Seks met robots sal toeneem, aangesien tegnologiese ontwikkelings nuwe liefdesbelange tot gevolg het. Shutter
Seks soos ons dit ken, is op die punt om te verander.
Ons leef reeds deur 'n nuwe seksuele revolusie, danksy tegnologie wat die manier waarop ons met mekaar in ons intieme verhoudings verband hou, verander het. Maar ons glo dat 'n tweede golf van seksuele tegnologie nou begin verskyn, en dat dit transformeer hoe sommige mense hul baie seksuele identiteit beskou.
Mense wat ons na verwys as "digisexuals"Draai na gevorderde tegnologieë, soos robotte, virtuele realiteit (VR) omgewings en terugvoer toestelle bekend as teledildonics, die plek van menslike vennote te neem.
Definiëring van digiseksualiteit
In ons navorsing gebruik ons ​​die term digiseksualiteit in twee sintuie. Die eerste, breër sin is om die gebruik van gevorderde tegnologie in seks en verhoudings te beskryf. Mense is reeds bekend met wat ons die eerste-golf seksuele tegnologie noem, wat die baie dinge is wat ons gebruik om ons met ons huidige of voornemende vennote te verbind. Ons teks mekaar, ons gebruik Snapchat en Skype, en ons gaan op sosiale programme soos Tinder and Bumble om nuwe mense te ontmoet.
Hierdie tegnologieë is so wyd aangeneem, so vinnig dat dit maklik is om te mis wat 'n diepgaande uitwerking op ons intieme lewens gehad het.
Dit is fassinerend om te studeer hoe mense tegnologie in hul verhoudings gebruik. Nie verrassend nie, in ons navorsing kan ons al sien dat mense verskillende aanhangselstyle vertoon in hul gebruik van tegnologie. Soos met hul menslike verhoudings, hou mense verband met hul tegnologie op maniere wat veilig, angstig, vermydend of 'n paar (dikwels ongeorganiseerde) kombinasie van die drie kan wees.
Daar is 'n tweede, smaller sin waarin ons die term digiseksuele gebruik vir mense wie se seksuele identiteit gevorm word deur wat ons tweede-golf seksuele tegnologie noem.
Hierdie tegnologieë word gedefinieer deur hul vermoë om seksuele ervarings te bied wat intens, indringend is en nie afhanklik is van 'n menslike vennoot nie. Seksrobotte is die tweede-golf-tegnologie waarvan mense die bekendste is. Hulle bestaan ​​nog nie, nie regtig nie, maar hulle is wyd in die media bespreek en verskyn dikwels in flieks en op televisie. Sommige maatskappye het seksrobotte prototipes voorskou, maar dit is niks naby aan wat die meeste mense 'n behoorlike seksbot sou oorweeg nie. Hulle is ook ongelooflik creepy.
Raffinering van seksbotsings
Daar is verskeie maatskappye, soos die Real Doll-maatskappy, wat besig is om te ontwikkel realistiese seksbotsings. Maar daar is 'n paar tegniese hekkies wat hulle nog moet oorkom. Ware interaktiewe kunsmatige intelligensie ontwikkel byvoorbeeld stadig en dit is moeilik om 'n robot te leer om te loop. Meer interessant, sommige uitvinders het begin eksperimenteer met innoverende, nie-antropomorfiese ontwerpe vir seksbotsings.
Intussen vorder VR (virtuele realiteit) vinnig. En in die seksbedryf word VR al gebruik op maniere wat verder gaan as die passiewe kyk van pornografie. Immersiewe virtuele wêrelde en multispeler-omgewings, dikwels tesame met haptiese terugvoeringstoestelle, word reeds geskep wat mense intense seksuele ervarings bied wat die werklike wêreld moontlik nooit sou kon doen nie.
Ondersoekende joernalis Emily Witt het oor haar ervaring met sommige van hierdie tegnologieë in haar 2016-boek geskryf, Toekomstige Geslag: 'n Nuwe Soort Vrye Liefde.
