Kartago -oorlogsolifante (illustrasie) - Inligting - 2022
Hannibal se Superweapon: The War Elephant
Die einste idee van die oorlog is olifant byna sinoniem met die groot Kartago -generaal: Hannibal. Hy was in staat om gevegte met hulle te wen terreur faktor alleen. Stel jou net voor dat jy 'n soldaat in 'n Romeinse leër is. Jy het nog nooit gesien 'n olifant voorheen. Stel jou voor dat jy voor 'n lyn van Kartago -soldate staan, en op die horison doem hierdie gepantserde wese tot elf voet hoog, miskien ses duisend pond gepantserde woede, en die wesens kom laai jy. Dit was genoeg om enige leër te verstrooi! Gepantserde oorlogsolifante van Hannibal is miskien een van die coolste stukkies antieke oorlogsgeskiedenis. Hulle het eeue lank die verbeelding van storievertellers geïnspireer, insluitend die beroemde JRR Tolkien, wat die idee van die oorlogsolifant van Hannibal vir sy doel herbedink het Mûmakil. Hulle was die algemene gunsteling superwapen. Ongelukkig vir Hannibal was dit egter ook sy grootste swakheid.
Eerstens 'n bietjie agtergrond oor Hannibal Barca, en waarom hy presies so iets wou gebruik oorlog olifante om Rome te vernietig. Hannibal het geleef tydens 'n tydperk van enorme spanning in die Middellandse See. Hy word dikwels beskou as een van die grootste militêre strateë wat ooit geleef het, en is ongetwyfeld een van die grootste generaals in die antieke wêreld. Hannibal was 'n kind tydens die Eerste Puniese Oorlog en 'n oorlog tussen die Romeinse Ryk en Kartago rondom 'n magstryd tussen die twee ryke. Toe die vader en ouer broer van Hannibal dood is, het Hannibal die Kartago -leër oorgeneem en dit teen Rome gelei in die Tweede Puniese Oorlog in 218 vC. Hy letterlik wou vernietig Rome, soos, brand dit tot op die grond, omdat hy so geglo het in die oppergesag van Kartago en die meerderwaardigheid van sy eie mense bo die Romeine. Hy het amper daarin geslaag, amper. Ongelukkig het Hannibal se aanval op Rome beteken dat hy afgebyt het effens meer as wat hy kon kou, en sy oorlogsolifante het dit nie gehelp nie. Die bestuur daarvan was 'n logistieke nagmerrie vir sy leër, en daar kan gesê word dat sy liefde vir oorlogsolifante gedeeltelik verantwoordelik was vir die ondergang van Hannibal en dat hy nie Rome kon verower nie.
Niemand kan heeltemal saamstem oor waar Hannibal sy olifante vandaan kom nie. Gedurende die tyd van Hannibal (247 tot 183 vC) bestaan ​​daar slegs twee olifantvariëteite: Asiaties en Afrikaans. Kartago was volgens die standaarde van die antieke wêreld nie presies baie naby enige van hierdie gebiede nie, en dit sou nogal 'n beproewing gewees het om die diere te bekom. Dit is nie vir historici duidelik of Hannibal Asiatiese olifante, Afrika -olifante of 'n kombinasie van albei in sy leër gebruik het nie. Maar dit is waarskynlik dat hy dit gebruik het meestal Asiatiese olifante. Afrikaanse olifante loop groter as hul Asiatiese neefs, en is moeiliker om te beheer. 'N Weermag soos Hannibal sal olifante benodig wat goed opgelei en hanteerbaar is, so Asiatiese olifante lyk waarskynlik die beste keuse.
Die verhaal lui dat Hannibal in 'n geveg sy olifante sou oprig, alkohol saam met hulle sou gee om hulle dronk te maak en hulle dan teë te staan ​​deur hul enkels met spiese te steek. Dieremishandeling eenkant, dit was 'n uitstekende strategie. Die olifante, heeltemal dronk en opgebou in 'n woede was op daardie stadium maklik om mee te werk. Al wat Hannibal moes doen, was om hulle los te maak op die opponerende leër, en hulle sou deur die vyandelike linies val en verwoesting saai. Dit was die maklikste manier om 'n vyand te dwing om hul lyne te breek en terug te trek aan die mensdom.
Die probleem met olifante is natuurlik dat hulle is groot. Hulle eet baie voer in 'n dag, en Hannibal het sestig in sy leër gehad waarvoor hy moes sorg. Hy het 'n rukkie goed gevaar toe die Romeine hom eintlik op die slagveld ontmoet. Hy kon die olifante gebruik om die Romeinse leër terug te dwing, die aantal manne te verhoog en hulle op die slagveld heeltemal te vermoor. Die moeilikheid het begin toe die Romeine besef het dat die enigste manier om Hannibal te verslaan, was deur 'n strategie genoem uitputting – basies het hulle in gate weggekruip, guerilla -oorlogstaktieke beoefen en laat Hannibal se weermag stadig weg. Hannibal kon eenvoudig nie 'n weermag beveg nie was nie daar nie, veral met olifante. Uiteindelik was al sy olifante besig om te eet kos en dwing hom om ekstra goed saam te dra om dit te voed. Teen die tyd dat Hannibal eintlik op pad was na Rome, het baie van sy eie offisiere hom aangeraai om die olifante agter te laat. Hulle was net 'n hindernis, het hulle gesê. Maar Hannibal was te lief vir sy superwapen, en sy visie om Rome te verpletter was vir hom te belangrik, en hy benodig daardie olifante om Rome vir altyd te breek.
Die kruising van die Alpe moes Hannibal 'n week geneem het. Met sy olifante het dit hom twee geneem. In daardie tyd het hy meer as die helfte van sy leër verloor, en alles behalwe een van sy olifante. Die diere kon eenvoudig nie die moeilike terrein weerstaan ​​nie, en sy leër eenvoudig kon 't hul groot eetlus behou en hulle behoorlik beheer. Teen die tyd dat Hannibal aan die ander kant van die Alpe uitgekom het, was sy leër veels te swak om 'n opmars na Rome self te kon voer. Baie historici voer aan dat as Hannibal na sy offisiere geluister het en sy olifante agtergelaat het, hy die stad Rome sou kon inneem en sy visie sou vervul om die grootste ryk wat die westerse wêreld ooit geken het, te vernietig. Ek dink ons ​​sal nooit werklik weet of dit die grootste fout van die beroemde generaal se loopbaan was nie, maar ek laat dit aan u oor om te besluit.
Hannibal se olifante: mite en werklikheid
Pachyderms is 'n onlosmaaklike deel van die beeld van die groot Kartago -generaal, Hannibal Barca, hoewel hulle aan baie minder verbintenisse deelgeneem het as wat die meeste mense wat vertroud is met sy verhaal aanneem. Maar laat ons drie voorvalle met olifante ondersoek om die akkuraatheid van die klassieke bronne te evalueer.
In die somer van 220 v.G.J. Hannibal het sy eerste groot stryd gevoer, nie teen die Romeine nie, maar het die gekombineerde magte van drie Keltiberiese stamme in Noordwes -Spanje, die Olcades, die Vaccaei en die Carpetani in die gesig gestaar. Destyds was die jong Puniese generaal nog nie aangestel as die opperbevelhebber van die Kartago-leër in Iberia nie, nadat hy die vorige jaar vermoor is op sy swaer, Hasdrubal the Handsome. Hy was besig om terug te keer van 'n suksesvolle veldtog teen die Vaccaei en die verowering van hul hoofstad, Hermandica, toe die gesamentlike Keltiberiaanse magte van die drie stamme, byna 100 000, op hom neerdaal om sy weg te blokkeer en sy veel kleiner leër te vernietig. Hier manifesteer Hannibal se blik vir die eerste keer. Met 'n onmiddellike begrip van die terrein, die kwaliteit van die groot, maar ongedissiplineerde opponerende leër en die potensiaal van al die komponente van sy eie militêre mag, het hy vinnig oor die Taagrivier teruggetrek en gewag totdat die vyand van die ander oewer af aanval. Let op dat sy olifante, almal van hulle, geen moeite gehad het om vinnig oor die rivier te waai en aan weerskante van die Kartago -formasie ontplooi te word nie. Toe die agtervolgende Keltiberiërs middelstroom was en sodoende toegewyd was aan die kruising, het Hannibal sy kavallerie losgemaak om hulle in die water af te sny, en almal wat daarin geslaag het om die kus te bereik, word onmiddellik deur die olifante doodgetrap. Die massa stamkrygers het paniekerig geraak en toe hulle vlug, gee Hannibal die bevel dat sy leër die rivier moet oorsteek en die roete van 'n mag meer as twee keer die grootte van sy eie voltooi. Die slag om die rivier die Tagus bied 'n voorgevoel van wat kom.
Die Romeine, wat bekommerd was oor die voorspoed en sukses van die Kartagers in Spanje, het 'n geruime tyd die grond voorberei vir 'n hernuwing van die vyandelikhede teen hul mededingers in die Middellandse See. Die Ebro -verdrag is onderteken met Hasdrubal the Handsome in 226 of 225, waarin die natuurlike grens van die rivier Iber (vandag se Ebro) die Romeinse en Kartagoense invloedsfere sou skei, en die Kartagoërs het ingestem om nie die Ebro oor te steek nie . In stryd met die gees van die ooreenkoms, onderteken Rome daarna 'n ooreenkoms met die stad Saguntum, suid van die Ebro en dus binne die Carthaagse gebied, en moedig die Saguntines later aan om die Carthaagse partisane in die stad te vermoor en om die Turboleti aan te val, wat bondgenote van Kartago was. Hannibal reageer deur Saguntum te beleër en dit na agt maande te bestorm, waartydens die Romeinse hulp wat die Saguntines herhaaldelik versoek het, nie kon realiseer nie. Die val van Saguntum in 219 het aan Rome 'n casus belli om 'n nuwe oorlog teen Kartago te verklaar. Die Romeinse vloot het die Middellandse See beheer, na die nederlaag van Kartago in die eerste oorlog, en daarom was die Romeine nie bekommerd oor die aanval op see nie. Aangesien die Italiaanse skiereiland beskerm is teen 'n inval deur die land uit die noorde deur die onbegaanbare natuurlike versperring van die Alpe, was hulle vol vertroue dat die oorlog in Spanje en in Noord -Afrika, die land van hul vyande, gevoer sou word. Hulle het nie gereken op die genialiteit van Hannibal, die meester van die onverwagte nie. Hy het 'n gewaagde strategiese besluit geneem en besluit om 'n leër oor die Alpe te neem en vanuit die noorde teen sy onversetlike teëstanders te slaan. Hierdie wonderlike prestasie weergalm nog steeds in die geskiedenisblaaie.
Op pad na die Alpe, in 218, moes Hannibal eers die Pireneë en dan die rivier die Rhône oorsteek. Daar het 'n tweede gebeurtenis met olifante plaasgevind. Polybius (sowel as Livy, wat Polybius grotendeels kopieer in die beskrywing van hierdie voorval) vertel ons dat 'n groot massa Keltiberiaanse krygers van die Volcae -stam teen die Kartago -kruising gekant was wat op die oorkantse (oostelike) oewer wag. Wat daarna gevolg het, was die slag van die Rhône, waar Hannibal se blik weer bewys is. Hy het sy luitenant Hanno met 'n deel van sy mag stroomop gestuur om die rivier oor te steek en die Keltiese stamlede van agter af te val, nadat hy 'n sein gegee het om die kruising deur sy hoofmag te koördineer. Gevang tussen Hanno se kavallerie en die Kartago -leër het die ongedissiplineerde krygers in wanorde gevlug. Maar 'n interessante probleem bly: hoe om die olifante oor die rivier te kry.
Polybius en Livy beweer dat prente gebou moes word om die pachyderms oor die Rhône te vervoer, omdat die diere bang was vir die water. Groot vlotte is gebou en verbind met opritte wat met vuil bedek was, sodat die diere nie sou besef dat hulle nie op vaste grond trap nie, en vroulike olifante is gebruik om ander na die vlotte te lei. Nadat elke vlot losgelaat is, deur klein bote na die oorkantste oewer gesleep is, het die olifante paniekerig geraak, terwyl sommige oorboord geval het. Gelukkig het hulle nie verdrink nie, want hulle kon op die rivierbedding loop en hul slurpe as snorkels gebruik, en uiteindelik is al 37 olifante suksesvol aan die ander kant bymekaargemaak. Die olifante se kruising van die Rhône was die onderwerp van 'n bekende skildery deur Henri-Paul Motte, waarop olifante op skutters oor die rivier getrek word.
