Benewens vaardigheidsontwikkeling hoop die metro dit skep werkgeleenthede vir die afrigters.– Jeanelle Greyling
Die skrywer en joernalis, Irna van Zyl (foto), het saam met die skrywers Madelein Rust en Karin Brynard gesels oor die skryf van spannings- romans . Foto: BARBARA VORSTER
Op die vraag oor of vroueskrywers werklik ’n unieke invalshoek het wanneer dit by spanningsverhale en veral misdaadstories kom, sê Madelein Rust, skrywer van Bloedlyn dat sy “wonder of ons (vroue) nie die gevoelselement bysit nie. Ons beleef moord en doodslag anders as mans.”
Karin Brynard, wat groot sukses gehad het met boeke soos Tuisland, verskil daarvan of vroue werklik uit ’n ander oogpunt na ’n storie kyk. Volgens haar is die verskil waarskynlik dat vroulike skrywers gewoonlik ander werke het, of ten minste huishoudings bedryf en aan die gang hou. Manlike skrywers, daarenteen, skryf. Dit is hulle werk en hulle doen niks anders nie.
Volgens Brynard is dit waarskynlik nie doelbewus so gedoen bloot omdat sy ’n vrou is nie. Om die waarheid te sê, sy verkies dit om manlike hoofkarakters te hê.
Bowenal wil sy net ’n lekker misdaadstorie skryf “en dit het ménse in”. Die samelewing het mense in. Of dit nou mans of vroue het, maak nie saak nie.
Hoewel al drie skrywers sterk voel oor hul vroulikheid en die verteenwoordiging daarvan in hul boeke, het hulle niks teen mans nie. Van Zyl vertel met heimwee van die dae toe sy as ’n subredakteur in ’n nagkantoor gewerk het saam met mans wat “hard gewerk en hard gedrink het. Dit was seker dertig of veertig jaar terug, so dit was ouskool-mans.”
“Ons is besig om weg te swaai van patriargie. Eers was daar die John Wayne-tipe mans. Toe was daar die manne met die hoedjies in die PW-era. Dit was ’n baie militêre manlikheid. Wat het ons vandag? Soos in haar boeke vra sy vir mans wat ’n “balans handhaaf tussen die macho held-tipe man en ’n man wat in voeling is met homself en sy omgewing.”