PressReader - Baba & Kleuter: 2017-10-01 - TE vin­nig WEG
TE vin­nig WEG
Ju­ran­di en Mar­nus du P­les­sis moes hul ba­ba­seun­tjie groet nog voor hul­le hom kon ont­moet. Ju­ran­di deel hul­le ver­haal.
Baba & Kleuter - 2017-10-01 - WARE VERHAAL - DEUR YOLANDI JORDAAN
Toe hul­le hoor hul twee­de klein­ding is op pad, was Ju­ran­di en Mar­nus du P­les­sis van Klerksdorp uit hul vel van vreug­de – al was dit ’n skra­le se­we maan­de ná die ge­boor­te van klein In­ge.
“Ek het som­mer vroeg ge­weet ek is swanger en ons is op ne­ge we­ke van s­wan­ger­skap gi­ne­ko­loog toe om ’n so­nar te laat doen,” ver­tel Ju­ran­di (30).
Vol­gens die gi­ne­ko­loog het al­les nor­maal ge­lyk en het baba Du P­les­sis ge­sond ge­groei.
Op 13 we­ke van s­wan­ger­skap is die eg­paar weer dok­ter toe so­dat ’n deeg­li­ke on­der­soek ge­doen kon word.
“Ons het daar­na uit­ge­sien om ons baba weer te sien en ek het voor­af vir my gi­ne­ko­loog (wat vrees­li­ke dier­baar is) ge­vra dat as hy die ge­slag kon raak­sien, hy niks moes sê nie maar dit op ’n pa­pier­tjie moes neer­skryf, dit moes toe­vou en vir my moes gee.”
Ju­ran­di het ’n week la­ter ver­jaar en wou iets spe­si­aal prak­seer om die ge­slag be­kend te maak.
Die oom­blik toe die beeld op die skerm ver­skyn, het die gi­ne­ko­loog eg­ter ag­ter­kom iets is ver­keerd.
“Die dok­ter het ge­sê: ‘Hier is fout, Ju­ran­di.’ Ek het eers ge­dink hy maak ’n grap, maar toe hy daardie woor­de her­haal en ek sy ge­sigs­uit­druk­king sien, het
Sy kry steeds nag­mer­ries oor haar seun­tjie wat as me­die­se af­val weg­ge­neem is.
ek be­sef hy is erns­tig,” ver­tel sy.
Die dok­ter het vir Ju­ran­di en Mar­nus op die so­nar­skerm ge­wys waar­oor hy be­kom­merd is. Hy het Do­wn­sin­droom ver­moed, maar ook ge­sê dat daar ’n by­ko­men­de pro­bleem kan wees.
“Ons was ge­skok, maar het nooit ge­twy­fel dat ons hier­die kind sou aan­vaar en met lief­de groot­maak nie,” sê Ju­ran­di.
Sy en Mar­nus het in­ge­stem om twee dae la­ter ’n am­ni­o­sen­te­se te laat uit­voer om meer in­lig­ting te kry oor wat aan die gang was.
“Ek het na ’n he­le paar YouTu­be­vi­deo’s ge­kyk waar­op am­ni­o­sen­te­ses uit­ge­voer is. Dit het my ge­rus­ge­stel om te weet wat ek van die pro­se­du­re kon ver­wag.”
Die am­ni­o­sen­te­se – wat vir Ju­ran­di pyn­lik was – is deur haar gi­ne­ko­loog uit­ge­voer en die vrug­wa­ter is weg­ge­stuur.
Sy het ná die af­spraak met ’n pe­di­a­ter­vriend ge­sels en hy het voor­ge­stel dat hul­le ’n fe­tus­spe­si­a­lis in Kaap­stad be­soek. Hul­le kon eers ’n af­spraak vir twee maan­de la­ter kry.
Die uit­slae van die am­ni­o­sen­te­se het in­tus­sen ge­wys dat die fe­tus Do­wn­sin­droom het.
