Hoenders Leghorn: beskrywing en kenmerke van die ras, variëteite, eierproduksie, inhoud - Raad - 2022
Pluimveeboere is op soek na 'n opsie wat die leier in eierproduksie sal wees om verskillende hoendersoorte groot te maak. Leghorn is 'n soort hoender wat baie waardeer word as gevolg van hierdie eienskap. Tydens sy bestaan ​​het die ras daarin geslaag om gewildheid te verwerf onder professionele en amateur-pluimveetelers.
Die geskiedenis van die Leghorn hoenders
Die geboorteplek van die ras is Italië. Na 'n geruime tyd is die hoenders na Amerika gebring, waar hulle met ander variëteite begin kruis het. Die gewenste resultaat was 'n voël met ideale eienskappe. Kundiges fokus op die hoogste moontlike persentasie eierproduksie.
Sodra dit moontlik was om sukses te behaal, het Europa in die ras begin belangstel. Later was Belo-Rusland, Rusland en die Oekraïne Leghorn nodig. Met die toetrede van die Leghorns in die land in die 20ste eeu, het hoenders dadelik gewild geword.
Beskrywing en kenmerke van die ras
U kan Leghorn herken aan eksterne data, kleur en houding.
Variëteite en hul voorkoms
Ongeag die kleur, word hoenders en hane gekenmerk deur sekere liggaamsparameters. Dit is die sogenaamde standaard waaraan die hoendersoorte voldoen. Die voël se liggaam is harmonieus gevou. Ten spyte van hul klein grootte, staan ​​hulle uit vir hul trotse houding.
'N Lang nek van medium dikte verbind die liggaam met 'n mediumgrootte kop. Die oorbelle is diep rooi gekleur. By hane staan ​​die blaarvormige kam reguit, in hoenders hang dit eenkant. Die iris van die oë, oranje van kleur, verloor mettertyd helderheid. Hoe ouer die hoender, hoe ligter.
Lae en hane het lywige borste wat vorentoe uitsteek. Dit gee die voël 'n statige voorkoms. Daar is die ongewoonste Leghorn-kleure. Wit leghorns word meestal geteel.
Die ondersoort word gekenmerk deur sy hoë vriendelikheid teenoor ander voëls. Hulle kom sonder probleme met ander voëls oor die weg. Die bemestingskoers van eiers is 95%, wat baie hoër is as ander voëls. Hierdie verskynsel word waargeneem as gevolg van die aktiwiteit van volwasse mans..
Dwerg Leghorn is 'n ekonomiese spesie, want hy eet min kos. Hulle slaag maklik by akklimatisering, aangesien hulle nie bang is vir 'n koue snellery nie. Slegs voedsame voedsel van hoë gehalte is geskik vir voer.
Wit beenhoring is 'n veelsydige variëteit. Deur die oorlewingsyfer van voëls kan hulle in streke met 'n veranderlike klimaat gehou word. Wit leghorns is maklik om te teel. Hulle benodig standaardvoorwaardes vir aanhou en die gewone voedsel vir voëls.
Die kleure van die hane en henne is effens anders. Die wyfie se liggaam is bedek met vere van 'n egalige bruin kleur. Nader aan die stert word die kleur effens donkerder. By hane is die stert, bors en buik bedek met donker vere met 'n groen tint.
Die Leghorn-variëteit word ook gestreepte bont genoem. Die swart en wit kleur laat hom soos 'n Dalmatiër lyk, en daar is besluit om die ras so te benoem. Hulle is familie van gevlekte kruise en is in 1904 geteel.
In daardie jare was gespikkelde hoenders baie skaars, sodat hulle vinnig gewild geraak het. Dalmatiërs is baie vinnig en hou baie voordele in.
Hoenders is silwer of askleurig. Aan die agterkant is vere met 'n goue kleur sigbaar. Isabella word volledig beskou as 'n ornamentele spesie.
Die Leghorn-verskeidenheid kombineer twee kriteria - ongelooflike kleur en hoë produktiwiteit. Pienk vere lyk ongewoon, en selfs al is die voëls hoenders. Hulle is skaam genoeg, en reageer senuweeagtig op enige vreemde manifestasies.
As gevolg van hul lae gewig word hulle as dekoratiewe voëls geklassifiseer. Een hen produseer ongeveer 260 eiers per jaar. Geskei uitsluitlik vir eiers.
