Jean-Honore Fragonard Rococo Era schilder - Realistiese Kunstenaar - 2020
Jean-Honore Fragonard, (gebore 5 April 1732, Grasse, Frankryk - is dood op 22 Augustus 1806, Parys), Franse Rococo-skilder wie se mees bekende werke, soos The Swing (1767), word gekenmerk deur delikate hedonisme.
Fragonard was die seun van 'n herder se assistent. Die gesin het na 1738 na Parys getrek, en in 1747 het die seun 'n prokureur gehad wat, wat sy aptyt vir tekeninge sien, voorgestel het dat hy geleer word om te skilder.
François Boucher is oorhandig om hom as leerling te aanvaar (ca 1748), en in 1752 het Fcheronard se basiese opleiding voltooi, Boucher het aanbeveel dat hy vir 'n Prix de Rome-beurs deelneem. Dit beteken studie onder die hofmaker van Louis XV, Carle Van Loo, in Parys. Op 17 September 1756 het Fragonard saam met ander beurswenners vir die Franse Akademie in Rome begin.
By die akademie het Fragonard baie skilderye, hoofsaaklik deur Romeinse Barok-kunstenaars, gekopieer en met sy vriend, die Franse skilder Hubert Robert, talle sketse van die Romeinse platteland gemaak. Toe sy beurs in Julie 1759 geëindig het, was hy toegelaat om in koshuis te bly totdat hy aan die einde van November 'n ryk Franse amateurkunstenaar, Jean-Claude Richard, Abbé de Saint-Non ontmoet het, wat een van sy hoofmakers sou word. Vroeg in 1760 neem Saint-Non Fragonard en Robert op 'n lang toer in Italië, waar die twee kunstenaars Italiaanse skilderye en oudhede bestudeer en honderde sketse van plaaslike natuurskoon gemaak het.
In 1761 het Fragonard, na sy terugkeer na Parys, 'n paar landskapskilderye en die groot Coresus en Callirhoë (1765) by die Salon, waar dit vir King Louis XV gekoop is. Gevolglik is die kunstenaar opdrag gegee om 'n hanger of metgeselstuk te verf, 'n ateljee in die Louvre-paleis toegeken, en aanvaar as 'n Akademikus. Nietemin, ná 1767, het hy amper opgehou om by die salons te konsentreer, met die fokus op landskappe, dikwels in die manier van die 17de-eeuwse Hollandse skilder Jacob van Ruisdael (Terugkeer van die Kudde, 1766); portrette; en dekoratiewe, sensuele buitepartystone, soos The Swing, in die styl van Boucher, maar meer vloeiend geverf. Sy bewondering vir Rembrandt, Peter Paul Rubens, Frans Hals, en 'n Venetiaanse kontemporêre Giovanni Battista Tiepolo, kom voor in 'n groot reeks losstaande en kragtige uitvoerende hoofde van ou mans, wat waarskynlik tussen 1760 en 1770 geverf is (Hoof van 'n Ou Man, 1768/70), gevolg deur 'n reeks portrette (c. 1765-1772) in 'n soortgelyke styl en waarin die sitters ware persone was, maar hul fantastiese kostuums was eerder as hul gesigsuitdrukkings beklemtoon.
In 1769 trou Fragonard met Marie-Anne Gerard van Grasse en kort daarna het hy die modeklere ontvang, toe hy in 1770 deur Mme du Barry opdrag gegee het om haar nuwe gebou Pavillon de Louveciennes te versier met vier groot skilderye (Vordering van Liefde, 1771-73), en in 1772 het hy 'n ietwat soortgelyke kommissie van die berugte aktrise Madeleine Guimard ontvang. Dit was ook nie 'n sukses nie, die Louveciennes-skilderye word waarskynlik as Rococo verwerp vir 'n heeltemal neoklassieke omgewing.
'N Reis na die Lae Lande, miskien in 1772-73, het sy bewondering vir Rembrandt en Hals toegeneem en is weerspieël in sy latere portrette. 'N Tweede besoek aan Italië het in 1773-74 gevolg. Soos voorheen, het hy gekonsentreer op die teken van skilderagtige Italiaanse landskapvakke eerder as op skilderkuns. Die terugreis is deur Wene, Praag en Duitsland geneem. By sy terugkeer na Parys, is die familie verbind deur sy vrou se 14-jarige suster, Marguerite, met wie Fragonard hartstogtelik verlief geraak het. Gevolglik het hy sy belange na 'n nuwe soort onderwerp verander: binnelandse toneelstukke geïnspireer deur Jean-Jacques Rousseau se morele filosofie of romantiese romans (Die Gelukkige Familie, c. 1775) of tonele wat betrokke is by kinderopvoeding, waarin sy seun Évariste (gebore 1780) gereeld figure (Die Skoolmeester ["Sê nou asseblief"], c. 1780).
In die laaste jare voor die Franse Rewolusie het Fragonard uiteindelik tot Neoklassieke onderwerp verander en 'n minder vlot neoklassieke skilderkuns ontwikkel (Die Fontein van Liefde, c. 1785), wat toenemend sigbaar word in sy latere werke, veral die genrescènes wat in samewerking met Marguerite Gerard uitgevoer word (Die geliefde kind, 1780-85).
