Didius Julianus (illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2021
Didius Julianus - Geskiedenis
Marcus Didius Severus Julianus, wat twee maande lank nominaal keiser was, het 'n gesag gehad wat skaars verder strek as Italië of selfs Rome self. Didius Julianus sou historiese bekendheid verkry slegs deur die wyse waarop hy keiser geword het, deur die bod te wen op wat die 'veiling van die ryk' genoem is.
Didius Julianus is gebore op 29 Januarie, waarskynlik in Milaan en in die jaar 137. Tipies dat die internasionale elite na vore kom in die Antoninese tydperk, word gesê dat hy die nageslag van 'n multikulturele huwelik was. Sy pa se gesin kom uit Milaan, terwyl sy ma se familie uit Hadrumetum in Afrika (moderne Sousse, Tunisië) kom. Aan sy moederskant was Didius Julianus verwant aan die prominente Antonine -juris en konsul Salvius Julianus, en die jong Didius Julianus het ook die ondersteuning geniet van Domitia Lucilla, die moeder van keiser Marcus Aurelius.
Didius Julianus het 'n prominente loopbaan gehad, wat geleidelik deur die geledere van belangrike administratiewe poste gestyg het, waaronder verskeie provinsiale goewerneurskappe. In die bewind van Commodus, Is Didius Julianus vlugtig na Milaan verban nadat hy beskuldig is van betrokkenheid by 'n vroeër komplot teen die keiser, maar Didius Julianus is vrygespreek en het gou teruggekeer. Sy latere loopbaan pas baie ooreen met dié van die ewe prominente Pertinax. Pertinax Daar word selfs gesê dat hy Didius Julianus eens 'my kollega en opvolger' genoem het - 'kollega', met verwysing na hul konsulaat, terselfdertyd 'opvolger', met verwysing na die vervanging van Didius Julianus Pertinax as prokonsul van Afrika. Diegene wat die opmerking gehoor het, sou dit later as profeties verstaan.
Die aansien wat Didius Julianus uit sy amp verwerf het, het nie tot respek van sy mede -senatore gelei nie. Hy het die reputasie van 'n sensualis en 'n spaarsaamheid gehad. Hy word nie as 'n natuurlike leier beskou nie. Gebeurtenisse sou hom 'n opportunis openbaar.
Toe die keiser Pertinax doodgemaak deur 'n muitery te onderdruk, was daar geen aanvaarde opvolger nie. Pertinax's skoonpa en stedelike prefek, Flavius ​​Sulpicianus, het die praetoriaanse kamp binnegegaan en probeer om die troepe te kry om hom tot keiser te verklaar, maar hy het met min entoesiasme te doen gekry. Ander soldate het die stad gesoek op soek na 'n alternatief, maar die meeste senatore het hulself in hul huise gesluit om die krisis uit te wag. Didius Julianus laat hom egter na die kamp neem, waar een van die berugste gebeurtenisse in die Romeinse geskiedenis sou plaasvind.
Didius Julianus is verhinder om die kamp binne te gaan, maar hy begin beloftes maak aan die soldate van buite die muur. Binnekort het die toneel 'n veiling geword, met Flavius ​​Sulpicianus en Didius Julianus wat mekaar in die grootte van hul skenkings aan die troepe uitbied. Die Romeinse ryk was te koop aan die hoogste bieër. Toe Flavius ​​Sulpicianus die syfer van 20 000 sesterces per soldaat bereik, verhoog Didius Julianus die bod met 'n yslike 5 000 sesteres en wys sy uitgestrekte hand om die bedrag aan te dui. Die ryk is verkoop, Didius Julianus is in die kamp toegelaat en tot keiser uitgeroep.
Die senaat het die promosie behoorlik bevestig, maar daar het onrus in die stad ontstaan, en die skare het 'n beroep gedoen Pescennius Niger, die goewerneur van Sirië, om as nuwe keiser na Rome terug te keer. Niger was nie die enigste alternatief nie. Kort na die dood van Pertinax bekend geword het, verklaar twee ander provinsiale goewerneurs hulself ook as keiser: Clodius Albinus in Brittanje, en Septimius Severus in Bo -Pannonia.
Severus was die naaste aan Rome en die onmiddellikste gevaar. Didius Julianus het dreigemente en sluipmoordenaars tevergeefs gestuur, en die gesante waarmee hy moes onderhandel Severus het voortgegaan om na sy mededinger se kant toe te gaan. Severus het sonder verset Italië binnegegaan en vinnig op Ravenna beslag gelê. Didius Julianus het probeer om die stad Rome te versterk, maar die resultate was redelik.
