Pioneer 10 vertrek sonnestelsel - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Pioneer 10 vertrek uit die sonnestelsel
Na meer as 'n dekade in die ruimte, Pionier 10, die wêreld se eerste buitenste planetêre sonde, verlaat die sonnestelsel. Die volgende dag het dit sy eerste wetenskaplike gegewens oor interstellêre ruimte teruggestuur.
Op 2 Maart 1972 is die NASA -ruimtetuig gelanseer vanaf Cape Canaveral, Florida, op 'n sending na Jupiter, die grootste planeet van die sonnestelsel. In Desember 1973, na suksesvolle onderhandeling oor die asteroïdegordel en 'n afstand van 620 miljoen myl, Pionier 10 bereik Jupiter en stuur die eerste nabybeelde van die skouspelagtige gasreus na die aarde terug. Op 13 Junie 1983 verlaat die NASA -ruimtetuig die sonnestelsel. NASA het amptelik die Pionier 10 projek op 31 Maart 1997, met die ruimtetuig wat 'n afstand van ongeveer ses miljard myl afgelê het.
Op pad in die rigting van die Taurus -sterrebeeld, Pionier 10 sal binne drie ligjare verbygaan van 'n ander ster-Ross 246-in die jaar 34,600 nC 'n Goud geanodiseerde gedenkplaat met 'n oppervlakte van 6 x 9 duim vasgemaak aan die sonde se buitemuur, wat 'n tekening van 'n mens en 'n vrou sterkaart gemerk met die ligging van die son, en nog 'n kaart wat die vlugpad van Pionier 10. Die gedenkplaat, bedoel vir intelligente lewensvorme elders in die sterrestelsel, is ontwerp deur sterrekundige Carl Sagan.
LEES MEER: Ruimteverkenning: tydlyn en tegnologie
Jupiter en Io van Pioneer 10
Dit is 'n skeidingsfoto van Jupiter en Io, geneem op 5 Desember 1973 deur die Pioneer 10 -ruimtetuig, die eerste wat 'n wêreld as 'n halfmaan gesien het. Hierdie beeld is gegenereer met rooi en blou kanaaldata van die fotopolarimeter van die ruimtetuig (beeldstel B26, vir almal wat wonder), wat die planeet geskandeer het terwyl die ruimtetuig draai. Die maksimum skanderingslengte was slegs 466 pixels, wat gelei het tot posseëlgrootte beelde wat dikwels tot belaglike groottes opgeblaas word. Hierdie beeld word op 'n aansienlik groter skaal as die oorspronklike grootte getoon vir duidelikheid, en ekstra swart lug is bygevoeg vir effek. Die gegewens vir hierdie beeld was van 'n taamlik swak gehalte, veral op die rooi kanaal. Tog is dit 'n goeie herinnering aan een van die eerste dinge wat die meeste in die ondersoek van die sonnestelsel ondersoek word.
Pioneer 10 vertrek uit Jupiter (en Io) Dit is 'n skeidingsfoto van Jupiter en Io, geneem op 5 Desember 1973, deur die Pioneer 10 -ruimtetuig, die eerste wat 'n wêreld as 'n halfmaan gesien het. Beeld: Verwerkte beeld Kopiereg Ted Stryk, data met vergunning van NASA/Ames Research Center.
'N Spesiale dank aan die Ames Research Center se geskiedskantoor wat my gehelp het om die gegewens te vind wat ek gebruik het.
Pioneer 10 vertrek sonnestelsel - GESKIEDENIS
1983, op 13 Junie, het Pioneer 10, 'n Amerikaanse ruimtetuig, die baan van Neptunus, die buitenste planeet, gekruis en die eerste mensgemaakte voorwerp geword wat die sonnestelsel verlaat het.
Pioneer 10, wat 258 kilogram weeg (569 pond), was van stapel gestuur op 2 Maart 1972 uit Cape Canaveral, Florida, VSA, en het as eerste missie om Jupiter en sy omgewing te verken.
Tussen 15 Julie 1972 en 15 Februarie 1973 het dit die eerste ruimtetuig geword wat deur die asteroïde gordel van Jupiter getrek het. Die fotografie van Jupiter het op 6 November 1973 begin. Op 'n afstand van 25 000 000 km (16 000 000 myl) is altesaam ongeveer 500 beelde oorgedra. Die naaste benadering tot die planeet was op 4 Desember 1973, op 'n afstand van 132.252 km (82.178 myl). Deel van die missie van die boordinstrumente was om die asteroïdegordel, die omgewing rondom Jupiter, die kosmiese strale en die sonwind te bestudeer.
Op 1 Januarie 1974 begin Pioneer 10 met sy tweede interstellêre missie. In 1976 kruis dit die baan van Saturnus, in 1979 die baan van Uranus en in 1983 die baan van Pluto. Destyds was Pluto nog steeds gedefinieer as 'n planeet.
Op 13 Junie 1983 kruis Pioneer 10 die baan van Neptunus, die verste planeet weg van die son, en verlaat die sonnestelsel.
Pioneer 10 is saamgestel om 'n seshoekige bus met 'n paraboliese skottel met 'n hoë versterkingsantenne van 2,74 m (9 voet) in deursnee. Die ruimtetuig is om die as van die antenna gestabiliseer. Sy elektriese krag is verskaf deur 4 radio-isotoop termo-elektriese kragopwekkers, aangevuur met plutonium-238, wat 'n gesamentlike 155 W verskaf het by die bekendstelling. Die ruimtetuig het slegs 100 W nodig gehad om alle stelsels aan te dryf! Die data -oordragstempo by die bekendstelling was 256 bit/s, met 'n afname van ongeveer 1,27 millibit/s vir elke dag tydens die sending. Sy wetenskaplike instrumente word beskerm deur 'n aluminium heuningkoekstruktuur wat beskerming bied teen meteoroïdes.
