Ek is tans in 'n geestelike verduistering, en dis nie mooi nie. Tipies voel ek dat ek 'n oop gesprek met geestelike leiding het. Dit is asof daar 'n telefoonlyn is wat van my regte tempel, net bokant die oog, na 'n naamlose plek in die eter strek. Dit voel asof my gidse by en om my is, naby, altyd beskikbaar, en ons kan deur die dag gesels, wanneer ek hulp nodig het en onthou om dit te vra.
En dan kom die geestelike blackout saam. Wham! Iemand sluit 'n valdeur oor, sny die telefoonlyn, en alles gaan donker. Dis die donker nag van die siel, die dwaal in die woestyn. Dit is nie net 'n slegte bui, prikkelbaarheid of frustrasie nie. Dit is 'n volwaardige, vreesgedrewe woede van stilte en hartseer.
Selfs terwyl ek daarin is, weet ek baie dinge. Ek weet my gidse is nog steeds hier en kommunikeer met my, maar my vrees het so 'n versperring geskep dat ek hulle nie kan hoor nie, of ek kies nie omdat my ego my gyselaar geneem het nie.
Ek weet dat ek miserabel is en dat ek nie so moet voel nie, maar ek kies op een of ander vlak om daarin te beweeg.
Ek weet dat die valde oop sal gaan en die ligte sal weer aangaan.
Ek weet dat iets-'n Ha oomblik, 'n insig, of 'n gevoel van groter krag sal daaruit voortkom.
Ek weet dat die geestelike blackouts minder en verder is, en ek weet ook dat hierdie een nie die laaste sal wees nie.
Wat skep geestelike blackouts?
Blackouts is lastig omdat hulle deur allerhande dinge geïnisieer kan word, wat ons laat glo dat die probleem die sneller is, nie wat in ons is nie. Maar dit is noodsaaklik om te weet dat die verduistering altyd deur jou eie vrees veroorsaak word, en nie deur die vrees nie. Jou ego sal dit aan iemand se skuld gee, maar dis net 'n afleiding.
Byvoorbeeld, die eerste klas blackout wat ek in nou is, het begin nadat ek meer as 'n week met ses ander mense vakansie gehad het. As 'n klassieke introvert, het ek alleen tyd nodig om my batterye te herlaai, en ek het nie amper tien dae gehad nie. Dit was asof my geestelike immuunstelsel in gevaar was, en vrees het ingekom en oorgeneem. Die mense met wie ek vakansie gehad het, het dit nie veroorsaak nie. Ek het my eie behoeftes net geïgnoreer.
En nou, my ego is onverbiddelik. Ek weet dat dit alles oor 'n paar dae baie beter sal wees. Maar, man, is dit 'n vreeslike plek om te wees terwyl ek daar is.
So voel ek tydens 'n geestelike uitkyk: Alles is gebreek, en niks sal ooit weer reg wees nie. Ek blameer almal vir my probleme, of ek blameer myself. Ek voel asof ek nie geluk, oorvloed of liefde verdien nie. Ek het alles gemors, domme foute gemaak, en ek verdien om gestraf te word met die ellende wat ek voel.
Daar is niemand wat my kan help nie. Woorde van aanmoediging of troos stoot my net af omdat ek nie voel dat ek dit verdien nie. Gelukkige mense is irriterend of, erger, 'n bedreiging. Ek is hipersensitief en kan maklik begin huil. Daar is niks goed in die wêreld nie, en dit gaan net erger word. Ek het gevoelens van "Wat is die gebruik?" En wonder of ek nie van alles moet weggaan nie. Ek voel asof al die energie uit my uitgeput is en ek is vatbaar om siek te word.
Dis soos 'n gevang dier wat desperaat 'n ontsnapping soek en glo daar is nie enige nie. In ekstreme gevalle verstaan ​​ek hoekom dit tot selfmoord of geweld kan lei. Dit is 'n diepgaande vergeet van wie ons is, 'n onderdrukking van lig so volledig dat geen oplossing moontlik blyk te wees nie. Dit is vrees, deur en deur.
In my gedagtes is hartseer en depressie vorms van geestelike verduistering. Ek onthou 'n brief wat my oupa aan my pa geskryf het nadat een van my pa se broers op die ouderdom van twaalf geslaag het. "Sal probeer om 'n paar lyne vir jou te skryf," het my oupa geskryf. "Sodoende sal ek my ten minste besig hou met iets aangenaam vir 'n kort rukkie. Alles is donker en somber vir my en ek sal altyd die res van my kort verblyf hier wees. "
Dit is die gevoel dat die lewe nooit weer goed sal wees nie. Met droefheid is daar dikwels 'n gepaardgaande skuld As ek net iets gedoen het, kon ek die verlies verhoed het. Ek kon hulle gered het. Dit kan lei tot 'n groot, diep duisternis wat kan voortduur, soos my oupa dit geglo het.
Maar onthou dit: dit is moontlik om moedeloos te wees, voel 'n gebrek aan moed om 'n ander dag in die gesig te staar. Dit is moontlik om mismoedig te wees, asof jou hart gesluit is om liefde te gee of te ontvang.
Maar dit is nie moontlik om werklik verset te word nie, want hoe swart die duisternis mag lyk, jou gees en die lig van jou gidse skyn daardeur alles.
Wees versigtig met jouself. Weet dat hulp altyd beskikbaar is.
En onthou dat wanneer jy 'n geestelike verduistering het, daar 'n beloning van innerlike groei en groter vrede sal wees sodra jy die son weer op jou gesig kan voel.
Watter Gees Sê Oor Blackouts In Leiding
Ella, wat het jy oor geestelike blackouts?
