Muzaffar se lewensverhaal illustreer die komplekse skakel tussen klimaatsverandering en konflik. Sonja Ayeb-Karlsson, skrywer met dien verstande
Van Soedan om Sirië om Bangladesj, word klimaatsverandering dikwels aangebied as 'n kragtige en eenvoudige oorsaak van gewelddadige konflik en massa-migrasie.
Hierdie vertellings gevaarlik kan wees. Om klimaatsverandering direk met aggressie en massa-migrasie te koppel, hou diegene wat kwesbaar is vir omgewingsstresse onmenslik, en probeer hul pogings om 'n probleem te veroorsaak wat deur veral ryk lande veroorsaak word as 'n veiligheidsbedreiging ontsnap. Dit bevorder vrees en isolasie, eerder as deernis en hulp. Dit raam ook konflikte in "Natuurlike"en ignoreer talle voorkombare oorsake.
Die waarheid is ingewikkelder as 'n warmer planeet wat noodwendig meer geweld, oorlog en chaos beteken. Navorsing wat die individuele lewenservarings van kwesbare mense op die grond ontdek, toon dat die verband tussen klimaat en konflik is nie eenvoudig nie, en ook nie lineêr nie. 'N Destabiliserende klimaat plaas slegs ekstra druk op baie probleme wat tans bestaan.
My navorsing in Bangladesh, en die verhaal van veral een man - die 55-jarige Muzaffar uit Babupur in die noord-ooste van die land - illustreer hierdie kompleksiteit perfek. Om sy toekoms en die van talle ander in soortgelyke posisies waarlik te kan verdedig, moet ons strukturele en sosiale oorsake van konflik verstaan ​​en aanpak.
Muzaffar se verhaal begin soos soveel ander hier: met 'n moeilike verlede. Armoede het Muzaffar gedwing om as kind te werk en hy het nooit die kans gehad om skool toe te gaan nie. Die dag toe hy 'n eie gesin kry, was hy die belangrikste om voedsel op die tafel te sit.
Destyds was voedsel in die omgewing skaars weens die gebrek aan reën, en namate die plaaslike klimaat minder stabiel geword het, het sy dorpie het toenemend met droogte gesukkel. Dit was moeilik om in die dorp geld te verdien, daarom het Muzaffar besluit om sy vrou en agt kinders agter te laat en na die hoofstad, Dhaka, verhuis.
Hier het hy as dagarbeider in die hawe gewerk en sand en klippe op sy kop gedra. As hy nie 'n huis kon bekostig nie, het hy in 'n gedeelde slaapsaal van tin en vol muskiete en miere gewoon.
Ek het baie gely. Ons het ongeveer 50-60 mense daar vasgeval ... Aangesien ek nie opgelei was nie, kon ek nie regtig my beroep verander of 'n loopbaan opbou nie. Ek het net gesorg dat ek na my gesin omsien. Dit was al wat my aan die gang gehou het.
Nadat hy besluit het om terug te keer huis toe, het Muzaffar hom naby 'n dam op grond van regeringsbesit gaan vestig. Die plaaslike regering het hom gerusgestel dat hy daar kon bly. Magtige mans, wat reeds 'n eis by die plaaslike hof ingedien het, het egter eendag opgedaag om bome langs sy huis te plant - 'n algemene strategie vir grondgrype in die omgewing. Muzaffar het hul ontmoeting beskryf:
Ek het vir die man gesê ... As jy wen, sal jy die land kry, maar nou sal ek nie toelaat dat jy bome op my land plant nie. In plaas daarvan kan u [u bome] in die oop land plant ... Hulle wou nie luister nie en hou aan om bome te plant.
So na 'n ruk gaan ek daarheen om met hom te redeneer en trek sy hand weg om hom te keer. Hy staan ​​skielik op en slaan my met sy graaf. Ek het myself met my hand probeer beskerm, maar dit sny reguit deur my hand in my gesig, hier, reg langs my oog.
Muzaffar het sy kleindogter se hand saggies gehou tydens ons gesprek. Sonja Ayeb-Karlsson
Muzaffar het flou geword sodra die graaf sy kop tref. Sy inheemse bure sonder grond het hom probeer help en hom in 'n taxi na die hospitaal gebring, maar sy aanvallers het probeer keer dat hy in die voertuig beland. Hulle sal nie toelaat dat die taxi vertrek voordat Muzaffar se oom geskree het nie: 'As jy wil hê hy moet dood wees, moet jy hom nou eerder doodmaak!'.
