Kaart van klassieke Griekse heiligdomme (illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2022
Kaart van antieke Griekeland
Hier is 'n Antieke Griekeland kaart, met hoe die land in die antieke tye was, tydens die hoogtepunte van sy geskiedenis. Op hierdie kaart van Antieke Griekeland kan u die verskillende streke van die vasteland, die eilande in die Egeïese See en die Ioniese See sowel as die Griekse kolonies in Klein -Asië sien, 'n gebied wat eers in die 8ste eeu nC deur Griekse dorpe gevestig is. en is deurlopend deur die Grieke bewoon tot in die vroeë 20ste eeu, direk na die Eerste Wêreldoorlog.
Sien die geografiese ligging van Athene en Sparta, die belangrikste antieke Griekse stede in die klassieke tyd, sowel as Korinte, Pella en Thebe, drie stede wat 'n belangrike rol gespeel het deur die historiese loop van Griekeland. U kan ook die plek vind van antieke heiligdomme, soos Olympia en Delphi, wat vandag onder die belangrikste argeologiese terreine op die Griekse vasteland is.
Lees die geskiedenis van Antieke Griekeland vir 'n beter begrip van hierdie kaart van Antieke Griekeland. Om 'n paar vergelykings te tref met die huidige geografiese toestand van die land, kan u die moderne kaart van Griekeland sien.
Die sentrum is met groot spyt bewus daarvan dat twee hulpbronne wat dit bied, nie meer funksioneer nie. Ongelukkig lê die probleme wat in beide gevalle ontstaan ​​het buite die beheer van die sentrum. Die Djakota -sagtewarepakket wat die werking van Map A op die Peutinger Map -webwerf vergemaklik, word deur sy verskaffer nou as verouderd beskou en word dus nie meer onderhou nie. Die agtergrondbeeld van die kaart self funksioneer gevolglik nie meer nie. Op dieselfde manier het Mapbox.com opgehou om die dataformaat te ondersteun wat gebruik word om die kaartteëls van die sentrum te skep en te lewer. Enige kaart wat Map Teëls gebruik, word gevolglik beïnvloed (soos dié wat ontwikkel is in samewerking met Duane Roller se vertaling van Strabo, Geografie).
Wees verseker dat die sentrum poog om bevredigende plaasvervangers te identifiseer en te installeer, sodat hierdie hulpbronne weer kan funksioneer. Hoe gou dit bereik kan word, is egter nog onmoontlik om te sê.
Wees ook verseker dat die sentrum se Antiquity-A-La-Carte nie deur soortgelyke probleme geraak word nie en dat dit voortdurend moet funksioneer.
'N Verdere opdatering sal volg wanneer daar vordering is om aan te meld.
Ouer kaarte en amp -modules
Die deel van die Amerikaanse geskiedenis van hierdie webwerf bevat die eerste uitgawe kaarte. Die Europese geskiedenis -gedeelte van hierdie webwerf bevat die kaarte van die derde uitgawe. Die volgende is 'n verduideliking van die verskillende uitgawes van die atlas.
Die eerste uitgawe van die atlas is in Augustus 1997 op hierdie webwerf gepubliseer. Sommige kaartmodules benodig Shockwave. Redakteurs: James Mohr en John Nicols, Departement Geskiedenis, Universiteit van Oregon.
'N Tweede uitgawe, wat fokus op die geskiedenis van die Verenigde State, is ontwikkel met Pearson Education en kan gevind word op die webwerf van Pearson Education History Place. Redakteurs: James Mohr en John Nicols, Departement Geskiedenis, Universiteit van Oregon.
Die derde uitgawe is gewy aan die Europese geskiedenis en is ontwikkel deur historici aan die Universiteit van Oregon en die Universit & aumlt M & uumlnster. Redakteurs: James Mohr en John Nicols, Departement Geskiedenis, Oregon en professore Peter Funke en Barbara Stollberg-Rilinger van M & uumlnster).
Skaars foto's Wys die eerste opgrawings op die heilige Griekse eiland Delos
Binnehof van die Huis van die Diadoumenos, met vergunning van die French School of Athens
Seldsame foto's van die opgrawings op die Griekse eiland Delos uit die 19de eeu het in 'n boek deur Franse argeoloë aan die lig gekom.
