William Gladstone en die hervormingswet van 1884 (klaskameraktiwiteit) - Inligting
In die algemene verkiesing van 1880 is gewen deur William Gladstone en die Liberale Party wat 352 setels met 54,7% van die stemme behaal het. Die party het baat by 'n toename in die aantal werkersklas manlike kiesers. Koningin Victoria en Gladstone was tydens sy premierskap konstant in konflik. Sy het gereeld vir hom geskryf en gekla oor sy progressiewe beleid. Toe hy in 1880 premier word, het sy hom gewaarsku oor die aanstelling van vooraf Radikale soos Joseph Chamberlain, Charles Wentworth Dilke, Henry Fawcett, James Stuart, Thorold Rogers en Anthony Mundella,
Koningin Victoria was veral gekant teen parlementêre hervorming. In November 1880, koningin Victoria, het sy vir hom gesê dat hy versigtig moet wees met uitsprake oor toekomstige politieke beleid. In 1881 het sy aan Gladstone gesê: "Ek sien jy gaan 'n groot banket in Leeds bywoon. Laat ek die hoop uitspreek dat jy baie versigtig sal wees om niks te sê wat jou aan 'n spesifieke maatreël kan bind nie."
William Gladstone, maar nie die meeste van sy kabinet nie, was verbind tot parlementêre hervorming. Die hervormingswet van 1867 het manne van die werkersklas in die dorpe, maar nie in die provinsies nie, stem gegee. Gladstone het aangevoer dat mense wat in dorpe en in landelike gebiede woon, gelyke regte moet hê. Robert Cecil, derde markies van Salisbury, leier van die Konserwatiewe Party, was gekant teen enige toename in die aantal mense wat in parlementsverkiesings kon stem. Salisbury se kritici beweer dat hy vrees dat hierdie hervorming die mag van die Tories in landelike distrikte sal verminder.
In 1884 stel William Gladstone sy voorstelle voor wat manne van die werkersklas dieselfde stemreg sou gee as dié in die stadsdele. Die wetsontwerp het ernstige opposisie in die Laerhuis gehad. Die Tory -parlementslid, William Ansell Day, het aangevoer: "Die mans wat dit eis, is nie die werkersklasse nie ... Dit is die manne wat hoop om die massas te gebruik wat dring daarop aan dat die stemreg aan 'n talle en onwetende klas toegeken moet word."
Altesaam 79 linkse lede van die Liberale Party het Gladstone aangemoedig om vroue se huishoudings die stem te gee. Gladstone het geantwoord dat indien die stemme vir vroue ingesluit is, die parlement die voorgestelde wetsontwerp sou verwerp. Hy het verduidelik dat 'ek self nie sterk gekant is teen elke vorm en graad van die voorstel nie, maar ek dink dat as dit in die wetsontwerp ingedien word, dit die House of Lords 'n saak sou gee om dit uit te stel, en ek weet nie hoe ek so 'n risiko kan loop nie . "
Die wetsontwerp is op 26 Junie deur die Commons goedgekeur, aangesien die opposisie die huis nie verdeel het nie. Die konserwatiewes was huiwerig om hulself in direkte vyandigheid teenoor vergroting van die franchise op te teken. Gladstone het egter geweet dat hy meer probleme met die House of Lords sou ondervind. Gladstone het aan twaalf van die vooraanstaande biskoppe geskryf en hul ondersteuning gevra om hierdie wetgewing te aanvaar. Tien van die twaalf het ingestem om dit te doen. By die stemming het die Here egter die wetsontwerp met 205 stemme tot 146 verwerp.
Koningin Victoria het gedink dat die Here die volste reg het om die wetsontwerp te verwerp, en sy het aan Gladstone gesê dat hulle 'die ware gevoel van die land' beter verteenwoordig as die Laerhuis. Gladstone het aan sy privaatsekretaris, Edward Walter Hamilton, gesê dat as die koningin haar gang sou neem, die Commons sou afskaf. In die volgende twee maande het die koningin sestien briewe aan Gladstone geskryf waarin hy kla oor toesprake van linkse liberale parlementslede.
Die London Trades Council het vinnig 'n massademonstrasie in Hyde Park gereël. Op 21 Julie het na raming 30 000 mense deur die stad gemarsjeer om saam te smelt met ten minste soveel wat reeds in die park vergader het. Thorold Rogers, het die House of Lords vergelyk met "Sodom en Gomorra" en Joseph Chamberlain het aan die skare gesê: "Ons sal nooit, nooit, nooit die enigste ras in die beskaafde wêreld wees wat diensbaar is aan die brutale pretensies van 'n oorerflike kaste nie".
Koningin Victoria was veral kwaad oor die toespraak van Chamberlain, president van die Raad van Handel in die regering van Gladstone. Sy het op 6, 8 en 10 Augustus 1884 briewe aan Gladstone gekla oor Chamberlain. Edward Walter Hamilton, die privaat sekretaris van Gladstone, antwoord die koningin en verduidelik dat die premier "nog nie die tyd of die oog het om hom deur deeglike insae in kennis te stel nie. al die toesprake van sy kollegas. "
Een van Gladstone se parlementslede het hom aangeraai om met die House of Lords te praat met die woorde: "maak hulle reg of beëindig hulle." Gladstone hou egter daarvan dat "die oorerflike beginsel, ondanks die gebreke daarvan, gehandhaaf word, want ek dink dit in sekere opsigte 'n element van goed, 'n versperring teen onheil". Gladstone was ook in die geheim gekant teen 'n massa -skepping van eweknieë om hom 'n liberale meerderheid te gee. Hierdie dreigemente het egter daartoe gelei dat konserwatiewe leiers bereid was om oor hierdie kwessie te onderhandel. Hamilton skryf in sy dagboek dat "die atmosfeer vol kompromie is".
Uiteindelik het Gladstone 'n ooreenkoms met die House of Lords bereik. Hierdie keer het die konserwatiewe lede ingestem om Gladstone se voorstelle te aanvaar in ruil vir die belofte dat dit gevolg sal word deur 'n herverdelingswetsontwerp. Gladstone het hul voorwaardes aanvaar en die hervormingswet van 1884 mag wet word. Hierdie maatreël het die provinsies dieselfde konsessie gegee as die stadsdele - volwasse manlike huishoudings en £ 10 -inwoners - en het ongeveer ses miljoen bygevoeg tot die totale aantal wat tydens parlementsverkiesings kon stem.
