John Bunyan - Inligting
John Bunyan, die seun van 'n ongeletterde tinker uit Elsdow in Bedfordshire, is gebore in 1628. Toe hy sestien was, het Bunyan by die parlementêre weermag aangesluit om vir die Roundheads teen die Cavaliers te veg.
Terwyl hy in die weermag was, het Bunyan in aanraking gekom met nuwe idees oor godsdiens en politiek. Aangesien sensuur tydens die burgeroorlog verwyder is, kon Bunyan pamflette lees wat jare lank verbied is.
Nadat hy die weermag verlaat het, het Bunyan 'n tinker geword. Hierdie taak was om rond te bedfordshire om potte en panne te herstel. Terwyl hy in hierdie dorpe was, het Bunyan, 'n Puritein, toesprake gehou oor sy godsdienstige oortuigings. In 1653 sluit hy aan by 'n Congregational Church in Bedford.
'N Sterk teenstander van George Fox en die Society of Friends Bunyan het twee boeke gepubliseer wat hul oortuigings aanval, Sommige evangelie -waarhede is oopgemaak (1656) en 'N Bekragtiging van evangelie -waarhede word oopgemaak (1657).
Na die herstel het Charles II en sy parlement probeer om Puriteine ​​in die openbaar te preek. In 1660 is Bunyan gearresteer tydens 'n vergadering in Lower Samsell in Bedfordshire en skuldig bevind aan prediking sonder 'n lisensie vir 'onwettige vergaderings'.
Bunyan het die volgende twaalf jaar in Bedford gaol deurgebring. Terwyl hy daar was, het hy 'n reeks boeke oor godsdiens geskryf. Dit het ingesluit Winsgewende meditasies (1661),Ek sal met die Gees bid (1663), Christelike gedrag (1663), Die Heilige Stad (1665), Die opstanding van die dooies (1665) en 'n outobiografie, Genade oorvloedig (1666).
Bunyan is in 1672 vrygelaat, maar vyf jaar later is hy weer opgesluit vir onwettige prediking. Terwyl hy vir die tweede keer in die tronk was, het Bunyan sy bekendste boek geskryf, Die pelgrim se vordering. Die boek vertel die verhaal van 'n man genaamd Christian wat 'n pelgrimstog maak. Op sy reis het Christian 'n reeks opwindende avonture.
Die pelgrim se vordering is 'n allegorie wat 'n poging is om die inhoud van die Bybel te verduidelik. Die boek is baie eenvoudig geskryf en was een van die eerste boeke wat vir 'n massapubliek vervaardig is. Die boek was baie gewild en het in groot hoeveelhede verkoop. Die boek het 'n universele aantrekkingskrag en is deur die jare in meer as honderd verskillende tale vertaal.
Bunyan het 'n gemeentelike leraar in Bedford geword. Hy het voortgegaan om boeke te publiseer, en dit sluit 'n aanval op die Restoration -samelewing in, Lewe en dood van meneer Badman (1680), Die Heilige Oorlog (1682) en Pelgrim se vordering, tweede deel (1684). John Bunyan sterf in 1688.
John Bunyan - Geskiedenis
Afstammelinge van die gevierde John Bunyan
(weergawe 29 Oktober 2020)
Stuur e -pos regstellings aan Mike Clark
John Bunyan (1628-1688), die gevierde skrywer van "The Pilgrims Progress", is in Elstow, Bedfordshire, gebore en daar op 30 November 1828 in die parochiekerk van St. Mary en St. Helena gedoop. Hy was die seun van Thomas Bunyan jr. (1602/03-1676) en Margaret Bentley (c. 1603-1644), en die kleinseun van Thomas Bunyan, sr. († 1641), wat almal ook van Elstow afkomstig was . John het twee vroue gehad. Hy trou in 1648 of 1649 in Elstow met sy eerste vrou Mary († 1658), en nadat sy gesterf het, trou hy in 1659 met sy tweede vrou Elizabeth († 1691), waarskynlik in Bedford, Bedfordshire. Beide vroue word begrawe in die stad Bedford, maar John Bunyan, wat op 31 Augustus 1688 in die huis van 'n vriend in Londen oorlede is, word begrawe in Londen by die Bunhill Fields -begraafplaas in 'n graf wat oorspronklik aan sy vriend behoort het.
Daar is min kontemporêre portrette van John Bunyan. Die potloodskets aan die regterkant is een van miskien drie wat 'uit die lewe getrek' is, en dit word vermoedelik omstreeks 1679 deur John White geteken en daarna as 'n lyngrafiek gepubliseer. Vandag is hierdie skets deel van die versameling van die British Museum.
Daar is baie aanlyn genealogieë van die Bunyan -familie wat beweer dat hulle afkomstig is van John Bunyan in die manlike geslag. Nie een van hulle bied egter enige dokumentasie aan as die verwysing na 'n ander onduidelike aanlynlyn wat ook geen dokumentasie het nie. Die Browne -familie het wel 'n ietwat gedokumenteerde afkomslyn in die vroulike lyn deur John Bunyan se dogter Sarah, en die meeste genealoë en historici beskou dit as wettig. Wat die ander betref, is hul geldigheid verdag, ondanks alle aansprake op die teendeel. Enigiemand kan 'n lys name uit gesinsverhale neerskryf en die leemtes invul met 'n hoopvolle raaiskoot. Dokumentasie bied 'n afstamming van blote hoorsê, en dit is die enigste manier om vas te stel wie die voorouers werklik is, in plaas van wie u wil hê hulle moet wees.
John Bunyan se graf by Bunhill Fields, aan die oorkant van City Roadstraat vanaf Wesley's Chapel.
John Bunyan se kinders saam met Mary
Mary Bunyan (1650-?) Is in 1650 in Elstow, Bedfordshire, blind gebore en daar op 20 Julie 1650 in die parochiekerk van St. Mary en St. Helena gedoop. Sy het nooit getrou nie en is voor haar pa oorlede, maar die datum van haar dood is nie bekend nie.
Elizabeth Bunyan (1654-?) Is gebore op 4 April 1654 in Elstow, Bedfordshire, en daar gedoop, miskien op dieselfde dag, in die kerk van St Mary en St. Helena. Sy trou op 16 April 1677 in die gemeente Goldington, Bedfordshire, met 'n meulenaar met die naam Gilbert Ashley. Dit is nie bekend of hulle kinders gehad het nie. Die datum van Elizabeth se dood is ook nie bekend nie.
Thomas Bunyan (1656-1718?) Is in 1656 in die St. Cuthbert-gemeente in Bedford, Bedforshire, gebore. Hy woon voort in St. Cuthbert's, naby sy vader se kerk, en trou twee keer - eers met 'n vrou met die naam Frances wat op 4 Junie 1689 oorlede is, en tweedens met 'n vrou wat moontlik Katherine genoem is. Hy het ten minste drie kinders, twee seuns met die naam Stephen (geb. 1687 en 1696), en 'n dogter met die naam Elizabeth (geb. 1692). Die eerste Stephen sterf waarskynlik voor die tweede, en 'n onbekende dogter van hom, waarskynlik die voorgenoemde Elizabeth, sterf in 1711 volgens die kerkregister. 'N Vermeende stamboom uit Lincolnshire, wat in die volgende paragraaf bespreek word, gee 1718 die datum van Thomas se dood, maar hierdie datum kan nie met onafhanklike getuienis bevestig word nie. Tog is daar geen bewyse in enige van die gemeenteboeke van Bedfordshire vir kleinkinders wat Thomas sou oorleef het nie, wat Brown (1885) tot die gevolgtrekking gekom het dat Thomas geen erfgename gehad het wat hom oorleef het nie.
'N Stamboom bestaan ​​egter wel vir 'n Robert Bunyan (1715-1794) van Lincoln, wie se kleinseun met dieselfde naam 'n welgestelde horlosiemaker was. Die jonger Robert sterf in 1855 en word begrawe in die Lincoln -begraafplaas, waar die opskrif op sy grafsteen verklaar dat hy 'n afstammeling is van die gevierde John Bunyan van Elstow. Die bestaan ​​van sy oupa kan gedokumenteer word, sodat ons weet dat die oupa 'n regte persoon is. In die stamboom word die vader van hierdie man nog 'n Robert Bunyan, gebore in 1693, getroud en in 1713 getroud, vermoedelik in Lincolnshire. Sy pa word op sy beurt 'n John Bunyan, gebore in 1670, en dan word gesê dat sy pa die Thomas Bunyan is wat in 1656 gebore is, wat ons ken as die wettige seun van John Bunyan van Elstow.
Daar is ten minste twee probleme met hierdie geslag. Eerstens is daar geen bewyse bo hierdie stamboom dat Thomas Bunyan (geb. 1656) 'n seun met die naam John gehad het nie, en ook nie dat hy 'n kleinseun met die naam Robert gehad het nie. As sodanig sterf sy lyn waarskynlik in 1718, of daarna, met sy dood. Die tweede probleem is opgemerk deur Clive Arnold (persoonlike kommunikasie, 2018). Hy sê dat die seun van John Bunyan, Thomas, in 1656 gebore is, so dit sou beteken dat hy eers 13 jaar oud sou gewees het toe hierdie vermeende voorvader van Robert Bunyan die vader geword het! Aangesien seuns in daardie tye eers teen die ouderdom van 16 jaar die puberteit bereik het, lyk hierdie beweerde geslag uiters onwaarskynlik (om dit sagkens te stel!) Wat dit nog onwaarskynliker maak, is die feit dat, as die beroemde John Bunyan seun Thomas op 13 -jarige ouderdom 'n kind gehad het, sou dit destyds baie opmerklik en wyd berig gewees het, en aangesien die vermeende Robert byna ongetroud gebore sou gewees het, sou die verhaal 'n groot skandaal veroorsaak het, gegewe wie Thomas 'Pa was. "
John Bunyan (1657-1728) is in 1657 in die St. Cuthbert-gemeente in Bedford, Bedfordshire, gebore. Hy het die handel van sy pa gevolg om 'n braaier te word, iemand wat met koper werk. Toe hy in 1728 sterf, is die enigste erfgenaam wat in sy testament genoem word, sy kleindogter Hannah Bunyan, wat in 1770 ongetroud op 76 -jarige ouderdom oorlede is. Alhoewel daar moontlik ander kleindogters bestaan ​​het, het Bunyan se biograaf John Brown (1885) geen bewyse gevind nie, en sedertdien het daar geen nuwe bewyse verskyn nie. Ondanks die pogings van baie navorsers oor die dekades om die gemeenteargiewe van Bedfordshire te bestry, is die name van enige van sy vroue of kinders nie bekend nie. Die enigste vermelding van sy erfgenaam en kleindogter in sy testament maak egter sterk bewys dat sy geslagslyn in 1770 met haar dood uitsterf.
John Bunyans se kinders met Elizabeth
Joseph Bunyan (1672-?) Is in 1672 in die St. Cuthbert-gemeente in Bedford, Bedfordshire, gebore en daar op 16 November 1672 in die St. Cuthbert's Church gedoop. Hy trou op 5 Desember 1694 met Mary Charnock in die St. Paul's Church in Bedford. Hulle het twee kinders gehad, Chernock en Mary, wat albei in Oktober 1896 gedoop is in dieselfde kerk waar hul ouers getroud was. Daar is dan 'n inskrywing in die kerkregister dat Maria die volgende maand oorlede is. Dit is die laaste vermelding van óf Josef óf sy seun Chernock. Daar is egter 'n tradisie dat Joseph na Lincolnshire of Nottinghamshire verhuis het, en daar is inderdaad Bunyan -gesinne in beide graafskappe wat beweer dat hulle afstam van John Bunyan van Elstow. Die beskikbare stamboom, een uit 'n familie uit Lincolnshire, toon egter nie afstamming van Joseph nie, maar van sy stiefbroer Thomas, en daar is geen vaste bewys dat Thomas kleinkinders gehad het wat hom oorleef het nie. John Bunyan se biograaf John Brown (1885) stel vas dat die stamboom van die Lincolnshire Bunyans op vaste grond is terug na 'n Robert Bunyan wat in 1715 gebore is en in 1794 in Lincoln oorlede is, maar dit is destyds veronderstel. Hierdie stamboom is reeds beskryf onder die opskrif hierbo vir Joseph se stiefbroer Thomas.
'N Kaart hieronder en regs van die gemeentes in Bedfordshire County waar John Bunyan van die roem van Pilgrim's Progress gewoon het. Bunyan se tuisgemeente Elstow word in hemelblou getoon, terwyl Gravenhurst, Silsoe, Campton en Clophill - die gemeentes wat verband hou met die voorouers van Ann Bunyan - in geel getoon word. Let daarop dat die hele gebied wat deur Gravenhurst, Silsoe, Campton en Clophill verteenwoordig word, hoogstens ongeveer 4 of 5 myl breed is, en dat dit net 'n paar kilometer van Elstow af geleë is. Alhoewel Ann Bunyan en haar kinders vurig geglo het in hul afkoms van John Bunyan, dui die getuienis daarop dat dit nie die geval is nie. Die pienk gebied is die gemeente van Carlton, waar die dogter van John Bunyan, Sarah Bunyan, wat volg, saam met haar man gewoon het en waar hul afstammelinge meer as 'n eeu lank gewoon het.
