My insekboek het my verwar met die name en ek wou doodseker maak vir myself. En vir ander mense wat ook dalk so verward kan wees soos ek, ons is nie almal ewe slim nie! Toe dra ek maar enetjie aan huistoe en prakseer vir hom ‘n houer waarin ek hom heeltyd kon beskou. Die eintlike rede is dat ek wou sien hoe die volwasse organisme lyk, in hierdie geval die mot.
Ons voornemende veearts werk in haar vakansietyd by die plaaslike kliniek en hulle het die uil behandel nadat hy beetgekry is deur honde. Sy het hom saamgebring huistoe en ons het hom op die plaas vrygelaat. Hier is Gevlekte ooruile en hy sal gou ‘n maatjie kry. Ons sien en hoor ook Bosuile en Nonnetjiesuile.
Ek het gedink hy gaan kwaai wees, en gedink die velle gaan waai wanneer Marina haar hande in die boks druk. Hy was egter baie rustig en sy het hom baie professioneel opgetel sonder dat hy stres. Vir my het hy natuurlik gesis toe ek my kameralens in sy gesig druk, maar dis seker te verstane, dis darem ‘n vreeslike groot oog wat vir hom gekyk het!
Verseker gaan ek enetjie proe een van die dae, ek is seker jy sal saamstem dat hulle baie aanloklik lyk! Volgens Pooley is die wortels giftig, so ek sal dit maar liewer uitlos…
Weerlig is ‘n natuurlike bron van energie wat genoeg is om die bindings te breek sodat die stikstofatome met die suurstof in die atmosfeer kan verbind om stikstofoksied te vorm. Dit los op in die rëen en vorm oplosbare nitrate wat na die aarde val om die grond te verryk.
Plante gebruik hierdie nitrate uit die grond en vorm nutriënte. Ons eet die plante en proteïene soos spiere vorm in ons liggame. Uiteindelik verrot ons wanneer ons sterf en word die stikstof weer vrygestel aan die atmosfeer.