In opdrag van Carl Sagan, 'n Amerikaanse astrofisikus, dra Pioneer 10 'n 152 x 229 mm (6,0 by 9,0 in) aluminium-gedenkplaat in die geval dat die ruimtetuig ooit deur intelligente lewensvorme van 'n ander planetêre stelsel gevind word. Die gedenkplaat bevat die naakte figure van 'n manlike en vroulike mens, asook verskeie simbole wat ontwerp is om inligting te gee oor die oorsprong van die ruimtetuig.
Die missie het op 31 Maart 1997 amptelik tot 'n einde gekom, toe dit 'n afstand van 67 sterrekundige eenhede (AU) (1 AU = & lrm149,597,870 km of 92,955,807 myl) van die son bereik het, hoewel die ruimtetuig nog steeds kon stuur koherente gegewens na hierdie datum.
Die laaste suksesvolle ontvangs van telemetrie is op 27 April 2002 van Pioneer 10 ontvang. Die daaropvolgende seine was skaars sterk genoeg om opgespoor te word en het geen bruikbare data verskaf nie. Die laaste, baie swak sein van Pioneer 10 is op 23 Januarie 2003 ontvang toe dit 12 miljard kilometer (80 AE) van die aarde af was. Verdere pogings om die ruimtetuig te kontak was tevergeefs. 'N Laaste poging is op 4 Maart 2006 aangewend. Dit was die laaste keer dat die antenne van Pioneer 10 korrek in lyn was met die aarde. Geen reaksie is ontvang nie. NASA het besluit dat dit waarskynlik onder die kragdrempel gedaal het wat nodig is om die sender te bedryf. Daarom is geen verdere pogings tot kontak aangewend nie.
The Pioneer Program The History and Legacy van NASA se onbemande ruimtemissies na.
Die baanbrekerprogram Die geskiedenis en nalatenskap van NASA se onbemande ruimtemissies na die buitenste sonnestelsel
epub | 9,62 MB | Engels | Skrywer: Charles River Editors | B07XH3VFMB | 2019 | Charles River Redakteurs
*Sluit foto's in
*Bevat 'n bibliografie vir verdere lees
*Bevat 'n inhoudsopgawe
Vandag word die Space Race wyd en wyd beskou as 'n wedloop na die maan, wat uitgeloop het op die feit dat Apollo 11 die wedloop om die Verenigde State gewen het. Trouens, dit het 'n veel groter reeks mededingings tussen die Sowjetunie en die Verenigde State ingesluit, wat alles beïnvloed het, van militêre tegnologie tot die suksesvolle afskop van satelliete wat op Mars kan land of om ander planete in die sonnestelsel kan wentel. Boonop kyk die idee dat Amerika die ruimtewedloop aan die einde van die sestigerjare "gewen het" uit oor hoe mededingend die ruimtewedloop eintlik was om mense in 'n wentelbaan te laat loop, asook die groot bydraes wat die ruimtewedloop beïnvloed het tot die huidige internasionale ruimtestasie en voortgesette verkenning van die ruimte.
Ruimteverkenning was altyd 'n duur onderneming, en gedurende die geskiedenis van NASA moes die agentskap die behoefte aan elke kongres vir elke dollar wat hy wou bestee, regverdig. Hierdie probleem het NASA gehelp om versigtiger en kreatiewer te wees met die geld wat hulle wel ontvang het, en wetenskaplikes moes die toerusting wat hulle op elke ruimtesonde wou insluit, regverdig. Hulle moes ook die grootte en die kragvraag regverdig. As hulle te veel wou hê, sou die hele missie moontlik geskrap word, en al hul werk sou verniet gewees het. Dit het beplanning en ontwerpe skraler en doeltreffender gemaak, aangesien wetenskaplikes en ingenieurs versigtiger was met hul aanbevelings.
Terselfdertyd is wetenskaplikes herhaaldelik verras deur hul ontdekkings. Sommige van hierdie ontdekkings onthul die gevare van ruimte, soos die Van Allen -stralingsgordel, gevaarlik vir ruimtevaarders sonder die regte soort beskerming. NASA het ook die massiewe stralingsgordel rondom Jupiter ontdek danksy die Pioneer -sondes in 1973 en 1974. Net so, met die wete dat Titan, die grootste maan van Saturnus, 'n dik atmosfeer het, is later missies gestuur om die maan van naderby te ondersoek. So het die Huygens -lander in Januarie 2005 die Titan -atmosfeer deurboor om ondersoek in te stel.
Alhoewel Apollo 11 se suksesvolle sending na die maan as die hoogtepunt van die ruimtewedloop beskou word, en die Apollo -program nog steeds die bekendste van NASA is, het 'n paar jaar later een van die suksesvolste pogings van die ruimteagentskap gekom. Trouens, die Pioneer -program was die mees gediversifiseerde volgorde van enige van NASA se programme, en hoewel dit nou onthou word dat dit een van die eerste sondes in die geskiedenis was om die buitenste sonnestelsel te bereik, het die uitgebreide beplanning verskeie kere oor verskeie jare verander historiese suksesse tot gevolg gehad het. NASA wou teen die einde van die sewentigerjare 'n Grand Tour van die sonnestelsel onderneem om voordeel te trek uit die geskeduleerde belyning van planete, wat beteken dat die Pioneer -missies voorlopig voorlopig was (Voyager 1 en Voyager 2) ), en baie dinge wat deur Pioneer 10 en Pioneer 11 ontdek is, was noodsaaklik vir die suksesvolle beplanning van die Voyager -sondes.
