Gedig: ‘n Student skryf aan sy meisie‘N STUDENT SKRYF AAN SY MEISIE Watter nut het ironie in eensaamheid? -Iwan Toergenjef Ek stuur vir jou dié briefie al is ons ding nou oor. Ek dag: jy is tog menslik en wil dalk van my hoor? Ek woon hier op ‘n plasie – Karoo so ver jy kyk – ‘n trein kom deur die leegte en neem dan weer die wyk. Distansie bring besinning en mag ek sê: ook visie? Ek glimlag oor jou selfsug; jou passie vir ‘n rusie. Osmose tussen mense is moontlik, maar beperk; emosie kan ooreis word as dit van één kant werk. Die oom sal netnou trug wees met meel en Vrydagpos (en ek sal glo moet hand gee met aflaai van die kos). Jy word vir my weer naamloos: verlange onbegrens; en só is liefde sinvol – nie ingekort tot méns. Die tante gaan nou kamp toe, roep “Kiep-kiep” teen die wind; sal sweerlik weer kom aanklop: “Nog niks gehoor nie, kind?” Ag, dêmmit, ek verlang jong, kom haal my, asseblief! En straf my tot ek seer kry – maar bêre net dié brief. Want dit bevat gedagtes wat ons twee moet bespreek: as alles goed gaan, liefste, dan sien ons oor ‘n week?