Die eerste deel van die gedig (wat volg op die eerste strofe wat in die slot herhaal word en wat reeds die tema van berusting voorspel) verteenwoordig ’n soort klag of rou, maar dan ’n getemperde uiting van lyding, meer konstatering daarvan, anders as die bitter en verwytende trant van die Fischer-dagboek. Byna in die tradisie van die elegie, vind ons dan ’n berusting of consolatio in die tweede deel van die gedig, waar die leser meegedeel word dat God steeds betrokke is by die menslike wêreld, en as’t ware opnuut lig uit die duister skep, maar nou met “vernieuwden luister”. Sy het gesê sy s gaan te lewer van 'n groot geskenk vir jou om dit sodoende SA moet om te betaal van haar rug af. 'n aangename manier om dit te doen, is die verskaffing van haar jou tuisgemaakte sjokolade roomys. jy het om 'n span van klein pikkewyne te lei en die Antarktiese ys gebied te verower. beskerming van die lede van jou bende en die nederlaag van al die vyande in elke vlak verder te gaan.