Hierdie wetgewing het egter beteken dat alle vroue en 40% van die volwasse mans steeds sonder stemme was. Volgens Lisa Tickner: "Die wet het sewe franchise -kwalifikasies toegelaat, waarvan die belangrikste was dat dit 'n manlike huisbewoner was met twaalf maande aaneenlopende verblyf op een adres ... miljoen uit hoofde van een van die ander ses tipes kwalifikasies. Hierdie agt miljoen - geweeg teenoor die middelklasse, maar met 'n aansienlike deel van die werkersklaskiesers - verteenwoordig ongeveer 60 persent van die volwasse mans, maar van die res was slegs 'n derde uitgesluit uit die register van wettige bepalings; die ander het opgehou vanweë die kompleksiteit van die registrasiestelsel of omdat hulle tydelik nie in staat was om aan die verblyfvereistes te voldoen nie ... Van groter kommer vir Liberale en Arbeidshervormers ... meervoudige stemming ('n halfmiljoen mans het twee of meer stemme gehad) en die kwessie van kiesdistrikgrense. "
Die koningin is uiters angstig om die heer Gladstone aan te wys op die ontsaglike belangrikheid van die grootste omsigtigheid van al die ministers, maar veral van homself, tydens die komende ete in die stad. Daar is so 'n gevaar in elke rigting dat 'n woord te veel onherstelbare onheil kan veroorsaak.
Die tragedie van koningin Victoria se betrekkinge met mnr Gladstone was 'n tragedie van groei. Tyd en groei het albei verander ... Sulke veranderinge is onvermydelik, en hulle kan albei saam verouder sonder ongemaklike gevolge. Maar ongelukkig het die groeiprosesse dit in teenoorgestelde rigtings geneem, en dit het van mekaar af weggegroei. Soos die jare verbygegaan het, beweeg Gladstone geleidelik na links in die politiek, terwyl sy soewerein deur 'n hartseer onheil na regs neig. Erger nog, Gladstone het nie ophou groei nie ... Mnr Gladstone het steeds radikaler geword.
As die Tory -party as 'n mag in die staat wil bly bestaan, moet dit 'n gewilde party word. 'N Blote koalisie met die Whig -aristokrasie kan vertraag, maar kan nie die ondergang daarvan keer nie. Die dae is verby dat 'n eksklusiewe klas, hoe groot ook al sy vermoë, rykdom en energie, 'n meerderheid in die kiesers kan wees. Die vryhede en belange van die mense in die algemeen is die enigste dinge wat u nou kan behou: die eiendomsreg, die gevestigde kerk, die House of Lords en die kroon self moet verdedig word op grond daarvan dat dit noodsaaklike instellings is of nuttig vir die behoud van burgerlike en godsdienstige vryheid en sekuriteite vir persoonlike vryheid, en kan slegs gehandhaaf word vir sover die mense hierdie siening van hul bestaan ​​beskou. Ongelukkig vir konserwatisme behoort sy leiers slegs tot een klas; hulle is 'n kliek wat bestaan ​​uit lede van die aristokrasie, grondeienaars en aanhangers wie se grootste verdienste diensbaarheid is. Die partyhoofde leef in 'n atmosfeer waarin 'n gevoel van hul eie belangrikheid en die belangrikheid van hul klasbelange en voorregte oordrewe is en waartoe die menings van die gewone mense skaars kan deurdring. Hulle word omring deur sikofante wat voortdurend die reukwerk van persoonlike vleitaal aanbied onder die voorwendsel om politieke inligting oor te dra. Hulle is half bang en half verag die gewone mense, wat hulle slegs deur hierdie bedrieglike medium sien; hulle beskou hulle meer as gevaarlike bondgenote wat aangespoor en gekwalifiseer word as kamerade wat veg vir 'n gemeenskaplike saak.
Die argument teen die uitbreiding van die werkersklas was hierdie - en dit is ongetwyfeld 'n baie sterk argument - die mag wat hulle in enige verkiesing sou hê as hulle saam sou gaan oor vrae van klasbelang. Ons is verplig om die risiko nie uit die oog te sit nie. By die laaste verkiesing het ek die verskillende wedstryde wat plaasgevind het, noukeurig dopgehou, en ek moet seker erken dat ek geen neiging by die werkersklasse het om saam te voeg oor 'n spesiale vraag wat hul geldelike belange betref nie. Inteendeel, dit het vir my gelyk asof hulle 'n werklike politieke belangstelling in openbare vrae het ... Die werkersklasse het bewys gelewer dat hulle diep begeer om te doen wat reg is.
Om vroue meer onafhanklik van mans te maak, is ek oortuig dat dit een van die groot fundamentele middele is om geregtigheid, moraliteit en geluk te bewerkstellig vir getroude en ongetroude mans en vroue. As die hele parlement soos die drie mans was wat u noem, sou daar dan nie vrouestemme nodig wees nie? Ja, ek dink daar sou. Daar is net een volkome regverdige, volkome verstaanende wese - en dit is God .... Geen mens is alwys genoeg om reg te kies nie - dit is die stem van die mense wat op ons gestoot word, nie deur ons ontlok nie, wat ons reg lei.
Die vraag met watter onderwerpe ... ons kan bekostig om in en deur die Franchise -wetsontwerp te handel, is 'n vraag ten opsigte waarvan die onverdeelde verantwoordelikheid by die regering berus en nie deur hulle op enige afdeling, hoe gerespekteer ook, van die Huis kan afgestaan ​​word nie van Commons. Hulle het soveel moontlik in die wetsontwerp ingebring as wat hulle na hul mening kan dra.
Ek is self nie sterk gekant teen elke vorm en graad van die voorstel nie, maar ek dink dat dit die House of Lords 'n saak sou gee om dit uit te stel, maar ek weet nie hoe ek so 'n risiko kan loop nie.
Mnr. Gladstone beweer dat elke hervormingswetsontwerp die Huis verbeter het as 'n verteenwoordiger, waarop 'nee, nee!' van die konserwatiewe banke gehoor is en deur die huis met 'n gelag ontvang is, waarna mnr. Gladstone volgehou het dat die twee hervormingswette die huis baie meer gemaak het, ongeag die uitwerking op die huis, voldoende om die behoeftes en wense van die nasie in sy geheel uit te druk. Hy het ontken dat daar in 1866 meer opgewondenheid onder die klasse was sonder die ge -franchise as wat daar nou is; maar die wetsontwerp van 1866 is nie vinniger verslaan as wat die konserwatiewes dit absoluut noodsaaklik gevind het om die vraag te hanteer nie, en so sou dit weer wees.