Die gesag van Didius Julianus selfs in Rome het vinnig versleg. Severus kon boodskappe stuur aan die praetoriane, wat spoedig aan 'n konsul aangekondig het waaraan hulle voldoen Severus ' bestellings. Die senaat het toe vergader om te verkondig Severus keiser en 'n doodsvonnis op Didius Julianus. Daardie dag, 1 Junie 193, is Didius Julianus tereggestel in die keiserlike woning. Hy het ses en sestig dae geregeer.
Omdat hy deur die senaat in Rome uitgeroep is, is Didius Julianus in die historiese tradisie as 'n wettige keiser aanvaar, alhoewel Severus en ander het hom weinig meer geag as 'n usurpator wat voordeel getrek het uit die situasie in Rome na die moord op Pertinax. Hoe Didius Julianus die troon ingeneem het deur middel van die "Auction of the Empire", was die mees onvergeetlike gebeurtenis in sy bewind van twee maande.
Cassius Dio, Roman History, bk.73, ch.11-17 (beskikbaar in Engelse vertaling in die Loeb Classical Library)
Herodian, bk.2, ch.6-7, 11-12 (ook beskikbaar in die Loeb Classical Library)
Historia Augusta, Life of Didius Julianus (Engelse vertalings beskikbaar in die Loeb Classical Library en in 'n Penguin -vertaling, Lives of Later Caesars, tr. Anthony Birley
Anthony R. Birley, Septimius Severus: the African Emperor, 2de uitgawe (New Haven, Conn .: Yale, 1988)
Andr & eacute Chastagnol, Histoire Auguste (Parys: Robert Laffont, 1994), pp.277-97
W. Eck. "Niedergermanische Statthalter in Inschriften aus K & oumlln und Nettersheim." Bonner Jahrb & uumlcher, 184 (1984), 97ev.
J.B. leun. "Didius Julianus en sy biograaf." Latomus, 48 (1989), 548vv.
Ferrero Moreno. "La caracterizacion de Didio Juliano in der Historia Augusta." in J.L. Melena, red., Symbolae Ludovico Mitxelena Septuagenario Oblatae. (Vasco, Veleia, 1985), 295vv.
Kopiereg (C) 1997, Michael L. Meckler. Hierdie lêer kan gekopieer word op voorwaarde dat die hele inhoud, insluitend die kop en hierdie kopieregkennisgewing, ongeskonde bly.
Vandag in die geskiedenis: die Romeinse keiser Pertinax word vermoor (193)
Pertinax het op die troon gegaan nadat hy sy voorganger, Commodus, vermoor het. Hierdie dubbele begin het die toon gegee vir sy tydperk as Romeinse keiser, wat drie kort maande geduur het voordat hy ook op hierdie dag in 193 vermoor is. .
'N Silwer denarius van Pertinax, Coin World
By die aanvang van sy rol as keiser het Pertinax hervormings probeer aanbring. Hy kon dit om baie redes nie uitvoer nie, die grootste was dat sy bewind te kort was om beduidende veranderinge aan te bring. Een van sy voorgestelde hervormings het 'n beroep op die herstel van die dissipline van die Imperial Praetorian Guards, bestaande uit lede van die elite Romeinse leër, gemaak.
Hierdie hervorming het veral 'n verontwaardiging veroorsaak. Diegene wat die Praetorian Guard uitmaak, het dit natuurlik as 'n direkte besinning oor hulle verstaan ​​en was dit nie eens dat hulle nie dissipline het nie. Die wag vermoor Pertinax as gevolg hiervan en hulle sit toe sy sitplek op 'n veiling. Dit is gekoop deur 'n senator, Didius Julianus, wat dit sestig dae later verloor het.
Marcus Didius Severus Julianus, (gebore 133 - oorlede 2 Junie 193), 'n welgestelde Romeinse senator wat keiser geword het (28 Maart - 1 Junie 193) deur die hoogste bieër op 'n veiling te wees ter ondersteuning van die Praetorian Guard.
Didius Severus Julianus, lid van een van die mees prominente gesinne van Mediolanum (nou Milaan), het 'n lang en vooraanstaande openbare loopbaan gehad. Nadat hy omstreeks 167 die legioen by Mogontiacum (nou Mainz) beveel het, regeer hy noordoostelike Gallië, Dalmatië, die Ryn, Bithynië en Afrika. Hy was konsul in 175.
