Hoe was die Chinese kommunisme verbind met die New Culture Movement? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Op soek na maniere waarop die nuwe kultuurbeweging verband hou met Chinese kommunisme of die Chinese kommunistiese party.
Die New Culture Movement was 'n intellektuele rewolusie in China gedurende die vroeë 20ste eeu. In 'n groot sin was dit die geboorte van kommunisme in China.
Die beweging het oorspronklik ontstaan ​​as 'n reaksie op die Chinese diplomatieke swakheid deur die tradisionele literatore. Die beweging word bepleit deur intellektuele wat ontnugter geraak het oor die vroeë republikeinse regering, begin in 1915 met die Chinese kapitulasie van Japan se een-en-twintig eise. Voorste voorstanders van die beweging sluit in Hu Shih, Chien Hsüantung, Chen Tuhsiu en Lu Hsün. Van hierdie karakters was Chen 'n Trotskis wat mede-stigter was van die Chinese Kommunistiese Party, terwyl Lu Hsün 'n linkse was wat simpatiek was vir die kommunisme. Baie betrokkenes was opvoeders aan die groot universiteite.
Binne 'n paar jaar het ontevredenheid oor die buitelandse imperialisme nuwe hoogtes bereik oor die Shantung -probleem in Versailles. Dit het 'n hoogtepunt bereik in die Vierde Mei -beweging van 1919, wat na vore gekom het as 'n produk van studente (en professorale) aktivisme aan die groot universiteite. 'N Aantal van sy voorste lede het hoog aangesluit by die Chinese Kommunistiese Party, waaronder medestigter Teng Chung-Hsia en toekomstige eerste premier van die Volksrepubliek, Zhou Enlai.
Die aard van albei bewegings was om Chinese tradisionalisme te verwerp en nuwe Westerse idees in te voer. Dit sluit kommunisme in, wat deur verskeie vooraanstaande lede opgeneem is, soos hierbo genoem. As gevolg van hul invloed, het die Vierde Mei -beweging 'n vroeë kanaal geword vir die kommunisme om aan die massas bekendgestel te word. Die Chinese Kommunistiese Party is kort daarna in 1921 gestig.
In Kommunistiese China word steeds herdenkings van die vierde Mei -beweging gevier.
"Die stigters van die New Culture Movement het in die Peking -universiteit gegroepeer, waar hulle deur Cai Yuanpei gewerf is toe hy kanselier geword het. Chen Duxiu as dekaan en Li Dazhao as bibliotekaris."
Al drie van hulle was 'progressief' in hul denke. Nadat hulle net 'n entjie verder na links getrek het "is die Chinese Kommunistiese Party in 1921 gestig, hoofsaaklik deur Chen Duxiu en Li Dazhao." Aan die ander kant het Cai Yuan Pei 'regs' gekantel (in vergelyking met die ander twee) en 'n 'reiniger' van kommuniste, insluitend sy twee voormalige proteges, geword deur Chiang Kai Shek te ondersteun.
Hoe was die Chinese kommunisme verbind met die New Culture Movement? - Geskiedenis
Chen Duxiu, "Ons finale ontwaking" (1916)
Chen Duxiu (1879-1942) was dekaan van die Universiteit van Peking in 1916, 'n leier van die 'nuwe kultuur'-beweging, en redakteur van Nuwe Jeug tydskrif. In die uittreksel hieronder (uit sy opstel uit 1916 & quot; Our Final Awakening & quot) betreur Chen die swakheid van China se nasionale sterkte en beskawing, maar waarsku diegene wat dink dat demokrasie en konstitusionele regering maklik in China gevestig kan word. Eerstens, volgens hom, moet daar 'n verandering in die denke en karakter van die mense plaasvind sodat hul gesindhede die konstitusionele regering sal ondersteun. Sonder 'n nuwe kultuur sal daar geen nuwe politieke stelsel wees nie. (Dieselfde argument kan in die China van die 1990's gehoor word.)
Chiang Kai-shek, "Essentials of the New Life Movement" (toespraak, 1934)
In 1934 het Chiang Kai-shek (Jiang Jieshi, 1887-1975), die leier van China, die 'New Life Movement' aangekondig wat die Chinese volk teen die kommuniste sou vergader en 'n moraal sou opbou in 'n nasie wat beleef was met korrupsie, faksionalisme , en opiumverslawing. Chiang Kai-shek het nie die Confuciaanse waardes weggedraai nie, net soos die 4 Mei-beweging, maar het die Confuciaanse idee van selfkultivering en korrekte lewe vir hierdie beweging gebruik. Hier sien ons 'n poging om dit wat deur Chiang beskou is as die & quotessence & quot van Chinese wees, te laat herleef.
