Handves vir 'n wêreld sonder geweld - The World March
Tuis » Brief vir 'n wêreld sonder geweld
Die "Handves vir 'n wêreld sonder geweld" is die resultaat van etlike jare se werk deur individue en organisasies wat die Nobelprys vir Vrede gewen het. Die eerste konsep is tydens die Sewende Nobelprysberaad op 2006 aangebied en die finale weergawe is op die agtste beraad in Desember van 2007 in Rome goedgekeur. Die sienings en voorstelle is baie dieselfde as wat ons hier in Maart sien.
Die 11 van November van 2009, tydens die Tiende Wêreldberaad wat in Berlyn gehou is, is die wenners van die Nobelprys vir Vrede hulle het die Handves vir 'n wêreld sonder geweld aangebied aan die promotors van die Wêreld Maart vir vrede en geweldloosheid Hulle sal as sendelinge van die dokument optree as deel van hul poging om wêreldwye bewustheid oor geweld te verhoog. Silo, stigter van Universalistiese Humanisme en 'n inspirasie vir die Wêreld Maart, het gepraat oor die Betekenis van vrede en geweldloosheid op daardie tydstip.
Geweld is 'n voorspelbare siekte
Geen staat of individu kan veilig wees in 'n onseker wêreld nie. Die waardes van nie-geweld het opgehou om 'n alternatief te wees om 'n noodsaaklikheid te word, sowel in opset as in gedagtes en optrede. Hierdie waardes word uitgedruk in hul toepassing op die verhoudings tussen state, groepe en individue. Ons is daarvan oortuig dat die nakoming van die beginsels van nie-geweld 'n meer beskaafde en vreedsame wêreldorde tot gevolg sal hê waarin 'n meer regverdige en effektiewe regering gerealiseer kan word, met respek vir die menswaardigheid en die heiligheid van die lewe self.
Ons kulture, ons verhale en ons individuele lewens is onderling verbind en ons optrede is afhanklik van mekaar. Vandag, soos nog nooit tevore nie, glo ons dat ons met 'n waarheid te staan ​​kom: ons s'n is 'n algemene bestemming. Die bestemming sal bepaal word deur ons voornemens, ons besluite en ons optrede vandag.
Ons glo vas dat die skep van 'n kultuur van vrede en nie-geweld 'n edele en noodsaaklike doel is, al is dit 'n lang en moeilike proses. Die bevestiging van die beginsels wat in hierdie Handves uiteengesit word, is 'n stap wat van groot belang is om die oorlewing en ontwikkeling van die mensdom te verseker en 'n wêreld sonder geweld te bewerkstellig. Ons, mense en organisasies wat toegeken word met die Nobelprys vir Vrede,
bevestig ons verbintenis tot die Universele Verklaring van Menseregte,
bekommerd vir die noodsaaklikheid 'n einde te maak aan die verspreiding van geweld op alle vlakke van die samelewing en veral die bedreigings wat die bestaan ​​van die mensdom wêreldwyd bedreig;
bevestig daardie vryheid van denke en uitdrukking is aan die wortel van demokrasie en kreatiwiteit;
erkenning dat geweld manifesteer in baie vorme, hetsy gewapende konflik, militêre besetting, armoede, ekonomiese uitbuiting, vernietiging van die omgewing, korrupsie en vooroordeel gebaseer op ras, godsdiens, geslag of seksuele oriëntasie;
herstel dat die verheerliking van geweld, soos uitgedruk deur die vermaaklikheidsbedryf, kan bydra tot die aanvaarding van geweld as 'n normale en toelaatbare voorwaarde;
oortuig dat diegene wat die meeste geraak word deur geweld die swakste en kwesbaarste is;
Met inagneming dat vrede nie net die afwesigheid van geweld is nie, maar ook die teenwoordigheid van geregtigheid en die welsyn van die mense;
oorweeg dat 'n onvoldoende erkenning van etniese, kulturele en godsdienstige diversiteit aan die kant van state die wortel van baie van die geweld in die wêreld is;
erkenning die dringendheid om 'n alternatiewe benadering tot kollektiewe veiligheid te ontwikkel gebaseer op 'n stelsel waarin geen land of groep lande kernwapens vir eie veiligheid behoort te hê nie;
bewuste dat die wêreld doeltreffende globale meganismes en nie-gewelddadige praktyke van konflikvoorkoming en -oplossing benodig en dat dit die meeste sukses behaal wanneer dit so gou moontlik aangeneem word;
bevestig dat diegene met die magtegewins die grootste verantwoordelikheid het om geweld te stop, waar dit ook al voorkom, en om dit waar moontlik te voorkom;
oortuig dat die beginsels van nie-geweld op alle vlakke van die samelewing moet oorwin, sowel as in die verhouding tussen state en individue;
Ons doen 'n beroep op die internasionale gemeenskap om die ontwikkeling van die volgende beginsels te bevorder:
In 'n interafhanklike wêreld vereis die voorkoming en staking van gewapende konflikte tussen state en binne die state kollektiewe optrede van die internasionale gemeenskap. Die beste manier om die veiligheid van individuele state te verseker, is om globale menslike veiligheid te bevorder. Dit vereis die versterking van die implementeringskapasiteit van die VN-stelsel en dié van streeksamewerkingsorganisasies.