Sarah Bunyan (1665-?), Die dogter van John Bunyan en sy vrou Elizabeth, is in 1665 in die St. Cuthbert's parochie in Bedford, Bedfordshire, gebore en trou op 19 Desember 1686 in die St. Cuthbert's Church met William Browne. Alhoewel die onmiddellike kinders van Sarah nie bekend is nie, het sy 'n kleinseun gehad wat waarskynlik William Browne na sy oupa genoem is. Sy afstammelinge in Northamptonshire is die enigste bekende afstammelinge van John Bunyan van die roem van Pilgrim's Progress. Bunyan se biograaf John Brown (1885) hou terloops geensins verband met hierdie familie nie. Sarah Bunyan se man William in 'n stamboom van Ancestry.com sonder vermelding word omstreeks 1661 in Midgley, Somerset, gebore, maar dit moet as spekulatief beskou word.
William Browne (geb. c.1687?), Die seun van William en Sarah Browne, is waarskynlik in Bedford, Bedfordshire, gebore, waarskynlik in of naby St. Cuthbert's parochie. Alhoewel Arnold (2008) sy naam as onbekend toon, verskyn dit as William op die dooprekord vir sy dogter Frances, met 'n vrou met die naam Mary as sy vrou. Hy is waarskynlik dieselfde William Browne wat op 12 September 1715 in die St. Cuthbert's Church in Bedford met Mary Masser getroud is. Arnold (2008), wat 'n baie meer betroubare bron is as die oorgrote meerderheid aanlyn -geslagsregisters van die John Bunyan -familie wat op die internet vermeerder, stem ooreen met die meeste van hierdie feite.
Ongelukkig is die meeste van die aanlyn genealogieë waarna verwys word, gevul met verkeerde inligting wat in die meeste gevalle geen verwysing bevat nie, of verwys na ander genealogieë wat op hul beurt geen verwysings bevat om hul bewerings te ondersteun nie. Sommige (byvoorbeeld 'n voorbeeld op Ancestry.com) hiervan gee 1687 as William Browne se geboortedatum, met sy doop in nog 'n ander as 30 Januarie 1687 in Wedmore, Somerset. Die eerste geslagsregister gee sy vrou se naam Mary Reynolds (Reinolds), gee 1695 as haar geboortedatum en gee hul troudatum as 18 Januarie 1717 in Wedmore, Somerset. Maar nog 'n ander toon aan dat sy in 1691 in St. Cuthbert's in Bedford gebore is, en ken haar dieselfde trouplek en datum toe. Weereens, dit alles is spekulatief, aangesien niks daarvan geverifieer is nie. Die getuienis dui sterk aan dat die gesin in die St. Cuthbert -gemeente in Bedford, Bedfordshire, of in Carlton, Bedfordshire, gewoon het, wat enige lewensgebeurtenisse in Somersetshire sou weerspreek.
'N Onbekende dogter wat Urwick (1888) se stamboom toon getroud met 'n man met die naam Jones. Die meer onlangse stamboom van Arnold (2008) toon haar die naam Mary, en gee haar 'n man met die naam Thos Jones. Ons weet egter van geen doop- of huweliksrekords om dit te bevestig nie. Nie Urwick (1888) of Arnold (2008) wys dat sy kinders gehad het nie.
Frances Browne (c.1722-1803) is gebore omstreeks 1722, en gedoop op 15 April 1722 in St. Cuthbert's Church in Bedford, Bedfordshire. Sy trou op 4 November 1747 in die St. Botolphs Church in Aldersgate, Londen, met 'n wewenaar genaamd Charles Bithrey (c.1712-1784), "a properousoman of Carlton" (trouverwysings). Haar man was die seun van Gideon Bithrey van Carlton, 'n doop wie se testament, wat in 1733 bewys is, melding maak van Charles. Omdat Charles in 1735 in Carlton met sy eerste vrou Persiana Moxon getroud is, is hy beslis nie die Charles Bithrey wat op 26 Julie 1725 in Carlton gedoop is nie. Hy is egter waarskynlik die Charles Bithrey wat in 1784 in dieselfde gemeente begrawe is. Mike Pratt van die Carlton & Chellington Historical Society glo dat Charles iewers voor 1719 gebore moes word, gebaseer op die datum van sy eerste huwelik, en dat hy moontlik ongeveer 1712 of so gebore is.
Frances het bekend geword as Madame Bithrey, en daar word gesê dat sy 'n vrome vrou was wat hoog geag is deur diegene wat haar geken het. Sy het besitting verkry, waarskynlik deur 'n erfenis van 'n familielid van haar oorlede man, van 'n huis en plaas in Carlton wat bekend staan ​​as "die Vissers". Hierdie huis, wat nie meer staan ​​nie, en 'n oorlewende skuur uit die 17de eeu wat moontlik verband hou met die voorouer van Madame Bithry, John Bunyan, word in die onderstaande gedeelte oor haar broer in meer besonderhede bespreek. Madame Bithrey sterf op 7 Januarie 1803 op Fisher's Farm sonder probleme, en haar begrafnis word opgeteken in die register van die kerk in Carlton, wat beteken dat haar werklike begrawe feitlik op die kerkhof is. Daar is ook 'n Baptiste -begraafplaas naby die Fishers -landgoed, maar dit is eers in die 1820's of so, baie jare na Madame Bithrey, se dood in gebruik geneem.
John Brown (1885) beskou Madame Bithrey as 'n wettige agterkleindogter van die gevierde John Bunyan, en hy wy bladsye 407-409 van sy biografie oor Bunyan aan haar en haar gesin op. Sy noem blykbaar haar neefs Thomas Brown van St. Albans en William Brown van Bedford in haar testament van 1803, maar sy het die grootste deel van haar boedel, wat Fishers Farm insluit, aan die vyf kinders van haar oorlede neef William Brown van Carlton (c. 1754-1800).
William Browne (geb. 1725) van Carlton, wat volg.
John Browne (geb. 1730) is gebore omstreeks 1730 en gedoop op 4 Oktober 1730 in St. Cuthbert's in Bedford, Bedfordshire. Hy word getoon in Urwick (1888) se stamboom met drie seuns - Thomas (van St. Alban), John en William (van Bedford). Thomas en William word genoem in die testament van hul tante Frances Bithrey. Aangesien Johannes nie genoem word nie, het hy moontlik jonk gesterf. Dit is nie bekend of een van hierdie seuns kinders gehad het nie.
William Brown (c. 1725-?) Is vermoedelik die seun van Sarah Bunyan se seun, wat moontlik William genoem word, en sy vrou, wat moontlik Mary heet. Die naam van die jonger William Brown verskyn in Urwick (1888) se stamboom, en sy geboortedatum van 1725 kom van Arnold (2008), wat ooreenstem met 'n Wm Brown wat in 1725 gedoop is in Bedford St. Cuthbert's. Urwick (1888) wys hom ook getroud met 'n vrou met die naam Elizabeth Watson. Daar word gesê dat hy op Fishers Farm gesterf het, en as dit so is, sou dit waarskynlik lyk dat hy begrawe is op die kerkhof waar sy suster, en moontlik ook sy seun, begrawe is. Dit kan egter ook verwarring wees met sy gelyknamige seun. Al wat vir seker van hom bekend is, is dat sy naam William was en dat hy die seun gehad het wat volg.
William Brown (ongeveer 1754-1800) van Carlton, die seun van die William Brown hierbo, is ongeveer 1754 gebore, waarskynlik op Fishers Farm in Carlton, Bedfordshire. Sommige geslagsregisters gee hom egter 'n geboortedatum van 10 Junie 1754 in Of Easton Maudit, Northamptonshire, wat pas by sy afstammelinge in Northamptonshire, maar dit is in stryd met die feit dat sy naaste familie nouer verband hou met St. Cuthberts, Bedfordshire en Carlton, Bedfordshire. Verder word in sommige geslagsregisters getoon dat hy op 29 Mei 1781 in Stevington, Bedfordshire, getroud is met Mary Poole (1753-1828). Arnold (2008), wat waarskynlik meer betroubaar is, toon egter sy vrou aan as Mary Kenworthy (geb. 1753). In elk geval is sy afstammelinge in Northamptonshire die enigste afstammelinge van die gevierde John Bunyan, wie se afstammelingseise met betroubare dokumente geverifieer kan word, en nie net met die handgeskrewe gesinsaansprake van twyfelagtige oorsprong nie. Dit is egter beslis moontlik dat sy neefs - Thomas Brown van St. Alban, John Brown (wat moontlik jonk gesterf het) en/of William Brown van Bedford - ook kinders gehad het.
William Brown sterf in 1800, en hy is begrawe op 23 November 1800 in Carlton Parish, Bedfordshire, heel waarskynlik op die begraafplaas van die parochiekerk, aangesien die begraafplaas vir die Carlton Baptist Chapel waarskynlik nog twintig jaar lank nie meer in gebruik geneem is nie . Vergaderings by die kapel het in 2001 opgehou, en die kapel is nou 'n privaat woning. Die doopbegraafplaas naby die Fishers, waar sommige van William Brown se afstammelinge waarskynlik begrawe is, is in 2002 aan die Carlton en Chellington Parish Council oorgedra vir 'n veilige bewaring. Soos ons egter reeds opgemerk het, het hierdie begraafplaas waarskynlik nie bestaan ​​toe William begrawe is nie.
Die afkoms van William Brown van Carlton van John Bunyan van Elstow word gedokumenteer deur die vermelding van hom in die testament van sy tante Madame Bithrey (Frances Browne), wat 'n agterkleindogter van John Bunyan was. Die afstammelinge van William verhuis daarna na Northamptonshire, en moontlik na Lincolnshire, en soos voorheen genoem, is hul afstamming die enigste afkomslyn wat met sekerheid gedokumenteer kan word deur die beroemde John Bunyan van Elstow.
Sommige aanlyn geslagsregisters gaan so ver dat hulle die twyfelagtige bewering maak dat die vader van William Brown van Carlton, ook genoem William Brown (en hierbo gelys), in Amerika in die Virginia -kolonie deurgebring het en dat die jonger William Brown nie gebore is nie. Fishers Farm in Carlton, Bedfordshire, maar in Tazewell, Virginia. Daar het hulle die jonger William wat die vader was van 'n reeks Amerikaanse Bunyans, met talle afstammelinge wat vandag in die Verenigde State en elders woon. Hulle wys dan hierdie William Brown wat na Fishers Farm in Bedfordshire reis om sy laaste jare deur te bring. Die probleem met so 'n stamboom is dat Brown (1885, p. 409) eintlik 'n paar van die kleinkinders van William Brown (d. 1800) van Carlton ontmoet het en korrespondeer met ander, en hy maak hoegenaamd geen melding van 'n Tazewell, Virginia verbinding.
William Brown van Carlton het vermoedelik een seun en vier dogters gehad deur sy vrou Mary.
William John Brown (1781-1848?) Is op 30 Oktober 1781 in Carlton, Bedfordshire, gebore en daar op 31 Januarie 1798 in die parochiekerk gedoop met ten minste drie van sy broers en susters. In sommige genealogieë word getoon dat hy getroud was, verskeie kinders gehad het en in 1848 in Bedfordshire gesterf het. Die bewyse vir hierdie laaste drie gebeure is egter nie bekend nie. Daar word gesê dat sy kinders George, Richard, John en Sarah insluit, wat ongetroud was en hulle in Bozeat, Northamptonshire, gevestig het. Ander kinders het moontlik Thomas Brown van Wellingborough, Northamptonshire, Stephen Brown van Guilsborough in dieselfde land ingesluit, en Henry Brown van Great Oaks Farm in Turvey, Bedfordshire.
Frances Brown (geb. 1783) is op 3 November 1783 in Carlton, Bedfordshire, gebore en daar op 31 Januarie 1798 in die parochiekerk gedoop met ten minste drie van haar broers en susters. In sommige geslagsregisters word getoon dat sy getroud is met William Johnson (omstreeks 1781), en dat sy twee kinders gehad het, maar die bewyse vir hierdie laaste twee gebeure is nie bekend nie.
Sarah Brown (1786-1868) is gebore op 27 April 1786 in Carlton, Bedfordshire, en is daar op 31 Januarie 1798 in die parochiekerk gedoop met ten minste drie van haar broers en susters. Sy is op 11 November 1806 in Carlton getroud met Stephen Benbrook (1781-1847) (hulle is nie bevestig nie), en hulle vestig hulle in Pitsford, Northamptonshire, waar hulle verskeie kinders gehad het. Hulle emigreer in 1832 na die Verenigde State, waar hulle met hul groot gesin van agt oorlewende kinders in Somerset County, New Jersey, woon. Sarah sterf op 3 Maart 1868 in Hillsborough, New Jersey, en laat talle afstammelinge agter.
