Clinton V du Plessis (1963–) | LitNet
Clinton V du Plessis (1963–)
Erika Terblanche ATKV|LitNet-Skrywersalbum 2015-02-18
Sêgoed van Clinton V du Plessis:
“Ek wou nog altyd ’n teks skryf wat nie by die lees daarvan die leser laat besef dat hierdie is ’n bruin skrywer nie. Ek wil modern skryf. Net omdat ek bruin is, hoef ek nie noodwendig ’n lotsverbondenheid met Distrik Ses te hê nie. Vir my gaan dit in my skryfwerk oor universele probleme, uitsigloosheid, die leë verbruikerskultuur, ’n besef dat seks een van die mees overrated aktiwiteite is.”
Oor sy posisie as randfiguur in die Afrikaanse letterkunde: “Dis exciting op die rand. Jy kan van buite die sterkste stellings maak sonder toegewings aan enigiemand. My werk word grootliks geïgnoreer deur die letterkundige establishment. Dit is vir my bewys dat ek my eie ding doen en nie inpas binne ’n bepaalde raamwerk nie.” (Beeld, 9 Februarie 2002)
“Seks is ’n kommoditeit. Dit word gebruik om enigiets te verkoop. Daar is baie ooreenkomste tussen hoere en skrywers. Skrywers en hoere stel hulself bloot. En soms moet ’n skrywer homself prostitueer.” (Beeld, 9 Februarie 2002)
“Gelukkig het ek vanaf laerskool goeie Afrikaans-onderwysers gehad. Dit is waar my liefde vir die taal en spesifiek poësie en prosa begin het. Skeppende skryfwerk was die vak waarvan ek die meeste gehou het.”
In watter medium voel hy die gemaklikste? "Ek het aanvanklik net gedigte geskryf, maar vind dat kort (en dan veral kort-kortverhale) my meer bevrediging gee." (LitNet)
Nadat Clinton van Johannesburg terug is Cradock toe, wou Versindaba weet of hy nie die gewoel van Johannesburg nie. Of is dit juis die platteland wat hom maak tik? "Ek dink ek het albei nodig gehad om my te stimuleer, maar uiteindelik het die doellose gejaag van die stad net nie meer sin gemaak nie. Ek ly aan geen onttrekkingsimptome nie. Op die platteland woon ek weer in ’n bruin buurt, met mense vol skete en gebreke, met die reuk van dagga wat soms in die strate hang - dit is meer real as die gewaande goeie lewe in Sandton." (LitNet)
My skryfwerk bied vir my ’n manier om uiting te gee aan my woede teen die bestel. Ek is angry teenoor mag en vergrype van mag en arrogansie. Magsbeheptheid en arrogansie is basiese eienskappe wat jy benodig as jy ’n politikus wil wees." (Beeld, 9 Februarie 2002)
Oor die literêre beweging van die jare tagtig: "Ons nihilisme was home-bred. Ons het nie ’n dakkamer in Parys gehad nie. Die Sestigers moes land uit, maar ons het sommer oor die teerpad na die lokasie gestap." (Aan Erns Grundling, Rapport, 28 April 2002)
Tradisionele uitgewers het allerhande agendas. “Selfpublikasie, ondanks al die gepaardgaande slaggate, is vir my ’n logiese opsie, want as ek Biko mag aanhaal: ‘I write what I like.’ Selfpublikasie beïnvloed nie die bereikbaarheid van my werk nie. Die digkuns fokus op ’n baie klein mark. Die persoon wat werklik lief is vir die poësie sal wel daarvan bewus word en dit in die hande kry.” (Rapport, 5 Oktober 2012)
Wat is die moeilikste deel van die digproses vir hom? "Die herhaalde oorskryf – dit voel later die woorde peul by my ore uit; ek kry nagmerries oor voorblaaie wat verkeerd gedruk is, blanko bladsye in die boek. Ek ken later elke dekselse reël uit die hoof – dis uitputtend. In so ’n mate dat jy nie die energie het om die manuskrip, in sy uiteindelike boekvorm, te wil lees nie." (LitNet; aan Naomi Meyer)
