Tyd vir introspeksie | George Herald
Tyd vir introspeksie
Hannes Visser | 02 June 2021
Ek spot gereeld op Facebook en vererg my soms (okei, dikwels) vir mense wat skynbaar nie dink voordat hulle iets plaas nie, maar hierdie week het my weer daaraan herinner dat ons elkeen 'n eie storie het en elke eie-storie het sy eie verwagtinge, hoop, ontnugtering en persepsies.
Vrydag kry ek die goeie nuus dat 'n digter wat in April tydens 'n radio-onderhoud as gevolg van 'n brein-anurisme inmekaar gesak het, verbetering toon. Haar man deel haar vordering gereeld met ons en week na week kan hy vertel hoe sy vrou, self 'n dokter, bietjie vir bietjie begin reageer en hulle nou al herken al kan sy nog nie praat nie.
Gister kry ek die ontstellende nuus dat iemand in ons buurt met 'n passie vir veiligheid en wat omgee vir sy bure, oorlede is. 'n Eenvoudige houtsplinter in sy been was die begin van die nagmerrie en gister is hy weg.
Verlede Saterdag neem ek deel aan die KKNK se Teksmark-Oudtshoorn en ek deel my skryfpoging met ses ander skrywers – meestal jonk. Ons stories is so uiteenlopend as wat kan kom, maar elke storie is 'n refleksie van die skrywer se leefwêreld en ervaring. Daar is ook plaaslike akteurs op die verhoog vir wie die paar minute 'n ander wêreld oopmaak – vir hulle en vir die gehoor.
Maandag bring ons die laaste veranderinge aan in die proefkopie van 'n besondere digbundel, Maskers en mure, wat op 11 Junie deur die KKNK bekendgestel word. Die bundel is een van die produkte wat ek en Marlene Malan die lig laat sien het deur Turksvy Publikasies en gisteraand word gedigte uit 'n ander bundel van ons op RSG se Vers en Klank voorgelees. (Vlieg vorentoe van Irize Loots.) 'n Paar maande gelede laat weet iemand my die uitgewery was 'n verkeerde besluit, dalk was dit daardie week maar net vir die persoon 'n slegte week, ek weet nie.
Vanoggend word ek wakker en besef dit is vir my 'n goeie week, maar vir Peter Gray se gesin is dit 'n slegte week. Vir die families van die vyf mense wat die naweek hulle lewens in ongelukke in die Karoo verloor het, is dit ook 'n slegte week.
Dit is hoe die lewe werk. Goed en sleg stap ingehaak by mekaar deur elke dag en daar is nie werklik 'n manier om te weet watter een glimlag daardie dag triomfanklik nie.
My goeie vriend Lourens Oosthuizen wat in 2019 oorlede is, het in sy heel laaste stemboodskap aan my gesê ons eerste asem met geboorte is onafwendbaar die begin van ons heel laaste asem.
Verlede Dinsdag spuit 'n dokter my in nadat ek 'n giftige plant beetgehad het en met die wegry sê iemand vir my die dokter is 'n "lewensgenieter". Wat 'n mooi woord, lewensgenieter, dit sê omtrent alles van wat ons met daardie miljoene asemteue moet doen wat ons tussen die heel eerste en heel laaste een neem. Ons moet hulle met oorgawe geniet.