The Pioneer Program: The History and Legacy van NASA se onbemande ruimtemissies na die buitenste sonnestelsel ondersoek die oorsprong van die missies, die betrokke ruimtesondes en die historiese resultate. Saam met foto's van belangrike mense, plekke en geleenthede, leer u meer oor die Pioneer -program.
Kategorie: | Geskrifte oor twee uur, kort geskiedenis, sterrekundegeskiedenis, 20ste eeuse wêreldgeskiedenis
Op hierdie datum in die geskiedenis: Wanneer die ruimtesonde, Pionier 10, is op 3 Maart 1972 deur NASA van Cape Canaveral gelanseer, en sy hoofdoel was om te ondervind Jupiter in Desember 1973. Pioneer 10 het die uitdaging van sy missie die hoof gebied terwyl aardbewoners betowerend staan ​​en kyk na die beelde wat van die klein ruimtetuig teruggestuur word. Vir die eerste keer, van naderby, kon mense die "Great Red Spot " sien wat aardgebonde waarnemers gefassineer en verwar het sedert dit die eerste keer waargeneem is. Dit was tydens die ontmoeting tussen die muskiet Pioneer 10 en die Giant Jupiter dat dit bevestig is dat die reusagtige planeet bestaan ​​uit vloeibare waterstof sonder 'n vaste oppervlak onder die dik wolke wat dit omhul.
Pioneer 10 het aangehou om te gaan en te gaan
By die bereiking van Jupiter het Pioneer 10 ook bewys dat 'n ruimtetuig deur die asteroïdegordel kon navigeer, aangesien dit op 15 Julie 1972 die eerste mensgemaakte satelliet was wat dit kon doen. Pioneer 10 beantwoord ook die vraag of 'n ruimtetuig die kragtige stralingsgordels van Jupiter kan hanteer. Pioneer 10 het sy naam werklik gestand gedoen, want toe hy klaar was met sy Jupiter -waarnemings, het hy net aanhou. Dit het die eerste ruimtetuig geword wat die wentelbane van Uranus, Pluto en Neptunus oorgesteek het. Op hierdie datum in 1983, meer as 11 jaar sedert Pioneer 10 die aarde verlaat het, het hy die sonnestelsel verlaat met behulp van 'n eerste kernkragaanleg wat nog ooit gebruik is.
NOMAD het gedink dat Kirk die Skepper is
Nou, Pioneer 10 was nie alleen nie. Sy tweeling, Pionier 11 is van stapel gestuur ongeveer 'n jaar nadat Pioneer 10 van die aarde afgestamp het. Pioneer 11 het die eerste uitsig van Saturnus en sy ringe van naderby gekry en meer eeue oue raaisels ontsluit. Die twee Pioneer -ruimtetuie het die weg gebaan vir die meer gesofistikeerde Voyager ondersoeke 4 jaar later. Die Voyager -ondersoek het die uitgangspunt geword vir die oorspronklike Star Trek -film, maar dit was ook min of meer 'n uitbreiding van 'n verhaal wat tydens die oorspronklike reeks vertel is. (Onthou die een met "NOMAD " die eiesinnige twintigste -eeuse ondersoek wat die skepper gesoek het?)
Pioneer 10 -gedenkplaat ontwerp deur Frank Drake Carl Sagan en Jon Lomberg. Ek weet nie hoe 'n vreemdeling dit kan begryp nie.
Toe die mense die eerste keer op die maan beland, het Neil Armstrong en Buzz Aldrin 'n gedenkplaat agtergelaat met 'n groet van president Nixon waarin hy gesê het: "Ons kom in vrede vir die hele mensdom." Ek dink dat daar ook 'n paar simbole of kaarte was of iets, net as vreemdelinge nie Engels kon lees nie. Amerika het gevoel dat dit iets moet sê as hul klein sonde in die hande van iemand anders sou dwaal, so daar is 'n gedenkplaat op albei pioniers. In werklikheid, die meeste menslike sondes in die ruimte het gedenkplate. Die twee op die Pioneer -ruimtetuie is maar 6 duim by 9 duim en elke gedenkplaat is ontwerp om 'n intelligente lewe te wys wat hulle kan kry waar hulle vandaan kom en wie hulle gestuur het. Daar is 'n diagram van 'n man en vrou, 'n paar basiese wetenskaplike simbole, sowel as 'n diagram van die sonnestelsel. Maak nie saak dat die oorgrote meerderheid van die mense wat op die aarde woon, waarskynlik nie die sonnestelsel kan herken nie en beslis nie die wetenskaplike simbole nie. Wetenskaplikes het opgemerk dat die gedenkplate 'n teken van die mensdom is wat die sonnestelsel self kan oorleef. Een ding wat hulle nie sê nie, is dat een van die pioniers in die hande kan val van iemand wat kan besluit dat daar 'n redelik primitiewe beskawing is wat maklik binnegedring kan word en so dom is dat dit 'n padkaart bevat wat verband hou met hoe om dit binne te val. As u na die diagram kyk, sien u hoe vergesog dit is, want dit lyk vir my redelik lukraak, maar vermoedelik sou 'n vreemdeling nog 'n bietjie aan die gang wees. In elk geval, almal wat Pioneer 10 vind, sal nog 'n lang pad voorlê om dit huis toe te bring. Die laaste sein wat van Pioneer 10 ontvang is, was op 22 Januarie 2003 of 30 jaar nadat dit van stapel gestuur is. Ek dink die Amerikaanse belastingbetaler het sy geld verdien op 'n gizmo wat slegs 21 maande moes duur. By die laaste kontak was Pioneer 10 7,6 miljard myl van die aarde af en dit het meer as 11 uur geneem voordat die flou radiosignaal met die ligsnelheid beweeg om die luisteraars op aarde te bereik.
