Nuuskommentaar: Zuma, plaasaanvalle en die verkleurmannetjiesDinge op die politieke terrein is nou so deurmekaar soos ’n verkleurmannetjie op ’n Smartieboks (pers Smarties ingesluit). Op die vooraand van die staatsrede verklaar die ANC se ringkoppe ewe pikant dat die Nkandla-kwessie ’n regeringskwessie is, en nie ’n ANC-kwessie nie. Hulle kan net sowel die publiek oortuig hoenders het gevaarlike slagtande, en met stadsjapie-onkunde waarskynlik nog daarmee wegkom ook. Die jongste manifestasie hiervan is die ANC se skuif om oor kwessies soos Nkandla hoogheilig te verklaar die kwessie is ’n regeringskwessie, nie ’n ANC-kwessie nie. Pontius Pilatus kan kom les neem by die ANC. Presies hoe dom dink die ANC is gewone mense? Vandag en môre sal feitlik alles deur die bril van die president se staatsrede beoordeel word. Die media is vol berigte van menings van kenners en ander oor wat die president in die staatsrede onder die loep behoort te neem om rigting te gee. Oor sekere belangrike kwessies is die swygsindroom al so diep gewortel dat feitlik geen waarnemer eens in sy wildste droom sal verwag dat dit te berde gebring sal word nie. Omdat AfriForum en die TLU SA gister die skokkende 2015-syfers oor plaasaanvalle en plaasmoorde bekend gemaak het, sou in ’n normale demokrasie verwag word dat dié euwel hoog op die staatsrede se prioriteitslys sou wees. Die opskrif van AfriForum se verslag, “Wreedste jaar nog vir boere en hul gesinslede”, som die verhaal goed op. Nadat ’n Suid-Afrikaanse “diplomaat” haar nog onlangs wangedra het deur Suid-Afrikaners, wat hulle met verslae oor plaasaanvalle wat by ’n VN-vertakking in Genève gedien het te vereenselwig, as “rassiste hunkerend na apartheid” te beskuldig, en die vorige minister van polisie die veldtog om plaasaanvalle tot prioriteitsmisdaad te verklaar as ’n “foefie” beskryf het, was daar belowende tekens. Die eerste was toe pres. Jacob Zuma in sy sogenaamde 8 Januarie-toespraak voor die ANC in Noordwes ’n hele sin gewy het aan plaasaanvalle op boere en hul werkers. Hierna het die waarnemende kommissaris van polisie op RSG in Afrikaans in ’n onderhoud stellings gemaak en die woord “prioritisering” gebruik wat die indruk kon skep dat plaasaanvalle nou wél ’n prioriteitsmisdaad is. Op die oomblik is dit onduidelik of dit maar weer ’n geval van boereverneukery was, en of dit wel op die radarskerm groter prioriteit sal geniet. Zuma kan vanaand lig hierop werp, maar die wind waai wes. Intussen het die nasleep van twee Matiestudente se persverwery alle perke van redelikheid, logika, regverdigheid en verstandigheid oorskry. Die kwessie het selfs verdeeldheid in Open Stellenbosch en die studenteraad gebring. Die gebeure val in die konteks van die prestasiebankrot ANC se verkiesingstrategie om die rassekwessie weer hard te dryf voor die komende verkiesing, en onder meer die DA as rassistiese party te probeer brandmerk. Trouens dit herinner aan een van Shakespeare se bekendste aanhalings: “The lady doth protest too much, methinks.” Dit wat oorbly van Open Stellenbosch en die houding van die US-studenteraad se skynbare meerderheid herinner aan die soort geregtigheid en bewyslaste wat boendoe-howe gereeld inspan. Opnames, selfs voor die Nene-insident, toon dat die meerderheid Suid-Afrikaners Zuma nie respekteer nie. Dit in weerwil van pogings van die ANC om die SAUK-TV mildelik in te span om Zuma presidensieel te laat voorkom. Die logiese afleiding is dat Zuma nie die respek het, of verdien nie, om ’n staatsrede van die nodige morele statuur te kan lewer nie. En toe kom die mees pikante politieke juweeltjie van die jaar; die ANC gee hoog op dat die Nkandla-kwessie ’n regeringskwessie is en niks met die ANC te make het nie. Maar self die mees tegniese benouende staatsregtelike uitleg lewer nie daardie sommetjie op nie. Die blote feit dat die regering al groot hofsake verloor het oor die effektiewe kaping van die parlement ten koste van opposisiepartye weerspreek hierdie kaf met onderskeiding. Daar moes selfs hof toe gegaan word om opposisiepartye se reg om wetsontwerpe in te dien te herstel. Met die heengaan van dr. Mario Ambrosini, IVP-LP, is hy veral onthou as een van die baanbrekers om die ANC se meerderheidstirannie deur die howe te stuit. Dis nog te vroeg om veel afleidings te maak of die ANC hom deur hierdie bogpraatjie ook van Zuma as voorverkiesingsverleentheid probeer speen. Zuma is immers steeds die ANC-president, en daar is sterk aanduidings dat hy sy oog op ’n derde termyn as ANC-president het. Juis met die ANC se eenparty-mentaliteit en meerderheidstirannie-ingesteldheid beteken dit dat Zuma dan ook die de facto-leier van die land sal bly. Die ANC, as hy Zuma as verleentheid wil uitskakel, het geen ander keuse as om Zuma te herroep as president van die land, en af te sit as president van die ANC nie. Maar as selfs die verloop tot dusver in die grondwetlike hof in die Nkandla-sage, en Zuma se taktiek om van sy mees getroue meelopers vir die wolwe te gooi, nie genoeg van ’n kapstok bied om van hom ontslae te raak nie, is dit moeilik om aan iets te dink wat hom wel sal laat sink. En dit sal sommer die ANC-ringkoppe loon om te onthou dat die ANC nog baie onlangs nie Zuma wou repudieer toe hy gesê het hy is meer lojaal aan die ANC as aan die land nie. Grondwetlik-geankerde ampseed ten spyt. Danksy die ANC sit die land nou met ’n president met min tot geen geloofwaardigheid wat vanaand die wêreld moet oortuig dat die land, ten spyte van sy presidentskap, nie rommelstatus verdien nie, maar wel milde beleggings. Hoe hy voorbehoude oor Suid-Afrika as beleggingsbestemming kan besweer nadat hy nog onlangs gesê het die ANC streef na ’n sosialistiese kommunistiese staat, is so helder soos modder. Onder Zuma se bewind is die land ’n groot deel van sy kapitaal kwyt. Maar dis nie al kapitaal wat verdamp het nie. Onder verskeie segmente van die bevolking is die president ook sy kapitaal van nodige goedgesindheid en selfs respek kwyt. Selfs al het hy onlangs bedoel wat hy gesê het dat kamerade wat weet, dié kamerade wat iets nie weet nie (hy self?) moet help, lyk dit of daardie skip reeds oor die horison is. Sy aansien is onherroeplik daarmee heen (behalwe in veral KwaZulu-Natal se landelike gebiede) en selfs al lewer hy die beste staatsrede ooit, en hanteer hy elke kwessie wat dringend sy aandag nodig het meesterlik (he he he), is die koeël reeds deur die kerk. Voor 1994 het die UDF en ander instansies graag gesê apartheid kan nie hervorm word nie, net vernietig word. So effe aangepas, Zuma en sy rasse-agenda kan nie respektabel gemaak word nie, net uitgeskop word. Maar die ANC gaan allerlei foefies probeer om hierdie werklikheid te omseil.