Die aard en temperament van voëls
Hoenders toon nie aggressie teenoor ander voëls nie. Hulle lyk kalm en terselfdertyd nie dom nie. Mense is nie bang nie en word met vertroue behandel. Bedags verken hulle die gebied aktief, omdat hulle nie daarvan hou om stil te sit nie.
Die grootste voordeel van hoenders word beskou as hoë eierproduksie, waardeur die ras aansienlike verspreiding gekry het. Lae is gereed om eiers op 4 maande ouderdom te lê. Een voël bring ongeveer 230 eiers per jaar saam.
Die gemiddelde eiergewig is 55-60 g. Die dop is wit. As dit stukkend is, gee dit nie onmiddellik toe nie, want dit verskil in krag.
Hoe bepaal u die ouderdom van 'n hoender?
Pluimveeboere wat nie met baie ervaring in voëls broei nie, val misleidend deur verkopers. Hulle gaan na die mark om jong lae te koop en kom met ou henne huis toe wat ophou om eiers te lê. Volg die reëls om sulke situasies te vermy:
Kamkleur. By volwasse hoenders het die kam 'n ligte pienk kleur as gevolg van bloedsomloopstoornisse. As jy daaraan raak, voel jy kil. By jong voëls is dit helderrooi en warm.
Maag. By jong hoenders is dit sag. Deur die jare heen om ou voëls aan te hou, word die maag vol vet en word dit hard.
Bekkleur. By ouer henne is dit liggeel, terwyl dit by jong henne 'n ryk oranje tint is.
Daar is 'n klein truuk waarmee u kan sien of 'n hen jong is. Hulle kry 'n lekkerny. As die voëls vinnig na hom toe hardloop, is hulle jonk en onervare. Bejaarde henne benader kos met omsigtigheid.
Hoe om 'n hoender van 'n haan te vertel?
Op die eerste dag van kuikens word geslag bepaal. Wyfies is heeltemal wit, grys of swart. Terwyl jong mans gestreep is.
Om 'n hoender van 'n haan op 'n ouderdom te onderskei, is baie problematies. Dit gaan alles oor die bosagtige stert wat die lêhen en die haan het. Let in hierdie geval op die kam.
Belangrikste voor- en nadele
Van die voordele van die ras is:
hoë koers van eierbemesting;
vriendelike en kalm natuur;
aanpassing by klimaatstoestande.
vleis word nie geëet nie;
voëls is bang vir geraas en helder lig;
swak ontwikkeling van moederinstink;
moenie eiers alleen inkubeer nie.
Vleis word nie geëet nie, nie net vanweë die smaak daarvan nie. Die grootte van die voëls maak dit onmoontlik..
Die besonderhede van die ras
Soos ander hoenders, verkies Leghorn standaard lewensomstandighede.
Die kamer waar die voëls woon - die hoenderhok - moet ruim wees. As die voëls te druk is, dra dit by tot die ontwikkeling van siektes. Die hok moet warm wees gedurende die koue seisoen. Voëls kan nie konsepte verdra nie.
Hokke moet hoog van die vloer af geplaas word om te voorkom dat voëls koud voel in die winter. Dit is goed as die huis ten minste een venster het. Lêkaste word op 'n afgesonderde plek geïnstalleer.
Berei 'n plek vir stap voor
Die staparea is georganiseer naby die hoenderhok. Die toegekende area is bedek met 'n heining van houtplanke of gaas. Die heining moet binne 1,5 m wees sodat die voëls nie oorvlieg nie.
Die beste opsie is 'n stuk gras sodat Leghorn sy eie kos kan kry deur die setperke te pik. Hoenders grawe graag in die grond en vang kewers, wurms en ander diere. Hierdie tegniek help om voerkoste te verlaag.
Installasie van voeders en drinkers
Die diepte van die voedselhouer moet minstens 5-10 cm wees. Die lengte hang af van die aantal hoenders. Een voël word 10-15 cm toegeken.
Voerers moet so ontwerp wees dat Leggorns nie binne kan klim nie. Dit sal voorkom dat die voer versprei en die graan teen ontlasting beskerm. Die voordeel word voorsien deur voerders wat van een plek na 'n ander oorgedra word.
Waterhouers moet goed gewas en met water gevul word. Dit is belangrik dat die drinker nie kantel nie. Drinkbakke moet van veilige materiale gemaak word.