Tydens die politieke versteurings van Commodus se bewind is hy na Mediolanum verban. Commodus is egter vermoor op die vooraand van 1 Januarie 193, en sy opvolger, Pertinax, is laat in Maart deur die keiserlike wag vermoor. Ondersteun deur 'n groep senatore wat Milanese verbintenisse gehad het, het Julianus meegeding met die skoonpa van wyle keiser, Titus Flavius ​​Sulpicianus, om die wagte 'n aansienlike skenking te bied (toetreding). Julianus het die bod gewen en is deur die wagte na die senaat begelei, waar hy kwaai betogers teëgekom het wat die veiling veroordeel en die ingryping van die weermag versoek het. Kort daarna val die Donau -legioene Italië binne, val Julianus dood en verklaar hul hoofkommandant, Lucius Septimius Severus, keiser.
Didius Julianus (regeer 28 Maart tot 1 Junie 193 nC) beloof 'n totaal van ongeveer 200 miljoen sesters aan die Pretorianers, maar het blykbaar nie voldoende fondse gehad om aan hierdie verbintenis te voldoen nie. Vir konteks is 'n legionêre voetsoldaat (jaarliks, voor aansienlike aftrekkings) betaal 2 400 sterre na die salarisverhoging in 197 nC, en 'n geskatte praetoriaan 6 000 tot 8 000 sesterces.
In antwoord op die hoofvraag, Hoeveel het Didius Julianus betaal om keiser te word?
Daar was na raming 8 000 praetoriërs op die oomblik:
8 000 x 25 000 sesterces = In totaal 200 000 000 sesters (of 50 000 000 denarii), hoewel beamptes moontlik meer aangebied is.
Didius Julianus, 'n voormalige konsul, was een van die rykste manne in Rome, maar volgens Herodianus (ongeveer 170 tot ongeveer 240 nC) in (Romeinse geskiedenis 2.7),
Daar word egter vinnig ontdek dat hy vir die praetoriane gelieg en bedrieg het, omdat hy nie sy beloftes kon nakom nie.
Die waarheid is dat hy nie soveel geld in sy persoonlike besit gehad het as wat hy voorgegee het nie, en dat daar geen geld in die openbare skatte beskikbaar was nie.
Die gebrek aan openbare fondse (wat Julianus andersins kon gebruik om die gebrek aan sy eie te vergoed) word blykbaar ondersteun deur Cassius Dio, wat opgemerk het dat Pertinax (keiser Jan-Maart 193 nC), kommentaar gelewer het op Julianus se onmiddellike voorganger. daardie:
Op hierdie tydstip was daar dus 'n tekort aan fondse in die keiserlike skatkis dat slegs 'n miljoen sesterces gevind kon word.
Die antwoord op Hoeveel geld sou dit gewees het in vergelyking met die jaarlikse loon van 'n tipiese soldaat (of 'n tipiese Praetorian)? is nogal moeiliker, aangesien dokumentêre bewyse vir hierdie tydperk beperk is.
Die basiese jaarlikse loon van 'n legionêre voetsoldaat in 197 nC, gedurende die tyd van Didius Julianus (193 nC) se opvolger Septimus Severus (193 - 211 nC), na raming 2 400 sestres. Aangesien daar 'n salarisverhoging in 197 nC was, sou die syfer vir 193 nC minder gewees het, en is daar ook aansienlike aftrekkings gemaak vir voedsel, klere, stewels, ens.
Praetoriane het meer betaal: 6 000 tot 8 000 sesterces in 197 nC onder Septimius Severus.
Michael Speidel, 'Betaalskale van die Romeinse leër'. In Die Journal of Roman Studies (November 1992)
I. Didius Julianus, wat die ryk na Pertinax in besit geneem het, was die agterkleinseun van Salvius Julianus, 'n man wat twee keer konsul was, prefek van die stad en 'n gesag in die regspraak het-wat meer as enigiets anders gehad het het hom beroemd gemaak. Sy ma was Aemilia Clara, sy vader Petronius Didius Severus, sy broers Didius Proculus en Nummius Albinus 'n ander Salvius Julianus was sy oom. Sy pa se vader was 'n Insubriër uit Milaan, sy ma was afkomstig uit die kolonie Hadrumetum.