Twee dinge is duidelik uit so 'n sublieme nonsens: nie Polybius of Livy het veel geweet van olifante nie, en hulle geskiedenis bevat wonderlike versinsels wat in noukeurige besonderhede aangebied word, asof dit deur werklike getuies verband hou -voorbehoud lektor. Wat nie een van die klassieke historici bewus was nie, is dat olifante nie net bang is vir riviere nie, maar kan swem en eintlik baie goeie swemmers is! Die watervaardigheid van pachyderms sou goed bekend gewees het by die Kartagoërs, wat olifante meer as 'n eeu lank voor die oorloë met Rome opgelei het. Dit is gevolglik hoogs onwaarskynlik dat Hannibal so 'n ingewikkelde en onnodige prosedure sou probeer het om sy diere oor die Rhône te kry. Die Romeine, aan die ander kant, en selfs die Grieke, sou minder geneig gewees het om sulke sake te verstaan ​​- Livy en Polybius was duidelik oningelig.
Die moderne leser kan pragtige foto's van swemolifante in Steve Bloom's geniet Olifant (Chronicle Books, 2006), of kyk na 'n steekproefneming deur 'n Google -soektog te doen na 'swem olifantfoto's'.
Olifante het slegs deelgeneem aan een van die groot oorwinnings van Hannibal na die kruising van die Alpe: die slag van die Trebbia, in 218 vC. Die meeste olifante is die winter dood aan die koue, en niemand het aan die latere gevegte van die Trasimene -meer of Cannae deelgeneem nie.
Die enigste geveg waarin Hannibal vermoedelik 'n groot aantal olifante gehad het, was die van Zama, in 202 v.G.J., waar Polybius en Livy beweer dat hy nie minder nie as tagtig was! Maar, soos ons sal sien, was hierdie pachyderm -bataljon fiktief, soos die meeste beskrywings van wat die klassieke bronne beweer het by Zama, soos blyk uit 'n artikel uit 2007 wat in die Internasionale Tydskrif vir Geesteswetenskappe.
Oorlogsolifant - Geskiedenis - Oudheid: die Middellandse See
Die Ptolemeërs en die Kartagoërs het vir dieselfde doel Afrika -olifante begin aanskaf, net soos die Numidiërs en die Kushiete. Die dier wat gebruik is, was die Noord-Afrikaanse bosolifant wat sou uitsterf as gevolg van oorbenutting. Hierdie diere was kleiner as die Asiatiese olifante wat die Seleukiede in die ooste van die Middellandse See-gebied gebruik het, veral dié van Sirië, wat 2,5-3,5 meter (8–10 voet) by die skouer gestaan ​​het. Dit is waarskynlik dat ten minste sommige Siriese olifante in die buiteland verhandel is - die gunsteling olifant van Hannibal was 'n indrukwekkende dier met die naam Surus ("die Siriër"), byvoorbeeld, en was moontlik van Siriese voorraad, alhoewel die bewyse onduidelik bly.
Sedert die laat veertigerjare het 'n deel van die geleerdheid aangevoer dat die Afrikaanse bosolifante wat deur Numidiaanse, Ptolemaïese en Puniese leërs gebruik is, nie howdahs of torings in die geveg dra nie, miskien as gevolg van die fisiese swakheid van die spesie. Sommige verwysings na torings in antieke literatuur is beslis 'n anachronistiese of poëtiese uitvinding, maar ander verwysings word minder maklik verdiskonteer. Daar is 'n uitdruklike kontemporêre getuienis dat die leër van Juba I van Numidia in 46 v.C. Dit word bevestig deur die beeld van 'n afgetorste Afrikaanse olifant wat op die muntstuk van Juba II gebruik is. Dit blyk ook die geval te wees met Ptolemaïese leërs: Polybius berig dat die olifante van Ptolemeus IV in die slag van Raphia in 217 v.C. hierdie diere aansienlik kleiner was as die Asiatiese olifante wat deur die Seleukiede en dus vermoedelik Afrika -bosolifante geberg is. Daar is ook bewyse dat Kartago -oorlogsolifante in sekere militêre kontekste met torings en howdahs voorsien is.
Verder suid sou stamme toegang tot die Afrika -savanne -olifant gehad het. Alhoewel dit baie groter was as die Afrikaanse woudolifant of die Asiatiese olifant, was dit moeilik om te tem vir oorlogsdoeleindes en is dit nie op groot skaal gebruik nie. Sommige Asiatiese olifante is weswaarts verhandel na die Mediterreense markte. Plinius die Ouere het gesê dat die Sri Lankaanse olifante byvoorbeeld groter, vuriger en beter vir oorlog was as plaaslike olifante. Hierdie meerderwaardigheid, sowel as die nabyheid van die aanbod aan hawens, het die olifante van Sri Lanka 'n winsgewende handelsware gemaak.
Alhoewel die gebruik van oorlogsolifante in die Middellandse See die bekendste verband hou met die oorloë tussen Kartago en Rome, was die bekendstelling van oorlogsolifante hoofsaaklik die gevolg van die Griekse koninkryk Epirus. Koning Pyrrhus van Epirus het twintig olifante gebring om die Romeine aan te val tydens die slag van Heraclea in 280 v.C., en nog vyftig diere agtergelaat aan Farao Ptolemeus II op die vasteland. Die Romeine was onvoorbereid om olifante te bestry, en die Epirot -magte het die Romeine gelei. Die volgende jaar het die Epirote weer 'n soortgelyke mag van olifante ontplooi wat die Romeine aangeval het tydens die slag van Asculum. Hierdie keer het die Romeine voorberei gekom met vlambare wapens en anti-olifanttoestelle: dit was strydwaens met osse, toegerus met lang spykers om die olifante te wond, vuurpotte om hulle bang te maak en gepaardgaande siftingstroepe wat met die spies na die olifante sou gooi verdryf hulle. 'N Laaste aanklag van Epirot -olifante het die dag weer gewen, maar hierdie keer het Pyrrhus baie swaar lyde gely - 'n Pyrrhic -oorwinning.
Geïnspireer deur hierdie oorwinnings, het Kartago sy eie gebruik van oorlogsolifante ontwikkel en uitgebreid tydens die Eerste Puniese Oorlog ontplooi. Die resultate was nie inspirerend nie. By Adyss in 255 vC was die Kartago -olifante weens die terrein ondoeltreffend, terwyl die Romeine tydens die slag van Panormus in 251 v.C. die Carthaagse olifante, wat uit die veld gevlug het, kon skrik. Tydens die Tweede Puniese Oorlog het Hannibal beroemd 'n leër oorlogsolifante oor die Alpe gelei - hoewel ongelukkig die meeste van hulle omgekom het in die moeilike omstandighede. Die Romeine het effektiewe taktiek teen olifante ontwikkel, wat gelei het tot die nederlaag van Hannibal tydens sy laaste geveg teen Zama in 202 v.C., maar sy olifantlading was ondoeltreffend omdat die gedissiplineerde Romeinse manipulasies eenvoudig plek gemaak het.
Rome het baie olifante aan die einde van die Puniese oorloë teruggebring en dit vir baie jare daarna in sy veldtogte gebruik. In die verowering van Griekeland was daar baie gevegte waarin die Romeine oorlogsolifante ontplooi het, insluitend die inval van Masedonië in 199 v.C., die slag van Cynoscelphalae 197 v.C., die slag van Thermopylae en die slag van Magnesia in 190 v.C., waartydens Antiochus III se vyftig -vier olifante het die Romeinse mag van sestien aangeneem. In latere jare het die Romeine in 168 vC twee en twintig olifante by Pydna ontplooi. Hulle het ook gedurende die hele Romeinse veldtog teen die Keltiberiërs in Hispania en teen die Galliërs verskyn. Die Romeine het in die beroemdheid 'n oorlogsolifant gebruik tydens die inval in Brittanje, 'n ou skrywer wat opteken dat 'Caesar 'n groot olifant gehad het, wat met wapens toegerus was en boogskutters en slingers in sy toring gedra het. Toe hierdie onbekende wese die rivier binnekom, het die Britte en hul perde gevlug en die Romeinse leër het oorgesteek, hoewel hy hierdie voorval moontlik verwar het met die gebruik van 'n soortgelyke oorlogsolifant tydens die laaste verowering van Brittanje deur Claudius. Ten minste een olifantskelet met vuurwapens wat in Engeland gevind is, is aanvanklik verkeerdelik as hierdie olifante geïdentifiseer, maar later het dit bewys dat dit 'n reuse -skelet uit die steentydperk is.
Teen die tyd van Claudius is sulke diere egter slegs in enkele getalle deur die Romeine gebruik - die laaste beduidende gebruik van oorlogsolifante in die Middellandse See was teen die Romeine tydens die slag van Thapsus, 46 vC, waar Julius Caesar sy vyfde gewapen het legioen (Alaudae) met byle en beveel sy legioene om op die olifant se bene te slaan.Die legioen het die aanklag weerstaan, en die olifant het sy simbool geword. Thapsus was die laaste belangrike gebruik van olifante in die Weste.
Die Partiese dinastie van Persië het af en toe oorlogsolifante gebruik in hul gevegte teen die Romeinse Ryk, maar olifante was van groot belang in die leër van die daaropvolgende Sassanid -dinastie. Die Sassaniede het die diere in baie van hulle veldtogte teen hul westelike vyande gebruik. Een van die onvergeetlikste verbintenisse was die Slag van Vartanantz in 451 nC, waarop die Sassanid -olifante die Armeniërs bang gemaak het. 'N Ander voorbeeld is die Slag van al-Qādisiyyah van 636 nC, waarin 'n eenheid van drie-en-dertig olifante gebruik is, al was dit minder suksesvol, teen die indringende Arabiese magte. Die Sassanid olifantkorps het voorrang onder die Sassanid se kavaleriemagte en is uit Indië gewerf. Die olifantkorps was onder 'n spesiale hoof, bekend as die Zend -hapet, of 'bevelvoerder van die Indiane', hetsy omdat die diere uit daardie land gekom het, of omdat hulle deur inboorlinge van Hindoestaan ​​bestuur is. Die Sassanid olifantkorps was egter nooit op dieselfde skaal as ander verder oos nie, en na die val van die Sassanidiese ryk het die gebruik van oorlogsolifante in die streek gesterf.
Ons het eintlik nie baie Puniese skryfvoorbeelde nie, en die meeste van ons is godsdienstige inskripsies, wat waarskynlik nie olifante noem nie, wat vir hulle alledaagse wesens was.
In die ou tyd was daar eintlik olifante inheems aan beide Noord -Afrika en die Nabye Ooste, waarvandaan die Kartagoërs geëmigreer het. Dit sou dus nie die eksotiese wesens vir hulle gewees het wat dit vir die meeste moderne Engelssprekendes is nie. Dit lyk asof die militêre gier van die 3de eeu v.C. vir hul gebruik iets te doen gehad het met die verdwyning van beide plekke.
Dit laat ons dus twee moontlike moontlikhede. Hulle het die naam geleen wat hul Berber -bure gebruik het toe hulle na Noord -Afrika immigreer, of hulle het die NW Semitiese naam wat hul Fenisiese voorouers gebruik het, behou. Wel, daar is 'n soort van 'n derde moontlikheid wat deur my lees voorgestel word: Die Semitiese tale het hul woord van die Berbers afgeneem, en die Karthagers die natuurlike kanaal. Die Berber (Noord -Afrikaanse) woord blyk 'Elu' te wees, en die Semitiese 'fīl' *. My bronne dui aan dat die Semitiese afkomstig is van die Berber -woord, maar aangesien Phonecian en Punic oorspronklik dieselfde taal was, help dit ons nie noodwendig veel nie. Ek sou na "fil" leun
* - Ek het hierdie inligting gevind in 'n voetnoot van 'n artikel van Vaclav Blazek, wat self verwys het na "Lokotsch 1927". Dit is moontlik dat dit 'n verwysing na die koerant/boek kan wees: "Lokotsch, K., (1927). Etymologisches Wörterbuch der europäischen (germanischen, romanischen en slavischen) Wörter orientalischen Ursprungs. Heidelberg" Ek het in 'n ander werk verwys, maar ek ' Ek is bang my gebrek aan Duits beteken dat die roete koud is vir my.
Waar was Kartago?
Die antieke stad Kartago is gestig omstreeks 814 vC en geleë aan die oostekant van die Tunismeer in die huidige Tunisië.
Dit was deel van die Fenisiese beskawing, wat die ou kuslyne van die huidige Israel, Libanon, Sirië, Turkye en verder insluit.
Op die hoogtepunt van die stad was dit die hoofstad van die Kartago -ryk, wat op sy hoogtepunt tussen die sesde en tweede eeu vC oor 'n groot deel van Noord -Afrika tot in Spanje gestrek het.
Na honderde jare se stryd teen die Romeine, het die groot vyand van Kartago die stad uiteindelik in 146 vC vernietig.