Die House of Lords was vir 'n lang tyd die gewoonte en waaksaam vyand van elke liberale regering ... Dit kan nie aangeneem word dat dit vir 'n liberaal 'n bevredigende onderwerp van nadenke is nie. Sommige liberale, van wie ek een is, verkies egter om dit alles vir die toekoms te dra soos dit in die verlede gedra is, as om die vraag na 'n organiese hervorming van die House of Lords te stel. Die belang van die party blyk te wees ten gunste van so 'n verandering: maar na my oordeel behoort dit plek te maak vir 'n groter en nasionale en imperiale belang: die belang om die erflike mag te behou, al is dit net sal tevrede wees om op so 'n manier op te tree dat die bewaring lewensvatbaar is.
Ek praat nie van hierdie vraag as 'n vraag waarin ek 'n persoonlike belang kan hê of kan deel nie. Ouderdom en politieke afkeer verbied dit. As die Here egter steeds die franchise -wetsontwerp verwerp, sal dit kom.
Ek wens ('n oorerflike House of Lords) om voort te gaan, om groter euwels te vermy. Hierdie euwels is nie net 'n lang en ernstige kontroversie nie, maar dit is moeilik om 'n bevredigende manier van hervorming uit te dink en 'n vertraging in die algemene sake van die land, maar ander en meer permanente onheil. Ek wil hê dat die oorerflike beginsel, ondanks die gebreke daarvan, gehandhaaf moet word, want ek dink dat dit in sekere opsigte 'n element van goed is, 'n versperring teen onheil. Maar dit is nie sterk genoeg vir direkte konflik met die verteenwoordigende mag nie, en kom slegs uit die konflik wat erg gekneus en vermink is. Verder; Hierdie soort organiese verandering in die House of Lords kan ontbloot en bloot lê, en deur bloot te lê kan dit die fondamente van die Troon verswak.
Hy (John Morley) was homself, is gesê, oortuig dat kompromie die lewe van politiek is; maar die franchise -wetsontwerp was 'n kompromis, en as die here dit weer weggooi, sou dit beteken dat die minderheid sou regeer en dat 'n liberale regering 'n wetsontwerp op die hervorming moet aanvaar. Die eis om herverdeling was 'n eis dat Tory Lords die metode van hervorming aan die Commons moes voorskryf. Hy was van mening dat die aanbod om die franchise -wetsontwerp goed te keur as 'n herverdelingswetsontwerp ingestel sou word, 'as 'n verraad en 'n vernedering' sou wees, en dat die voorstel om die wetsontwerp telkens te stuur nutteloos was ingevolge die Wet op die Septennial. Hy het dus soms gedink dat mnr. Gladstone 'n volledige hervormingswetsontwerp kan voorstel, insluitend die franchise, herverdeling en 'die knipsel van die tande van die House of Lords'. Die Engelse volk was 'n pasiënt en 'n konserwatiewe volk, maar hulle sou nie 'n staking van wetgewing deur 'n huis verduur wat lankal in die praktyk so skadelik was as in die teorie onverdedigbaar nie. As die stryd eers begin, was dit onvermydelik dat die dae van voorreg getel moes word.
Op 21 Julie het na raming 30 000 mense deur die stad opgeruk om saam te smelt met ten minste soveel wat reeds in die park vergader het ... "Down with the Lords - Give us the Bill" was die algemene slagspreuk. Die radikale parlementslid vir Southwark, professor Thorold Rogers, het die House of Lords vergelyk met "Sodom en Gomorra en die gruwels van die Egiptiese tempel". Joseph Chamberlain het aan die grootste van die sewe skare gesê: "Ons sal nooit, nooit, nooit die enigste ras in die beskaafde wêreld wees wat onderworpe is aan die brutale pretensies van 'n oorerflike kaste nie." Sy toespraak het 'n woedende reaksie van haar majesteit die koningin opgelewer. Koningin Victoria was gekant teen die verlenging van die franchise - niemand het haar immers gekies nie - maar sy was baie meer bekommerd dat die stygende temperatuur van gewilde woede haar geliefde House of Lords sou wegvee. In Augustus het Chamberlain 'n reeks enorme vergaderings in Birmingham gehou, waarop hy die here met nuwe ywer aan die kaak gestel het. Die koningin protesteer weer - en weer: op 6, 8 en 10 Augustus. In die patetiese oortuiging dat soveel van haar mense die Here ondersteun as teenoor hulle, het sy die Tory-leiers aangemoedig om teendemonstrasies ten gunste van die Here en teen die uitbreiding van die stemreg op te wek. Lord Randolph Churchill het dadelik verplig en Midlands Tories aangespoor om 'n reuse-byeenkoms vir koningin, land en here op 13 Oktober op Aston Park te reël. Birmingham Radicals het 'n massa aankoop van kaartjies gereël. Toe die vergadering open, was dit onmiddellik duidelik dat die Tories in 'n minderheid was. 'N Byna oproer het ontstaan. Sitplekke is opgeruk en na die perron geslinger. "Uiteindelik - 'n behoorlike verdeling van sitplekke!" was die triomfantlike geskreeu van die betogers.
Toe die parlement op 6 November weer byeenkom, het Gladstone weer 'n nuwe, baie soortgelyke franchise -wetsontwerp na die Commons gebring, en die Tories het dieselfde wysiging ingedien. Die toesprake getuig van die bui van die land. Thorold Rogers volhard in sy minagtende aanranding op die House of Lords. Vir hierdie blatante verset op die huisreëls is Rogers nie eens berispe nie.
In die land het die opgewondenheid 'n punt bereik wat as kommerwekkend beskryf kan word. Ek het geen begeerte om te sien dat die opwinding 'n revolusionêre karakter aanneem wat dit beslis sou aanneem as dit nog baie langer sou voortduur nie .... ek is bang dat daar uit die twis 'n nuwe party soos die sosiaal -demokrate van Duitsland sou ontstaan ​​en dat die begeleiding van partye sou oorgaan uit die hande van wyse staatsmanne in die van ekstreme en gewelddadige mans.
Lidmaatskap van die meeste sosialistiese organisasies dui op 'n verbintenis tot sekere beginsels, gevolg deur 'n lys onmiddellike hervormings, soos die dag van agt uur, staatspensioene en gratis sekulêre onderwys tot sestien. Die oudste sosialistiese organisasie was die Social Democratic Federation (SDF), gestig in 1881 ... In 1884 word die Fabian Society gestig deur 'n groep intellektuele van die middelklas.
Vraag 1: Lees die inleiding en lees bronne 2, 3 en 14 en verduidelik waarom William Gladstone en koningin Victoria tussen 1880-1884 in geskil was.