Wie weet wie Pioneer 10 kan terugbring. Hulle moet redelik gevorderd wees om die skematiese uitwerking van Carl Sagan uit te vind
Miskien vergesog, maar hoe anders is dit in werklikheid met die Amerikaanse Indiane. Hier het hulle gedink aan hul eie sake, terwyl oorkant die oseaan 'n paar wesens kom wat dieselfde lyk, maar anders as hulle is. Hulle het gereedskap en masjiene wat hulle nie gehad het nie, en hulle het net êrens bly kom en kom. Sou die inboorlinge van 'n spesifieke wêrelddeel nie baie na die ontdekking of inval van die Europeërs kyk op dieselfde manier as wat ons vreemdelinge uit 'n ander wêreld sou beskou nie? Immers, selfs die Europeërs het Noord -Amerika " die nuwe wêreld " genoem, al was dit nie nuut vir die Indiërs nie. In elk geval, waar Pioneer 10 ook al is, 27 jaar nadat dit ons sonnestelsel verlaat het, is dit verreweg die verbeelding van diegene wat in die 19de eeu in onderdakwaens oor die hele vasteland geworstel het. Trouens, as u daaraan dink, word die grens van die Verenigde State in 1890 as gesluit beskou, en net 93 jaar later het die mens die sonnestelsel verlaat. Miskien is dit simbolies van 'n samelewing wie se tegnologie vinniger ontwikkel as sy menslikheid.
NAM het meer as 1,5 reën gevra van 8P tot 2AM Saterdagaand .. Dit was verkeerd !!
Die uiteinde van die weer: Hierdie naweek is 'n goeie voorbeeld waarom 'n mens nie te veel met 'n spesifieke model moet trou of groot uitsprake moet maak nie. Ek het al die voorbehoude met betrekking tot die voorspelling en die verskillende oplossings van die modelle verduidelik. Ek het gesê dat daar van tyd tot tyd versteurings deur die stroom sou kom, maar dat die tydsberekening en presiese spoor van elkeen moeilik sou wees. Ek het vermoed dat laat Saterdagaand en vroeë Sondagoggend die beste kans op swaar reën was, met 'n sekondêre kans vroeg Saterdagoggend. Ek het myself baie wikkelruimte agtergelaat. Wel, ek het op die plaaslike TV die stasie gesien wat Vrydag vermoedelik die akkuraatste nommer was. Die man het toe 'n groot uitspraak van "Local Flooding " vir Saterdag gehad. Nie 'n persent kans of swaar reën nie, maar, "Local Flooding. " Ek het vir Sneeuwitjie gesê dat dit nie baie wys was nie, maar dit was nie noodwendig waarskynlik nie, en dit was 'n baie lang ledemaat om op te wees. As hy reg was, is hy 'n held; as hy verkeerd is (wat die waarskynlikste scenario was), lyk hy soos 'n bok en mense sal dit beslis onthou. Op TV gaan dit gewoonlik goed met u as u foute nie uitgelig word nie. Selfs in my scenario van swaar reën laat Saterdagaand, gooi die natste modelle slegs 1,5 tot 2 duim reën oor 6 uur uit, en ek dink nie dit sal plaaslike oorstromings veroorsaak nie. moontlik dat die hoofstormbaan in die noorde is. Sommige van die modelle het dit wel gehad. 'N Ander ding wat my gepla het oor die voorspelling wat ek gesien het, was die uitbeelding van 'n lae sitplek in die middel van 'n hoë drukrug. Het geen sin nie, maar ek het weer die geluid afgedruk, miskien is die fout daarop gewys of is daar 'n ander verduideliking? Ek weet nie. Dit was vir my verwarrend.
SPC Severe Outllook Maandag-Dit is duidelik waar die verwagte stormspoor geleë is
In elk geval, Vrydagaand was die hoofgolf hoofsaaklik in die noorde, met 'n aanhangsel wat neergedaal het en redelike reën oor die gebied kon bring. Soos ek vermoed het, toe die ou verder oos kom, kom die son op en dit raak redelik rof in Oos -Kentucky en Wes -Virginia. Ons was in die nasleep van die een wat insakking of sinkende lug daardeur sou bied, en daarom sou dit moeilik wees vir middagverhitting om die weerstand te oorkom. Sneeuwitjie was nietemin op 'n troue en het berig dat hulle die middag iemand sien sien het dat storms tot 17:00 sou heers. Ek het vir die pa van die bruide gesê dat as ons iets kry, dit goed sou wees na 17:00 en om die foto's buite te neem.