Mary Brown (geb. 1789) is gebore op 28 Mei 1789 in Carlton, Bedfordshire, en is daar op 31 Januarie 1798 in die parochiekerk met minstens drie van haar broers en susters gedoop. In sommige geslagsregisters word getoon dat sy getroud is met William Davison (omstreeks 1781) en haar in Turvey, Bedfordshire, gevestig het. 'N Britse sensusopgawe van 1841 bestaan ​​wel vir 'n Mary en William Davison van Turvey, maar ons het nie die bewyse gesien wat hierdie egpaar kon bind aan Mary Brown van Carlton nie.
In sommige geslagsregisters word getoon dat Elizabeth Brown (gebore 1792) op 1 November 1792 in Carlton, Bedfordshire, gebore is om 'n man met die naam Norman (bc1790) te trou en kinderloos te sterf, maar ons weet nie die bewyse vir enige van hierdie gebeure.
Arnold, Clive (2020), The Bunyan Family Tree, Pilgrim House Elstow, 1 bl. Hierdie stamboom is die een wat ondersteun word deur die Moot Hall (Meeting Hall) Museum in Elstow, die geboorteplek en tuiste van John Bunyan. Deel van die missie van die museum is die bewaring van die geboue, artefakte en briewe wat verband hou met John Bunyan.
Clive Arnold is die kurator vir die Moot Hall (Meeting Hall) Museum in Elstow, en hy het die mees omvattende (tot op hede) weergawe van die Bunyan -stamboom ondersoek en gepubliseer. Hy help ook "mense, wat dink dat hulle verwant is aan die Elstow Bunyans, om hul geslagsregister na te gaan. Ongelukkig is daar baie verkeerde inligting oor hierdie familie op genealogiese webwerwe, wat baie mense mislei om te dink dat hulle die afstammelinge van Bunyan is. Ongelukkig het ons nog 'n verifieerbare lewende afstammeling van die Elstow Bunyans vind. "
Clive het ook twee webwerwe wat verband hou met die Bunyan -familie van Elstow. Een op John Bunyan se Bedford, en 'n ander op Elstow Village, waar die beroemde John Bunyan gebore is. Laasgenoemde webwerf bevat ook 'n gedeelte oor John Bunyan's Family and Life met 'n huidige weergawe van die Bunyan -stamboom.
Blaydes, Frederick Augustus (1893), Aktes met betrekking tot die Bunyan -familie van Elstow, Bedfordshire Notes and Queries, F. Hockliffe, High Street 88, Bedordshire, v.3, p. 225-232.
Emmison, F.G. (redakteur), Bedfordshire Parish Records, uitgegee deur die Bedford County Record Office, Shire Hall, verskeie volumes met publikasie wat in 1931 begin.
Fishers Farm Barn op die Historic England -webwerf, lysinskrywingsnommer: 1392202. Laaste toegang op 14/10/2017.
Hider, Pamela (2019), Carlton & Chellington Historical Society, persoonlike kommunikasie.
Urwick, William (1888), stamboom van die familie van John Bunyan in Bybelwaarhede en kerkfoute, insluitend 'n lesing oor John Bunyan Not a Baptist: T. Fisher Unwin, Londen, p. 104. 'n Stamboom gebaseer op die navorsing van Brown (1885), waarna hierbo verwys word.
Gesonde woorde (webwerf), Christelike biografiebronne - John Bunyan, 'n goeie lys biografieë oor Bunyan wat beskikbaar is op die webwerf van Wholesome Words.
Hierdie geskiedenis is 'n ontwikkelende dokument.
Ondanks ons beste bedoelings bevat dit waarskynlik foute.
Laat weet ons as u dit opspoor deur 'n e -pos aan Mike Clark te stuur
John Bunyan (1628-1688) was 'n prediker en geestelike skrywer wat veral bekend is vir skryf Pelgrim se vordering. Bunyan het ook 'n geestelike outobiografie geskryf, Genade oorvloedig aan die hoof van sondaars, waarin hy sy stryd met obsessiewe godslasterlike gedagtes beskryf.
96. Ongeveer 'n maand daarna kom 'n baie groot storm op my neer, wat my twintig keer erger hanteer het as wat ek teëgekom het voordat dit my gesteel het, nou deur een stuk, dan deur 'n ander eerste, alles my troos is van my ontneem, toe het die duisternis oor my gekom, waarna hele vloede van godslasteringe, teen God, Christus en die Skrif, oor my gees was, tot my groot verwarring en verbasing. Hierdie godslasterlike gedagtes was soos dit het ook by my vrae laat ontstaan ​​oor die wese van God en van sy enigste geliefde Seun of daar inderdaad 'n God of Christus is, of nie? En of die heilige Skrif nie eerder 'n fabelagtige en listige verhaal was as die heilige en suiwer Woord van God nie.
104. Nou het ek die toestand van die hond en padda geseën en die boedel getel van alles wat God baie beter gemaak het as hierdie verskriklike toestand van my, en soos my metgeselle was, ja, ek sou graag in 'n hond se toestand gewees het of perd, want ek het geweet dat hulle geen siel het om te sterf onder die ewige gewigte van die hel vir sonde, soos myne was nie. Nee, en alhoewel ek dit gesien het, het ek dit gevoel en was ek stukkend daarmee, maar dit wat tot my hartseer bygedra het, was dat ek nie kon vind dat ek met my hele siel verlossing wou hê nie. Die Skrif het my ook geskeur, te midde van hierdie afleidings: 'Die goddelose is soos die onstuimige see, as dit nie kan rus nie, wie se waters modder en vuil opwerp. Daar is geen vrede nie, spreek my God, vir die goddeloses '(Jes. 57.20, 21).
106. Terwyl hierdie versoeking, wat ongeveer 'n jaar was, duur, kon ek niks van die verordeninge van God gehoorsaam nie, maar met seer en groot ellende. Ja, dan was ek die ergste met godslastering as ek die Woord gehoor het, dan sou onreinheid, godslastering en wanhoop my daar as gevange hou as ek gelees het; dan het ek soms skielike gedagtes gehad om alles wat ek gelees het, te bevraagteken, weereens sou my gedagtes so vreemd weggeruk en besete wees met ander dinge, dat ek nog nie die sin geken het, dit nog nie beskou of onthou het nie, maar nou het ek dit gelees.
135. Maar dit was nie my afkeer van die gedagte nie, nogtans geen begeerte en poging om dit te weerstaan ​​nie, wat in elk geval die voortsetting, of krag en krag daarvan, laat skud of afneem het, want dit het altyd, in byna alles wat ek gedink het, altyd gemeng daarmee in so 'n mate dat ek nie my kos kon eet, 'n pen vassteek, 'n stokkie kap of my oog gooi om hierop te kyk nie, maar tog sou die versoeking kom: verkoop Christus hiervoor of verkoop Christus daarvoor verkoop Hom, verkoop Hom.
136. Soms loop dit in my gedagtes op, nie so min as honderd keer saam nie, verkoop dit, verkoop dit, verkoop dit waarteen ek kan sê, ek was gedwing om heeltyd saam te bly leun en my te dwing gees daarteen, anders sou ek, voordat ek dit besef het, 'n bose gedagte in my hart opduik wat daartoe instem, en soms sou die versoeker my ook laat glo dat ek daartoe ingestem het, en sou ek dan op 'n rak as geheel gemartel word dae saam.
137. Hierdie versoeking het my tot so 'n skrik gemaak, sodat ek soms, sê ek, daartoe toestem en daarmee oorweldig word, dat ek uit my eie gees my krag sou probeer om hierdie goddeloosheid te weerstaan ​​en te weerstaan. word in werking gestel of beweeg deur met my hande of elmboë te stoot of te stoot, steeds so vinnig te antwoord as wat die vernietiger gesê het: Verkoop Hom, ek sal nie, ek sal nie, ek sal nie, ek sal nie nee nie, nie vir duisende nie, duisende, duisende wêrelde. So reken ek dat ek te midde van hierdie aanvalle nie 'n te lae waarde van Hom sou stel nie, selfs totdat ek skaars goed geweet het waar ek was, of hoe ek weer saamgestel sou word.
139. Maar om kort te wees, op 'n oggend, terwyl ek in my bed gelê het, is ek op ander tye die ergste aangeval met hierdie versoeking [dws sondige gedagte], om die goddelose voorstel wat nog steeds inloop, te verkoop en te skei met Christus my gedagtes, verkoop hom, verkoop hom, verkoop hom, verkoop hom, verkoop hom, so vinnig as wat 'n man kan spreek, waarteen ek ook in my gedagtes, soos op ander tye, geantwoord het, nee, nee, nie vir duisende, duisende nie , duisende, ten minste twintig keer saam. Maar uiteindelik, na baie moeite, selfs tot ek amper uitasem was, het ek gevoel dat hierdie gedagte deur my hart gaan: Laat Hom gaan, as Hy wil! en ek het ook gedink dat ek voel hoe my hart vrylik daartoe instem. O, die ywer van Satan! O, die desperaatheid van die mens se hart.
186. So, deur die vreemde en ongewone aanvalle van die versoeker, was my siel soos 'n gebreekte vaartuig, gedryf soos met die winde, en soms wankelrig in wanhoop, soms op die verbond van werke, en soms om te wens dat die nuwe Die verbond en die voorwaardes daarvan kan, so ver ek dink ek dit betref, 'n ander kant toe verander en verander word. Maar in al hierdie dinge was ek maar net diegene wat teen die rotse stoot, wat meer stukkend, verstrooid en verhard is. O, die ongedagte van verbeelding, angs, vrese en angs wat deur 'n deeglike toepassing van skuld geraak word, het tot wanhoop oorgegee. Dit het ek gesien, dit het ek gevoel, en daaronder kreun ek.
Eerste deel wysig
Die hele boek word aangebied as 'n droomvolgorde wat deur 'n alwetende verteller vertel word. Die protagonis van die allegorie, Christian, is 'n alleman -karakter, en die plot fokus op sy reis van sy geboortestad, die 'Stad van Vernietiging' ('hierdie wêreld'), na die 'Hemelse Stad' ('dit wat kom'): Hemel) bo -op die berg Sion. Christian word swaar belas - die kennis van sy sonde - wat hy geglo het as gevolg van die lees van "die boek in sy hand" (die Bybel). Hierdie las, wat hom in die hel sou laat sak, is so ondraaglik dat Christen verlossing moet soek. Hy ontmoet Evangelis terwyl hy in die veld uitstap, wat hom na die "Wicket Gate" stuur vir bevryding. Aangesien Christian nie die 'Wicket Gate' in die verte kan sien nie, beveel Evangelist hom om na 'n 'skynende lig' te gaan, wat Christian dink hy sien.  Christian verlaat sy huis, sy vrou en kinders om homself te red: hy kan hulle nie oorreed om hom te vergesel nie. Onwrikbaar en buigsaam volg Christian om hom terug te bring, maar Christian weier. Onwelvoeglike terugkeer walglik, maar Pliable word oortuig om saam met Christian te gaan, in die hoop om voordeel te trek uit die Paradys wat Christian beweer aan die einde van sy reis lê. Pliable se reis met Christian word kortgeknip as hulle twee in die Slough of Despond val, 'n moerasagtige moerasagtige moeras waar pelgrims se twyfel, vrese, versoekings, begeerlikhede, skaamte, skuldgevoelens en sondes van hul huidige toestand van sondaar wees word gebruik om dit in die modder van die moeras te laat sak. Dit is daar in die moeras waar Pliable Christian verlaat nadat hy homself uitgehaal het. Nadat hy aan die ander kant van die slough gesukkel het, word Christian uitgetrek deur Help, wat sy geskreeu gehoor het en vir hom sê dat die moeras uit die dekadensie, vuilheid en vuilheid van sonde bestaan, maar die grond is goed by die smal paaltjie Hek.
Op pad na die Wicket Gate word Christian deur die sekulêre etiek van mnr. Worldly Wiseman afgelei om bevryding van sy las deur die wet te soek, vermoedelik met die hulp van 'n mnr. Wettigheid en sy seun Civility in die dorp Moraliteit, eerder as deur Christus, allegories deur die Wicket Gate. Evangelis ontmoet die eiesinnige Christen terwyl hy voor Mount Sinai stop op pad na die huis van mnr. Dit hang oor die pad en dreig om almal wat dit sou verbysteek, te vermorsel, ook die berg wat met vuur gevlam het. Evangelis ontbloot Worldly Wiseman, Legaliteit en Civility vir die bedrog wat hulle is: hulle sou die pelgrim die ware pad laat verlaat deur te vertrou op sy eie goeie dade om sy las te verwyder. Evangelis beveel Christian om terug te keer na die Wicket Gate, en Christian gehoorsaam.
By die Wicket Gate begin die 'reguit en smal' King's Highway, en Christian word daarop gerig deur die poortwagter Goodwill wat hom van Beelzebub se boogskutters by die kasteel van Beelzebub naby die Wicket Gate verlos en hom die hemelse weg wys. In die tweede deel word aangetoon dat welwillendheid Jesus self is.  Met die navraag van Christian oor die verligting van sy las, verwys Goodwill hom na "die plek van bevryding".  
