Romeinse mosaïek van Euterpe (illustrasie) - Inligting
Romeinse mosaïek van Euterpe
Die Romeine was gretig om die artistieke kultuur van die Helleniseerde oostelike Middellandse See aan te neem, en het mosaïek in hierdie uitstekende vorm ingevoer, beide in hul huishoudelike argitektuur en hul aanbiddingsplekke. Pompeii het 'n magdom opus vermiculatum werk dateer uit die 2de of 1ste eeu vC. Onder hierdie is die bekendste die Slag van Issus, gevind in die Casa del Fauno in 1831. Dit is die grootste van alle bekende werke, met 'n grootte van ongeveer 3,42 x 5,92 meter in die miniatuur -mosaïektegniek. Hierdie mosaïek (wat waarskynlik 'n skildery kopieer, miskien 'n beroemde prent van Philoxenus van Eretria) en ander pompeïese panele van soortgelyke kwaliteit, is veronderstel om uitgevoer te word deur Griekse kunstenaars, wat voortgegaan het in die tradisie wat in Alexandria en Pergamum gevestig is.
Die Romeine het die mosaïek van 'n eksklusiewe kuns tot 'n algemene dekoratiewe medium verander. 'N Paar van die vroegste voorbeelde van hierdie nuwe soort vloer is in die laat republikeinse (2de eeu v.C.) huise in Delos. Vir kamers van sekondêre belang en dikwels vir vloere rondom die fyn ontwerpte en uitgevoerde sentrale emblēmata ('n voorgestelde prent of siermotief) in die belangrikste kamers het die Romeine 'n eenvoudiger, minder artistieke soort mosaïek ontwikkel. Die vloere is toegerus met redelik groot tesserae met 'n beperkte reeks kleure, sommige neig na monochroom (swart-en-wit). Die dekoratiewe ontwerpe en motiewe is ook eenvoudig en ongekompliseerd.
Hierdie nuwe neiging in mosaïekvloere is waarskynlik gestimuleer deur nuwe en funksionele denkwyses oor die rol van vloere in argitektuur. Vir die praktiese Romeine het dit moontlik onlogies gelyk dat vloere wat bestem is vir growwe dra, delikate prente moet dra. Boonop het die vraag na grootskaalse mosaïekmaak wat veroorsaak is deur die groot stedelike uitbreiding in die 1ste eeu, die ontwikkeling van vinniger en eenvoudiger tegnieke noodsaaklik. Die doel van die Romeine was blykbaar om 'n styl, tegniek en komposisievorm te skep wat eenvoudig en funksioneel sou wees. Die mededinging met skildery in illusionistiese en koloristiese verfyning is dus laat vaar emblēmata het plek gemaak vir dekoratiewe elemente wat in 'n groot algehele patroon oor die vloer versprei is, of na komposisies wat die volledige vloervlak geneem het en poligroom het plek gemaak vir monochroom mosaïek (wat makliker was om te vervaardig). Enorme vloere in die baddens en in die binnehowe van pakhuise (1ste tot 3de eeu nC) by Ostia, die hawe van Rome aan die monding van die Tiber, is die beste bewaarde voorbeelde van die monochrome styl.
Die ekspressionistiese Romeinse styl, wat in Italië floreer, dring deur in die voormalige Griekse stede in die oostelike deel van die ryk, maar polikromie en komposisies wat gebaseer is op die geraamde prentjie, het sterk stand gehou as gevolg van sterk plaaslike Hellenistiese tradisies. 'N Pragtige reeks van emblēmata (2de eeu) met mitologiese voorstellings, allegorieë en tonele uit die teater is in Antiochië in die suide van Turkye ontbloot. Hulle bewys die bestaan ​​van 'n skool van mosaïekiste met 'n besondere glans. Onlangse navorsing dui op die Afrika -provinsies as die tuiste van 'n ander, baie aktiewe skool met 'n smaak vir groter, dramatiese komposisies. Die invloed van hierdie gebiede was moontlik verantwoordelik vir die hernude weelde, verteenwoordig deur 'n lewendige poligroom -beeldmosaïek, wat in die laat antieke tye weer in die Romeinse kuns verskyn het. Uitstaande voorbeelde van hierdie vernuwing is die mosaïek in die Romeinse villa Casale (c. 300 nC) naby Piazza Armerina, Sicilië. Die mosaïekversiering van hierdie uitgestrekte paleiskompleks bereik 'n hoogtepunt in die galery van die Large Hunt, wat 'n toneel van dierejag en gevegte bevat wat 'n oppervlakte van 300 vierkante meter beslaan.