TWEE MAAN­DE LA­TER
Op 20 we­ke van s­wan­ger­skap het Ju­ran­di, Mar­nus en In­ge Kaap­stad toe ge­vlieg vir ’n on­der­soek by die fe­tus­spe­si­a­lis.
“Met die af­spraak wou ek da­de­lik weet hoe ’n kind met Do­wn­sin­droom ons le­we sou be­ïn­vloed en hoe ons ons daar­voor kon voor­be­rei.”
Die spe­si­a­lis het voor­ge­stel dat hul­le eers die so­na­ron­der­soek af­han­del.
“Ons kon ons baba op die skerm sien, maar die spe­si­a­lis het ons am­per on­mid­del­lik mee­ge­deel dat daar nie ’n hart­klop is nie. Ons was ver­slae oor die nuus, maar rus­tig.”
Die ge­sin is ná dié af­spraak strand toe so­dat In­ge vir die eer­ste keer op ’n strand kon speel.
“Ter­wyl ek daar op die sand ge­sit en haar sien speel het, het dit my ge­tref dat hoe­wel ons pas ont­set­ten­de hart­seer be­leef het, ons met so­veel lief­de ge­se­ën is en dat moei­li­ke be­slui­te uit ons han­de ge­neem is.”
Die ge­sin het die vol­gen­de dag te­rug­ge­vlieg en Ju­ran­di is op Klerksdorp in die hos­pi­taal op­ge­neem.
“Ek het een­uur die mid­dag ’n in­duk­sie ge­kry en ook pyn­me­di­ka­sie wat ’n aan­tal ke­re la­ter die mid­dag en aand toe­ge­dien is.”
Teen half­drie die vol­gen­de og­gend het Ju­ran­di begin kraam. Mar­nus het die ver­pleeg­sters ge­roep, wat on­mid­del­lik ge­kom het.
“Ek het ons baba ge­sien, wat toe nog aan die na­el­string vas was. Hy was om­trent
20 cm lank en per­fek.”
Ju­ran­di is weer aan­ge­moe­dig om te druk om van die pla­sen­ta ont­slae te raak. Sy het baie bloed ver­loor en is ook iets in­ge­spuit om haar rus­tig te maak.
“Daar­na is my ba­ba­seun­tjie in ’n wit hou­er ge­plaas en weg­ge­neem. Dit het soos ’n na­re droom ge­voel.”
Ju­ran­di ont­hou dat sy teen dag­breek na die so­nar­ka­mer ge­stoot is waar haar gi­ne­ko­loog haar on­der­soek het.
“My dok­ter het op­ge­merk dat ek la­ter in die dag ’n skraap sou moes on­der­gaan om se­ker te maak dat my baar­moe­der skoon is. Dié pro­se­du­re is on­der nar­ko­se uit­ge­voer. En dít was die ein­de van die hoof­stuk.”
DIE GENESING BEGIN
Ju­ran­di kry steeds nag­mer­ries oor haar seun­tjie wat as me­die­se af­val weg­ge­neem is, maar daar is on­ge­luk­kig niks aan te doen nie.
Dit was ná hier­die er­va­ring dat sy be­sluit het om vir die Mev. SA-wed­stryd in te skryf.
“Ek wou iets vir my doen wat my sou help om ster­ker aan die an­der kant uit te kom na wat al­les ge­beur het.”
En dit maak ’n ver­skil. Ju­ran­di is ge­kies as een van die top-25 fi­na­lis­te en is ook tans be­trok­ke by tal­le ge­meen­skaps­pro­jek­te.
“Om an­der te help, help my ook ge­nees en al die won­der­li­ke, sterk vroue wat ek by die Mev. Suid-A­fri­ka-kom­pe­ti­sie ont­moet, in­spi­reer my el­ke dag.”
Ju­ran­di en Mar­nus du P­les­sis saam met klein In­ge (18 maan­de).
Ju­ran­di, ‘n Mev. SA-fi­na­lis, en haar ge­sin is deur ont­set­ten­de hart­seer.