Mao Zedong, "Hervorm ons studie" (toespraak, 1941)
Mao Zedong se geskrifte uit die dertigerjare, voordat die kommuniste die bewind oorgeneem het, beklemtoon die tema van 'leen maar behou' vanuit 'n ander perspektief. Mao (1893-1976) was 'n aarts-kritikus van die tradisionele Chinese kultuur, maar deur die gedagtes van Marx en Lenin (wat Westers is) op China toe te pas, het hy steeds gewaarsku dat die Chinese kommuniste nie hul eie geskiedenis moet vergeet nie, en dat die kommunistiese ideologie moet Chinese eienskappe hê.
In die toespraak hieronder, skel Mao diegene in die party uit wat blindelings die idees van Marx en Lenin volg sonder om dit aan te pas by die Chinese situasie, wat Mao gedink het 'n revolusie sou maak om die ou maniere uit te wis en nuwe te vestig ene.
. [T] neem die studie van geskiedenis. Alhoewel 'n paar partylede en ondersteuners hierdie werk onderneem het, is dit nie op 'n georganiseerde manier gedoen nie. Baie partylede is nog steeds in die mis oor die Chinese geskiedenis, hetsy van die afgelope honderd jaar of van antieke tye. Daar is baie Marxisties-Leninistiese geleerdes wat nie hul mond kan oopmaak sonder om antieke Griekeland te noem nie, maar wat hul eie voorouers betref, hulle is vergete. Daar is geen klimaat van ernstige studie nie, nie van die huidige omstandighede of van die verlede nie.
Derdens, neem die studie van internasionale revolusionêre ervaring, die studie van die universele waarheid van Marxisme-Leninisme. Dit lyk asof baie kamerade die marxisme-leninisme bestudeer nie om aan die behoeftes van revolusionêre praktyk te voldoen nie, maar bloot ter wille van studie. Alhoewel hulle lees, kan hulle gevolglik nie verteer nie. Hulle kan slegs vreemde aanhalings van Marx, Engels, Lenin en Stalin op 'n eensydige manier aanhaal, maar is nie in staat om die standpunt, standpunt en metode van Marx, Engels, Lenin en Stalin toe te pas op die konkrete studie van China se huidige omstandighede en haar geskiedenis of tot die konkrete ontleding en oplossing van die probleme van die Chinese revolusie. So 'n houding teenoor marxisme-leninisme doen baie skade, veral onder kaders van die middelste en hoër geledere.
Die drie aspekte wat ek net genoem het, verwaarlosing van die studie van huidige toestande, verwaarlosing van die bestudering van die geskiedenis en verwaarlosing van die toepassing van Marxisme-Leninisme, vorm almal 'n uiters slegte werkstyl. Die verspreiding daarvan het baie van ons kamerade benadeel.
Daar is sommige wat trots is, in plaas van skaam, omdat hulle niks of baie min van ons eie geskiedenis weet nie. Wat veral belangrik is, is dat baie min die geskiedenis van die Kommunistiese Party van China en die geskiedenis van China in die honderd jaar sedert die Opiumoorlog werklik ken. Byna niemand het die studie van die ekonomiese, politieke, militêre en kulturele geskiedenis van die afgelope honderd jaar ernstig opgeneem nie. Onbewus van hul eie land, sommige mense kan slegs verhale van antieke Griekeland en ander vreemde lande vertel, en selfs hierdie kennis is nogal pateties en bestaan ​​uit kans en eindes uit ou buitelandse boeke.
Baie van die teruggekeerde studente uit die buiteland het dekades lank aan hierdie siekte gely. As hulle uit Europa, Amerika of Japan tuis kom, kan hulle slegs vreemde dinge papegaai. Hulle word grammofone en vergeet hul plig om nuwe dinge te verstaan ​​en te skep. Hierdie siekte het ook die Kommunistiese Party besmet.
Van Geselekteerde werke van Mao, Beijing Foreign Languages ​​Press, 1971.
Besprekingsvrae en voorgestelde aktiwiteit
Wat was bedoel met "Chinese essensie" en "Westerse tegnieke?" Waarom was dit aan die einde van die eeu vir Chinese denkers belangrik om hul voorstelle vir verandering op hierdie manier te formuleer?