Christian vertrek daarvandaan na die Huis van die Tolk, waar hy foto's en tabelle vertoon wat aspekte van die Christelike geloof en lewe uitbeeld of dramatiseer. Roger Sharrock noem dit 'embleme'.  
Vanuit die huis van die tolk bereik Christian uiteindelik die "plek van bevryding" (allegories die kruis van Golgota en die oop graf van Christus), waar die "bande" wat Christian se las vir hom gebind het breek, en dit wegrol in die oop graf. Hierdie gebeurtenis gebeur relatief vroeg in die vertelling: die onmiddellike behoefte van Christian aan die begin van die verhaal word vinnig herstel. Nadat Christian van sy las onthef is, word hy begroet deur drie engele, wat hom die groet van vrede, nuwe kledingstukke en 'n boekrol as paspoort na die hemelse stad gee. Aangemoedig deur dit alles, gaan Christian gelukkig sy reis voort totdat hy op drie mans afkom met die naam Eenvoudig, luiaard en vermetelheid. Christian probeer hulle help, maar hulle verontagsaam sy advies. Voordat Christian na die heuwel van moeilikheid kom, ontmoet Christian twee goed geklede mans met die naam Formaliteit en skynheiligheid wat valse Christene blyk te wees wat omkom in die twee gevaarlike omleidings naby die heuwel, met die naam Gevaar en vernietiging. Christian raak aan die slaap by die prieel bo die heuwel en verloor sy boekrol en dwing hom om terug te gaan en dit te gaan haal. Naby die top van die moeilikheidsheuwel ontmoet hy twee swak pelgrims met die naam wantroue en timoreus wat hom vertel van die groot leeus van die paleis mooi. Christian vermy die leeus verskriklik deur Watchful die portier wat vir hulle vertel dat hulle vasgeketting is en daar geplaas word om die geloof van pelgrims te toets.
Op die heuwel van moeilikheid maak Christian sy eerste stop vir die nag in die House of the Palace Beautiful, 'n plek wat deur God gebou is vir die verversing van pelgrims en godvresende reisigers. Christian bring drie dae hier deur en vertrek geklee in die wapenrusting van God (Ef. 6: 11–18),  wat hom in sy stryd teen die demoniese draakagtige Apollyon (die heer en god van die City of Destruction) in die Vallei van Vernedering. Hierdie geveg duur 'meer as 'n halwe dag' totdat Christian dit regkry om Apollyon met sy tweesnydende swaard te verwond en te steek ('n verwysing na die Bybel, Heb. 4:12).  "En daarmee het Apollyon sy draakvlerke gesprei en weggejaag."
Soos die nag val, betree Christian die angstige Vallei van die Doodskaduwee. As hy te midde van die somberheid, skrik en demone in die middel van die vallei is, hoor hy die woorde van die drieëntwintigste Psalm, moontlik gespreek deur sy vriend Faithful:
Ja, alhoewel ek deur die vallei van die doodskaduwee loop, sal ek geen onheil vrees nie; want U is my staf en u staf wat my troos. (Psalm 23: 4.)
As hy hierdie vallei verlaat, kom die son op op 'n nuwe dag.
Net buite die Valley of the Shadow of Death ontmoet hy Faithful, ook 'n voormalige inwoner van die City of Destruction, wat hom vergesel na Vanity Fair, 'n plek wat deur Beelzebub gebou is waar elke dag na smaak, vreugde en begeerlikheid van 'n mens verkoop word. , waar albei gearresteer en aangehou word weens hul minagting vir die ware en sake van die Fair. Getroues word tereggestel en tereggestel deur as martelaar op die brandstapel te brand. 'N Hemelse wa neem dan Faithful na die hemelse stad, en martelaarskap is 'n kortpad daar. Hopeful, 'n inwoner van Vanity Fair, neem Faithful se plek in om Christian se metgesel vir die res van die pad te wees.
Christian en Hopeful kom dan na 'n mynheuwel genaamd Lucre. Die eienaar, Demas, bied hulle al die silwer van die myn aan, maar Christian kyk deur Demas se bedrog en hulle vermy die myn. Daarna sterf 'n valse pelgrim met die naam By-Ends en sy vriende, wat Christen en Hoopvol gevolg het om hulle te benut, op die Hill Lucre, om nooit weer gesien of gehoor te word nie. Op 'n rowwe, klipperige pad verlaat Christian en Hopeful die snelweg om op die makliker By-Path Meadow te reis, waar 'n reënbui hulle dwing om te oornag. In die oggend word hulle gevange geneem deur Giant Despair, wat bekend is vir sy woeste wreedheid, en sy vrou Diffidence word die pelgrims na die Giant's Doubting Castle geneem, waar hulle gevange geneem, geslaan en verhongerd is.Die Giant en die Giantess wil hê dat hulle selfmoord moet pleeg, maar hulle verduur die beproewing totdat Christian besef dat 'n sleutel wat hy het, genaamd Promise, al die deure en poorte van Doubting Castle sal oopmaak. Deur die sleutel en die reus se swakheid teen sonlig te gebruik, ontsnap hulle.
Die heerlike berge vorm die volgende fase van die reis van Christian en Hopeful, waar die herders 'n paar van die wonders van die plek, ook bekend as "Immanuel's Land", aan hulle wys. Die pelgrims word besienswaardighede getoon wat hul geloof versterk en hulle waarsku teen sonde, soos die heuwelfout of die bergversigtigheid. Op Mount Clear kan hulle die hemelse stad sien deur die 'perspektiefglas' van die herder, wat as 'n teleskoop dien. (Hierdie toestel word op haar versoek aan Mercy in die tweede deel gegee.) Die herders sê vir die pelgrims om oppas vir die vleier en om die betowerde grond te vermy. Gou kom hulle by 'n kruispad en 'n wit geklede man kom hulle help. Die pelgrims volg die man, maar dink dat hy 'n 'blinkende' (engel) is, maar val gou in 'n net vas en besef dat hul sogenaamde engelengids die vleier was. 'N Ware glansende een kom en bevry hulle van die net. Die engel straf hulle omdat hulle die vleier volg en dan weer op die regte pad sit. Die pelgrims ontmoet 'n ateïs wat vir hulle sê dat die hemel en God nie bestaan ​​nie, maar Christene en Hoopvol onthou die herders en gee geen aandag aan die man nie. Christian en Hopeful kom op 'n plek waar 'n man met die naam Wanton Professor vasgeketting is aan die toue van sewe demone wat hom na 'n kortpad na die Lake of Fire (Hell) neem. Dit herinner hulle aan 'n man met die naam Little Faith, wat deur diewe bestook is wat sy juwele gesteel het, hoewel die diewe nie Little Faith se boekrol geneem het nie.
Onderweg ontmoet Christen en Hoopvol 'n seuntjie met die naam Onkunde, wat glo dat hy deur sy eie goeie dade toegelaat sal word eerder as 'n geskenk van God se genade. Christian en Hopeful ontmoet hom twee keer en probeer hom oorreed om op die regte manier na die hemelse stad te reis. Onkunde duur voort op sy eie manier wat hy dink hom in die hemel sal lei. Nadat hy op die veerboot van Vain Hope oor die rivier van die dood gekom het sonder om die gevaar om daaroor te waai, verskyn onkunde voor die poorte van Celestial City sonder 'n paspoort, wat hy sou verwerf het as hy in die King's Highway deur die paaltjie gegaan het Hek. Die Lord of the Celestial City beveel die glansende (engele) om Onkunde na een van die helpaaie te neem en hom in te gooi.
Christen en hoopvol, met 'n diep gesprek oor die waarheid van hul glorieryke redding, slaag hulle daarin om deur die gevaarlike Enchanted Ground ('n plek waar die lug hulle slaperig maak en as hulle aan die slaap raak, hulle nooit wakker word nie) in die land Beulah, waar hulle gereed was om die gevreesde Rivier van die Dood te voet oor te steek na die berg Sion en die hemelse stad. Christian het 'n moeilike tyd as gevolg van sy sondes uit die verlede, wat hom vermoei het, maar Hopeful help hom, en hulle word verwelkom in die hemelse stad.
Tweede deel wysig
Die tweede deel van Die pelgrim se vordering bied die pelgrimstog aan van Christian se vrou, Christiana, en hul seuns, en die meisie, Mercy. Hulle besoek dieselfde stopplekke wat Christian besoek het, met die toevoeging van Gaius 'Inn tussen die Valley of the Shadow of Death en Vanity Fair, maar hulle neem langer tyd om die huwelik en bevalling vir die vier seuns en hul vrouens te akkommodeer. Die held van die verhaal is Greatheart, 'n bediende van die tolk, wat die pelgrimsgids na die hemelse stad is. Hy vermoor vier reuse genaamd Giant Grim, Giant Maul, Giant Slay-Good en Giant Despair en neem deel aan die doodmaak van 'n monster genaamd Legion wat die stad Vanity Fair terroriseer.
As Christiana se partytjie uit Gaius's Inn vertrek en meneer Feeble-Mind talm om agter te bly, word hy aangemoedig om die partytjie deur Greatheart te vergesel. Christiana, Matthew, Joseph, Samuel, James, Mercy, Greatheart, Mr. Feeble-Mind en Mr. Ready-To-Halt kom na Bypath-Meadow en vermoor na baie stryd en moeite die wrede Reuse Wanhoop en die goddelose Reus Verskil en vernietig die twyfelkasteel vir Christene en Hoopvolle wat daar onderdruk is. Hulle bevry 'n bleek man met die naam Meneer Despondency en sy dogter met die naam Much-Bang uit die kerkers van die kasteel.
As die pelgrims in die land Beulah beland, gaan hulle op afspraak oor die rivier van die dood. Van belang vir Christene van Bunyan se oortuiging, weerspieël in die verhaal van Die pelgrim se vordering, word die laaste woorde van die pelgrims as hulle oor die Rivier van die Dood gaan, opgeteken. Die vier seuns van Christian en hul gesinne kruis nie, maar bly ter ondersteuning van die kerk op daardie plek.
Was John Bunyan 'n Baptis? 'N Toets in historiese metode
Die afgelope weke het ek nogal besin oor die lewe en nalatenskap van John Bunyan (1628–1688). Sommige lesers sal weet dat Bunyan die beroemde tinker was wat pastor geword het wat die grootste deel van 1660 tot 1672 (en 'n paar maande in 1675) gevange gehou het omdat hy onwettig gepreek het tydens die bewind van koning Charles II. Dit was 'n seisoen waarin baie afwykende predikante, insluitend Baptiste, 'n boete opgelê is en dikwels in die tronk gestop is omdat hulle die Clarendon -kode oortree het, 'n reeks wette wat bedoel was om Episkopale eenvormigheid in Brittanje te bevorder. Meer as 2000 Puriteinse predikante het hul kansels verloor tydens die 'Groot Uitwerping' van 1662 alleen.
Nog meer lesers sal ongetwyfeld weet dat Bunyan die beroemde allegorie geskryf het Pelgrim se vordering (1678), 'n werk wat voortdurend in druk verskyn het, in meer as 200 tale vertaal is en waarskynlik elke boek in die Engelse taal behalwe die King James -Bybel uitverkoop het. Bunyan het natuurlik ook talle ander boeke en traktate geskryf, waaronder sy beroemde geestelike outobiografie Genade oorvloedig aan die hoof van sondaars (1666) en die allegorie Die Heilige Oorlog, wat fokus op kosmiese geestelike oorlogvoering (1682).
Wat baie lesers dalk nie weet nie, is dat geleerdes sedert ten minste die laat 1800's gedebatteer het of Bunyan 'n Baptis of 'n Congregationalis was. Daar is verskeie redes vir hierdie debat. Eerstens lyk dit asof Bunyan se kerk in Bedford, wat begin het as 'n kongregasionalistiese (onafhanklike) vergadering, 'n dubbele dooppraktyk gehad het voor sy pastoraat. Tweedens, alhoewel daar geen bewyse is dat die kerk babas gedoop het tydens die pastorie van Bunyan nie, het die kerk 'n oop lidmaatskapsbeleid voortgesit, wat sowel credobaptiste as pedobaptiste insluit. (Bunyan was selfs betrokke by 'n literêre debat met onder meer William Kiffin oor die verhouding tussen die verordeninge en lidmaatskap van die kerk.) Uiteindelik, na Bunyan se dood in 1688, trek die kerk na die algemene kongregasionalisme en verwerp credobaptism as 'n normatiewe praktyk.
Om hierdie redes het geleerdes geneig om in drie kampe te val tydens die debat oor Bunyan se doop bona fides. Eerstens beweer sommige geleerdes dat hy nie 'n Baptis was nie, maar eerder 'n kongregasionalis wat privaat voorkeur aan credobaptism verkies het as pedobaptism. Tweedens beweer sommige geleerdes dat Bunyan 'n 'Onafhanklike Baptis' was, dit wil sê 'n Baptis wat oop lidmaatskap beoefen het. Uiteindelik pik sommige geleerdes (ahem) en stel voor dat Bunyan 'doop' was, maar nie 'n konsekwente Baptis was nie.