Die boek "Delos 1873-1913" werp lig op die uitdagings wat die wetenskaplikes en ander geskoolde en ongeskoolde werkers in die gesig staar wat ou monumente en artefakte opgegrawe het op een van die belangrikste mitologiese, historiese en argeologiese terreine in Griekeland.
Sy aanspraak as die geboorteplek van Apollo het aan Delos 'n sterk godsdienstige identiteit gegee wat tot by Bisantynse tye geduur het.
Die Diadumenos, ondersteun deur twee Mykoniese werkers, probeer om die gevoelloosheid van 'n slaap van 2000 jaar uit sy perfekte ledemate te ontwyk, wat in 1894 ontbloot is.
Deur die eeue heen was Delos werklik 'n kosmopolitiese sentrum met 'n uiteenlopende bevolking wat mense van regoor die Middellandse See insluit, maar in 88 v.G.J. het die Romeine die eiland verwoes tydens hul oorlog met Mithridates (en bondgenoot van die Atheners wat die eiland beheer het), 'n ramp waaruit Delos nooit herstel het nie.
Opgrawings het in die 19de eeu op Delos begin
Krediet: French School of Athens
Die French School of Athens (FSA) het die argeoloog A. Lebègue in 1873 gestuur om met die opgrawings op Delos te begin.
Tot die Eerste Wêreldoorlog, op aandrang van T. Homolle en daarna M. Holleaux, val die klem op die opruiming van groot gebiede in die heiligdom en op die noordelike hange van Cynthus, hoewel die res van die eiland nie verwaarloos is nie.
Verskeie jare uitmekaar (1894 en 1907) is twee argeologiese kaarte van die eiland opgestel, terwyl 'n studie van die fisiese aardrykskunde daarvan suksesvol deur die geoloog L. Cayeux (EAD IV) voltooi is.
Vanaf 1903 het die opgrawings jaarlikse finansiële steun geniet van Joseph Florimont, hertog van Loubat (1831-1927), 'n ryk Amerikaanse filantroop en ooreenstemmende buitelandse lid van die Academy of Inscriptions en Belles-Lettres.
Hierdie groot bydrae tot die werk in die veld is in 1920 aangevul deur die oprigting van 'n Griekse epigrafiefonds ter ondersteuning van die Instituut, waaruit die inkomste gebruik is vir die publikasie van die Choix d 'inscriptions de Délos deur F. Durrbach (1921) en die Corpus des inscriptions de Délos.
Vanaf die 1920's het die pogings van die lede van die School 's gefokus op die bestudering van monumente, groepe toerusting en inskripsies wat in die vorige dekades ontdek is, en verkennende navorsing konsentreer meer op geboue as groepe monumente.
Kaart van klassieke Griekse heiligdomme - geskiedenis
Heilige plekke van antieke Griekeland
T h e T e m p l e o f H e p h 'n e s t u s i N c e n t r a l A t h e n s, G r e e k e, i s t h e b e s t - p r e s e r v e d a n c i e n t G r e e k t e m p l e i n t h e w e r l d, b u t i s f 'n r l e s e w e l l - k N o w n t h a n i t s i l l u s t r i o u e N e i g h b o o r, t h e P a r t h e n o n. D e t e m p l e i s a l s o k n o w n a s t h e p h a e s t e u m o r H e p h a e s t e i o n. Ek t i s s o m e t i m e s c 'n l l e d t h e T h e s e u m, d u e t o 'n b e l i e f c u r r e n t i n B y z a n t i n e t i m e s t h a t t h e b o n e s o f t h e l e g e n d a r y G r e e k h e r o T h e s e u is w e r e b u r i e d t h e r e i n f 'n c t t h e b o n e s a l l e g e d t o b e t h o s e o f T h e s e u is w e r e b u r i per e d i n t h e 5 t h c e n t u r y B C 'n t a n o t h e r s i t e n e 'n r e r t o t h e A c r o p o l i s.
Die tempel is ongeveer 500 m noord-wes van die Akropolis geleë en ongeveer 1 km wes van die moderne sentrum van Athene, Syntagma-plein. Dit is in ongeveer 449 vC gebou op die destydse westelike rand van die stad Athene, in 'n distrik met baie gieterye en metaalwerkswinkels. Dit is dus opgedra aan Hephaestos, die god van smede en metallurgie. Dit is ontwerp deur Ictinus, een van die argitekte wat aan die Parthenon gewerk het. Dit staan ​​effens op en het in die ou tyd 'n goeie uitsig op die Agora gehad.
