Caretta caretta - Seeskilpad - Inligting
Caretta caretta - Seeskilpad
: seeskilpad of skilpad
Liggamslengte : 80 - 140 cm
Gewig: 100 - 160 kg
Lewensduur: 30-60 jaar (skatting) - daar is onvoldoende data
Seksuele volwassenheid: ongeveer 16-17 jaar oud
Die spesie Caretta caretta van die gesin Cheloniidae, is die algemene soutwaterskilpad, wydverspreid in gematigde en tropiese seë en oseane regoor die wêreld, insluitend die Middellandse See. Dit kom ook voor in koraalriwwe, brak strandmere en selfs in die mond van riviere.
Die seeskilpad is 'n reptiel wat die hitte liefhet, daarom kan dit gedurende die koue seisoen na tropiese en subtropiese waters beweeg: temperature onder 10 ° C is traag en veroorsaak 'n soort "katalepsie" en die skilpad sal op die oppervlak dryf ; onder hierdie temperatuur kan dit selfs doodgaan.
'N Persoon kan tot ongeveer 5000 km reis om die koue winterwater te ontsnap en die seestrome te benut.
Jeugdiges en volwassenes kom dikwels langs die kus voor, en verkies eerder rotsagtige as sanderige bodems.
Die skilpaaie C. caretta dit is die grootste lewende skilpaaie op ons planeet. Soos ons gesê het, word hulle in waters regoor die wêreld aangetref, en daar is opgemerk dat diegene wat in die see woon, kleiner is as die wat in die oseane woon.
Die hele liggaam word beskerm deur 'n borswapen en die rugskild, effens hartvormig, word genoem karapas, gevorm deur vyf pare horingplate (wat skilde genoem word) van rooi, bruin en groen kleur, saamgesmelt om die kenmerkende vore te vorm.
Hulle is toegerus met twee pare bene omskep in vinne wat gebruik word om te swem en by mans is elke voorpoot van 'n geboë klou voorsien wat tydens paring gebruik word.
Die kop is baie groot met kragtige kake. Die skilpaaie C. caretta hulle het geen tande nie, maar skerp uitsteeksels op hul snawel wat gebruik word om kos te maal.
Naby die oë is daar spesifieke kliere wat gebruik word om die sout uit seewater te haal om dit te drink. Ons hoor gereeld hoe mense sê dat, terwyl hulle C. caretta waarneem, dit sien 'huil': in werklikheid is dit net die oortollige sout uit die water.
Hulle kan baie lank asem ophou, selfs ure, selfs al duur 'n tipiese duik gewoonlik 5-20 minute.
Mans word onderskei van wyfies, beide omdat die vel bruiner is en die kop geel as wyfies, en omdat hulle 'n lang stert het wat ontwikkel wanneer hulle geslagsrypheid kry.
Sommige geleerdes beskou twee subspesies: die C. caretta gigas van die Stille Oseaan en die Indiese Oseaan en die C. Caretta caretta van die Atlantiese Oseaan wat van mekaar verskil vir die verskillende kenmerke van die karapaat, maar baie geleerdes stem nie saam met hierdie klassifikasie nie.
Daar is nie veel bekend oor hoe hierdie seeskilpaaie met mekaar kommunikeer nie. Dit lyk asof hofmakery hoofsaaklik afhang van sig en aanraking, hoewel sommige geleerdes voorstel dat dit ook kan afhang van sommige kliere wat bepaalde reuke afskei.
Wat die eetgewoontes van die skilpaaie betref C. caretta hulle is oorwegend vleisetend alhoewel hulle alge en waterplante kan eet, wat hulle feitlik omnivore maak.
Met hul kragtige kake kan hulle die harde skulpe van krappe, seekoeie, tweekleppels maklik vergruis, maar hulle eet meer gereeld sponse, jellievisse, insekte, koppotiges, garnale, vis en vis-eiers.
Tartarygas lê hul eiers in die sand, op die sonnige strande en nie te ver van die see af nie, want die kuikens moet dadelik na die see koers toe hulle gebore word.
Kort voor die voortplantingseisoen (begin van die somerperiode) migreer die mannetjie van die C. caretta na die strande waar die nes sal plaasvind en stop om op die wyfies te wag. Sodra die wyfies aankom, begin die mans hofmaak. Die wyfies kan die mannetjie weier, daarom skuil hulle na die bodem van die see. Die mannetjie wag egter geduldig vir hulle op die oppervlak as hulle na die oppervlak terugkeer om asem te haal en wend nog 'n keer aan.