Wat was in elk van die keuses in wese Chinees oor die voorgestelde veranderinge? Watter idees is uit die buiteland aangepas? Hoe verander die aard en verhouding van die mengsel oor tyd?
Waarom dink u dat China in die twintigste eeu ontvanklik was vir 'n rewolusie en die vreemde idees van marxisme?
Vergelyk die situasie van China in hierdie tydperk met die van die Ottomaanse Ryk, Japan en Rusland. Hoe was hul situasies soortgelyk? Anders? Hoe was hul hervormingsprogramme soortgelyk? Anders? Vergelyk hervormers soos Rammohun Roy van Indië, Muhammed Ali van die Ottomaanse Ryk of Ito Hirobumi van Japan met die Chinese denkers in hierdie lesings.
Geskiedkundiges in China spoor die oorsprong van die rewolusie van 1949 na skerp ongelykhede in die samelewing en imperialistiese aggressie. Hulle vra dat hoë huur, woeker en belasting die rykdom in die hande van 'n minderheid dorpshoofde en verhuurders konsentreer. Een historikus haal die statistiek aan dat "Tien persent van die landboubevolking van China soveel as twee derdes van die grond besit".  Hierdie historici voer ook aan dat imperialistiese druk deur die Westerse moondhede en die Japannese en "Eeu van vernedering" wat begin met die Opium -oorloë en insluitende ongelyke verdrae, gelei het tot 'n toename in nasionalisme, klasbewussyn en linkse. [ aanhaling nodig ]
Nadat interne onrus en buitelandse druk die Qing -staat verswak het, het 'n opstand onder nuut gemoderniseerde weermagoffisiere gelei tot die Xinhai -rewolusie, wat 2 000 jaar van keiserlike bewind beëindig het en die Republiek van China gestig het.  Na die einde van die Eerste Wêreldoorlog en Oktoberrevolusie in Rusland het Chinese radikale intellektuele die KKP gestig en volgelinge van Sun Yat-sen die Chinese Nasionalistiese Party gestig. 
Die Franse historikus Lucien Bianco is egter een van diegene wat twyfel of imperialisme en 'feodalisme' die revolusie verklaar.  Hy wys daarop dat die KKP nie groot sukses behaal het tot die Japannese inval in China na 1937. Voor die oorlog was die boer nie gereed vir omwenteling nie, ekonomiese redes was nie genoeg om dit te mobiliseer nie. Belangriker was nasionalisme: "Dit was die oorlog wat die Chinese boere en China ten minste tot rewolusie gebring het; dit het die opkoms van die KKP aan bewind aansienlik versnel."  Die kommunistiese revolusionêre beweging het 'n leerstelling, langtermyndoelwitte en 'n duidelike politieke strategie gehad wat hom in staat gestel het om aan te pas by veranderinge in die situasie. Hy voeg by dat die belangrikste aspek van die Chinese kommunistiese beweging is dat dit gewapen was. 
Stigting van die Chinese Kommunistiese Party Edit
Die KKP is in 1921 gestig tydens die Vierde Mei -beweging, waarna Mao Zedong verwys het as die geboorte van kommunisme in China. 
Na 'n tydperk van stadige groei en alliansie met die Kuomintang (Chinese nasionalistiese party), breek die alliansie en word die kommuniste in 1927 die slagoffer van 'n suiwering deur die Kuomintang onder leiding van Chiang Kai-shek.  Na 1927 het die kommuniste teruggetrek na die platteland en die plaaslike basisse in die hele land opgebou en dit tot die lang mars gehou. Tydens die Japannese inval en besetting het die Kommuniste meer geheime basisse in die Japannese besette gebiede gebou en daarop staatgemaak as hoofkwartier. 
Die nasionaliste het 'n voordeel in beide troepe en wapens gehad, beheer oor 'n veel groter gebied en bevolking en geniet breë internasionale steun. Die kommuniste was goed gevestig in die noorde en noordweste. Die bes opgeleide nasionalistiese troepe is dood in die vroeë gevegte teen die beter toegeruste Japannese leër en in Birma, terwyl die kommuniste minder ernstige verliese gely het. Die Sowjetunie, alhoewel wantrouig, het hulp verleen aan die kommuniste, en die Verenigde State het die nasionaliste bygestaan ​​met honderde miljoene dollars se militêre voorrade, sowel as die opheffing van nasionalistiese troepe uit Sentraal-China na Mantsjoerije, 'n gebied in Chiang Kai-shek gesien as strategies noodsaaklik om weer te neem. Chiang was vasbeslote om die PLA in Mantsjoerije te konfronteer en het sy troepe in 'n beslissende geveg, die Slag van Liaohsi, in die herfs van 1948 gepleeg. Die sterkte van die nasionalistiese troepe in Julie 1946 was 4,3 miljoen, waarvan 2,3 miljoen goed opgelei en gereed was vir landwye mobiele gevegte.    Die geveg het egter 'n beslissende Kommunistiese oorwinning tot gevolg gehad en die nasionaliste kon nooit daarvan herstel nie.
