Die idee van die natuur is een van die mees in die filosofie aangewese en ook een van die mees swak gedefinieerde. Skrywers soos Aristoteles en Descartes het staatgemaak op die konsep van die natuur om die fundamentele beginsels van hul sienings te verduidelik, sonder om ooit die konsep te probeer omskryf. Selfs in die hedendaagse filosofie word die idee dikwels in verskillende vorme gebruik. So, wat is die natuur?
Aard en die Essensie van 'n Ding
Die filosofiese tradisie wat na Aristoteles terugspoor, gebruik die idee van die natuur om dit te verduidelik wat die essensie van 'n ding definieer.
Een van die mees fundamentele metafisiese begrippe, die essensie dui op die eienskappe wat definieer wat 'n ding is. Die essensie van water, byvoorbeeld, sal sy molekulêre struktuur, die wese van 'n spesie, sy voorouer geskiedenis wees; die essensie van 'n mens, sy selfbewussyn of sy siel. Binne die Aristoteliese tradisies, om sodoende in ooreenstemming met die natuur te handel, beteken om die werklike definisie van elke ding in ag te neem wanneer dit hanteer word.
Die natuurlike wêreld
Soms word die idee van die natuur gebruik om te verwys na enigiets wat in die heelal bestaan ​​as deel van die fisiese wêreld. In hierdie sin omvat die idee alles wat onder die studie van die natuurwetenskappe val, van fisika tot biologie tot omgewingstudies.
Natuurlik versus kunsmatig
"Natuurlik" word dikwels ook gebruik om te verwys na 'n proses wat spontaan plaasvind in teenstelling met een wat voorkom as gevolg van die beraadslaging van 'n wese.
So, 'n plant groei natuurlik wanneer die groei daarvan nie deur 'n rasionele agent beplan is nie; dit word anders kunsmatig. 'N Appel sal dus 'n kunsmatige produk wees, onder die begrip van die natuurbeskouing, hoewel die meeste sal saamstem dat 'n appel 'n natuurlike produk is (dit is deel van die natuurlike wêreld, wat deur natuurwetenskaplikes bestudeer word).
Natuur versus Nurture
Verwant aan die spontaneïsme versus kunsmatigheidsverdeling is die idee van die natuur in teenstelling met die koestering . Die idee van kultuur word hier sentraal om die lyn te teken. Wat natuurlik is, is gekant teen wat die resultaat van 'n kulturele proses is. Onderwys is 'n sentrale voorbeeld van 'n nie-natuurlike proses: onder baie rekeninge word onderwys beskou as 'n proses teen die natuur . Vanuit hierdie perspektief is daar duidelik dinge wat nie eintlik suiwer natuurlik kan wees nie: enige menslike ontwikkeling word gevorm deur die aktiwiteit of gebrek daaraan van interaksie met ander mense; Daar is byvoorbeeld nie so iets soos 'n natuurlike ontwikkeling van menslike taal nie.
Natuur as Wildernis
Die idee van die natuur word soms gebruik om wildernis uit te druk. Wildernis leef aan die rand van die beskawing, van enige kulturele prosesse. In die strengste lees van die term kan mense vandag in baie min geselekteerde plekke op aarde woestyn raak, en die invloed van menslike samelewings is onbeduidend; As jy die omgewingsimpak van mense op die hele ekosisteem insluit, is daar dalk geen wilde plek op ons planeet nie. As die idee van die wildernis 'n bietjie losgemaak word, dan kan jy selfs deur 'n wandeling in 'n bos of 'n reis op die see 'n natuurlike, natuurlike ervaring ervaar.
Natuur en God
Laastens, 'n inskrywing op die natuur kan nie weglaat wat moontlik die algemeenste begrip van die term in die afgelope millennia was nie: die natuur as die uitdrukking van die goddelike. Die idee van die natuur is sentraal in die meeste godsdienste. Dit het verskeie vorme van spesifieke entiteite of prosesse ('n berg, die son, die see of vuur) geneem om die hele gebied van die bestaan ​​te omhels.