The Sound of Silence deur Simon & Garfunkel - Kunstenaarsfeite
The Sound of Silence deur Simon & Garfunkel
Die eerste opname was 'n akoestiese weergawe van Simon & Garfunkel se eerste album, Woensdagoggend, 03:00 , wat as 'opwindende nuwe klanke in die volksoorlewering' beskou is en ongeveer 2000 eksemplare verkoop het. Toe die album uitmekaar val, het Paul Simon en Art Garfunkel uitmekaar gegaan. Wat hulle nie geweet het nie, is dat hul platemaatskappy 'n plan het. In 'n poging om voordeel te trek uit die folk-rock-beweging, het Columbia Records die vervaardiger Tom Wilson laat elektriese instrumente by die akoestiese snit voeg, en dit as enkelsnit vrygestel. Simon en Garfunkel het geen idee gehad dat hul akoestiese liedjie met elektriese instrumente oorgebed is nie, maar dit het 'n groot treffer geword en hulle weer bymekaargemaak. As Wilson nie die liedjie herbewerk het sonder hul medewete nie, sou die duo waarskynlik afsonderlik gegaan het. Toe die liedjie #1 in die Verenigde State tref, was Simon in Engeland en Garfunkel was op universiteit.
Paul Simon was op soek na 'n uitgewersooreenkoms toe hy hierdie lied aan Tom Wilson by Columbia Records oorhandig. Wilson het gedink dit kan werk vir 'n groep genaamd The Pilgrims, maar Simon wou hom wys hoe dit met twee sangers kan werk, en hy en Art Garfunkel sing dit vir die ouens van Columbia Records, wat beïndruk was met die duo en besluit het om teken hulle.
Paul Simon het ses maande geneem om die lirieke te skryf, wat handel oor die gebrek aan kommunikasie van die mens met sy medemens.
In 'n onderhoud met Terry Gross van National Public Radio (NPR) het Paul Simon verduidelik hoe hy die liedjie geskryf het terwyl hy by sy eerste werk in musiek gewerk het: 'Dit was net toe ek uit die universiteit kom. My taak was om die liedjies wat hierdie groot uitgewery besit te neem, na platemaatskappye te gaan kyk of een van hul kunstenaars die liedjies wou opneem. Ek het ongeveer ses maande by hulle gewerk en het nooit 'n liedjie geplaas nie, maar ek het hulle 'n paar van my liedjies gegee omdat ek so skuldig gevoel het oor die geld wat hulle geneem het. Toe het ek met hulle gestry en gesê: 'Kyk, ek hou op, en ek gee jou nie my nuwe liedjie nie.' En die liedjie wat ek pas geskryf het, was 'The Sound of Silence'. Ek het gedink: 'Ek sal dit maar self publiseer', en van toe af het ek my eie liedjies besit, so dit was 'n gelukkige argument.
Ek dink aan liedjies dat dit nie net is wat die woorde sê nie, maar wat die melodie sê en wat die klank sê. My gedagte is dat as u nie die regte melodie het nie, dit regtig nie saak maak wat u te sê het nie, mense hoor dit nie. Hulle is slegs beskikbaar om te hoor wanneer die klank inkom en mense oopmaak vir die gedagte. Die sleutel tot 'The Sound of Silence' is die eenvoud van die melodie en die woorde wat jeugdige vervreemding is. Dit is 'n jong liriek, maar nie sleg vir 'n 21-jarige nie. Dit is nie 'n gesofistikeerde gedagte nie, maar 'n gedagte wat ek bymekaargemaak het uit een of ander universiteitsleesstof of iets. Dit was nie iets wat ek op 'n diep, diepgaande vlak ondervind het nie - niemand luister na my nie, niemand luister na iemand nie - dit was 'n angs na die jeug, maar dit het 'n mate van waarheid en dit het resoneer by miljoene mense . Grootliks omdat dit 'n eenvoudige en singbare melodie het. '
Dit was een van die liedjies wat Simon & Garfunkel in 1964 uitgevoer het toe hulle begin het en by die folk clubs in Greenwich Village gespeel het. Dit was hul eerste treffer.