Hoekom skryf hy? "Daar was ’n tyd toe ek geskryf het omdat ek verveeld was, toe weer omdat ek gatvol was. Nou skryf ek om te probeer onthou." (LitNet; aan Naomi Meyer)
As hy omdraai en hy kyk vorentoe, hoe lyk die landskap nou vir hom? "Die eertydse hekwagters sit in hul kamers, en die heining is geknip, die ruite is uitgegooi, en dit is koud daarbinne. Die 'taal' is ’n bewerige ouman, bekommerd of daar iets sal oorbly om in sy testament te bemaak aan die nageslag wat nie kan lees nie." (LitNet; aan Naomi Meyer)
"Ek het nie erg aan materialistiese dinge nie. Alles vergaan uiteindelik. Waarom moet jy vasklou aan ’n bundel poësie?" (Beeld, 9 Februarie 2002)
Clinton V du Plessis is op 20 Februarie 1963 op Cookhouse in die Oos-Kaap gebore as een van vyf kinders van Robert (’n spoorwegwerker) en Susan (’n huisvrou). Vanaf 1969 woon hy die UCC Laerskool op Cookhouse by. Sy standerd 6-jaar doen hy by die Rooms-Katolieke Sint Theresa op Somerset-Oos. Hy behaal sy matriek in 1980 aan die Senior Sekondêre Skool Holy Rosary op Cradock.
Hy vertel dat hy, toe hy ’n kind was, baie graag Die groen ghoen van PH Nortje wou lees nadat dit oor die radio vertel is en hy dit daar gevolg het. Maar omdat hy bruin was, mog hy nie boeke uit die biblioteek op Cookhouse uitgeneem het nie. Sy pa het toe sy wit baas omgepraat om die boek te gaan uitneem.
"Nie een van my broers of susters het ’n belangstelling in die letterkunde nie. My ma is ongeletterd. Sy kan nie my boeke lees nie," vertel Clinton aan Stephanie Nieuwoudt in Beeld van 9 Februarie 2002.
Op skool doen Clinton sy eie ding. In matriek gee hy, nadat die hoofseun geskors is, sy wapen as onderhoofseun terug en woon uit protes nie die matriekafskeid by nie.
Na skool gee Clinton drie maande onderwys as hulponderwyser in Somerset-Oos. Daarna skryf hy hom as ’n klerk by ’n ouditeursfirma op Cradock in en begin met deeltydse studie in ’n handelsrigting aan Unisa, maar hy voltooi nooit sy studies nie.
Sy skrywersloopbaan begin “amptelik” in 1979 toe sy eerste gedig in die Desember-uitgawe van Patrys verskyn. Na ’n lang stilte begin hy eers weer ernstig in 1983 skryf, en van sy poësie word in STET, Tagtiger en Tydskrif vir Letterkunde gepubliseer. In 1983 word van sy gedigte ook in André Letoit se punkbundel Gedigte vir Afrika saam met dié van 13 ander digters opgeneem. Volgens Clinton self is hy aanvanklik veral beïnvloed deur Johan van Wyk en Wessel Pretorius – “vandaar my voorliefde vir die vrye vers”.
In 1984 word sy eerste digbundel, Geloofsbelydenis van ’n kluisenaar, deur Perskor uitgegee – sy enigste bundel wat deur ’n hoofstroomuitgewer gepubliseer word. In ’n resensie van dié bundel beskryf TT Cloete hom as “Opperman in ’n baie meer gederomantiseerde, ontnugterde, saakliker vorm, in ’n moderner idioom”.
In 1987 stig Clinton met sy spaargeld sy eie uitgewery en bring ook ’n literêre tydskrif, Akuut, op die been. Vyf-en-twintig digters se gedigte verskyn in die eerste uitgawe van hierdie tydskrif, maar nie een van sy eie nie, omdat hy bang is dat mense sal sê dat hy die tydskrif gestig het om sy eie werk te publiseer. Hy stig die uitgewery omdat hy moeg was vir uitgewers wat hom rondstuur en ook omdat hy jonger digters wil help wat dieselfde probleme ondervind.
