Image deur 愚 木 混 株 Cdd20 (gekleur deur InnerSelf)
Ek het die genesende krag ontdek om met gevoelens in aanraking te kom terwyl ek baie jare gelede met 'n ernstige siekte sukkel. My toestand het mediese diagnose of behandeling getoets en ek het by die dag siek geword. Lab-toetsmengsels en foute in voorskrifte het sake erger gemaak.
In besef dat hierdie spesifieke dokters geen antwoorde vir my gehad het nie en dat hulle begin deel van die probleem was, het ek wanhopig geword op my sketsblok. Sonder om te besef wat ek gedoen het of waar dit sou lei, het ek my gevoelens op papier gekrap en doodgemaak. Hierdie vreemde tekeninge het my skrik en my verward gemaak.
Ek het 'n graad in kuns gehad en het jare lank as professionele ontwerper en kunstenaar gewerk, maar hierdie tekeninge het nie gelyk aan enige kuns wat ek ooit gedoen het nie. Die plakkate, groetekaartjies en bannerontwerpe wat ek vir Hallmark en ander maatskappye geskep het, was alles behalwe geheimsinnig. Hulle was vet, kleurvol en dekoratief. Daar was niks om te interpreteer nie.
'N Tekening is 'n duisend trane werd
In teenstelling hiermee was hierdie spontane tekeninge vreemd primitief, wat geen van die tegniese vaardighede wat ek as professionele kunstenaar behaal het, weerspieël nie. Ek het hulle nie verstaan ​​nie. In 'n viltskets skets 'n meisie onder die grond, haar trane water die grond onder 'n reuse-hartboom wat asof dit deur die bliksem verdeel is. 'N Donker reënwolk wag links bo, terwyl twee skoenlappers na regs verskyn.
Ek het die voorbije vyf jaar van my lewe (skeiding, egskeiding, verbreking van besigheids vennootskap), die hede (finansiële stryd, enkelouerskap, siekte, rou) en die toekoms (wedergeboorte en 'n nuwe lewe) sonder voorneme uitgebeeld. Ek het toe nog nie van hierdie dinge besef nie.
Tydens die skep van hierdie tekeninge het dit gevoel of my hand oorgeneem het en al die werk gedoen het. My bewuste verstand het opsy gesit; Dit was soos om op papier te droom. Ek het in dieselfde plek in ons slaap gekuier.
Verloor ek my? Ek het gewonder: Dit lyk soos die kuns van geestespasiënte wat ek op 'n kollege veldreis na 'n psigiatriese afdeling gesien het. My tekeninge maak my nie sin nie, hulle was soos boeke wat in 'n vreemde taal geskryf is. Het ek hulle regtig getrek? Wat het hulle bedoel? Soos Alice in Wonderland, het ek onbewus geval in 'n geheimsinnige ondergrondse ryk waarin al die reëls verander het. Tog het ek altyd beter gevoel nadat ek hierdie sketse gedoen het, so ek het bly teken.
Druppel wat nie reg voel nie
Wat nie goed gevoel het nie, was na die mediese kliniek vir toets na toets, verwarrende diagnostiese resultate en treffers-of-mis-behandelings. Na nog 'n laboratorium fout het my geduld uitgeloop. Op 'n dag, uit pure frustrasie, het ek na my medisynekas gehardloop en al die kapsules en pille in die asblik gedompel. Baie hiervan het vreeslike newe-effekte veroorsaak. Ek het nooit teruggekeer na die HMO nie.
Daar moes 'n ander manier wees. Ek het nie geweet wat dit was nie, maar ek het geweet dit werk nie. Baie jare later, nadat ek heeltemal herstel het, is my toestand deur 'n deskundige in iridologie en sklerologie gediagnoseer, 'n antieke metode van leesmerke in die oë van verlede en huidige gesondheidsprobleme. Ek het gesê ek het 'n versteuring van die bindweefsel of kollageen gehad. My lewe het uitmekaargekom, ek het ongegroeid geraak. Maar ek het my ook saam teruggehou.
Ek het begin met die deel van my joernalekeninge en geskrifte met 'n paar goeie vriende en mede-werkers. Een van hulle was Sally, 'n ywerige joernalis wat my aangemoedig het om my tekeninge en geskrifte ernstig te neem, veral die notas oor drome wat ek gehad het. Ek het ook my weg gevind na 'n paar praktisyns van holistiese gesondheidsorg, 'n dokter wat voorkomende medisyne beoefen het en 'n verpleegster wat opgelei is in liggaamsbou wat akupressuur en massering gekombineer het.
Van drome tot werklikheid
My eerste sessie met die verpleegster, Louise, het verander in 'n letterlike reenactment van 'n genesende droom wat ek onlangs in my tydskrif aangeteken het. In daardie droom het 'n vrou in 'n dokter se wit rok geklee en my getroos en gesê dat sy geweet het ek was bang om te sterf. Sy het my ook verseker dat alles goed sal wees.
Ek het na my eerste sessie met Louise gevoel soos wat ek op daardie droom wakker geword het. Iets wat wonderlik was, het in die koninkryk gebeur wat ek nooit verken het nie. Drome, tekeninge, stroom-van-bewussynskrywing, voorkognitiewe beelde, was alles saam met die wakker werklikheid. Ek het weer begin voel; my emosies was uit die diepvries ontdooi. Deur my gevoelens te herken, het ek teruggekom na die lewe.
