Trek die Transcanada aan soos 'n vuil sak - Inligting
Trek die Transcanada aan soos 'n vuil sak
Dit is wat my teken sê. Ek kyk hoe 'n mens-met-'n-teken-vormige skaduwee voor my uitstrek terwyl die daglig stadig verdwyn en die wolke agter my 'n dieper pienk skaduwee brand. My eerste rit het my ongeveer 'n uur en 'n half gelede laat val. Nou kom ek van daar af na die realiteit van 'n stil plek om in te stort.
Ek is 'n besem in my vrye tyd en 'n student in Montreal, indien nodig, en die finansiering van die klim van hierdie jaar is die aanplanting van hierdie jaar. Maar op die oomblik is dit die gons: die onverwagse plekke, die spontane ontmoetings, die uiteindelike bestemming - in hierdie geval, die weste van British Columbia. Ek kyk na die terrein agter my, die soort grond wat ons geplant het, 'n moeras met kratte wat uit die droë kolle groei. Selfs as ek 'n hangmat gehad het, kon hulle my nie ondersteun nie.
Die uitsig vanaf my eerste rit.
Dan hou ek my teken vir 'n duisendste keer en glimlag na 'n motor wat uit die kruising kom. Dit is 'n boksblougroen bestelwa met roeskleurige afwerking. Dit stop ongeveer 50 meter verby my, en ek lig my klimpak op en draf na die deur terwyl hy oop gly. Hulle is reguit na Winnipeg. Ek het nie sulke geluk verwag nie, as ek in ag geneem word dat dit donker word en Winnipeg 700 km daarvandaan is. Ek klim in. Die middelste sitplek is verwyder en al die ander is beset, so ek neem my stilswye posisie op die vloer neer, leun teen die muur en my pak. Ek voel weereens so hoog van vordering en verbeterde omstandighede. Ek is nie meer op die skouer nie. Ek gaan êrens heen, en elke minuut beweeg dit êrens 'n kilometer nader.
Ek probeer 'n aangename uitruil met my nuwe gashere. Almal lyk soos in die laat twintigs. Agter my brand 'n lang, gespierde man 'n gewrig. Op sy onderarm lui 'n tatoeëring 'Carissa' in krullerige letters. 'N Redelik groot vrou met 'n krullerige letters "Jack" -tatoeëring op haar boarm huil in sy skoot. Die man stel homself voor as die Jack, vertel my dat Carissa van haar eie alkohol afkom en besig is om haar te troos. In die passasiersitplek kniel 'n mooi meisie genaamd Bea onverskillig kaalvoet. Sy is die vriendelikste en vra die gewone vrae wat stappers vra. Die bestuurder, Scott, sê nie veel nie, maar as iemand praat, gee hy 'n kniesiek 'he?' dit klink meer na "hah?" in sy nasaliteit. Ek verneem dat Scott die broer van Jack is en Bea se lewensmaat, en dat die vier van hulle voortdurend vanaf Toronto ry. Niemand wil gretig wees om te praat nie - selfs Bea is effens ver van haar vriendelikheid en klein praatjies - daarom vra ek nie vrae nie en neem aan dat hulle op reis is.
Ons ry die duisternis in van groot Kanadese woude. Ons is in die voorste elandland, so Scott werf my om op te soek na moontlike botsings. Iemand bring 'n vorige hiker op en hoe hulle hom laat ry het, hoewel hy probeer het om daaruit te praat. Ek is van plan om te weier om 'n lisensie te hê as dit ooit sou verskyn.
Na middernag sien Scott dat ons met 'n laaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaagtar kant benaar en dit al 'n rukkie was. Petrolstasies is yl en op hierdie tydstip waarskynlik gesluit. Ek is nie seker hoekom hy nie net gas in Thunder Bay gekoop het nie, maar ek sal later weet. In die volgende "stad" - net 'n herberg en 'n paartjie-huise - is Scott van voorneme om gas uit 'n geparkeerde motor te sif. Voordat hy die kans kry, kom die eienaar van die herberg ons ondervra. Ons vra hom vir gas, geen geluk nie. So ons hou aan ry, en ons hoop.
Ons ry ongeveer 5 km voordat die enjin stilstaan ​​en ry tot stilstand op die skouer. Ek is geskeur tussen gevoelens van leegheid en pragmatisme; Ek het nog nooit vol gas gehad nie, en ek is baie in die versoeking om my leërskare te laat vaar en my tent tot die oggend net voor die Transcanada op te slaan en weer te probeer ry. As ek egter by hulle bly, sal ek 'n draai maak as hulle op die een of ander manier daarin slaag om gas te kry, wat voor die oggend kan wees. Scott besluit om terug te keer na die herberg en 'n draai te gee. Toe ons weer langs die snelweg begin stap, is Scottment iets daaraan om polisie te vermy. Ek vra hom hoekom; hulle sal miskien beter bereid wees om ons te help. Soos dit blyk, was die reis van my leërskare 'n poging om na Toronto om 15 pond onkruid na Winnipeg te bring. Ek dink redelik genoeg. In elk geval slaag ons daarin om 'n bakkie te kry sonder om gas te bied, maar bereid is om ons by die herberg af te laai.