In 1985 verskyn van Clinton se gedigte in twee buitelandse publikasies, Tijdschrift voor Nederlands en Afrikaans, wat in Wes-Duitsland uitgegee word, en Skryf asseblief terug, die Belgiese bloemlesing van Suid-Afrikaanse poësie van André Letoit en Jan Deloof.
In 1988, vier jaar na sy eerste bundel, publiseer Clinton sy Curriculum vitae self. George Weideman (Die Burger, 20 April 1989) skryf dat die laaste reëls van die eerste vers die aard van die bundel bepaal: "ek skryf, na die beste van my wete, omdat ek gatvol is".
Agter in die boek is daar biografiese aantekeninge waarin Du Plessis sê dat hierdie bundel aansluiting vind by die hooftemas van "ontmensliking" in Geloofsbelydenis van ’n kluisenaar, maar vir Weideman is dit, hoewel daar gebreke in van die gedigte is, ’n sterker bundel as die eerste. "Dis ’n ongelyke tweede bundel. Treffende seggings staan teenoor lomphede en soms raak Du Plessis die kluts kwyt. Maar hy hanteer die vernufvers goed. (...) Dis net jammer dat die digter nie meer dikwels in eie spieël kyk nie.. Dit sê ek, wel wetende dat die titels van sy eerste twee bundels op ’n mate van self-ironisering dui. Die titel van die gedig 'evangelie volgens cvdp' dui op ’n simptoom van die soort lewensvertolking wat eie is aan Du Plessis, en belig terselfdertyd ’n potensiële gevaar vir sy poësie - ’n voorliefde vir die stellige, vir die stelling, vir die opnoemtegniek, vir die nogal ekkerige betoog."
In Die Burger van 3 Desember 1991 skryf die resensent GP dat Clinton V du Plessis op die "buitekant van die avant-gardistiese randakker van die Afrikaanse poësie" staan. Sy bundel In God's country: no 2-21 noem GP ’n versameling "anti-poems" wat ’n "woeste aanval is op die establishment, sy seksuele mores en politieke geweld. Baie van die tekste bestaan net uit aanhalings en die meeste is op ’n patroon van herhaling en variasie opgebou. Terwyl die vulgariteit en krasheid van die taal ’n soort adolessente rebelsheid sinjaliseer, ontbreek die verrassende vernuwing, intellektuele vernuf of morele uitdaging wat die eksperimentele poësie van die avant-garde kenmerk, geheel en al. Jammer, maar ons het dit al gehoor."
In 1996 verskyn Clinton se volgende bundel, wat hy weer self uitgee, onder die titel Tussentydse verslag: gatsak-gedigte. Die bundeltjie bevat net tien gedigte en Heindrich Wyngaard (Die Burger, 30 April 1997) het geskryf dat hy met hierdie eksperiment gevoel het dat "íéts aan die gebeur is". In ’n briefie wat Wyngaard saam met sy bundel ontvang het, het Clinton V du Plessis geskryf: "Hiermee wil ek ’n soort literêre Hop begin. Daar word beplan om nog talle sulke sakgrootte digbundels teen bekostigbare pryse uit te gee. Gedigte is verbruikersgoedere. Die leser moet nie die bundel op ’n boekrak bewaar nie, maar soos ’n koerant, kondoom of Coke blikkie ná gebruik in die naaste asblik gooi."
Fanie Olivier (Beeld, 29 Maart 1999) het geskryf dat Clinton V du Plessis met die publikasie van Kort van draad in 1997 gewys het dat dit tog moontlik is vir ’n skrywer om sy eie gedigte uit te gee. Kort van draad bevat agt prosasketse "oor alleenheid, selfstandigheid en seks," skryf Olivier. "Dit herinner nogal aan ’n kinderlegkaart, waar elkeen van die stukke steeds op sigself ’n prentjie is, maar wat dan saam ’n groter 'prent' oplewer. En hierdie prent is een van die verskrikking van menswees, sonder dat die karakters wat die sketse bevolk, werklik daarvan bewus is.
