Bybelskool » Jesaja 2 – geroep as ontmoetingsplek vir die nasies met God
Ons kry ’n stukkie ekstra inligting oor Jesaja in vers 1. Hy is die seun van Amos (vgl die inligting oor Jesaja in die bydrae oor hom hierna). Dit vorm deel van die openbaring (anders as in 1:1 word die woord dabar [woord] met die werkwoord sien verbind – letterlik: “Die woord wat Jesaja gesien het”) wat hy oor Juda en Jerusalem – ’n woordpaar wat gereeld in Jesaja voorkom – ontvang.
Die hoofstuk word in drie dele opgedeel:
1. ’n profesie oor die toekoms wat God in Sion vir die nasies skep – vers 2-5;
2. ’n oordeel oor die volk wat hulleself met afgode verneder – vers 6-11;
3. ’n oordeel oor die aarde wat selfs die afgode insluit – vers 12-22
Vers 2-5 kom grootliks ooreen met ’n profesie van Miga in Miga 4:1-4. Miga was ’n tydgenoot van Jesaja. Let op hoe die volk opgeroep word in vers 5 om in die lig van hierdie openbaring, hierdie lig wat van die Here af kom, te lewe. En die visie wat God vir sy volk het, is om ’n blywende ontmoetingsplek vir die nasies met God te wees – iets wat alreeds aan Abraham beloof is (Gen 12:1-3).
Maar, dié roeping wat God vir sy volk het, het nie hulle harte en lewens in beweging gebring nie. Daarom dat die oordeel oor hulle in vers 6-11 aangekondig word wat hulle verstoting insluit. En die rede daarvoor lê in die feit dat die volk soos heidene geword het, en in towery en bygeloof verval het. Dit is egter gelukkig nie ’n finale woord oor of ewige verwerping van hulle nie (Paulus skryf ook daaroor in Romeine 9-11).
Dit alles mond uit in vers 12-22 op ’n finale oordeel oor die aarde wat moontlik Johannes se woorde in Openbaring 6 geïnspireer het, waarmee God sy unieke karakter en plek as God ten toon sal stel vir almal om te sien. En die afgode (nietighede) sal daarmee verdwyn. Die profesie sluit af met die toepassing, dat só ’n omvattende oordeel oor mense jou versigtig moet maak om hulle staat te maak. Die Here is die enigste vaste punt waarop vertrou kan word.