Geskryf deur Manuel Berdoy
Ons samelewing het so baie ontwikkel, kan ons nog sê dat ons deel is van die natuur? Indien nie, moet ons ons dan bekommerd maak - en wat moet ons daaraan doen? Poppy, 21, Warwick.
Dit is die omvang van ons heerskappy op aarde, dat die antwoord op vrae oor of ons nog steeds deel van die natuur is - en of ons dit selfs nodig het - op 'n begrip van wat ons wil as Homo sapiens. En om te weet wat ons wil hê, moet ons verstaan ​​wat ons is.
Dit is 'n groot vraag - maar hulle is die beste. En as bioloog is hier my nederige voorstel om dit aan te spreek, en 'n persoonlike gevolgtrekking. U het miskien 'n ander een, maar wat belangrik is, is dat ons daaroor nadink.
Die beste plek om te begin is miskien om te oorweeg wat ons in die eerste plek menslik maak, wat nie so voor die hand liggend is as wat dit mag lyk nie.
Baie jare gelede is 'n roman geskryf deur Vercors genoem Les Animaux dénaturés (“Denatured Animals”) het aan die storie van 'n groep primitiewe hominiede, die Tropis, wat in 'n onontdekte oerwoud in Nieu-Guinee voorkom, wat blykbaar 'n ontbrekende skakel is.
Die vooruitsig dat hierdie fiktiewe groep as slawearbeid gebruik kan word deur 'n ondernemende sakeman genaamd Vancouver, dwing die samelewing om te besluit of die Tropis bloot gesofistikeerde diere is, of dat dit menseregte moet kry. En hierin lê die probleme.
Die menslike status het tot dusver so ooglopend gelyk dat die boek beskryf hoe dit gou ontdek word dat daar geen definisie bestaan ​​van wat 'n mens eintlik is nie. Die reeks kundiges wat geraadpleeg is - antropoloë, primatoloë, sielkundiges, prokureurs en geestelikes - kon beslis nie saamstem nie. Miskien is dit profeties dat dit 'n leek is wat 'n moontlike vooruitgang voorgestel het.
Sy het gevra of sommige van die hominiede se gewoontes beskryf kan word as die vroeë tekens van 'n geestelike of godsdienstige gees. Kortom, was daar tekens dat die Tropis, net soos ons, nie meer 'op een' met die natuur was nie, maar van hulle geskei het en nou van buite na buite kyk - met 'n mate van vrees.
Dit is 'n vertelde perspektief. Ons status as veranderde of "gedenatureerde" diere - wesens wat waarskynlik van die natuurlike wêreld geskei het - is miskien die bron van ons menslikheid en die oorsaak van baie van ons probleme. In die woorde van die boek se skrywer:
Die probleme van alle mense spruit uit die feit dat ons nie weet wat ons is nie en nie saamstem oor wat ons wil wees nie.
Ons sal waarskynlik nooit die tydsberekening van ons geleidelike skeiding van die natuur weet nie - hoewel grotskilderye bevat miskien 'n paar leidrade. Maar 'n belangrike onlangse gebeurtenis in ons verhouding met die wêreld rondom ons is net so goed gedokumenteer as wat dit skielik was. Dit het presies op 'n sonnige Maandagoggend omstreeks 8.15 gebeur.
'N Nuwe tyd
Die atoombom wat Hiroshima op 6 Augustus 1945 geskud het, was 'n wekroep so hard dat dit nog baie dekades later in ons bewussyn weerklink.
Die dag toe die “son twee keer opgekom het” was nie net 'n kragtige demonstrasie van die land nie nuwe era wat ons binnegegaan het, dit was 'n herinnering aan hoe paradoksaal primitief ons gebly het: differensiaalrekening, gevorderde elektronika en byna godagtige insigte in die wette van die heelal het gehelp om te bou, wel ... 'n baie groot stok. moderne Homo sapiens blykbaar het die magte van gode ontwikkel, terwyl dit die psige van 'n stereotipiese moordenaar in die Steentydperk behou het.
Ons was nie meer bang vir die natuur nie, maar vir wat ons daaraan en onsself sou doen. Kortom, ons weet nog steeds nie waar ons vandaan kom nie, maar begin paniekerig raak oor waarheen ons oppad was.