"Du Plessis bereik hierdie effek deurdat hy besonder ekonomies vertel, sonder om sensasioneel te raak en hom weerhou van waardeoordele. (...) Kort van draad is nie ’n teks vir preutse lesers nie, maar is terselfdertyd meer as net ’n toevallige publikasie. In ’n tydperk waarin seks gesensasionaliseer word, of waarin politieke korrektheid en/of beheptheid van een of ander aard voorop kom staan, illustreer Clinton V du Plessis wat die waarde van die onopgesmukte vertelling werklik kan wees. Dit, en die feit dat hy bereid is om die moeite en die geld te spandeer om alternatiewelik te publiseer, behoort rede genoeg te wees om ’n plan te maak om hierdie slapbandboekie met die kelnerin op die voorblad self aan te skaf."
In 1999 neem Du Plessis saam met negentien ander digters van oor die hele wêreld deel aan Poetry Africa ’99 in Durban en in dieselfde jaar is hy ’n gas van die Stichting Poëziefestival Nijmegen in Nederland waar van sy gedigte voorgelees word. Hy neem ook in 1998 deel aan die KKNK.
Luc Renders beskryf Du Plessis in ’n artikel in Tijdschrift voor Nederlands en Afrikaans in 1998 as “’n randfiguur van die Afrikaanse poësie – nie net as gevolg van die min aandag wat aan sy poësie bestee is nie, maar ook vanweë die aard van sy werk self. Sy eerste bundels het ontstaan in ’n periode toe die stryd teen apartheid in alle hewigheid gewoed het. Hulle kan egter nie as polities gekarakteriseer word nie, ondanks die feit dat hyself tot die verontregte, sogenaamde kleurlinggemeenskap behoort … Terwyl die meeste bruin Afrikaanse skrywers in hulle werk ’n belangrike aandeel gehad het in die stryd teen apartheid en in die ontwikkeling van die selftrots van die kleurlinggemeenskap, hou Clinton V du Plessis hom deurgaans afsydig van hierdie problematiek.” Sy poësie staan dus buite die tradisionele “bruin” verwysingsveld.
Met die publikasie van Groot verseboek 2000 wat deur André Brink saamgestel is, weier Clinton onomwonde dat van sy gedigte daarin opgeneem word. Sy redes verstrek hy aan Jason Lloyd op LitNet: "Brink het jare gelede in ’n resensie in Rapport gesê geloofsbelydenis van ’n kluisenaar (1984) moes nooit verskyn het nie. Die resensie het absoluut niks met ’n resensie te doen gehad nie. Hy het twee sogenaamde resensies op daardie stadium geskryf. Een oor Theunis Engelbrecht se boek Om ’n Laaitie te maak en een oor my boek. Ek dink dit was binne dieselfde tydperk dat die twee resensies verskyn het. En Brink het absoluut oorboord gegaan. As jy ’n boek resenseer kan jy literêre maatstawwe gebruik, maar die manier waarop die resensie oorgekom het, en ook die forum wat hy gebruik het (Rapport), het jou absoluut gemarginaliseer. Toe word ek genader om gedigte uit daardie einste boek in Groot verseboek te laat opneem. Dit was vir my net lekker om vir Brink nee te sê.”
Clinton het verder aan Lloyd te sê dat as gevolg van daardie resensie André P Brink meer daarin geslaag het om hom op die rand te skuif as wat die base van apartheid dit oor ’n lang periode reggekry het.
Heelwat van Clinton se verse is opgeneem in Gerrit Komrij se bloemlesing Die Afrikaanse poësie in duisend en een gedigte: “Brink kom uit ’n sekere letterkundemilieu. Hy is soos Petrus, die hekwagter by die literêre hemel van die Afrikaanse kanon. Ek gaan eerder langsaan na Gerrit Komrij se hel. Dit was John Mellencamp wat gesê het: ‘You gotta stand for something or you’re gonna fall for anything.’”
Lloyd het ook gevra: "En as jy weer die kans sou kry om in ’n ander uitgawe van die Groot verseboek te publiseer?”