Antieke Rome se donkerste dag: die slag van Cannae
In 216 v.C. was die Romeinse Republiek gewikkel in die tweede van wat uiteindelik drie verwoestende oorloë met die Noord-Afrikaanse stadstaat Kartago sou wees. Wat ongeveer 50 jaar vroeër as 'n territoriale geskil begin het, het in 'n eksistensiële tweegeveg ontaard, met beide magte om oppermag. Rome was die oorwinnaars in die Eerste Puniese Oorlog, maar aan die begin van die tweede konflik in 218 vC het die Kartago -generaal Hannibal 'n gewaagde inval in Italië via die Alpe uitgevoer. Sedertdien het sy huursoldaat van Libiërs, Numidiërs, Spanjaarde en Kelte oor die platteland geteister en afval op landbougrond gelê en Romeinse legioene vermorsel. In net twee groot gevegte by die Trebia -rivier en die Trasimene -meer het Hannibal sy militêre genie gebruik om die Romeine tot 50 000 slagoffers te berokken.
Na hierdie vroeë verliese, het Rome 'n vertragingsstrategie aangeneem om die toevoerlyne van Hannibal af te sny en die veldslae wat sy voorraad in die handel was, te vermy. Dit was 'n slinkse taktiek, maar een wat die hiper-aggressiewe Romeine nie lank sou aanvaar nie. In 216 v.C. kies hulle Gaius Terentius Varro en Lucius Aemilius Paullus as medekonsuls en voorsien hulle van agt legioene en die grootste leër in die geskiedenis van die Republiek. Die missie daarvan was duidelik: konfronteer Hannibal se leër en vermorsel dit.
Die kans op 'n kragmeting het later die somer aangebreek, toe Hannibal na Suid -Italië marsjeer en 'n belangrike voorraadopslagplek naby die stad Cannae beslag lê. Varro en Paullus het gejaag, en vroeg in Augustus was die Romeine en Kartagoë albei langs die rivier Aufidus ontplooi. Volgens die ou historikus Polybius het Hannibal ongeveer 40 000 infanterie en 10 000 kavallerie tot sy beskikking gehad (sy beroemde oorlogsolifante was almal teen 216 dood). Die Romeine spog met ongeveer 80 000 troepe en 6 000 kavallerie.
'N Geskiedenis van die kavallerie van die vroegste tye af (mikroform). (Krediet: Flickr)
Die oggend van 2 Augustus het die twee leërs op 'n warm, stofgeblaasde vlakte vergader en voorberei vir die geveg. Die Romeine het in 'n tradisionele blokformasie opgerig met 'n massa infanterie beskerm deur kavallerie op albei vleuels. Varro, die bevelvoerder op die dag, het gehoop om sy legioene soos 'n slagram te gebruik om die middel van die Kartago -lyne te breek. Hannibal het dit verwag, en daarom het hy sy leër in 'n onkonvensionele formasie ingerig om die Romeine se momentum teen hulle te gebruik. Hy het begin met die posisionering van sy swakste troepe - sy Galliese Kelte en Spanjaarde - in die middel van sy lyn. Daarna het hy sy meer elite, strydgeharde Libiese infanterie effens agter op albei flanke geplaas. Die kavallerie het posisie op die heel linker- en regtervleuel ingeneem. Toe dit volledig saamgestel was, het die Kartago -lyn gelyk aan 'n lang halfmaan wat in die middel na die Romeine na buite gebuig het. Hy was nooit een van agter af nie, maar Hannibal het 'n pos aan die voorkant aangeneem saam met sy Spanjaarde en Galliërs.
By trompetgeluide het die twee kante vorentoe gestyg en die geveg het begin. Nou begin 'n groot slagting en 'n groot stryd, het die historikus Appian later geskryf, en die kant van die kant het dapper geveg. . Die eerste beslissende maneuver het gevolg toe Hannibal se swaar kavallerie, onder bevel van 'n offisier genaamd Hasdrubal, in die ruiters op die regterflank gestamp het. Kortliks het die voortreflike Kartago -ruiters hul Romeinse teëstanders amper uitgewis.
Terug by die infanteriegeveg het Hannibal Galliërs en Spanjaarde met kaalbors gebots in 'n warrelwind van swaarde, spiese en skilde met die hoofliggaam van Romeine. Terwyl die troepe mekaar sny en steek, word die Karthagiese sentrum stadig teruggedruk en die vorming daarvan omkeer van 'n uitwaartse bult in 'n konkawe sak. Dit was alles deel van die Hannibal -plan. Deur die Romeine die indruk te gee dat hulle wen, lok hy hulle slegs in 'n ruimte tussen die nog steeds onbetrokke Libiese troepe op die rande van sy formasie. Terwyl hul gees die hoogte ingeskiet het, het duisende legioenen gou in die sak van die Kartago -lyn gestroom. Toe hulle dit gedoen het, het hulle hul ordelike vorm laat vaar en saamgevoeg.
Hannibal het nou die bevel gegee wat die Romeine se ondergang sou beteken. Op sy sein het die Libiërs na binne gedraai en die oprukkende legioenen aangeval en die linker- en regterflanke aangeval en hulle in 'n bankspan toegemaak. Hasdrubal het intussen oor die slagveld gehardloop en gehelp om die kavallerie op die linkervleuel van die Romeine te stuur. Nadat hy die Romeine van hul gemonteerde steun afgesweer het, het hy sy krag omgedraai en op die legioene geslaan en onbeskermde agterkant. Die oorlewende Romeine, miskien tot 70 000 mans, was heeltemal omsingel.
Die gedenksteen ter herdenking van die Slag van Cannae. (Krediet: De Agostini / V. Giannella / Getty Images)
Die lokval van Hannibal was voltooi, maar die stryd was nog lank nie verby nie. Die legioenen wat met die koraal verband hou, het geen tekens van oorgawe getoon nie, sodat die Kartagoërs toegesluit het en met die gruwelike werk begin het om hulle een vir een te kap. In die volgende paar uur het die vlakte by Cannae 'n moordveld geword. 'N Paar duisend Romeine het uit die omsingeling gebreek en gevlug, maar sonder om te beweeg, is die res stadig ingekry en geslag. 'n Paar is ontdek waar hulle lewendig lê, heupe en senings gesny, hul nekke en keel oopgespoel en hul oorwinnaars laat bid dat die oorblyfsel van hul bloed dreineer. " het die kroniekskrywer Livy later geskryf. Ander is gevind met hul koppe begrawe in gate wat in die grond gegrawe is. Hulle het blykbaar hierdie kuipe vir hulself gemaak en die vuilheid oor hulle gesigte opgehoop. Hannibal het ongeveer 6 000 man verloor.
Die woord van die slagting in Cannae het die stad in paniek laat ontstaan. 𠇍ie menigtes het die strate opgedrom, " het Appian geskryf, ȁ Klaagliedere vir hul familielede uitgedruk, hulle by die naam aangespreek en hul eie lot gekla sodra hulle in die vyand se hande val. " In hul desperaatheid, die Romeine het 'n senator na die Griekse orakel in Delphi gestuur om die betekenis van die tragedie te verklaar. Hulle het selfs menslike offers gebring om die gode te paai. Terwyl Hannibal uiteindelik besluit het dat sy leër te swak was om na Rome te marsjeer, het Cannae nog steeds die Republiek op die rand van ineenstorting gestoot. In net 'n dag van geveg het die Romeine ten minste sewe keer soveel soldate verloor as wat later tydens die Slag van Gettysburg doodgemaak is. " Sekerlik is daar geen ander nasie wat nie sou toegegee het onder so 'n gewig van rampspoed nie, " Livy het geskryf.
Maar selfs in hul donkerste uur wou die koppige Romeine eenvoudig nie toegee nie. Na 'n kort rouperiode het die senaat van Rome die vredesaanbiedings van Hannibal verwerp en geweier om sy Cannae -gevangenes te los. Die burgerskap is aan die gang gesit om nuwe wapens en projektiele te maak, en die kreupele leër is herbou deur die werwingsouderdom te verlaag, gevangenes te werf en selfs slawe hul vryheid te bied in ruil vir diens. Vir elk van die Romeinse legioene wat by Cannae vernietig is, is daar uiteindelik nog 'n paar opgevoed en toegewyd aan die veld.
Terwyl sy vyand terugval op sy oorweldigende mannekrag, word Hannibal net swakker. Hy het etlike jare voortgegaan om deur Italië te gaan op soek na 'n tweede Cannae, maar sy afgesonderde leër het stadig verdwyn nadat daar nie genoeg van Rome se bondgenote na sy saak gekom het nie. Die wonderbaarlike terugkeer van die Romeine het in 204 v.C. voortgegaan, toe die generaal, later bekend as Scipio Africanus, 'n inval in Noord -Afrika geloods het met ongeveer 26 000 mans, waarvan baie die oorlewendes van die vernedering by Cannae geloods het. Hannibal is uit Italië teruggeroep om die Carthaagse geboorteland te verdedig, maar in 202 verslaan Scipio hom beslis in die oorlog teen die Slag van Zama.
Die Tweede Puniese Oorlog het effektief die heerskappy van Kartago as 'n militêre mag beëindig, waardeur Rome sy greep op die Middellandse See kon verskerp en sy ryk kon begin bou. Selfs in 'n nederlaag het Hannibal egter sy plek in die panteon van groot militêre bevelvoerders vasgemaak. Die Romeine het beelde van hom gebou om hul triomf oor 'n waardige teëstander te vier, en sy oorwinning by Cannae het later 'n onderwerp van bekoring geword vir generaals wat wissel van Napoleon tot Frederik die Grote. Dwight D. Eisenhower het dit beskryf as die "lassic -voorbeeld " van 'n stryd om vernietiging. Tog was die taktiese meesterstuk van Hannibal nie genoeg om die Romeine te breek nie. Hy het 'n legendariese geveg by Cannae gewen, net om sy vyand nog meer vasbeslote te laat om die oorlog te wen.
Alexander die Grote en Hannibal
Die Europese beskawing het tydens die veldtog van Alexander die Grote met olifante geveg. In die Slag van Gaugamela in 331 vC. Die Persiese leër het 15 Indiese olifante gehad. Die Perse, wat nie gewoond was aan olifante nie, het gehoop om dit te gebruik om die formidabele Masedoniese falanks deur te druk en die vyand te intimideer. Die olifante het egter nie aan die geveg deelgeneem nie; hulle is gevange geneem deur die leër van Alexander en daarna gebruik tydens die verdere opmars van die Masedoniese leër na die ooste.
Die Slag van Hydaspa het in 326 vC tussen die leërs van Alexander die Grote en die Indiese koning Pora plaasgevind. By die ontleding van hierdie geveg kan 'n mens die taktiek bepaal om olifante deur Indiërs te gebruik. Aanvanklik betree waens verwarring in die geledere van die vyand, die vyand verloor gevegsvorming, en dan breek die olifante deur die voorkant van die vyand se leër en bring wanorde in sy geledere. Kavalerie voltooi die algemene roete. In hierdie geveg is die strydwaens egter aan die begin van die geveg buite werking gestel deur die leër van Alexander, en die olifante teen die strydgeharde en gedissiplineerde Masedoniese infanterie kon niks doen nie. Toe die deurbraak van die Masedoniese stelsel misluk, draai die olifante terug en roer die geledere van die Indiërs, wat heeltemal in die steek gelaat is.
Die Slag van Zama, wat in Oktober 202 vC plaasgevind het. e. tussen Hannibal en Scipio van Afrika, is die laaste geveg van die Tweede Puniese Oorlog, wat geëindig het in die nederlaag van die Hannibal se leër. Die geveg is begin deur die Kartagoërs, wat olifante in die aanval gegooi het. Maar as gevolg van die optrede van Romeinse metaalwerkers en die geraas van die Romeinse leër, draai die olifante om en verfrommel die eerste rye Kartagoanse infanterie en kavallerie. Toe het die kavallerie van die Romeinse leër die Kartago -kavallerie begin agtervolg en die slagveld tydelik verlaat. Dit het die uitslag van die geveg bepaal, Hannibal is verslaan, wat sy enigste nederlaag in die hele loopbaan van die bevelvoerder geword het.
Die hoofbron vir byna elke aspek van die Puniese oorloë [nota 1] is die historikus Polybius (ongeveer 200 - ongeveer 118 vC), 'n Griek wat in 167 vC as gyselaar na Rome gestuur is.  Sy werke bevat 'n nou grootliks verlore handleiding oor militêre taktiek,  maar hy is nou bekend daarvoor Die geskiedenis, iewers na 146 vC geskryf.   Polybius se werk word in die algemeen beskou as objektief en grotendeels neutraal, tussen die Carthagiese en Romeinse standpunte.   Polybius was 'n analitiese historikus en waar moontlik deelnemers persoonlik ondervra, van beide kante, in die gebeure waaroor hy geskryf het.    Hy vergesel die Romeinse generaal Scipio Aemilianus tydens sy veldtog in Noord -Afrika wat die Romeinse oorwinning in die Derde Puniese Oorlog tot gevolg gehad het. 
