Van Frankryk af het die gebruik van die term versprei na Engeland. George Moore het dit in 1920 gebruik in die titel van sy bundel Pure Poetry; hierna het die term poésie pure algemene inslag gevind.
Die poésie pure strook met die opvatting van die 19e-eeuse SIMBOLISTE dat die poësie iets musikaals is en dat dit 'n magiese kwaliteit het.
Deur die jare het digters elkeen 'n eie siening omtrent die poésie pure gehuldig sodat dit geleidelik 'n ontwikkeling ondergaan het. Die slotsom waartoe die digters soos Baudelaire, Mallarmé, Valéry, Poe, Gezelle en Van Ostaijen gekom het, is dat die poésie pure se suiwer karakter slegs werklik tot uiting kan kom in afsonderlike verse en in 'n kort gedig. Vir digters soos Slauerhoff en Lucebert het vaste rympatrone en punktuasie iets oorbodigs geword.
Die poésie pure was veral na die Eerste Wêreldoorlog gewild onder digters toe kunstenaars besondere aandag geskenk het aan die taal en sy funksie in die gedig.