Bali Drome – Bladsy 2
Ons sal nie hierdie jaar stop en hom oplaai nie. Want die twee kleinkinders wat saamgaan Mosambiek toe, is sonder kersvader grootgemaak. Die tandemuis, dié leef en werk defnitief baie aktief in hulle huis. Maar kersvader, hy is laaaankal dood.
Wat! Mamma… ouma… Talisa sê kersvader is dood!!! Hy is, Nathan En sy naam was Santa Clause, en hy het baie baie jare gelede geleef, en hy het goeie dinge gedoen en vir kindertjies geskenke gegee…
So hy is dood!!!??? Wahhh. Mamma, sy sê kersvader is dood…!!!
Nathan, jy is ñ regte sissie! So wê!…
En jy is ñ stupid niggie!!…
Jy mag nie stupid sê nie! Tannie Nadi…
Mmm. Maar die tandemuis, hy leef hoor.
Op ñ eiland in Mosambiek. Ekskuus julle, maar regtig. Ek voel nie skuldig om dit hardop te sê nie, want ek sien só daarna uit. Kersdag gaan gebeur, groot ook. Al die tafelversierings is reeds eenkant gepak. Dit gaan saam. Vriendin moet sorg vir ons spyskaart, al is dit dalk net op papier. Want die manne, al sewe van hulle, hulle moet visvang. Aanmekaar. Ons ry nie verniet elke moontlike ding saam wat op die see ingespan kan word nie. Ook hope visstokke. Ja, sowaar, tot ek gaan visvang, vir die pot!
Ek weet, dit lyk nie heeltemal soos ek nie? Wie sê!
Maar my visstok is regtig ook pers.
Bertus organiseer gewoonlik ñ kersopvoeringkie net vir ons, en deur ons, sodat die ware betekenis van Jesus se geboorte vir ons as mens ons altyd sal bybly. Lees uit die bybel, en almal kry ñ beurt om te bid.
Dis dan wanneer ek vêr wil gaan stap. Alleen, maar ook nie alleen nie.
Nuwejaar, dit sal sekerlik ook ñ ander vorm inneem as gewoonlik. Hierdie is ñ vissersman paradys, so net dalk gaan ek die nuwejaar in-snorkel. Net dalk.
Of nie. Daar is GROOT visse in die see…
Author travel460Posted on Desember 6, 2017 44 Kommentare op Lê-Jou-Eier: Kersfees en Nuwejaar.
Dit was gewoonlik op ñ Saterdag. Tannie Lettie en haar vier sou kom kuier vir die Desembervakansie, en die laaste Saterdag voor Kersfees is dit dan sulke tyd. Die twee susters met hul sewe kinders, en kersinkopies.
Vir my en niggie was dit heerlik. ñ Jaar lank kon ons droom oor die afdelingswinkel se speelgoed. Spesifiek die Barbie wêreld.
Vir ñ uur of so het ons die lekkerste lekker van dogtertjie wees, beleef. Om te besluit watter geskenke Kersvader vir ons moet bring.
Jy het goed geweet daar is beperkte geld, want hy moet vir soveel kinders sorg. So, ons beplanning het intense aandag geverg. Wat presies het Barbie nodig. In watter pakkie is die meeste items wat jy graag vir haar wil byhê.
Op ñ stadium mag dit selfs ñ Ken-pop gewees het. Dit was nou indien jou rapport uitstekend was. Ken. Sulke nuwe drome wat dié mannetjie tafel toe gebring het! Trourokke wat ñ moontlikheid word. Danse wat beplan kan word.
Hoe ma-hulle die vyf seuntjies besig gehou het, weet ek glad nie. In hierdie belangrike oomblikke was dit net jy en die geleentheid om ñ droom te bewaarheid. Jou keuses is versigtig op die toonbank geplaas, met die verkoopstannie wat sê sy sal dit eenkant hou vir Kersvader. Hierna kon ons gaan roomys eet.
My eie drie meisiekinders se lewens het ook so om Barbie poppe gedraai. Selfs tot vroeg in die hoërskool. Ek het die een na die ander droomrok in my naaldwerkkamer opgetower, en ouma Maizie het op die mat gesit en ure lank saam met hulle gespeel. Hulle sekere belangrike beginsels geleer, alles binne die fantasie-wêreld.
Vandag sien ek hoe hulle drie met hul eie dogtertjies dieselfde paadjie stap. Die kleinstes stimuleer om te droom, maar ook om ander in ag te neem. So op ñ speel-speel manier.
Kinderdrome; grootmens werklikhede.
En tussen-in nog steeds ñ ronde man met ñ wit baard in rooi klere.
Author travel460Posted on Desember 6, 2017 8 Kommentare op Kinderdrome.
Ek het baie goeie herinneringe van Kerstyd uit my kinderjare. Selfs met ons min geld het mamma-hulle altyd gesorg dat die dag die hoogtepunt van die jaar was. Vir Boeta beslis steeds dié een. Sy hopie geskenke is aan die opbou.
Maar vir my, hierdie tyd en ouderdom van my lewe, is Kersfees ñ tydperk wanneer ñ diep verlange sy lê kom lê. ñ Verlang na innerlike vrede. Rus.
Glad nie moontlik met vyf kinders en ses kleinkinders nie. Plus drie skoonseuns.
Tog, ek moet my alleen plek opsoek. Al is ek waar. Ek moet kan sit en stilwees. Nie hartseer nie. Geen trane nie.
