Lorca se gedigte is deurtrek met tragiek en ‘n obsessie met die dood, onrus, duistere frustrasies en verlangens. Sy gedigte het dikwels ‘n dreigende sfeer of ‘n ondeurgrondelike somberheid. Daarteenoor is die vorm van sy gedigte bedrieglik eenvoudig: kort versreëls, lirieke en refreine, selfs kinderrympies. As paradoks teen geswolle digterlike taal, was dit vernuwend. In die Suid-Afrikaanse letterkunde het Uys Krige en Roy Campbell die essensie van sy werk soos dit hierbo beskryf word pragtig vertaal. Klaaglied vir Ignacio Sanches Mejias is een van Lorca se bekendste gedigte. Dit is ook deur Krige vertaal:
Poësie is egter in my belewingswêreld ‘n taal op sy eie. Dit laat hom deur geen taalgrens inperk nie. In die Groep van ’27 gaan my voorkeur uit na die gedigte van Pedro Salinas. Hy is bekend vir sy liefdesgedigte. Hierdie liefdesgedigte is deel van sy nuuskierigheid na die oorsprong van dinge of van ‘n idee. Dit druk ook sy verlange na suiwerheid uit.
Hierdie is ‘n wonderlike stuk, Carina. Dankie daarvoor. Veral vir die treffende gedigte wat jy aanhaal.