Om 'n wêreld sonder geweld te bewerkstellig, moet die state altyd die oppergesag van die reg respekteer en hul regsooreenkomste nakom.
Dit is noodsaaklik om sonder verdere vertraging voort te gaan na die verifieerbare uitskakeling van kernwapens en ander massavernietigingswapens. State wat sulke wapens besit, moet konkrete stappe in die rigting van ontwapening neem en 'n verdedigingstelsel instel wat nie op kernafskriklikheid berus nie. Terselfdertyd moet die state poog om 'n kern-nie-verspreidingsregime te konsolideer, ook die versterking van multilaterale verifikasies, die beskerming van kernmateriaal en die ontwapening.
Om geweld in die samelewing te verminder, moet die produksie en verkoop van handwapens en ligte wapens verminder en streng beheer word op internasionale, staats-, streeks- en plaaslike vlakke. Daarbenewens moet daar 'n totale en universele toepassing van internasionale ooreenkomste op ontwapening, soos die 1997-mynbankverdrag en die ondersteuning van nuwe pogings gemik wees om die impak van onoordeelkundige en geaktiveerde wapens uit te skakel. slagoffers, soos cluster munitions.
Terrorisme kan nooit geregverdig word nie, omdat geweld geweld veroorsaak en omdat geen terreur teen die burgerbevolking van enige land in die naam van enige saak gepleeg kan word nie. Die stryd teen terrorisme kan egter nie die skending van menseregte, internasionale humanitêre reg, norme van die burgerlike samelewing en demokrasie regverdig nie.
Om 'n einde te maak aan huishoudelike en gesinsgeweld vereis onvoorwaardelike respek vir die gelykheid, vryheid, waardigheid en regte van vroue, mans en kinders, van alle individue en instellings van die staat, godsdiens en samelewing. burgerlike samelewing. Sulke voogskappe moet in die wette en plaaslike en internasionale konvensies opgeneem word.
Elke individu en staat deel die verantwoordelikheid om geweld teen kinders en jongmense te voorkom, wat ons gemeenskaplike toekoms en ons kosbaarste bate verteenwoordig, en opvoedkundige geleenthede, toegang tot primêre gesondheidsorg, persoonlike veiligheid, sosiale beskerming bevorder en 'n ondersteunende omgewing wat nie-geweld as 'n manier van lewe versterk. Onderwys in vrede, wat nie-geweld aanmoedig, en die klem op medelye as 'n aangebore kwaliteit van die mens, moet 'n noodsaaklike deel van opvoedkundige programme op alle vlakke wees.
Voorkoming van konflikte wat voortspruit uit die uitputting van natuurlike hulpbronne en veral water- en energiebronne, vereis dat die state 'n aktiewe rol ontwikkel en regstelsels en modelle instel wat toegewy is aan die beskerming van die omgewing en die bevalling van Sy verbruik gebaseer op die beskikbaarheid van hulpbronne en die werklike menslike behoeftes
Ons doen 'n beroep op die Verenigde Nasies en sy lidlande om betekenisvolle erkenning van etniese, kulturele en godsdienstige diversiteit te bevorder. Die goue reël van 'n nie-gewelddadige wêreld is: "Behandel ander soos wat jy graag behandel wil word."
