Die ideale van minstens sekere Afrikaner-elemente is nie uniek tot die Afrikaner nie. In Suid-Afrika is dit ŉ taamlike openbaring om die Facebook-inskrywings van Peter Marais te lees, ŉ voormalige Wes-Kaapse premier en nou uitgesproke Griekwa wat selfs ŉ kongres gereël het waar die afstigting van die Wes-Kaap as opsie genoem is. Die nuusdekking wat dit in die media kry reflekteer nie juis positief op die stand van gesonde mediavryheid in Suid-Afrika nie.
Dit val saam met die optrede van Julius Malema en sy EFF in die parlement. Anders as wat verwag is, was die reaksie op dié barbaarse optrede vol begrip, en selfs simpatiek. Die positiewe implikasies, soos dat dit die ANC se magsmisbruik om die parlement van sy oorsigrol oor ANC-kaders impotent te maak, ernstig geknou het, word wyd verwelkom.
In die proses moet daar egter ook onthou word dat dit baie moeilik is om ŉ wilde perd te tem as hy eers uitgebreek het. Die saai van haat en die opkoms van radikalisering is nooit ŉ goeie gedagte nie – nie in Europa of elders ter wêreld nie, en ook nie in Suid-Afrika nie. Die dade wat die IS in Sirië en Irak pleeg, is genoegsame bewys dat dit afskuwelik is. Om dit as dierlike gedrag te beskryf beledig die diere.
Wanneer die Suid-Afrikaanse analis op situasies en gebeure in Suid-Afrika fokus, moet hy noodwendig die ander oog op die res van die wêreld hou om nie ŉ isolasionistiese perspektief te ontwikkel nie.
Baie van die kritiek wat teen Malema se optrede in die parlement aangevoer word, fokus op die vertrapping van die Westminster-parlementêre tradisies. Die Westminister-tradisies is nie op Suid-Afrikaanse bodem gebore nie. Hierdie tradisies het oorgebly selfs na Suid-Afrika sedert 1983, toe die land sy driekamerparlement gekry het en nie meer ŉ Westminster parlementêre stelsel gehad het nie.
Dit het mettertyd baie duidelik geword dat die ANC hierdie tradisies begin misbruik het, en ingespan het om die parlement van sy grondwetlike verantwoordelikheid gestroop het om ŉ oorsigrol te vertolk oor die deursigtigheid en verantwoordbaarheid van die regering op alle vlakke – ook die president. Selfs die vorige speaker, Max Sisulu, is gepos oor hy te simpatiek teenoor die grondwetlike bepalings gestaan het.
Dieselfde as wat Malema in ŉ paar hitsige oomblikke bereik het, kon waarskynlik mettertyd deur die howe bereik word. Maar het Suid-Afrika die luukse van soveel tyd?