Paul Simon word gereeld vergelyk met Bob Dylan, wat ook by Columbia Records onderteken is, en hoewel Simon erkenning gegee het aan Dylan se invloed op 'The Sound Of Silence', het hy nooit probeer om Dylan te oortuig nie. Simon vertel Mojo in 2000: 'Ek het hard probeer om nie deur hom beïnvloed te word nie, en dit was moeilik. 'The Sound Of Silence', wat ek geskryf het toe ek 21 was, sou ek dit nooit geskryf het as dit nie vir Bob Dylan was nie. Nooit was hy die eerste man wat op 'n ernstige manier gekom het, wat nie 'n tienertaalliedjie was nie. Ek het hom gesien as 'n groot man wie se werk ek nie in die minste wou naboots nie. '
Daar is 'n Dylan -verbinding op hierdie liedjie: Die elektriese weergawe is vervaardig deur Tom Wilson en klaar deur Bob Johnston, en albei mans het saam met Dylan gewerk. Wilson was van 1963 af ongeveer twee jaar die vervaardiger van Dylan, en het Dylan gehelp om die oorgang van akoestiese folk na elektriese rock te maak. Wilson werk saam met The Velvet Underground en word later 'n uitvoerende hoof van 'n platemaatskappy. Johnston was tot 1970 vervaardiger van Dylan.
Dit is in die film gebruik Die gegradueerde . Die regisseur van die film, Mike Nichols, het dit as 'n werksnit aangebring en gaan dit vervang, maar toe die film bymekaar kom, het dit duidelik geword dat die liedjie perfek was vir die film. Nichols het nie net hierdie liedjie gebruik nie, maar voel Simon & Garfunkel het 'n klank wat baie goed pas by die toon van die film. Hulle het hulle die opdrag gegee om 'Mrs. Robinson' spesifiek vir die film te skryf, en 'Scarborough Fair' en 'April Come She Will' by die film.
Dit het baie betekenis in die film Die gegradueerde . Die lirieke verwys na stilte as 'n kanker, en as mense in die film net eerlik was en nie bang was om te praat nie, sou al die morsige dinge nie gebeur het nie. Probleme kan slegs deur eerlikheid opgelos word.
Simon & Garfunkel het dit nie oor die Viëtnam-oorlog geskryf nie, maar teen die tyd dat dit gewild geword het, was die oorlog aan die gang en baie mense het gevoel dat dit 'n kragtige stelling as 'n oorlog teen die oorlog gemaak het.
In die VSA was dit nommer 1 op Nuwejaarsdag, 1966.
Die eerste reël, 'Hallo duisternis, my ou vriend', kom uit Simon se tyd as 'n seuntjie toe hy in die badkamer sing met die ligte uit en geniet die akoestiek van die teëls wat 'n doo-wop galmklank gee.
Op 23 Februarie 2003 het Simon en Garfunkel vir die eerste keer in 10 jaar herenig om 'n lewenslange prestasie -toekenning te aanvaar en dit by die opening van The Grammys uit te voer. Destyds was die VSA besig om voor te berei om Irak binne te val, en hoewel dit as 'n politieke verklaring gehoor kon word, het Simon gesê dat dit nie die geval is nie. Hy het verduidelik dat hulle dit wou speel omdat dit hul eerste treffer was.
Tydens die Grammy -toekennings in 1967 is Simon & Garfunkel bekendgestel deur Dustin Hoffman, wat naam gemaak het toe hy 'n hoofrol in Die gegradueerde . Daar was daardie jaar geen gasheer by The Grammys nie, so Hoffman was die eerste persoon wat gesien is toe die vertoning geopen is.
Ten spyte van sy groot gewildheid, Blender Die tydskrif het dit as die 42ste slegste lied ooit gekies en het sardonies opgemerk dat 'As Frasier Crane 'n liedjie was, sou hy so klink.' Die redakteur van die tydskrif, Craig Marks, verdedig Blender se besluit om hierdie gewilde liedjie op hul lys op te neem, en sê: 'Dit is die betekenis van die eerstejaarsgedig wat ons bok gekry het, met selfbelangrike lirieke soos' hoor my woorde wat ek u kan leer ', dit is amper 'n parodie op pretensieuse folk-rock uit die 60's.' Die kort artikel oor die liedjie wat hiermee ooreenstem, noem die 'hoor my woorde' reël 'die mees selfbelangrike ... in die rockgeskiedenis' en brei uit op Mark se opmerkings met: 'Simon en Garfunkel donder weg in stemme wat daarop dui dat hulle' kyk rond en wuif met hul vingers terwyl hulle sing. Die algehele ervaring is soos om voorgelees te word oor die betekenis van die lewe deur 'n opgeknapte eerstejaarstudent. '
Die band Gregorian het dit op hul album behandel Meesters van Chant - soos die Gregoriaanse gesang. Nevermore het dit ook op die album gedek Dooie hart in 'n dooie wêreld , en die Duitse orkes Atrocity het dit op hul 2000 -album gedek Tweeling . Wat die kwaliteit van hul weergawe betref: Baie mense meen die bandnaam was gepas.
Brett - Edmonton, Kanada, vir bo 2
Dit is in die film gebruik Ou skool in 'n toneel waar Will Ferrell in 'n poel val.