DBV Maandag Waarskynlikheid vir erge weer
Ek glo wat ons het, is dat 'n paar mense na rekenaars kyk en nie die moeite doen om te kyk wat werklik aan die gebeur is nie, of dat hulle nie die vermoë het om te weet wat aan die gang is nie. In hierdie geval was die rekenaars verkeerd. Dit was nie 'n slegte voorspelling om 'n gesonde kans te vra vir storms of reën Saterdagaand of Saterdagaand nie. Dit was verkeerd om 24 uur voor 'n gebeurtenis te bel. Dit is sensasioneel, onkunde of dwaasheid. Teen Saterdagmiddag was dit duidelik dat daar nie veel storms in die streek sou wees nie, behalwe geïsoleerde aktiwiteite. Weereens, dit is dwaas, onkundig of pogings om mense bang te maak om voort te gaan met 'n voorspelling, gebaseer op wat 'n rekenaar gesê het dat dit veronderstel was om te doen in plaas daarvan om deur die venster te kyk en te kyk wat werklik aan die gang is. Soos dit blyk, het Saterdagaand omstreeks 23:00 ons groot kortgolf in die Ohio-vallei afgekom, en die probleem was dat dit verder noord was, met 'n Indy-Cincy-roete en 'n aanhangsel wat uitsteek, vervaag voordat dit by Louisville kom. Dus, soos ek gevrees het, was die modelle korrek oor die boonste steuring en selfs die tydsberekening, maar die presiese roete was ongeveer 90 myl ver, wat nie te erg is nie, aangesien die aarde 25000 myl ver is.
Dinsdag DBV Ernstige vooruitsigte
So, wat de hel het dit met enigiets te doen? Ons sal in hierdie patroon bly wat onrustig is. Daar sal steeds 'n trof uit die weste wees wat van tyd tot tyd klein stukkies energie sal wegskiet, en dit sal moeilik wees om presies te weet waar en wanneer hierdie ouens sal dophou totdat hulle hulself werklik wys. Dit sal warm en vogtig bly. Daarom sal dit steeds 'n situasie wees waarin ons net vol energie is. As ons 'n goeie vonk hier onder die regte omstandighede kry, en ons kan 'n bietjie onstuimige weer sien. Maar met niks spesifiek om u hoed op te hang nie, is dit redelik moeilik om iets van redelike sekerheid te gee. Ek kan sê dat dit onstabiel, warm en vogtig sal wees, en elke dag is daar 'n risiko van storms ten minste tot Woensdag. Ek sou sê dat as ons in die namiddag of vroeë aand onweer kry, ons op hoogte bly van plaaslike televisie of radio, want daar is 'n goeie kans dat enige storms in die middag/aand probleme kan veroorsaak.
Ons Ruimtevlug -erfenis: Pioneer 10, eerste om ontsnappingssnelheid uit die sonnestelsel te bereik
Op 13 Junie 1983 het Pionier 10 het die sonnestelsel verlaat en na 30 jaar se vlug na die interstellêre ruimte begin. Dit het daarin geslaag om die eerste ruimtetuig te word wat Jupiter ondersoek het, Pionier 10 het die eerste ruimtetuig geword wat die ontsnappingssnelheid van die sonnestelsel bereik het.
Pionier 10 op 'n Star-37E-skopmotor net voordat dit ingekap is vir die bekendstelling.
Pionier 10 is op 2 Maart 1972 bo-op 'n Atlas/Centaur-vuurpyl van drie stadiums van Space Launch Complex 36A in Cape Canaveral Air Force Station in Florida gelanseer. Dit is gebou deur TRW Inc., geleë in Redondo Beach, Kalifornië.
Met die laaste druk van die Atlas -vuurpyl se derde fase, Pionier 10 'n snelheid van 32 400 mph bereik-die hoeveelheid stoot wat nodig is vir die vlug na Jupiter, wat dit die vinnigste mensgemaakte voorwerp maak om die aarde op daardie tydstip te verlaat. Dit het vinnig genoeg gereis om binne 11 uur die maan te verbygaan en in slegs 12 weke Mars ' se wentelbaan, ongeveer 50 miljoen myl daarvandaan, oor te steek. Pionier 10 verby die asteroïdesgordel op 15 Julie 1972. Met 'n snelheid van 82 000 mph het die ruimtetuig op 3 Desember 1973 deur Jupiter gevlieg.
Atlas/Centaur Bekendstelling met Pionier 10 aanboord.
Pionier 10 was die eerste ruimtetuig wat direkte waarnemings gemaak het en nabybeelde van Jupiter gekry het. Pionier 10 ook 'n kaart van die gasreus se intense stralingsgordels, die magnetiese veld van die planeet gevind en vasgestel dat Jupiter oorwegend 'n vloeibare planeet is. In 1983, Pionier 10 het die eerste mensgemaakte voorwerp geword wat die wentelbaan van Pluto, die verste planeet (op daardie tydstip nog Pluto nog van die son af) van die son af was.
Wetenskaplike instrumente het die volgende ingesluit:
• 'n fotopolarimeter beeldvorming Dit was 'n eksperimentele instrument wat op die rotasie van die ruimtetuig staatgemaak het om 'n klein teleskoop oor die planeet te vee in smal stroke van slegs 0,03 grade wyd, met die rooi en blou lig na die planeet.
• A magnetometer het die fyn struktuur van die interplanetêre magnetiese veld gemeet, die Joviaanse magnetiese veld in kaart gebring en magnetiese veldmetings verskaf om sonwindinteraksie met Jupiter te evalueer.
• 'n infrarooi radiometer inligting verskaf oor wolk temperatuur en die uitset van hitte van Jupiter.
• A plasma ontleder deur 'n gat in die groot skottelvormige antenna gekyk om deeltjies van die sonwind wat van die son af kom, op te spoor.
Pioneer 10 ′se stelsels.
• 'n ultraviolet fotometer waar ultraviolet lig waargeneem is om die hoeveelhede waterstof en helium in die ruimte en op Jupiter te bepaal.