Net ek en my Here. En vrede.
Author travel460Posted on Desember 5, 2017 Desember 5, 2017 16 Kommentare op Kersfees.
My hart is vanoggend vol. Vol opgewondenheid, vol glimlag. Vol tevredenheid.
Ek het julle twee gister ontmoet, maar ek ken julle reeds. Goed. Baie goed. Net die ware gesiggies het nog ontbreek.
Daar was geen vreemde ongemak nie, net die dadelike oorborrel van woorde wat gepraat wou word. En kort-kort een wat sê...maar ek weet dit! Jy het al daarvan vertel! Ja, ons onthou goed. Dit was mos nou daardie oudste kind van jou?
Geen bang om voor mense wie jy so pas in lewende lywe ontmoet het, net jou eerlike self te wees nie. Want julle weet dan reeds so baie van my af. Julle het oor en oor gelees van my foute, my mislukkings, my verliese. Selfs al is daar skuilname, ken jy my. My sleg en my goed.
En ek ken jou.
Dit was bevrydend. Regtig. Ek dink ons sou nog ure kon babbel, oor elke onderwerp wat vir elkeen belangrik is. Ek het lanklaas soveel eerbied en respek onder mense ervaar wat mekaar eintlik vir die eerste keer ontmoet. Eerbied juis omdat ons al mekaar se diepste seer ken; respek omdat ons op die blogs reeds ons menings kon opbou.
Al wat oorgebly het was die heelhartige geniet van die een wat jy uiteindelik sien.
Wat ñ voorreg. Wat ñ opbouende ervaring.
Haai, maar ek ken julle mos!
En om te dink die Bloggachino van Saterdag is ook om die draai!
Author travel460Posted on Desember 5, 2017 27 Kommentare op Haai, maar ek ken julle mos?
I’m so sorry, Wayan.
Ek lees die kommentare van toeriste wat nounet in Bali was, en trane bly oor my wange rol. Hulle “…it’s still a magical place….You can still party, beer is available…” woorde ruk aan my hart. Want het hulle darem met die mense ook gepraat? Uitgevra waarmee hulle kan help?
ñ Kind opgetel en ñ rukkie vasgehou?
Ek moes daar gewees het. Ek moes gaan seker maak of jy en jou vrou, die twee kinders, en jou ma en pa veilig is. Veilig voel. O, ek weet julle hou nou aanmekaar seremonies om jul god net rustig te kry. Julle volg die rituele om te verseker dat jul familie ‘suiwer’ is; dat daar niks is wat julle onrein maak nie. Ek weet dit alles.
Tog. Ek moes daar gewees het. Met my God in my hart.
Sodat ek sonder woorde hoop kon bring.
Author travel460Posted on Desember 2, 2017 Desember 2, 2017 12 Kommentare op Woorde in my hart.
Ek het nie ñ enkele romantiese haar op my kop nie. Dit klink sleg, ek weet. En dit skok my om daaraan te dink. Was ek ooit romanties; het ek dit iewers langs die pad verloor?
Of het ek pleinweg net sinies geraak.
Ek hou glad nie van romantiese flieks nie, ook nie boeke nie. Ek wou nooit ñ ridder op ñ (wit) perd gehad het wat my moes red nie.
Ook nie een wat my in sy arms opraap en ronddra nie! Agge nee man, sit my neer. Ek is flippen swaar en kan self loop!
Ek wonder regtig waar dinge so verkeerd geloop het. Moenie vir my gedigte skryf nie. Ook nie liefdesbriefies los nie. ñ Bos blomme is harde werk om na te kyk, regtig. En enige sjokolade maak vet.
Tog, ek is baie, baie lief vir my man. Seks is lekker. Sien, daar sê ek dit. Maar die romantiese wat daarmee gepaard gaan… Dis tydrowend.
Ek stap veel eerder saam met Bertus langs die see, en gesels met hom oor planne; ons besighede. Nie oor hoe oneindig lief ons vir mekaar is nie.
Wat maak hierdie “flaw” van my? Wat sê dit van my?
Kan mens my “lable?”. Of noem ons my maar net ñ gemiddelde ouer vrou wat al die lewe geleef het.
Author travel460Posted on Desember 1, 2017 21 Kommentare op Romanties? Nee.
Maar ek hou tog so van see-vakansies. Of nee, eintlik gaan dit oor wie saam met my is. Dis meer die waarheid.
Vandag kuier ek alweer heeldag in Mosambiek rond. Kry al die korrespondensie reg, stuur e-posse heen en weer na die lodge waar ons gaan bly. Vra al die nodige vrae. Ry die pad in my geestesoog, en maak aantekeninge. Boer op Google Maps.
Daar is nog twintig slapies oor, en ek wil klaar begin inpak! Ongelooflik hoeveel reëlings getref moet word voor so ñ wegbreek. Veral as jy ‘off the grid’ gaan.
Wie saamgaan? Kinders en kleinkinders en hartsvriende.
Die belangrikste item op my lysie? My lilo. Een wat soos ñ stoel is, wat ñ plekkie vir ñ glas het.
Author travel460Posted on November 30, 2017 November 30, 2017 16 Kommentare op Ek weet, ek weet…
Vorige bladsy Bladsy 1 Bladsy 2 Bladsy 3 … Bladsy 46 Volgende bladsy