Die akkuraatheid van Polybius se verslag is die afgelope 150 jaar baie gedebatteer, maar die moderne konsensus is om dit grotendeels op sigwaarde te aanvaar, en die besonderhede van die oorlog in moderne bronne is grootliks gebaseer op interpretasies van Polybius se verslag.    Die moderne historikus Andrew Curry beskou Polybius as 'redelik betroubaar' , terwyl Craige Champion hom beskryf as '' 'n merkwaardig goed ingeligte, vlytige en insiggewende historikus '. 
Ander, later, antieke geskiedenis van die oorlog bestaan, hoewel dit dikwels in fragmentariese of opsommende vorm is.  Moderne historici neem gewoonlik die geskrifte van verskillende Romeinse annaliste in ag, sommige kontemporêr die Siciliaanse Griekse Diodorus Siculus die latere Romeinse historici, Livy (wat sterk op Polybius  gesteun het), Plutarch, Appian (wie se weergawe van die Derde Puniese Oorlog is veral waardevol ) en Dio Cassius.  Die klassisist Adrian Goldsworthy verklaar dat "Polybius se rekening gewoonlik die voorkeur geniet as dit met enige van ons ander rekeninge verskil". [nota 2]  Ander bronne sluit in munte, inskripsies, argeologiese bewyse en empiriese bewyse uit rekonstruksies soos die trireme Olympias. 
Die Romeinse Republiek het 'n eeu voor die Eerste Puniese Oorlog aggressief uitgebrei op die suidelike Italiaanse vasteland.  Dit het die skiereiland Italië suid van die Arno -rivier teen 272 vC verower, toe die Griekse stede in die suide van Italië (Magna Graecia) ingedien het na die afloop van die Pyrrhic War.  Gedurende hierdie tydperk van Romeinse uitbreiding het Kartago, met sy hoofstad in wat nou Tunisië is, oorheers in die suide van Spanje, baie van die kusstreke van Noord -Afrika, die Baleariese Eilande, Korsika, Sardinië en die westelike helfte van Sicilië . 
Vanaf 480 vC het Kartago 'n reeks onoortuigende oorloë gevoer teen die Griekse stadstate Sicilië, gelei deur Syracuse.  Teen 264 vC was Kartago die dominante eksterne mag op die eiland, en Kartago en Rome was die belangrikste moondhede in die westelike Middellandse See.  Verhoudings was goed en die twee state het verskeie kere hul onderlinge vriendskap verklaar via formele alliansies: in 509 vC, 348 vC en omstreeks 279 vC. Daar was sterk kommersiële skakels. Gedurende die Pyrrhic War van 280–275 vC, teen 'n koning van Epirus wat afwisselend teen Rome in Italië en Carthago op Sicilië geveg het, het Kartago materiaal aan die Romeine verskaf en by minstens een geleentheid sy vloot gebruik om 'n Romeinse mag te vervoer.   Volgens die klassisist Richard Miles het Rome se uitbreidende houding nadat Suid -Italië onder sy beheer gekom het, gekombineer met Kartago se eie benadering tot Sicilië, veroorsaak dat die twee moondhede meer toevallig as ontwerp in oorlog beland het.  Die onmiddellike oorsaak van die oorlog was die kwessie van beheer oor die onafhanklike Siciliaanse stadstaat Messana (moderne Messina).  In 264 vC het Kartago en Rome oorlog gevoer en die Eerste Puniese Oorlog begin. 
Die meeste manlike Romeinse burgers was in aanmerking vir militêre diens en sou as infanterie dien, met 'n beter gestelde minderheid 'n kavalleriekomponent. Tradisioneel sou die Romeine tydens die oorlog twee legioene grootmaak, elk van 4 200 infanterie [nota 3] en 300 kavallerie. Ongeveer 1 200 van die infanterie, armer of jonger manne wat nie die wapenrusting en toerusting van 'n standaard legioen kon bekostig nie, het as spiesgewapende skermutselinge, bekend as veliete, gedien. Hulle het verskeie spies gedra wat van ver af gegooi sou word, 'n kort swaard en 'n skild van 90 sentimeter.  Die weegskaal was toegerus as swaar infanterie, met lyfwapens, 'n groot skild en kort swaaie.Hulle is verdeel in drie geledere, waarvan die voorste rang ook twee spiesies gedra het, terwyl die tweede en derde geledere in plaas daarvan 'n spies gedruk het. Beide legionêre subeenhede en individuele legioene het in relatief oop orde geveg. Dit was die langdurige Romeinse prosedure om elke jaar twee mans, bekend as konsuls, as senior landdroste te kies, wat tydens oorlog elkeen 'n leër sou lei. 'N Weermag is gewoonlik gevorm deur 'n Romeinse legioen te kombineer met 'n legio van dieselfde grootte en toegerus deur hul Latynse bondgenote, maar bondgenote het gewoonlik 'n groter kavalerie -aanvulling as die Romeinse.  
Kartagoense burgers het slegs in hul leër gedien as daar 'n direkte bedreiging vir die stad was.  Toe hulle dit gedoen het, het hulle geveg as goed gepantserde swaar infanterie gewapen met lang stekende spiese, hoewel hulle berug was op swak opgeleide en swak gedissiplineerde maniere. In die meeste omstandighede het Kartago buitelanders gewerf om sy leër op te stel. Baie was afkomstig uit Noord-Afrika wat verskillende soorte vegters verskaf het, insluitend: naby-orde infanterie toegerus met groot skilde, helms, kort swaarde en lang stekende spiese spies-gewapende ligte infanterie skermutselinge naby-skok kavallerie met spiese en ligte kavalerie skermutselinge wat spiese gooi van 'n afstand en vermy noue gevegte.   Beide Iberia en Gallië het 'n groot aantal ervare infanterie verskaf-ongewapende troepe wat wreed sou aanklop, maar 'n reputasie gehad het om af te breek as 'n geveg uitgerek word  -en ongewapende kavallerie van nabye orde [ 42] deur Livy na verwys as 'bestendig', wat beteken dat hulle gewoond was aan volgehoue ​​hand-tot-hand-gevegte eerder as taktiek met tref en hardloop. Die Libiese infanterie van die nabye orde en die burgermilisie sou veg in 'n digte samestelling wat bekend staan ​​as 'n falanks.  Soms sou sommige van die infanterie gevange Romeinse wapenrusting dra, veral onder Hannibal se troepe.  Slingers is gereeld van die Baleariese Eilande gewerf.   Die Kartagoërs het ook oorlogsolifante gebruik. Noord -Afrika het destyds inheemse Afrikaanse bosolifante gehad. [nota 4]  
Garnisoenplig en landblokkades was die algemeenste operasies.   Toe leërs veldtogte voer, was verrassingsaanvalle, hinderlae en stratagems algemeen.   Meer formele gevegte is gewoonlik voorafgegaan deur die twee leërs wat dae of weke lank een tot sewe myl (2–12 km) uitmekaar kamp, ​​wat soms elke dag in gevegsorde ontstaan. As een van die bevelvoerders 'n nadeel voel, kan hulle optrek sonder om betrokke te raak. In sulke omstandighede was dit moeilik om 'n geveg af te dwing as die ander bevelvoerder nie bereid was om te veg nie.   Die vorming in 'n gevegsorde was 'n ingewikkelde en voorbedagte rade, wat etlike ure geneem het. Infanterie was gewoonlik in die middel van die gevegsposisie geplaas, met ligte infanterie -skermutselinge aan hul voorkant en kavallerie op elke flank.  Baie gevegte is beslis toe die infanteriemag van die een kant in die flank of agterkant aangeval is en dit gedeeltelik of heeltemal omhul was.  
Quinqueremes, wat "vyf-roeiers" beteken,  verskaf die werkperde van die Romeinse en Kartagoense vloot regdeur die Puniese oorloë.  So algemeen was die tipe dat Polybius dit as 'n afkorting vir 'oorlogskip' in die algemeen gebruik.  'n Quinquereme het 'n bemanning van 300: 280 roeiers en 20 dekpersoneel en offisiere gehad.  Dit sal gewoonlik ook 'n aanvulling van 40 mariniers bevat  as die geveg op hande sou wees, sou dit tot 120 toegeneem het.   In 260 vC sou Romeine 'n vloot bou en het 'n skipbreukelinge Carthaagse quinquereme as 'n bloudruk vir hul eie gebruik. 
As beginner -skeepsvaarders het die Romeine kopieë gebou wat swaarder was as die Karthagiese vaartuie, en so stadiger en minder manoeuvreerbaar.  Om die roeiers as 'n eenheid te laat roei, laat staan ​​nog meer ingewikkelde strydmaneuvers uit te voer, verg lang en moeisame opleiding.  Minstens die helfte van die roeiers moes 'n bietjie ervaring gehad het om die skip effektief te hanteer.  As gevolg hiervan was die Romeine aanvanklik benadeel teenoor die meer ervare Kartagoërs. Om dit teë te werk, het die Romeine die corvus, 'n brug van 1,2 meter (4 voet) breed en 11 meter (36 voet) lank, met 'n swaar piek aan die onderkant, wat ontwerp is om deur te steek en in 'n vyandskip se dek te anker.  Dit het toegelaat dat Romeinse legioenen wat as mariniers optree, vyandelike skepe aan boord neem en hulle vang, eerder as om die voorheen tradisionele taktiek van ram te gebruik. 
Alle oorlogskepe was toegerus met ramme, 'n drievoudige stel bronslemme van 60 sentimeter breed wat tot 270 kilogram (600 lb) weeg by die waterlyn. In die eeu voor die Puniese oorloë het aan boord al hoe meer algemeen geword en stamping het gedaal, aangesien die groter en swaarder vaartuie wat in hierdie tydperk aangeneem is, nie die nodige spoed en wendbaarheid gehad het nie, terwyl hul stewiger konstruksie die ram se effek verminder het, selfs as 'n suksesvolle aanval. Die Romeinse verwerking van die corvus was 'n voortsetting van hierdie neiging en vergoed vir hul aanvanklike nadeel in skeepsmanoeuvreervaardighede. Die toegevoegde gewig in die stert het beide die skip se manoeuvreerbaarheid en sy seewaardigheid in gevaar gestel, en in rowwe seetoestande corvus deur die Eerste Puniese Oorlog nutteloos geword het, het die Romeine dit nie meer gebruik nie.   
Die grootste deel van die Eerste Puniese Oorlog is uitgevoer op, of in die waters naby Sicilië.  Weg van die kus, het sy heuwelagtige en ruwe terrein die bestuur van groot magte bemoeilik en die verdediging bevoordeel bo die aanval. Grondbedrywighede was grootliks beperk tot strooptogte, beleëringe en interdik in 23 jaar oorlog op Sicilië, maar daar was slegs twee grootskaalse gevegte. 
Sicilië, 264–257 v.C.
Die oorlog het begin met die Romeine wat 'n vastrapplek op Sicilië in Messana (moderne Messina) gekry het.  Die Romeine het Syracuse, die enigste beduidende onafhanklike mag op die eiland, dan gedwing om met hulle 'n bondgenootskap te maak  en beleër die hoofbasis van Kartago by Akragas aan die suidkus.  'n Kartago -leër van 50 000 infanterie, 6 000 kavallerie en 60 olifante het in 262 vC probeer om die beleg op te hef, maar is swaar verslaan tydens die Slag van Akragas. Daardie nag het die Kartago -garnisoen ontsnap en die Romeine gryp die stad en sy inwoners in en verkoop 25 000 van hulle as slawerny. 
Hierna het die landoorlog op Sicilië 'n dooiepunt bereik, aangesien die Kartagoërs gefokus het op die verdediging van hul versterkte dorpe en stede, dit was meestal aan die kus en kon dus voorsien en versterk word sonder dat die Romeine hul superieure leër kon inmeng.   Die fokus van die oorlog verskuif na die see, waar die Romeine min ervaring gehad het by die paar geleenthede wat hulle voorheen die behoefte gevoel het vir 'n vlootaanwesigheid wat hulle gewoonlik op klein eskaders gesteun het deur hul Latynse of Griekse bondgenote .    Die Romeine het 'n vloot gebou om Kartago's uit te daag,  en die gebruik van die corvus het 'n groot nederlaag in die Slag van Mylae in 260 v.C.    Daar is beslag gelê op 'n Kartago -basis op Korsika, maar 'n aanval op Sardinië is afgeweer, die basis op Korsika wat die Romeine ingeneem het, het toe verlore gegaan.  In 258 vC het 'n Romeinse vloot 'n kleiner Kartago -vloot swaar verslaan tydens die Slag van Sulci aan die westelike kus van Sardinië. 