Op 1 Oktober 1949 verklaar voorsitter Mao Zedong amptelik die stigting van die Volksrepubliek China op die Tiananmen -plein. Chiang Kai-shek, 600 000 nasionalistiese troepe en ongeveer twee miljoen nasionalisties-simpatiseerders vlugtelinge het teruggetrek na die eiland Taiwan. Daarna was die weerstand teen die kommuniste op die vasteland aansienlik, maar verspreid, soos in die verre suide. 'N Poging om die nasionalisties-beheerde eiland Kinmen in te neem, is in die Slag van Kuningtou in die wiele gery. In Desember 1949 het Chiang Taipei, Taiwan tot die tydelike hoofstad van die Republiek uitgeroep, en sy regering steeds as die enigste wettige gesag van die hele China aangevoer, terwyl die Volksrepubliek China voortgegaan het om die eenwording van China. Die laaste direkte gevegte tussen nasionalistiese en kommunistiese magte het geëindig met die kommunistiese verowering van Hainan -eiland in Mei 1950, alhoewel beskietings en guerrilla -aanvalle nog etlike jare voortduur. In Junie 1950 het die uitbreek van die Koreaanse Oorlog daartoe gelei dat die Amerikaanse regering die sewende vloot van die Verenigde State in die Straat van Taiwan geplaas het om te verhoed dat weerskante die ander aanval. 
Studente in Beijing het tydens die vierde Mei -beweging saamgedrom
4 Mei 1919 is die datum wat die naaste verband hou met die New Culture Movement, maar die sentiment daaragter het kort na die rewolusie van 1911 na vore gekom (sien X vir Xinhai Revolution). Meer as twee millennia van keiserlike heerskappy het pas tot 'n einde gekom, maar die republiek was verwoes tussen plaaslike krygshere en was magteloos om die 'ongelyk verdrae' wat deur die buitelandse magte op die vorige Qing -dinastie gedwing is, terug te trek. Jong intellektuele het begin soek na oplossings wat hul land se posisie in die wêreld kan laat herleef.
Wie was die cheerleaders?
Een daarvan was Chen Duxiu, wat die invloedryke maandblad New Youth gestig het. Chen en die jong skrywers wat tot New Youth bygedra het, sou later kulturele en politieke leiers word. Hulle het 'n sekere Mao Zedong ingesluit, hoewel dit Chen was, nie Mao nie, wat later die eerste leier van die Kommunistiese Party van China sou word.
Die New Culture Movement het op 4 Mei 1919 groter bekendheid verwerf nadat patriotiese studente tydens die vredesonderhandelinge in Versailles betoog het teen besluite rakende Chinese gebied. Die grootste deel van die woede is ontlok toe Brittanje, Frankryk en die VSA hul goedkeuring gee dat Japan die voormalige Duitse territoriale toegewings in die Shandong -provinsie kan oorneem.
Nadat hulle geleer het wat in Parys besluit is, het 3000 studente die strate in Beijing betree en op die Tiananmen-plein protesteer, wat die eerste grootskaalse studentedemonstrasie was sedert China se onderwysstelsel oorgeskakel het van onderrig in konfuciaanse styl na 'n meer deur die Westerse beïnvloed kurrikulum. Die protesoptogte het oor die res van die land gegaan terwyl werkers ook gestaak het. Die primêre doelwit van die betoging was Japan, met betogers wat 'n boikot van Japannese goedere gevra het. Hulle het ook geëis dat die ekstraterritoriale regte van ander buitelandse moondhede op Chinese bodem beëindig word. Baie van die woede is natuurlik deur hul eie regering ontlont.
Die onbedoelde gevolg?
Die New Culture Movement het 'n paar van die voorwaardes geskep vir die styging aan die bewind van die Kommunistiese Party van China (CPC). Die soeke na 'n nuwe regeringstyl - as 'n manier om die land te verjong - het 'n nuwe dringendheid vir intellektuele aangeneem. Wetenskap en demokrasie was twee van die fokuspunte vir die nuwe denke, wat dien as die Chinese ekwivalent van die "liberté, égalité, fraternité" van die Franse Revolusie.