Dit bied 'n goeie toetsgeval in die historiese metode. 'N Toenemende aantal geleerdes voer aan dat daar 'n aansienlike uitruil en selfs onderlinge kommunikasie tussen verskillende dissentente was voor 1660. Dit was nie ongewoon dat 'n mens tydens sy leeftyd tussen Baptiste, Presbiteriaanse, Congregationalist en selfs Quaker vergader het nie (behalwe ander minder bekende sektes en die Church of England). Onder Baptiste is selfs die terme "Algemene Baptis" en "Besondere Baptis" waarskynlik anachronisties wanneer dit voor die 1640's gebruik is, omdat die twee groepe verskillende trajekte was eerder as volledig gevormde kerklike tradisies.
Verder suggereer veral baie geleerdes van die Onafhanklikes dat daar 'n groot verskeidenheid doopbeskouings in die tradisie was voor die aanname van die Savoye-verklaring in 1658. Met ander woorde, dit was heeltemal moontlik, selfs aanvaarbaar om 'n anti-pedobaptis te wees Onafhanklik, maar nie self-geïdentifiseer as 'n Baptis nie (laasgenoemde het aansienlike kulturele bagasie gedra weens gereelde assosiasie met die doop). Ander historici het voorgestel dat daar 'n 'stippellyn' is tussen baie onafhanklikes en hul besondere Baptiste -vriende.
Laastens bestaan ​​daar geen twyfel dat 'n aantal self-geïdentifiseerde Baptiste-gemeentes, wat almal hul oorsprong in Onafhanklikheid gehad het, 'n oop lidmaatskapbeleid gehad het, ten minste vir 'n seisoen. Voorbeelde hiervan is Henry Jessey se gemeente in Londen, die Broadmead -kerk in Bristol, die Baptiste -byeenkoms in Oxford en enkele Walliese Baptiste -gemeentes.
Soos in soveel historiese debatte wat die aard van Baptistiese identiteit raak, hang die antwoord op die vraag of Bunyan 'n Baptist was al dan nie af of 'n mens beskrywend of voorskriftelik praat. Uit 'n beskrywende oogpunt vind ek dit moeilik om aan te voer dat Bunyan iets anders was as 'n Doper, ten minste tydens sy jare van formele pastorale bediening. Hy was 'n Onafhanklike Baptis wat oop lidmaatskap en oop nagmaal beoefen het. Alhoewel dit 'n minderheidsposisie was, was dit onder Britse Baptiste nie onbekend nie. Die presiese standpunt was die afgelope eeu redelik algemeen onder Baptiste op die Britse Eilande en Australasië (en toenemend in Noord -Amerika).
Dit beteken nie dat ek uit 'n beskrywende oogpunt met Bunyan saamstem nie - verre daarvan. Ek verwerp Bunyan se bewering dat die doop en die nagmaal privaat verordeninge is wat nie direk met die kerk verband hou nie. Skriftuurlik sien ek 'n noue verband tussen die verordeninge en die kerk, wat my daartoe lei om 'n geslote lidmaatskap te bevestig wat die nagmaal beperk tot gelowiges wat in die Bybel gedoop word. As ek Bunyan by my voorskriftelike oortuigings sou hou, is dit egter om die werk van die historikus te verwar met die werk van die teoloog. Dieselfde punt kan gemaak word oor bykans alle algemene Baptiste en uiteindelik, veral Baptiste voor 1641/1642, is hulle doop deur affusie nie my teologiese standaarde nie, maar om historiese redes beskou ek dit as Baptiste.
Historici van die Christendom sal altyd in die versoeking kom om teoloë te wees. En natuurlik kan 'n mens nie 'n baie goeie historikus van die Christendom wees as hy of sy nie teologie verstaan ​​nie. Die taak van die historikus is nietemin hoofsaaklik beskrywend, terwyl die taak van die teoloog hoofsaaklik voorskriftelik is. Dit sal goed wees as ons die twee nie verwar nie, selfs as ons baie sterk teologiese oortuigings het. As historikus het ek geen twyfel dat Bunyan 'n Baptis was nie. As teoloog het ek groot meningsverskille oor aspekte van Bunyan se ekklesiologie. Dit is 'n kwessie van beskrywing teenoor voorskrif, en vir die historikus behoort eersgenoemde elke keer te wen.
Nathan A. Finn is medeprofessor in historiese teologie en Baptiste Studies aan die Southeastern Baptist Theological Seminary. Hy is ook 'n ouderling aan die First Baptist Church of Durham, NC en 'n genoot van die Andrew Fuller Center for Baptist Studies.
Bunyan word dikwels onthou as 'n groter letterkundige wat die eerste Engelse roman geskryf het Pelgrim se vordering. Daar is onlangs baie geskryf oor sy allegoriese werke, wat die belangstelling van geleerdes gewek het wat navorsing doen oor letterkunde, geskiedenis en sosio-politieke faktore van die sewentiende-eeuse Engeland. Tog beskou Bunyan homself as 'n grootliks onopgevoede en arm man wat geroep is om ander gewone mense te bedien en hulle te help om werklik die basiese beginsels van die Christelike lewe in hul daaglikse lewens uit te leef deur God en hul bure lief te hê.
Bunyan het as kind 'n rudimentêre opleiding ontvang, gevolg in sy pa se ambag as 'n braaier (of tinker) en was omring deur ander arm landsburgers met hoofklasse wat op hulle neersien. As 'n jong seun het hy gevoel dat hy vasgevang was in die sonde, wat dikwels vloek en ander opstandige gedrag beoefen. As jong man het hy by Cromwell se New Model Army aangesluit, en ervarings byna dood het hom gedwing om volwasse te word. Nadat hy twee hedendaagse toewydingshandleidings gelees het wat aan sy godvrugtige eerste vrou behoort het, het Bunyan se oortuiging van sonde al hoe swaarder op hom begin lê, maar hy voel steeds nie in staat om hom te bekeer nie. Verskeie gewone vroue sou hom help om hierdie geestelike padblokkade te oorkom, toe hy hoor hoe hierdie vroue liefdevol oor die Here praat, sluit hy aan by hulle gesprek. Daarna stel hulle hom voor aan hul leraar in Bedford, John Gifford, wat Bunyan sou help om tot bekering te kom en sy geloof in Christus te plaas. Gou het Bunyan lid geword en daarna diaken, en na die dood van Gifford het die kerk Bunyan aangestel as prediker, sowel in hul gemeente as in omloop. Massas mense het gereis om sy preke te hoor, van onbekende leke, tot bekende teoloë en magtige goewerneurs. Toe die owerhede as 'n gewilde andersdenker aangewys is, het die owerhede hom veral geïnteresseerd gemaak en hom spoedig in die gevangenis gesit omdat hy van 1661 tot 1672 en 1676 tot 1677 sonder 'n lisensie gepreek het. Hoewel hy nie gemartel is nie, was die omstandighede in die tronk verskriklik en moes hy verdien 'n inkomste met 'n beperkte hoeveelheid vryheid, en kies om skoenveters aan verbygangers te maak en te verkoop. Die ergste was egter om van sy tweede vrou en kinders geskei te word. Hy beskryf,
Die afskeid van my vrou en arme kinders was gereeld op my op hierdie plek as die vlees uit my bene trek, en dit nie net omdat ek hierdie groot barmhartigheid ietwat te lief het nie, maar ook omdat ek gereeld in my gedagtes moes gedink het die baie ontberings, ellende en begeertes waarmee ek my arm gesin wou ontmoet, moet ek van hulle weggeneem word, veral my arme blinde kind, wat nader aan my hart lê as alles behalwe die gedagtes van die swaarkry wat ek gedink het my blinde 'n mens kan ondergaan, my hart in stukke breek. 
Terwyl hy van sy geliefde familie sowel as sy gemeente afgesny was, het Bunyan probeer om hulle deur boeke te bedien, en sodoende sy hartseer oorgeplaas in die produktiewe skryfwerk. Sommige het trouens voorgestel dat Bunyan se gevangenisstraf sy natuurlike literêre impuls na vore bring. Na sy vrylating, het hy voortgegaan om sy lewe daaraan te wy om die mense om hom te bedien, letterlik tot sy laaste asem in 1688. Nadat hy na die stad Reading gery het om 'n vervreemde vader en seun te versoen, moes Bunyan swaar weer verduur om te kom na sy verblyf voordat hy die volgende oggend preek. Alhoewel Bunyan daarin geslaag het om die vader te oortuig om sy seun te vergewe en sy preek te lewer, het hy siek geword en gesterf omring deur vriende. Ter afsluiting van wat sy laaste preek sou wees, het hy
"Sien jy 'n siel wat die beeld van God in hom het? Wees lief vir hom, lief vir hom. . . dien mekaar, doen goed vir mekaar en as julle iets verkeerd doen, bid tot God om julle reg te stel en wees lief vir die broederskap. "
Vandag, bekend as 'n briljante (en miskien eienaardige) skrywer, was die ware genie van Bunyan sy unieke toewyding om God te dien deur sy familie en gemeentes lief te hê, ongeag waar hy in sy pelgrimstog was.
 John Bunyan, Genade oorvloedig aan die hoof van sondaars (red. Roger Sharrock Oxford: Clarendon Press, 1962), 98.
 John Bunyan, Die verskillende werke van John Bunyan, reds. Roger Sharrock (Oxford: Clarendon Press, 1976–1994), 12:93.
Die pelgrim se vordering deur John Bunyan (die gesaghebbende uitgawe van Bunyan se beroemde allegorie van die Christelike lewe)
Genade oorvloedig aan die hoof van sondaars deur John Bunyan (Bunyan se beroemde geestelike outobiografie)
"The Pilgrim's Principles: John Bunyan Revisited" deur J. I. Packer in Pelgrims, krygers en dienaars: Puriteinse wysheid vir die kerk van vandag ('n aardse gids vir Bunyan, nuttig vir lesers wat sukkel met primêre bronne)
Die Oxford Handbook van John Bunyan geredigeer deur Michael Davies en W. R. Owens (die nuutste wetenskaplike behandeling van groot onderwerpe en debatte oor Bunyan, waarskynlik beskikbaar by die meeste groot universiteitsbiblioteke en teologiese biblioteke)
Die lewe van Bunyan
Ek hou 'n pragtige boek in my hande. Dit is op 'n Victoriaanse manier gebind. Dit is leer. Dit het goudvergulde bladsye en 'n pragtige monument in goud op die voorblad. Op die omslag is hierdie woorde gestempel: Elizabeth Getz, 'n geskenk van haar liefdevolle ma. En terwyl u hierdie pragtige boek met leer oopmaak, kom u by die titelblad en u vind dit so Die vordering van die pelgrim, die Heilige Oorlog en ander geselekteerde werke van John Bunyan. Gewoonlik, as ons aan John Bunyan dink, dink ons ​​onmiddellik daaraan Pelgrim se vordering, maar hy het ook baie ander boeke geskryf Pelgrim se vordering. Sommige dink dit Die Heilige Oorlog is eintlik 'n beter boek as die beroemde Pelgrim se vordering.
Vandag gaan ons praat oor die lewe van John Bunyan. Bunyan was 'n arm tinker van Bedford. 'N Blikker was 'n reisiger van potte. In daardie dae het mense baie min besittings gehad. As u pothandvatsel breek of u lepel breek, sou u dit nie weggooi nie, sou u wag totdat die tinker kom en hy sal die pot of die lepel vir u regmaak. Dit was wat John Bunyan se pa per handel was, en dit is ook wat hy geword het.
Bunyan is gebore November 1628. In die 1640's was Brittanje in 'n burgeroorlog betrokke, en Bunyan was 'n soldaat in die parlementêre weermag van Oliver Cromwell. Dit blyk egter nie dat hy baie aksie gesien het nie. Kort ná sy oorlogstyd was hy getroud en het hy vier kinders. Ons weet nie veel van sy eerste vrou nie. Ons ken nie eens haar naam nie. Ons dink dit was Maria, want dit was die naam van die eerste kind wat vir die egpaar gebore is, maar wat belangrik was oor die vrou van Bunyan, was haar bruidskat.
Omdat die jong paartjie baie arm was, was mev. Bunyan se bruidskat bloot 'n Bybel en twee boeke. Die gewone man se pad na die hemel en Die praktyk van vroomheid. Dit lyk asof Bunyan altyd gesukkel het met angs, twyfel en selfs depressie oor die toestand van sy siel en sy ewige bestemming. Terwyl hy hierdie twee boeke gelees het en onder die raad van 'n Baptiste -dominee onder die naam John Gifford gekom het, het Bunyan uiteindelik die oplossing gevind vir sy angs, twyfel en stryd, en hy het tot bekering gekom. Bunyan het afstand gedoen van die Church of England, is weer gedoop en het by die Baptiste aangesluit. Hy was toe net vyf-en-twintig. Toe hy dertig was, was hy beide 'n deeltydse tinker en 'n deeltydse pastoor. Hy het selfs in die beginjare 'n paar pamflette geskryf.