Vraag 2: Hoeveel liberale parlementslede wou hê dat vroue in 1884 dieselfde stemreg moes hê? Waarom het William Gladstone nie met hierdie parlementslede saamgestem nie?
Vraag 3: John Eldon Gorst was 'n konserwatiewe parlementslid wat nie saamstem met die House of Lords wat die hervormingswet van 1884 blokkeer nie. Lees bron 4 en verduidelik waarom hy hierdie standpunt ingeneem het.
Vraag 4: Waarom het William Gladstone in Augustus 1884 sy memorandum oor die House of Lords aan koningin Victoria gestuur (bron 11)?
Vraag 5: Verduidelik die verband tussen bronne 5, 8, 12 en 15.
Vraag 6: John Tenniel was 'n teenstander van die Hervormingswet van 1884. Hoe help bron 17 om bron 18 te verduidelik?
Gladstone en parlementêre hervorming, 1832 - 1894
Michael Partridge gee 'n uiteensetting van die veranderende politieke sienings van die Grand Old Man van die Britse politiek van die 19de eeu.
As die heer, die adel, die heerser, die geestelikes bekommerd, oorweldig of versmoor moet word deur die uitdrukking van 'n algemene opinie soos hierdie, en as daar geen groot staatsman opstaan ​​in ons uur van nood om hierdie ongelukkige menigte te ontneem nie. die dag van ons grootheid en stabiliteit is daar nie meer nie, en. die koue en klam van die dood kruip reeds oor Engeland se glorie.
Hierdie opmerking oor 'n wetsontwerp wat ontwerp is om die Laerhuis te hervorm, is in 1832 deur die 21-jarige William Ewart Gladstone geskryf, terwyl hy 'n student was aan die Universiteit van Oxford. Toe hy 63 jaar later sy laaste toespraak in die Commons gehou het, het hy die House of Lords gewaarsku dat hulle dae getel is as hulle sou voortgaan om die wense van die meerderheid van die bevolking te weerstaan.Gladstone het nie meer konserwatief geword namate hy ouer geword het nie, maar een van die meer radikale ondersteuners van parlementêre hervorming, 'n stap wat baie van sy tydgenote verbaas het.
Om voort te gaan met die lees van hierdie artikel, moet u toegang tot die aanlyn -argief verkry.
As u reeds toegang gekoop het, of as u 'n druk- en argief -intekenaar is, moet u dit verseker aangemeld.
William Gladstone en die hervormingswet van 1884 (klaskameraktiwiteit) - Geskiedenis
William Ewart Gladstone het vier keer as premier gedien - van 3 Desember 1868 tot 17 Februarie 1874 van 23 April 1880 tot 9 Junie 1885 van 1 Februarie tot 20 Julie 1886 en van 15 Augustus 1892 tot 2 Maart 1894.
Gladstone, wat op 29 Desember 1809 in Rodney Street, Liverpool, gebore is, was die vierde seun en vyfde kind van 'n gesin van ses, gebore aan sir John Gladstone en sy vrou Anne Mackenzie Robertson. Sir John Gladstone het sy fortuin verdien, veral met Amerika en die Wes -Indiese Eilande: daar het hy suikerplantasies besit. William Gladstone is opgevoed aan 'n voorbereidingskool by Seaforth Vicarage naby Liverpool voordat hy Eton besoek het tussen 1821 en 1827. Van daar af het hy tussen 1828 en 1831 na Christ Church, Oxford gegaan. In 1831 het hy in die Oxford Union teen die Hervormingswet gepraat en gesê dat enige verkiesingshervorming tot revolusie sou lei. Sy graad was in Klassiek, maar hy studeer ook Wiskunde en word in 1831 met 'n dubbele eerste in die vakke toegeken. In die verkiesing van 1832 na die aanvaarding van die hervormingswet is hy verkies as die Tory-LP vir Newark-on-Trent, onder invloed van die hertog van Newcastle neem hy die setel in van Michael Sadler, die fabriekshervormer. Daarna het hy 'n Grand Tour of Europe onderneem, 'n besoek aan België, Frankryk en verskeie sentra in Italië. Met sy terugkeer in 1833 betree hy Lincoln's Inn, maar teen 1839 het hy versoek dat sy naam van die lys verwyder word omdat hy nie meer van plan was om na die balie geroep te word nie.
Gladstone se eerste toespraak is gehou op 3 Junie 1833 tydens die komitee van die wetsontwerp op die afskaffing van slawerny in die Britse ryk. Sy pa was 'n Wes-Indiese slawe-eienaar en Gladstone het hom verdedig teen bewerings dat hy sy slawe mishandel het. Die jaar daarna is Gladstone aangestel as 'n junior Lord of the Treasure deur sir Robert Peel, wat pas sy eerste bediening gestig het. Twee weke later ontmoet Disraeli en Gladstone vir die eerste keer: Gladstone was ontsteld oor Disraeli se & quotfoppish & quot -drag. Later in die lewe sou die twee groot parlementêre teenstanders word; daar was geen vriendskap tussen hulle gedurende hul lang politieke lewens nie. Op 27 Januarie word Gladstone onder-minister van buitelandse sake vir die kolonies, maar sy aanstelling duur slegs tot April toe Peel bedank.
In Junie 1839 het Gladstone verloof geraak aan Catherine Glynne, die dogter van sir Stephen Glynne van Hawarden Castle. Die Glynnes was 'n ou Whig -gesin en Catherine was deur die moederlyn aan die Grenville -familie verwant. Die egpaar was die volgende maand getroud en het 'n gesin van vier seuns en vier meisies gehad. In Januarie 1840 begin Gladstone met die redding en rehabilitasie van Londen -prostitute, en in 1848 stig hy die Church Penitentiary Association for the Reclamation of Fallen Women.
Na die nederlaag van die regering van Lord Melbourne in 1841, het sir Robert Peel sy tweede bediening gevorm en Gladstone is aangestel in die pos van vise-president van die Raad van Handel wat hy teësinnig aanvaar het omdat sy gebrek aan kennis van handel hom ongeskik gemaak het die afspraak. Dit was in sy amptelike hoedanigheid dat hy die eerste keer saam met koningin Victoria in die Buckingham -paleis geëet het en was ontsteld om te sien dat daar geen kapelaan teenwoordig was nie en dat genade nie voor die ete gesê is nie. In Mei 1843 word Gladstone president van die Raad van Handel en 'n kabinetslid wat hy verantwoordelik was vir die goedkeuring van die 'parlementêre treinwet' in 1844, wat elke dag elke trein toegerus het met derde klas passasiers 1d. per myl teen minstens 12 myl per uur.