Daar word algemeen aanvaar dat die status van mosaïek in die loop van die 3de eeu radikaal verander is. Reeds in die hellenistiese tyd was die medium vir ander doeleindes as vloerbedekking aangewend en het dit deel geword van die versiering van die fantastiese tuinargitektuur waarvan die heersers van die tydperk besonder lief was. Weerspieëling van hierdie tradisie in die 1ste eeu is die met mosaïek bedekte fonteine ​​in die herehuise in Pompeii en Herculaneum en mosaïekpanele en nisse in rustieke banketsale en kunsmatige grotte in The Golden House of Nero in Rome en sy villa in Anzio. Mosaïese fragmente en afdrukke van tesserae in die kluise van baddens en geboue van soortgelyke grootte toon aan dat mosaïek geleidelik in nuwe velde ingebring is. Net so belangrik is die bewyse dat mosaïek gebruik is om heilige beelde uit te beeld. Op sommige van die monochrome vloere in Ostia is tonele met betrekking tot diereoffers en die kultus van die dooies. Drie monumente uit die 3de eeu vertel van 'n ander nuwe praktyk wat op hierdie tydstip ingestel is, naamlik om mosaïekfoto's van godsdienstige belang op mure te plaas: 'n niche -mosaïek met die god Silvanus uit 'n tempel van Mithra in Ostia, 'n Christelike muur en 'n gewelfde mosaïek wat Christus uitbeeld Helios, die songod, in 'n mausoleum onder die Sint Petrus, Rome en 'n versiering, nou verlore, maar opgeteken in 'n 17de-eeuse tekening, van 'n kapel vir die Lupercalian-aanbidding in Rome. Moderne wetenskap het daarop gewys dat die nuwe rol wat geleidelik deur mosaïek aangeneem word, verband hou met die ooreenstemmende afname in belangstelling in driedimensionele voorstelling. Die kultiese mosaïek het die funksie van die kultusbeeld oorgeneem, aangesien die mosaïek die tweedimensionele medium was wat die beste geag is om godsdienstige idees in visuele vorm uit te druk.
Euterpe is gebore as een van die dogters van Mnemosyne, die Titan -godin van die geheue, en die vader van Zeus, die god van die gode. Haar susters sluit in Calliope (muse van epiese poësie), Clio (muse van geskiedenis), Melpomene (muse van tragedie), Terpsichore (muse van dans), Erato (muse van erotiese poësie), Thalia (muse van komedie), Polyhymnia (muse van gesange) en Urania (muse van sterrekunde). Soms word daar na hulle verwys na waternimfe wat gebore is uit die vier heilige bronne op Helicon wat uit die grond gevloei het nadat Pegasus, die gevleuelde perd, sy hoewe op die grond gestamp het.  Die bergbron op die berg Parnassus was heilig vir Euterpe en die ander muise. Dit vloei tussen twee hoë rotse bokant die stad Delphi, en in die ou tyd is die heilige waters daarvan in 'n vierkantige klipkom ingebring, waar dit bewaar is vir die gebruik van die Pythia, die priesters, priesteresse, sowel as die orakel van Apollo . 
Daar word geglo dat Euterpe saam met haar suster Muses op die berg Olympus gewoon het, waar sy en haar susters hul pa en die ander Olimpiese gode met hul groot kuns vermaak het. Later het die tradisie dit ook op die berg Helicon in Boeotia geplaas, waar daar 'n belangrike kultusentrum vir die godinne was, of op die berg Parnassus, waar die Castaliese fontein 'n gunsteling bestemming was vir digters en kunstenaars. 