'N Belangrike jaar in Bunyan se lewe was die jaar 1660. Dit was die jaar waarin Bunyan gearresteer is.Sy arrestasiebevel het dit gesê: "Hy het duiwels en verderflik daarvan weerhou om na die kerk te kom om goddelike dienste te hoor" - dit verwys natuurlik na die dienste van die Church of England - en dat hy 'n gemeenskaplike houer was van verskeie onwettige vergaderings en konvaksies. " Nou, kloosters is nie 'n woord wat jy elke dag hoor nie. Dit beteken '' 'n godsdienstige byeenkoms '' en, in hierdie konteks, 'n onwettige godsdienstige byeenkoms omdat dit nie 'n amptelike staatskerkfunksie was nie.
Omdat hy dit alles gedoen het "tot groot ontsteltenis en vernietiging van die goeie onderdane van sy koninkryk", sou Bunyan twaalf jaar in die tronk sit. Hy is vrygelaat in 1672. Hy sou in 1675 vir nog ses maande tronk toe gaan, en daarna sterf Bunyan op 31 Augustus 1688.
John Bunyan: waag alles vir God
Die geluid van psalms waai deur die oop vensters van 'n plattelandse kothuis naby Bedford, Engeland in 1675. 'n Klein groepie mans, vroue en kinders het saamgekom om te sing, om saam te kuier en om die Bybel te hoor preek. Dit was geen katedraal waarin hulle was nie, en almal in die kamer het geweet dat hierdie nie -konformistiese vergadering onwettig was. Die geluid van larwe en mossies het die plek ingeneem van die skil van die orrel. Hier was daar geen hoë altaar, geen surplice, geen gebedsboek, geen kerse en geen loodglas nie. 'N Eenvoudige tafel dien as preekstoel waarop die verslete Bybel van John Bunyan rus.
Die meeste van hierdie mense was boere, en hulle gesigte was bruin soos dié van hul prediker. Dit was net die soort gemeente wat Bunyan liefgehad het. Daar is van ons Here Jesus gesê: "Die gewone mense het hom graag gehoor." Dieselfde kan gesê word van John Bunyan. Hy was 'n handelaar in die handel, 'n bestuurder van potte en panne, en hy het die week deur die platteland gereis met sy draagbare braaier. John Bunyan het op die platteland met die boere en hul vrouens gepraat en die gewone man leer ken. Hy het op 'n direkte manier gepraat wat hulle verstaan ​​en liefhet.
Maar van al die gesigte in die huisie was 'n paar die dierbaarste. Naaste die preekstoel sit sy vrou, Elizabeth, en hul kinders. Vanweë John Bunyan se jare lange gevangenisstraf, is Elizabeth deur omstandighede gedwing om die kinders byna alleen groot te maak. Teen 1675 het Bunyan reeds 12 jaar van sy lewe in die Bedford -gevangenis deurgebring. Aan die kant van Elizabeth was die kinders wat God vir hulle gegee het, gereël. Maria, die oudste dogter, was blind van geboorte af. Bunyan se min verwysings na haar is altyd teer, en hy noem haar 'my arme blinde kind'. Soms, tydens haar pa se lang gevangenisstraf, was Mary gedwing om te smeek om die gesin te onderhou. Haar pa se hart het hieroor pyn gekry, maar toe hy vir sy familie sê: "Ek moet alles met God waag, alhoewel dit te vinnig gaan om jou te verlaat." Op hierdie dag is die oë van 'arme blinde Maria' opgelig om die oë van haar vader te ontmoet. Haar oë kon niks fisies sien nie, maar haar geestelike visie was baie duidelik.
Min het John Bunyan geweet dat hierdie dag nog 'n pynlike skeiding vir hom sou bring. Toe die sang eindig, word die snork van 'n perd buite gehoor. 'N Groep gewapende mans stap met die trappe en die kamer binne. Die saamgestelde heiliges het hul sitplekke behou, en alle oë was nie gevestig op die balju en sy manne nie, maar op hulle geliefde predikant. John Bunyan kyk die balju rustig in die oë en kondig sy teks uit Lukas 23:40 aan: 'Vrees jy nie God nie?' In plaas daarvan om die diens te verbreek, neem die balju stil 'n stoel. Sy manne het dieselfde gedoen. Bunyan kon die blywende krag van God in die kamer aanvoel, en hy het geweet dat hy God eerder as mense moes gehoorsaam as hy werklik 'alles vir God sou waag', maar stadig gelees het Bunyan weer sy teks uit die woorde van die boetvaardige dief op die kruis: "Vrees jy nie vir God nie?" Hy lees verder, "sien jy in dieselfde veroordeling? En ons is inderdaad regverdig, want ons ontvang die beloning van ons dade; maar hierdie man het niks verkeerds gedoen nie. " Toe Bunyan uit sy Bybel opkyk, sien hy die balju sigbaar geskud deur die teks. Die balju het die lasbrief vir Bunyan se arrestasie gehou, maar die hand wat die lasbrief gehou het, het begin bewe. Bunyan het die krag van die Woord van God geken, en hy het voortgegaan: "Kyk hoe bewe hierdie man vir die Woord van God."
John Bunyan het begin preek. Hy beskryf die ellendigheid van die mens se sonde, die volmaakte geregtigheid van die Here Jesus Christus. Bunyan het geweet wat dit is om 'n verlore en sterwende sondaar te wees. Hy was eens 'n man so goddeloos soos die balju, 'n godslasterlike, wellustige en trotse jong man. Die teks het aan Bunyan se eie bekering gedink. Hy onthou die verpletterende gewig van sy eie sonde. Hy herinner aan die ongeregtigheid van sy eie hart. Hy onthou die Skrifgedeeltes wat hom ewig sou veroordeel onder die regverdige oordeel van 'n beledigde God. Hy was bang vir die Skrif in Hebreërs wat gewaarsku het dat hy "in die hande van die lewende God" sou val. Hy was bang dat hy, net soos Esau, geen plek van bekering kon vind nie. Maar uiteindelik het hy rus gevind in dieselfde Hebreërboek wat die sondaar op die volmaakte geregtigheid van Christus gewys het. Hy onthou die dag toe hy die teks in Hebreërs 12:22 lees: "Maar julle het gekom om die berg Sion te bereik. . . aan die geeste van regverdiges wat volmaak is, en aan Jesus Christus, die middelaar van die Nuwe Verbond. " Nadat hy besef het dat sondige mense deur die "middelaar van die Nuwe Verbond" volmaak is ", het Bunyan tot rus gekom in die volmaakthede van Christus en die las van sonde het van sy skouers af aan die voet van die kruis gerol.
In sy outobiografie, "Grace Abounding to the Chief of Sinners", vertel John Bunyan die pynlike proses waardeur God hom van sonde tot redding, van twyfel tot geloof, van duisternis tot lig en van nederlaag tot oorwinning gebring het. Nou, in sy preek, het hy probeer om die goeie nuus van redding aan boere en balju's te verkondig. As die genade van God die 'hoof van die sondaars' kan red - Bunyan self, kan dieselfde genade die balju red.
Deur die hele preek sit die balju vasgenael op sy sitplek. Aan die einde kon die balju hom nie toelaat om die man van God te bind nie. In plaas daarvan het hy met groot respek die arrestasiebevel aan John Bunyan beteken en vir die nie -konformistiese prediker gesê dat hy hom na die Bedford -gevangenis moet volg. Toe verlaat die balju die kothuis. Bunyan was op daardie oomblik 'n vry man. Hy kon in die heuwels verdwyn het. Hy kon homself vermom het. Daar was tye dat dit gepas sou gewees het. Maar John Bunyan was van mening dat hy voor sy gesin en gemeente moes demonstreer dat hy bereid was om te ly ter wille van die Here Jesus en dat hy nie bang was vir gevangenisstraf of selfs vir die dood nie.
Die moeilikste was om weer van sy vrou en kinders geskei te word. Elizabeth het die bitter skeiding dapper aanvaar en haar man weer in die hande van 'n alwyse God oorgegee. Blind Mary se siglose oë was vol trane toe sy haar pa omhels, maar Bunyan het sy vrou en kinders geleer dat die Christelike lewe opoffering vereis vir die saak. Hy skryf dit in sy outobiografie:
Ek was ook van mening dat as ek nou alles vir God sou waag, ek God aangespoor het om na my besorgdheid om te sien, maar as ek hom en sy weë verlaat, uit vrees vir die moeilikheid wat na my en myne sou kom, dan sou ek vervals nie net my beroep nie, maar ek moet ook reken dat my besorgdheid nie so seker was as ek aan God se voete gelaat word terwyl ek voor en vir sy naam staan, soos dit sou wees as dit onder my eie sorg was nie.
Deur alles vir God aan te durf, vertrou John Bunyan sy gesin in die sorg van God en stap vrylik in die Bedford -gevangenis. Op sommige maniere was hierdie maande van sy laaste gevangenisstraf die belangrikste maande van sy lewe. Dit was gedurende hierdie ses maande gevangenisstraf dat hy sy bekendste en blywendste werk, The Pilgrim's Progress, geskryf het. John Bunyan was 'n tinker van beroep en word deur die geestelikes van Engeland as onkundig en ongeletterd beskou. Maar uit sy tronksel het Bunyan 'n boek geskryf wat die beste boek ter wêreld was wat oorspronklik in die Engelse taal geskryf is. Die gewildheid daarvan kan nie verklaar word nie, behalwe dat mans en vroue in John Bunyan 'n eerlike weergawe van die lewenswerklikheid sien.
John Bunyan in die gevangenis
Op baie maniere is die beroemde allegorie van John Bunyan 'n uitbreiding van sy eie outobiografie. Hy herinner elke pelgrim daaraan dat die Christelike lewe nooit maklik is nie. Selfs nadat Pilgrim se sondes aan die voet van die kruis weggerol het, was daar stryd en ontberinge in die lewe. Die twyfel oor die kasteel word groot, en Giant Despair is baie werklik. Twyfel, vrese, stryd, duisternis en hartseer is net so deel van die Christen se lewe as oorwinning. Apollyon moet ontmoet en oorwin word. Maar gedurende die hele lewensreis word ons gelei en ondersteun deur die hand van 'n genadige God, en ons kan terugkyk om te sê: "Vir almal wat God liefhet, werk alles ten goede mee" (Romeine 8:28).
John Bunyan bereik die einde van sy eie pelgrimstog in 1688. Sy geloof is op die laaste toets gestel toe hy op die randjie van die Rivier van die Dood gekom het. 'Jesus, die middelaar van die nuwe verbond' het hom in die lewe ondersteun, en was weer daar om hom in die dood te onderhou. Bunyan het in The Pilgrim's Progress opgeteken hoe hulle, toe Christian en sy metgesel uit die rivier opkom, twee glansende mense ontmoet met hierdie triomfantelike boodskap: "Julle het gekom na die berg Sion, die stad van die Lewende God" (Heb 12: 22). Die lewe van John Bunyan moedig ons aan dat die heerlikheid van die hemelse stad wag op elke opregte pelgrim wat werklik alles vir God sal waag.
Genade oorvloedig aan die hoof van sondaars deur John Bunyan
Die pelgrim se vordering deur John Bunyan
Christelike geskiedenis in eerste persoon videolesings deur dr. Edward Panosian
Geslagsregister van die Bunyan -familie
(weergawe 9 Februarie 2021)
Thomas Bunnyon (Bunnion) van Silsoe (c. 1648? -1715?) Is die eerste persoon met 'n van wat lyk soos dié van Bunyan wat in die rekords van die dorpie Silsoe genoem word, wat, omdat dit geen eie kerk gehad het nie, was deel van die gemeente Flitton in Bedfordshire. Hierdie vermelding is 'n inskrywing van 6 Oktober 1668 vir sy huwelik wat lui "Thos Bunnion to Mary Sammon". Om terug te werk van hierdie datum af, is 'n geboortedatum van ongeveer 1648 vir Thomas redelik, aangesien dit hom ongeveer 20 jaar oud sou maak tydens sy huwelik. Omdat daar geen doopinskrywing vir hom in Flitton gevind word nie, is hy waarskynlik in 'n ander dorp gebore. Aangesien daar ook geen dooprekord vir Mary Sammon bestaan ​​nie, kan dieselfde vir haar gesê word.
Beide Silsoe en Flitton sit naby die herehuis van Wrest Park, setel van die Earls, en later die Dukes, van Kent. Vanaf 1671 begin Anthony en Mary Gray van Kent met 'n groot heropbou van die herehuis en tuine, 'n poging om hul opvolgers voort te sit. Gevolglik was die grootste deel van die bevolking van Silsoe en Flitton óf bediendes van die landgoed, óf werkers wat by die heropbou betrokke was. Thomas en Mary Bunnion was dus óf bediendes óf arbeiders vir die graaf van Kent. Waarskynlik was hul seun Thomas Bunnian ook 'n werker vir die graaf. Interessant genoeg, toe die grawe van Kent in 1681 'n verband op Newbury Manor in Silsoe gehou het, was een van die huureiendomme wat deur die landgoed bestuur word, 'n nabye grond in Flitton Field wat verband hou met 'n huis wat jaarliks ​​gehuur is & pond35 deur ene Thomas Bunyan.
