As jy aanhou oos ry met Lynnwoodweg-verlenging tot waar jy nie meer kan nie en jy ry dan verder, kom jy dalk by ‘n andersoortige kuierplek op Kameelzynkraal af wat vir ‘n baie aangename verrassing kan sorg.
Dis Switserse Toggenburg-bokke, soos dié wat Peter van Heidie in die Alpe opgepas het – vir julle wat nog kan onthou.
Ons draai deur die ruim deli om die produkte te bekyk. By die toonbank is ‘n kaasmaker van Camilla’s besig om sy kuns aan ‘n paar gaste te verduidelik. Jy kan hier binne by een van die pragtige ou greinhouttafels plaasneem, of jy kan buite onder die koeltebome of op die stoep aansit. Ons loop sit op die stoep en bestel koffie. Baie lekker koffie, blyk dit toe te wees.
Jy kan ‘n bokmelk-kaasbord vir twee bestel en as dit nie genoeg is nie, bring hulle nog, sê die vriendelike vrou wat ons help. Dit was genoeg.
Vriendelike vrou vra of ons wyn daarmee saam wil geniet. Sy sê die wyn wat hulle bedien, is noukeurig uitgesoek om hulle handvervaardigde kase te komplimenteer. Ek dink aan die lang rugbykykskof wat later voorlê en wys die wyn van die hand. Sy bring ‘n karaf koue water aan om die smaak tussen die verskillende kaaskousels te neutraliseer.
Ek geniet die sagte ‘Chevré’ kasie net soos hy is en die een wat in balletjies gerol is met mangostukkies daarby. Die roomkaas met spriet- en grasuie is hemels saam met die gebreekte broodjie. Maar dis die hardekaas (hulle roep dit ‘Vallencay/ Piramide’) wat vir my die koek vat, kan jy maar sê. Dis ook een van dié wat ek later aankoop en wat ek die meeste by die huis geniet.
Ek is aanvanklik half skrikkerig vir die vreemdheid van bokmelk, maar word gou tot ander insigte betoor.
Die Toggenburg-melk is romerig, sodat dit eintlik as ‘glad’ beskryf kan word en dit smaak meer na melk as wat gewone melk na melk smaak – as jy dit kan verstaan. En die room op die koek is, dat dit geen, maar geen, asemhalingsgevolge by my los nie.