Dankie dat jy vra. Dit is wat ek wil hê dat jou lesers moet weet: geestelike bane is nodig en nuttig. Net soos plante dormansie en duisternis benodig, doen ook die siel en die verstand. 'N rustyd is 'n rustyd, alhoewel dit onrustig kan voel. Die enigste rede waarom dit so voel, is omdat jy dit weerstaan ​​en beveg en daar is soveel vrees daaroor. Hou op om dit te oordeel en jy sal nie so miserabel wees nie. Dit is 'n tyd om jouself te rus en te vernuwe, soos jy weet, maar dit is op 'n ander vlak.
Jou elektriese stelsel is besig om te groei, en dikwels word die verduistering veroorsaak deur 'n oorbelaste kring. 'N Blackout is die perfekte naam daarvoor, want dit is asof die versmeltings geblaas is, en daar moet 'n rusperiode wees voordat die ligte weer aangaan.
Dit is waarom jou hulpbehoeftes blykbaar onbiddelik gegaan het, want dit is eenvoudig nie tyd nie. Jy moet stil en onder die radar wees, as jy wil.
Omdat jy die hele tyd goed voel, beoordeel jy die ervaring en dink daar is iets fout met jou. In plaas daarvan omhels die tye van die duisternis en kry baie slaap en wees stil, en jy sal vinniger groei sodra die lig weer skyn. Daar is niks verkeerd met geestelike blackouts nie, want dit kan tot groot groei lei. Maar die ellende in hulle kan verminder word as jy met hulle eerder as teen hulle werk. Groei is onvermydelik. Ellende is opsioneel.
Dit is belangrik om die punt te maak dat ons beskikbaarheid vir u nie gedurende hierdie tyd verander nie. Om die waarheid te sê, ons bly naby en beskermend omdat ons verstaan ​​hoe vreeslik jy voel terwyl jy in die duisternis is. Ons is altyd saam met jou, of jy weet of ons kan hoor of nie.
Wanneer jy voel soos om op te gee
So, wat doen jy wanneer bid, blyk nie te help nie, wanneer jy aan die ellende verbind is? Hoe kan jy seker wees dat die donker nag sal eindig of dat jy dit wil hê? As jy nie weet nie, is iets vir jou beskikbaar, wat doen jy?
Daar kan 'n gevoel van wanhoop in geestelike verduistering wees, 'n opgee. Dit is belangrik om te weet dat daar twee maniere is om op te gee. Die een gee op om beheer te gee, wat 'n daad van die hoër Self is - 'n verklaring van vertroue in 'n hoër mag. Dit gee op om so hard te probeer. Gee die stryd op. Die ander gee hoop op, dit is 'n daad van die ego - 'n verklaring van vrees dat jy nie goed genoeg is om geluk te verdien nie.
Dit is wanneer jy gebed gebruik nie as 'n versoek nie, maar as 'n lewenslyn. Jy gebruik dit selfs wanneer jy nie glo dit word gehoor nie. Jy herken die vrees, en die gevangenis waarna jy lyk, is net van jou eie gedagtes.
Ons kan jou help, maar net as jy vra. "Genesing asseblief my vreesgebaseerde gedagtes, alhoewel ek nie voel soos ek dit verdien nie." "Genesing asseblief my vreesgebaseerde gedagtes, alhoewel ek nie dink dit sal help nie." "Maak asseblief my verbintenis tot vrees in hierdie saak. oomblik sodat ek die lig kan onthou wat ek is. "
Neem dan 'n middagslapie. Gaan stap. Sit en huil. Klop op 'n kussing. Bereik vir iemand. Skryf jou ellende uit. Doen alles produktiewe ding wat jy kan om die vrees uit jou liggaam te verdryf, wat sal help om die genesing te versnel.
Die meeste van alles, onthou dat hierdie duisternis nie jy is nie. Dit is 'n geloofstelsel wat tydelik gevang het, maar sal sy greep losraak sodat jy die lig wat jy is, kan onthou. En onthou, ons is altyd saam met jou. Vra ons vir hulp.
Die blackout kan vir sommige mense lyk asof dit 'n lang pad is. Ander kere sal dit 'n paar uur of dae kort wees. Dus, die belangrikste ding, maak nie saak wat die duur is nie, om te onthou dat die lig binne-in jou nog steeds deurskyn. Jy mag dit nie sien of voel nie. Dit kan voel asof die loodslig uitgeknip is. Maar dit is nie moontlik nie.
Hou aan by daardie lig, maak nie saak hoe dowwe dit lyk nie, want dit skyn nie minder as gewoonlik nie. Dis net dat jy meer vrees daarvoor opgehoop het en dit minder kragtig laat lyk het.
Wat jy kan sê om aan jou gidse te sê wanneer jy in 'n blackout is.
Ek het aan die slaap geraak. Ek weet dit is tydelik, maar dit laat my van jou en alleen afsny.
Ek weet dit is net my ego wat praat, maar dit voel baie werklik. Ek weet dit is nie wie ek is nie. Dit is net 'n geestelike uitruiling wat my laat voel dat ek nie met jou kan praat nie en u leiding kry soos ek gewoonlik doen.
My ego wil hê ek moet glo ek het gemors en foute gemaak wat nie opgelos kan word nie. Maar ek weet dit is net foute in my denke en dat jy hulle kan regstel.
Ek vra vir u hulp as ek hierdie keer gaan. Help my asseblief om wakker te word met nuwe insigte. Dit sal iets wonderlik lewer as ek aandag gee en na die geskenk kyk.
Dankie vir u voortdurende teenwoordigheid en troos, selfs as ek nie ten volle en bewus kan ontvang nie.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vrees en bekommernis > Wat om te doen wanneer jy 'n 'Spiritual Blackout' Funk kry