Ons nou Weet a baie meer oor ons herkoms, maar ons is onseker oor wat ons in die toekoms wil wees - of, toenemend, namate die klimaatskrisis versnel, of ons selfs een het.
Die groter keuses wat ons tegnologiese vooruitgang verleen, maak dit waarskynlik nog moeiliker om te besluit watter van die vele paaie ons moet neem. Dit is die koste van vryheid.
Ek stry nie teen ons heerskappy oor die natuur nie en voel ook nie as bioloog 'n behoefte om die status quo te bewaar nie. Groot veranderinge is deel van ons evolusie. Na alles, suurstof was eers 'n gif wat die bestaan ​​van die vroeë lewe bedreig het, maar tog is dit nou die brandstof wat noodsaaklik is vir ons bestaan.
Net so moet ons miskien aanvaar dat wat ons doen, selfs ons ongekende heerskappy, 'n natuurlike gevolg is van wat ons ontwikkel het, en deur 'n proses niks minder natuurlik as natuurlike seleksie self. As kunsmatige geboortebeperking onnatuurlik is, is die vermindering van kindersterftes dan ook.
Ek is ook nie oortuig van die argument teen genetiese ingenieurswese op die basis dat dit “onnatuurlik” is nie. Deur kunsmatige spesifieke koringstamme of honde, het ons al eeue voor die genetiese rewolusie min of meer blindelings met genome gepraat. Selfs ons keuse van romantiese vennoot is 'n vorm van genetiese ingenieurswese. Seks is die natuur se manier om te produseer nuwe genetiese kombinasies vinnig.
Selfs die natuur, blyk dit, kan ongeduldig met homself wees.
Ons natuurlike habitat? Shutter
Ons wêreld verander
Voorskotte in genomikahet egter die deur na 'n ander belangrike keerpunt oopgemaak. Miskien kan ons vermy om die wêreld op te blaas, en dit eerder - en onsself - stadig te verander, miskien sonder erkenning.
Die ontwikkeling van geneties gemodifiseerde gewasse in die 1980's vinnig oorgedra van vroeë aspirasies om die smaak van voedsel te verbeter na 'n doeltreffender manier om ongewenste onkruid of plae te vernietig.
In sommige mense is die genetiese ekwivalent van die atoombom beskou, het ons vroeë pogings tot 'n nuwe tegnologie weereens grotendeels gaan oor doodmaak, tesame met bekommernisse oor besmetting. Nie dat alles voor die tyd rooskleurig was nie. Kunsmatige seleksie, intensiewe boerdery en ons ontploffende bevolkingsaanwas het spesies vinnig vernietig as wat ons kon aanteken.
Die toenemende “Stille fonteine” van die 1950's en 60's, veroorsaak deur die vernietiging van landbougrondvoëls - en gevolglik hul lied - was slegs die punt van 'n dieper en sinister ysberg. Daar is in beginsel niks onnatuurlik aan uitwissing nie, wat 'n herhalende patroon (soms massiewe afmetings) in die evolusie van ons planeet lank voordat ons op die toneel gekom het. Maar is dit regtig wat ons? wil?
Die argumente vir die handhawing van biodiversiteit is gewoonlik gebaseer op oorlewing, ekonomie of etiek. Benewens die bewaring van duidelike sleutelomgewings wat noodsaaklik is vir ons ekosisteem en wêreldwye oorlewing, beklemtoon die ekonomiese argument die moontlikheid dat 'n tot dusver onbeduidende korstmos, bakterieë of reptiel is miskien die sleutel tot die genesing van 'n toekomstige siekte. Ons kan eenvoudig nie bekostig om dit wat ons nie weet nie, te vernietig.
Is dit die ekonomiese, mediese of inherente waarde van hierdie krokodil wat vir ons belangrik moet wees? Shutter
Maar om 'n ekonomiese waarde aan die lewe te heg, is dit onderhewig aan die fluktuasie van markte. Dit is redelik om te verwag dat die meeste biologiese oplossings mettertyd gesintetiseer kan word, en aangesien die markwaarde van baie lewensvorme daal, moet ons die belangrikheid van die etiese argument ondersoek. Benodig ons die natuur as gevolg van die inherente waarde daarvan?