Sommige mense glo dat sy die aulos of dubbelfluit uitgevind het, hoewel die meeste mitograwe Marsyas of Athena met die uitvinding daarvan erken. Sommige sê dat sy ook ander blaasinstrumente uitgevind het. Euterpe word gereeld uitgebeeld met 'n fluit in artistieke vertolkings van haar.
Pindar en ander bronne (die skrywer van die Bibliotheca  , en Servius ), beskryf die Thraciese koning Rhesus, wat in die Ilias verskyn, as seun van Euterpe en die riviergod Strymon Homer noem hom seun van Eioneus. 
Haar en haar susters se rol was om die gode op die berg Olympus te vermaak. Sy het die ontwikkeling van liberale en beeldende kunste in die antieke Griekeland geïnspireer, en dien as 'n inspirasie vir digters, dramaturge en skrywers (soos Homeros).
Volgens die tradisies en oortuigings van die ou Griekse musikante sou Euterpe die hulp inroep om hulle te inspireer, te begelei en by te staan ​​in hul komposisies. Dit sou dikwels die vorm aanneem van 'n gebed om goddelike inspirasie van die klein godin. 
Статуя «Эвтерпа» (St. Petersburg, Pavlovsk, Old Sylvia, Central area) (Санкт-Петербург, Павловск, Старая Сильвия, Центральная площадка)
ERFENISHOOGTEPUNTE: Uitstekende mosaïek uit die vierde eeu
Op die terrein van die Elizabethaanse herehuis van Littlecote House naby die Berkshire-stad Hungerford, staan ​​miskien die bes bewaarde Romeinse villa bo die grond in Engeland. Littlecote Roman Villa is die enigste volledig blootgestelde villa in Brittanje en beskik oor die grootste hekhuis wat ooit in 'n Romeinse villa in Brittanje gevind is.
Die mees onvergeetlike Romeinse oorblyfsel is egter 'n asemrowende mosaïek uit die vierde eeu wat Orpheus, die god van die onderwêreld, uitbeeld, waarskynlik die beste Romeinse mosaïek wat nog op die Britse Eilande ontdek is.
Die Romeinse villa
Dit lyk asof die villa in die 1ste eeu nC, tydens die eerste golf van Romeinse vestiging in Brittanje, gebou is. Dit blyk dat dit daarna slegs sporadies beset was. Die villa is aan die suidelike oewer van die Kennettrivier geleë.
Die eerste gebou wat hier gebou is, was 'n Britse ronde huis wat omstreeks 60 nC opgerig is. Omstreeks 120 nC is 'n gekombineerde bakkery en brouery gebou. Net soos die ronde huis, is die brouery en bakkery van hout gebou. Omstreeks 250 nC is die eerste klipgebou opgerig. Hierdie gebou is omstreeks 290 nC verander met 'n werkersbad in die noordelike hoek.
Die laaste en interessantste fase van konstruksie het omstreeks 360 nC gekom toe die vorige gebou grootliks gesloop is. Die oostelike, noordelike en westelike mure is ongeskonde gehou om deel te vorm van 'n nuwe gebou wat moontlik 'n 'telesterion' was, 'n heilige gebied gewy aan die kultus van Orpheus en Bacchus.
Die heilige terrein bevat 'n ingangsportaal met 'n dubbeldeur na 'n geplaveide binnehof. Aan die einde van die binnehof is 'n deur wat toegang bied tot 'n voorkamer met 'n bad -suite aan die een kant en trap aan die ander kant na 'n saal met 'n drievoudige apsis - soos 'n driebladige klawerontwerp. Hierdie drievoudige apsis, of 'triconch', is uniek in Brittanje. Die saal was bedek met 'n uitgebreide mosaïek wat in 'n merkwaardige mate oorleef.
Die Orpheus -mosaïek
Die mosaïek is die eerste keer in 1727 genoem deur William George, die boedel van sir Francis Popham, die eienaar van die Littlecote -landgoed. Die mosaïek is ontdek toe daar gate gegrawe is vir 'n nuwe heining om 'n jaglokaal. Die mosaïek is opgeteken deur die Society of Antiquaries in April 1728. Die antikvariese Roger Gale noem dit 'die beste plaveisel wat die son ooit op Engeland geskyn het'.
