1. Reis is ’n duidelike tema in jou boeke, in Skoenlapper kuier lesers saam in Tanzanië; in Skrapnel is dit ’n Indiese kinkel; in Sirkus kuier Adriana in Berlyn. Hoe belangrik is die plek waar die verhaal afspeel vir jou?
2. Gebruik jy die temas in jou boeke as jou sosiale kommentaar op ’n manier wat jy as onpartydige joernalis soms nie kan nie?
Soms, ja. As joernalis moet ek berig, opsom, oordra. As skrywer kan ek sê: kyk mooi, kyk weer, wees bewus. Tog ek baie gefokus daarop om nie my werk te ondermyn nie. Ek lewer nie kommentaar op enigiets wat my bronne sou vervreem nie.
In die misdaadboeke wat ek noodgedwonge as kind moes lees omdat vroue toe nog nie werklik in die genre gewerk het nie, was die vrouekarakters meestal tussen die lakens of dood op die vloer. Met ander woorde: Slagoffer of afleiding vir die held. Ek was glad nie tevrede hiermee nie. Toe ek begin skryf was dit baie natuurlik vir my om vroue hoofkarakters te skep en te gebruik.
4. Jy het eenmaal in ’n onderhoud genoem jy gebruik musiek wat jy met elke karakter assosieer. Vertel meer?
5. In die eerste paar boeke het Ranna en Alex baie sterk na vore gekom. Beplan jy om hulle in elke boek te hou voortaan, of is daar ander karakters wat meestal net so buite die kalklig huiwer, wat dalk in die toekoms die hoofrol gaan kry?
Ek het ’n stel van vyf karakters wat ek gereeld afwissel: Alex die joernalis, Ranna die fotograaf, Adriana die fixer, Sarah die kuberkraker en Jaap die afgetrede speurder. Ek skryf gewoonlik so dat een of twee karakters die hoofrolle speel en die ander kleiner rolle. Ek dink hierdie vyf karakters kan nog ’n redelike hoeveelheid boeke lewer.
Ek het baie goeie vriende en familie wat bereid is om die teks vir my deur te lees en eerlike terugvoering te gee. As aspirantskrywers raad vra, sê ek altyd hulle moet iemand kry om hul werk te lees wat nie té lief is vir hulle nie. Jou lesers moet 100% reguit wees, anders gaan jou boek nooit by enige uitgewer sukses behaal nie. Natuurlik gaan jou ma en jou boetie sê jy skryf mooi.
Ook, as mens die eerste paar kere weer deur die teks werk, is dit soos om skaakstukke by die bord te las en ander af te haal. As jy by die punt kom waar jy bloot dieselfde stukke begin heen en weer skuif, weet jy dat iemand anders nou jou storie moet lees.
8. Hoe voel jy oor stellings dat mans koning kraai in dié genre? Hoekom dink jy is daar nie meer vroue wat hierin skryf nie?
Ek stem nie noodwendig saam dat mans koning kraai nie. En daar is báie vroue wat in hierdie genre skryf, ook in Suid-Afrika, en hulle is werklik goed. Hulle kry egter te min aandag. Ook, omdat hulle soms nie polisie-prosedure-verhale skryf nie, word dit as minder geag. Hoekom? Die spanningsgenre het baie subgenres – polisie- prosedure, medies, regsdramas, aksie, die sielkundige riller, die privaat speurder ens.
Ordentlike mans. Sterk vroue, maak nie saak wat jy kies om met jou lewe te doen nie: Tuisteskeppers, professore, ma’s, boervroue, sielkundiges, speurders, wiskundiges, skilders, onderwysers. Mense wat doen wat hulle moet doen om te oorleef en nog steeds tyd maak vir ander mense, ’n hart het vir ander mense. Opregtheid.
Huis is in Pretoria. Niks is belangrik voor ek kan skryf nie. As mens wag vir die perfekte omgewing, vir die ideale tyd, vir inspirasie, gaan jy nooit skryf nie.