Miskien kom die antwoord van die loer oor die horison. Dit is ietwat van 'n ironie waarmee die derde millennium saamgeval het die menslike genoom te dekripteer, miskien begin die vierde punt oor die vraag of dit oortollig geword het.
Net soos genetiese modifikasie eendag kan lei tot die einde van “Homo sapiens naturalis”(Dit wil sê, mense wat onaangeraak is deur genetiese ingenieurswese), mag ons eendag afskeid neem van die laaste voorbeeld van Homo sapiens genetica. Dit is die laaste mens wat ten volle geneties gebaseer is in 'n wêreld wat al hoe minder belas word deur ons biologiese vorm - in 'n masjien.
As die essensie van 'n mens, insluitend ons herinneringe, begeertes en waardes, op een of ander manier weerspieël word in die patroon van die delikate neuronale verbindings van ons brein (en waarom moet dit nie?), Kan ons gedagtes ook eendag verander word soos nog nooit tevore nie.
En dit bring ons by die wesenlike vraag wat ons onsself sekerlik moet afvra: as, of liewer wanneer, ons die mag het om iets te verander, wat sou ons nie verander?
Immers, ons kan onsself in meer rasionele, doeltreffender en sterker individue omskep. Ons kan verder uithaal, 'n groter heerskappy hê oor groter ruimtes, en genoeg insig inspuit om die gaping tussen die kwessies wat deur ons kulturele evolusie teweeg gebring word en die vermoëns van 'n brein wat ontwikkel is om baie eenvoudiger probleme te hanteer, te oorbrug. Ons kan selfs besluit om na 'n liggaamlike intelligensie oor te gaan: uiteindelik vind selfs die plesier van die liggaam in die brein plaas.
En wat dan? As die geheime van die heelal nie meer verborge is nie, wat is dit dan die moeite werd om deel daarvan te wees? Waar is die pret?
'Skinder en seks, natuurlik!' En in werklikheid sou ek saamstem (hoewel ek dit anders sou stel), want dit dra my die fundamentele behoefte oor wat ons moet uitreik en met ander verbind. Ek glo dat die eienskappe wat ons waarde in hierdie uitgestrekte en veranderende heelal definieer, eenvoudig is: empatie en liefde. Nie krag of tegnologie wat soveel van ons gedagtes beset nie, maar bloot (byna vervelig) verwant is aan die ouderdom van 'n beskawing.
Soos baie reisigers, Homo sapiens het dalk 'n doel nodig. Maar uit die sterk punte wat daaraan verbonde is, besef 'n mens dat die waarde van 'n mens (hetsy as individu of as soort) uiteindelik elders geleë is. Ek glo dus dat die omvang van ons vermoë tot empatie en liefde die maatstaf sal wees waarvolgens ons beskawing beoordeel word. Dit kan 'n belangrike maatstaf wees waarmee ons ander beskawings wat ons teëkom of beoordeel, beoordeel.
Wat kan ons dan hou wanneer ons alles oor onsself kan verander? Shutter
Daar is iets van ware verwondering aan die basis van dit alles. Die feit dat chemikalieë kan ontstaan ​​as gevolg van die streng beperking van 'n antieke molekulêre sop, en deur die koue wette van evolusie, kombineer in organismes dat die versorging van ander lewensvorme (dit wil sê ander sakke met chemikalieë) die ware wonderwerk is.
Sommige ou mense het geglo dat God ons na sy beeld gemaak het. Miskien was hulle in 'n sekere sin reg, aangesien empatie en liefde waarlik goddelike eienskappe is, ten minste onder die welwillende gode.
Koester die eienskappe en gebruik dit nou, Poppy, omdat dit die oplossing vir ons etiese dilemma is. Dit is juis hierdie eienskappe wat ons moet dwing om die welstand van ons medemens te verbeter sonder om die toestand van ons omgewing te verlaag.
Enigiets minder sal (ons) natuur verdraai.
Manuel Berdoy, bioloog, Universiteit van Oxford
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Het mense regtig bo die natuur ontwikkel?