Mei | 2013 | MaanKind
Clarissa Pinkola Estés, Joan Baez, La Llorona, Women Who Run with the Wolves
Hierdie het ek op die Internet gevind, en wys vir my die weemoedigheid van die legende.
Is die aarde plat?
Die Wetenskap is besig om my te drop! Die afgelope tyd voel ek so ontnugter, nou weet ek nie of ek te veel verwag het in die lewe nie.
Ek meen regtig, hier sit ek en praat met 'n toestelletjie so groot soos my handpalm gelyktydig met my kind in Amerika, en 'n paar susters en hulle kinders. En tog.
Dit voel of die mediese wetenskap op verskeie maniere te vinnig vorder, as mens sien wat alles moontlik is, hoe mens 'n hartoperasie op 'n rekenaar en met laser kan kry. Met nanotegnologie bou hulle goedjies op subatomiese vlak. Hulle kan alle moontlike en onmoontlike 3D en 4D sonars en scans doen. En tog sit ons met nie net een nie, maar twéé Diagnostic Dilemmas (klomp spesialiste se terminologie, nie myne nie!) in ons nabye familie. Nogal twee jongmense. Okei, 'n jongerige vrou, en 'n kind. Briljante mense.
Mense word siek en sieker en siekste, en is op suurstof 24/7 en spesialis vir spesialis doen toetse en scans en x-strale en nog wat en trek genoeg bloed dat hulle sou kon deurgaan as bloedskenkers. En steeds trek hulle hulle skouers op en sê hulle weet nie! Dit lyk my elke spesialis dink net in sy kompartementjie.
Of is daar vreemde siektes wat nog ontdek moet word? Muteer die goed? Hoekom sukkel hulle so met diagnoses? Of is daar vroeër jare maar net makliker en dalk verkeerdelik gediagnoseer?
Verwag ek te veel? Gaan ek beter voel as daar 'n naam gegee word aan 'n ding? Die wetenskap kan Fibonacci nommers beskryf, maar nie verklaar hoe en waarom dit so in die natuur voorkom nie. Hoekom word heuning nie sleg nie? My kop is lam gedink en nou gaan ek direk slaap voor ek verder wonder en begin dink die aarde is dalk plat, want dis wat ek kan sien.
Waar die hart van vol is, loop die oë van oor
Tears are words that need to be written ~ Dit is wat Paulo Coelho sê. Maar soms moet mens seker eers bietjie huil voordat jy die woorde kan vind?
Hartseer is 'n snaakse ding. Dis goed om soms hartseer te voel as die situasie dit vereis, trane is helend en was die siel en hart skoon.
En hoe skryf jy iets as jy nie die woorde kan formuleer nie? As jy nie weet wat presies jou hartseer maak en waaroor jy huil nie? Oor onseker goed wat moontlik glad nie gaan gebeur nie? Dis mos half dom, maar dit verhoed nie dat mens soms hartseer voel nie. Solank die hartseer net nie omsit in ongelukkigheid nie, want dit verteer jouself en jy maak jouself dalk siek, sonder dat jy iets kan doen aan die situasie wat jou in die eerste plek hartseer gemaak het.
Soms huil mens ook mos sommer van die skok van blydskap! Waar die hart van vol is, loop die oë van oor …
Ons het twee tannies gehad in ons kindertyd, wat altyd vertel het hoe hulle hulleself nou vir 'n slag Dik Gehuil het, maar hulle het nooit ongelukkig gelyk as hulle dit vertel nie. Beide het rede vir hartseer gehad, beide het klein kindertjies begrawe. As kind kon ek nooit regtig die verskil tussen huil, hartseer en ongelukkigheid verstaan nie, maar nou het ek meer begrip.
A good cry can be wonderful sometimes, and sadness is nothing more than love announced. Sadness and Unhappiness are not the same thing, and it is good to remember that.