Sjoe, Mnr Breytenbach, wat sê mens op so ‘n ryke, hartroerende en leersame “klein reis”? ‘n “geverfde ryskoekie”? 'Hoeveel groter kan cruise skepe veilig kry?', Sou meer relevant wees [...] Maar die digterlike klem sê iets gans anders is ter sprake, naamlik “ ’n venster op Afrika“ (ons deel daarvan). Die metaforiese lading is dermate beklemtoon dat hierdie lading nou voorop staan vir die duur van die res van die gedig. Nie lank nie was hulle voor ŉ vyfverdieping-woonstel en dis daar waar die Anderman moes wag toe die pampoen sug en saam met die Man in sy arms by die trappe op verdwyn. Jare het verby gegaan, die maan het verbrokkel en in die see geval. Daar is ook deurgans ‘n religieuse en mistiese kwaliteit in haar werk, iets wat haar, ten spyte van die soms radikale andersheid van haar klankwêreld, tog intiem verbind aan J.S. Bach. Hierin word die verhouding tussen ’n ma en haar dogter beskryf, asook ’n sielkundige wat nie kinders kan hê nie, maar tog die rol van ’n moeder teenoor haar pasiënte moet vertolk. ’n Beeld wat baie sterk in die roman na vore tree, is gebaseer op Mary Cassatt se skildery “Mother and child” (1905).