Die tempel is gebou in marmer van die berg Pentelus, in die Doriese styl, seskantig, dit wil sê met ses kolomme onder die sye, en het dertien kolomme aan elke kant (tel die hoekkolomme twee keer). Die tempel is peripteraal, met kolomme wat die sentrale omheinde cella heeltemal omring. In die entablature is daar die gewone fries wat verwag word met die nugtere Doriese modus, maar daarbo in die ruimtes tussen die trigliewe - wat soos dekoratief gegroefde balke op hul plek vasgesteek is - word die arbeid van Herakles in bas -reliëf uitgebeeld. Die groot verhaal van Theseus en sy poging om die minotaurus dood te maak, is uitgebeeld in die lae-reliëfmetode.
Anders as die Parthenon, het die tempel al sy kolomme en voetstukke ongeskonde, en selfs die meeste van sy oorspronklike dak. Sy fries en ander versierings is egter deur die eeue noodwendig erg beskadig deur diewe en plunderaars. Dit het sy voortbestaan ​​te danke aan sy bekering tot 'n Christelike Kerk, die Kerk van St George, in die 7de eeu nC. Die voortbestaan ​​van die buitekant het ten koste van die ou binnekant gekom, wat verwyder is en vervang is deur die strukture van 'n Christelike kerk.
Gedurende die eeue van die Ottomaanse heerskappy in Griekeland was die tempel die belangrikste Grieks -Ortodokse kerk in Athene. Toe die eerste koning van onafhanklike Griekeland, koning Othon, in 1834 die stad binnekom, is die diens wat hom in sy nuwe hoofstad verwelkom, in die kerk gehou. die Griekse ministerie van binnelandse sake. Die tempel self het 'n klein heining, maar die besoeker kan baie nader kom as wat moontlik is by die Parthenon of die meeste ander oudhede in Griekeland. Die tempel word nou omring deur 'n siertuin. Die webwerf kry baie minder toeristeverkeer as die Akropolis en is 'n aangename groen plek in die hartjie van Athene.
Die Akropolis in Athene
Die Akropolis is hoog bo die stad op 'n natuurlike plek.
M o u n t O l y m p u s s t h e h i g h e s t m o u n t a i n i n G r e e c e, a t 2, 9 1 7 (o r 2, 9 1 9, a c o r d i n g t o n e w e e s u r e m e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e t e s e.
M o u n t O l y m p u s i s n o t e d f o r i t s v e r y r i c h f l o r a w i t h s e v e r a l e n d e m i c s p e c i e s. T h e h i g h e s t p e n k o n M o u n t O l y m p u s i s M i t i k 'n e, w h i c h i N G r e e k m e n N s "N o s e." T h e r e 'n r e t w o r e f u g e s o n 'n p l a i N a b o u t f o r t y f i v e m i N u t e s a w 'n y f r o m M i t i k 'n e. M i t i k a s i s t h e h i g h e s t p e a k i n G r e e c e, t e s e c o n d h i g h e s t b e i n g S t e f a n i.
Die Tumulus van Marathon
Die vrugbare vlakte van Marathon was 'n natuurlike plek vir die vestiging en ontwikkeling van menslike aktiwiteite vanaf die prehistoriese tot die Romeinse tyd. Hier op hierdie vlakte is die stryd tussen die Atheners en die Perse in 490 v.C. Aan hierdie wonderlike geleentheid is Marathon sy wêreldwye bekendheid en sy belangrike plek in die gewete van die ou Grieke te danke. Die heuwel is opgewek oor die grafte van die 192 Atheners wat in die geveg gesterf het en wie se oorskot hier begrawe is na die verassing van die dooies.
Teater en tempel van Apollo in 'n bergagtige land by Delphi
Die antieke plek van die panhelleniese heiligdom Delphi is ongeveer honderd kilometer noordwes van Athene geleë. Die kompleks van geboue, wat die Tempel van Apollo insluit, waar die beroemde orakel, die heilige Corycian -grot, en die Castaliese fontein geleë is, is geleë in die beboste hange en rotsagtige kranse aan die suidekant van die heilige berge en die heilige genoem Parnassus . Die terrein was sedert ten minste die Bronstydperk heilig. Volgens die legende is die heiligdom oorspronklik bewaak deur die draak Pytho. Sy is vermoor deur Apollo wat toe die orakel oorgeneem het. In die oudheid is Delphi beskou as die middelpunt van die wêreld.