Hoewel hy ongeveer agtien jaar jonger was, was Thomas Bunnyon van Silsoe 'n tydgenoot van John Bunyan (1628-1688) van Elstow, die beroemde skrywer van The Pilgrim's Progress. Die gemeente Elstow waar John Bunyan gebore is, lê net 'n paar kilometer noord van Silsoe, albei dorpe op die hoofweg tussen Bedford en Luton. Flitton en Silsoe grens ook aan die noordekant van die gemeente Pulloxhill, wat deur Brown (1885) gesê word die voorvader van die Elstow Bunyans is (klik regs om 'n kaart te sien). Alhoewel daar nog 'n verband tot stand gebring moet word, is dit baie waarskynlik dat die Elstow- en Silsoe -takke van die Bunyan -familie op een of ander manier verband hou en ongetwyfeld 'n gemeenskaplike voorouer van Pulloxhill het.
Die Flitton -gemeentesregister bevat die begrafnis van 16 Aug. 1685 van Maria "w [ife van] Thos Bunnion" op die begraafplaas van die St. Johannes die Doperkerk. As hierdie Mary en Mary Sammon dieselfde is, sou ons Thomas iewers na 1685 gesterf het. Die register bevat eintlik 'n Thomas Bunnion wat op 5 September 1714 begrawe is, en 'n ander een wat op 15 Junie 1715 begrawe is. , met die besetting van die tweede Thomas gegee as arbeider. Een van hierdie begrafnisse is waarskynlik vir Mary se man Thomas, en die ander vir hul gelyknamige seun, wat volg. Omdat ons bewyse het dat hierdie seun in 1714 of vroeër gesterf het, behoort die sterfdatum van 1715 waarskynlik aan die vader. Die kerkregister en Biskoppe -transkripsies vir die Heilige Johannes die Doperkerk in Flitton teken die waarskynlike kinders van Thomas en Maria aan wat hieronder gelys word. Hulle is die enigste Bunyans, met een uitsondering, wie se name van 1668 tot 1685 in die Flitton -rekords voorkom.
Thos Bunnion, seun van Thos en Maria, gedoop op 21 Augustus 1669 - wat volg. [Blank] van Thos Bunnion van S [ilsoe], gedoop 21 April 1672. George Bunnion, seun van Thos en Mary, gedoop 7 Februarie 1673. James Bunnion, seun van Thos en Mary, gedoop 8 April 1677.
Sommige geslagsregisters probeer hierdie Thomas identifiseer met die Thomas Bunyan (1656-1718) van die gemeente St. Cuthbert, die seun van John Bunyan van Elstow. Indien wel, sou Thomas Bunyan van St. Cuthbert's op sy troue ongeveer 30 jaar oud gewees het, mits hy inderdaad die een was wat met Alice Bonner getrou het. Dit blyk egter meer waarskynlik dat Thomas Bunyan van St. Cuthbert in 1686 eintlik getroud was met 'n vrou met die naam Frances, en daar is geen bewyse dat ons teëgekom het dat hy ooit met 'n vrou met die naam Alice getroud is nie. Dit maak dit hoogs onwaarskynlik dat enige van die Bunyans van Silsoe van John Bunyan van Elstow afstam, ondanks die hoop van 'n paar aanlyn genealogieë dat daar so 'n verhouding bestaan.
Die kerkregister en Biskoppe -afskrifte vir die Johannes die Doperkerk in Flitton teken die waarskynlike kinders van Thomas Bunyan van Silsoe en sy vrou Alice aan. Hierdie kinders word hieronder gelys. Hulle is die enigste Bunyans wie se name van 1686 tot 1707 in die Flitton -rekords voorkom.
Joseph Bunneon, seun van Thos, gedoop 6 Mei 1688. William Bunnyon, seun van Thos, gedoop 6 September 1696 - wat volg. Matthew Binnyon, seun van Thos, gedoop op 17 Julie 1698.
William se vrou Ann is op 14 Januarie 1695 in Upper Gravenhurst gedoop, en sy kom uit 'n gesin wat waarskynlik eiendom in Upper Gravenhurst gehad het, aangesien sy en William blykbaar daar tuisgemaak het na hul huwelik. William is moontlik in sy 30's oorlede, want daar is 'n verslag oor die begrafnis van 'n William Bunnian op 22 Oktober 1730 op die St. Giles's Churchyard in Upper Gravenhurst. Die feit dat hy en Ann na 1730 geen kinders laat doop het nie, stem ooreen met sy heengaan daardie jaar. Daar is 'n Ann Bunyan begrawe in St. Giles in 1793, maar sy is waarskynlik William en Ann se skoondogter, aangesien die ouer Ann destyds naby 98 jaar sou gewees het. Moontlik trou die ouer Ann weer en sterf hy onder 'n ander van. William en Ann het ten minste vyf kinders gebore en gedoop tussen 1723 en 1730 in Upper Gravenhurst, waaronder 'n seun William, wat volg.
Elizabeth Bunyan (c. 1779-1854?) Is waarskynlik gebore in Campton, Bedfordshire, soos sy daar op 12 Desember 1779 in die parochiekerk gedoop is. Sy trou op 11 Februarie 1814 in Campton met 'n wewenaar met die naam James Flint (c. 1784-1862), en hulle verhuis op 'n stadium na Meppershall, naby Campton, waar sommige van hul kinders gedoop is. Ons vind hulle dan tydens die Britse sensus van 1841 in die nabygeleë Meppershall. Elizabeth moet waarskynlik geïdentifiseer word met die Elizabeth Flint wat in 1854 oorlede is in die Biggleswade Registrasie Distrik, wat Campton en Meppershall insluit. Net so is haar man waarskynlik die James Flint wat in 1865 in dieselfde registrasiedistrik gesterf het. Elizabeth en James het 'n seun George Bunyan Flint (1819-1913) gehad, wat in 1872 na Kanada geëmigreer het en daarna na Sherman County, Nebraska, met verskeie lede van sy vrou en kinders. Hy word begrawe in 'n ongemerkte graf in die Litchfield -begraafplaas in Sherman County, Nebraska, en hy het afstammelinge wat vandag nog in die Verenigde State woon.
William Bunyan (omstreeks 1782) is waarskynlik gebore in Campton, Bedfordshire, soos hy daar op 31 Januarie 1782 in die parochiekerk gedoop is. Hy trou op 3 Februarie 1815 met Mary Wright (bc1786) in die All Saints Church in Campton, en hulle het ten minste een kind gehad, 'n dogter met die naam Sarah (1825-1883), wat op 13 Februarie 1825 gedoop is in die Campton Parish Church. Sarah het op 15 -jarige ouderdom by haar tante Charlotte gewoon, wat daartoe lei dat 'n mens bespiegel dat haar ouers William en Mary moontlik al oorlede is.
Mary Bunyan (geb. c. 1784) is waarskynlik gebore in Campton, Bedfordshire, soos sy daar op 4 Januarie 1784 in die parochiekerk gedoop is. Sy is 'n tweeling.
Sarah Bunyan (geb. 1784) is waarskynlik gebore in Campton, Bedfordshire, toe sy daar op 4 Januarie 1784 in die parochiekerk gedoop het. Sy is 'n tweeling.
Thomas Bunyan (c. 1788-1845) is waarskynlik gebore in Campton, Bedfordshire, soos hy daar op 30 November 1788 in die parochiekerk gedoop is. Hy sterf in 1845 in Upper Gravenhurst, en word op 14 Januarie begrawe op die ouderdom van 56 jaar in St. Giles Churchyard.
George Bunyan (c. 1791-1819) is waarskynlik in Campton, Bedfordshire, gebore, maar sy doop word nie in die Campton-gemeentesregister gelys nie. Hy sterf in Campton op 25 Julie 1819 op 28 -jarige ouderdom en word begrawe in die Church of All Saints -begraafplaas langs sy ouers.
Charlotte Bunyan (c. 1792-1876) is waarskynlik gebore in Campton, Bedfordshire, terwyl sy daar op 23 Desember 1792 in die parochiekerk gedoop is. Sy het blykbaar op 'n stadium die sorg vir haar niggie Sarah Bunyan (1825-1833) oorgeneem, miskien as gevolg van die dood van Sarah se ouers, en sy en Sarah woon van 1841 tot 1861 in Meppershall in die huishouding van Charlotte se suster Elizabeth Flint. Charlotte sterf in 1876 op 83 -jarige ouderdom in die Biggleswade registrasie distrik as 'n spinster.
Die Britse sensus van 1841 toon dat James 'n skrynwerker van beroep was, wat dit waarskynlik maak dat hy dieselfde James Bunyan is wat in 1803 gesê het dat hy die New Inn by Campton Turn gebou het, net buite die noordelike deel van die stad waar Campton Road sluit aan by die hoofweg tussen Ampthill en Shefford. Die herberg moet nie verwar word met 'n ander New Inn wat in 1836 in Northbridge Street aan die oorkant van die nabygeleë Shefford gebou is nie.Interessant genoeg het James se gelyknamige seun later die New Inn by Campton Turn bestuur, wat in 1983 gesluit is, ongeveer 180 jaar nadat dit oopgemaak is. Die herberg is in 1987 afgebreek toe dit as onveilig geag is (sien die tydlyn van Bedford Bourough Council vir Campton). 'N Privaat woning beslaan nou die perseel.
Die Britse sensus van 1841 toon ook dat Ann Bunyan destyds, die 13-jarige kleindogter van James en Jane, sowel as Jane se suster Lucy Munns, lede van die Bunyan-huishouding was. Alhoewel James met die eerste oogopslag groter reis as ander in sy familie blyk te wees, lê die dorpe met wie hy verbind word - Campton, Sandy, Shefford en Upper Gravenhurst - in werklikheid almal binne 'n radius van 4 myl in die middestad van die stad Shefford. . Jane sterf eers in 1847 in Upper Gravenhurst (Biggleswade registrasie distrik) en is begrawe op 23 Februarie. James sterf daarna in 1851 in Campton (Biggleswade registrasie distrik) en word begrawe op 5 Maart. Die grafstene vir albei staan ​​op St. Marys Churchyard in Lower Gravenhurst, waar hul kleindogter Ann begrawe word. James en Jane het ten minste twee kinders gehad wat volg.
George Bunyan is waarskynlik gebore in Campton, Bedfordshire, soos hy daar op 16 Desember 1804 in die parochiekerk gedoop is.
Die New Inn at Campton Turn (links), wat omstreeks 1900 hier gewys word, is omstreeks 1803 deur James Bunyan, senior, gebou.
Sy seun was toe die eienaar van dieselfde herberg van ten minste 1839 tot ongeveer 1869. Daar is nog 'n nuwe herberg
(regs), naby die Northbridgestraat, wat omstreeks 1910 hier gewys word, waarmee die Bunyans nie verband hou nie.
Beide ondernemings was in of naby Shefford, maar aan weerskante van die stad. Albei is nou afgebreek.
Interessant genoeg was daar nie een New Inn in die omgewing nie, maar twee, die ander New Inn was in Northbridgestraat aan die oorkant van die nabygeleë Shefford. Nodeloos om te sê dat daar 'n mate van verwarring is waarmee New Inn James Bunyan geassosieer word. Hy het egter byna seker die herberg by Campton Turn bestuur, want dit is die een op pad na Ampthill, die ander New Inn in die werklike stad Shefford. Die New Inn at Campton Turn is ook in 1803 gebou deur 'n ander James Bunyan, wat ons sou aanneem dat hy die vader is van ons tavernehouer uit 1839. Dit dui dan daarop dat die herberg van vader na seun oorgegaan het. Uiteindelik bevat Pigot se gids van 1839 James Bunyan as eienaar van die New Inn op Ampthill Road, en die poskantore van 1847, 1854 en 1864 wys hom as eienaar van die New Inn in Campton, wat geen twyfel oor watter van die twee verwyder nie. herberge behoort aan die Bunyan -familie.
Die jonger James Bunyan word in die Britse sensus van 1851 en 1861 as 'n oorwinnaar getoon, wat gewoonlik dui op iemand wat 'n lisensie gehad het om sterk drank te verkoop, wat ooreenstem met die feit dat hy 'n tavernehouer was. Hierdie sensusopgawes toon ook aan dat James en vrou Mary Ann Bunyan op Bury Farm woon, wat aan Camptonweg aan die suidweste van Meppershall geleë is. Die poskantoorgids van 1864 vir Bedfordshire toon steeds aan dat James Bunyan die eienaar van die New Inn is, maar dit wil voorkom asof die eienaarskap van die taverne teen 1869 na 'n ander oorgegaan het.