Scott sê my moet waaksaam wees terwyl hy probeer om 'n motor te vind wat hy kan sif. Ek besef nou dat ek geen idee het wat dit behels nie, en dat die hele idee 'n kombinasie is van my onnoselheid om 01:30 en Scott se algemene kortsigtigheid. Gelukkig hoef ek niks te doen nie; Ek staan ​​so ver as wat ek kan - amper verby om 'my eie onderneming te bedink en geen idee te hê van wat die karige ou daar doen nie' - en Scott maak 'n volledige jerrycan-gas vry van die bakkie van die eienaar af en hardloop weg na die pad en uit die lig.
Ons probeer om 'n rit terug na ons voertuig te gee. Uiteindelik word ons omstreeks 02:00 'n bejaarde man wakker wat 'n paar honderd meter van die herberg af woon. Ons pleit by hom om ons te ry, en na 'n paar sug van sy kant jaag ons in die agterkant van sy bakkie af in die Transcanada.
Ons kom by die bus en gooi die gas in die tenk. Scott gee die leë jerrycan aan die vriendelike bejaarde as 'n teken van waardering. Toe ons ry, vertel hy die verhaal aan die ander, en eindig met vreugde: 'Ons het 'n jerrycan-gas gesteel van die fokken bestuurder wat gesê het dat hy nie het nie, en toe het hy sy buurman wakker gemaak om ons terug te stuur na ons motor. " Dit is beslis die lekkerste onderneming waarvan ek deel was, maar dit is baie effektief. Vir my voeg hy by: "Nou het jy ten minste 'n storie om jou maatjies tuis te vertel."
Ek raak aan die slaap op my pakkie en verwag om wakker te word buite Winnipeg en is klaar met hierdie episode van my duimavontuur. In plaas daarvan word ek net ná 05:00 in Dryden (nog steeds in Ontario) wakker vir 'n geskree van "Right! Gaan! Gaan! Gaan! Drive! Drive! Ry! " Carissa is nou agter die stuur. Ek sit 'n oomblik daar, totdat Scott verduidelik dat hy die spuitkop laat hang het, sodat die pomp dink dat ons nog nie klaar is met pomp nie, en dan besef ek dat hulle die hele tyd gas gesteel het, en daarom het hulle nie neem gas in Thunderbaai — 'n betreklik groot stad, meer polisie, wat moeiliker is om gas te steel — en hoekom ons dus in die middel van die nag in die eerste plek opgehou het met gas. Aan die buitewyke van die stad staan ​​'n groep polisiemotors en 'n offisier wat op die skouer staan ​​en rigting gee. Carissa skrik, skrik en skree vir Scott om by haar in te gaan, voordat hy daarop wys dat hy net wil beweeg. Dit blyk dat daar 'n eland-ongeluk in die nag hier was.
Op hierdie punt kan Winnipeg nie vinnig genoeg kom nie, en ek hoop regtig dat die res van die rit redelik normaal en deurlopend sal wees. Ek vra amper om vroeg in Kenora afgelaai te word, maar eindig saam met hulle die hele rit Winnipeg toe, soos verwag, half verwagtend dat hy op 'n aantal maniere die waaier sal tref.
'Haai, nou is Ronnie uit die tronk, nie waar nie?' stel Jack voor. Ek hoor berigte van gewapende roof, die verkoop van gesteelde elektronika, en 'Man, ek was die laaste een van groot misdade daardie tyd, behalwe Brian. Dit was 'n bietjie gek! ' en "O ja, ek onthou die keer dat jy tronk toe gegaan het. U het my telefonies gebel, weg van die kant af ... ek was soos 'baba, dit is net 135 dae!'? ' Kom, Winnipeg. Jy kan nie gou genoeg kom nie.
En uiteindelik kom dit. Ek neem my gasheer afskeid op 'n Petrocanada-stasie aan die oostekant van Winnipeg. Hulle sê vir my dat hulle oor drie dae na BC sal gaan, en ek glimlag asof ek by "Goed om te weet." En so gaan ek my tande borsel en my oksels in die openbare toilet spoel, opvul met water en gaan sit op die randsteen agter die vragmotorstop, terwyl ek in die prairie-sonskyn sit en my laat ontbyt van droë graan eet.