Ek het onlangs die rolprent 127 Hours gaan kyk. Indien jy 'n swak hart het, moet jy nie hierdie prent op die groot skerm gaan kyk, met net drie mense in die teater, en reg voor in die fliek sit nie, want 127 Hours is 'n verskriklike erg spannende drama.
127 Hours is die ware verhaal van Aron Ralston wat 'n obsessie het. Sy obsessie is die avontuur van die groot wye ruimtes van die buitelug. Op 26 April 2003 het die 27-jarige Ralston in die afgeleë suidooste van Utah, alleen in 'n canyon gaan rondklim sonder om vir enigeen te vertel waarnatoe hy gaan. Wat daardie Saterdagmiddag om 14:41 - en in die vyf-en-'n-half dae daarna - gebeur het, is die onderwerp van hierdie film. Met sy klimmery in die Bluejohn Canyon het Ralston 'n 800-pond rots losgetrap en saam met die klip in die skeur afgestort. Sy regterhand word uiteindelik vasgepen tussen hierdie klip en die rotswand van die canyon. Met slegs een liter water en geen baadjie nie, begin hierdie jong man se oorlewingstryd op die silwerdoek ontvou. Hy het by hom slegs enkele items soos 'n videokamera, 'n tou, 'n bottel water en 'n stomp mes.
Die verhaal van Aron Ralston het wêreldwyd opslae gemaak. Maar indien jy, vir een of ander rede nie weet Ralston gedoen het nie, en die film wil gaan kyk, en die genieting vir die flim nie bederf wil hê nie, moet jy nou nie verder lees nie. Die fliek is gebaseer op Ralston se boek Between a Rock and a Hard Place.
127 Hours is 'n film wat 'n mens behoort te sien - veral op die groot skerm. Eerder as in jou sitkamer voor die skermpie van jou televisiestel, waar jy die ongemak van gebeure kan ontvlug deur peuselhappies in die kombuis te gaan soek. Die reggiseur van die flim is Danny Boyle en die akteur in die hoofrol is James Franco.
Een aspek wat by my opgekom het, terwyl ek die film gekyk het, is dat enigeen in 'n haglike posisie kan beland. In Ralston se geval kan dit wees dat jy fisies in 'n rotsskeur in 'n verlate canyon geklem is. Of jy kan byvoorbeeld jouself in 'n slegte finansiële posisie bevind as gevolg van sekere keuses wat jy gemaak het. In benarde omstandighede kan jy terugkyk en besef dat jy eerder ander besluite en optredes moes gedoen het. Jy kan die aanleidende gebeure oor en oor in jou kop afspeel, en vir jouself sê: "As ek dit maar net anders gedoen het..." maar helaas, te laat. "As ek maar net nie my ore aan ander mense uitgeleen het nie." Maar nou het jy. Dit is die spreekwoordelike water onder die brug deur. Jy word gekonfronteer met die realiteit van jou situasie en dit is hierdie situasie wat hanteer moet word, ongeag die oorsaak hiervan. Jy het nodig om te fokus op jou huidige situasie, eerder as om tyd en energie te mors op dinge wat buite jou beheer is.
'n Vierde aspek wat my getref het, is dat ons tog so vol fiemies kan wees oor allerhande dinge. Ons raak vinnig kwaad oor die kleinste van dingetjies. Ons voel gou verontreg oor ietsie kleins en spring dan op ons perdjie. Maar in die gesig van die dood val al hierdie kleinlikhede weg. Dan word gewaande belangrikheid en skynheiligheid nuttelose entiteite in jou lewe. Dalk het dit tyd geword om te besin oor wat werklik belangrik en betekenisvol in jou lewe is. Ja, dis tyd, vir jou en ook vir my, om ons plastiekfoefies af te skud en by die kernwaardes van ons menswees uit te kom.
'n Vyfde aspek. Wat is jou uithouvermoë? Waartoe is jy instaat, wanneer jy uit jou gemaksone gehaal word, gestel word in 'n bedenklike situasie, wat iets van jou verg, fisies en emosioneel, wat jy nie kon voorsien nie? Dit is tydens rampspoedige oomblikke, waar jy tot die uiterste beproef word, dat ongekende dimensies van jou karakter na vore kom.
127 Hours bied soveel stof tot nadenke, maar om hierdie artikel af te sluit, die belangrike vraag waarmee jy in hierdie prent gekonfronteer word. Indien jy, soos Aron Ralston na vyf dae, met jou regterhand steeds vasgeklem tussen 'n onbeweegbare klip en 'n rotswand, besef jy gaan sterf:wat sou jy gedoen het?
"Jy weet, ek het hieroor gedink. Elke ding is... dit kom nou bymekaar. Dit is ek. Ek het dit gekies. Ek het dit alles gekies. Hierdie rots... hierdie rots het vir my gewag, my hele lewe lank, vir my gewag. Die hele lewe van hierdie rots, van dat dit 'n meteoriet was 'n miljoen, 'n biljoen jaar, gelede. In die ruimte. Dit het gewag, om hierheen te kom. Reg, reg hier. Ek het beweeg na hierdie rots met my hele lewe. Die oomblik wat ek gebore was, elke asemteug, elke aksie het my gelei na hierdie skeur in die aarde." - James Franco as Aron Ralston in die flim 127 Hours -