Sy reaksie: “Ek wil nooit in die Groot Verseboek publiseer nie. Dis hoe ek voel, ongeag wie dit saamstel. Groot Verseboek gaan altyd daai bagasie dra dat hy geprobeer het om polities korrek te wees op ’n stadium nadat Gerrit Komrij se versamelbundel verskyn het. Toe het die Groot Verseboek ook skielik begin bewus word van die bestaan van hierdie ander digters wat Komrij in sy bundel opgeneem het.”
Van sy werk is ook opgeneem in ander Nederlandse bloemlesings, soos Honderd dichters 1, De tweede ronde en O droewe en wye land. Spaanse vertalings is opgeneem in die boek International poetry.
In 2001 publiseer Clinton saam met Peter Snyders ’n bundel kortverhale, Brunch met twee, wat deur contentlot.com uitgegee word. In hierdie verhale gaan dit veral om die seksuele en in hoofsaak oor seks as ’n produk wat verkoop kan word. Hierdie bundel se titel sinspeel op die 1981-bundel Brekfis met vier waaraan Peter Snyders ook deel gehad het.
Snyders lewer sewe kortverhale op wat volgens Philip John (Beeld, 8 April 2002) "almal in die kroegkultuur van skabreuse grappe wortel en veral met verskillende soorte selfingenomenheid die draak steek. (...) Sy verhale is ’n voortsetting van die idioom waarmee hy geassosieer word, naamlik ’n konsekwente gebruik van ’n unieke soort Kaaps. (...) Terwyl die gebruik van hierdie streektaal tot die ontluisterende werking van die stories bydra, is dit ook ’n idioom waarvoor Snyders in die verlede kwalik geneem is omdat dit die 'djollie Hotnot"-stereotiepe [sic] lewend sou hou.
"Dat Snyders dié idioom in Brunch met twee gebruik vir die skryf van kortverhale, kan as ’n implisiete antwoord op die kritiek gelees word. In die verhale word die ligsinnige van die grap vermeng met iets wat mens miskien nie met Kaaps en die grap assosieer nie, naamlik ’n diep spirituele bewussyn."
Oor Clinton V du Plessis se elf verhale in Brunch met twee skryf John verder: "Hierdie verhale bestaan uit tot die essensie beperkte kort flitse, konkrete, ontstellende, eksistensiële leegheid en banaliteit. Die karakters in hierdie verhale is emosielose figurante (eintlik leë tekens) wat in verskillende permutasies met aspekte van die selfkant van die verbruikersmaatskappy dwelms, prostitusie en kuberseks aan mekaar gekoppel word. (...)
"Du Plessis se verhale plaas die leser voor ’n dilemma sonder om ’n antwoord te bied: het die leser hier te make met ’n verlustiging in seksuele banaliteit en perversiteit, of moet die verhale gelees word as ’n onverbiddelike aan die kaak stel van die dekadensie van ons moderne wêreld?
"Anders as Snyders, gebruik Du Plessis standaard-Afrikaans, kort, bondige sinne en ’n traak-my-nie-agtige, onbewoë verteltoon, maar dan om iets soortgelyks te bereik. Snyders se praterige vertellersidioom wys hoe die diepsinnige en spirituele saam met die ligsinnige kan bestaan, terwyl Du Plessis die leser in hierdie grysgebied indwing, waar hy of sy onseker huiwer tussen 'n uitgelewerdheid aan banaliteit enersyds en erns andersyds. En miskien is dit juis dié posisie, eerder as die eksplisiete uitbeeldings van seks, wat die verhale onhoudbaar sal maak vir baie lesers.
"Brunch vir twee is ’n bundel wat nie oorhaastig aangepak moet word nie en wat met herlees en herkou onverwagte dividende kan lewer."
Van sy werk is ook opgeneem in 5 (Botsotso Publishing) saam met dié van vier ander digters, waarin seks ook die deurlopende tema is.
In 2002 verhuis Clinton na Johannesburg om as rekenmeester te werk. Hy is intussen weer terug na Cradock.
