Die scones is aan die plat kant, ten spyte van die exorbitant hoeveelheid bakpoeier wat die resep meld – 'n eetlepel vir elke koppie meel, bid jou aan. Later sien ek die bakpoeier het eintlik al 'n jaar terug verval. Fail.
Ek laat jul met 'n foto van my wonderlike ouma, wat my nuutste kookboeke geannekseer het die oomblik wat sy by die deur ingestap het. Hier sit sy en skryf resepte af. “Ja, my kind, die dag wat ek nie meer in 'n reseppie belangstel nie is die dag wat jul weet die einde is naby.”
Ag, botterbroodjies is so 'n mooi woord, al sê ekself altyd skons. Ek moet sê joune lyk nogal platterig, hahaha! Toemaar, ek lag nie vir jou nie, ek lag met jou. Eintlik lag ek glad nie, want ek het Dinsdagaand, eintlik in die vroee ure van Woensdagoggend, 'n erge drang gekry om 'n speserykoek te bak, na aanleiding van al jou skrywes oor koekbakkery, wat toe ongelukkig (ek praat nou van my koek, nie jou skrywes nie), ten spyte van my entoesiasme, nie 'n oorweldigende sukses was nie. Dit het my egter nie gestop om die hele koek te eet nie.