Op die regte oomblik het 'n ander vriend 'n plaaslike terapeut, genaamd Bond Wright, voorgestel. Die betekenis van haar naam het my nie ontsnap nie. Ek het uitmekaar geval en moes myself weer saam terugbring. By die vermelding van haar naam het iets diep binne gesê: "Ja!" Dit was Bond wat nog 'n deur oopgemaak het in my emosionele en kreatiewe self, met behulp van 'n eklektiese versnit van transaksionele analise (dikwels genoem TA), Gestalt-terapie en neo-Reichiaanse energie.
Toe Bond en ek die magiese ter wêreld van terapie binnekom, was ek geregtig om sekere fisiese houdings te hou totdat my energie op sy eie begin beweeg het. Namate my liggaam begin met trillings met hernude lewensmag, het ek kragtige beelde in my gedagtes gesien, soos 'n bottel wat sy kurk blaas met emosies wat soos 'n geiser uitloop. My gevoelens was nooit toegelaat om hulself met so 'n suiwerheid en direkteheid uit te druk nie. Ek het na elkeen van hierdie sessies onmiddellik verligting gekry, en die beelde en insigte wat ek daar gehad het, is altyd in die tydskriftekeninge vertaal.
Tyd om uit te kom en te speel!
Aan die einde van een sessie het Bond my op die vloer gesit met 'n groot koerantpapier en 'n groot kleuterkryt. Sy wou hê ek moet skryf hoe ek hierdie insigte op my alledaagse lewe sal toepas. Daar was net een vang. Sy het daarop aangedring dat ek met my nondominante hand skryf, wat vir my die linkerhand is. Dit was vreemd, en ek was glad nie seker dat ek dit kon doen nie.
Min het ek geweet dat ek iets sou doen wat my lewe heeltemal en onherroeplik sou transformeer. Hier is wat ek in groot, ongemaklike letters geskroef het:
EK gee my self TOESTEMMING
Om my kind uit te laat
En voel my GEVOELENS
EN Sê EK IS OK!
Terwyl ek soos 'n jong kind op die vloer sit wat sukkel om elke letter op die bladsy te vorm, het die woorde spontaan uit my mond uitgekom met dieselfde luis en stemtoon wat ek tydens my voorskoolse jare gehad het. Bond het later vir my gesê sy wens sy het 'n videoband van die sessie gehad. Ek het ongeveer vier of vyf jaar teruggetree. Dis presies hoe oud ek gevoel het terwyl ek stadig op die papier druk. Sy het verduidelik dat dit die punt was: om vir my 'n eerstehandse ervaring te gee van die Feeling Child wat in my was. Begrawe, miskien, maar steeds lewendig. Dit het gewerk.
Ek het daardie sessie laat dryf, asof 'n reuse gewig van my skouers af opgehef is. Dit het groot hoeveelhede energie geneem om daardie emosies vir vyf en dertig jaar vas te hou. Geen wonder dat ek siek geword het nie. Nou het hulle uitgegooi, en ek het 'n lighartigheid en bruisende gevoel gehad wat ek nooit geken het nie. Soms was dit scary maar ook opwindend.
Hoe meer ek my eie raad gevolg het en my toestemming gegee het om my gevoelens kreatief te laat voel deur tekening en skryf, hoe beter het ek fisies gevoel. In drie maande weeklikse sessies met Bond was my doel bereik: volle herstel van my gesondheid. Die belangrikste was dat ek by my ware self gekom het - die persoon wat ek bedoel was.
My hart het my toe gevra om die ekspressiewe kunsterapieë te ondersoek. Tobe Reisel, vir die afgelope paar maande, het met 'n baanbrekende kunsterapeut gelei tot 'n nuwe lewe en nuwe loopbaan in kunsterapie. In my voortgesette studie van kuns vir genesing het ek baie drome waargeneem wat sedert kinderjare dormant was: die wens om dans en beweging te bestudeer, om klei te vorm, om te improviseer, te skryf en te publiseer.
Wat as jy nie 'n reguit lyn kan teken nie?
Maar wat as jy nie reeds 'n kunstenaar, musikant, danser, skrywer of aktrise is nie? Hoe kan jy verwag word om die kunste te gebruik om jou emosies te voel en uit te druk? Die feit is dat jy 'n kunstenaar is, jy weet dit nog nie. Die kunste is ons natuurlike geboortereg. Dit is totdat iemand ons vertel ons is dowes doof, of het twee linker voete, of het geen artistieke talent nie, en weer en weer. Laat ek jou wys hoe dit in net een area gebeur: visuele kuns.
Die visuele beeld voorafgaan gesproke en geskrewe taal. Ons dink, droom, onthou, en dink aan die toekoms in prente. Voordat daar geskrewe taal was, was daar grotskilderye. Voordat kinders leer om te skryf, teken hulle.
Dr Lucia Capacchione is 'n kunsterapeut en topverkoper-outeur. Sy was 'n vroeë pionier in Journal Therapy, Inner Child Work & Expressive Arts Therapy in die 1970's. Gedurende haar uitgebreide loopbaan het sy unieke benaderings tot welsyn en kreatiwiteit ontstaan. Haar oorspronklike Creative Journal Expressive Arts (CJEA) -metode word internasionaal gebruik in geestesgesondheidsorg, verslawing, liggaam-geestesgenesing, opvoeding, lewens- en loopbaanafrigting, kreatiwiteit, geestelike leiding, opvoeding, en meer.
Besoek haar webwerf by http://www.luciac.com
Emosies is onsigbaar. Ons kan hulle nie direk sien met ons normale visie nie. Ons voel hulle eerder in ...