Sedert die begin van lockdown, meer van ons het fietse geneem, ons eie groente gekweek en ons eie brood gebak. Dit is dus nie verbasend dat ons voorgestel het dat ons hierdie ervaring moet gebruik om ons benadering tot die klimaatkrisis te heroorweeg nie.
Lees van sommige omgewingsliteratuur - soms 'ekoliteratuur' genoem - kan ons ook die geleentheid gee om op verskillende maniere oor die wêreld rondom ons na te dink.
Ekoliteratuur, het 'n lang literêre tradisie wat dateer uit die geskrifte van die 19de eeu Engelse romantiese digters en Amerikaanse skrywers. En die groeiende bewustheid van klimaatsverandering het die ontwikkeling van omgewingsgeskrifte versnel.
deur Indra Sinha
Indra Sinha's Animal's People, kyk na die Bhopale gasontploffing in Indië - een van die gruwelikste omgewingsrampe van die 20ste eeu. 'N Giftige gaslek van 'n plaagdoderaanleg in Amerika besit duisende mense en het meer as 'n half miljoen gewond.
Die hoofkarakter in die roman, Animal, is 'n 19-jarige weeskindseun wat die ontploffing met 'n misvormde liggaam oorleef. Dit beteken dat hy moet "kruip soos 'n hond op al vier". Diere haat nie sy liggaam nie, maar omhels sy animistiese identiteit - wat 'n onkonvensionele bied nie-menslike perspektief.
Met hierdie gewonde "mens-dier-figuur" voer Sinha sy kritiek op Indië se postkoloniale toestande aan en toon hy aan hoe die Westerse kapitalistiese oorheersing mense en die omgewing in die hedendaagse postkoloniale samelewing beskadig.
My jaar van vleis
deur Ruth Ozeki
Die roman van Ruth Ozeki meng temas soos moederskap, geregtigheid in die omgewing en ekologiese praktyk om die ontstellende gebruik van groeihormone in die Amerikaanse vleisbedryf vanuit 'n feministiese ekokritiese perspektief te ondersoek.
Die roman gebruik 'n "dokumentêre" narratiewe modus en begin met 'n TV-kookprogram - geborg deur 'n vleisonderneming. Tydens die verfilming van die show ontmoet Jane Takagi-Little, die regisseur, 'n vegetariese lesbiese paartjie wat die lelike waarheid oor die gebruik van groeihormone in die veebedryf onthul. Die ontmoeting motiveer Jane om 'n dokumentêre projek te onderneem om te ontbloot hoe groeihormone vroulike liggame vergiftig.
Deur 'n doelbewuste keuse om al haar hoofkarakters vroulik te maak, vestig Ozeki haar lesers se aandag op nie-konformerende, atipiese vroulike figure wat in opstand kom teen sosiale of kulturele norme inherent aan die patriargale kapitalistiese samelewing.
deur Richard Powers
Die Overstory word geprys deur kritici vir sy ambisie om die lewens van bome en die voorspraak daarvan bewus te maak van 'n ekosentriese lewenswyse. Powers se roman bevat nege kenmerkende karakters - wat die 'wortels' van bome voorstel. Geleidelik verweef hul verhale en lewens mekaar om die 'stam', die 'kroon' en die 'sade' te vorm.
Een van die karakters, dr Patricia Westerford, publiseer 'n koerant waarin bome sosiale wesens is, omdat hulle mekaar kan kommunikeer en waarsku as 'n vreemde indringing plaasvind. Haar idee, hoewel dit as kontroversieel in die roman aangebied word, is eintlik goed ondersteun deur die wetenskaplike studies van vandag.
Ten spyte van haar baanbrekende werk, neem Dr Westerford uiteindelik haar eie lewe deur giftige bome-uittreksels op 'n konferensie te drink - om dit duidelik te maak dat mense net bome en die planeet kan red deur op te hou bestaan.
Hierdie is slegs 'n paar boeke met 'n spesifieke fokus op omgewingskwessies - ideaal vir u huidige leeslys. Tot almal se verbasing het hierdie wêreldwye ineenstorting ons 'n paar eko-voordele gegee, soos 'n skielike dompeling in koolstofvrystellings en die groot afname in ons vertroue op tradisionele fossielbrandstofenergie. Miskien kan ons dan uit hierdie ervaring leer na 'n groener toekoms.
Ti-han Chang, lektor in Asië-Stille Oseaan-studies, Universiteit van Sentraal-Lancashire
Jy is hier: Tuis > Lewe > Reis en kreatiwiteit > Vyf 'moet lees'-romans oor die omgewing en klimaatkrisis