’n Volle elf jaar verloop voordat Clinton V du Plessis weer iets sou publiseer. In 2012 publiseer hy weer self sy sesde digbundel, getiteld Flitse. Dit is op die Olive Schreiner Kunstefees op Cradock in September 2012 bekendgestel.
Du Plessis het teenoor Steyn du Toit (Rapport, 5 Oktober 2012) die verse as "Twitter-gedigte" beskryf. Die meeste van die gedigte bestaan net uit vier reëls elk. "As kunstenaar ignoreer jy sosiale netwerke en al die meegaande nuwe tegnologiese uitvindsels slegs tot jou eie nadeel. Facebook en Twitter het ’n baie doeltreffende manier geword om jou werk aan ’n groter leserspubliek ten toon te stel.
“Twiets is die moderne boodskap-in-’n-bottel wat jy die kuber-oseaan instuur. Twitter beperk jou tot slegs 140 karakters – dus moet jy wat jy ook al wil sê bondig, en hopelik sinvol, verwoord. Dit is wat ek met Flitse probeer doen het.”
Oor die temas wat in Flitse voorkom en wat vir hom belangrik is, verduidelik hy aan Du Toit dat dit kunstenaarskap en verganklikheid is: “Jy skryf altyd in teen die groot vergeet; jy dig teen die dood. Maar besef helaas dit is vergeefs.”
Terwyl hy geskryf het, het Clinton sy Facebook-bladsy gebruik om aan sy gedigte te skaaf: “Elke keer wanneer ek ’n nuwe gedig klaar geskryf het, het ek dit eers op Facebook geplaas. Ek het dan terugvoering ontvang van lesers en ander digters. Daarna het ek verder geskaaf aan die verse. Die keurproses, as ek dit so kan noem, is dus verander. Waar die keurder altyd van bo ’n besluit geneem het, word dit nou meer ’n horisontale proses.”
Flitse is nie so besig soos van sy vroeëre bundels nie. “My debuutbundel was erg konvensioneel ten opsigte van die manier waarop dit uitgegee is – destyds nog deur Perskor. “Hardeband, goeie papier, bladontwerp, ensovoorts. Van my latere bundels was avant-garde-publikasies waarin ek die grense van die konsep ‘boek’ en die konvensies van poësie wou verskuif. Dit het gewissel van gatsakgrootte tot pamflet-publikasies. Flitse, anders as my voriges, sal die leser darem nie sommer in sy of haar koffie aan die inhoud laat stik nie!”
Bernard Odendaal het aan die einde van sy resensie oor Flitse op Versindaba dit betreur dat Du Plessis so sterk daarop staan om sy eie gedigte uit te gee en dat sy gedigte nie in Groot verseboek opgeneem moet word nie, aangesien die "sifting-en-slypingsbystand van keurders en redakteurs by gevestigde uitgewerye ontbeer word, sodat gedigte se volle potensiaal nie altyd verwesenlik word nie (soos Flitse op ’n paar plekke wys). Voorts word die beskikbaarheid van Du Plessis se werk ietwat gekortwiek.
"Slaan ’n mens die vroeër gedigte van Du Plessis na wat wel in bloemlesings (...) opgeneem is, kom ’n mens agter hoeveel Afrikaanse poësieliefhebbers dreig om mis te loop."
Twee bundels is in 2013 en 2014 deur Clinton se uitgewery op Cradock, Ama-coloured Slowguns, gepubliseer, naamlik Rangeer en Woorde roes in die water.
Fanie Olivierhet oor Rangeer geskryf: "Oor stoomtreine raak mens passievol en vol roet. Die lokomotief onverbiddelik op sy spoor deur die wêreld, verby vergete sidings en verlore stasies, deur die vlaktes van verlatenheid en bossieveld en langs bedrywige voorstede, nou met die ene stoom en gesuis, dan weer met die vertroude klik-klik; soms ’n ver fluit in die nag. Clinton V du Plessis se stoomtrein loop nou al bykans dertig jaar deur die hartseer landskap van ons samelewing, en lê baie stasies diep. Hierdie is sy sewende bundel en word opgedra aan sy pa.