In 1838 het Gladstone sy boek The Church and its Relations to the Church gepubliseer waarin hy dit gesê het
die staat het 'n gewete en was verplig om te onderskei tussen waarheid en dwaling in godsdiens. Leerstellige verskille was dus sake van groot belang. Die gevestigde kerk was die gewete van die Engelse staat, en die staat was verplig om aktief, ingelig, konsekwent en eksklusief finansiële en algemene steun te verleen aan die Anglikaanse godsdiens wat van die suiwerste en mees direkte Apostoliese afkoms was. [Magnus, bl. 35.]
Hy het ook die jaarlikse toelae van £ 9,000 wat aan die Maynooth Seminary in Ierland gegee is, aangeval en gesê dat geld vir die opleiding van Rooms -Katolieke priesters onvanpas was vir 'n protestantse nasie en tot lewensgevaar sou lei. In 1844 probeer Peel egter 'n versoeningsbeleid in Ierland. 'N Ewige grief van die Katolieke Kerk in Ierland was die verskil in finansies tussen die rykdom van die Anglikaanse establishment wat ongeveer 'n twaalfde van die mense bedien het en die armoede van die Katolieke Kerk, wat die oorgrote meerderheid van die bevolking bedien het. Peel was nie van voorneme om die voorregte van die Anglikaanse kerk te verander nie, maar het wel indirekte kommunikasie met die Vatikaan aangegaan oor hoe om die Katolieke mening te versoen. In Februarie 1845 het Peel voorgestel om die Maynooth -toekenning te verhoog - en permanent te maak - van £ 9,000 tot £ 30,000 p.a. Alhoewel Gladstone intussen van mening verander het oor die waarde van die toekenning, het hy nie sy boek verwerp nie: hy wou stem vir die verhoging, maar het gevoel dat hy dit nie as minister in die regering kon doen nie. Hy het bedank eerder as om sy integriteit in gevaar te stel. Peel se reaksie was: 'Ek het soms baie moeite om te verstaan ​​wat Gladstone bedoel'.
In 1846 is Gladstone se suster Helen deur die Lunacy Commission in toom gehou; sy het 'n lang geskiedenis van onstabiliteit en opiumverslawing, sy het ook 'n reeks geliefdes gehad, maar die laaste strooi vir Gladstone was haar omskakeling na Rooms -Katolisisme. Hy kon haar ander tekortkominge verdra, maar nie haar afvalligheid nie. Gladstone was egter bly om saam met Disraeli in 1847 saam te stem vir die mosie van Lord John Russell om Jode toe te laat om 'n eed af te lê om lid te word van die Laerhuis. Gladstone se hoë morele standpunt was 'n bron van irritasie vir sy kollegas. Soos Henry Labouchere gesê het: hoewel hy geen beswaar teen Gladstone se gewoonte gehad het om die aas troef in sy mou te verberg nie, het hy beswaar gemaak teen sy herhaalde bewering dat dit deur die Almagtige God daar gestel is.
In 1848 word die derde kartiste -petisie aangebied. Gladstone het as spesiale konstabel gedien, net soos Louis Napoleon Bonaparte, binnekort die keiser Napoleon III van Frankryk. Gladstone het eers in 1852 teruggekeer na die amp toe die graaf van Aberdeen sy bediening gevorm het. Een van sy eerste dade was om die buitelandse kantoor te beveel om op te hou om groot dik velle dubbele papier te gebruik wanneer enkel, dunner velle die geval is. Gladstone het die poskaart ook 'uitgevind' op grond van die ekonomie. Hy het ook besluit om inkomstebelasting te handhaaf as 'n billike manier om inkomste vir die regering in te samel. Binnekort het dit nodig geword om die belastingvlakke te verhoog, want Aberdeen het Brittanje toegelaat om in die Krimoorlog in 1854 in te dring. Aberdeen se hantering van die oorlog het gelei tot die ondergang van die ministerie en in 1855 het Palmerston sy eerste bediening gestig sonder Gladstone wat bedank het uit protes teen die aanvaarding van 'n komitee van ondersoek na die oorlog van Palmerston. Hy het wel die pos van Lord High Commissioner buitengewoon aanvaar op die Ioniese Eilande- 'n Britse protektoraat- tussen November 1855 en Junie 1859 toe hy terugkeer om die amp van kanselier van die skatkis in Palmerston se tweede bediening saam met Palmerston te beklee, en Gladstone was een van die stigterslede van die Liberale Party in 1859. Hulle werksverhouding was egter nie maklik nie en Gladstone het later gesê dat hy gedurende hierdie tyd nooit 'n kabinetsvergadering bygewoon het nie, sonder om te verseker dat hy 'n bedankingsbrief in sy sak gedra het.
Gladstone se tweede begroting het gevolg op die Cobden -verdrag met Frankryk, 'n wedersydse ooreenkoms wat 'n verdere verhoging van inkomstebelasting vereis om die tekort aan inkomste vir die regering te dek. Die verdrag het egter 'n afname in die lewenstandaard veroorsaak, aangesien voedsel goedkoper geword het. Sy bekendstelling van die Poskantoor Spaarbank maak dit moontlik om klein besparings deur gewone mense te maak en het 'n ekstra bron van inkomste vir regeringsdoeleindes gegee. As gevolg hiervan kon hy inkomstebelasting in 1861 verlaag, wat ook die enkele geldrekeningvorm van die begroting teweeggebring het, wat beteken dat begrotings voortaan in hul geheel aanvaar of verwerp moes word. Die eerw. Emily Eden het in 1860 aan Lord Clarendon gesê dat as Gladstone 'in kokende water geweek en gespoel word totdat hy in 'n tou gedraai is, ek nie 'n druppel pret sou uitspoel nie'. Disraeli se beoordeling van Gladstone was dat hy 'geen enkele verlossingsgebrek' het nie.
