Daar is iets in die kultuur van bankwese wat hom toelaat om anders te maak. Redelik goeie mense doen slegte dinge. Dit is die bevinding van a Nuwe studie gepubliseer in die tydskrif Nature. En dit kan net bevestig die vermoedens van baie volgende eindelose nuus van bankiers word outed vir swak gedrag.
Die lys is amper te eindeloos om te noem (maar hier gaan in elk geval): die valutamark, LIBOR en die goudmark manipuleer; wanverkoop rentekoersruiltransaksies, verbandgesteunde sekuriteite en betalingsbeskermingsversekering; geldwassery help; nalatigende sanksies op 'n land; belasting vermyding; verskaffing van ingewikkelde beleggingsadvies; handelskandale - die lys kan voortgaan.
In totaal het hierdie boetes banke direk koste meer as US $ 100 miljard in die VSA alleen. Sommige het voorgestel dat dit binnekort die totale rekening vir boetes kan bring sedert 2008 tot meer as US $ 300 miljard.
En hoe astronomies hierdie nommer klink, die boetes is maar die begin daarvan. Daar is regskoste, prosesse van interne verandering, konsultante en natuurlik nuwe risiko- en voldoeningafdelings wat betaal moet word. Daarbenewens is daar groot reputasiekoste. 'N onlangse studie van die Britse banke het bevind dat vir elke £ 1 hulle betaal in boetes Hulle het £ 9 van hul aandeelprys verloor. Dus sal banke waarskynlik goed doen om hierdie oënskynlik fundamentele kwessie aan te spreek om 'n korrupte kultuur te hê, soos in hierdie studie getoon.
Ekonome aan die Universiteit van Zürich, Michel Marchal, Alain Cohn en Ernst Fehr, het uitgevind om te leer of bankiers eintlik meer geneig is om te kul. Hulle het veral gefokus op of mense wat bewus van hulself as bankiers gedink het (en onder hierdie moniker opgetree het) meer geneig was om te kul as wanneer hulle hul nie-professionele hoede gehad het. Hulle het vermoed dit was iets oor die identiteit van 'n bankier wat mense meer geneig gemaak het om te kul.
Om hierdie vraag te toets, het hulle 'n groep mense gevra wat vir 'n finansiële organisasie werk om 'n eenvoudige vraelys te voltooi. Die respondente is in twee groepe verdeel. Die eerste is aanvanklik 'n stel vrae gevra oor hul werk as bankiers (soos in watter afdeling hulle gewerk het). Die tweede is gevra oor hul alledaagse lewe (soos hoeveel televisie hulle gekyk het). Dit het die eerste groep geskep om hulself as "bankiers" te dink; die tweede as "alledaagse mense".
Na hierdie stap is beide groepe gevra om 'n eenvoudige spel te speel. Hulle is gevra om tien keer 'n munt te slaan en hul resultate op te teken. Voordat hulle die munt gesit het, is hulle ook vertel of u hoofde het (byvoorbeeld) u sal US $ 20 ontvang. Omdat dit 'n aanlyn toets was, kon niemand die resultate nagaan nie - dus was daar baie ruimte om te lieg.
Die resultate was verbasend. Die mense wat geprompel was om oor hulself as 'n alledaagse persoon te dink, het nie oor hul resultate gegaan nie (ten spyte daarvan was daar genoeg ruimte om dit te doen). Maar die groep wat voorgee om hulself as bankiers te bedink, was geneig om beduidend meer te lieg - hulle het hul resultate verkeerd voorgestel oor 16% van die tyd en meer as 'n kwart van die bankiersgroep het bedrieg.
Baie van hierdie leuens en bedrog kan toegeskryf word aan die klein bevolking van bankiers wat baie gelukkig was om in amper elke keer die munt te lê as dit hulle bevoordeel het. Maar die studie dui daarop dat deur bloot 'n persoon in die finansiëledienstebedryf te droom om hulleself as bankier te bedink, is dit meer geneig om te kul.
Identiteit is die belangrikste faktor
Op hierdie stadium kan jy beswaar maak, en sê dat identiteit nie die kritieke faktor by die werk hier is nie. Dalk het dit net gedink aan geld wat tot slegte gedrag gelei het? Die studie het ook lede van ander beroepe getoets wat, toe hulle gevra is om professioneel oor hulself te dink, nie meer lieg en bedrieg nie. Daar was geen verskil tussen die cheaters en non-cheaters in terme van mededingendheid nie.