• A gelade-deeltjie-samestelling instrument kosmiese strale in die sonnestelsel opgespoor.
• A kosmiese straalteleskoop data versamel oor die samestelling van die kosmiese straaldeeltjies en hul energierekke.
• A Geiger buis teleskope ondersoek die intensiteite, energiespektra en hoekverdelings van elektrone en protone langs die ruimtetuig se pad deur die stralingsgordels van Jupiter.
• 'n asteroïde/meteoroïde detektor met vier nie-beeldende teleskope die ruimte in gekyk om deeltjies op te spoor wat wissel van stukkies stof tot groot asteroïdes in die verte.
• A Jovian stralingsdetektor het die lig wat in 'n bepaalde rigting uitgestraal word, ontdek terwyl deeltjies daardeur beweeg en elektrone van energie opneem.
• A meteoroïde detektor, wat twaalf panele van seldetektors onder druk was wat agter op die hoofgeregantenne gemonteer is, het deurdringende impakte van klein meteoroïede aangeteken.
Die einde van Pioneer 10 ′Die missie is op 31 Maart 1997 deur ingenieurs van NASA verklaar weens die swak sein wat deur die Deep Space Network gevolg is.
Nadat die radio -isotoop -kragbron verval het, het dit nie genoeg krag gehad om addisionele transmissies na die aarde te stuur nie. Die laaste keer a Pionier 10 kontak het telemetriegegewens teruggestuur op 27 April 2002.
'N Laaste kontak met die ruimtetuig is op 23 Januarie 2003 gemaak, Pionier 10 was 7,6 miljard myl van die aarde af, oftewel 82 keer die afstand tussen die son en die aarde. Op daardie afstand neem dit meer as 11 uur en 20 minute voordat die radiosein met die ligsnelheid die aarde bereik.
Oorspronklik ontwerp vir 'n missie van 21 maande, Pionier 10 het meer as 30 jaar geduur. Dit sal meer as 2 miljoen jaar neem Pionier 10 verby Aldebaran, wat die oog vorm van die sterrebeeld Taurus (die bul), die naaste ster op sy baan. Aldebaran is ongeveer 68 ligjare weg.
Heather Smith se fassinasie vir ruimteverkenning-het op die ouderdom van twaalf begin terwyl sy op 'n sesde klas uitstappie in Kenner, Louisiana, deur 'n mock-up van die Internasionale Ruimtestasie gestap en die 'ruimtepotjie' (haar terminologie) gesien het het sedert daardie tyd aansienlik gevorder) - sy besef op hierdie stadium dat haar toekoms in die sterre lê. Smith het besef dat baie min mense opgemerk het hoeveel ruimtevaart tegnologie hul lewens verbeter het. Sy het haar sedertdien toegewy aan die oplossing van hierdie probleem. Geïnspireer deur klassieke literatuur soos Anne Frank's Diary, het sy haar skryfvaardighede aangepas en aangemeld as die koördineerder van die Spaceflight Group vir die sosiale media -pogings van die organisasie.
Krediet vir die naam van die eerste sonde word toegeskryf aan Stephen A. Saliga, wat aan die Air Force Orientation Group, Wright-Patterson AFB, toegeken is as hoofontwerper van Air Force-uitstallings. Terwyl hy tydens 'n inligtingsessie was, word die ruimtetuig aan hom beskryf as 'n "maan-wentelende voertuig, met 'n infrarooi skanderingstoestel." Saliga het die titel te lank gedink en het nie 'n tema vir 'n uitstallingsontwerp nie. Hy het 'Pioneer' voorgestel as die naam van die sonde, aangesien 'die weermag reeds die Explorer -satelliet gelanseer en om 'n wentelbaan gesit het, en hul kantoor vir openbare inligting die weermag geïdentifiseer het as' Pioniers in die ruimte ', en deur aan te neem die naam, sou die Lugmag ''n' kwantumsprong 'maak oor wie eintlik die' pioniers 'in die ruimte was.' "
Die vroegste missies was pogings om die ontsnappingssnelheid van die aarde te bereik, bloot om aan te toon dat dit haalbaar was en om die maan te bestudeer. Dit sluit die eerste bekendstelling deur NASA in, wat gevorm is uit die ou NACA. Hierdie missies is uitgevoer deur die Air Force Ballistic Missile Division, Army en NASA. 
Ruimtesondes (1958–1960) Redigeer
(Thor-Able 1, Pioneer)-Maanbaan, vernietig (Thor-mislukking 77 sekondes na die bekendstelling) 17 Augustus 1958 (Thor-Able 2, Pioneer I)-Maanbaan, gemiste maan (derde fase gedeeltelike mislukking) 11 Oktober 1958 (Thor-Able 3, Pioneer II)-Lunar orbiter, reentry (derde fase mislukking) 8 November 1958 (Atlas-Able 4A, Pioneer W), Lanseervoertuig verloor 24 September 1959 (Atlas-Able 4, Atlas-Able 4B , Pioneer X)-Maansonde, verlore in lanseerfout 26 November 1959 (Pioneer P-2, Thor-Able 4, Pioneer V)-interplanetêre ruimte tussen Aarde en Venus, gelanseer 11 Maart 1960  (Atlas-Able 5A, Pioneer Y)-Maansonde, nie daarin geslaag om 'n maanbaan te bereik nie, 25 September 1960 (Atlas-Able 5B, Pioneer Z)-Maansonde, verlore by mislukking in die boonste stadium, 15 Desember 1960
Juno II maansondes (1958–1959) Redigeer
- Maanvlieg, Maan mis as gevolg van lanseerfout 6 Desember 1958 - Maanvlieg, bereik die ontsnappingssnelheid van die aarde, begin op 3 Maart 1959
Vyf jaar nadat die vroeë Able -ruimtesonde -missies geëindig het, het NASA Ames Research Center die Pioneer -naam gebruik vir 'n nuwe reeks missies, aanvanklik gemik op die binneste sonnestelsel, voor die vliegmissies na Jupiter en Saturnus. Alhoewel dit suksesvol was, het die missies baie swakker beelde gelewer as wat die Voyager -programondersoeke vyf jaar later sou doen. In 1978 het die einde van die program na die binneste sonnestelsel teruggekeer, met die Pioneer Venus Orbiter en Multiprobe, hierdie keer met behulp van orbitale invoeging eerder as vliegopdragte.