Tydens die Amerikaanse burgeroorlog (1861-65) het Gladstone hulpverlening op die boedels van Hawarden gelewer vir werkers in die katoenbedryf in Lancashire wat sonder werk gestaak is weens die blokkade van die Konfederale hawens deur die Noorde, wat die uitvoer van rou katoen verhinder het . Nietemin, in 1863 het hy probeer om die inkomste van liefdadigheidsorganisasies te belas op grond van die feit dat alle geld 'n trust van God is en soos alles anders belas moet word. Sy voorstel is in die Commons verslaan. Hy ondersteun die tweede hervormingswetsontwerp wat daarop gemik was om die kwalifikasie van die franchise in dorpe te verlaag, en sê: 'Ek waag om te sê dat elke man wat vermoedelik nie ongeskik is deur 'n oorweging van persoonlike ongeskiktheid of politieke gevaar nie, moreel geregtig is om binne die vaal te kom van die Grondwet '. Dit word deur die radikale beskou as 'n stap in die rigting van algemene stemreg, wat die koningin verskrik het en ook daartoe gelei het dat hy sy sit in Oxford verloor het. Na die dood van Palmerston het Gladstone in die bediening van Lord John Russell gedien as leier van die Lagerhuis en Kanselier van die Skatkis. Hy was verantwoordelik vir die eerste poging om die franchise uit te brei, in 1866 het hy ook voortgegaan om die belasting op ingevoerde goedere te verminder.
In Desember 1868 is Gladstone vir die eerste keer as premier aangestel na die liberale oorwinning in die algemene verkiesing wat gevolg het op die aanvaarding van die tweede hervormingswet en Gladstone het aangekondig dat sy 'missie was om Ierland te kalmeer'. Die ministerie (1868-1874) het 'n hele reeks hervormings aangeneem, maar het die algemene verkiesing van 1874 verloor waarin Disraeli's Tory-party 'n meerderheid gewen het. In 1876 publiseer Gladstone The Bulgarian Horrors and the Question of the East, wat die regering se beleid teenoor die Ottomaanse Ryk aanval. Gedurende hierdie tydperk val Gladstone voortdurend die premier aan en uiteindelik begin sy Midlothian -veldtog voor die volgende algemene verkiesing op 1880. Hy kon Disraeli diskrediteer en die liberale wen die verkiesing. Gladstone het koningin Victoria in 1866 beledig toe hy geweier het om die aankoop te ondersteun van geweermetaal vir 'n gedenkteken aan prins Albert wat in Kensington Gardens opgerig sou word, en die verhouding tussen die twee was altyd moeilik. Gladstone het sy tweede bediening gevorm, alhoewel koningin Victoria eerder probeer het om Hartington aan te stel. Die koningin het wyd gesê dat hy 'met my praat asof ek 'n openbare vergadering was'. Net voordat sy Gladstone aangestel het, het Victoria aan sir Henry Ponsonby geskryf dat sy 'vroeër sou abdikeer as om te stuur, of iets te doen sou hê met die half gekke vuurmerk wat binnekort alles sou verwoes en 'n diktator sou wees'.
Die tweede bediening is hoofsaaklik met Ierse sake aangespreek. Gladstone was verplig om die inkomstebelasting van 5d tot 6d in die & pond te verhoog en hy het ook die belasting op bier verhoog. 'N Dwangwet vir Ierland is aangeneem in 'n poging om toenemende geweld te hanteer, en Gladstone kon die tweede Ierse grondwet aanvaar wat die' drie F's & quot-fixity van verblyfreg, billike huurgeld en gratis verkoop van grond ingestel het. Net nadat die wetsontwerp deur die parlement gegaan het, sterf Disraeli nie verbasend nie, Gladstone het nie die begrafnis bygewoon nie.
Alhoewel Gladstone 'n toegewyde Anglikaan was, het hy in 1881 'n wetsontwerp ingedien wat nie-gelowiges in staat sou stel om hul trou aan die kroon te bevestig. Jode en kwakers kon dit reeds doen, maar nie ateïste nie. Charles Bradlaugh is vier keer uit die House of Commons geskors weens sy ateïsme. Uiteindelik het Bradlaugh sy eie bevestigingswetsontwerp in 1888 verskuif, maar in die poging om billike behandeling vir Bradlaugh te verseker, het Gladstone baie kritiek op sy eie kop neergewerp. Die jaar daarna is Lord Frederick Cavendish en Thomas Burke in Phoenix Park, Dublin, vermoor. Cavendish-Gladstone se neef uit die huwelik-was die hoofsekretaris van Ierland, Burke, terwyl sy sekretaris Gladstone 'n nog ernstiger dwangwet as gevolg van die moorde ingestel het.
Gladstone se buitelandse beleid was minder suksesvol as sy binnelandse beleid. Die Britse weermag was betrokke by aksies in die Soedan en Afghanistan. Generaal Gordon was ongehoorsaam aan bevele om Khartoum in 1884 te ontruim en Gladstone het die skuld vir sy dood gekry toe die stad die Mahdi en sy troepe te beurt geval het. In dieselfde jaar het die ministerie van Gladstone die derde hervormingswet goedgekeur en ook die herverdelingswet wat voorsiening maak vir veranderinge aan die kiesdistrikte. Die konserwatiewes en Ierse nasionaliste het egter saamgewerk om Gladstone se bediening te verwyder; hy het op 9 Junie 1885 bedank en is vervang deur die markies van Salisbury. Op 17 Desember 1885 onthul die seun van Gladstone, Herbert, aan die pers dat sy pa toegewyd was aan die bereiking van Huisregering vir Ierland: die voorval het bekend geword as die 'Hawarden Kite'. Die aankondiging van Herbert Gladstone het niks beteken om sy pa aan die liberale of die Iere te lok nie, en het die konserwatiewes nog 'n stok gegee om die bejaarde staatsman te verslaan. Die Iere het 'n geleentheid gesien om toegewings van die Britse regering af te dwing en het by die liberale aangesluit om die konserwatiewes te verslaan: hierdie politieke wipplank het jare lank voortgeduur.
In Januarie 1886 het Gladstone op 76 -jarige ouderdom sy derde bediening gevorm, toe die Liberale Party verdeeld was oor sy Ierse beleid en hy het die wetgewing nie laat slaag nie. Gladstone het 'n verkiesing belê, maar hy word aangeval uit alle rigtings wat die konserwatiewes gewen het en hy bedank. In 1890 eindig die Liberaal-Ierse alliansie met die Parnell-skandaal en in 1891 kondig Gladstone die 'Newcastle-program' aan, wat 'n reeks hervormings insluit, sowel as Huisregering vir Ierland. Die liberale het 'n meerderheid gewen tydens die verkiesing van 1892 en Gladstone het sy vierde en laaste bediening gevorm. Kort daarna het hy 'n ander wetsontwerp op die huisreël ingedien wat bykans gelyktydig in die House of Lords misluk het. Hy weier om die verhoogde Naval -ramings te aanvaar en bedank op 2 Maart 1894. Sy laaste toespraak is in Liverpool gelewer, dit was 'n protes teen die Armeense slagtings in Turkye. Op 19 Mei 1898 sterf Gladstone in Hawarden en hy word later in die Westminster Abbey begrawe. Hy was 88 jaar oud.