Die son skyn egter nie lank nie, aangesien Sir Francis Popham dit herbegrawe het. Dit lyk asof hy doelbewus die ligging daarvan verdoesel het, miskien om te voorkom dat antiquariërs sy gronde binnedring om dit te sien. Daar is vermoed dat die mosaïek vernietig is totdat dit in 1977 herontdek is. Die helfte van die teëls het oorleef en is vervang met moderne terracotta -teëls, gemodelleer op 'n gravure van 1730 deur George Vertue in die biblioteek van die Ashmolean Museum in Oxford.
Die mosaïek is gesentreer op 'n figuur van Orpheus, die musikant en priester van Apollo, die songod, omring deur 'n groter sirkel wat in kwadrante verdeel is. Binne elke kwadrant is 'n vroulike god wat elk een van die vier seisoene verteenwoordig. Hier sien u Persephone (Kora) met 'n bok, Venus (Aphrodite) met 'n agterpoot, Leda (Nemesis) met 'n panter en Demeter met 'n bul.
Die diere in elke toneel is geïnterpreteer as transformasies van Bacchus (Zagreus), die seun van Zeus, toe hulle van die Titans vlug. Die hele volgorde het nie net betrekking op die seisoene nie, maar op die siklus van geboorte, dood en wedergeboorte.
Die mosaïek was die onderwerp van wetenskaplike debat. Sommige geleerdes meen dat dit net gemaak is om 'n somer -eetkamer te versier. Die algemene mening is egter dat die mosaïek en die saal waarin dit staan ​​deel uitmaak van die herontwerp van die Littlecote-perseel van 'n villa na 'n seremoniële kompleks.
Daar word vermoed dat hierdie kompleks 'n kollegium was, 'n vorm van heidense klooster vir volgelinge van 'n sekte gebaseer op die kultus van Bacchus en die legendes van Orpheus. Bacchus word beskou as 'n verlossingsgod wat ewige lewe aan sy volgelinge beloof het.
Maar waarom is die Littlecote -villa omskep van 'n plaaskompleks na 'n heilige terrein? Een moontlikheid is dat die transformasie plaasgevind het tydens die bewind van die heidense keiser Julianus die Afvallige (regeer 361-363 nC), wat die Christendom verwerp en probeer het om die Romeinse Ryk terug te keer na die 'ou godsdienste'. Gedurende en na Julian se kort heerskappy is heidense tempels en heiligdomme in Brittanje herstel en nuwes gebou. Dit is moontlik wat hier by Littlecote gebeur het.
Benewens die merkwaardige Orpheus -mosaïek, is daar baie om te sien. By die ingang van die terrein is die East Range met sy indrukwekkende groot hekhuis en 'n stabiele gebou. Die poorthuis is groot, met drievoudige boë wat flankerende torings ondersteun.
Die South Range het begin as 'n vroeë 3de-eeuse plaasgebou, maar is omstreeks 270 nC omskep met 'n badkompleks aan die een kant.
Die West Range bevat die oorblyfsels van 'n put, bedek met 'n latere muur, en 'n goed bewaarde stelsel van onderdak of vloerverwarming. Naby die suidwestelike hoek van die reeks is 'n klein gebou wat moontlik 'n rookhuis het om vleis te versag.
Die vondste uit die Romeinse villa word in Littlecote House, nou 'n plattelandse hotel, vertoon. Die huis is gebou deur sir George Darrell op die terrein van 'n vroeëre 13de-eeuse herehuis. Henry VIII het gesê dat hy Littlecote House besoek het tydens sy hofmakery van Jane Seymour, sy derde vrou. Sir John Popham het Littlecote in 1589 geërf en die huidige Elizabethaanse herehuis gebou. Drie monarge het in Littlecote -huis James I, sy kleinseun Charles II en William III gebly.
Besoekers is welkom om die gerestoureerde formele tuine te verken en die villa -uitstalling in die huis te sien. U kan ook 'n gids koop met meer besonderhede oor die villa en die geskiedenis daarvan.