Hy is self grootgemaak in die huis van Domitia Lucilla, 2 die moeder van keiser Marcus, en deur die ondersteuning van hierdie dame is hy verkies tot die Raad van Twintig. 3 Hy is 'n jaar voordat hy die wettige ouderdom bereik het, as kwestor aangestel, 4 en deur die ondersteuning van Marcus het hy by die kantoor van 'n edelman gekom. Weer het hy met die steun van Marcus praetor geword. 5 Na sy praetorskap beveel hy die
Julianus is gebore aan Quintus Petronius Didius Severus en Aemilia Clara.  Julianus se vader kom uit 'n prominente familie in Mediolanum, die hedendaagse Milaan, en sy ma was 'n Noord-Afrikaanse vrou van Romeinse afkoms, uit 'n familie van konsulêre rang. Sy broers was Didius Proculus en Didius Nummius Albinus.  Sy geboortedatum was 29 Januarie, die jaar wat 133 deur Cassius Dio en 137 deur die Historia Augusta.  
Didius Julianus is grootgemaak deur Domitia Calvilla, die moeder van die keiser Marcus Aurelius.  Met die hulp van Domitia is hy op 'n baie vroeë ouderdom aangestel in die vigintiviraat, die eerste stap in die rigting van openbare onderskeid.  Hy is getroud met 'n Romeinse vrou met die naam Manlia Scantilla, en omstreeks 153 het sy vir hom 'n dogter, Didia Clara, hul enigste kind, gebaar. 
Opeenvolgend beklee Julianus die ampte van quaestor  en aedile,  en word dan, omstreeks 162, aangewys as praetor.  Hy is benoem tot bevel van die Legio XXII Primigenia in Mogontiacum (nou Mainz).  In 170 word hy praefectus van Gallia Belgica en dien hy vyf jaar lank.  Nadat hy 'n inval deur die Chauci afgeweer het,  'n stam wat in die dreineringsbekken van die rivier die Scheldt, die noordwestelike kusgebied van die huidige Duitsland, gewoon het, word hy in 175 saam met Pertinax tot die konsulsskap verhoog. 
Hy onderskei hom verder in 'n veldtog teen die Chatti,  regeer Dalmatië  en Germania Inferior.  Hy is daarna as prefek aangestel, omdat hy geld aan die armes van Italië uitgedeel het.  Moderne historici beskou dit oor die algemeen as 'n degradering om politieke redes, aangesien Commodus, destyds die Romeinse keiser, die groeiende mag van Julianus gevrees het.  Omtrent hierdie tyd word hy daarvan beskuldig dat hy 'n sameswering teen die lewe van Commodus gehad het, maar die jurie het hom vrygespreek en sy beskuldiger gestraf.  Daarna regeer hy Bithynia  en volg Pertinax op as die prokonsul van Noord -Afrika. 
Na die moord op Pertinax op 28 Maart 193, kondig die wag uit Praetoria aan dat die troon verkoop sou word aan die man wat die hoogste prys sou betaal.  Titus Flavius ​​Claudius Sulpicianus, prefek van Rome en die skoonvader van Pertinax, wat oënskynlik in die kamp van die Pretorianer was om die troepe te kalmeer, het aanbiedings gemaak vir die troon.  Intussen het Julianus ook by die kamp aangekom, en omdat sy ingang versper is, skreeu aanbiedinge aan die wag. 
Na ure se gebod, beloof Sulpicianus elke soldaat Julianus 20.000 sestres, uit vrees dat Sulpicianus die troon sou verower, en bied dan 25.000 aan.  Die wagte sluit met die aanbod van Julianus, gooi die hekke oop en verklaar hom tot keiser.  Deur die weermag bedreig, verklaar die senaat hom ook as keiser.  Sy vrou en sy dogter het albei die titel Augusta ontvang. 
By sy toetreding het Julianus onmiddellik die monetêre hervormings van Pertinax omgekeer deur die Romeinse geldeenheid tot naby pre-Pertinax-vlakke te devalueer. 
Omdat Julianus sy posisie gekoop het eerder as om dit konvensioneel te verkry deur opvolging of verowering, was hy 'n baie ongewilde keiser.  Toe Julianus in die openbaar verskyn, word hy gereeld begroet met kreun en geskreeu van 'rower en parricide'.  Eens het 'n skare selfs sy vordering na die Capitol belemmer deur hom met groot klippe te bestook. 
Toe die nuus van die openbare woede in Rome oor die Ryk versprei het, het drie invloedryke generaals, Pescennius Niger in Sirië, Septimius Severus in Pannonia en Clodius Albinus in Brittanje, wat elk drie legioene kon versamel, in opstand gekom. Hulle weier om Julianus se gesag as keiser te aanvaar en verklaar hulle eerder as keiser.  Julianus het Severus tot openbare vyand verklaar omdat hy die naaste van die drie aan Rome was, wat hom die gevaarlikste vyand maak.  Julianus het senatore gestuur om Severus se legioenen te oorreed om hom te verlaat,  'n nuwe generaal is aangewys om hom te vervang, en 'n hoofman oor honderd gestuur om Severus se lewe te neem. 