Gedurende die dekades na die Groot Hervormingswet van 1832 het kabinette (in die tydperk wat uit albei huise gelei het) pogings om verdere hervorming deur te dring, weerstaan ​​en veral die ses eise van die Chartist -beweging onvervuld gelaat. Na 1848 het hierdie beweging vinnig afgeneem, maar elite -opinie het begin aandag gee.  Dit was dus slegs 27 jaar na die aanvanklike, redelik beskeie, groot hervormingswet dat vooraanstaande politici dit verstandig ag om verdere kieshervorming in te stel. Na 'n onsuksesvolle poging van Benjamin Disraeli om 'n hervormingswetsontwerp in 1859 in te voer, het lord John Russell, wat 'n groot rol gespeel het in die aanvaarding van die 1832 -hervormingswet, dit in 1860 probeer, maar die premier, lord Palmerston, 'n mede -liberaal, was daarteen gekant enige verdere verkiesingshervorming. [ aanhaling nodig ]
Die oorwinning van die Unie in die Amerikaanse burgeroorlog in 1865 versterk die magte in Brittanje wat meer demokrasie en openbare insette in die politieke stelsel vereis het, tot ontsteltenis van die hoër klas, wat met die Amerikaanse suidelike state se planters geïdentifiseer het en die verlies van invloed vrees en 'n populêre radikale beweging. Van invloedryke kommentators was Walter Bagehot, Thomas Carlyle, Anthony Trollope, Karl Marx en John Stuart Mill.  Voorstanders gebruik twee argumente: die balans van die grondwet en die "morele reg". Hulle het beklemtoon dat verdienstelike, bekwame, nugtere, spaarsamige en eerbiedige ambagsmanne die franchise verdien. Liberaal William Gladstone beklemtoon die 'morele' verbetering van werkers en voel dat hulle dus die geleentheid moet kry om 'hul trou aan hul beter te bewys'. Die opposisie het egter gewaarsku teen die lae-klas demokrasie van die Verenigde State en Australië. 
Palmerston se dood in 1865 maak die sluise oop vir hervorming. In 1866 het Russell (graaf Russell soos hy was sedert 1861, en nou vir die tweede keer premier), 'n hervormingswetsontwerp ingedien. Dit was 'n versigtige wetsontwerp wat voorgestel het om 'eerbiedige' werkende manne uit te sluit, met die uitsondering van ongeskoolde werkers en wat bekend staan ​​as die 'residuum', wat deur parlementslede beskou word as die 'feckless en kriminele' armes. Dit is verseker deur 'n jaarlikse huurkwalifikasie van £ 7 om te stem - of 2 sjielings en 9 pennies (2s 9d) per week [n 1].  Dit behels twee "fancy franchises", wat maatreëls van 1854 naboots, 'n kwalifikasie van £ 10 vir die distrikte en 'n spaarkwalifikasie van £ 50 in die provinsies. Liberale beweer dat "die middelklasse, versterk deur die beste van die vakmanne, steeds die oorwig van mag sou hê". 
Met die stemming het hierdie wetsontwerp egter die Liberale Party verdeel: 'n skeuring wat gedeeltelik ontwerp is deur Benjamin Disraeli, wat diegene wat deur die wetsontwerp bedreig word, aanhits om daarteen op te staan. Aan die een kant was die reaksionêre konserwatiewe liberale, bekend as die Adullamiete, aan die ander kant pro-hervormings-liberale wat die regering ondersteun het. Die Adullamiete is ondersteun deur Tories en die liberale Whigs is ondersteun deur radikale en hervormers. [ aanhaling nodig ]
Die wetsontwerp is dus verslaan en die liberale regering van Russell het bedank. [ aanhaling nodig ]
Die konserwatiewes het op 26 Junie 1866 'n bediening gevorm, gelei deur lord Derby as premier en Disraeli as kanselier van die staat. Hulle het die uitdaging gekry om Konserwatisme te laat herleef: Palmerston, die magtige Liberale leier, was dood en die Liberale Party het geskeur en verslaan. Danksy die maneuvering deur Disraeli, het Derby se konserwatiewes 'n kans gesien om 'n sterk, lewensvatbare regeringsparty te wees, maar daar was steeds 'n liberale meerderheid in die laerhuis.
Die Adullamiete, onder leiding van Robert Lowe, het reeds nou saamgewerk met die Konserwatiewe Party.Die Adullamiete was anti-hervorming, net soos die konserwatiewes, maar die Adullamiete het die uitnodiging geweier om saam met die konserwatiewes in die regering te tree, omdat hulle gedink het dat hulle meer invloed uit 'n onafhanklike posisie kon hê. Ondanks die feit dat hy die wetsontwerp op die Liberale Hervorming geblokkeer het, het Disraeli in Februarie 1867 sy eie hervormingswetsontwerp in die Laerhuis ingedien.
Teen hierdie tyd was die houding van baie mense in die land ophou om apaties te wees met betrekking tot die hervorming van die Laerhuis. Groot vergaderings, veral die 'onluste in Hyde Park', en die gevoel dat baie van die bekwame werkersklas eerbiedig was, het baie mense oortuig dat daar 'n hervormingswetsontwerp moet wees. Die welgestelde konserwatiewe parlementslid, Lord Cranborne, bedank egter sy ministerie in afsku oor die inleiding van die wetsontwerp.
Die Reform League, wat vir algemene stemreg opgewek het, het baie meer aktief geword en demonstrasies van honderdduisende mense in Manchester, Glasgow en ander dorpe gereël. Alhoewel hierdie bewegings normaalweg nie revolusionêre taal gebruik het soos sommige Chartiste in die 1840's gehad het nie, was dit kragtige bewegings. Die hoogtepunt het gekom toe 'n betoging in Mei 1867 in Hyde Park deur die regering verbied is. Duisende troepe en polisiemanne was voorbereid, maar die skare was so groot dat die regering dit nie durf aanval het nie. Die minister van binnelandse sake, Spencer Walpole, moes noodgedwonge bedank.