Littlecote House is geleë op 'n landweg twee kilometer wes van Hungerford, langs die B4192. As u die landgoed betree, sal u tekens sien wat u na parkeerplek vir besoekers aan die villa lei. Van die parkeerarea af is dit 'n kort entjie weswaarts oor 'n gelyk grond tot by die villa. Daar is inligtingspanele vir elk van die villa -reekse, en 'n ander vir die Orpheus -mosaïek, wat deur 'n moderne gebou beskerm word om beskerming te bied teen die elemente. Daar is geen toegangsgeld nie.
Die meeste foto's is beskikbaar vir lisensiëring, kontak die British Express -beeldbiblioteek.
Oor Littlecote Roman Villa
Adres: Littlecote House, Hungerford, Wiltshire, Engeland, RG17 0SU
Soort aantrekkingskrag: Romeinse terrein
Ligging: op die terrein van Littlecote House Hotel, langs die B4192, twee kilometer wes van Hungerford. Volg die bordjies vir parkering.
Webwerf: Littlecote Roman Villa
Fotokrediet: David Ross en Britain Express
NABY HISTORIESE AANTREKKINGS
Erfenis gegradeer 1-5 (laag tot buitengewoon) op historiese rente
Mosaïeke is in verskillende private en openbare geboue regoor die Romeinse Ryk gebruik. Hulle is beïnvloed deur vroeër en hedendaagse Hellenistiese mosaïek, en bevat dikwels beroemde figure uit die geskiedenis en mitologie.
Die Alexander Mosaïek is 'n Romeinse mosaïek oorspronklik uit die House of the Faun, Pompeii, wat dateer uit ongeveer. 100 vC en beeld 'n geveg uit tussen die leërs van Alexander die Grote en Darius III van Persië. (c) Magrippa
Dit gee die kyker ook insig in die alledaagse lewe in die Romeinse Ryk, die aktiwiteite waarmee hulle deelgeneem het, die kos wat hulle geëet het, die klere wat hulle gedra het en 'n blik op die natuurlike wêreld om hulle.
Ongeveerde vloer. Vatikaanmuseum.
Seelewe uit Pompeii. Napels Argeologiese Museum.
Akteurs uit die Huis van die tragiese digter. Napels Argeologiese Museum.
Gladiators uit die Zilten -mosaïek. Tripoli.
Dominus Julius -mosaïek. Bardo Museum. (c) O. Mustafin
Mosaics, ook bekend as opus tessellatum, is gemaak van klein blokkies gesnyde marmer, teëls, glas, erdewerk, klip en skulpe, genoem tesserae.
'N Gewilde styl in Romeinse Italië was om net swart en wit te gebruik tesserae, veral in mariene motiewe wat ontwerp is vir Romeinse badkomplekse, soos by Ostia en die Baths of Caracalla in Rome.
Baths of the Coachmen, Ostia. (c) ostiaantica.org
Die baddens van Caracalla, Rome. (c) Jona Lendering
Square of the Corporation, Ostia. (c) ostiaantica.org
Romeinse mosaïek van Euterpe - Geskiedenis
Die vloere van Romeinse geboue was dikwels ryklik versier met mosaïek - klein gekleurde klippe (tesserae).
Baie mosaïeke het tonele uit die geskiedenis en die alledaagse Romeinse lewe vasgelê.
Mosaïese vloere was 'n verklaring van rykdom en belangrikheid.
Ryk Romeine het die vloere van hul hoofkamers met mosaïek versier. Dit was vasgemaak op die vloer met 'n sementmortel. Elke mosaïek het duisende stukke gebruik om 'n patroon te maak.
Al die materiaal op hierdie bladsye is gratis vir huiswerk en klaskamer. U mag nie die inhoud van hierdie bladsy herversprei, verkoop of plaas nie enige ander webwerf of blog sonder skriftelike toestemming van die skrywer Mandy Barrow.
© Kopiereg Mandy Barrow 2013
Ek gee rekenaars aan The Granville School en St. John's Primary School in Sevenoaks Kent.
Die "Ou Meesters" mosaïek van Romeinse Brittanje
Medusa se kop word uitgebeeld in die Roman Dyer Street -mosaïek, gerekonstrueer in die Corinium Museum in Cirencester.
Die meerderheid van Brittanje se mosaïek -meesterwerke is deur die eeue verlore, maar die wat oorbly, is absoluut verstommend.
