[[Lêer:Crystal-donna-531x640.jpg|duimnael|[[Crystal Donna Roberts]] is 'n moderne aktrise. Sy word ook gereeld as aanbieder en aktrise op TV gesien.]]
'n '''Akteur''' (manlike vorm) of '''aktrise''' (vroulik) is iemand wat 'n persoon in 'n verhaal of rolspel uitbeeld. 'n Akteur is bemoeid met die [[uitvoerende kunste]] en tree in rolprente, TV-programme, op verhoog en in radiouitsendings op. Hulle kan toneelspeel, gemaklik voor mense praat en ook sing en dans. Dis belangrik dat akteurs so veelsydig moontlik moet wees om soveel moontlike rolle en situasies te kan vertolk.
Soos die [[Wes-Romeinse Ryk]] begin verval het deur die middel van die 4de en 5de eeue, het die setel van die Romeinse mag verskuif na [[Istanboel|Konstantinopel]] en die [[Bisantynse Ryk]]. Rekords wys dat [[Mimiek|mime]], pantomime, tonele of voordragte van [[Tragedie|tragedies]] en [[Komedie|komedies]], [[Dans|danse]], en ander vermaak baie gewild was. Vanaf die 5de eeu is [[Wes-Europa]] gedompel in 'n tydperk van algemene wanorde. Klein nomadiese groepe akteurs het gereis in [[Europa]] gedurende die tydperk en het 'n opvoering gelewer daar waar hulle 'n gehoor kon vind; daar is geen bewyse wat toon dat hulle enigiets behalwe ru-skerms vervaardig het nie.<ref>Brockett and Hildy (2003, 75)</ref> Tradisioneel was akteurs nie van 'n hoë status nie; daarom in die Vroeë Middeleeue was reisende geskelskappe dikwels met wantroue aanskou. Vroeë Middeleeuse akteurs was veroordeel deur die [[Rooms-Katolieke Kerk|Kerk]] gedurende die Donker Eeue, omdat hulle as gevaarlik, immoreel en [[Paganisme|heidens]] beskou is. In baie dele van Europa, was dit die tradisionele oortuiging van spesifieke streke dat akteurs nie 'n Christelike begrafnis kon hê nie.
Daar was verskeie sekulêre opvoerings tydens die Middeleeue, waarvan die vroegste ''The Play of the Greenwood'', deur Adam de la Halle in 1276 is. Dit bevat satiriese tonele en ander volksmateriaal soos feetjies en bonatuurlike gebeure. Die klug genre het ook gewild begin raak na die 13de eeu. Teen die einde van die Laat Middeleue, het professionele akteurs in Engeland en Europa na vore begin tree. [[Richard III van Engeland|Richard III]] en [[Hendrik VII van Engeland|Henry VII]] het beide klein groepe akteurs bestuur. Aan die begin van die 16de eeu, het [[Commedia dell'arte]] geselskappe improvisasie opvoerings regoor Europa gedoen vir 'n paar eeue lank. Commedia dell'arte was 'n akteur-gesentreerde teater, wat min natuurskoon en baie min rekwisiete benodig het. Opvoerings was los raamwerke, wat situasies, komplikasies en die uitkoms omtrent 'n aksie uitgebeeld het, rondom hierdie strukture het akteurs geïmproviseer. Die uitvoerings het gewoonlik bestaan uit 'n groep van 13 tot 14 akteurs, en in meeste gevalle het akteurs in die wins gedeel gelykstaande aan die grootte van hul rolle wat hulle vertolk het.
[[Lêer:The_Swan_cropped.png|duimnael|'n 1596 skets van 'n opvoering in proses op die verhoog van ''The Swan'', 'n [[Elizabethaanse teater|Elizabethaanse]] oop-dak teater.]]
In die 19de eeu is die negatiewe reputasie van akteurs grootliks omgekeer en hulle is vereer en toneelspel het 'n gewilde beroep en kuns geword. Die koms van die akteur as 'n beroemde persoon, het gemaak dat gehore na opvoerings gaan kyk om hul "gunsteling sterre" te sien. Akteurs se bestuurders, wat hul eie maatskappy gestig het, moes ook nou omsien na die vervaardiging en finansiering van produksies.<ref>James Eli Adams, ed., ''Encyclopedia of the Victorian era'' (2004) 1:2-3.</ref> Indien 'n maatskappy suksesvol was, het hulle 'n permanente kliëntebasis gehad wat na die produksies kom kyk het. Hulle kon ook hul gehore vergroot deur landswyd te toer en om 'n reeks bekende opvoerings te doen, soos dié wat deur Shakespeare geskryf is. Die koerante, private klubs, kroeë en koffiewinkels het gegons oor die nuutste produksies en sterre. Henry Irving (1838 - 1905) was die mees suksesvolle bestuurder onder die Britse akteurs.<ref>George Rowell, ''Theatre in the Age of Irving'' (Rowman & Littlefield, 1981).</ref> Irving was bekend vir sy Shakespeare rolle en vir sodanige innovasies soos om die ouditorium se ligte af te skakel om die fokus op die akteurs te plaas. Sy geselskap het regoor Brittanje getoer, asook Europa en die Verenigde State van Amerika, waar talentvolle akteurs gehore bekoor het. In 1895 is geselskap ook in hoër kringe van die Britse samelewing aanvaar.
* In die Stanislavski-stelsel, ook bekend as Stanislavski se metode, neem akteurs hul eie gevoelens en ervarings om die egtheid van die karakter te weerspieël. Akteurs sit hulself in die gedagtegang van die karakter en soek vir ooreenkomste tussen hulself en die karakter om 'n ware uitbeelding van die karakter weer te gee.
Soms word die kwessie verder gekompliseer, byvoorbeeld wanneer 'n vrou die rol van 'n vrou vertolk wat soos 'n man aantrek - wat haarself dan voordoen as 'n man, soos [[Julie Andrews]] in die ''Victor/Victoria'', of [[Gwyneth Paltrow]] in ''Shakespeare in Love''. In ''It's Pat: The Movie'', weet die kyker nooit wat die geslag van die deurslaggewende karakters, Pat en Chris (gespeel deur [[Julia Sweeney]] en [[Dave Foley]]) is nie. Net so, in die bogenoemde voorbeeld van ''The Marriage of Figaro'', is daar 'n toneel waar Cherubino ('n manlike karakter vertolk deur 'n vrou) aangetrek is soos 'n vrou; die ander karakters in die toneel is bewus van een vlak van geslagsomruiling, maar die gehoor is van twee vlakke bewus.