Afrika, 256–255 vC
Met die voordeel van hul oorwinnings oor die see het die Romeine in 256 vC 'n inval in Noord -Afrika geloods,  wat die Karthagiërs onderskep het tydens die Slag van Cape Ecnomus aan die suidkus van Sicilië. Die Kartagoë is weer geslaan  dit was moontlik die grootste seestryd in die geskiedenis deur die aantal betrokke vegters.    Die inval het aanvanklik goed verloop en in 255 vC het die Kartagoërs vir vrede gedagvaar dat die voorgestelde terme so hard was dat hulle geveg het.  By die Slag van Tunis in die lente 255 vC het 'n gesamentlike mag van infanterie, kavalerie en oorlogsolifante onder bevel van die Spartaanse huursoldaat Xanthippus die Romeine verpletter.  Die Romeine het 'n vloot gestuur om hul oorlewendes te ontruim en die Kartagoërs het dit teëgestaan ​​tydens die Slag van Kaap Hermaeum (moderne Kaap Bon), die Kartagers is weer swaar verslaan.  Die Romeinse vloot is op sy beurt deur 'n storm verwoes terwyl hy na Italië teruggekeer het, en die meeste van sy skepe en meer as 100,000 man verloor het.   
Sicilië, 255–241 vC
Die oorlog het voortgegaan, en geen van die partye kon 'n beslissende voordeel behaal nie.  Die Kartagers het Akragas in 255 vC aangeval en herower, maar omdat hulle nie geglo het dat hulle die stad kan hou nie, het hulle dit verwoes en verlaat.   Die Romeine herbou hul vloot vinnig, voeg 220 nuwe skepe by en verower Panormus (moderne Palermo) in 254 vC.  Die volgende jaar verloor hulle nog 150 skepe weens 'n storm.  Op Sicilië vermy die Romeine die geveg in 252 en 251 vC, volgens Polybius omdat hulle bang was vir die oorlogsolifante wat die Kartagoërs na die eiland gestuur het.   In 250 vC het die Kartagoërs op Panormus gevorder, maar in 'n geveg buite die mure het die Romeine die Kartago -olifante met spiesvuur afgejaag. Die olifante het deur die Kartagoanse infanterie geloop, wat toe deur die Romeinse infanterie beveel is om hul nederlaag te voltooi.  
Stadiglik het die Romeine die grootste deel van Sicilië in 250 v.C. beset; hulle beleër die laaste twee Karthagiese vestings - Lilybaeum en Drepana in die uiterste weste.  Herhaalde pogings om Lilybaeum se sterk mure te bestorm, het misluk, net soos pogings om toegang tot die hawe te blokkeer, en die Romeine het tot 'n beleg gekom wat nege jaar sou duur.   Hulle het 'n verrassingsaanval op die Kartago -vloot geloods, maar is verslaan tydens die Slag van Drepana Carthage se grootste vlootoorwinning in die oorlog.  Kartago het hom tot die maritieme offensief gewend en 'n ander swaar nederlaag in die Slag van Phintias toegedien en die Romeine maar uit die see gevee.  Dit sou sewe jaar duur voordat Rome weer 'n aansienlike vloot probeer oprig, terwyl Kartago die meeste van sy skepe in die reservaat plaas om geld te bespaar en mannekrag te bevry.  
Romeinse oorwinning, 243–241 vC
Na meer as 20 jaar se oorlog was beide state finansieel en demografies uitgeput.  Bewyse van Kartago se finansiële situasie sluit in hul versoek om 'n 2,000 talentlening [nota 5] [nota 6] van Ptolemaïese Egipte, wat geweier is.  Rome was ook naby bankrotskap en die aantal volwasse manlike burgers, wat die mannekrag vir die vloot en die legioene voorsien het, het sedert die begin van die oorlog met 17 persent gedaal.  Goldsworthy beskryf die verliese van mannekrag as "afgryslik". 
Die Romeine herbou hul vloot weer in 243 vC  nadat die senaat die rykste burgers van Rome genader het vir lenings om die bou van een skip elk te finansier, wat vergoed kan word uit die herstelwerk wat Kartago opgelê sou word sodra die oorlog gewen is.  Hierdie nuwe vloot het die Kartago -garnisoene effektief geblokkeer.  Kartago het 'n vloot bymekaargemaak wat probeer het om hulle te verlig, maar dit is vernietig tydens die Slag van die Aegates-eilande in 241 vC,   en dwing die afgesnyde Kartago-troepe op Sicilië om te onderhandel vir vrede.  
Die Verdrag van Lutatius is ooreengekom. Volgens sy voorwaardes het Kartago 3,200 talente silwer [aantekening 7] betaal vir vergoeding en Sisilië is as 'n Romeinse provinsie geannekseer.  Voortaan beskou Rome homself as die leidende militêre mag in die westelike Middellandse See, en toenemend in die Middellandse See as 'n geheel. Die geweldige poging om tydens die oorlog herhaaldelik groot vloot galeie te bou, het die grondslag gelê vir die maritieme oorheersing van Rome vir 600 jaar. 
Die Mercenary of Truceless War begin in 241 vC as 'n geskil oor die betaling van lone aan 20 000 buitelandse soldate wat tydens die Eerste Puniese Oorlog vir Kartago op Sicilië geveg het. Dit het in grootskaalse muitery uitgebreek onder leiding van Spendius en Matho en 70 000 Afrikane uit die onderdrukte afhanklike gebiede van Kartago het bymekaargekom om by die muiteraars aan te sluit, en het voorraad en geld gebring.   Oorlogsmoe Kartago het swak gevaar in die aanvanklike verbintenisse, veral onder die generaalskap van Hanno.   Hamilcar Barca, 'n veteraan van die veldtogte op Sicilië, kry gesamentlike bevel oor die leër in 240 v.C., en die opperbevel in 239 v.C.  Hy het suksesvol 'n veldtog gevoer en aanvanklik toegeeflikheid getoon in 'n poging om die rebelle te ontwyk.  Om dit te voorkom, het Spendius in 240 vC 700 Kartago -gevangenes tot die dood toe gemartel, en voortaan is die oorlog met groot brutaliteit voortgesit.  
Teen die vroeë 237 vC, na talle terugslae, is die rebelle verslaan en word hul stede weer onder Kartago se bewind teruggebring.  'n Ekspedisie is voorberei om Sardinië weer te beset, waar mutante soldate alle Kartagoë geslag het. Die Romeinse senaat verklaar dat hulle die voorbereiding van hierdie mag as 'n oorlogshandeling beskou, en eis dat Karthago Sardinië en Korsika afstaan ​​en 'n bykomende skadeloosstelling van 1200 talent betaal. [nota 8]   Verswak deur 30 jaar se oorlog, het Kartago ingestem om nie in konflik met Rome te kom nie.  Polybius beskou dit as "in stryd met alle geregtigheid"  en moderne historici het die gedrag van die Romeine uiteenlopend beskryf as "onuitgelokte aggressie en verdragbreuk",  "skaamteloos opportunisties"  en 'n "gewetenlose daad" ".  Hierdie gebeure het die wrok van Rome in Kartago aangewakker, wat nie versoen was met die persepsie van Rome oor die situasie daarvan nie. Hierdie verbreking van die verdrag wat onlangs onderteken is, word deur moderne historici beskou as die grootste oorsaak van oorlog met Kartago wat in 218 vC in die Tweede Puniese Oorlog weer uitbreek.   
Kartago -uitbreiding in Iberia
Met die onderdrukking van die rebellie het Hamilcar besef dat Kartago sy ekonomiese en militêre basis moet versterk om Rome weer te konfronteer.  Na die Eerste Puniese Oorlog was Kartago -besittings in Iberia (moderne Spanje en Portugal) beperk tot 'n handjievol welvarende kusstede in die suide.  Hamilcar het die leër wat hy tot die oorwinning in die huursoldaatoorlog in 237 vC gelei het, na Iberia geneem en 'n kwasi-monargiale, outonome staat in die suidooste daarvan uitgekap.  Dit het Carthago die silwer myne, landbou -rykdom, mannekrag, militêre fasiliteite soos skeepswerwe en territoriale diepte gegee om met vertroue aan toekomstige Romeinse eise te voldoen.   Hamilcar regeer as onderkoning en word opgevolg deur sy skoonseun, Hasdrubal, in die vroeë 220's vC en daarna sy seun, Hannibal, in 221 vC.  In 226 vC is die Ebro -verdrag met Rome ooreengekom, waarin die Ebro -rivier as die noordelike grens van die Kartago -invloedsfeer gespesifiseer is.  Tydens die volgende ses jaar het Rome 'n aparte verdrag aangegaan met die stad Saguntum, wat suid van die Ebro geleë was. 
In 219 vC het 'n Kartagoanse leër onder Hannibal beleër, Saguntum   beleër, gevange geneem en afgedank en in die lente 218 vC verklaar Rome oorlog teen Kartago.  Daar was drie belangrikste militêre teaters in die oorlog: Italië, waar Hannibal die Romeinse legioene herhaaldelik verslaan het, met af en toe hulpveldtogte in Sicilië, Sardinië en Griekeland Iberia, waar Hasdrubal, 'n jonger broer van Hannibal, die Kartago -koloniale stede verdedig het met gemengde sukses tot in Italië en Afrika, waar die oorlog beslis is. 
Hannibal kruis die Alpe, 218–217 vC
In 218 vC was daar 'n paar skermutselinge in die waters rondom Sicilië. Die Romeine het 'n Kartago -aanval   verslaan en die eiland Malta verower.  In Cisalpine Gallië (moderne Noord-Italië) val die groot Galliese stamme die Romeinse kolonies daar aan, wat veroorsaak dat die Romeine na hul voorheen gevestigde kolonie Mutina (moderne Modena) vlug, waar hulle beleër word. 'N Romeinse hulpleër het deur die beleg gebreek, maar is toe in 'n hinderlaag gelê en homself beleër.  Die Romeine het voorheen 'n leër geskep om in Iberia veldtog te voer, maar die Romeinse senaat het een Romein en een geallieerde legioen daarvan losgemaak om na Noord -Italië te stuur. Deur nuwe troepe in te samel, het die weermag se vertrek na Iberia tot September vertraag. 
Intussen het Hannibal 'n Kartago -leër in New Carthage (moderne Cartagena) bymekaargemaak en dit in Mei of Junie noordwaarts langs die Iberiese kus gelei. Dit het Gallië binnegegaan en 'n binnelandse roete gevolg om die Romeinse bondgenote in die suide te vermy.  By die Slag van Rhône -kruising verslaan Hannibal 'n mag van plaaslike Allobroges wat hom probeer keer het.  'n Romeinse vloot wat die Iberiese weermag dra, beland by Rome se bondgenoot Massalia (moderne Marseille) by die monding van die Rhône,  maar Hannibal ontduik die Romeine en hulle gaan na Iberia.   Die Kartagoërs het teen die laat herfs aan die voet van die Alpe gekom  en hulle oorgesteek en die probleme van klimaat, terrein  en die guerrillataktiek van die inheemse stamme oorkom. Hannibal het aangekom met 20.000 infanterie, 6.000 kavallerie en 'n onbekende aantal olifante - die oorlewendes van die 37 waarmee hy Iberia   verlaat het - in die huidige Piedmont, Noord -Italië. Die Romeine was nog in hul winterkwartiere. Sy verrassende toetrede tot die Italiaanse skiereiland het daartoe gelei dat die beplande veldtog van Rome vir die jaar gestaak is: 'n inval in Afrika. 
Romeinse nederlae, 218–217 vC
Hannibal verower die hoofstad van die vyandige Taurini (in die omgewing van moderne Turyn) en sy leër het die kavallerie en ligte infanterie van die Romeine aan die einde van November in die Slag van Ticinus gelei.  As gevolg hiervan verklaar die meeste van die Galliese stamme vir die Kartagoense saak, en Hannibal se leër het tot meer as 40 000 man gegroei.  'n Groot Romeinse leër is deur Hannibal in die Slag van die Trebia in die geveg gelok, omsingel en vernietig.  Slegs 10 000 Romeine uit 42 000 kon hul weg na veiligheid afsny. Galliërs het hom nou in groot getalle by die leër van Hannibal aangesluit, wat dit tot 60 000 man te staan ​​gebring het.  Die Romeine het 'n leër by Arretium en een aan die Adriatiese kus gestasioneer om Hannibal se opmars na Sentraal -Italië te blokkeer. 