The Bachelors, 'n driedelige vokale groep uit Ierland, het dit in 1966 opgeneem en met hul weergawe nommer 3 in die Verenigde Koninkryk gehaal. Die weergawe van Simon & Garfunkel is nie as enkelsnit in Engeland vrygestel nie.
Hierdie liedjie is geparodieer Die Simpsons in die episode van die vyfde seisoen 'Lady Bouvier's Lover.' Die hele episode lyk baie soos Die gegradueerde , en die Simpsons -weergawe speel oor die eindkrediete, nadat oupa en mevrou Bouvier die kerk verlaat het net soos Benjamin en Elaine in die film doen.
Paul Simon het nie altyd daarvan gehou om sy ouer liedjies op te voer nie, aangesien hy dit moeilik gevind het om verbindings te maak met liedjies wat hy dekades tevore geskryf het. Dit was 'n bron van twis vir die duo, aangesien Art Garfunkel van mening was dat baie van hul gewilde liedjies steeds relevant was, en hul gehoor dit wou hoor. Garfunkel verduidelik in 'n onderhoud met Paul Zollo in 1993: 'Ek wil hê dat' The Sound Of Silence 'aan die einde kwaad word asof dit tydloos is. Die verarmdes skree: 'F-hierdie onregverdige stelsel', net soos hulle dit altyd geskree het. Dit is 'n tydlose ding. Dit lewe, as jy dit kan laat lewe, vanaand op die verhoog, soos toe dit in '64 'geskryf is.'
Daar was slegs een omslagweergawe van hierdie liedjie om die US Hot 100 te haal: 'n 1971 -uitgawe deur Peaches & Herb wat #100 gehaal het. 'N Paar ander opvallende voorblaaie is 'n uitgebreide Metal -weergawe van Nevermore op hul 2000 -album Dooie hart in 'n dooie wêreld , en 'n weergawe van 1996 deur die Yslandse sangeres Emiliana Torrini.
Simon & Garfunkel het dit in 1993 by Neil Young's Bridge School Benefit uitgevoer, terwyl Eddie Van Halen hulle op kitaar ondersteun het.
Die heavy metal -band Disturbed het hul aanhangers verras deur dit vir hul 2015 te dek Onsterflik gemaak album. Die kitaarspeler Dan Donegan het gesê dat hulle nie die sang van David Draiman wou bedek met 'harde, aggressiewe en verwronge kitare' op hul weergawe nie. Hy het bygevoeg: 'Ons wou sy kwesbaarheid ten toon stel en 'n linkerveldbenadering volg. Die snare en viole verdiep dit regtig. Dit is iets wat mense kan skok, want ons het heeltemal 'n nuwe pad gevolg. Ons het gedoen wat reg gevoel is en die visie deurgekyk. '
Die omslag van Disturbed, wat as enkelsnit uitgereik is, het hul liedjie met die hoogste lys op die Hot 100 geword, met 'n hoogtepunt van 42. Draiman vertel Die Wall Street Journal dat hy 'nie meer verbaas kon wees' oor die sukses van hul voorblad nie. Hy het bygevoeg: '[Dit is 'n liedjie] wat my ouers met trots vir hul vriende kan speel sonder dat hulle hulle moet waarsku om nie voor die tyd bang te wees nie. Ek het aanhangers wat sê: 'Uiteindelik kan ek en my ma vir eens 'n slag oor musiek saamstem!'
Paul Simon onderskryf Disturbed se weergawe nadat die orkes tydens sy uitvoering 'n uitvoering van sy deuntjie gelewer het 28 Maart 2016 verskyning op Conan . Simon het kort daarna 'n e -pos aan David Draiman gestuur en gesê: 'Werklik 'n sterk vertoning Conan die ander dag. Die eerste keer dat ek dit live sien doen het. Lekker. Dankie. '
Dit verskyn as 'n lopende grap in die TV -reeks Arrested Development om die innerlike onrus van Gob Bluth (Will Arnett) te weerspieël.
In April 2016 bereik dit 'n hoogtepunt op #6 op die Billboard Hot Rock Songs -grafiek en #2 op die Rock Streaming Songs -grafiek grootliks danksy die gewilde ' Hartseer Affleck 'meme. 'N Paar weke tevore is 'n onderhoud met Ben Affleck en Henry Cavill gevoer oor hul film Batman V Superman: Dawn of Justice en is uitgevra oor die middelmatige resensies daarvan. Die plegtige stilte van Affleck het 'n YouTuber geïnspireer om die video te wysig met 'The Sound of Silence' klankbaan wat sy reaksie volg.
Paul Simon het die volksanger Odetta 'n vroeë akoestiese weergawe van hierdie lied laat 1964/begin 1965 opgestel. Sy het dit geweier.