Ander ideologieë het meegeding om die leemte wat die ineenstorting van Confuciaanse waardes gelaat het, te vul. En sommige denkers, soos Chen, wend hulle tot marxisme as die beste manier om China te moderniseer.
Chen was 'n paar maande in die tronk vir sy rol in die uitlokking van die opstand in die vierde Mei en kort na sy vrylating het hy 'n marxis in Sjanghai geword. Met die steun van die Komintern (die internasionale organisasie wat die wêreldkommunisme bepleit), stig hy 'n kommunistiese groep en in Julie 1921 word die eerste Nasionale Party -kongres van die CPC gehou met 13 bywonende lede. Hulle het Chen as partysekretaris verkies, en hy sou die volgende sewe jaar as leier dien, voordat hy in een van die magstryd tussen sy senior persone verdryf word.
Nog een van die stigterslede van die CPC was Mao Zedong. Die 28-jarige het as bibliotekaris aan die Universiteit van Peking gewerk toe die New Culture Movement/ May Fourth Movement bekend geword het. Hy was eerstehands getuie van hoe opstande wat deur studente gelei is, die status quo uitgedaag het en hy werk nou saam met Chen, wat Mao later beskryf as 'n groter invloed op die vorming van sy denke as enigiemand anders.
Toe Mao in 1949 die leier van China word, beweer hy dat die vierde Mei -beweging 'n noodsaaklike stap was in die rigting van die vervulling van sy kommunistiese rewolusie.
Die les vir vandag
Een nalatenskap van 4 Mei 1919 is dat waar China sy territoriale soewereiniteit bedreig, daar nie 'n sentimeter kompromie van sy leiers sal wees nie. Die oorspronklike toegewing van die Chinese gebied aan Japan het tot nasionale onrus gelei, aangesien die verswakte regering verwerp is omdat hy nie buitelandse imperialisme kon afweer nie. Geen Chinese leier - insluitend president Xi Jinping - wil die vernedering waag deur die swakheid in territoriale geskille te herhaal nie.
In die komende dekade kan dit groot gevolge hê vir die plaaslike stabiliteit, aangesien dit beteken dat China geen grond sal gee oor 'n aantal belangrike soewereiniteitskwessies nie, waaronder eilande wat met Japan betwis is (bekend as die Senkakus vir Japannese en die Diaoyus vir Chinese), 'n 'n lang grens met Indië, 'n historiese aanspraak op 'n groot deel van die Suid-Chinese See (via 'n ou kaart gemerk met 'n 'nege-streep' lyn) en die toekoms van Taiwan (wat deur die Chinese vasteland as 'n 'afvallige provinsie' beskou word) van China).
Alle vrae oor Chinese soewereiniteit word as ononderhandelbaar beskou. Dit is die les wat ons uit die vierde Mei -beweging geleer het.
Wat was die kulturele revolusie?
Die Kulturele Revolusie was 'n sosiopolitieke beweging in China wat in 1966 begin het met Mao Zedong, die leier van die Chinese Kommunistiese Party, wat die ou kapitalistiese en tradisionele lewenswyses aan die kaak gestel het. Baie mense het gedurende hierdie tyd gely, maar teen 1976, na die dood van Mao en die arrestasies van die Gang of Four, is die kulturele rewolusie as verby beskou.
Die kulturele revolusie verduidelik
Na die mislukking van die voorsitter van die Chinese kommunistiese party, Mao Zedong, en 'n rampspoedige poging om die Chinese ekonomie te versnel, wat tot 45 miljoen mense in die hongersnood tussen 1958 en 1962 doodgemaak het, het die stigter van die Volksrepubliek China gesoek om sy gesag te herbevestig, sy politieke vyande uit die weg te ruim en die revolusionêre ywer van die land te laat herleef. Op 16 Mei 1966 het Mao die Groot Proletariese Kulturele Revolusie geloods om die land te suiwer van verteenwoordigers van die bourgeoisie wat die Party, die regering, die weermag en verskillende kultuurgebiede ingesluip het en die " Four Olds & #x201D — ou idees, ou gebruike, ou kultuur en ou gewoontes.