Die Praetorian Guard het selde in veldgevegte geveg, sodat Julianus hulle na die Campus Martius marsjeer en die wag geboor het in die bou van vestings en veldwerke.  Ten spyte van hierdie opleiding, was die Praetorian Guard steeds onderoefen in vergelyking met die veldlegionaries van Severus. Severus het eers die steun van Albinus verkry en hom as Caesar verklaar  en daarna beslag gelê op Ravenna en sy vloot.  Severus vermoor Tullius Crispinus, die prefekt van Praetoria, wat gestuur is om met Severus te onderhandel en sy opmars na Rome te vertraag  en sy oorwinning behaal het vir sy saak wat die ambassadeurs gestuur het om sy troepe te draai.  
Cassius Dio het volgehou dat die Praetoriaanse garde probeer terugveg het, maar verpletter is,  terwyl moderne historici meen dat die Praetoriaanse wag Julianus eenvoudig verlaat het en verlaat het in hul massas.  Julianus het probeer om met Severus te onderhandel en aangebied om die ryk met sy mededinger te deel,  maar Severus het hierdie openings geïgnoreer en vorentoe gedruk. Terwyl hy marsjeer, ondersteun meer en meer stede in Italië sy aanspraak op die troon.  Die oorblyfsels van die Praetorian Guard het kwytskelding van Severus ontvang in ruil vir die oorgawe van die werklike moordenaars van Pertinax. Nadat hulle die ringkoppe gegryp en vermoor het, het die soldate aan Marcus Silius Messala, die konsul, gerapporteer wat die senaat ontbied het om hulle van die verrigtinge in kennis te stel. 
Die senaat het 'n mosie goedgekeur waarin Severus tot keiser uitgeroep word, Pertinax goddelike eer toegeken en Julianus ter dood veroordeel.  Julianus is verlate deur almal behalwe een van die prefekte en sy skoonseun, Cornelius Repentinus. 
Uitvoering (193) Redigeer
Julianus is op 1 Junie 193 nC in 'n paleis deur 'n soldaat vermoor, na slegs 66 dae se heerskappy.  Severus het die Praetoriaanse wag ontslaan en die soldate tereggestel wat Pertinax, die vorige keiser, doodgemaak het.  Volgens die hedendaagse Romeinse historikus Cassius Dio was Julianus se laaste woorde: "Maar watter kwaad het ek gedoen? Wie het ek doodgemaak?"  Sy lyk is gegee aan sy vrou en dogter, wat dit teen die vyfde mylpaal op die Via Labicana in die graf van sy oupagrootjie begrawe het.  ​​Die Senaat het a damnatio memoriae mosie om Julianus en sy nalatenskap te veroordeel. 
Julianus het invalle deur die Chatti en die Chauci afgeweer, wat albei gehelp het om die grensprovinsies van Rome te beskerm. Op die lange duur was die twee stamme wat hy afgeweer het maar die voorspelers van veel groter Germaanse migrasies wat eers in die sesde eeu nC werklik sou eindig. [ aanhaling nodig ]
As keiser kon Didius Julianus geen groot beleidshervormings in sy kort bewind behalwe valutadevaluasie deurvoer nie. Terwyl die valutadevaluasie relatief gering was, het hy weer begin met die devaluasie van die Romeinse geldeenheid wat onder Pertinax se bewind afgeneem het. Die neiging wat hy begin het, wat op 'n veel groter skaal onder die Severan -dinastie sou voortduur, het die vertroue in die geldeenheid van Rome vernietig, tot hewige hiperinflasie gelei en wydverspreide ekonomiese opskudding veroorsaak.  Boonop het sy blatante aankoop van die troon enige illusies van normaliteit in die Romeinse Ryk in die wiele gery. 
In die fliek Die val van die Romeinse Ryk, Word Julianus gespeel deur Eric Porter en word dit uitgebeeld as 'n skelm handlanger van Commodus. Aan die einde van die fliek ding Julianus en Pescennius Niger, gespeel deur Douglas Wilmer, nog 'n crony van Commodus, teen mekaar op die veiling om die troon van Rome.
