Anton Goosen - 2008-02-25
Agter op die hotel se ID-kaartjie wat jy by Ontvangs kry, staan:
Avoid ostentatious displays of expensive jewellery, cameras etc.
At night, steer clear of dark isolated areas.
Die Departement van Justisie het my in die Protea-hotel, Sunnyside ingeboek. Ek moes gaan getuig in die saak teen Jose Fineche, die een gewapende rower wat gevang is na die aanval verlede jaar. Vier rowers wat uit hul sug na greed opgetree het soos hul opgetree het en met ŉ alternatiewe mindset wat die gewete onderdruk en laat glo dat gewapende roof hulle werk is. Opstaan, werk toe gaan.
Die oggend kom haal inspekteur Vermaak my om hof E toe te ry. Die staat betaal vir aandete en ontbyt, maar nie vir my vriend wat ek vir ete nooi nie, en ook nie vir die bottel rooi wyn wat ons geniet het nie. Ek boek uit en merk dat die bottel R145 gekos het. Uiteindelik kry ek hul sover om die wynlys te gaan haal, al is die restaurant gesluit. En wys hul dat die spesifieke rooi nie op hul wynlys is nie. Die een wat ons genuttig het, is ŉ derde van die prys. Ek staan en wonder by Ontvangs wie die ekstra geld vir die wyn sou gescore het. En dalk moet hulle hierdie wenk ook op die ID-kaartjie byvoeg. Hulle stel nietemin die rekening reg.
Dis ŉ gawe hotel.
Wat nie so gaaf is nie, is wat aan die lig gekom het onlangs oor ŉ vermeende misdaad wat algemeen in Suid-Afrika voorkom en wat wortel en tak uitgeroei moet word: kindermolestering. Seksmisdade soos hierdie en verkragting vind my begrip moeilik om die turn-on te verstaan. In die eerste geval sê ek al my lewe lank dat sou ek op iemand afkom wat dit aan my naaste(s) doen, sal ek moord oorweeg. Op daai oomblik. Verkragting, weer, konnekteer ek met verwerping. Hoe kan dit ŉ turn-on word as iemand jou verwerp? En ek dink nie ek het enige tyd in my lewe nog tot dusver van verwerping gehou nie. Maar om dit op te los is die beste metode vir my om weg te stap van die situasie.
Die sosioloë en psycho’s wys ŉ mens daarop dat daar allerhande studies gedoen is en dat geweld soos by reeksmoordenaars, baie hiermee te doen het.
Die sondes van die vaders.
Verlede keer kon Jose Fineche my nie in die oë kyk in hierdie selfde hof in Atteridgeville nie. Toe is die saak uitgestel, want sy prokureur was siek. Sy aansoek om borg was nie toegestaan nie. Die siek ma in Mosambiek, en die honger vrou en kinders in Diepsloot.
Sy prokureur is nie pro deo nie. Hy verdedig glo gereeld beskuldigdes soos hierdie. En Jose is nou al ŉ jaar in die tronk en iemand het genoeg geld om hierdie prokureur te huur.
Die speurder is ook verstom dat hulle al gedurende hierdie jaar in die tronk alweer gesteelde goedere by sy Diepsloot-woning gekry het. In sy afwesigheid.
“Nee, ek kan nie met sekerheid sê of dit hy was nie; ek herken hom van die vorige keer in die hof.” Hierdie slag ontmoet ons oë vlugtig. Verlede keer kon hy my nie in die oë kyk nie. Nou was dit amper pleitend. Asof ek hom kan hoop gee. Maar dis vlietend.
Die magistraat lyk na ŉ gawe man. Die staatsaanklaer vra sy vrae en onder andere wat alles geroof is. Ek dink ek het van die meeste goed onthou om te noem, maar op pad lughawe toe het ek onthou dat ek wel vergeet het van een ding wat weg was: my dignity.
En dignity? Ek het my dignity weer gevind. In Jose se geval het die polisie sy vingerafdrukke gevind.
“Nee, niemand anders in die huis het onder gewapende opdrag enigiets moes doen nie. Hulle het al vier soos ŉ bende gewerk. Elkeen sy eie taak.”