Vroeg in die lente 217 vC steek die Kartagoërs onbestrede die Apennyne oor en neem 'n moeilike, maar onbewaakte pad.  Hannibal het sonder sukses probeer om die belangrikste Romeinse leër onder Gaius Flaminius in 'n geveg te lok deur die gebied wat hulle gestuur is om te beskerm, te verwoes.  Hannibal het daarna die Romeinse leër uit Rome afgesny, wat Flaminius uitgelok het in 'n haastige strewe sonder behoorlike verkenning.  Hannibal het 'n hinderlaag gestel  en in die Slag van die Trasimene -meer het hy die Romeinse leër heeltemal verslaan en 15,000 Romeine,  insluitend Flaminius,  doodgemaak en 15,000 gevange geneem. 'N Ruitermag van 4 000 van die ander Romeinse leër is ook betrek en uitgewis.  Die gevangenes is sleg behandel as hulle Romeine was, maar vrygelaat as hulle van een van Rome se Latynse bondgenote was. Hannibal het gehoop dat sommige van hierdie bondgenote oorreed kon word om te gaan, en marsjeer suidwaarts in die hoop om Romeinse bondgenote onder die etniese Griekse en Italiese stadstate te wen.  
Die Romeine, paniekerig oor hierdie swaar nederlae, het Quintus Fabius Maximus as diktator aangestel.  Fabius het die Fabian -strategie bekendgestel om 'n oop stryd met sy teenstander te vermy, maar voortdurend te skermutseling met klein afdelings van die vyand. Dit was nie gewild onder die soldate, die Romeinse publiek of die Romeinse elite nie, aangesien hy die stryd vermy het terwyl Italië deur die vyand verwoes is.  Hannibal marsjeer deur die rykste en vrugbaarste provinsies van Italië, in die hoop dat die verwoesting Fabius in die stryd sou lok, maar Fabius weier. 
Cannae, 216 v.C.
By die verkiesing van 216 vC is Gaius Terentius Varro en Lucius Aemilius Paullus verkies as konsuls, albei was meer aggressief as Fabius.  Die Romeinse senaat het toestemming gegee om 'n mag van 86 000 man op te rig, die grootste in die Romeinse geskiedenis tot op daardie stadium.  Paullus en Varro marsjeer suidwaarts om Hannibal, wat die geveg op die oop vlakte naby Cannae aanvaar het, te konfronteer. In die Slag van Cannae dwing die Romeinse legioene deur Hannibal se doelbewus swak sentrum, maar Libiese swaar infanterie op die vlerke swaai om hul opmars en bedreig hul flanke.  Hasdrubal het die Carthaagse kavallerie op die linkervleuel gelei en die Romeinse kavalerie daarteenoor gelei en daarna om die agterkant van die Romeine gevee om die kavallerie op die ander vleuel aan te val. Hy het toe van agter in die legioene vasgekeer.  As gevolg hiervan was die Romeinse infanterie omring sonder om te ontsnap.  Minstens 67 500 Romeine is doodgemaak of gevange geneem. 
Binne 'n paar weke na Cannae is 'n Romeinse leër van 25,000 deur Boii Galliërs in die slag van Silva Litana in 'n hinderlaag gelê en vernietig. 
Romeinse bondgenote gebrek, 216–205 vC
Min het oorleef van Polybius se verslag oor Hannibal se leër in Italië ná Cannae. Livy gee 'n vollediger rekord, maar volgens Goldsworthy is "sy betroubaarheid dikwels verdag", veral met betrekking tot sy beskrywings van gevegte [nota 9], maar sy bron is nogtans die beste vir hierdie deel van die oorlog.   Verskeie van die stadstate in die suide van Italië het hulself met Hannibal verbind, of is gevange geneem toe pro-Kartagiese faksies hul verdediging verraai het. Dit sluit die groot stad Capua en die groot hawestad Tarentum (moderne Taranto) in. Twee van die belangrikste Samnitiese stamme het ook by die Kartago -saak aangesluit. Teen 214 vC het die grootste deel van Suid -Italië teen Rome gekeer.  
Die meerderheid van Rome se bondgenote het egter getrou gebly, waaronder talle in die suide van Italië.  Almal behalwe die kleinste dorpe was te goed versterk vir Hannibal om aan te val, en blokkade kan 'n langdurige saak wees, of as die teiken 'n hawe is, onmoontlik.  Die nuwe bondgenote van Kartago het min gevoel vir gemeenskap met Kartago, of selfs met mekaar.  Die nuwe bondgenote het die aantal vaste punte wat Hannibal se leër na verwagting teen Romeinse vergelding sou verdedig, vergroot, maar het relatief min nuwe troepe voorsien om hom daarby te help.  Die Italiaanse magte wat opgewek is, was verset om weg te werk van hul tuisstede en het swak gevaar as hulle dit gedoen het. 
Toe die hawestad Locri in die somer van 215 vC na Kartago vertrek, is dit onmiddellik gebruik om die Kartago -magte in Italië te versterk met soldate, voorrade en oorlogsolifante.  Dit was die enigste keer tydens die oorlog dat Kartago Hannibal versterk het.  'n Tweede mag, onder Hannibal se jongste broer Mago, was bedoel om in 215 v.C. in Italië te land, maar is na die Iberia na die Kartago -nederlaag in die Slag van Dertosa herlei.  
Intussen het die Romeine drastiese stappe gedoen om nuwe legioene op te wek: slawe, misdadigers en diegene wat nie aan die gewone eiendomskwalifikasie voldoen nie, ingeskryf het.  ​​Teen die vroeë 215 v.C. het hulle teen 214 v.C., 18 en teen 213 v.C. teen 212 v.C. ten minste 12 legioene ingesamel, teen 212 v.C. sou die volledige aanvulling van die ontplooide legioene meer as 100 000 man gewees het, plus, soos altyd, 'n gelyke aantal geallieerde troepe. Die meerderheid is in die suide van Italië ontplooi in veldleërs van ongeveer 20 000 man elk. Dit was onvoldoende om Hannibal se leër in 'n oop geveg uit te daag, maar voldoende om hom te dwing om sy magte te konsentreer en sy bewegings te belemmer. 
11 jaar na Cannae het die oorlog in die suide van Italië toegeneem namate stede na die Kartagoërs oorgegaan het of deur 'n toevlug geneem is, en die Romeine hulle deur beleg of deur pro-Romeinse faksies herower het.  Hannibal het herhaaldelik Romeinse leërs verslaan, maar oral waar sy hoofleër nie aktief was nie, bedreig die Romeine dorpe wat Carthagië ondersteun en dreig hulle gereeld met sukses.  Teen 207 vC was Hannibal beperk tot die uiterste suide van Italië en baie van die stede en gebiede wat by die Kartagoense aangesluit was, het teruggekeer na hul Romeinse trou. 
Eerste Masedoniese Oorlog, 214–205 vC
Gedurende 216 vC het die Masedoniese koning, Philip V, sy steun aan Hannibal toegesê  - en sodoende die eerste Masedoniese oorlog teen Rome in 215 vC begin. In 211 vC bevat Rome die bedreiging van Masedonië deur 'n bondgenootskap met die Aetolian League, 'n anti-Masedoniese koalisie van Griekse stadstate. In 205 vC eindig hierdie oorlog met 'n onderhandelde vrede. 
Sardinië, 213 v.C.
'N Opstand ter ondersteuning van die Kartagoë het in 213 vC op Sardinië uitgebreek, maar dit is vinnig deur die Romeine neergelê. 
Sicilië, 213–210 vC
Sicilië het stewig in Romeinse hande gebly en die gereed versterking deur die see geblokkeer en Hannibal van Karthago hervoorsien. Hiero II, die ou tiran van Syracuse van vyf-en-veertig jaar en 'n stoere Romeinse bondgenoot, sterf in 215 vC en sy opvolger Hieronymus was ontevrede met sy situasie. Hannibal het 'n verdrag beding waarvolgens Syracuse na Kartago gekom het, ten koste van die hele Sicilië as 'n Siracusan -besitting. Die Syracusan -leër het geen ooreenkoms met die Romeine gevind nie, en teen die lente van 213 vC is Syracuse beleër.   Die beleg is gekenmerk deur die vindingrykheid van Archimedes om oorlogsmasjiene uit te vind om die tradisionele metodes van belegoorlogvoering van die Romeine teen te werk. 
'N Groot Kartago -leër onder leiding van Himilco is gestuur om die stad in 213 vC te verlig.   Dit het verskeie dorpe met 'n Romeinse garnisoen op Sicilië verower, en baie Romeinse garnisoene is deur Carthaagse partisane verdryf of vermoor.  In die lente van 212 vC het die Romeine Syracuse in 'n verrassende nagaanval bestorm en verskeie distrikte van die stad verower.  Intussen is die Kartago -leër deur 'n plaag lamgelê.  Nadat die Kartagers nie die stad kon hervoorsien nie, val Sirakuse in die herfs van 212 vC. Archimedes word deur 'n Romeinse soldaat vermoor. 
Kartago het in 211 v.C. meer versterkings na Sicilië gestuur en op die aanval gegaan. 'N Nuwe Romeinse leër val in 210 v.C. die belangrikste Carthaagse vesting op die eiland, Agrigentum, aan en die stad word deur 'n ontevrede Carthaagse offisier aan die Romeine verraai. Die oorblywende dorpe wat deur Kartago beheer word, het toe oorgegee of is deur geweld of verraad geneem   en die Siciliaanse graanvoorraad na Rome en sy leërs is hervat. 
Hasdrubal val Italië binne, 207 vC
In die lente van 207 vC marsjeer Hasdrubal Barca oor die Alpe en val Italië in met 'n leër van 30 000 man. Sy doel was om sy magte saam te snoer met die van Hannibal, maar Hannibal was nie bewus van sy teenwoordigheid nie. Die Romeine wat Hannibal in die suide van Italië in die gesig staar, het hom mislei om te glo dat die hele Romeinse leër nog in die kamp was, terwyl 'n groot deel noordwaarts opgeruk het en die Romeine wat Hasdrubal in die gesig staar, versterk het. Die gesamentlike Romeinse mag het Hasdrubal aangeval tydens die Slag van die Metaurus en sy leër vernietig en Hasdrubal vermoor. Hierdie stryd het die Romeinse oorheersing in Italië bevestig. 
Mago val Italië binne, 205–203 vC
In 205 vC land Mago in Genua in Noordwes-Italië met die oorblyfsels van sy Spaanse leër (sien § Iberia hieronder). Dit het spoedig Galliese en Liguriese versterkings gekry. Mago se aankoms in die noorde van die Italiaanse skiereiland is gevolg deur Hannibal se onoortuigende Slag van Crotona in 204 vC in die suide van die skiereiland. Mago het sy versterkte leër opgeruk na die lande van die belangrikste Galliese bondgenote van Kartago in die Po -vallei, maar is deur 'n groot Romeinse leër nagegaan en in die Slag van Insubria in 203 vC verslaan. 
Hannibal word herroep, 203 vC
Nadat Publius Cornelius Scipio die Kartago -vaderland in 204 vC binnegeval het, die Kartagoë in twee groot gevegte verslaan en die getrouheid van die Numidiaanse koninkryke in Noord -Afrika gewen het, word Hannibal en die oorblyfsels van sy leër herroep.  Hulle seil van Croton af  en beland in Carthage met 15,000–20,000 ervare veterane.  Mago word ook onthou dat hy aan die wonde gesterf het en sommige van sy skepe is deur die Romeine onderskep,  maar 12 000 van sy troepe het Kartago bereik. 
Iberia 218–215 vC
Die Romeinse vloot het in die herfs van 218 vC vanaf Massala voortgegaan en die leër wat dit vervoer het, in die noordooste van Iberië geland, waar dit steun onder die plaaslike stamme gekry het.  'n Gejaagde Kartago -aanval laat in 218 vC is tydens die Slag van Cissa afgeslaan.   In 217 vC is 40 Kartagoense en Iberiese oorlogskepe met 55 Romeinse en Massaliese vaartuie geslaan tydens die Slag van Ebro, met 29 Kartago -skepe. Die verblyf van die Romeine tussen die Ebro en die Pireneë het die roete van Iberia na Italië geblokkeer en verhoed dat versterkings van Iberia na Hannibal gestuur word.  Die Carthaagse bevelvoerder in Iberia, Hannibal se broer Hasdrubal, het in 215 vC na hierdie gebied opgeruk, geveg aangebied en is by Dertosa verslaan, alhoewel albei kante swaar ly. 
Iberia, 214–209 v.C.
Die Kartagoërs het 'n golf van afwykings van die plaaslike Keltiberiese stamme na Rome opgedoen.  Die Romeinse bevelvoerders het Saguntum in 212 vC  ingeneem en in 211 vC het 20.000 Keltiberiaanse huursoldate gehuur om hul leër te versterk.  Die Romeine het hulle magte verdeel omdat die drie Kartago -leërs los van mekaar ontplooi is.  Hierdie strategie het gelei tot die Slag van Castulo en die Slag van Ilorca, gewoonlik gekombineer as die Slag van die Bo -Baetis.   Beide gevegte het in 'n volledige nederlaag vir die Romeine geëindig, aangesien Hasdrubal die huursoldate van die Romeine omgekoop het om te verlaat.   Die Romeine het teruggetrek na hul kusvesting noord van die Ebro, waaruit die Kartagers nie weer daarin geslaag het om hulle te verdryf nie.   Claudius Nero het versterkings in 210 vC gebring en die situasie gestabiliseer. 
