OM ANDERS TE ONTHOU
'n Eensame bloekomboom. 'n Bok in 'n slaapkamer. 'n Bos wat welig tussen die ou kombuisteëls groei. In 'n week van geweld en verwoesting vertel ANNELIESE BURGESS oor 'n reis na die verlede en die binne-buite-roereier van brokkies behoort en alles-is-vreemd. Maar uiteindelik is daar troos in die onvermydelikheid van ons eie verganklikheid.
VOOR dié venster het my lessenaartjie gestaan. Nou is daar net 'n gat – die ou staalvensters wat rooi geverf was, onthou ek, is uitgekap om iewers anders diens te doen. Die berg lyk dieselfde deur die raam van gefrommelde baksteen. Soos toe ek as tiener hier traag gesit en huiswerk doen het en gekyk het hoe die son smiddae stadig teen die rante uitkruip. En hoe ek elke keer gewens het die dag kon langer wees. Ek herken die klipkontoere en die tossels bos (doer bo is die ou man met die frons en die plat neus in die gevoude groewe van die krans).
Dit is 'n eienaardige gevoel. Herinnering so sterk dat dit 35 jaar se intussen wegbrand. Gemeng met 'n hartseer-paddavis in my bors. 'n Binne-buite-roereier van brokkies behoort en niks-is-dieselfde-nie.