Ek het nog altyd geweet van die Wolf, maar kon nog nooit sy buitelyne identifiseer en vir hom ’n naam gee nie. Die dag toe ek uiteindelik by ’n dokter uitkom wat moontlik ná jare van siekwees antwoorde kon gee was ek semi-uitgefreak, maar ook hoopvol. Ek het ’n dag verlof ingesit en die dokter gaan sien met my 35-jarige lyfie, rooiblonde hare (dit was my boksiekleur op daardie stadium) en kort sonrokkie. Die groot man met die grys hare het by die ontvangsarea ingedonder. Nie onvriendelik nie, net hél dominerend. Die Alpha-male van rumatoloë. Hy het opgekyk van ’n leêr en geroep: “Mev Naudé?” Ek het opgekyk. “Kom, Rooikoppie.” My eerste gedagte: Shit. Is my hare só rooi? Ek het maar opgestaan en hom na sy kantoor gevolg. Hy het na my gekyk en opgemerk: “Nee, wat. As ek jou nou van naby bekyk, kan ek sien jy is nie meer so ’n spring chicken nie.” Ten spyte van my openlike frons oor sy opmerking moes ek toe my hele geskiedenis, vir die soveelste keer, aan ’n dokter voordra. Hy het al die vorige doktersverslae en toetse op my leêr bestudeer en my eers gestop ná my simpel grappie dat dit dalk net ’n opportunistiese virus is.
“Wa …” was my intelligente reaksie, wat geëindig het in ’n oopmond-kyk wat die teendeel gespreek het.
Wat? Whooa, Boetman. Vet word? Weer? Ek het nou net van my laaste kind se geboorte, vyf jaar gelede, na my oorspronklike vorm teruggekeer. Hy gaan egter verder terwyl ek vashaak by die onbelangrikste newe-effek van alles en besef dat sy relaas verby is toe hy opstaan.
“Toemaar, Ounooi, dit is werklik nie jou skuld of iets wat jy verkeerd gedoen het nie. Dit is maar soos ’n pokerspel waar jy nie die kaarte kan beheer wat jy optel nie. Lupus is nou ongelukkig jou kaart, maar ek kan om die hoek keelaf gesny word vir my beursie, of ’n ander ou kan deur ’n bus omgery word. Sterkte.” Hy het saam met my na die ontvangsarea uitgestap, die dames beveel om my siekte as chronies by my mediese fonds aan te meld en my ’n voorskrif in die hand gestop. Hy het toe sy volgende slagoffer nadergeroep.
Dit het my jare geneem om met die realiteit van ’n chroniese siekte te deal en ek glo die manier hoe hy dit hanteer het, het die grootste aandeel daarin gehad. Daar was wel ’n positiewe uitkoms wat vanuit hierdie treinramp ontstaan het en dit was dat ek uiteindelik, na jare se siekwees, uitgevind het wat met my fout is. Ek het ook kliniese bewyse gekry dat ek my eie slegste vyand is (ha ha, Lupus grappie). Ek kon hierdie ook as ’n uitstekende voorbeeld, met my opleiding aan professionele mediese personeel in pediatriese palliatiewe sorg, gebruik hoe om nié slegte nuus aan pasiënte en hulle families oor te dra nie. Ek is ook definitief versigtiger vir busse as ek oor die straat loop.
Ek dink ek het die dokter net een keer weer daarna gesien en toe het hy sy praktyk na iewers by die kus verskuif. Ek is gelukkig nou by die ongelooflikste rumatoloog en is uiters dankbaar dat my paaie nie weer die dokter s’n gekruis het nie. Is ek kwaad vir hom? Nee, ek wens hom alles van die beste toe, maar hoop hy gaan versigtig wees. Daar is seker ook busse daar waar hy is en wie weet. Shit happens.
Die wolfie wie se gat jy so skop het darem gemaak dat jy jou skrywes met ons deel. Wat ‘n bonus. Dit is wat jou loon is …
My hart opnuut seer dat jy die ongeloiflike wrede siekte het Landie maar ek glo nog steeds vas God gaan jou fesond maak Hy kan nie vir n ma NEE se wat so lief vir Hom is nie wag maar en sien