Ek was twee jaar gelede by 'n bespreking van Deon Meyer en John Connolly waar hulle probeer uitpluis het wat eerste kom: die karakters of die storie.
'n Goeie verhaal is vir my omtrent die belangrikste element van 'n boek. Ek weet ek skryf vir 'n jeugmark, hoewel baie volwassenes ook my boeke lees. Ek moet die jeug se aandag kry, en dit behou, anders sit hulle die boek neer, en gaan kyk DVDs of speel Playstation.
Dit is hoekom ek ook deeglik beplan het aan Onderwêreld se verhaallyn. Ek wou 'n storie skryf wat meer kompleks was as my vorige twee jeugverhale s'n. Dieselfde karakters se verhale sou in twee verhaallyne vertel word, en teen die einde saamloop.
Dit het gevra vir baie beplanning. Ek het kaartjies gemaak vir elke hoofstuk, en die ontvouende gebeure soos 'n legkaart inmekaar probeer pas.
Natuurlik verander en vorm die karakters se antwoorde aan my storie. Maar so begin die jeugroman 'n lyf te kry. Die karakters word mense.
Greg Owen, die seun van 'n mediamagnaat. Hoofseun van Lawson Kollege. Eerste rugbyspanspeler. 'n Seun wat 'n donkerte met hom saamsleep . . .
En Eckardt Wilken. 'n Nuwe matriekleerder by Lawson. 'n Kuberkraker. Die ou wat vir Greg na die onderwêreld lei . . . Die ou wat een Donderdagoggend spoorloos verdwyn . . .