Die sigbare ruïnes behoort tot die laaste tempel, gedateer uit die 4de eeu vC, wat peripteraal was, in Doriese volgorde. Dit is opgerig op die oorblyfsels van 'n vroeëre tempel, gedateer uit die 6de eeu v.G.J. Binne was die "adyton", die middelpunt van die Delphic -orakel en die setel van Pythia. Die monument is gedeeltelik gerestoureer gedurende 1938-1941.
In Griekeland was die Phaedriades ("die blink") die klippe, ongeveer 700 m hoog op die onderste suidelike helling van die berg Parnassos, wat die heilige plek Delphi, die middelpunt van die Helleense wêreld, omring. Strabo, Plutarch en Pausanias noem almal die Phaedriades in die beskrywing van die terrein, 'n nou vallei van die Pleistus (vandag Xeropotamos) wat gevorm is deur Parnasse en Mount Cirphis. Tussen hulle styg die Castaliese lente. Selfs vandag nog, teen die middag, weerspieël die rotsgesigte 'n skitterende glans.
Die Castalian Spring in die kloof tussen die Phaedriades in Delphi is waar alle besoekers aan Delphi, die deelnemers aan die Pythiaanse Spele en veral die ondersteuners wat die Oracle kom raadpleeg het, gestop het om hul hare te was. Twee fonteine ​​wat deur die heilige fontein gevoed word, oorleef. Die argaïese (vroeë 6de eeu v.G.J.) fonteinhuis het 'n marmerbekken omring deur banke. Daar is ook 'n Hellenistiese of Romeinse fontein met nisse in die rots om hol geskenke te ontvang. Die Castaliese lente dateer uit die klassieke Delphi: die argaïese voog van die fontein was die slang of draak Python, vermoor deur Apollo in sy lêplek langs die fontein.
Heiligdom van Poseidon en Athena in Sounion
Die heiligdom by Sounion is een van die belangrikste heiligdomme in Attika. Sporadiese bevindings dui op die gevolgtrekking dat die terrein in die prehistoriese tyd bewoon is, maar dat daar geen bewyse is van godsdienstige praktyk in so 'n vroeë datum nie. 'Sounion Hiron' (heiligdom van Sounion) word die eerste keer in die Odyssey genoem, as die plek waar Menelaos gestop het tydens sy terugkeer uit Troje om sy stuurman, Phrontes Onetorides, te begrawe.
Die vondste van die 7de eeu v.C. is talryk en bewys die bestaan ​​van georganiseerde kultus op twee punte van die voorland: aan die suidelike rand waar die temenos van Poseidon geleë was, en ongeveer 500 m. na die Noorde daarvan, waar die heiligdom van Athena gevestig is.
In die sesde eeu v.C. is belangrike stemoffers aangebied, maar die argitektoniese vorm van albei heiligdomme het tot aan die begin van die 5de eeu vC onpretensieus gebly toe die Atheners begin het met die bou van 'n imposante porostempel in die temenos van Poseidon.
Die gebou is egter nooit voltooi nie, aangesien beide die tempel en die offerandes deur die Perse in 480 v.C. In die daaropvolgende dekades het Sounion, net soos die res van Attika, floreer, en 'n belangrike bouprojek is by beide heiligdomme onderneem. Aan die einde van die 5de eeu en tydens die Peloponnesiese oorlog het die Atheners die Sounion -kaap versterk.
Vanaf die 1ste eeu v.C. verder het die heiligdomme geleidelik afgeneem en Pausanias, wat in die middel van die 2de eeu nC langs die kus seil, het die prominente tempel op die top van die heuwel verkeerdelik as die tempel van Athena beskou. Die terrein van die tempel was in die daaropvolgende eeue bekend, soos bewys word deur beskrywings van moderne reisigers, wat Sounion besoek het voordat die opgrawings begin het, sowel as deur graffiti op die klippe, waaronder Lord Byron.
Beperkte opgrawings in die heiligdom van Poseidon is in 1825 deur die Dilettanti en deur die Duitse argitek W. Doerpfeld uitgevoer. Sistematiese ondersoek is tussen 1897 en 1915 deur die Athene Argeologiese Vereniging onder leiding van Val. Stais, met die samewerking van A. Orlandos. Sedert 1994 doen die Argeologiese Vereniging opgrawings by die vesting.
