Kan ons aanhou om soveel vleis te eet? Watter gevolge het dit? - ONDERWERPE - 2022
Deur Esther Vivas
Die verbruik van vleis word geassosieer met vooruitgang en moderniteit. In die Spaanse staat tussen 1965 en 1991 vermenigvuldig sy inname met vier, veral dié van varkvleis, volgens gegewens van die Ministerie van Landbou. Die afgelope jaar het die verbruik in geïndustrialiseerde lande egter gestagneer of selfs afgeneem, onder meer as gevolg van voedselskandale (mal koeie, voëlgriep, dioksienhoenders, perdevleis in plaas van beesvleis). Koei, ens.) En 'n groter kommer oor wat ons eet. In elk geval moet daar onthou word dat breë sektore ook hier, en meer nog in 'n krisiskonteks, nie kan kies vir vars of kwaliteit voedsel of om te kies tussen diëte met of sonder vleis nie.
Die neiging in opkomende lande, soos Brasilië, Rusland, Indië, China en Suid-Afrika, die sogenaamde BRICS, neem daarenteen toe. Dit konsentreer 40% van die wêreldbevolking en tussen 2003 en 2012 het hul vleisverbruik met 6,3% gestyg, en na verwagting sal dit tussen 2013 en 2022 met 2,5% groei. Die mees skouspelagtige geval is dié van China, wat in 'n paar jaar, van 1963 tot 2009, gegaan het van die verbruik van 90 kilokalorieë vleis per persoon per dag tot 694, soos aangedui deur die vleisatlas. Die motiewe? Die toename van die bevolking in hierdie lande, hul verstedeliking en die nabootsing van 'n westerse lewenswyse deur 'n breë middelklas. Om jouself in Indië as 'nie-vegetariër' te definieer, 'n vegetariese land by uitstek, het onder sommige sektore 'n sosiale status geword.
'N Duur verbruik vir die planeet
Maar die verhoging van die wêreld se vleisinname is nie gratis nie, dit is baie duur, sowel in die omgewing as op sosiale vlak. Om byvoorbeeld 'n kilo kalfsvleis te produseer, het u 15.500 liter water nodig, terwyl u 'n kilo koring moet produseer, 1.300 en 'n kilo wortels 131 volgens die vleisatlas. As daar dus jaarliks ​​meer as 60 miljard plaasdiere nodig is om in die huidige vraag na vleis, eiers en suiwelprodukte regoor die wêreld te voorsien, is dit baie duur om vet te maak. In werklikheid skep industriële veeteelt honger, aangesien 1/3 van die landbougrond en 40% van die graanproduksie in die wêreld gebruik word om dit te voed, in plaas daarvan om mense direk te voer. En nie almal kan 'n stuk landboubesigheidsvleis bekostig nie. Volgens data van die ETC-groep kan 3 500 miljoen mense, die helfte van die inwoners van die planeet, gevoed word deur wat hierdie diere verbruik.
Daarbenewens is koeie, varke en hoenders, in die huidige intensiewe industriële produksiemodel, van die belangrikste dryfvere vir klimaatsverandering. Wie sou sê! Daar word geskat dat lewende hawe en sy neweprodukte 51% van die wêreldwye uitstoot van kweekhuisgasse sal genereer. Volgens die Voedsel- en Landbou-organisasie van die Verenigde Nasies (FAO) laat 'n koei en haar kalf op 'n beesboerdery meer uitstoot as 'n motor met agt duisend kilometer daaragter. Ons, deur vleis te eet, is medeverantwoordelik.
Mishandeling is die bloedigste gesig van fabrieksboerdery, waar diere ophou om lewende wesens te wees om dinge en handelsware te word. Die dokumentêre film Samsara, sonder tonele van eksplisiete geweld, toon die verborge, uiterste brutaliteit van die plase wat vleis, melk produseer ... waar die diere sleg leef en die werkers hulle slag, slaan, derms soos voorwerpe. 'N Produksiemodel wat sy oorsprong het in die slagplase van Chicago, aan die begin van die 20ste eeu, waar lynproduksie binne vyftien minute 'n koei kon doodmaak en kap. 'N Metode wat so' doeltreffend 'is dat Henry Ford dit sou gebruik vir die vervaardiging van motors. Vir kapitaal is daar geen verskil tussen 'n motor en 'n lewende wese nie. En vir ons? Die afstand tussen die veld en die bord het die afgelope paar jaar so groot geword dat ons as verbruikers nie baie keer daarvan bewus is dat daar na 'n koue vleis, 'n lasagne of 'n spaghetti carbonara lewe was nie.
Die werksomstandighede van diegene wat op hierdie plase werk, laat veel te wense oor. In werklikheid is daar meer algemene grondslag tussen die diere wat geslag word en die werknemers wat werk as wat laasgenoemde sou kon dink. Upton Sinclair in sy briljante werk The Jungle, waar hy die benarde lewe van Chicago-slaghuiswerkers in die vroeë jare van die vorige eeu uitgebeeld het, het dit duidelik gestel: 'Daar is mense geslag net soos beeste geslag is: hul liggame en hul siel stukkend en dit in dollars en sent omgeskakel. ' Tans huur baie slaghuise immigrante in haglike omstandighede, Mexikane in die Verenigde State, soos uitgebeeld in Richard Linklater se uitstekende film Fast Food Nation, of uit Oos-Europa in die lande van die sentrum van die Unie.
Sinclair se werk gaan honderd jaar later voort en is baie aktueel. Die veebedryf het eweneens 'n rampspoedige uitwerking op ons gesondheid. Die stelselmatige verskaffing van medisyne op 'n voorkomende manier aan die diere sodat hulle in haglike behuisingstoestande kan oorleef tot die slaghuis, en om vinniger vet te kry, en met minder koste vir die onderneming, lei tot die ontwikkeling van bakterieë wat bestand is teen hierdie middels. Bakterieë wat maklik deur onder andere die voedselketting aan mense kan oorgedra word. Volgens die Wêreldgesondheidsorganisasie word tans meer antibiotika aan gesonde diere gegee as aan siek mense. Daar word byvoorbeeld in China geskat dat meer as 100 000 ton antibiotika per jaar aan diere gegee word, meestal sonder enige vorm van beheer, en in die Verenigde State gaan 80% van die antibiotika wat verskaf word na beeste, aangesien die Atlas of Meat dui aan. En dit is nie alles nie, die FAO erken self dat 75% van die epidemiese menslike siektes in die afgelope vyftien jaar hul oorsprong in diere het, soos voëlgriep of varkgriep, 'n gevolg van 'n ongesonde veemodel.
Wie wen met hierdie model? Dit is duidelik nie ons nie, alhoewel hulle wil hê dat ons anders moet glo. 'N Paar multinationals beheer die mark: Smithfield Foods, JBS, Cargill, Tyson Foods, BRF, Vion. En hulle behaal belangrike voordele met 'n stelsel wat die omgewing besoedel, klimaatsverandering genereer, werkers uitbuit, diere mishandel en ons siek maak.