Die nuwe missies is genommer vanaf Pioneer 6 (alternatiewe name tussen hakies).
Interplanetêre weer Redigeer
Die ruimtetuig in Pioneer -missies 6, 7, 8 en 9 het 'n nuwe interplanetêre ruimteweernetwerk bestaan:
Pioneer 6 (Pioneer A) - begin Desember 1965
Pioneer 7 (Pioneer B) - bekendgestel in Augustus 1966
Pioneer 8 (Pioneer C) - begin Desember 1967
Pioneer 9 (Pioneer D) - bekendgestel in November 1968 (onaktief sedert 1983)
Pioneer E - verloor in die lanseerfout in Augustus 1969
Pioneer 6 en Pioneer 9 is in sonbane met 'n afstand van 0,8 AU na die son. Hulle wentelperiodes is dus effens korter as die aarde. Pioneer 7 en Pioneer 8 is in sonbane met 'n afstand van 1,1 AU na die son. Hul wentelperiodes is dus effens langer as die aarde. Aangesien die wentelperiode van die sondes van die aarde verskil, kyk hulle van tyd tot tyd na 'n kant van die son wat nie van die aarde af gesien kan word nie. Die sondes kan dele van die son 'n paar dae voor die son se rotasie aan die aarde blootstel aan die aarde, wat wentel om sterrewagte.
Sterrekundiges het duisende jare lank 'n geosentriese wêreldbeskouing gehandhaaf en nie die bestaan ​​van 'n sonnestelsel erken nie. Die meeste het geglo dat die aarde stilstaan ​​in die middel van die heelal en kategories verskil van die goddelike of eteriese voorwerpe wat deur die lug beweeg het. Alhoewel die Griekse filosoof Aristarchus van Samos bespiegel het oor 'n heliosentriese herrangskikking van die kosmos, het Nicolaus Copernicus in die 16de eeu 'n wiskundig voorspellende heliosentriese stelsel ontwikkel. Sy opvolgers uit die 17de eeu, Galileo Galilei, Johannes Kepler en Isaac Newton, het 'n moderne begrip van fisika ontwikkel wat gelei het tot die geleidelike aanvaarding van die idee dat die aarde om die son beweeg en dat die planete beheer word deur dieselfde fisiese wette wat die aarde beheer . In meer onlangse tye het dit gelei tot die ondersoek na geologiese verskynsels soos berge en kraters en seisoenale meteorologiese verskynsels soos wolke, stofstorms en yskappe op die ander planete.
Die eerste verkenning van die sonnestelsel is deur 'n teleskoop uitgevoer toe sterrekundiges die voorwerpe vir die eerste keer te swak begin karteer het om met die blote oog gesien te kon word.
Galileo was die eerste persoon wat fisiese besonderhede oor die individuele liggame van die sonnestelsel ontdek het. Hy het ontdek dat die maan krat is, dat die son met sonvlekke gemerk is en dat Jupiter vier satelliete in 'n wentelbaan om hom gehad het.  Christiaan Huygens het gevolg op die ontdekkings van Galileo deur Saturnus se maan Titan en die vorm van die ringe van Saturnus te ontdek.  Giovanni Domenico Cassini het later nog vier mane van Saturnus en die Cassini -afdeling in Saturnus se ringe ontdek. 
Edmond Halley het in 1705 besef dat herhaaldelike waarnemings van 'n komeet dieselfde voorwerp opneem en gereeld elke 75-76 jaar terugkeer. Dit was die eerste bewys dat enigiets anders as die planete om die Son wentel.  Omstreeks hierdie tyd (1704) verskyn die term "Sonnestelsel" die eerste keer in Engels. 
In 1781 was William Herschel op soek na binêre sterre in die sterrebeeld Taurus toe hy waarneem wat hy dink 'n nuwe komeet was. Sy baan het onthul dat dit 'n nuwe planeet was, Uranus, die eerste wat ooit ontdek is. 
Giuseppe Piazzi discovered Ceres in 1801, a small world between Mars and Jupiter. It was considered another planet, but after subsequent discoveries of other small worlds in the same region, it and the others were eventually reclassificated as asteroids. 
By 1846, discrepancies in the orbit of Uranus led many to suspect a large planet must be tugging at it from farther out. Urbain Le Verrier's calculations eventually led to the discovery of Neptune.  The excess perihelion precession of Mercury's orbit led Le Verrier to postulate the intra-Mercurian planet Vulcan in 1859, but that would turn out to be an irrelevant thesis.