Heiligdom van Poseidon
Dit is in die mees suidelike, hoogste deel van die voorstad geleë. Die gebied is gelykgemaak en ondersteun deur keermure aan die noord- en westekant. 'N Propylon is aan die noordekant gebou, en portieke langs die noorde en die ooste vir die verblyf van die pelgrims. Die plek is oorheers deur die klassieke tempel.
Aan die einde van die argaïese tydperk is 'n indrukwekkende tempel gebou in die posisie van die klassieke een wat vandag gesien word, maar dit was effens kleiner in afmetings. Dit was Dories, gemaak van poros, met 'n eksterne kolonnade van 6 x 13 kolomme, en 'n interne een wat die dak ondersteun het. Die konstruksie daarvan is onderbreek deur die Persiese inval en die tempel was onvoltooid.
Die latere tempel, wat vandag bewaar is, was ook Dories, met 6 x 13 kolomme, gemaak van Agrileza -marmer, maar sonder 'n interne kolonnade. Die stylobate het 13,47 x 31,12 m gemeet. Dit is gebou in 450-440 v.C. en volgens 'n ander teorie was dit die werk van die argitek wat ook die Hephaisteion ("Theseion") in die Antieke Agora van Athene, die Tempel van Nemesis in Rhamnous en die Tempel van Ares wat waarskynlik in Acharnes opgerig is, gebou het.
Die beeldhoukundige versiering van die tempel, gemaak van Pariaanse marmer, word in 'n swak toestand bewaar. Die fries aan die oostekant het Centauromachy uitgebeeld, en die oostelike voorkant (waarvan slegs 'n sitende vroulike figuur behoue ​​bly) het waarskynlik die stryd tussen Poseidon en Athena om die oorheersing van Attika uitgebeeld. Die twee antae aan die oostekant en verskeie van die kolomme van die oostelike deel van die tempel word vandag nog bewaar, terwyl die weste heeltemal vernietig is.
Die Propylon is 'n bietjie later as die klassieke tempel gebou, en was gemaak van marmer en poros. Dit is Dories, distyleer in antis aan beide kante (noord en suid). 'N Skillewand in die gebou het drie deure, waarvan die middel wyer is en 'n oprit het. 'N Klein reghoekige saal is aan die westelike muur van die Propylon aangebring, terwyl porties langs die noord- en westekant van die heiligdom opgerig word. Die noorde van hierdie portieke is groter en effens vroeër.
Sounion -kaap is in 412 v.C. versterk tydens die Peloponnesiese oorlog, om die skepe wat graan na Athene vervoer, te beheer en te beveilig. Die gebruik van verskillende materiale en konstruksietegnieke is waarskynlik die gevolg van herstelwerk en aanbouings wat tydens die Chremonides-oorlog en die daaropvolgende jare (266-229 v.C.) aangebring is. Die heiligdom van Poseidon beslaan die SE einde van die vesting. Die muur begin by die NO -hoek, strek na die noorde en draai na die weste. Werwe vir die beskutting van twee oorlogskepe is aan die kus, aan die westekant van die noordelike tak van die vesting, gebou. Binne die vesting het opgrawings 'n deel van 'n sentrale straat, oorblyfsels van huise en waterputte aan die lig gebring.
Dit is op 'n heuwel van 500 m geleë. na die NO van die heiligdom van Poseidon. Die gebied is gelyk en toegemaak met 'n poros -veelhoekige kringmuur. Binne die omheinde gebied is die tempel van Athena, 'n kleiner tempel in die noorde, en altare opgerig. 'N Diep put aan die SE -kant van die temenos is gebruik as 'n deposito vir die Argaïese offers wat deur die Perse vernietig is. Die ovaal peribolos in die NW van die temenos is geïdentifiseer as die "Heroon of Phrontes".
Dit het 'n reghoekige cella, 16,4 x 11,6 m groot. Die voetstuk van die voetstuk wat die kultusbeeld ondersteun, word aan die westekant van die cella bewaar, terwyl vier ioniese kolomme in die middel die dak ondersteun. Een van die eienaardighede van die tempel, wat ook deur Vitruvius genoem word, is die bestaan ​​van 'n buitenste kolonnade slegs aan die oostelike en suidekant.
Sommige geleerdes meen dat die tempel van Athena Sounias ná die middel van die 5de eeu vC herbou is, terwyl ander meen dat die cella gedurende die Argaïese tydperk herstel is, herstel is na die Persiese verwoesting, en die kolonnade is in die middel van die 5de bygevoeg eeu vC 'N Tweede eienaardigheid van die heiligdom is die plasing van die altaar in die suide van die tempel.