Sherry Turkle verken relasionele artefakte in 'n 1999-lesing aan die Universiteit van Washington:
Daar is dwingende bewyse dat tweedegolf-tegnologie 'n effek op ons brein het wat kwalitatief verskil van wat voorheen gekom het.
MIT professor Sherry Turkle en ander het studies gedoen oor die intensiteit van die band wat mense neig om te vorm met wat sy "relasionele artefakte" noem, soos robots. Turkle definieer relasionele artefakte as "nie-lewende voorwerpe wat, of ten minste blyk te wees, voldoende reageer dat mense vanselfsprekend swanger word om in 'n onderlinge verhouding met hulle te wees. "Immersive VR ervarings bied ook 'n vlak van intensiteit wat kwalitatief verskil van ander soorte media.
In 'n lesing by die Virtual Futures Forum in 2016, VR navorser Sylvia Xueni Pan het die immersiewe aard van VR-tegnologie verduidelik. Dit skep wat sy beskryf as 'n plasing en plausibility illusie binne die menslike brein.
As gevolg van sy real-time posisionering, 3D stereo skerm en sy totale sieningsveld, kom die gebruiker se brein na die oortuiging dat die gebruiker regtig teenwoordig is. Soos sy sê: "As situasies en gebeure wat in VR gebeur, korrek verband hou met jou optrede en persoonlik met jou verband hou, dan reageer jy op hierdie gebeure asof dit werklik is. "
Namate hierdie tegnologieë ontwikkel, sal hulle seksuele ervarings moontlik maak wat baie mense net so bevredigend sal vind as dié met menslike vennote, of in sommige gevalle meer.
Ons glo dat in die komende dekades, aangesien hierdie tegnologie meer gesofistikeerd en wyer word, daar 'n toenemende aantal mense sal wees wat kies om seks en vennootskap heeltemal uit kunsmatige agente of in virtuele omgewings te vind.
En soos hulle doen, sal ons ook die opkoms van Hierdie nuwe seksuele identiteit noem ons digseksualiteit.
Seksualiteit en stigma
'N Digiseksuele is iemand wat immersiewe tegnologieë soos seksrobotte en virtuele realiteitspornografie beskou as 'n integrale deel van hul seksuele ervaring, en wat nie nodig het om fisiese intimiteit met menslike vennote te soek nie.
Marginale seksuele identiteite staan ​​byna altyd op stigma, en dit is reeds duidelik dat verpleegkundiges geen uitsondering sal wees nie. Die idee van digseksualiteit as 'n identiteit het reeds sterk negatiewe reaksies van baie kommentators in ontvang die media en aanlyn.
Ons moet leer uit die foute van die verlede. Die samelewing het gays en lesbiërs, bisexuale, pansexuale, aseksuale, gesamentlik nie-mongame mense en praktisyns van bondange / dissipline-dominansie / voorlegging-sadomasochisme (BDSM) gestigmatiseer.
Dan, soos die tyd aangaan, het ons geleidelik geleer om te wees meer aanvaarding van al hierdie diverse seksuele identiteite. Ons moet dieselfde openheid bied vir gawes. Soos indringende seksuele tegnologieë meer wydverspreid word, moet ons hulle, en hul gebruikers, met 'n oop gemoed benader.
Soos tegnologieë soos virtuele realiteit ontwikkel, sal meer mense dit vir seksuele ervarings gebruik. Shutter
Ons weet nie waar tegnologie gaan nie, en daar is beslis besorgdhede wat bespreek moet word - soos die manier waarop ons interaksies met tegnologie ons houdings teenoor toestemming met ons menslike vennote kan vorm.
Ons navorsing fokus op een spesifieke stuk van die legkaart: die vraag hoe tegnologie die vorming van seksuele identiteit beïnvloed, en hoe mense met tegnologies-gebaseerde seksuele identiteite stigma en vooroordeel kan ervaar. Ja, daar is gevare. Maar swepe en peddels kan ook seermaak.
Neil McArthur, Direkteur, Sentrum vir Professionele en Toegepaste Etiek, Universiteit van Manitoba en Markie Twist, professor, Universiteit van Wisconsin-kolleges en die Universiteit van Wisconsin-uitbreiding