Toe Pablo Picasso kommentaar lewer dat "kuns nie waarheid is nie", maar eerder "'n leuen wat ons die waarheid laat besef", neem 'n mens aan dat hy nie dink oor die artistieke heerlikheid van laat -Romeinse Brittanje nie. Navorsing gedurende die afgelope dekade of so dui egter aan dat hy kon gewees het. In die vorige eeu van die Romeinse heerskappy het 'n artistieke bloei plaasgevind wat in intellektuele terme waarskynlik nooit uitgeblink is nie.
Deur middel van visuele metafore, allegorieë en ryk sinspeelings, beeld die kunstenaars van die 4de-eeuse Romeinse Brittanje uit wat hulle as die uiteindelike waarheid beskou deur die skoonheid en krag van simboliese fiksie. Picasso sou dit baie geniet het.
'N Ander detail van die Lullingstone -vloermosaïek beeld die mitiese figuur van Summer uit wat 'n mielieslinger dra. AFRIKAANSE ERFENIS
Net soos Europa in die eerste helfte van die 20ste eeu, was Brittanje 1600 jaar vroeër 'n plek van massiewe intellektuele fermentasie en vermenigvuldiging, soos in die werk van Picasso in die 20ste eeu-Romano-Britse kuns uit die 4de eeu weerspieël die vloedstoestand kragtig. Alhoewel die artistieke debat in die 20ste eeu hoofsaaklik polities was, was Romeinse Brittanje in die 4de eeu besig met 'n ongeëwenaarde verskeidenheid godsdienstige en filosofiese debatte. Hierdie debatte is veral weerspieël in die prestasies van die mosaïekkunstenaars wat die vloere van ryk en sagte Romano-Britse plattelandshuise verfraai het in die huidige Engeland.
ANTIGE KUNS- EN ARGITEKTIEVERSAMELING
Die mosaïekvloere uit die 4de eeu was die grootste artistieke prestasie van Romeinse Brittanje. Tragies genoeg oorleef slegs 150 van die ongeveer tweehonderd Romeinse mosaïeke wat bestaan ​​het, in 'n relatief volledige toestand, en slegs die helfte is uit die 4de eeu, die tydperk met die hoogste kreatiewe opbrengs.
Hierdie sirkelvormige mosaïek van Hinton St. Mary, Dorset, beeld 'n figuur van Christus uit voor die algemeen erkende Chi Rho -simbool. 'N Detail van 'n onbekende Tyche of Fortuna, die godin van geluk, ontdek in Brantingham, Oos -Yorkshire. 'N Ovale paneelmosaïek toon 'n meerman wat hulde bring aan die godin Venus, gevind in Oos -Yorkshire en nou te sien is in die Hull and East Riding Museum. Venus, die Romeinse godin van liefde en skoonheid, is ook die onderwerp van 'n ander mosaïek wat by Bignor Roman Villa aan die kus van Sussex ontdek is. SHERIDAN/OUD KUNS EN ARGITEKTUUR
DIE MEERHEID VAN Brittanje se mosaïek -meesterstukke is verlore of vernietig, die meeste daarvan die afgelope eeue. Dit is asof 90 persent van Rembrandts of Picassos grotendeels of heeltemal uitgewis is. Die oorblywende mosaïeke is egter, in terme van hul illustrasie van filosofiese denke en simboliek, absoluut verstommend.
Die opgevoede elite van Brittanje uit die 4de eeu het in weelderige plattelandse villa's gewoon en kunstenaars opdrag gegee om uitgebreide mosaïeke te skep wat die veranderende oortuigings van die tyd visueel weerspieël. Brittanje se laat -Romeinse mosaïek -meesterstukke is dus oorval met toespelings op sowel heidense mitologie as Christelike ideologie. Daarbenewens was daar gevalle waar heidense mitologie selfs gebruik is om verhale uit die Ou en Nuwe Testament lewendig te maak. In verskeie mosaïekwerke (van Hinton St. Mary, Dorset en in Lullingstone, Kent), byvoorbeeld, skouspelagtige pragtige voorstellings van Bellerophon ('n halfmens, half-goddelike seun van 'n god) wat die Chimera ('n vuurasem, meerkoppige monster) doodmaak ) word gebruik om God se vernietiging van die bose te simboliseer.