Klein, doriese, tempel in die styl van 5 x 6,80 m, noord van die Athena -tempel. Die voetstuk van die kultusbeeld word in die cella bewaar. Die datum van die struktuur en die identiteit van die godheid wat aanbid word, is nog steeds 'n kwessie van debat.
Die Agora was die hart van antieke Athene, die fokus van politieke, kommersiële, administratiewe en sosiale aktiwiteite, die godsdienstige en kulturele sentrum en die setel van geregtigheid. Die terrein is in alle periodes van die stad se geskiedenis sonder onderbreking beset. Dit is al in die laat -neolitiese tydperk (3000 v.C.) as woon- en begrafnisgebied gebruik. Vroeg in die 6de eeu, in die tyd van Solon, het die Agora 'n openbare gebied geword.
Na 'n reeks herstelwerk en opknapping, bereik dit sy finale reghoekige vorm in die 2de eeu v.C. Uitgebreide boubedrywighede het plaasgevind na die ernstige skade wat die Perse in 480/79 v.C., deur die Romeine in 89 v.C. en deur die Herulae in 267 nC, terwyl dit na die Slawiese inval in 580 nC geleidelik verlaat is. Vanaf die Bisantynse tydperk tot na 1834, toe Athene die hoofstad van die onafhanklike Griekse staat geword het, is die Agora weer ontwikkel as 'n woongebied.
Die eerste opgrawingsveldtogte is uitgevoer deur die Greek Archaeological Society in 1859-1912, en deur die Duitse Argeologiese Instituut in 1896-97. In 1890-91 het 'n diep sloot vir die spoorweg tussen Athene en Peiraeus uitgebreide reste van antieke geboue aan die lig gebring. In 1931 begin die American School of Classical Studies met die sistematiese opgrawings met die finansiële steun van J. Rockefeller en duur tot 1941. Die werk is in 1945 hervat en word steeds voortgesit. Om die hele Agora -gebied te ontbloot, was dit nodig om ongeveer 400 moderne geboue wat 'n totale oppervlakte van ca. 12 hektaar.
In die 19de eeu is die vier kolossale figure van Giants en Tritons aan die voorkant van die Gymnasium herstel deur die Greek Archaeological Society. In die jare 1953-56 is die Stoa van Attalos gerekonstrueer om 'n museum te word en in dieselfde tydperk is die Bisantynse kerk van Aghioi Apostoloi, gebou omstreeks 1000 nC, deur die American School herstel. Tussen 1972 en 1975 is herstel- en bewaringswerk aan die Hephaisteion uitgevoer, die gebied is van die plantegroei skoongemaak en die dak van die tempel is in 1978 deur die Argeologiese Diens herstel.
Die stoa is aan die einde van die 5de eeu v.C. ter ere van diegene wat vir die vryheid en veiligheid van die stad geveg het. Sokrates het na bewering sy vriende in hierdie stoa ontmoet.
Tempel van Apollo Patroos - Klein Ioniese tempel, opgerig in ca. 340-320 v.C., geïdentifiseer as die tempel van Apollo wat aanbid is as die "Vader" (Pater), die stigter van die Ioniese ras. Binne die cella staan ​​die kultusbeeld van die god, gemaak deur die beroemde beeldhouer Euphranor.
Monument van die gelyknamige helde
Oorblyfsels van 'n langwerpige voetstuk omring deur 'n heining. Dit ondersteun die bronsbeelde van die legendariese helde wat hul name aan die tien stamme van Attika gegee het. Benewens die ere -funksie, dien die monument ook as die amptelike kennisgewingbord van die stad. Dit dateer uit die tweede helfte van die 4de eeu v.C.
Die plek van 'Rhamnous', die noordelikste demie van Attika, lê noord van Marathon en kyk uit oor die Euboese Straat. Die webwerf was in die oudheid bekend vir die heiligdom van Nemesis, die onverbiddelike wraakgodin. 'N Versterkte akropolis oorheers die twee klein hawens, waaruit graan tydens die Peloponnesiese Oorlog vir Athene ingevoer is. Anders was Rhamnous strategies betekenisvol genoeg om versterk te word en 'n Atheense garnisoen te ontvang. Oorblyfsels van die twee tempels kan gesien word. Die tempel van Nemesis in die 6de eeu is in 480 vC deur die Perse verwoes en in die 5de eeu vervang deur 'n nooit voltooide tempel. Daar word vermoed dat 'n kleiner tempel wat die heiligdom (peribolos) deel, aan Thetis opgedra is, gebaseer op die toewyding van twee marmer sitplekke, aan Nemesis en Thetis.