Duisende partyleiers, waaronder die Chinese president Liu Shaoqi, is tronk toe gestuur vir misdade teen die staat. " Miljoene jong radikale wat die paramilitêre Rooi Wagte gevorm het, het skole gesluit, godsdienstige en kulturele oorblyfsels vernietig en intellektuele mense vermoor en partyelites vermoed anti-revolusionêr te wees. Mao ' se vrou, Jiang Qing, het die poging gelei om die kunste te suiwer deur musiek, letterkunde, film en teater, soos Shakespeare, te nou verbonde aan die Weste te verbied. 'N Persoonlikheidskultus het rondom Mao gegroei namate miljoene eksemplare van die "Little Red Book " gevul met sy gedagtes gedwing was om gelees te word deur diegene wat behoefte het aan #opvoeding. " Rooi Garde -faksies het teen mekaar begin veg, die People's Liberation Army het die studentegroepe ontwapen en hulle verban om aan gemeenskappe op die platteland te werk.
Die kulturele rewolusie het afgeneem in die jare voor Mao se dood op 9 September 1976 en het weke later tot 'n einde gekom met die arrestasie van Jiang en drie van haar medewerkers, bekend as die Gang of Four, wat later skuldig bevind is aan &# x201 Kontra-revolusionêre misdade. " Die kulturele rewolusie het die Chinese ekonomie lamgelê en tot die dood van ongeveer 1,5 miljoen mense gelei en die verbanning van ongeveer 20 miljoen ander, waaronder die huidige president van China, Xi Jinping. Die Chinese Kommunistiese Party het die Kulturele Revolusie in 1981 veroordeel, maar het die meeste skuld op die Gang of Four gelê. Openbare bespreking van die kulturele revolusie bly vandag in China verbied, deels om die nalatenskap van Mao te beskerm.
Die Tweede Verenigde Front
Na die inval van Japan in China, vorm die KKP 'n Tweede Verenigde Front (1937-1945) met die regerende KMT om die Japannese te beveg. Gedurende hierdie tydperk het KKP-beheerde gebiede relatief outonoom gebly van die sentrale regering. Eenhede van die Rooi Leër het 'n guerrilla -oorlog gevoer teen Japannese magte op die platteland, en die KKP het voordeel getrek uit die sentrale regering se besorgdheid om Japan te beveg om die mag en invloed van die KKP uit te brei.
Tydens die Tweede Verenigde Front het die KKP -lidmaatskap toegeneem van 40,000 tot 1,2 miljoen en die grootte van die Rooi Leër het gestyg van 30,000 tot byna een miljoen. Toe Japan in 1945 oorgee, het Sowjet -magte wat die oorgawe van Japannese troepe in Noordoos -China aanvaar het, groot hoeveelhede wapens en ammunisie aan die KKP oorhandig.
Burgeroorlog hervat in 1946 tussen die KKP en KMT. In 1949 het die Rooi Leër van die KKP die militêre magte van die sentrale regering in Nanjing verslaan, en die KMT-geleide ROC-regering het na Taiwan gevlug. Op 10 Oktober 1949 verklaar Mao Zedong die stigting van die Volksrepubliek China (PRC) in Beijing.
2019 is die eeufees van die vierde Mei -beweging, soms die begin van die moderne Chinese geskiedenis genoem. Gedurende die afgelope 100 jaar is riviere ink gestort ter herdenking, interpretasie en debat oor die betekenis van hierdie transformasiegebeurtenis, wat nog steeds die mag het om mense se passies aan te steek, selfs vandag nog.
As ons die betekenis van wat 100 jaar gelede gebeur het, wil verstaan, moet ons dit in historiese konteks plaas. As mense vandag na die Vierde Mei -beweging verwys, bedoel hulle nie net die gebeure wat op daardie noodlottige dag plaasgevind het nie, maar eerder 'n breër kulturele en ideologiese stroom, wat die politieke ontwaking van die jong, groeiende studentebevolking van China en 'n intellektuele aanval op die fondamente van die tradisionele Chinese kultuur. Slegs deur ons gesigsveld uit te brei, kan ons die nalatenskap van vierde Mei deur die afgelope 100 jaar van die Chinese geskiedenis opspoor - en die ware impak daarvan verstaan.
Dit het begin op die middag van 4 Mei 1919, toe meer as 3000 studente van universiteite en kolleges in Beijing voor Tiananmen in die sentrale deel van die stad vergader het. Die studente se woede is aangevuur deur China se vernederende behandeling tydens die Vredeskonferensie in Parys wat gevolg het op die Eerste Wêreldoorlog, en hulle het plakkate geswaai en slagspreuke geskreeu soos "Beskerm China se soewereiniteit!" "Keer terug na Qingdao!" en "Straf die verraaiers Cao Rulin, Zhang Zongxiang en Lu Zongyu!"