In 210 vC het Publius Cornelius Scipio [nota 10] in Iberië aangekom met verdere Romeinse versterkings.  In 'n noukeurig beplande aanval in 209 v.C., verower hy die ligte verdedigde middelpunt van die Kartago-mag in Iberia, Cartago Nova,   en beslaan 'n groot buit van goud, silwer en beleg artillerie.   Hy het die gevange bevolking vrygelaat en die Iberiese gyselaars wat deur die Kartagoë daar gehou is, bevry om die lojaliteit van hul stamme te verseker,   hoewel baie van hulle daarna teen die Romeine sou veg. 
Iberië, 208–207 vC
In die lente van 208 vC verhuis Hasdrubal om Scipio te betrek by die Slag van Baecula.  Die Kartagoërs is verslaan, maar Hasdrubal kon die meerderheid van sy leër in goeie orde terugtrek. Die meeste van sy verliese was onder sy Iberiese bondgenote. Scipio kon nie keer dat Hasdrubal sy uitgeputte leër oor die westelike passe van die Pireneë na Gallië lei nie. In 207 vC, nadat hy sterk in Gallië gewerf het, het Hasdrubal die Alpe na Italië oorgesteek in 'n poging om by sy broer, Hannibal, aan te sluit.   
Romeinse oorwinning in Iberië, 206–205 vC
In 206 vC, tydens die Slag van Ilipa, verslaan Scipio met 48.000 man, half Italiaans en half Iberiër, 'n Kartago -leër van 54.500 man en 32 olifante. Dit het die lot van die Kartagers in Iberia verseël.   Dit is gevolg deur die Romeinse verowering van Gades nadat die stad in opstand gekom het teen die Kartago -bewind. 
Later dieselfde jaar het 'n muitery onder die Romeinse troepe uitgebreek, wat aanvanklik steun van die Iberiese leiers getrek het, teleurgesteld dat die Romeinse magte op die skiereiland gebly het na die verdrywing van die Kartagoë, maar dit is effektief deur Scipio neergelê. In 205 vC het Mago 'n laaste poging aangewend om New Carthago te herower toe die Romeinse besetters deur 'n ander muitery en 'n Iberiese opstand geskud is, maar hy is afgeweer. Mago het met sy oorblywende magte Iberia na Noord -Italië verlaat.  In 203 vC het Carthago daarin geslaag om ten minste 4000 huursoldate uit Iberia te werf, ondanks die nominale beheer van Rome. 
In 213 vC het Syphax, 'n magtige Numidiaanse koning in Noord -Afrika,  vir Rome verklaar. In reaksie hierop is Romeinse adviseurs gestuur om sy soldate op te lei  en het hy oorlog gevoer teen die Kartago -bondgenoot Gala.  In 206 vC beëindig die Kartagoers hierdie dreinering op hul hulpbronne deur verskeie Numidiaanse koninkryke met hom te verdeel. Een van die onterfdes was die Numidiese prins Masinissa, wat dus in die arms van Rome gedryf is. 
Scipio se inval in Afrika, 204–201 vC
In 205 vC het Publius Scipio die bevel oor die legioene op Sicilië gekry en vrywilligers ingeskryf vir sy plan om die oorlog te beëindig deur 'n inval in Afrika.  Nadat hy in 204 vC in Afrika geland het, het Masinissa en 'n mag van Numidiaanse kavallerie by hom aangesluit.  Scipio het twee groot Kartago -leërs geveg en vernietig.  Nadat die tweede van hierdie Syphax agtervolg is en deur Masinissa gevange geneem is tydens die Slag van Cirta Masinissa, het die grootste deel van Syphax se koninkryk met Romeinse hulp beslag gelê. 
Rome en Kartago het vredesonderhandelinge aangegaan, en Kartago het Hannibal uit Italië herroep.  Die Romeinse senaat het 'n konsepverdrag bekragtig, maar as gevolg van wantroue en 'n toename in vertroue toe Hannibal uit Italië aankom, verwerp dit Carthage.  Hannibal was in bevel van 'n ander leër, gevorm uit sy veterane uit Italië en nuut opgewekte troepe uit Afrika, maar met min kavallerie.  Die beslissende Slag van Zama het in Oktober 202 vC gevolg.  Anders as die meeste gevegte van die Tweede Puniese Oorlog, het die Romeine meerderwaardigheid in kavallerie en die Kartagoërs in infanterie.  Hannibal het probeer om 80 olifante te gebruik om by die Romeinse infanterieformasie in te breek, maar die Romeine het hulle effektief teëgestaan ​​en hulle het deur die Kartago -geledere teruggekeer.  Die Romeinse en geallieerde Numidiese kavallerie het die Kartagoense kavallerie van die veld verdryf. Die infanterie van die twee kante het onomwonde geveg totdat die Romeinse kavallerie teruggekeer en sy agterkant aangeval het. Die Kartago -formasie het in duie gestort Hannibal was een van die min wat uit die veld ontsnap het. 
Die vredesverdrag wat die Kartagoërs opgelê het, het hulle van al hul oorsese gebiede en sommige van hul Afrika -gebiede ontneem. 'N Vrywaring van 10 000 silwer talente [nota 11] sou oor 50 jaar betaal word. Gyselaars is geneem. Dit is verbied dat Karthago oorlogsolifante besit en sy vloot is beperk tot 10 oorlogskepe. Dit is verbied om oorlog te voer buite Afrika, en slegs in Afrika met die uitdruklike toestemming van Rome. Baie senior Kartagoë wou dit verwerp, maar Hannibal het sterk ten gunste daarvan gepraat en dit is in die lente van 201 vC aanvaar.  Voortaan was dit duidelik dat Kartago polities ondergeskik was aan Rome.  Scipio het 'n triomf gekry en ontvang die agnomen "Africanus". 
Aan die einde van die oorlog het Masinissa as verreweg die magtigste heerser onder die Numidiërs voorgekom.  In die daaropvolgende 48 jaar het hy herhaaldelik gebruik gemaak van Kartago se onvermoë om sy besittings te beskerm. Elke keer as Kartago Rome versoek om regstelling, of toestemming om militêre stappe te neem, het Rome sy bondgenoot Masinissa gesteun en geweier.  Masinissa se beslagleggings op en aanvalle op Kartago -gebied het toenemend flagrant geword. In 151 vC het Kartago 'n groot leër opgerig, ondanks die verdrag, en die Numidiërs teenaanval. Die veldtog het 'n ramp geëindig vir die Kartagoërs en hul leër het oorgegee.  Kartago het sy vrywaring terugbetaal en het ekonomies floreer, maar was geen militêre bedreiging vir Rome nie.   Elemente in die Romeinse senaat wou lankal Kartago vernietig, en met die verbreking van die verdrag as 'n casus belli, is oorlog in 149 vC verklaar. 
In 149 vC het 'n Romeinse leër van ongeveer 50 000 man, saam onder bevel van beide konsuls, naby Utica geland, 35 kilometer noord van Kartago.  Rome het geëis dat as die oorlog vermy word, die Karthagers al hul wapens moet oorhandig. Groot hoeveelhede materiaal is gelewer, waaronder 200 000 wapens, 2 000 katapulte en 'n groot aantal oorlogskepe.  Toe dit gedoen is, het die Romeine geëis dat die Karthagiërs hul stad verbrand en ten minste 16 kilometer van die see verhuis, waarna die Karthagiërs die onderhandelinge verbreek en hulle wapens herbou. 
Belegging van Kartago
Behalwe dat hulle die mure van Kartago beman het, vorm die Kartagoërs 'n veldleër onder Hasdrubal, wat 25 kilometer suidwaarts geleë was.   Die Romeinse leër het verhuis om Kartago te beleër, maar sy mure was so sterk en sy burgermilisie was so vasbeslote dat dit nie 'n impak kon maak nie, terwyl die Karthagers effektief teruggeslaan het. Hulle leër het toegeslaan op die Romeinse kommunikasielyne,  en in 148 vC het Carthagiese vuurskepe baie Romeinse vaartuie vernietig. Die belangrikste Romeinse kamp was in 'n moeras, wat gedurende die somer 'n siekte veroorsaak het.  Die Romeine het hulle kamp en hul skepe verder weggeskuif - sodat hulle nou meer blokkeer as om die stad te beleër.  Die oorlog het tot 147 vC voortgesit. 
Vroeg in 147 v.C. is Scipio Aemilianus, 'n aangenome kleinseun van Scipio Africanus wat hom tydens die voorafgaande twee jaar se geveg onderskei het, tot konsul verkies en beheer oor die oorlog geneem.   Die Kartagoërs bly kragtig weerstaan: hulle bou oorlogskepe en voer gedurende die somer twee keer stryd aan die Romeinse vloot en verloor beide kere.  Die Romeine het 'n aanval op die mure geloods nadat hulle deurmekaar geveg het, maar dat hulle in die stad ingebreek het, maar in die donker verlore geraak het. Hasdrubal en sy leër het die stad ingetrek om die garnisoen te versterk.  Hasdrubal het Romeinse gevangenes op die mure laat martel, met die oog op die Romeinse leër. Hy versterk die wil om te weerstaan ​​by die Carthago -burgers, aangesien daar geen onderhandeling moontlik is nie. Sommige lede van die stadsraad het sy optrede aan die kaak gestel en Hasdrubal het hulle ook laat doodmaak en die stad oorgeneem.   Met geen Kartago -leër in die veld het die stede wat lojaal gebly het, na die Romeine gegaan of gevange geneem. 
Scipio verhuis terug na 'n noue blokkade van die stad en bou 'n mol wat die toevoer van die see afsny. In die lente van 146 vC het die Romeinse leër daarin geslaag om 'n vastrapplek te kry op die versterkings naby die hawe.   Toe die hoofaanval begin, het dit vinnig die stad se groot plein, waar die legioene oornag kamp opgeslaan het, verower.  Die volgende oggend het die Romeine stelselmatig deur die woonbuurt van die stad gewerk en almal vermoor wat hulle teëgekom het en die geboue agter hulle afgevuur.  Soms het die Romeine van dak tot dak gevorder om te voorkom dat daar missiele op hulle neergegooi word.  Dit het ses dae geneem om die stad te weerhou van weerstand, en op die laaste dag het Scipio ingestem om gevangenes te aanvaar. Die laaste houvas, insluitend Romeinse woestyne in Kartago -diens, het vanuit die Tempel van Eshmoun geveg en dit om hulself afgebrand toe alle hoop weg was.  Daar was 50 000 Kartago-gevangenes, 'n klein deel van die vooroorlogse bevolking, wat as slawerny verkoop is.  Daar is 'n tradisie dat die Romeinse magte die stad daarna met sout gesaai het, maar dit is bewys dat dit 'n 19de-eeuse uitvinding was.  
Die oorblywende gebiede van Kartago is deur Rome geannekseer en herkonstrueer om die Romeinse provinsie Afrika te word met Utica as hoofstad.  Die provinsie het 'n belangrike bron van graan en ander voedsel geword.  Talle groot Puniese stede, soos dié in Mauretanië, is deur die Romeine oorgeneem,  hoewel hulle toegelaat is om hul Puniese regeringstelsel te behou.  'n Eeu later is die terrein van Kartago herbou as 'n Romeinse stad deur Julius Caesar, en sou dit teen die tyd van die Ryk een van die belangrikste stede van Romeinse Afrika word.   Rome bestaan ​​steeds as die hoofstad van Italië  die ruïnes van Kartago lê 24 kilometer (15 myl) oos van Tunis aan die Noord -Afrikaanse kus.  
Xanthippus van Kartago
Spartaanse huursoldaat -generaal wat deur die Kartagoërs gehuur is om te help met hul oorlog teen die Romeine tydens die Eerste Puniese Oorlog. Hy word gekrediteer vir die ontwikkeling van militêre taktiek wat deur Kartago gebruik is, en het Kartago -soldate in die slag van Tunis gelei, waar die Romeinse ekspedisiemag gelei is en die Romeinse konsul Marcus Atilius Regulus gevange geneem is.
Teen die einde van 257 het die Romeine die Kartagoërs tot die westelike derde van Sicilië beperk, hulle het die Kartago -magte in Sardinië en Korsika geneutraliseer, en hulle was gereed om Afrika binne te val. Hulle het 'n vloot van 300 skepe georganiseer met bemannings van 300 roeiers en 120 mariniers elk ('n totaal van ongeveer 100,000 man) en twee legioene van ongeveer 15,000 man. Die invalmag van 256 v.C. was onder bevel van Marcus Atilius Regulus. Regulus moes veg vir sy deurgang teen 'n Kartago -vloot wat langs die Kaapse Eknomus lê. Die Romeinse reine werk weer, en die Romeine vang vyftig Kartagoense skepe en sak dertig.