Die vesting bestaan ​​uit 'n buitenste stelsel van 800 meter lank en 'n kleiner binnekring wat die top van die heuwel omring. Die hoofingang van die buitenste stelsel is in die suide en word beskerm deur vierkantige torings aan elke kant van die hek. Binne die kring is privaat en openbare geboue gevind, waaronder die teater en die gimnasium. Binne dieselfde gebied is ook die agora van die dem. Militêre instellings het bo -op die heuwel gestaan ​​- binne die binnekring van die vesting. Aan die kus onder twee klein hawens - die oostelike en die westelike - bedien die skepe wat die Euboiaanse kanaal patrolleer het. Daar word vermoed dat die vesting van Rhamnous, soos dié van Sounion aan die suidpunt van Attika, tydens die Peloponnesiese oorlog gebou is om die skepe te beheer wat graan na Athene bring.
Die heuwel wat vandag bekend staan ​​as Velatouri, is die middelpunt van 'n Mykeense nedersetting en ook van die antieke dood van Thorikos. Die ongewone teater van die 6de tot 4de eeu v.C., dele van die nedersetting, sommige van die metaalbewerkingsinrigtings, 'n vierkantige toring van die 4de eeu v.C., die begraafplase en die heiligdom van Demeter en Kore word bewaar.
Tussen die jare 1820 en 1995 is opgrawings uitgevoer deur die Argeologiese Vereniging in Athene, die American School of Classical Studies, die Belgiese Argeologiese Skool, die 2de Ephorate van Prehistoriese en Klassieke Oudhede en deur die Society of the Dilettanti.
Die belangrikste monumente en argitektoniese eenhede van die argeologiese terrein is -
- Die Mykeense akropolis op die top van die Velatouri -heuwel en die twee tholos -grafte van dieselfde tydperk.
Illustrasie van die vuurtoring van Alexandrië.
Met 'n hoogte tussen 390 voet en 450 voet, was die vuurtoring van Alexandria (ook die Pharos van Alexandria genoem) een van die hoogste mensgemaakte strukture op aarde vir baie eeue. Gebou in die stad Alexandrië, Egipte in die derde eeu vC deur die Ptolemaïese Koninkryk in Hellenistiese Egipte, en ontwerp deur die Griekse argitek Sostratos, is dit gebruik om skepe in en uit die hawe van die Nyl te help lei. Tydens sy inval in Egipte het die Romeinse generaal Julius Caesar geskryf oor die strategiese belangrikheid van die vuurtoring vir die beheer van die stad se hawe.
Argeoloë het antieke muntstukke ontdek wat die vuurtoring voorstel, en daaruit het hulle tot die gevolgtrekking gekom dat dit waarskynlik 'n drie-vlak struktuur was wat 'n vierkantige vlak aan die basis bevat, 'n agtkantige vlak in die middel en 'n top wat silindries was. Daarbo het 'n standbeeld gestaan ​​wat 16 voet val en waarskynlik 'n voorstelling was van Ptolemeus II of Alexander die Grote. Drie aardbewings het tot sy vernietiging gelei en die oorblyfsels is gebruik om die Citadel van Qaitbay in die 13de eeu te bou.
In 1994 het Franse argeoloë oorblyfsels van die vuurtoring op die bodem van die hawe van Alexandria gevind, en duikers kan vandag die ruïnes besoek, een van die min van die sewe wonders wat ons nog kan besoek.
Waar is Griekeland?
Griekeland is geleë in die suidoostelike deel van die Europese vasteland, aan die suidelike rand van die Balkan -skiereiland. Griekeland lê op die punt van die vastelande van Europa, Asië en Afrika. Dit is geleë in die noordelike en oostelike halfrond van die aarde. Griekeland word begrens deur 4 nasies: deur Noord -Masedonië en Bulgarye in die noorde, Albanië in die noordweste en Turkye in die noordooste. Dit word ook begrens deur die Egeïese See in die ooste, die Ioniese See in die weste, die Kretense See en die Middellandse See in die suide.