Staatsdiens [wysig | wysig bron]
Opeenvolgend het Julianus die ampte van Quaestor Δ ] en Aedile, Ζ ] beklee en daarna, omstreeks 162, as Praetor aangewys. Ζ ] Hy is benoem tot bevel van die Legio XXII Primigenia in Mogontiacum (nou Mainz). Η ] In 170 word hy praefectus van Gallia Belgica en dien hy vyf jaar lank. ⎖ ] As beloning vir sy vaardigheid en dapperheid in die onderdrukking van 'n opstand onder die Chauci, ⎖ ] 'n stam wat op die Elbe woon, word hy in 175 saam met Pertinax tot die konsulaat verhoog. ⎗ ]
Hy het hom verder onderskei in 'n veldtog teen die Chatti, en#9112 ] regeer Dalmatië ⎙ ] en Germania Inferior, ⎚ ] en word daarna as prefek beskuldig van die uitdeel van geld aan die armes van Italië. ⎚ ] Dit was omstreeks hierdie tyd dat hy daarvan beskuldig is dat hy 'n sameswering teen die lewe van Commodus gehad het, maar hy het die geluk gehad om vrygespreek te word en die straf van sy beskuldiger te aanskou. ⎚ ] Hy regeer Bithynia ⎛ ] en volg Pertinax op as die prokonsul van Afrika. ⎜ ]
Conrad van Montferrat: 4 dae
As dit kom by die kruistogte, is die Westerse geskiedenis geneig om baie te praat oor die Westerse leiers, soos Richard die Leeuhart. Die leiers van die ander kant is minder gewild, soos Conrad van Montferrat, wat in 1192 kortliks Conrad I, koning van Jerusalem was.
Volgens HistoryExtra was Conrad redelik wonderlik, en hy was die soort man wat, toe die vraag: "Wie wil ons ons lei?", Almal na hom gewys het en gesê het: "Die ou!" Om dit in D & ampD -terme te stel , hy het 'n hoë telling in wysheid en intelligensie behaal en het die krag van 'n barbaar en al die charisma van 'n bard. Dit was nie net kroniekskrywers wat self lek nie, en dit was ook so gewild dat hy tydens die Derde Kruistog deur 'n grondverskuiwing tot koning van Jerusalem verkies is.
Ongelukkig vir Conrad, het dit hom 'n teiken gemaak. Hy het middagete saam met sy vriend geëet en teruggestap na sy eie huis toe hy aangeval, gesteek en vermoor is. Een van die sluipmoordenaars is op slag dood, en toe die ander vir inligting gemartel word, mors hy die boontjies: Hy was 'n lid van die Moordenaars, die hasj-rokende moordenaars-te-huur wat die vreemde plek in die geskiedenis inneem wat half mities is.
Conrad was net vier dae lank koning voordat hy vermoor is, en ja, Richard die Leeuhart het uiteindelik die skuld gekry dat hy die huurmoordenaars aangestel het.
toe Sulpicianus 1 planne beraam om as keiser in die kamp geprys te word, kom Julianus, saam met sy skoonseun, na die senaat, wat, volgens hom, ontbied is, maar die deure gesluit gevind word. Terselfdertyd het hy daar twee tribunes ontdek, Publius Florianus en Vectius Aper, wat hom dadelik begin aanspoor het om die troon te gryp, en hoewel hy hulle daarop gewys het dat 'n ander man reeds tot keiser uitgeroep is, het hulle hom vasgehou en na die praetoriaan gelei kamp. 2 Maar toe hulle by die kamp aankom, het Sulpicianus, die prefek van die stad en die skoonvader van Pertinax, 'n vergadering gehou en self die ryk geëis, en niemand sou Julianus binnegaan nie, ondanks die groot beloftes wat hy van buite die muur gemaak. Julianus het toe eers die soldate gewaarsku om niemand as keiser uit te roep wat Pertinax sou wreek nie, en daarna op plakkate geskryf dat hy die goeie naam 3 van Commodus sou herstel, sodat hy toegelaat en tot keiser uitgeroep word, terwyl die soldate terselfdertyd versoek het dat hy nie beseer Sulpicianus op enige manier omdat hy op die troon gerig het.
III. Onmiddellik daarna stel Julianus, op aanbeveling van die praetoriane self, Flavius ​​Genialis en Tullius Crispinus se prefekte van die wag aan, en deur die pogings van Maurentius, wat voorheen vir Sulpicianus verklaar het, word hy deur die keiserlike lyfwag bygewoon. Hoewel hy vyf en twintigduisend sesterces beloof het om