Geleerdes het geraam dat soveel as 3 000 van die Chinese arbeiders wat in die Eerste Wêreldoorlog saam met die Geallieerde magte aan die Westelike front gedien het, gesterf het voordat hulle teruggekeer het huis toe, en dat 30 000 mense moontlik aan die oostelike front gesterf het. Ondanks China se belangrike rol het die Verenigde State, Brittanje en Frankryk die protesoptogte van die Chinese afvaardiging geïgnoreer en Duitsland se koloniale toegewings in China, waaronder die oostelike hawestad Qingdao en die omliggende provinsie Shandong, na Japan oorgeplaas.
Toe die nuus van hierdie reëling na China terugkeer, het woede vinnig op straat gekom. Die studente eis dat hul regering weier om die vredesverdrag te onderteken en die betrokke amptenare te straf omdat hulle die nasionale belange van China verraai het.
Betogers van die Peking -universiteit marsjeer op 4 Mei 1919 in Beijing. IC
Nadat hulle bymekaargekom het, het die studente eers probeer om na die Legation Quarter in Beijing te marsjeer om 'n versoekskrif aan sy buitelandse ambassades te doen. Nadat hulle hul roete deur die polisie geblokkeer het, het hulle eerder na Zhaojialou Hutong en die huis van Cao Rulin, die destydse minister van vervoer, gegaan. Cao, wat algemeen deur die publiek beskou is as 'n lid van die pro-Japannese faksie in die Chinese politiek, het daarin geslaag om vir die studente weg te steek, en hulle het eerder hul woede gerig op Zhang Zongxiang-die Chinese gesant na Japan-wat daar by Cao was . Die studente het Zhang, wat hulle 'n verraaier genoem het, geslaan en toe die huis van Cao aan die brand gesteek.
Op hierdie stadium het die Beijing -polisie die protesoptredes verbreek en 32 van die betrokkenes gearresteer. In plaas daarvan om terug te trek, het die Beijing-studente egter 'n grootskaalse staking uitgevoer, en 'n skokgolf van betogings het vinnig na die buitekant van die land gerol. Op 3 Junie is 170 studente in Beijing in hegtenis geneem. Toe meer studente die volgende dag die strate instap, het die berede polisie die skare aangekla en nog 700 aangehou.
Chinese uit alle vlakke van die samelewing het vinnig hul solidariteit met die aangehoue ​​studente uitgespreek. 'N Ongekende vloed van stakings deur studente, werkers en sakemanne het in Sjanghai, Tianjin, Qingdao, Nanjing, Wuhan en ander groot stede uitgebreek. Om die situasie te kalmeer, is die Beijing-regering gedwing om die betogers wat hulle in aanhouding gehad het, vry te laat en Cao Rulin, Zhang Zongxiang en Lu Zongyu-nog 'n vermeende lid van die pro-Japannese faksie-uit hul poste te ontslaan. Maar eers op 28 Junie, toe die Chinese afvaardiging geweier het om die ondertekening van die Verdrag van Versailles in Parys by te woon of die oorhandiging van Shandong te erken, het die openbare woede uiteindelik bedaar.
In die daaropvolgende jare word die Vierde Mei -beweging vinnig as 'n mylpaal in die moderne Chinese geskiedenis beskou en simbolies van 'n breër verskuiwing in die Chinese samelewing. Maar in werklikheid weerspieël dit veranderinge wat reeds aan die gang was. Terwyl die meeste van die betogers se eise van politieke aard was, was hul optrede verbind met en beïnvloed deur die gelyktydige New Culture Movement, wat in 1915 begin het en ongeveer duur tot die stigting van die Nanjing-regering van Chiang Kai-shek in 1927.
Die oorsprong van die New Culture Movement kan teruggevoer word na September 1915, toe Chen Duxiu, 'n Chinese revolusionêre sosialis, opvoeder en filosoof-en later 'n medestigter van die Kommunistiese Party van China-die tydskrif Youth in Shanghai bekendgestel het. Die beweging het verder stoom gekry in 1917, toe Cai Yuanpei as president van die Peking -universiteit aangestel is.
Voorblaaie van die tydskrifte "Jeug" (links) en "Nuwe jeug". EK SIEN
Cai het gesweer om 'die beginsel van denkvryheid te volg en die houding van leer uit verskillende bronne op te neem', en het die poorte van die Peking -universiteit oopgemaak vir intellektuele van alle strepe en werf bekende en ikonoklastiese figure soos Chen, Li Dazhao, Lu Xun en Hu Shih, sowel as konserwatiewe denkers soos Gu Hongming, sluit by die skool se fakulteit aan. Chen het sy tydskrif, wat destyds die naam New Youth was, saamgeneem na Beijing, waar dit vinnig stoom onder die personeel en studente versamel het.