Die polisie het na die dorp gekom om te ondersoek wat gebeur het, maar Muzaffar kon nie die betaling of omkoopgeld wat gewoonlik vir hul diens benodig word, bekostig nie. Die saak kan die polisie nie betaal nie, maar dekades later duur die saak nog steeds in die streekhof. In die woorde van Muzaffar: 'hy wat arm is, kan nie die prys betaal vir geregtigheid nie'.
Gelukkig het Muzaffar se lewe 'n positiewe verandering gebring. Hy het nie geregtigheid in die hof gekry nie, maar 'n paar jaar gelede het 'n plaaslike NGO 'n paar bokke en 'n skaap aan hom gegee, en die grootste NGO van Bangladesh het hom 'n koei gegee. Muzaffar het besluit om sy diere te verkoop deur die geld te gebruik om 'n lening te kry, 'n oesmasjien te koop en 'n klein onderneming te begin.
Deesdae hou hy vee aan, oes die grond van ander mense, verhuur hy sy masjien en deel oes - 'n gesamentlike vorm van landbou waarin 'n grondeienaar mense toelaat om hul grond te bewerk in ruil vir 'n deel van die gewasse. Hy het reeds sy lenings begin terugbetaal. Sy oë was vol trots tydens my laaste besoek toe hy die nuus deel dat sy jongste dogter pas haar baccalaureusgraad voltooi het.
Die lewensverhale van mense wat klimaatsverandering in Bangladesh ondervind, kan duister wees, maar suksesverhale soos Muzaffar bestaan. Sonja Ayeb-Karlsson
Ander is natuurlik nie so gelukkig nie. Sommige is nie in staat om hul lenings te betaal nie, ander word gedwing om hul grond en bates te verkoop om dit af te betaal - en ander verloor hul lewensbestaan ​​of beland in die tronk.
Die verlies aan natuurlike hulpbronne in die omgewing as gevolg van klimaatsstres het 'n rol gespeel in die konflik waarvoor Muzaffar te kampe gehad het. Landpolitiek en magsdinamika, sosiale stigmatisering, diskriminasie en die nalatenskap van kolonialisme het dit ook gedoen.
Muzaffar was arm. Hy was grondloos. Hy is nie deur die wet beskerm nie. Die regstelsel het dit maklik gemaak vir diegene met meer mag om sy land in te neem. Die mans wat hom aangeval het, het kragtige verbindings in die dorp gehad.
Baie van hierdie magsverhoudinge, albei in Bangladesj en elders, is hul bestaan ​​verskuldig aan besluite wat tydens koloniale bewind geneem is. Terwyl koloniale wette oor die verdeling van grond byvoorbeeld nie meer van toepassing is nie, het hulle ongelykheid in toegang tot hulpbronne en invloed wat vandag nog bestaan, verstrengel, wat gelei het tot konflik wat moontlik nooit sou plaasgevind het as lande outonoom ontwikkel het.
Muzaffar is 'n man van werkende ouderdom, maar baie in soortgelyke posisies ly aan strukturele hindernisse. vroue, die bejaardes, en kinders ly meer onder die impak van beide konflik en klimaatverandering. Tensy ons aandag gee aan die sosiale magstrukture wat vir hierdie ongelykhede verantwoordelik is, sal dit steeds buite verhouding beïnvloed word.
Die verband tussen klimaatsverandering en konflik is lankal in die akademie betwis. Sonja Ayeb-Karlsson
Ons het verbasend min empiriese bewyse van hoe sosiale, sielkundige, finansiële, geografiese en politieke faktore bydra tot konflik, en hoe klimaatsverandering daarmee saamwerk. Ons het baie meer diverse en interdissiplinêre navorsing nodig om beter te verstaan ​​hoe om kwesbare mense teen konflik en klimaatsverandering te beskerm.
Arenas soos COP25, die nuutste herhaling van die VN se jaarlikse klimaatberaad, die kapasiteit het om hierdie navorsingspogings te bevorder. Ons kinders erken die dringendheid en eis dat ons dit doen kyk na die wetenskap. Dit is tyd om te luister.
Sonja Ayeb-Karlsson, senior navorser, Instituut vir Omgewing en Menslike Veiligheid, Verenigde Nasies Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Impakte > Hierdie verhaal van die Man van Bangladesh wys hoekom klimaatsverandering met konflik nie gekoppel kan word nie