Die staatsaanklaer is tevrede. Ek dink nie sy prokureur gaan die angle van “hulle het my gedwing en dis hoe my vingerafdrukke op die televisie gekom het", meer gebruik nie. Ook nie dat hy al voorheen daar gekuier het nie. Bwah.
Die hofpolisieman en die ou wat die tapes maak, gesels so hard dat ŉ mens soms die ore moet spits.
Die magistraat vra dat ŉ mens na elke sin eers moet wag. Die tolk vertaal alles eers in Shangaan (dink ek). Vir die beskuldigde se onthalwe.
Geregtigheid moet geskied. Op ŉ stadige manier. Jose lyk maar soos elke ander mens in die straat. Ek onthou wel nou wie die bakkie bestuur het. Die ouer man. Hy.
Die ouer man is ook die een wat vir die kind ŉ lekker aanbied in ruil vir geselskap. Die sicko’s. En hierdie afwyking moet gebrandmerk en uitgeroei word. Soos ek sien hul in Amerika die buurt laat weet dat ŉ pedofiel ingetrek het. En streng voorwaardes.
Want, soos verkragting, is hierdie nie kinky nie. Die man wat in dieselfde Atteridgeville jare gelede met ŉ hoender betrap is, is ook nie kinky nie. En nog minder die lyksbesorger wat by die shebeen in Hennopsvallei gespog het met die plek in Pretoria-wes waar hy werk. Hy het gehou van die wit vroue wat ingekom het, en hulle is nog warm. ŉ Bonus. Verwerping is hier nie ŉ probleem nie.
Siek soos dit is, is die turn-on in al hierdie gevalle baie moeilik om te verstaan.
Maar nou staan Jose daar en hy lyk soos enige ordentlike Mosambiekse landsburger en nie op die oog af soos iemand wat staan en help om iemand wat lê en slaap se kop oop te slaan met ŉ rewolwer nie.
Dis die deurslag wat koue staal gee: “Work with us and we won’t kill you.”
“Shut the dog up or we’ll kill it."
Die simboliese oplek van die bloed op die kussing deur haar master’s voice.
Skye het probeer help deur op die balkon te gaan blaf om die res van die plaas te roep. Wat sy seker nie kon verstaan nie, is hoekom ek haar stilgemaak het.
Maar die stilte moet verbreek word. Die slagoffer van sekswandade moet die innerlike krag opbou om die stilte te verbreek. En verwerping is weer eens ŉ kwessie.
Buite sit ek my ipod op: Redemption speel. "Emancipate yourselves from mental slavery;
Ek dink die hof en die see het my closure gegee. Vir gewapende roof en inbraak kan die vonnis tussen 15 en 20 jaar wees. Vir verkragting en kindermolestering is daar net twee opsies: baie langer as 20 jaar, of die fisiese deel wat die moeilikheid veroorsaak, moet medies buite werking gestel word. En voordat ek van menseregte beskuldig word, ek praat ek nie van tottie afsny nie. Maar soos wat skisofrene met medikasie gehelp kan word om in die samelewing te kan cope, moet so iets tog moontlik wees om aan die oortreder te laat doen mits dit die probleem permanent oplos.
En soos Jose se drie makkers nog op vrye voet is, so is die misdadigers tussen ons en naby … so naby soos Suzanne Vega se "Luka" en Dory Previn se "With my daddy in the attic".
Die wêreld om ons is siek, en hy word sieker soos hy ouer word. Ons land is tans stukkend en misdaad het alledaags geword.
As ouer vrees ek vir die veiligheid van my kinders in Gauteng. Alles gaan nie oornag reggestel word nie. En landuit vlug is nie die antwoord nie.
Kindermolestering is, soos alle misdaad, onvergeeflik. Dis ons as moderne samelewing se plig om hierdie probleem te help voorkom. En dat die probleem aangespreek word noudat dit in die kollig is.
En dignity? Wanneer ŉ mens eers self ŉ slagoffer van misdaad is, dan kom jy onwillekeurig in aanraking met baie ander slagoffers. Die een gemene deler is dat hulle nie altyd maklik met “straight” mense praat nie.
“You were lucky,” het die simpatieke mense aan my vriendin gesê.
“I wasn't lucky, Anton, my two kids’ heads are fucked for life.”
So stel Dylan dit:
She said, "I don't want nobody see me talkin' to you"
Copyright © 1991 Special Rider Music