Fragonard se kuns was te nou geassosieer met die pre-revolusionêre tydperk om hom aanvaarbaar te maak tydens die Revolusie, wat hom ook van private beskermers ontneem het. Hy het eers na Grasse teruggetree, maar hy het in 1791 na Parys teruggekeer, waar die beskerming van die voorste neoklassieke skilder Jacques-Louis Dawid vir hom 'n pos by die Museumkommissie behaal het, maar hy het hierdie posisie in 1797 verloor. Hy het die res van sy lewe in duisterheid, skildery min. Sy dood in 1806 het byna ongesiens verbygegaan en sy werk het tot 1850 onmoontlik gebly.
Fragonard is saam met Watteau as een van die twee groot poëtiese skilders van die 18de eeu in Frankryk gekonsentreer. 'N Wonderlike aktiewe kunstenaar het meer as 550 skilderye, 'n paar duisend tekeninge gemaak (hoewel baie honderde bekend is om verlore te gaan) en 35 etsings. Sy styl, hoofsaaklik gebaseer op Rubens, was vinnig, kragtig en vlot, nooit styf of stout soos dié van soveel van sy tydgenote nie.
Alhoewel die grootste deel van sy aktiewe lewe gedurende die Neoklassieke tydperk geslaag is, het hy tot kort voor die Franse Rewolusie in 'n Rococo-idioom verf. Slegs vyf skilderye deur Fragonard is gedateer, maar die chronologie van die res kan redelik akkuraat van ander bronne, soos gravures en dokumente, vasgestel word. © Sir F.J.B. Watson, Encyclopædia Britannica, Inc.
Fragonard, Jean-Honore - Pittore, nato a Grasse (Alpi Marittime) il 5 aprile 1732, morto a Parigi il 22 ottobre 1806. A Parigi (Parigi1746) Julie 1746, alievo van Francois Boucher, poi dell'Accademia degli Élèves protégés, diretta da C. van Loo (1753-56). L'anno dopo, pensionato dall'Accademia di Francia, sê 'n Roma, dove rimase sette anni (1756-63). 'N Roma si appassionò deì mirabili decoratori del sec. XVII, specie di Pietro da Cortona. Strinse amicizia con Hubert Robert: Dit is baie moeilik om die regte invloed te hê. Nel 1760 Ek het 'n goeie vakansie in Tivoli, en ek het 'n goeie vakansie in die omgewing.Serie delle collezioni Groult e David-Weill e le sanguigne di Besançon) Dit is 'n belangrike rol in die ontwikkeling van die Italiaanse Poussin en die Corot-eilande, en daar is ook 'n belangrike rol in die scenario. : l'Italia del F. Nel 1761 ek het die giovani furono a Napoli; Poi si spinsero fino a Parma e a Venezia. Jy kan ook 'n beroep doen op die studie van die studieleier, die skyfievertoning, die prentjie, die teks en die dokumentasie.
Ritornato a Parigi (1764) il F. intraprese il grande quadro che stabilì la sua fama - esposto nel Salon del 1765, Coressus e Callirrhoe (Louvre) - dit was 'n premiere wat ek nie wou hê nie. Amante is die beste in die wêreld, en ek verkies dit om die beste te doen. Ek het 'n goeie idee om dit te doen, en ek het 'n goeie idee om dit te doen. Ek het 'n goeie idee om dit te doen. Riuscì uno dei pittori più var del del. XVIII: La favola e la realtà più umile, la galanteria più arrischiata e l'intimità più borghese, Chardin e Tiepolo, Rembrandt en Greuze, die Grecia e l'Olanda, en hulle het niks anders as 'n bydrae. Dipinse I soggetti più equivoci e più licenziosi e quasi contemporaneamente Sacre Famiglie, scene domestiche composizioni religiose. Ripreso dal bisogno di vita errabonda, nonostante avesse preso moglie, fu di nuovo in Italia (1773) en in die hele wêreld van Europa.
Dit is nie moontlik om te praat oor die verspreiding van die Europese kollegas van Europa. Raramente il F. sembra essersi posto n un lavoro continuo: unica eccezione, dopo coressus, sembra fosse la dekorazione assunta nel 1770-72 del Padiglione di M. me du Barry a Louveciennes, presso Versailles (ora nella collezione Frick van New York, Metropolitan) Una specie di poema che riassume in cinque quadri tutti temi di una storia d'amore. Dit is 'n ideale plek om te reis na 'n hotel in die omgewing van die Saint-Cloud, in die buurt van die Banca di Francia. La poesia del F. is nella sua rapidità, nella vivacità del tocco, en dit is die beste manier om dit te doen. Dit is 'n onmoontlike manier om 'n tempo op te los.
Il F. divenne così il maggior poeta del secolo, con il Watteau, sol solo che sapesse trasformare il sensualismo un po' limitato e l'more del piacere dominante al suo tempo in motivi di emozione durevole. Lasciò perciò grandissimo segno del suo genio nei suoi disegni (raccolta del louvre, dell'Albertina ecc.). E coi disegni fu un illustratore incomparabile (le Favole di Fontaine, Orlando Furioso, Don Chisciotte e altri).
Nel 1790 l'artista en ritirò a Grasse per sfuggire alla Rivoluzione. Ritornato a Parigi, die nominato conservatore van die Museo del Louvre, en die deel van die kunstenaars. Ma egli era ormai passato di moda. Solo da quarant'anni si è riconosciuto in lui uno dei più grandi maestri francesi e uni de precursori dell'Impressionismo.
Suo figlio Alexandre-Évariste (Nato a Grasse nel 1780, morto a Parigi nel 1850), Alievo del David. © Louis Gillet - Treccani, Enciclopedia Italiana
Kyk die video: Secrets of the Wallace: The Swing by Jean-Honoré Fragonard 1767 (Mei 2020).
Copyright 2020 \ none \ Jean-Honore Fragonard