose jakkalse, terwyl die amptenare op die laer vlak tevrede moes wees met stel met gewone afgeronde toppe, wat op eenvoudige reghoekige voetstukke staan. 
Steles word op byna elke belangrike berg en historiese plek in China aangetref. Die Eerste Keiser het in die 3de eeu v.C. vyf rondleidings deur sy domein gemaak en Li Si laat sewe klipopskrifte maak ter herdenking en lof van sy werk, waarvan fragmente van twee oorleef.  Een van die beroemdste bergstene is die 13 m (43 voet) hoë stele by Mount Tai met die persoonlike kalligrafie van keiser Xuanzong van Tang ter herdenking van sy keiserlike offers daar in 725. 
'N Aantal sulke klipmonumente het die oorsprong en geskiedenis van godsdienstige gemeenskappe in China en rsquos behou. Die 8ste-eeuse Christene van Xi & rsquoan het die Nestoriaanse Stele agtergelaat, wat negatiewe gebeurtenisse uit die latere geskiedenis oorleef het deur etlike eeue lank onder die grond begrawe te word. Steles wat deur die Kaifeng -Jode in 1489, 1512 en 1663 geskep is, het die herhaaldelike oorstromings van die Geelrivier wat hul sinagoge verskeie kere verwoes het, oorleef om ons iets oor hul wêreld te vertel. China en rsquos Moslem het ook 'n aantal steles van 'n aansienlike oudheid, wat dikwels sowel Chinese as Arabiese teks bevat.
Duisende stelele, bykomend tot die oorspronklike vereistes, en wat nie meer verband hou met die persoon vir wie hulle opgerig is nie, is bymekaargemaak in die Xi & rsquoan & rsquos Stele Forest Museum, wat 'n gewilde toeriste -aantreklikheid is. Elders kan ook baie ongewenste stele op geselekteerde plekke in Beijing gevind word, soos Dong Yue Miao, die Five Pagoda -tempel en die kloktoring, wat weer byeengebring is om toeriste te lok en ook as 'n manier om die probleem waarmee plaaslike owerhede te kampe het, op te los wat om met hulle te doen. Die lang, woordryke en gedetailleerde inskripsies op hierdie steles is byna onmoontlik om te lees, want die meeste is liggies op wit marmer gegraveer met karakters van ongeveer 'n sentimeter in grootte, en dit is dus moeilik om te sien, aangesien die plate dikwels 3 m of meer hoog is.
Daar is meer as 100,000 oorblywende klipinskrywings in China. Slegs 30 000 is egter getranskribeer of laat vryf, en minder as die 30 000 is formeel bestudeer. 
Kyk die video: Civilization V OST. Augustus Caesar Peace Theme. Ancient Roman Melody Fragments (Junie 2022).