Hoe om die kern te druk - Nuttige wenke - 2021
Shot put is 'n sportbaan- en velddissipline waarin atlete meeding om 'n reeks te gooi met 'n drukbeweging van 'n spesiale "kern" van sportprojekte.
Geskiet - vereis eksplosiewe krag en goeie koördinering van atlete.
Shot put is die Olimpiese veld- en velddissipline vir mans sedert 1896, vir vroue sedert 1948.
Shot put is deel van die baan en veld rondom.
Volgens navorsers is die basiese beginsels van sportdissipline 'shot put' in volkspeletjies en prettige speletjies (houtblokke, gewigte, klippe) gelê.
Die fassinasie met die stoot van die kern verskyn in die laat 18de en vroeë 19de eeu in Engeland, vanwaar dit na ander lande begin versprei het.
As 'n sportsoort het skote in die middel van die 19de eeu ook in Engeland begin vorm aanneem, toe die eerste kompetisie om 'n kern van 7,257 kg van 'n sirkel met 'n deursnee van 7 voet (2,144 m) te gooi (gedruk) te kry.
Die eerste wêreldrekord in opnameset behoort aan die Engelsman Fraser en is 10 m 62 cm - is in 1866 opgestel.
In 1896 is skootkompetisies onder mans opgeneem in die program van die Eerste Olimpiese Spele in Athene.
Die kernstoottegniek van daardie tyd was primitief; die atlete gebruik nie die hele sirkeloppervlakte nie en druk die kern, met een been vorentoe, op 'n "spring" manier. Hierdie tegniek is baie dekades lank aktief deur kernstooters gebruik en duur tot 1950.
Dit is interessant dat die kampioen tot 1912 geïdentifiseer is deur die beste poging om met albei hande te druk, en selfs die hoeveelheid druk van albei hande bepaal is - dit het die harmonieuse ontwikkeling van atlete aangemoedig.
Die gewildste skootkompetisies was in die Verenigde Koninkryk en die VSA.
Aan die begin van die 20ste eeu was die Olimpiese kampioen, Amerikaner Ralph Rose, die bekendste skuts. Sy hoogte was 2 m hoër en die gewig 125 kg. R. Rose het in 1909 sy wêreldrekord opgeskiet (15 m 54 cm).
Afgebeeld deur Ralph Rose.
Geskietstegnieke is geleidelik verbeter.
Atlete kon die aanwending van krag op die projektiel aansienlik verhoog as gevolg van die groter buiging van die regterbeen voor die aanvang van die voorlopige en finale versnelling, sowel as die kanteling van die liggaam na die regterbeen. Die snelheid van die beginversnelling het toegeneem en die verliese daarvan het gedurende hierdie fase afgeneem. As gevolg van die vinnige plasing van die linkerbeen op die ondersteuning en die verandering van die aard van die werk, tot 'n groot mate in die organisering van die finale poging, het die energie van elastiese vervorming van spesifieke spiergroepe begin gebruik.
'N Beduidende bydrae tot die verbetering van tegnologie op hierdie stadium is gelewer deur E. Hirschfeld (Duitsland, 1928, 16,04 m), B. Watson (VS, 1939, 16,61 m).
Daar was lankal die mening dat skutters noodwendig 'n groot spiermassa en 'n groot groei moet hê, niemand kon hom voorstel dat 'n atleet wat 85 kg weeg, wêreldrekords in die posisie sou kon stel nie. Die eerste persoon wat dit gedoen het, was die Afro-Amerikaner C. Fonville, wat 'n uitstekende spoed behaal het.
In die 1940's - K. Fonville (17m 68cm).
In die vroeë 1950's is die tradisionele metode om die kern van die "sprong" te druk, verder ontwikkel. P. O'Brien (VSA), daarna 'n tweemalige Olimpiese kampioen, het voorgestel dat 'n voorlopige versnelling vanaf die beginposisie begin word, met sy rug na die rigting van die vlug van die projektiel. Dit het dit moontlik gemaak om die aanvanklike hoogte van die projektiel bokant die grond aansienlik te verminder en sodoende die hoek tussen die snelheidsvektore wat met die kern gekommunikeer word in die fases van die begin- en eindversnelling te verminder. Hiermee saam maak die 'geslote' posisie voor die finale versnelling dit moontlik om die totale bolyf tot by die regterbeen te verhoog en die projektiel langs 'n geboë baan te versprei, wat dit moontlik gemaak het om die aktiewe terrein van die aanwend van krag op die kern te verleng. Die verbetering van die struktuur van motoriese aksies het gelei tot 'n beduidende toename in wêreldprestasies in hierdie periode.
Op die foto van P. O'Brien.
Deur die pogings van sulke atlete soos: P. O'Brien (19.30 m), W. Nieder (VSA, 20.06 m), D. Long (VSA, 20.68 m), R. Matson (VSA, 21, 78 m), E. Feuerbach (VSA, 21,82 m) - die rekord van die skuts was baie naby aan die 22-metermerk.
Hierdie mylpaal is egter reeds oorkom met behulp van 'n nuwe weergawe in die skoot-tegniek - rotasie, bekend as die metode van A. Baryshnikov (USSR, 22,00 m).
Op die foto is Alexander Baryshnikov.
Die teoretiese grondslae vir die opbou van so 'n beweging is in die vroeë 1960's ontwikkel, maar die praktiese implementering daarvan het slegs moontlik geword danksy die kreatiewe aktiwiteit van die uitmuntende opleier V. Alekseev. Die rotasiemetode, oftewel die sirkulêre bewerkingsmetode, word gekenmerk deur 'n hoër versnellingspoed. Dit stel u in staat om die voorlopige rek van die spiere van die liggaam meer effektief aan die begin van die finale versnelling te gebruik, sowel as om die draaiingsradius effens te verhoog.
Op die oomblik gebruik putters met kernskote albei variante van die skootstoot-tegniek, aangesien die praktiese betekenis daarvan amper gelyk is. Dit blyk uit die groei van die wêreldrekord in hierdie soort atletiek.
Die bereiking van A. Baryshnikov met die gebruik van nuwe tegnologie met draaibeweging is daarna oortref deur W. Bayer (DDR, 22.12 en 22.22 m), A. Andrei (Italië, 22.91 m), W. Timmerman (DDR, 23, 06 m), met behulp van die tradisionele metode om die kern te versnel, sowel as Randy Barnes (VS, 23,12 m), om rotasiebeweging in die sirkel uit te voer.
Afgebeeld deur Randy Barnes.
In vroue geskiet.
Veel later as mans het vroue aan kerngooikompetisies begin deelneem. Die eerste amptelike wêreldrekord het in 1926 aan die Oostenrykse atleet H. Keplle behoort en was 9 m 57 cm.
In 1938 druk vroue vir die eerste keer die kern op die Europese kampioenskappe, en sedert 1948 begin vroue aan die Olimpiese Spele aan hierdie vorm deelneem.
Danksy die prestasies van Sowjet-atlete, het die groei van die wêreldrekords sedert die 1940's begin: T. Sevryukova (14 m 59 cm), G. Zybina (16 m. 76 cm), T. pers (18 m 59 cm), N. Chizhova ( 20m 43cm).
Sedert die laat 1960's was die beste atlete vroue uit die USSR en die Duitse Demokratiese Republiek. Die wêreldrekord behoort aan die Sowjet-atleet Natalya Lisovskaya en is 22 m 63 cm (1987).
Op die foto Natalya Lisovskaya.
Die wêreldrekord onder mans - 23,12 m - is deur Randy Barnes (VSA) op 20 Mei 1990 in Westwood, Los Angeles, VSA, gevestig.