PressReader - Kuier: 2017-05-17 - WAT DIE HART VAN VOL IS
Niks kom by die lief­de wat ’n ou­er vir sy kind het nie. On­ge­ag die om­stan­dig­he­de, wees dank­baar en waar­deer jou ou­ers.
Kuier - 2017-05-17 - KUIERCOACH - Deur Keith Meyer
Kin­ders kan nie hul ou­ers kies nie . . . Só lui die ge­seg­de al ja­re lank. So ook dat kin­ders nie ge­vra het om hier te wees nie. Want sien, ’n ou­er­hart word mos in die stra­te van die Nu­we Je­ru­sa­lem aan­me­kaar ge­sit. Om­dat ou­ers uit die diep­te van hul har­te e­nig­iets sal doen vir hul bloed­jies, sal hul­le hul­self te­kort doen om ’n be­ter le­we aan hul ge­sken­ke van God te kan gee.
Só is ek in my lo­ka­sie groot­ge­maak. My ou­mas het al­tyd aan my ou­ers ge­gee en ek kon sien hoe swaar my ou­mas en ou­pas ge­kry het. Ge­gee, nie uit hul oor­vloed nie, maar uit hul ge­brek, al­les wat hul­le ge­had het. Al sou dit be­te­ken hul­le moes des­tyds op leë mae gaan slaap het. Swaar­kry was deel van ons ou­ers se woor­de­skat so­dat die kin­ders tog nie e­ni­ge ge­brek hoef te ly nie. Nee, nooit nie.
Wat ons by ons ou­ers ge­leer het, dra ons van­dag aan ons eie kin­ders en klein­kin­ders oor. Mens, is dit nie lek­ker nie? Soms grens dit aan be­derf, ver­al as dit by ons klein­kin­ders kom. Wat is dan lek­ker­der om daar­die ge­sig­gie van te­vre­den­heid te sien wan­neer Ma of Pa of Ou­pa of Ou­ma daar­die iet­sie ek­stra gee? Soos die men­se al­tyd op FaKe­book skryf:“P­ri­ce­less.”Nie eens die Lot­to se mil­joe­ne sal daar­voor kan ver­goed nie. Dis iets wat geld nie kan koop nie.
Ou­ers bid uit die diep­te van hul har­te dat die Ge­wer van al­le Goeie Ga­wes aan hul sprui­te, hul af­stam­me­lin­ge, net die bes­te sal gee wat die le­we hul­le kan en mag bied. En ou­ers glo dit soos ge­lo­wi­ges dit moet glo. Daar­die bloed­jie is im­mers God se ge­skenk en ver­dien net die bes­te. Ons as ou­ers se be­hoef­tes is min­der be­lang­rik as dié van ons kin­ders en klein­kin­ders. Ou­ers sal hul­le selfs ver­ne­der om vir hul kin­ders te gee. Met die eer­ste lees van die laas­te sin klink dit dalk ver­keerd, maar as dit in kon­teks van ware be­hoef­tes van ons af­stam­me­lin­ge gaan, sal ons as ou­ers die spreek­woor­de­li­ke berg ver­sit. Glo my. Ons spreek tot die ber­ge in ons le­wens en ver­klaar dat hul­le nooit oor ons sal tri­om­feer nie. Nie so­lank ons ou­ers daar is nie. Die ge­bod“Eer jou Va­der en jou Moe­der so­dat dit met jou goed mag gaan en jy lank mag le­we op die aar­de”, is mos die e­nig­ste ge­bod met ’n be­lof­te. En ons vat al­tyd God op sy be­lof­tes. Daar­om gaan die “gee uit ’n ou­er­hart” al­tyd ge­paard met“eer aan die kant van die kin­ders”. Dis is so vas soos dag en nag. Dit laat my dink aan my eie ou­ma Saar, en ou­ma Byb, wat net voor hon­derd jaar oud die le­we ver­laat het. S­joe, by hul­le het ons ge­leer wat ou­er­skap waar­lik is. Dat ou­er­skap meer is as net gee uit die hart. Dis hul­le wat die on­uit­wis­ba­re in­druk van ware ou­er­skap op ons le­wens af­ge­ëts het. Wie ont­hou nog die mooi slag­spreuk van die Kaap­land­se On­der­wy­sers­u­nie (KPO), die woor­de“Te­ach by ex­am­ple”?
Om te gee, is be­ter as om te ont­vang. Maar vir ons kin­ders sal ons as ou­ers gee son­der om eens te dink aan ont­vang. Want eers wan­neer ons aan hul­le gee wat niks het om te­rug te gee nie, dan eers het ons waar­lik ge­gee. En ek sien die woord­jie “dank­baar­heid”ge­skryf oor die breë glim­lag van die kind wat ont­vang.
Sou ’n mens daar­die dank­ba­re glim­lag kon ver­dis­kon­teer, sou die geld op die Jo­han­nes­burg se ef­fek­te­beurs nie eens ge­noeg ge­wees het nie.
Gis­ter­aand, van­og­gend, dwars­deur die dag sal ou­ers al­tyd hul kin­ders voort­du­rend voor hul S­kep­per se voe­te neer­lê. We­ten­de dat dit die bes­te plek is om te wees, we­ten­de dat dit ’n an­der vorm van“gee uit die diep­te van ’n ou­er­hart”is. Eers dan kan ou­ers ge­rus wees dat die wê­reld en al sy boos­heid nooit hul kin­ders uit hul har­te sal kan pluk nie. Ou­er­skap het geen ein­de nie. Nie eens as jou kin­ders al vol­was­se is nie. Jou kin­ders sal hul­le bly; die na­el­string van die le­we sal nooit ge­knip kan word nie. En so­lank ons kan gee, sal ou­ers gee.
Al mag dit soms lyk as­of ons kin­ders dit nie waar­deer nie. Die oom­blik as ’n ge­skenk jou hand ver­laat, is dit nie meer jou­ne nie. Wat die ont­van­ger daar­mee maak, is sy of haar saak. Tog het ons as ou­ers die ge­leent­heid om ons kin­ders die goeie te leer.
Jou kin­ders sal hul­le bly; die na­el­string van die le­we sal nooit ge­knip kan word nie. En so­lank ons kan gee, sal ou­ers gee.