"Lesers wat by Litnet inloer, sal rubrieke van Clinton in ’n ander gedaante herken, en sy vorige bundel, gedigte, talk show hosts & reality shows (wat in 2009 in beperkte oplaag verskyn het) word hier volledig opgeneem. Sowel die voorkoms en die toonaard van die gedigte bly bekend. En die verskillende landskappe waardeur die gedigte beweeg: of dit nou oor ’n politieke wildernis wil vertel, oor die oppervlakkige moderne stadsbestaan of die leë behoeftes van die vlees. En ook in die saamgesels met die Afrikaanse letterkunde herken jy jouself op ’n Noupoort, ’n Kookhuis, ’n De Aar. Maar bekend maak nie bemind nie, bly blywend ongemaklik. Ons storie is, op stuk van sake, nie ’n aand wat room geword het nie en die digter weier om daaroor bes te gee: \
'hoe verset jy jou teen vergeet
hoe kom jy in opstand vir onthou?'
“Ook hierdie bundel is onmiskenbaar Clinton V. du Plessis."
Joan Hambidge (op LitNet) vind die verse in Rangeer "grinterig en rou", dikwels uit die perspektief van iemand wat na die apartheidsonregte terugkyk. Soos Bernard Odendaal met Flitse meen Hambidge ook dat van die verse beter en "meer vaartbelyn" sou gewees het as daar meer skaafwerk gedoen is.
In sy resensie in By van 26 Oktober 2014 het Daniel Hugo Rangeer met sy 142 bladsye as ’n "omvangryke en oorrompelende bundel" bestempel. In hierdie bundel het Du Plessis sy jong dae as spoorwegkind in herinnering geroep en dit ’n "tyd van stoom, steenkool, stasies en stories" genoem.
Du Plessis het op LitNet met Naomi Meyer gesels oor sy jongste bundel, Woorde roes in die water. Oor wie of wat sy muse is, het hy gesê: "Die muse is dood. Dit is ’n kwessie van waarneem, aantekeninge maak, dan werk aan ’n moontlike gedig, weggooi, weer begin. Na Rangeer het ek net op ’n dag die nuwe titel in my kop gehad – oor verganklikheid, kortstondigheid. Toe kom die gedigte met nie te veel droogtetyd tussenin nie; ek verloor die bundel, op my hande geskryf … los dit vir ’n maand of twee en begin weer oor, gelukkig van ’n uitgedrukte kopie wat ek gemaak het."
Woorde roes in water se inhoud is volgens Daniel Hugo "liefdesgedigte waarin ouderdom en die dood voortdurend paaiboelie speel, gedigte oor die werkersklas in die trant van die Amerikaanse kultusskrywer Charles Bukowski, 'grepe uit ’n alledaagse bestaan' (bl 169), politieke verse, reisverse, gedigte oor digters en die skryf van gedigte, en vele meer. Du Plessis se verse is intelligent, woordspeling gevat, humoristies, skrynend, satiries, liries en (gelukkig) net soms sentimenteel."
En dan sluit Hugo sy resensie af met dieselfde voorbehoude as ander resensente: "Die enigste ding wat die leser se plesier aan hierdie bundel versteur, is die talle leesteken-, spel- en setfoute. Dit het nou al ’n konstante klagte geword by resensente van privaat gepubliseerde boeke. Of is dit in Clinton du Plessis se geval ’n teken van sy voortdurende verset teen die gevestigde uitgewersnorme? Só beskou, kry die volgende reëls vroeg in die bundel dan ’n tipografies-ikoniese betekenis: 'Ons is nou nietig: / voetnote in fynskrif, / slordige setfoute in die kabaretteks van die lewe' (p 15).
“Desnietemin, koop en geniet hierdie besonderse bundel!"
Van Clinton se ander belangstellings is die letterkunde, ekonomie, politiek en musiek.
