Die antwoord het gekom: “Roem, geld, ’n loopbaan, al daardie goed het belangriker as Ek geword en toe jy dit nie kry nie, word Ek daarvoor geblameer terwyl dit in die eerste plek nie so ’n hoë prioriteit moes geniet het nie. Wat anders is dit as afgodery?”
’n Klomp dinge het in perspektief gekom: Ek ís nie ’n mislukking of ’n sukses nie. My identiteit is beslis ook nie gesetel in dit wat ek al bereik het nie. ’n Situasie is nie positief of negatief nie. Wat saak maak, is of ek gehoorsaam en getrou is aan die Here om die spesifieke rol wat hier op aarde aan my gegee is, te vervul.
En hoe raak ’n mens gereed vir hierdie rol? Jy ondervind teleurstellings, wat jy eerder kan beskou as uitdagings wat na jou gestuur is om jou gehoorsaamheid te toets en jou sterk te maak. ’n Atleet word tog nie ’n kampioen as sy oefeninge nie moeiliker raak nie.
Net toe ek myself begin jammer kry, herinner die Here my dat ons almal pyn het. Dis nou nie asof ek in die middel van ’n oorlog gebore is nie. Of ’n ongeneeslike siekte het nie. Niks vrywaar my teen pyn nie. God het nie eers sy eie Seun teen seer beskerm nie. Wat Hy wel doen, is om die grense van die seer vas te stel omdat Hy van die begin af geweet het hoeveel ons kan hanteer.
Of daar ’n rede vir ons kinderloosheid is, weet ek steeds nie. Dit is vir my verskriklik as mense my vertel daar is ’n doel hoekom ons die kinders verloor het.
“Jy het nie kinders nie, so, jy het nie die ervaring om hulle te counsel nie,” was ook ’n baie onregverdige uitspraak wat ’n vriend eendag teenoor my gemaak het. Dit het my baie ontstel. Net omdat ek nog nooit my kinders ontmoet het nie, beteken dit nie dat ek nie kinders verstaan nie.
“Ons gaan ons safe haven mis wat julle vir ons gegee het. Die eerlike gesprekke, die lag, kos…” is juis wat ons vriende vir ons gesê het toe ons weg is uit Amerika. ’n Mens hoef nie kinders te hê om ’n pa te wees nie. Dit gaan oor ’n soort nurturing geaardheid. Dis vir my en Leigh baie lekker om huis te maak, mense tuis te laat voel.
Aanneming is egter nie vir ons ’n opsie nie. Dit het al gebeur dat iemand na ons kom met kontakbesonderhede van plekke terwyl ek en Leigh nog besig was om goed te verwerk. ’n Paartjie moet ’n groot begeerte, ’n passie, hê om kinders as hulle eie groot te maak. Ons het besluit om op ander maniere betrokke te raak.
Ons het nie iets in die plek van die kinders gekry nie – hulle is onvervangbaar – maar ons het ’n anderste soort leefstyl as wat ons gedink het ons gaan hê. Ek sou werk, Leigh sou by die huis bly om na die kinders te kyk.
Om ’n gesin te hê is soos om ’n groot vragmotor te hê. Jy moet waarskynlik eers nog ’n blok aanry voordat jy kan draai. Ons lewe daarenteen is soos ’n sportmotor – ons kan vinnig ’n ander rigting inslaan.
“Jy treur nou, maar die dag gaan kom dat jy gaan dans van blydskap,” sê ek vir die vrou voor my sonder dat ek ’n idee het hoekom ek dit moet sê. Dit was nadat ek tydens ’n praatjie in Australië onder andere oor die kinderloosheid gesels het.
Voor my geestesoog kan ek sien hoe ek, Leigh en die kids almal vir ’n regte, egte gesinsete aansit. ’n Braaivleis met Leigh wat sal sorg vir braaibroodjies en slaai. Almal gaan gelyktydig praat asof ons nooit weg van mekaar af was nie.