Although it is debatable when the Solar System was truly "discovered", three 19th century observations determined its nature and place in the Universe beyond reasonable doubt. First, in 1838, Friedrich Bessel successfully measured a stellar parallax, an apparent shift in the position of a star created by Earth's motion around the Sun. This was not only the first direct, experimental proof of heliocentrism, but also revealed, for the first time, the vast distance between the Solar System and the stars. Then, in 1859, Robert Bunsen and Gustav Kirchhoff, using the newly invented spectroscope, examined the spectral signature of the Sun and discovered that it was composed of the same elements as existed on Earth, establishing for the first time a physical similarity between Earth and the other bodies visible from Earth.  Then, Father Angelo Secchi compared the spectral signature of the Sun with those of other stars, and found them virtually identical. The realisation that the Sun was a star led to the hypothesis that other stars could have systems of their own, though this was not to be proven for nearly 140 years.
Further apparent discrepancies in the orbits of the outer planets led Percival Lowell to conclude that yet another planet, "Planet X", must lie beyond Neptune. After his death, his Lowell Observatory conducted a search that ultimately led to Clyde Tombaugh's discovery of Pluto in 1930. Pluto was, however, found to be too small to have disrupted the orbits of the outer planets, and its discovery was therefore coincidental. Like Ceres, it was initially considered to be a planet, but after the discovery of many other similarly sized objects in its vicinity it was reclassified in 2006 as a dwarf planet by the IAU. 
In 1992, the first evidence of a planetary system other than our own was discovered, orbiting the pulsar PSR B1257+12. Three years later, 51 Pegasi b, the first extrasolar planet around a Sunlike star, was discovered. As of 2017, 2687 extrasolar systems have been found. 
Also in 1992, astronomers David C. Jewitt of the University of Hawaii and Jane Luu of the Massachusetts Institute of Technology discovered 15760 Albion. This object proved to be the first of a new population, which became known as the Kuiper belt an icy analogue to the asteroid belt of which such objects as Pluto and Charon were deemed a part.  
Mike Brown, Chad Trujillo and David Rabinowitz announced the discovery of Eris in 2005, a scattered disc object initially thought to be larger than Pluto, which would make it the largest object discovered in orbit around the Sun since Neptune.  Nuwe horisonne ' fly-by of Pluto in July 2015 resulted in more-accurate measurements of Pluto, which is slightly larger, though less massive, than Eris.
Scientific history has been made with the flight of Pioneer 10 within 100,000 miles of Jupiter, the largest and most massive planet of the solar system. To accomplish this historic rendezvous, the Pioneer vehicle had flown more than 600 million miles, a distance so enormous as to make earlier rocket flights to the moon, Mars and Venus seem almost like local excursions.
Never before has the mind of man projected its sensors so far out into space toward such a distant heavenly body, employing instruments to take pictures and gather data with a quality and detail fantastically beyond the capabilities of earth‐based telescopes. Already preliminary repults regarding Jupiter's magnetic field, radiation belt and other features have surprised scientists and challenged existing theories about the planet.
Last night's moment of triumph climaxed some 350 years of scientific study of Jupiter. The planet's four large satellites were discovered early in the 17th century by astronomers using primitive telescopes, but it was not until 1857 that the Great Red Spot which is the most noteworthy surface feature of the planet was discovered. The giant spot's ever‐changing color, size and intensity have now been carefully studied for nearly a century. After World War II, radio astronomers deduced that Jupiter resembled earth with its magnetic field and charged particles circulating about the planet.
The numerous scientists who so patiently built up man's picture of Jupiter over the generations and centuries did major work. But now the data from Pioneer inaugurate a qualitatively new stage in man's knowledge of this giant planet and in his understanding of how its physical and other properties relate to the larger problem of the origin of the solar system and of the universe.
Pioneer Venus Orbiter and Multiprobe Mission
Pioneer Venus Orbiter was designed to perform long-term observations of the Venus atmosphere and surface features. After entering orbit around Venus in 1978, the spacecraft returned global maps of the planet's clouds, atmosphere and ionosphere, measurements of the atmosphere-solar wind interaction, and radar maps of 93 percent of the surface of Venus. Additionally, the vehicle made use of several opportunities to make systematic UV observations of several comets. With a planned primary mission duration of only eight months, the Pioneer spacecraft remained in operation until October 8, 1992, when it finally burned up in the atmosphere of Venus after running out of propellant. Data from the Orbiter was correlated with data from its sister vehicle (Pioneer Venus Multiprobe and its atmospheric probes) to relate specific local measurements to the general state of the planet and its environment as observed from orbit.
Despite their drastically different roles, the Pioneer Orbiter en Multiprobe were very similar in design. The use of identical systems (including flight hardware, flight software, and ground test equipment) and incorporation of existing designs from previous missions (including OSO and Intelsat) allowed the mission to meet its objectives at minimum cost.
Pioneer Venus Multiprobe carried 4 probes designed to perform in-situ atmospheric measurements. Released from the carrier vehicle in mid-November 1978, the probes entered the atmosphere at 41,600 km/hr and carried a variety of experiments to measure chemical composition, pressure, density, and temperature of the mid-to-lower atmosphere. The probes, consisting of one large heavily instrumented probe and three smaller probes, were targeted at different locations. The large probe entered near the planet's equator (in daylight). The small probes were sent to different spots.
The probes were not designed to survive impact with the surface, but the day probe, sent to the daylight side, did manage to last a while. It sent temperature data from the surface for 67 minutes until its batteries were depleted. The carrier vehicle, not designed for atmospheric reentry, followed the probes into the Venusian environment and relayed data about the characteristics of the extreme outer atmosphere until it was destroyed by atmospheric heating.
The Pioneer missions had a long and honorable place in space exploration history. They paved the way for other missions and contributed greatly to our understanding of not only planets but also the interplanetary space through which they move.