Jason Lloyd skryf op LitNet (http://www.oulitnet.co.za/mond/clintonv.asp): "Clinton V du Plessis (of dalk Clinton du Plessis), evangelis van die nihilisme soos bestempel deur die Vlaamse letterkundige Luc Renders, is g’n ordinary mens nie. Hy het twee siele in die nie baie kort, nie baie lank, nie baie vet en nie baie maer liggaam van hom. En Renders gaan selfs verder: 'Die beeld wat Clinton V du Plessis van die mens en die lewe skep is uiters negatief. Veral die banaliteit en die uitsigloosheid van die lewe gekoppel aan die wreedheid en verdorwenheid van die mens word met onbarmhartigheid oopgevlek. Terselfdertyd versterk die besef dat daar nie ’n uitkomkans is nie in ’n groot mate die gevoel van totale onmag. Met volgehoue gedetermineerdheid en volstrekte oortuiging bely en versprei die skrywer die kultus van die nihilisme. Clinton V du Plessis is ’n siniese nihilis wat in niks glo nie. Hierdie bewussyn van die absolute sinloosheid van die lewe en van die volslae boosheid van die menslike natuur maak van die digter ’n ontheemde. Hy is nêrens tuis nie want nêrens kan hy aan die beklemmende ervaring van vervreemding ontkom nie.'"
Geloofsbelydenis van ’n kluisenaar
Cradock: Clinton du Plessis
Weideman, George: Clinton du Plessis se CV: sterker gedigte in tweede bundel
In God’s country: no. 2-21
GP: Woes op die randakker
Tussentydse verslag: gatsak-gedigte
Gatsak-gedigte uit Cradock se wêreld
Hambidge, Joan: Is dit nie moeilikheid soek om jou bundel ‘gatsakgedigte’ te noem nie?
Wyngaard, Heindrich: Gedigte in agtersak dalk begin van koopkultuur
Kort van draad
Olivier, Fanie: Meer as ’n toevallige publikasie
Brunch met twee. Saam met Peter Snyders.
Esterhuizen, Louis: Kordate tarting van hoofstroom
John, Philip: Tweelingbundel kan onverwagte dividende lewer
Odendaal, Bernard: Twee digters hou hul lyf prosaïs
Pearce, Cecil: Twee digters span saam
Cradock: Ama-coloured Slowguns
Du Toit, Steyn: Onderhoud
Odendaal, Bernard: Resensie: Flitse (Clinton V du Plessis)
Hambidge, Joan: Clinton V du Plessis: Rangeer
Hambidge, Joan: Die dood is ’n boemeltrein wat niemand kan verpas nie: Joan Hambidge resenseer Rangeer deur Clinton V du Plessis
Lourens, Amanda: Resensie: Rangeer (Clinton V du Plessis)
Olivier, Fanie: Rangeer
Hugo, Daniel: Clinton tref nog ’n keer sekuur die kol
Meyer, Naomi: Tien vrae: Clinton V du Plessis oor Woorde roes in die water
Odendaal, Bernard: Resensie: Woorde roes in die water (Clinton du Plessis)
Biografiese artikels oor en deur Clinton V du Plessis beskikbaar op die internet
Clinton du Plessis
Clinton V du Plessis: Skryf is die groot verset teen vergeet [onderhoud Versindaba]
Du Plessis, Clinton V:
Breyten Breytenbach Boekefees 2013: Vier seisoene in die paradys
Bruce Springsteen, Bellville, rede om te glo
Geloofsbriewe (the true confessions of a reluctant Afrikaner)
Hoe lyk jou stad-kompetisie: Kookhuis
Die oerknal van die liefde [gedig]
Oestyd-skryfuitdaging: "Kaapstad" deur Clinton V du Plessis
Richmond - Boekbedonnerd V
Richmond - ’n woordlandskap tussen vergeet en onthou
Grundling, Erns: Evangelis van die nihilisme
John, Philip: Clinton V du Plessis gesels met Philip John
Jong digter begin blad vir poësie
Kaalvoet oor die highway: Alfred Schaffer en Clinton V du Plessis gesels
Lloyd, Jason: Clinton V du Plessis is g'n ordinary person nie
Nieuwoudt, Stephanie: Poësie vergaan ook