'N Gravure toon hoe werkers 'n geteisterde Romeinse sypaadjie onder die strate van Cirencesler omstreeks 1849 ontbloot. Mosaïese sypaadjies soos hierdie kan gesien word in die Corinium -museum van die stad. CORBIS
In mosaïeke soos hierdie beeld heidense mitologie verse in drie verskillende dele van die Bybel uit. Die verse onthul dat "die Here met sy groot en sterk swaard die krom slang sal straf en die draak sal doodmaak" (Jesaja 27), dat die Here "die koppe van die jakkalse breek" (Psalm 74), en dat "nou kom die saligheid en die koninkryk van ons God en die krag van sy Christus ", vir daardie groot draak, dat die ou slang Satan" deur die bloed van die Lam "oorwin word (Openbaring 12).
'N Ander gereelde heidense motief, die jag, word in ten minste een Romano-Britse Christelike mosaïek gebruik as 'n manier om 'n psalm wat deur Christene as 'n belangrike profesie van Christus beskou word, lewend te maak. Vers 16 van Psalm 22 sê: "Want honde het my omsingel; die vergadering van die goddelose het my omring; Romano-Britse kunstenaars gebruik die gejaagde takbokke as 'n embleem van Christus wat sy passie nader-die honde simboliseer diegene wat sy kruisiging soek.
Die intellektuele mededinging tussen die vele godsdienste was intens gedurende die 4de eeu. In hul sendingywer vir nuwe aanhangers het die mededingende godsdienstige kultusse niks daaraan gedink om die beste idees van hul teenstanders te "leen" nie. Die Christene en die Hellenistiese kultus van Orpheus het byvoorbeeld ryk mosaïek geproduseer wat onderskeidelik Christus en Orpheus bevat, wat elkeen die inderdaad orde beheer oor die natuurkragte.
DIE BRITSE MUSEUM besit 'n mosaïekpaadjie van Dorset wat Christus omring deur verpersoonlikings van die Vier Winde, weerspieël die stelling in die Evangelies van Matteus, Markus en Lukas dat "Hy [Christus] selfs die wind en water beveel en hulle gehoorsaam hom." Op Littlecote, in Wiltshire, word gewys dat Orpheus die natuur beheer, gesimboliseer deur verpersoonlikings van die Four Seasons-en in 'n nu herbegraafde meesterstuk in Woodchester, in Gloucestershire, word Orpheus uitgebeeld in die hart van die natuur, wat die dierewêreld beheer.
Dit is egter op 'n eiland aan die suidkus van Engeland dat u kan sien wat miskien die mees filosofies komplekse mosaïek -meesterstuk uit daardie era is. Hierdie wonderlike mosaïek op Brading on the Isle of Wight, propvol beeldverwysings na byna 'n dosyn karakters uit Griekse en ander mites, is toegewy aan die tweelingbegrippe van opoffering en redding.
In die 4de eeu was dit nie net die Christendom wat gebaseer was op die idee dat die mensdom gered kan word deur die dood van 'n god nie. Redding deur goddelike of koninklike lyding was reeds 'n antieke en toenemend gewilde konsep in die heidense wêreld. Die sentrale paneel van die Brading -mosaïek toon die afgesnyde kop van Medusa, die gemaal van Poseidon/Neptunus, koning van die see. In die Griekse mitologie kan menslike siektes, 'n metafoor vir menslike lyding, slegs verslaan word deur die groot god van genesing, Asclepius, deur die gebruik van Medusa se bloed, na haar onthoofding. Medusa se afgesnyde kop is in daardie mosaïek omring deur vier ander panele, elk met prentverwysings na ander op heilings gebaseerde verhale.