Interessant genoeg word Henry Hare van Upper Gravenhurst in 1833 as 'n herbergier en 'n boer geïdentifiseer, en die Bedfordshire -poskantoorgids van 1864 noem hom as 'n bierhandelaar sowel as 'n boer. Dit maak dit waarskynlik dat Henry Hare en James Bunyan by tye sake met mekaar gedoen het. Aangesien Henry se dogter met James se seun getrou het, is dit meer waarskynlik dat die twee sakevennote was.
James sterf op 15 Augustus 1875 in Campton, en Mary Ann sterf daar op 21 Julie 1874, terwyl Campton in die registrasiedistrik Biggleswade is, wat die plek is wat in die regering se doodsrekords verskyn het. James se doodsertifikaat noem hom as 'n voormalige tollenaar, wat 'n gelisensieerde tavernehouer beteken, en Mary Ann's identifiseer haar as die vrou van 'n tollenaar. Dit is waarskynlik dat beide begrawe word in die St. Mary's Churchyard in Lower Gravenhurst, waar James se ouers en James en Mary Ann se dogter Ann begrawe word, maar dit moet bevestig word. Albei kan ook begrawe word op die All Saints Churchyard in Campton, waar James se grootouers rus. James en Mary Ann verskyn het ten minste die twee dogters wat volg.
Hephzibah Bunyan (1833-1870) is waarskynlik gebore in Campton, Bedfordshire, soos sy daar op 5 September 1833 in die parochiekerk gedoop is. Sy verskyn tydens die Britse sensus van 1851 in haar grootouers John en Mary Ann Lucy Dew se huishouding in Cambridgeshire, en nie lank daarna is sy op 24 November 1826 in die Biggleswade-registrasiedistrik getroud met Thomas Mulett (c.1823-1876) van Wycombe, Buckinghamshire. Hulle woon in verskillende dorpe in die omgewing van Wycombe, waar hulle ten minste vyf kinders gehad het-Laura Jane (c. 1833-1870), Rosa Ann (1860-1890), Frederick John Bunyan (1862-1929), Georgiana Mary (1864) -1940) en Hephziba (1866-1941). Die oudste Hephzibah sterf in 1870 in die Wycombe -omgewing, en haar man Thomas sterf op 3 Maart 1876 in Aylesbury, Buckinghamshire.
Ann het geglo dat sy afstammelinge was van John Bunyan, die skrywer van die christelike allegorie, The Pilgrim's Progress, en dat die geloof stewig ingeburger was in haar kinders en kleinkinders. Die meeste professioneel gepubliseerde geslagsregisters - en veral Urwick (1888), Brown (1928) en Arnold (2006) - toon egter aan dat geen manlike afstammelinge van John Bunyan nog die Bunyan -familienaam gedra het toe Ann gebore is nie. Die afstamming wat hier aangebied word, toon ook aan dat Ann waarskynlik afstam van Thomas Bunnion van Silsoe (geb. 1663), 'n tydgenoot van die gevierde John Bunyan (1628-1688), en nie 'n lid van sy onmiddellike familie nie. Daar is egter 'n interessante wending aan hierdie verhaal. Ann se ma Mary Ann Dew is die ouer suster van ene Philip Dew (1816-1863) van Gamlingay, Cambridgeshire, en daar is 'n tradisie onder Philip se afstammelinge in Australië dat hy ook 'n afstammeling van John Bunyan was (Dew, 1985, bl. 11 ). As dit waar is, kan Ann Bunyan inderdaad afstam van John Bunyan in die vroulike lyn. 'N Soektog in die gemeentelike registers van Gamlingay het egter nog geen verband getoon tussen die voorouers van May Ann Dew en moontlike afstammelinge van John Bunyan nie.
Sien die Hare Genealogie vir Ann en Henry se kinders.
Eerwaarde John Brown, D.D., die vooraanstaande 19de-eeuse biograaf van die beroemde John Bunyan, skryf dat Pulloxhill in Bedfordshire die oorspronklike tuiste van die Bunyan-familie was, en hy noem 'n paar Bunyans wat grond hier in die Middeleeue besit het. Hy sê verder dat een tak van hierdie Pulloxhill Bunyans in die 13de eeu ongeveer agt kilometer suidwaarts na Chalgrave en Dunstable verhuis het, terwyl 'n ander tak nege myl noordwaarts na Elstow, die geboorteplek van John Bunyan in 1628, verhuis het (Brown, 1885, p. 22 -23). Ander lede van die gesin het in Bunyan se tyd in Flitton, minder as twee kilometer noord van Pulloxhill, gewoon. Tans is daar 'n veld in Pulloxhill, bekend as Bunions Hill, en sommige meen dat dit verwys na die besit van hierdie veld in die 13de eeu deur die voorouers van Bunyan. Nog ander meen dat hierdie naam meer onlangs is en verwys na toe John Bunyan in November 1660 hier in hegtenis geneem is terwyl hy op pad was om 'n preek te lewer in Lower Samshill (naby Westoning). 'N Paar kilometer suidwes van Pulloxhill is die nou dooie stomp van Bunyan's Oak, 'n beroemde plaaslike baken waar Bunyan eens gepreek het.
Bedford Borough Council Community Archives (aanlynbron - voorheen die Befordshire Virtual Library): The New Inn Northbridge Street Shefford The New Inn Ampthill Road Shefford -tydlyn vir Campton (sien inskrywing vir datum 1983)
Brown, John, 1885, John Bunyan: His Life, Times and Work (1928 -uitgawe): Riverside Press, Cambridge, p. 397-426.
UK Census Records, 1841-1901 en Parish Baptism, Marriage and Burial Records: aanlyn databasisse beskikbaar op Ancestry.com, Familysearch.org en Find My Past.
Dew, Clarice O., 1985, Philip en Sarah Elizabeth Dew: 'n Geskiedenis en verslag van hul lewens en afstammelinge 1816-1985: Privaat gepubliseer, Wauchope, Australië, 63 bls. Beskikbaar by die familiegeskiedenisbiblioteek van Salt Lake City. Bel nommer 929.294 D51.
(1936) Vol 13 - Gravenhurst (boonste en onderste), 1567-1812
(1938) Vol 18-Flitton-with-Silsoe, 1581-1812
Geen transkripsie is vir die gemeente Campton bekend gemaak nie
FamilySearch.org - Aanlyn genealogiese databasisse
Urwick, William, 1888, stamboom van die familie van John Bunyan in Bybelwaarhede en kerkfoute, insluitend 'n lesing oor John Bunyan Not a Baptist: T. Fisher Unwin, Londen, p. 104. 'n Stamboom gebaseer op die navorsing van Brown (1888), waarna hierbo verwys word.
Vital Records -sertifikate (geboorte, huwelik, dood) vanaf 1837 tot hede vir Groot -Brittanje beskikbaar by die General Register Office.
Wie was John Bunyan?
John Bunyan (1628 en mdash1688) was 'n Engelse tinker, 'n nie -konformistiese Puriteinse predikant, en die skrywer van meer as 60 boeke, insluitend wat sonder twyfel die grootste allegorie is wat ooit geskryf is, Die pelgrim se vordering.
John Bunyan is gebore in Elstow, naby Bedford, ongeveer 45 kilometer noordwes van Londen, Engeland. Hy het 'n rudimentêre opleiding ontvang en begin om sy vader se ambag te beoefen, met knutsels (huishoudelike gereedskap regmaak). Burgeroorlog het in 1642 uitgebreek, en Bunyan het by Oliver Cromwell se leër aangesluit van 1644 tot 1647. In 1648 trou Bunyan, en twee jaar later het hy en sy vrou 'n dogter, Mary, gebore wat blind gebore is.
Bunyan se vrou was 'n vroom Christen, maar Bunyan self was nie. Hy beskryf homself later as 'een wat baie vreugde in allerhande ondeugde gehad het' (Genade oorvloedig). Onder invloed van sy vrou het Bunyan die Anglikaanse kerk in Elstow begin bywoon, maar hy het steeds gesukkel met die feit dat sy sonde oorweldigend was. Hy het geestelike leiding gesoek by John Gifford, 'n gemeentelike pastoor, wat hom op verlossing in Christus gewys het. In 1653 is Bunyan in die Ouse -rivier gedoop en het hy by die Bedford Meeting House aangesluit. Twee jaar later het hy die evangelie verkondig.
John Bunyan het in 1656 begin skryf, begin met 'n pamflet wat die Quakers teenstaan. In 1658 skryf hy 'N Paar sug uit die hel, wat die professionele geestelikes en die rykes gekritiseer het. Die traktaat was baie gewild. In dieselfde jaar sterf sy vrou.
In 1659 verskyn Bunyan Die leerstuk van die wet en genade ontvou, 'n uiteensetting van sy teologie. Hy is ook weer getroud met die naam van sy tweede vrou, Elizabeth. Intussen het die politiek in Engeland verander. Die Protestantse rebellie het misluk, en koning Charles II het weer aan bewind gekom. Met Charles se troonbestyging het 'n verlies aan vryheid vir ongelisensieerde predikers soos Bunyan gekom.
Onder Charles II was die enigste persone wat in Engeland kon preek, Anglikaanse geestelikes, amptelik deur die staat gelisensieer. John Bunyan was nie Anglikaan nie, en hy was nie amptelik gelisensieer nie. In 1660, sonder om die waarskuwings van vriende te ignoreer, het Bunyan gaan preek by 'n huiskerk wat hy gearresteer, verhoor en in die tronk in die Bedford -tronk opgesluit het. Die aanklag teen hom was dat hy "duiwels en kwaadwillig daarvan weerhou het om na die kerk te kom om goddelike diens aan te hoor" en dat hy "'n algemene aanhanger was van verskeie onwettige vergaderings. . . tot groot ontsteltenis en afleiding van die goeie onderdane van hierdie koninkryk. "
Na drie maande in die tronk, is Bunyan sy vryheid aangebied op voorwaarde dat hy ophou preek. Hy het die aanbod geweier en is vir die volgende twaalf jaar in die tronk gehou. Bunyan staar sy gevangenisstraf met sterkte in die wete dat hy vir die saak van Christus ly, maar hy was bedroef oor die feit dat hy nie beskikbaar was om vir sy gesin te sorg nie. Hy het gedoen wat hy kon deur skoenveters in die gevangenis te maak en te verkoop. Kort na Bunyan se arrestasie, het Elizabeth geboorte geskenk aan 'n premature baba, wat kort daarna oorlede is.
In die tronk het Bunyan genoeg tyd gekry om te skryf. Hy publiseer verskeie boeke en traktate uit die gevangenis, en hy werk aan nog vele meer. In 1662 het die parlement die wet van eenvormigheid aangeneem, wat vereis dat alle kerke die boek van algemene gebed in hul dienste moes gebruik. So 'n wet was 'n afsku vir Bunyan, wat geglo het dat 'n mens se gebede uit die hart moet kom, nie deur 'n boek voorgeskryf nie. Hy het dieselfde jaar 'n boekie oor die onderwerp gepubliseer. In 1668 begin Bunyan skryf Die pelgrim se vordering, 'n lewendige allegorie van die geestelike reis van 'n gelowige van geloof in Christus na sy huis in die hemel.
In 1672 is John Bunyan uit die tronk vrygelaat. Hy het natuurlik onmiddellik weer begin preek en sy ander verantwoordelikhede as die predikant van Bedford Meeting House uitgevoer. Sy prediking het baie aandag getrek. Die kerk het gegroei, en mense het van regoor die streek gekom om te hoor hoe hy die Woord leer. En hy het aanhou skryf.
In 1675 word John Bunyan gearresteer en weer in die tronk gestop, hierdie keer slegs vir ongeveer ses maande. Sy vrylating is vergemaklik deur die beroemde teoloog John Owen, wat saam met 'n paar invloedryke mense in Londen gewerk het. In 1678 Die pelgrim se vordering, Deel 1, is gepubliseer. Dit was 'n onmiddellike topverkoper en het dertien verskillende drukwerk in Bunyan se leeftyd deurgemaak.
In Augustus 1688 het Bunyan te perd gereis om 'n gesin in nood te besoek en in Londen te preek. Hy is onderweg in 'n reënbui vasgevang en het koors gekry. Bunyan is 'n paar dae later dood en hy is begrawe in die Nonconformist -begraafplaas op Bunhill Fields.
Verskeie van John Bunyan se literêre werke word as meesterwerke beskou, en daar is breedvoerig oor sy bydrae tot die vorming van die roman as genre geskryf. Skrywers soos Charles Dickens, Mark Twain, Charlotte Brontë, CS Lewis, William Thackeray en John Steinbeck verwys almal na Bunyan se werk in hul eie geskrifte. Die pelgrim se vordering Charles Spurgeon, wat die boek minstens een keer per jaar gelees het, as 'n gunsteling aangehaal, Theodore Roosevelt en Benjamin Franklin. Die boek is aangewys as een van die 100 beste romans van alle tye Die voog, is dit in meer as 200 tale vertaal, en dit is die tweede beste boek van alle tye (die eerste is die Bybel). Bunyan se insig in die menslike natuur, sy toewyding aan Bybelse teologie en sy oorvloedige kreatiwiteit het 'n groot bydrae gelewer tot die aanmoediging van talle gelowiges in hul wandel met God.