Paring kan vir baie ure duur en die mannetjie bly vas aan die wyfie danksy die kloue van die voorpote. Gedurende hierdie lang tydperk kan die mannetjie se skilpad deur ander mans weggejaag word om sy plek in te neem. Dit is eintlik nie ongewoon dat daar eiers in verskillende broeisels deur verskillende mans bevrug kan word nie.
Die wyfie wissel gedurende die voortplantingseisoen verskeie kere af in die eiers neerlê in die praktyk, gaan na die strand om die eiers te lê en keer dan terug om te paar en dit elke 12-14 dae gedurende die voortplantingseisoen, ongeveer 2-5 keer , wat dus ooreenstem met 2-5 neste per skilpad.
Elke skilpadnes bevat 110 - 130 eiers.
Die inkubasietyd van die eiers hang af van die temperatuur in die nes (beïnvloed deur die klimaatstoestande en die posisie van die eier binne die nes): ongeveer 65-70 dae by lae temperature (ongeveer 25 ° C); ongeveer 45 dae by hoër temperature (ongeveer 35 ° C).
Soos baie ander reptiele in die skilpad Caretta caretta die geslag van die ongeborenes word bepaal deur die eksterne temperatuur van die eiers en daar is geen vaste reël wat van gebied tot gebied wissel nie. Daar is byvoorbeeld opgemerk dat die temperatuur waarby 50% mans en 50% vroulike diere gevorm word in Suid-Afrika tussen 28-30 ° C moet wees, laer temperature (24-26 ° C) is geneig om slegs mans te produseer terwyl hoër temperature (32-34 ° C) is geneig om slegs wyfies te produseer. In die praktyk sal testosteroon of estrogeen geproduseer word afhangende van die temperatuur. Buite hierdie termiese skommelinge is eiers nie lewensvatbaar nie.
Sodra die eiers uitbroei, gaan die skilpadjies see toe.
Dit is nie presies bekend hoe die klein skilpaaie wat pas gebore is, daarin slaag om hulself (gewoonlik die eiers in die nag uit te broei) na die see toe te oriënteer nie: daar is veronderstel dat hulle miskien die horison of die strand se neiging onderskei. Wat ook al die motivering is, dit blyk egter seker dat hulle een keer in die water chemiese en magnetiese seine gebruik om hulself te oriënteer.
Hulle is gewoonlik geneig om elke jaar na dieselfde strand terug te keer as waarop hulle gebore is.
Volwasse seeskilpaaie het feitlik geen roofdiere nie, behalwe vir haaie wat hulle en die mens soms aanval. In werklikheid is diegene wat prooi is die klein larwes en eiers met 'n vrektesyfer van 80% in die Verenigde State, terwyl dit in Australië ook bereken is van 90-95% as gevolg van wasbere en jakkalse, maar ook deur krappe, voëls en vis.
Daar Caretta caretta dit word geklassifiseer in die IUNC Rooi lys onder diere met 'n baie groot risiko van uitwissing GEVAAR (EN).
Die redes is anders: die toevallige vang van hierdie skilpaaie deur die mens met visnette; die uitbuiting van volwassenes en eiers in menslike voeding; die vernietiging van hul voortplantingshabitats deur mense, sowel met geboue as indirek met geraasbesoedeling (die geluide van bote steur hulle tydens nes), chemikalieë (plaagdoders, petroleumprodukte, ens.), lig (die ligte van stede disoriënteer die kleintjies in hul wedloop see se kant toe). Die aardverwarming kan ook nie oor die hoof gesien word nie, wat die geslag van die ongeborenes met ernstige wanbalanse in die bevolking verander deur die verandering van die temperatuur.
Dit alles het daartoe gelei dat die gewone skilpaaie beskerm word onder verskillende internasionale verdrae en ooreenkomste, asook dat elke staat sy eie nasionale wette het.
Dit is skilpaaie wat in Aanhangsel I van CITES (Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora) genoem word as bedreigde spesies (Cheloniidae spp) en waarvoor alle kommersiële uitruilings verbode is. Dit word ook gelys in Bylaes I en II van die Konvensie oor migrerende spesies (CMS).
Daar C. caretta dit is so 'n fundamentele dier in die ekosisteem dat dit deur baie geleerdes die "sleutelsteen" genoem word omdat dit voed op talle ongewerweldes waarvan die skulpe gebreek word deur sy kragtige kake wat dan voeding word vir talle ander diere as 'n ryk bron van kalsium; sy eiers wat die voeding van 'n groot aantal spesies voorstel; sy skedel wat 'n kuil vir baie diersoorte verteenwoordig.