Die belangrikste politieke instrumente wat nodig is om 'n nie-gewelddadige wêreld te vorm, is effektiewe demokratiese instellings en dialoog gebaseer op waardigheid, kennis en toewyding wat uitgevoer word ten opsigte van die balans tussen die partye en, waar van toepassing, ook in gedagte aspekte van die menslike samelewing as geheel en die natuurlike omgewing waarin dit leef.
Alle state, instellings en individue moet pogings ondersteun om ongelykhede in die verspreiding van ekonomiese hulpbronne te oorkom en groot ongelykhede op te los wat vrugbare grond vir geweld skep. Die ongelykheid in lewensomstandighede lei onvermydelik tot 'n gebrek aan geleenthede en in baie gevalle tot die verlies van hoop.
Die burgerlike samelewing, insluitende menseregteverdedigers, pasifiste en omgewingsaktiviste, moet erken en beskerm word as noodsaaklik vir die bou van 'n nie-gewelddadige wêreld, net soos alle regerings hul eie burgers moet dien en nie die anders. Voorwaardes moet geskep word om die deelname van die burgerlike samelewing, veral vroue, in politieke prosesse op wêreldwye, streeks-, nasionale en plaaslike vlakke toe te laat en aan te moedig.
As ons die beginsels van hierdie Handves toepas, beywer ons ons almal sodat ons saamwerk vir 'n regverdige en moorddadige wêreld waarin almal die reg het om nie doodgemaak te word nie en terselfdertyd die plig om nie dood te maak nie. aan iemand
Handtekeninge van die Handves vir 'n wêreld sonder geweld
om alle vorme van geweld regmaak, moedig ons wetenskaplike navorsing aan op die gebied van menslike interaksie en dialoog. Ons nooi die akademiese, wetenskaplike en godsdienstige gemeenskappe om ons te help in die oorgang na 'n nie-gewelddadige en nie-moorddadige samelewing. Teken die Handves vir 'n Wêreld sonder Geweld
Sy heiligheid die Dalai Lama
Aartsbiskop Desmond Mpilo Tutu
Internasionale dokters vir die voorkoming van kernoorlog
Internasionale Atoomenergie Agentskap
Amerikaanse Vriende Dienskomitee
Internasionale Kantoor van Vrede
Ondersteuners van die Handves:
Cagliari Provinsie, Italië
Hokotehi Moriori Trust, Nieu-Seeland
Wêreld sonder oorloë en sonder geweld
Wêreldsentrum vir Humanistiese Studies (CMEH)
Die Gemeenskap (vir menslike ontwikkeling), Wêreld Federasie
Konvergensie van kulture, Wêreldfederasie
Internasionale Federasie van Humanistiese Partye
Vereniging "Cádiz vir nie-geweld", Spanje
Women for a Change International Foundation, (Verenigde Koninkryk, Indië, Israel, Kameroen, Nigerië)
Instituut vir Vrede en Sekulêre Studies, Pakistan
Association Assocodecha, Mosambiek
Awaz-stigting, sentrum vir ontwikkelingsdienste, Pakistan
Eurafrica, Multikulturele Vereniging, Frankryk
Centro per lo sviluppo kreatiewe “Danilo Dolci”, Italië
Centro Studi ed Europese inisiatief, Italië
Global Security Institute, VSA
Gruppo Nood Alto Casertano, Italië
Boliviaanse Origami-vereniging, Bolivia
Menseregte-onderwys en aktiewe konflikvoorkoming kollektief, Spanje
Menseregte Jeugorganisasie, Italië
Athenaeum van Petare, Venezuela
Etiese vereniging van CÉGEP van Sherbrooke, Quebec, Kanada
Federasie van private instellings vir kinder-, jeug- en gesinsorg (FIPAN), Venezuela
Centre Communautaire Jeunesse Unie de Parc-uitbreiding, Québec, Kanada
Geneeshere vir Global Survival, Kanada
UMOVE (Verenigde moeders wat oral geweld teenstaan), Kanada