Die Romeine het in Afrika geland, die kusstad Aspis ingeneem en die naburige gebied verwoes. Regulus vorder na die Carthaagse agterland (blykbaar was hy van plan om Kartago van sy bondgenote en inkomste af te sny en hom te dwing om tot 'n regkoming te kom). Toe hy gekonfronteer word met 'n veel groter Kartago -leër, goed toegerus met kavalerie en olifante, het hy teruggetrek, die Kartagiese leër agter hom gelok na 'n ruwe terrein (waar hul kavallerie nie kon opereer nie) en hulle verpletter. Regulus het daarna in die winterkwartiere in Tunis gegaan, vanwaar hy Kartago se gebied verwoes het en Kartago se Numidiese bondgenote (of onderdane) oorreed het om saam met hom 'n verwoestende Kartago -gebied te verwoes. Regulus het alle rede om vol vertroue te wees. Die Romeine buite Afrika het alles behalwe twee (klein) verbintenisse teen die Kartagoërs gewen, hy self het hulle in Afrika verslaan, en hy het verwag dat hulle hulle weer in die lente sou verslaan. Gevolglik, toe hy hulle terme aanbied, noem hy terme so hard dat dit lyk asof hy dit tot verdere weerstand wil dryf eerder as om die oorlog te probeer besleg.
Gedurende die winter het die Kartagers dus hulp by 'n huursoldaat -generaal gesoek, en Xanthippus van Sparta Xanthippus het hul leër opgelei en herorganiseer om die legioen te beveg, en in die lente het hy Regulus in die geveg ontmoet.
Toe die veldtog in die lente 255 weer begin, het hulle ook die sin gehad om sy advies voort te sit-dit was skaars revolusionêr-om op 'n gelyke terrein te werk, die vyand aan die stryd te bring en hul kavallerie-superioriteit en olifante te ontgin. Die Kartago-leër het slegs 12 000 infanterie getel, wat ongeveer dieselfde as Regulus's moes gewees het, maar sy 4 000 kavalleries was baie groter as syne, en hy het niks om sy negentigjarige olifante teë te werk nie.
Regulus het verkies om nie in die heuwelagtige land rondom Tunes te veg of om daar 'n beleg te ondergaan nie. Hy stap weg om oop grond te vind. Iewers tussen Adyn en die Cape Bon -skiereiland, iewers einde Mei of in Junie 255, het die botsing plaasgevind. Hier was die taktiek van Xanthippus opvallend vindingryk. Die olifante en elite huursoldate het langs mekaar die eerste lyn gevorm, die res van die infanterie het in die vorming van falanks agter gestaan, en die kavallerie was soos gewoonlik op die vlerke, hierdie keer saam met die ander huursoldate. Regulus het sy legioene in twee dig verpakte afdelings langs mekaar ontplooi, vermoedelik het hy gedink dit is die manier om olifante te hanteer-met die liggewapende rorarii voor en sy afgeronde kavallerie wat die gewone vlerke vorm. Die infanterie wat met die huursoldate bots, het vordering gemaak, maar die aanklagte van die olifante teen die ander afdeling het sy voorste geledere bloedig oorgesteek. Nadat die Karthagiese kavallerie hul teenstanders afgewyk het, het hulle omgedraai om hierdie afdeling aan die agterkant aan te val, terwyl die belangrikste Carthaagse falanks in aksie teen die vermoeide ander Romeinse afdeling gekom het.
Regulus se leër, vasgekeer aan alle kante op die oop velde, is feitlik vernietig. Tweeduisend het ontsnap om 'n gevaarlike reis terug te maak na die brughoof by Aspis, net 500 is gevange geneem-die konsul onder hulle. Die res is geslag. Die taktiek van Xanthippus, om die Romeinse sentrum besig te hou terwyl sy vlerke weggevee is en dan sy eie vlerke te gebruik om dit op te breek, was in wese wat Hamilcar op Ecnomus probeer het. Sy taktiek lyk nog duideliker soos Hannibal 's by Cannae veertig jaar later en Scipio 's by Zama. 'N Meer onmiddellike uitkoms was dat die vaardige Spartaan deur sy werkgewers bedank is en dan ontslaan is: die waardering van Carthago omdat hy deur 'n buitelander gered is, was nie onlegerd nie. Romeine het later daarvan gehou om hom voor te stel dat hy in die geheim vermoor word deur Puniese onheil, maar in werklikheid lyk dit asof hy vir die koning van Egipte gaan werk het.
Die nederlaag was ernstig, maar moes nie deurslaggewend gewees het nie; die Romeine het Aspis steeds aangehou en hul vloot van 350 skepe het 'n Kartago -vloot van Aspis verslaan en meer as honderd skepe gevang of vernietig, maar toevallig en die Romeinse onbekendheid met die see het verwoes. hul planne. Toe hul vloot terugkeer na Rome deur die Messana -seestraat, het 'n enorme storm toegeslaan, byna 300 van hul skepe op die rotse geslinger, wrakstukke vir vyftig kilometer gestrooi en die bemannings verdrink, miskien soveel as 100,000 vrygebore Italianers, 'n groot waarvan die aantal Romeinse burgers was.
Wat Xanthippus met die Kartago -leër gedoen het, is onduidelik. Ten spyte van wat sommige moderne skrywers beweer, miskien, na aanleiding van Vegetius se leiding, is daar geen bewyse dat Xanthippus die Kartago -leër op Griekse lyne herorganiseer het nie. Dit is byvoorbeeld onmoontlik om vas te stel watter vorm Xanthippus ' `ortodokse ' opdragte aanneem. Gestel dit was mondelinge, eerder as visuele of horingseine, was dit in Grieks of Punies? Eersgenoemde lyk waarskynlik meer waarskynlik in die konteks van 'n Spartaanse offisier wat 'n leër in die Hellenistiese tydperk beveel het, maar Grieks was hoogstens 'n 'taal van bevel' in hierdie leër. Diodorus teken op dat Xanthippus deur tolke met die Kartagoërs gepraat het (Diod. 23.16.1) en volgens Polybius ' -verslag van die Mercenaries ' Oorlog, blyk Punic iets van 'n lingua franca te wees vir die leër wat hy die Keltiese hoof Autaritas beskryf. wat in die opstandige huursoldaat bekend geword het deur sy vlotheid in Punies, 'n taal waarmee alle veterane tot 'n mate bekend was (Polyb. 1.80.6). Dit is ook opmerklik dat dit lyk asof Xanthippus geen besondere probleme gehad het om die Keltiese en Spaanse elemente in die weermag te bestuur nie, wat nie een met spieswapens was nie, dit dui moontlik daarop dat dit nie nodig was dat die Libiërs of Kartagoërs as spies was nie. gewapende falanks ook onder hom. Dit lyk dus asof die Kartago -leër nog nie so 'Hellenisties' was as wat dit eers sou lyk nie.
Hannibal het sy leër nie sonder hulp gelei nie, maar het, soos 'n mens sou verwag, hulp gekry met die beplanning en uitvoering van sy besluite. Polybius verwys na Hannibal wat sy raad by 'n aantal kere raadpleeg (Polyb. 3.71.5, 85.6, 9.24.4-8), en daar is baie gevalle van Hannibal wat bevel oor leërafdelings delegeer, hetsy in die geveg of om te voer individuele operasies, aan sy offisiere (Gsell, 1928, p. 393). Dit is miskien nie verbasend dat daar 'n militêre raad en 'n besliste ketting van bevel in die Barcid-weermag moes gewees het nie-as Xanthippus langtermyn effekte op die Kartago-leër sou hê, is dit waarskynlik dat die Kartago-bevelstruktuur herbou is op iets soos Spartaanse lyne. 21 Die Spartaanse leër het 'n duidelike bevel, en Spartaanse bevelvoerders was geneig om vergesel te word deur hul ondergeskikte offisiere, wat advies kon gee en op bevel kon optree (Anderson, 1970, bl. 69 e.v.).
Kartago se gebruik van olifante
Kartagers het die eerste keer kennis gemaak met oorlogsolifante wat tussen 278 en 276 vC op Sicilië teen Pyrrhus van Epirus veg. Nadat sy die effek van hierdie nuwe wapen beleef het, het Kartago vinnig besef dat sy dit ook kon aanskaf, aangesien Afrikaanse bosolifante in groot getalle Noord -Afrika bewoon het. Dit was baie makliker om professionele persone aan te stel om hierdie verskeidenheid olifante te vang eerder as om olifante uit Indië in te voer. Kort voor lank het Kartago die sterkste olifantkorps in die Middellandse See -wêreld gehad, met stalle wat tot 300 olifante in die hoofstad huisves. Aanvanklik is bestuurders Indiërs deur Egipte aangestel, maar later is bestuurders ook gewerf uit ander streke, waaronder Sirië, Numidia en sommige ander Afrika -state. Olifante het nou strydwaens vervang as die belangrikste slagkrag van die Kartagoërs.
Tydens die Eerste Puniese Oorlog (264-241 vC) het die Kartagoërs eers hierdie nuwe oorlogsoorlog onder die knie gekry en 'n hoë prys betaal vir hul gebrek aan ervaring op die slagveld. In 262 v.C., toe die Romeine die Kartago -stad Agrigentum op Sicilië beleër, het Kartago 'n ekspedisiekorps van 50 000 infanteriste, 6 000 ruiters en 60 oorlogsolifante na Agrigentum gestuur. Die Kartagoanse generaal het sy olifante agter die eerste infanterielin gestasioneer. Toe die Romeine hierdie voorhoede vernietig, het die vlugtende soldate die olifante bang gemaak om weg te hardloop. Die integriteit van die gevegsformasies is heeltemal verbreek en die oorwinning het die Romeine min moeite gekos.
Ten spyte van hierdie bitter ervaring, het die Kartagoërs nie opgegee met die gebruik van olifante nie. Toe Marcus Regulus, 'n Romeinse generaal en konsul, in 256 v.C. in Afrika beland, is 'n groot leër gestuur om die Romeine se verhoging in Kartago te voorkom, maar die olifante se bydrae tot die slag by Adys was gering. Die Kartagers het besef dat die bevelvoerder van die olifantkorps vervang moes word en het 'n Griek met die naam Xanthippus aangestel. Xanthippus het in 272 vC deelgeneem aan die verdediging van Sparta van Pyrrhus van Epirus en ontmoet daar oorlogsolifante. In die geveg teen Regulus aan die Bagradasrivier in 255 vC, het Xanthippus byna 100 Kartago -olifante voor die infanterieleine gelê, soos algemeen was. Alhoewel die legioenen 'in hope geval het', volgens Polybius, het hulle dapper met olifante in die middel geveg. Op die vlerke het 'n groter Kartago -ruitermag egter Romeinse ruiters op die vlug geslaan. Die Romeine is effektief omsingel en 'n Kartago -oorwinning is verseker. Slegs 'n klein deel van die Romeinse leër het sy pad teruggedwing, maar 'die groter getal is deur die groot gewig van die olifante doodgetrap, terwyl die res deur die talle kavallerie in hul geledere neergeskiet is.' , I. 34).
Hierdie ervaring en die verhale van die Romeinse legioenen wat oorleef het, het verseker dat Rome etlike jare nie durf olifante konfronteer nie. Omgekeerd het die Kartagoërs begin om oorlogsolifante se vermoëns te oorskat en gou 'n hoë prys daarvoor betaal. Caecilius Metellus, Romeinse bevelvoerder op Sicilië in 251 vC, het 'n manier gebruik om die oorlogsolifantbedreiging teen te werk. Hy verberg 'n aansienlike leër in die versterkte stad Panormus en beveel dat 'n diep sloot voor die mure uitgegrawe word. Toe stuur Metellus 'n groep liggewapende krygers om die Kartago-troepe onophoudelik te teister. Hierdie provokasie het uiteindelik die Kartago -generaal genoop om sy leër op te stel in 'n gevegsformasie met olifante voor, soos verwag is. Die eenheid het die olifante steeds bekommerd gemaak, sonder om regtig met hulle te bots, gereed om hulself in die sloot te verberg as hulle aangeval word. Hoopvol om 'n maklike oorwinning te behaal voor die oë van hul bevelvoerder, is olifantbestuurders dus aangemoedig om die Romeine aan te val. Maar die olifante kon nie die sloot oorsteek nie, en 'n hael pyle en spiesies het van die vesting se mure oor hulle gestroom. Beseerdes het hulle teruggejaag en hul eie troepe verstrooi. Op daardie oomblik het Metellus sy hoofmagte uit die stad gebring en die roete voltooi. Hierdie stryd het die Romeine se selfvertroue herstel en hulle was nie meer bang om oorlogsolifante in die gesig te staar nie.