Die fundamentele doelwitte van die New Culture Movement kan in een sin saamgevat word: Vee die "ou" - veral die "ou gedagtes, ou moraliteit en ou kultuur" van Confucianisme weg - en vervang dit met 'n 'nuwe', of Wes-geïnspireerde, kultuur. Die New Culture Movement staan ​​ook soms bekend as die "Wholesale Anti-Traditional Movement" of die "Wholesale Westernization Movement", aangesien advokate van mening was dat die nuwe en die ou onversoenbaar is en dat die vestiging van die nuwe beteken dat dit die oue verpletter.
Om hierdie stryd te wen, het intellektuele van die New Culture Movement die twee baniere van demokrasie en wetenskap opgehef, wat hulle met liefde 'mnr. Demokrasie "en" Mnr. Wetenskap. " Chen, een van die invloedrykste leiers van die beweging, het in 'n onsekere term die uiteensetting van hierdie stryd uiteengesit: 'Ons glo nou vas dat slegs hierdie twee meneer al die duisternis in die Chinese politiek, moraliteit, akademie en ideologie kan genees . Ter ondersteuning van hierdie twee meneer sal ons enige regeringsonderdrukking, die aanvalle, bespotting en bespotting van die samelewing verduur, tot die dood toe. "
Chen het 'n afsku van die kernbeginsels van die Confuciaanse denke, insluitend die 'drie kardinale gidse' - heersers lei onderdane, vaders begelei seuns en mans lei vroue - en die 'vyf konstante deugde' van welwillendheid, geregtigheid, behoorlikheid, kennis en opregtheid. Deur dit te ontken as 'n aanduiding van die sogenaamde slawemoraal en etes wat mense eet, het Chen aangevoer dat dit nie verenigbaar is met republikanisme nie.
Een van die redes waarom die voorstanders van die nuwe kultuurbeweging so teen hierdie ou kultuur was, was die sosiale en politieke chaos wat in die beginjare van die post-dinastiese tydperk in China geheers het.
Alhoewel die Xinhai -rewolusie van 1911 die Qing -dinastie omvergewerp het, 'n einde gemaak het aan millennia van absolute monargie en teoreties 'n republikeinse regering tot stand gebring het, was die pad na moderniteit rotsagtig. Die keiser self het moontlik geabdikeer, maar die imperium het nog steeds groot geword in die openbare psige: Die magtige generaal Yuan Shikai het homself in 1915 as keiser probeer verklaar, en 'n ander generaal, Zhang Xun, het in 1917 probeer om die hof in Mantsjoe te herstel. volgende dekade het nominaal republikeinse krygshere die land in hul eie soeke na mag opgesny.
Die bitter lesse van hul vroeë, grootliks onsuksesvolle poging om 'n republiek te stig, het Chinese intellektuele laat besef dat hulle nie bloot Westerse politieke stelsels na China kon oorplant nie - hulle sou ook 'n kulturele en ideologiese ontwaking moes bewerkstellig. Soos Chen dit stel: "Om die republiek te konsolideer, moet al die ou anti-republikeinse idees in die nasionale gedagtes eers een vir een weggevee word."
Dit behoort dus nie verbasend te wees dat toe jong Chinese studente - waarvan baie geleer is deur leidende persone in die New Culture Movement of beïnvloed is deur die idees wat hulle in New Youth gelees het - gemobiliseer en die strate ingestroom het om verandering te eis, hul doelwitte was gekoppel aan die van die New Culture Movement in die openbare bewussyn. Op 18 Junie 1919 het Sun Yat-sen, die eerste president van die Republiek van China, geskryf: 'Die skielike oplewing van studente oor die hele land die afgelope paar maande is heeltemal te wyte aan die inspirasie en invloede van nuwe denkwyses . "
In 1935, in sy historiese beoordeling van die beweging op die 16de herdenking van die protes, het die beroemde essayis en filosoof Hu Shih ook die New Culture Movement verbind met die vierde Mei -protes. "Without changes in the ways of thinking in those years, there would never have been the May Fourth Movement," he wrote. And around the same time, Zhang Xiruo, a professor at Tsinghua University, became one of the first to formally group the ideological currents of the New Culture Movement under the umbrella of the May Fourth Movement.