Woedende oumas, Kanada
Veterane teen kernwapens, Kanada
Transformatiewe Leersentrum, Universiteit van Toronto, Kanada
Promotors of Peace and Nonviolence, Spain
Kommissaris Giustizia e Pace di CGP-CIMI, Italië
Mnr. Walter Veltroni, voormalige burgemeester van Rome, Italië
Mnr. Tadatoshi Akiba, president van burgemeesters vir vrede en burgemeester van Hiroshima
Mnr. Agazio Loiero, goewerneur van die streek Calabria, Italië
MS Swaminathan, voormalige president van die Pugwash-konferensies oor wetenskap en wêreldsake, Nobelprysorganisasie
Jonathan Granoff, president van die Global Security Institute
Tomás Hirsch, Humanisme-woordvoerder van Latyns-Amerika
Michel Ussene, Humanisme-woordvoerder van Afrika
Giorgio Schultze, woordvoerder van Humanisme vir Europa
Chris Wells, speaker van humanisme vir Noord-Amerika
Sudhir Gandotra, woordvoerder van humanisme vir die Asië-Stille Oseaan-streek
Maria Luisa Chiofalo, adviseur van die munisipaliteit Pisa, Italië
Silvia Amodeo, president van die Meridion Foundation, Argentinië
Miloud Rezzouki, president van die ACODEC-vereniging, Marokko
Angela Fioroni, streeksekretaris van Legautonomie Lombardia, Italië
Luis Gutiérrez Esparza, president van die Latyns-Amerikaanse kring van internasionale studies (LACIS), Mexiko
Vittorio Agnoletto, voormalige lid van die Europese Parlement, Italië
Mohammad Zia-ur-Rehman, nasionale koördineerder van GCAP-Pakistan
Rodrigo Carazo, voormalige president van Costa Rica
Miloslav Vlček, president van die Kamer van Afgevaardigdes van die Tsjeggiese Republiek
Luisa Morgantini, voormalige vise-president van die Europese parlement, Italië
Birgitta Jónsdóttir, lid van die Yslandse parlement, president van vriende van Tibet in Ysland
Timóteo, João Antonio, Juliana Cardoso Alfredinho Penna (“Parlementêre front van die Wêreld van Vrede-Maart teen Vrede en Não Violência in São Paulo”), Brasilië
Katrín Jakobsdóttir, Minister van Onderwys, Kultuur en Wetenskap, Ysland
Loredana Ferrara, adviseur van die provinsie Prato, Italië
Ali Abu Awwad, vredesaktivis deur geweld, Palestina
Giovanni Giuliari, adviseur van die munisipaliteit Vicenza, Italië
Rémy Pagani, burgemeester van Genève, Switserland
Viviana Pozzebon, sangeres, Argentinië
Max Delupi, joernalis en bestuurder, Argentinië
Páva Zsolt, burgemeester van Pécs, Hongarye
György Gemesi, burgemeester van Gödöllő, president van plaaslike owerhede, Hongarye
Agust Einarsson, rektor van die Universiteit van Bifröst, Ysland
Svandís Svavarsdóttir, Minister van Omgewing, Ysland
Sigmundur Ernir Rúnarsson, parlementslid, Ysland
Margrét Tryggvadóttir, parlementslid, Ysland
Vigdís Hauksdóttir, parlementslid, Ysland
Anna Pála Sverrisdóttir, parlementslid, Ysland
Thráinn Bertelsson, parlementslid, Ysland
Sigurður Ingi Jóhannesson, parlementslid, Ysland
Omar Mar Jonsson, burgemeester van Sudavikurhreppur, Ysland
Raul Sanchez, sekretaris van menseregte van die provinsie Cordoba, Argentinië
Emiliano Zerbini, musikant, Argentinië
Almut Schmidt, direkteur Goethe Institut, Cordoba, Argentinië
Asmundur Fridriksson, burgemeester van Gardur, Ysland
Ingibjorg Eyfells, skooldirekteur, Geislabaugur, Reykjavik, Ysland
Audur Hrolfsdottir, skooldirekteur, Engidalsskoli, Hafnarfjordur, Ysland
Andrea Olivero, nasionale president van Acli, Italië
Dennis J. Kucinich, lid van die Kongres, VSA