Cheating was ook nie net die gevolg van mense wat dink dat almal dit doen en so dit was OK. Wat lyk na bankiers gevra om te kul op die toets was toe hulle gedink het van hulself as bankiers.
Daarbenewens is dit nie net dat mense wat bankiers identifiseer, geneig is om meer as die algemene bevolking te lieg en te kul nie. Trouens, die studie het getoon dat hierdie gedrag van ander deur hulle verwag is. Dit kan gesien word wanneer deelnemers gevra is hoe dikwels hulle gedink het dat bankiers op hierdie toets sal kul (in vergelyking met ander belangegroepe). Respondente het geneig om te dink dat bankiers meer as gevangenis gevangenes op die toets sal bedrieg. Dit sê iets vir wat verwag van die mense wat ons vertrou met ons geld.
Hierdie netjiese eksperiment het 'n paar belangrike implikasies vir hoe banke bestuur en gereguleer word. Dit dui daarop dat een van die redes waarom banke sulke leemtes van slegte gedrag kan wees, nie die werklike mense is wat in hulle werk nie - wat moraal optree as hulle nie in die werksmodus is nie.
Dus, terwyl die opstel van balansstate met die boetes wat onlangs uitgewerk is, belangrik is, is dit onwaarskynlik om onderliggende kulturele kwessies in die bankbedryf vas te stel. Dit is moontlik om te begin om die probleem reg te stel deur mense te identifiseer wat uiters cheaters is en waarskynlik op elke moontlike geleentheid sal lê. Eenvoudige toetse kan hierdie individue uitdroog.
Verandering van die definisie van 'n bankier
Maar om die diepgaande kulturele kwessies aan te spreek, is dit noodsaaklik om hierdie "bankier" -identiteit te verander. Daar kan 'n paar maniere wees om dit te doen. Op die kort termyn kan banke oorweeg om verskeie versoeke in hul instellings te verwyder wat hul werknemers aanmoedig om oor hulleself as bankiers te dink.
Hierdie identiteitsaanvullings kan al die toerusting insluit wat ons met banke assosieer, soos hul gladde korporatiewe hoofkwartier tot konstante flikkerende aandeelpryse en beelde van geld. En die aanmanings wat ander identiteite by die werk aanmoedig, kan verhoog word. Byvoorbeeld, in sommige banke word werknemers gevra of hulle trots sal wees op die verkoop van 'n produk aan 'n familielid.
Dit is ook moontlik om werknemers aan te moedig om nie oor hulself as bankier te dink nie. Sommige nuwe kleinhandelbanke moedig hul werknemers aan om nie hulself as bankiers te dink nie, maar as "adviseurs" of selfs "gasheer".
In die lang termyn is dit egter nodig om te verander wat dit beteken om 'n bankier heeltemal te wees. Dinge soos "Gierigheid is goed" en verenigings om met enige koste te wen, kan dalk minder wees. Ander eienskappe, soos om betroubaar te wees en integriteit te hê, kan gespeel word. Met verloop van tyd sal dit hopelik lei tot bankiers se gedagtes oor hul kollektiewe identiteit op 'n ander manier. En die gevolg sou hopelik wees dat wanneer hulle gekonfronteer word met 'n situasie waar niemand kyk nie, hulle die regte ding doen - soos die res van die bevolking gewoonlik doen.
Andre Spicer is 'n professor in organisatoriese gedrag, Cass Business School by City University London. Sy belangrikste kundigheid is op die gebied van organisatoriese gedrag. In die besonder het hy werk gedoen aan organisatoriese mag en politiek, identiteit, die skep van nuwe organisatoriese vorme, ruimte en argitektuur speel by die werk en meer onlangse leierskap.
Openbaringsverklaring: Andre Spicer werk nie vir, raadpleeg eie aandele in of ontvang befondsing van enige maatskappy of organisasie wat voordeel sou trek uit hierdie artikel nie en geen relevante affiliasies het nie.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Prestasie > Bankiers lê by die kolf van 'n muntstuk maar net wanneer hulle by die werk is?