BO: Nie ’n suikervoëltjie van ons land waar sy soort dikwels proteas vir hul nektar besoek nie, maar ’n anderlandse soort suikervoëltjie (’n kolibrie of “hummingbird”). Hy is ongeëwenaard in sy vermoë om as ’t ware in die lug te bly hang terwyl hy by sy blomme kuier.
Al gesien hoe ’n klein suikerbekkie die nektar uit ’n vry­gewende blom drink? Hy hang wonderbaarlik in die lug terwyl hy sy vlerke ongelooflik vinnig laat fladder. Stilweg is hierdie voëltjie besig om onsigbare kragte te troef—met ’n vaardigheid wat selfs die natuurkundiges en ingenieurs verbyster…
WENKEND, swiepend, swaaiend, draaiend... kyk enige tyd van die dag op na die hemel daar bo, en die kans is goed dat jy ’n voël teen die blou sal sien sweef.
Of ’n duif styg êrens van ’n sypaadjie af op, met ’n woeste gefladder van sy vlerke om vaart te kry vir sy vlug. Elders skeer ’n swaeltjie laag en vry oor die aarde en maak ’n vinnige draai om sy prooi op te raap. En in ’n tuin hang ’n suikerbekkie amper bewegingloos in die lug. Met trillende vlerke teug hy nektar uit ’n vrygewige blom.
Been weeg swaar. Vir die diere wat op die land lewe, is dit geen probleem nie, want hulle het ooreenstemmende hoeveelhede spiere wat die beendere kan dra. Maar vlieënde voëls moet noodwendig lig wees, want hoe minder die gewig is wat hulle moet oplig, des te makliker kan hulle vlieg.
Behalwe dat hulle lig moet wees, moet voëls ook werklik gebou wees om te hou! ’n Breekbare skelet sou tog nutteloos wees vir ’n vlieënde voëltjie in ’n storm. Daarby moet voëls die spierkrag hê om hul vlerke op en af te beweeg en die stremminge van hul vlieëry te weerstaan.
DIE vlerk van ’n voël is nie net ’n plat oppervlak vol vere nie, maar het ’n spesiale vorm wat ’n lugblad genoem word. Dis juis hierdie besonderse vlak wat dit vir die voël moontlik maak om te vlieg.
Wanneer die voël dan vlieg, word die lugvloei by die vlerke só versprei dat die lugdruk aan die meer geboë bokant van die vlerke minder is as die lugdruk daaronder. Gevolglik styg die voël op.
BO: Wilde swane is onder die grootste en swaarste voëls wat kan vlieg en het groot watermassas nodig om op te styg—lang “aanloopbane” kan ’n mens maar sê, sodat hulle genoeg vaart kan kry om in die lug te kom. Hierdie mooi foto van ’n opstygende swaan is in 2008 deur ’n Suid-Afrikaanse toeris in die Meregebied van Finland geneem. Hy vertel: “Dit was ’n magiese toneel tienuur, halfelf die aand. Ons was nie te ver suid van die Poolsirkel nie, met ander woorde amper in die middernagson-gebied.”
• As swemvoëls vreet swane hoofsaaklik waterplante. Die vier swaan­spesies wat in die Noordelike Halfrond voorkom, is wit, terwyl die drie spesies van die Suidelike Halfrond heeltemal of gedeeltelik swart is. Die mannetjies en wyfies lyk eenders en hulle bly gewoonlik hul hele lewe saam nadat hulle gepaar het.
Die vlerk is soos ’n Z gevorm—’n briljante ontwerp wat die voël in staat stel om sy lang vIerke in ’n kompakte, gekromde vorm knussies teenaan sy lyf te kan opvou.
BO: Die bou, die spiere, die ligte vere... alles werk saam om die voëlvlerk ’n wonder van die skepping te maak. Die mens kan met die strakke vlerke van sy vliegtuie in die lug kom, maar geen vliegtuig kan sy vlerke klap soos ’n voël nie.
VOËLS wat hul vlerke moet klap om te vlieg, maak staat op hul eie spierkrag. Die vlerke word vorentoe en afwaarts gedruk, en beweeg dan terugwaarts en op. Met vorentoe-slag “trek” die voël homself deur die lug soos ’n swemmer deur water, en die terugslag plaas die vlerk weer in posisie vir die volgende slag.
Om op een plek in die lug te hang verg ’n spesiale vorm van vlerke klap. Daar is baie sulke “hangers” onder die voëls, maar van hulle almal is die kolibrie beslis die kampioen.
Hierdie merkwaardige voëltjie kan letterlik teen 0 km/h vlieg, nes ’n helikopter. Hy kantel sy lyf en fladder sy vlerke in ’n ongetooflike tempo terwyl hy sonder moeite nektar uit blomme suig.
Sweef is die eenvoudigste vorm van vlug. Die voël hou bloot sy vlerke oop en seil deur die lug. Voëls wat sweef, sluit arende, valke, aasvoëls, seemeeue en albatrosse in.
Om lang tye te kan sweef weet hierdie soort voëls instinktief hoe om die krag van stygende lugstrome te benut deur binne-in die stroom te vlieg. Hierdie spesiale vorm van sweef neem twee vorms aan: Die voël gebruik stygstrome waar bewegende lug ’n versperring soos ’n bergrif, sandduin, laning bome of selfs ’n gebou bereik en opwaarts trek; of hy benut die warm lug wat op sonnige dae van die aarde af opstyg.
Windvloei is nog ’n bron van stygkrag. Heersende winde waai enorme afstande oor die see, en baie seevoëls volg hierdie windpatrone.
Daar is min ander dinge in die natuur wat die skoonheid van voëls in volle vlug kan oortref. Vry op die strome van die lugruim span hulle die elemente tot hul voordeel in. Hulle benut die krag van die son en die wind om deur die dampkring te kan draai, en kry dit reg—of ten minste ’n ruk lank—om oor die wet van swaartekrag te triomfeer.
Die voëls van die hemel is baasvlieërs wat die mens se beste pogings om hulle na te boots sleg in die skande steek.
’N ENORME roofvoël wat baie lank gelede in Argentinië voorgekom het, word beskou as die grootste vlieënde voël wat ooit gelewe het (sover bekend). Die voël, Argentavis magnificens, het na raming tussen 70 en 72 kg geweeg en ’n vlerkspan van sewe meter gehad.
Hoe só ’n lywige voël in die lug kon bly, is nogal ’n vraag. Hy het moontlik eers teen ’n steilte afgehardloop om genoeg vaart te kry en dan van stygende lugstrome gebruik gemaak om opwaarts te sweef.