Plastiekbottels, tepeldrinkers, oop- en vakuumtoestelle word as waterhouers gebruik. Tepeldrinkers is geskik vir industriële hoenderteling. Vir private huishoudings is dit moontlik om enige van die bestaande opsies te gebruik.
Die verskynsel is tipies vir alle voëls en gaan gepaard met 'n onderbreking in die eierproduksie. Leghorns jaag selfs in die winter, maar nie so aktief nie. Om produktiwiteit te herstel, stimuleer pluimveeboere molt.
Die vermindering van dagligure bespoedig die proses. Leghorns jaag 200-250 dae per jaar aktief.
Hoenders lê eiers aktief in die eerste lewensjaar. Om altyd eiers op die plaas te hê, word die voëls elke jaar verander. Dit word aanbeveel om met nuwe lêhenne te begin na afloop van die piekproduksie van huishoudelike hoenders.
Wat om die ras te voer
Die voedingspatroon van kuikens en volwasse voëls is anders. Gekoopte produkte word as voer gebruik, sowel as met die hand gemaak.
Klein hoenders gebruik 'n mengsel van gekookte eiers, graan en kruie. 'N Nuwe porsie word voor elke voeding voorberei. Die rol van setperke word gespeel deur gekapte uie, paardebloemblare, dille of brandnetels.
Sodra die kuikens vol is, word die kos weggeneem sodat insekte nie in die boks broei nie. Kuikens eet ook voorgeregvoermengsels. Wanneer die voël 2 weke oud word, word wei, wortelgroente, visolie en gis by die dieet gevoeg.
Soos hulle ouer word, word fyngedrukte eierdoppe by die dieet gevoeg. Kool sal nuttig wees, aangesien dit ryk is aan verskillende vitamiene. Vanaf die geboorte van kuikens tot die ouderdom van 3 weke is die aantal voedings per dag 6 keer. Daarna word die syfer tot drie keer verminder.
Wanneer kuikens 4 weke oud word, word dit oorgedra na die dieet van volwasse Leghorns..
Leghorns eet vanweë hul grootte min kos. Dit is belangrik dat die voedsel voedsaam is en ryk aan voedingstowwe. Die voer moet alles bevat wat nodig is vir die groei en lê van eiers.
Voëls hou van graan, beenmeel, kryt, kalk en ander voedingsaanvullings. Volgraan word soggens en saans aan die voël gegee. Tydens die middagete word 'n mash gemaak wat met sous of gewone water verdun word.
In die winter moet die mash warm wees. Hoenders hou van mielies, gort en koring. Die basis van die mash is beenmeel, groente, vars gras en semels.
Kalsium word by die dieet van lae gevoeg, wat nodig is om die eierdop te versterk. Die oorsprong daarvan is gebreekte skulpe van gebruikte eiers. Hoenders kan ook skulpe kry, wat voorheen fyngedruk is tot die toestand van kleingrane.
Teling en inkubasie
Lae het nie 'n moederinstink nie, dus word 'n broeikas gebruik vir teling. Dit is 'n ware lewensredder vir pluimveeboere, aangesien die toestel die probleem oplos. Die inkubasietydperk vir Leghorns wissel van 26 tot 28 dae. Die nageslag blyk gesond en sterk te wees, en groei ook vinnig. Tydens inkubasie is verliese onbeduidend - slegs 8-13%.
Siektes en hoe om dit te behandel
Gevederde beenhoringras word gekenmerk deur 'n siekte soos geraas histerie. Voëls wat op plase groei met groter geraas, word daaraan blootgestel. As 'n reël het hulle 'n industriële rigting.
Hoenders raak aggressief, klap gereeld met hul vlerke en skree op mekaar. Op die oomblik van 'n aanval slaan hulle teen die mure en beseer hulself en die voëls rondom hulle. As gevolg hiervan verswak die Leghorns-voorkoms. Hulle verloor hul verekleed en die henne lewer min eiers op.
Om die aantal aanvalle per dag te verminder, word geraasbronne uitgeskakel. Dit word beskou as die belangrikste behandeling. Daarbenewens is die Leghorns ideaal om eierproduksie te verhoog.
Hoenders ly dikwels aan parasitiesiektes. Dit gebeur as gevolg van die slegte netheid van die kamer waarin dit gehou word. Die rommel moet gereeld verander word na 'n nuwe en die kamer moet geventileer word. As u die reëls van hou volg, is daar geen probleme met die voëls nie.