Corrie ten Boom se lewensverhaal is een van die mees inspirerende boeke wat ek die afgelope paar jaar gelees het. Elke greintjie van die wonderlike verlossingsboodskap in ‘n gewone gelowige se lewe word lewendig. En dít is waar die inspirasie lê! Alle aspekte van die Goeie Nuus maak ’n mens opgewonde, maar jy beleef dit eers as Goddelike wysheid en liefde wanneer jy al hierdie dinge in ’n rêrige mens se lewe sien werklikheid word. Ek kan nie anders as om op te merk dat die woord “getuienis” (wat soms so ligtelik gebruik word dat party Gereformeerdes dit nie eers wil hoor nie!) in hierdie verhaal weer sy oorspronklike, kragtige betekenis wys nie. En getuienis behoort glad nie so selde gebruik te word nie – ook nie in ons lewens nie.
Al het haar verhaal nooit die ontstellende wending geneem van die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog nie, sou haar vertellings oor haar kinderdae, oor elke familielid wat sy so liefgehad het en hoe hulle die Here liefgehad en gedien het, al klaar vir ons elkeen ‘n inspirasie gewees het. Boonop lees die boek soos ‘n goeie storie. Knap geskryf en knap vertaal.
Corrie het nooit die geleentheid gehad om verder te gaan studeer nie, hoewel dit duidelik is dat sy die verstandelike vermoë gehad het. Sy het ‘n groot liefdesteleurstelling gehad en as oujongnooi haar lewe geslyt as horlosiemaker, soos en saam met haar pa. Is daar ‘n sweem van bitterheid of verwyt ? Niks! Ek glo nie die gedagte het ooit vir lank by haar opgekom nie! Daarvoor was sy te dankbaar oor die positiewe in die verloop van haar lewe – al lê die oorsake vir haar teleurstellings juis daarin.
Net ’n waarskuwing: Moenie die boek begin lees as jy nie genoeg tyd het nie, want dis nie die soort leesstof waarin jy ‘n uurtjie lank lees en dit dan eenkant sit vir verder lees wanneer daar weer kans kom nie! Ek het soos ’n uitgewaste lap by die werk gelyk omdat ek die boek snags nie kon neersit nie. Maar ek kla nie! Ek wil net sê jy gaan groot vreugde en verwondering misloop as jy hierdie boek nie lees nie.