IN HEIDENSE TRADISIE, waar die gode tegelykertyd goed sowel as sleg kan wees-kan goddelike ingryping of bloot die lot die mensdom groot skade berokken. Naby Bristol het antiquariërs in die 19de eeu 'n skouspelagtige mozaïek gevind, miskien een van die beste ooit in Romeinse Brittanje, wat die legendes van "Europa and the Bull", "Athena and Marsyas" en "Achilles op die eiland Skyros uitbeeld. . " Almal is verhale oor mitologiese gebeure wat tragiese gevolge gehad het. In die geval van Europa was die uiteindelike resultaat die skepping van 'n bose, mens-verslindende monster (die Minotaur). In die tweede, het gebeure daartoe gelei dat Marsyas deur Apollo lewendig gevloei het, en in die derde mite was die groot held Achilles'idilliese lewe op Skyros die aanhef tot sy dood.
Die laaste drie verhale simboliseer ook die lot van Romano-Britse kuns en kultuur-hoe die Goue Eeu van die 4de eeu in die kulturele aartsvyand, die donker eeue, neergedaal het. Binne 'n generasie van die ontstaan ​​van die laaste mosaïek -meesterwerke, het Brittanje opgehou om deel te wees van die Romeinse Ryk, en sy politieke, kulturele en tegnologiese weefsel het begin ontbind.
Nie lank daarna nie, is groot stukke grond deur Duitse barbare oorgeneem. Die villas is verlate. Die mosaïek is begrawe, eers onder onkruid en ondergroei en dan onder die puin van ineengestorte villadakke en laastens onder opeenvolgende lae van verrottende plantegroei, wat hulle deur die eeue in grond en landbougrond omskep het.
Slegs nou, 1600 jaar nadat die laaste mosaïek gelê is, begin ons die werklike betekenis van die verlore meesterstukke herontdek, so lank verborge onder die velde van Ou Engeland.
Hesiodos, Theogony 75 ev (trans. Evelyn-White) (Griekse epos C8th of C7th BC):
Die Mousai (Muses) het gesing wat op Olympos woon, nege dogters gebore deur die groot Zeus, Kleio (Clio) en Euterpe, Thaleia (Thalia), Melpomene en Terpsikhore (Terpsichore), en Erato en Polymnia (Polyhymnia) en Ourania (Urania) en Kalliope (Calliope). & Quot
Orphic Hymn 76 to the Muses (vert. Taylor) (Griekse gesange C3rd B.C. to 2nd AD):
& quotDogters van Mnemosyne en Zeus. . . Kleio (Clio) en Erato wat die gesig bekoor, saam met jou, Euterpe, bedienende vreugde: Thalia floreer, Polymnia beroemd, Melpomene uit vaardigheid in musiek met die naam: Terpsikhore (Terpsichore), Ourania (Urania) hemels helder. & Quot
Pseudo-Apollodorus, Bibliotheca 1. 13 (vert. Aldrich) (Griekse mitograaf C2nd AD):
Mnemosyne [baar Zeus] die Mousai (Muses), waarvan die oudste Kalliope (Calliope) was, gevolg deur Kleio (Clio), Melpomene, Euterpe, Erato, Terpsikhore (Terpsichore), Ourania (Urania), Thaleia (Thalia), en Polimnia. & quot
Muse Euterpe, Atheense rooi-figuur pyxis C5th B.C., Museum of Fine Arts Boston
Pseudo-Apollodorus, Bibliotheca 1. 18:
"Euterpe-of Kalliope (Calliope), volgens sommige, het na die rivier Strymon Rhesos (Rhesus) gebring, wat Diomedes in Troy vermoor het."
Mosaïese kuns het steeds gedy in die Romeinse tyd. Daar is vandag baie plekke in Europa met voorbeelde van mosaïekvloere uit die Romeinse tyd. Dit is 'n bewys van die duursaamheid van die materiaal en die kuns. Romeine het ook dekoratiewe mosaïek gebruik vir mure, fonteine ​​en meer. Kleiner tesserae, (klein stene en glas), meer kleure en meer skakerings is ook gedurende hierdie tydperk bekendgestel. Die Romeine het voortgegaan met dieselfde algemene ontwerp en onderwerp van die Grieke. Hulle het basiese figuurwerk verrig, maar eers met die opkoms van die Christendom het figuurmuurmosaïek baie gewild geword.
Met die opkoms van die Christendom was daar 'n ontploffing in die mosaïek kuns. Christene het die muur- en plafonmosaïekvorms aangepas vir gebruik in kerke.