Oor die lewe…. – Mamma-luv
Die see is ongetwyfeld manjifiek. Formidabellik. Meesterlik. Ek is werklik op my gelukkigste as ek op die strand staan en oor die see uitkyk. I love not man the less, but nature more, het Lord Byron geskryf. Ek voel só. Ek vind my grootste inspirasie langs die see. Om in die teenwoordigheid daarvan te wees laat my weer gering voel. Nederig. Sonder eiewaan. Pretensieloos. By die huis en werk dra ek maskers; maar hier langs die see is ek myself.
Dis die geluid van die golwe en die reuk van soutwater en seelug; die manier hoe die son oor die water skyn en die refleksie van die wolke; die kleur van die blou water op die wit sand is elke keer opnuut beeldmooi.
'n Paar gedagtes druk op my hart as ek so na die see sit en staar; wat kan ek leer? Want die natuur bly maar een van die beste leermeesters.
We must free ourselves of the hope that the sea will never rest. We must learn to sail in high winds. (Aristotle Onassis)
Wanneer laas het ek 'n stil oomblik van niksdoen soos hierdie gehad: net sit en kyk na die see? En weer dink ek aan my dogters; dat ons na dieselfde see kyk, maar dat daar 'n ontbrekende gedeelte is; 'n leemte; 'n onvoltooide werk; 'n tussenpose. Maar dis nie noodwendig die einde nie. Daar is altyd deurbrake ook; nuwe beginne; welvaart en voorspoed. Die breek van een golf verklaar nie die hele oseaan nie.
So let there be spaces in our togetherness and let the winds of heaven dance between you. Love one another but make not a bond of love: let it rather be a moving sea between the shores of your souls. (Khalil Gibran)
Ek dink ook aan die werk; hoe moeilik en ongunstig dit die laaste tyd geword het. Dis 'n daaglikse stryd van weet nie watter kant toe nie. Dis soos die see. Besluit watter golf jy gaan ry en watter golf nie. Party golwe is groot, ander klein. Partykeer is die see kalm en ander kere nie. Die werk en 'n mens se loopbaan vorentoe is beslis nie een glansryke marspas opwaarts nie!
The fishermen know that the sea is dangerous and the storm terrible, but they have never found these dangers sufficient reason for remaining ashore. (Vincent van Gogh)
Anybody can pilot a ship when the sea is calm. (Navjot Singh Sidhu)
As ek my sin kon kry, sou ek op 'n eiland ver van die beskawing gebly het; en net so af en toe land toe gaan vir 'n reality check !
April 17, 2019 Andorize	inspirasie, see	4 Comments
But be the best little scrub by the side of the rill
If you can't be a bush
We can't all be captains
We've got to be crew
There's a big work to do and there's lesser to do
Then just be a trail
April 8, 2019 Andorize	be the best	4 Comments
Vandag het my sielkundige en ek besluit dis nie meer nodig vir terapie nie. 'n Jaar gelede het ek eerlikwaar nie gedink ek gaan ooit weer die lig sien nie; maar ek moet regtig sê die terapie was suksesvol en sy is baie beindruk met hoe ek die laaste tyd my selfvertroue teruggekry en gegroei het.
Sy het my deur die donkerste en moeilikste tye van my lewe gehelp, en hier is ek nou. Dis nou tyd om op my eie verder te funksioneer. Maar ek gaan haar baie mis en ek hoop regtig nie daar bestaan iets soos 'n "painful post termination phase" nie!
Ek wil vir elke sielkundige, terapeut, berader, ensovoorts daarbuite baie dankie sê vir hulle toegewyde hulp. 'n Mens stap 'n pad saam met so iemand en in hulle spreekkamers kan jy sê wat jy wil en uitvaar soos jy wil en soveel huil as wat jy wil…. dinge wat by die huis of by die werk dalk minder goeie gevolge sou gehad het.
Ander mense dink hulle is 'n mors van tyd en geld. Ek dink hulle is amazing.
March 25, 2019 Andorize	berader, sielkundige, terapie	6 Comments
'n Gedagtenis-muur is 'n wonderlike manier om mooi herinneringe te koester en die spesiale mense in ons lewens te vereer. My gedagtenis-muur begin by my dogters; en by my toe ek klein was. Voorheen was dit nie vir my maklik om so iets te doen nie; juis as gevolg van die pyn wat in herinneringe te roep gekom het en verwoesting ontketen het. Maar ek het intussentyd geleer om die donkerte terug te druk en ek los die herinneringe soos broodkrummels agter my…. Vir my dogters om te vind. Om ander te vereer. Om die mooi oomblikke te onthou. Want waar gaan herinneringe heen as ons die vermoë verloor het om dit op te roep?
March 22, 2019 Andorize	gedagtenis, herinneringe, mooi oomblikke	14 Comments
Dit maak nie saak waar in die wêreld jy bly nie. As jy tyd buite in die natuur spandeer, doen dit wonders aan jou siel. Ons was by Bloemhofdam die naweek en met Vrydag laatmiddag se aankoms, toe word ons só ontvang:
Alex Trebek het geskryf, "As Moeder Natuur nie jou asem kan wegslaan nie, dan is daar iets fout met jou." Dis darem wraggies so. Die natuur leer 'n mens so baie, dit stel nooit teleur nie; en die kosbaarste les vir my is altyd dat die natuur sy eie gang gaan. Niks forseer dit nie. Niks jaag dit aan nie. Alles gebeur op sy bepaalde tyd. Die natuur volg sy eie tempo en momentum.
Nature does not hurry, yet it accomplishes everything. (Lao Tzu)
Nooit haastig nie, maar elke doelwit altyd verwesenlik; elke proses tot volle gang; alles wat tot stand moet kom, kom tot stand. Wild, ongetem, onbeheers, gevaarlik; en tog sonder haas en sonder drif. Sonder om opvlieërig of humeurig te raak. Niks onverwags, skielik of oorhaastig of halsoorkop of impulsief nie.
En ons? Ons dryf en jaag maar voort; al sukkelende en struikelende. Moreel en sedelik vervalle. Ontaard, afgedwaal. Ons konkel, verwoes, breek af….