Streekskaarte: Kaart van Europa
Boerdery en kos
Die meerderheid van die ou Griekse mense het van die boerdery bestaan ​​gemaak. Burgers het dikwels grond buite die stad gehad wat hul inkomste verskaf het. Die Griekse landskap en klimaat was moeilik om mee te boer.
Druiwe is gewoonlik omstreeks September gepluk en vir eet of vir wyn gemaak. Om wyn te maak, word gedoen deur in trap te hou en in flesse te hou om te fermenteer.
Olywe is óf met die hand gepluk óf met houtstokkies uit die tak geslaan. Sommige is in 'n pers gebreek om olyfolie te produseer, en sommige word geëet. Dit was 'n belangrike produk vir die Grieke wat baie gebruike gehad het, insluitend kook, beligting, skoonheidsprodukte en vir atletiese doeleindes. Daar word ook geglo dat die ontwortel van 'n olyfboom 'n kriminele oortreding was. Die graan is gewoonlik rondom Oktober geoes om te verseker dat dit gedurende die natste seisoen sal groei. 'N Man het met die os aangedrewe ploeg gery, terwyl die tweede man die saad agterna gesaai het. In die lente is die gewasse geoes met geboë messe (sekels). Nadat die graan geoes is, is dit gestamp, met muile en die hulp van die wind om die kaf van die graan te skei, en die skil is verwyder deur die graan met 'n stamper en mortier te stamp.
Ou Grieke het gewoonlik brood (gars of koring) en pap geëet, vergesel van voedsel soos kaas, groente, vis, eiers en vrugte. Diere soos takbokke, hase en varke is slegs gejag as aanvulling op die voedselvoorraad. Geurmiddels behels gewoonlik koljander en sesamsaad. Heuning was waarskynlik die enigste versoeter wat destyds bestaan ​​het; dit word belangrik getoon aangesien die byekorwe in terracotta gehou is
OXFORD KLASSIESE WOORDEBOEK AANLYN
Hierdie nuut hersiene en volledig opgedateerde derde uitgawe van hierdie historiese verwysing weerspieël voldoende die onlangse uitbreiding in die studie en omvang van klassieke studies. Hier, in meer as sesduisend inskrywings wat wissel van lang artikels tot kort identifikasies, kan lesers inligting vind oor feitlik enige onderwerp van belang-atletiek, byeboerdery, plantkunde, towerkuns, Romeinse reg, godsdienstige rituele, posdiens, slawerny, navigasie en die afrekening van tyd. Die woordeboek gee 'n profiel van elke belangrike figuur van Griekeland en Rome-en minder bekende figure wat nie in ander verwysings voorkom nie-van Homerus en Vergilius, tot Plato en Aristoteles, na Julius Caesar en Alexander die Grote. Lesers vind inskrywings oor mitologiese en legendariese figure, oor groot stede, beroemde geboue en belangrike geografiese bakens, en oor regs-, retoriese, literêre en politieke terme en konsepte, sowel as uitgebreide tematiese artikels wat uitstekende dekking bied van onderwerpe van belang. vir geleerdes en algemene lesers, wat alles van medisyne en wiskunde tot musiek, regte en huwelike ondersoek.
Met bydraes en leiding van sommige van die beste klassieke geleerdes ter wêreld, het die Oxford Classical Dictionary geen gelyke in enige taal nie. Dit is die definitiewe opsomming van klassieke geleerdheid soos dit vandag is.
politiek, regering, ekonomie, van politieke figure tot stelsels, terme en praktyke, geskiedenis van groot state en ryke, ekonomiese teorie, landbou, ambagsmanne en nywerhede, handel en markte
godsdiens en mitologie – gode en mitologiese wesens, oortuigings en rituele, heiligdomme en heilige geboue, astrologie en towerkuns
reg en filosofie, van biografieë van wetgewers en prokureurs tot wetlike terme en prosedures, van groot en klein filosowe tot filosofiese skole, terme en konsepte
wetenskap en geografie – wetenskaplikes en wetenskaplike teorie en praktyk, dokters en medisyne, klimaat en landskap, natuurrampe, streke en eilande, stede en nedersettings, kommunikasie
tale, letterkunde, kuns en argitektuur – tale en dialekte, skrywers en literêre terme en genres, redenaars en retoriese teorie en praktyk, drama en uitvoering, kuns, skilders en beeldhouers, argitekte, geboue en materiaal