In die lig van die moontlikheid dat volksopstand veel verder gaan, het die regering vinnig wysigings in die wetsontwerp ingesluit wat baie meer mense bevoordeel. Gevolglik was die wetsontwerp meer ingrypend as wat enige parlementslede gedink het moontlik was of wou hê dat Disraeli die meeste hervormingsvoorstelle sou aanvaar, solank dit nie van William Ewart Gladstone afkomstig was nie. 'N Amendement wat deur die opposisie (maar nie deur Gladstone self nie) ingedien is, het die nuwe getal stemgeregtigdes ingevolge die wetsontwerp verdubbel, maar Disraeli het dit eenvoudig aanvaar. Die wetsontwerp het die meeste mans wat in stedelike gebiede gewoon het, uitgesluit. Die finale voorstelle was soos volg: 'n stads franchise vir almal wat persoonlik tariewe betaal het (dit wil sê nie komponente nie), en ekstra stemme vir gegradueerdes, professionele persone en diegene met 'n besparing van meer as £ 50. Hierdie laaste "fancy franchises" is deur konserwatiewes beskou as 'n wapen teen 'n massa kiesers.
Gladstone val egter op die wetsontwerp, 'n reeks vonkelende parlementêre debatte met Disraeli het daartoe gelei dat die wetsontwerp baie radikaler geword het. Nadat hy die kans gegun is deur die oortuiging dat Gladstone se rekening in 1866 te ver gegaan het, het Disraeli nou verder gegaan.
Disraeli kon sy party oorreed om vir die wetsontwerp te stem op grond daarvan dat die pas kiesers dankbaar sou wees en by die volgende verkiesing konserwatief sou stem. Ten spyte van hierdie voorspelling, het die konserwatiewes in 1868 die eerste algemene verkiesing verloor waarin die pas verkose kiesers gestem het.
Die wetsontwerp het uiteindelik die opkoms van die radikale vleuel van die Liberale Party gehelp en Gladstone gehelp om te wen. Die wet is opgeruim met vele ander wette om kiesgrense te verander.
Verminderde verteenwoordiging Redigeer
Stede sonder regte Bewerk
Vier kiesstede is heeltemal van die wet ontneem vanweë korrupsie:
Sewe Engelse stadsdele is die volgende jaar deur die Wet op die Verteenwoordiging van die Mense (Skotland) van 1868 uitgesluit:
Drie hiervan (Honiton, Thetford, Wells) het twee parlementslede gehad, maar hulle verteenwoordiging sou gehalveer word ingevolge die wet van 1867. Die Wet van 1868 het hulle egter geheel en al uitgesluit voordat die vermindering van verteenwoordiging van krag geword het. Die ander vier stadsdele het sedert 1832 een LP gehad.
Halveer voorstelling Redigeer
Die volgende stadsdele is verminder van die verkiesing van twee LP's tot een:
, Hampshire, Cornwall, Shropshire, Dorset, Buckinghamshire, Sussex, Wiltshire, Gloucestershire, Cumberland, Wiltshire, Dorset, Worcestershire, Surrey, Essex, Hertfordshire, Huntingdonshire, West Riding of Yorkshire, Herefordshire, Sussex, Staffordshire, Shropshire, Hampshire, Buckinghamshire, North Riding of Yorkshire, Isle of Wight, Dorset, North Riding of Yorkshire, West Riding of Yorkshire, Lincolnshire, Devon, Gloucestershire, Berkshire, Buckinghamshire
Drie verdere gemeentes (Honiton, Thetford, Wells) sou ook hul verteenwoordiging kragtens die 1867 -wet halveer, maar voordat hierdie vermindering van krag geword het, is hulle geheel en al deur die Skotse Hervormingswet van 1868 uitgesluit, soos hierbo vermeld.
Die wet het 'n aantal nuwe gemeentes in die parlement geskep. Die volgende stadsdele is met een LP bevoorreg:
, Lancashire, County Durham, West Riding of Yorkshire, Kent, County Durham, North Riding of Yorkshire, Cheshire, County Durham, Staffordshire
Die volgende stadsdele is met twee parlementslede bevoeg:
Boonop het die wet die verteenwoordiging van verskeie bestaande stadsdele aangepas. Salford en Merthyr Tydfil het twee parlementslede gekry in plaas van een. Birmingham, Leeds, Liverpool en Manchester het nou drie parlementslede in plaas van twee.
Ander veranderinge Wysig
Die West Riding van Yorkshire is verdeel in drie distrikte wat elk twee LP's teruggee. , Derbyshire, Devonshire, Essex, Kent, Lincolnshire, Norfolk, Somerset, Staffordshire en Surrey verdeel in drie distrikte in plaas van twee, wat elk twee LP's teruggee. verdeel in vier distrikte van twee lede in plaas van 'n distrik met drie lede en 'n tweeledige distrik. een sitplek gekry.
Die parlement is toegelaat om te bly sit deur 'n ondergang van die kroon.
LP's is vrygestel van herverkiesing by die verandering van kantoor.
In Skotland het vyf bestaande kiesafdelings lede gekry, en drie nuwe kiesafdelings is gevorm. Twee bestaande kiesafdelings is saamgevoeg in een, wat 'n algehele toename van sewe lede oplewer.
Die verteenwoordiging van Ierland het onveranderd gebly.
Direkte gevolge van die Wet Edit
Die kwessie van omkopery en korrupsie het 'n groot rol gespeel in die debatte in 1867-8. Die besluit om die bespreking van wanpraktyke in die verkiesing grootliks te beperk tot die aparte Wet op Verkiesingsversoeke van 1868, vergemaklik die vordering van die belangrikste Hervormingswet. 
Die ongekende uitbreiding van die franchise tot alle huishoudings het baie werkersklasmanne effektief die stem gegee, 'n aansienlike verandering. Jonathan Parry beskryf dit as 'n 'stadsrevolusie -rewolusie'  die tradisionele posisie van die landgenoot in die parlement sou nie meer verseker word deur geld, omkopery en gunste nie, maar deur die grille en wense van die publiek. Om egter blindelings die de jure franchise -uitbreidings sou foutief wees. Die franchise -bepalings was gebrekkig; die wet het nie aandag gegee aan die kwessies van samestelling en om nie 'n belastingbetaler in 'n huishouding te wees nie. Die samestelling van tariewe en huurgeld is onwettig gemaak nadat dit afgeskaf is in 'n wetsontwerp wat deur Liberal Grosvenor Hodgkinson voorgelê is (dit beteken dat alle huurders tariewe direk moet betaal en dus vir die stemming kwalifiseer). Die voorbereiding van die register is steeds oorgelaat aan maklik gemanipuleerde partyorganiseerders wat teenstanders kon verwyder en ondersteuners na willekeur kon byvoeg. Die enigste kwalifikasie om te stem was in wese op die register self.
Onbedoelde effekte Wysig
Toenemende hoeveelhede partybesteding en politieke organisasie op plaaslike sowel as nasionale vlak - politici moes hulself toespits op die groter kiesers, wat sonder geheime stembriewe beteken het dat 'n groter aantal kiesers moes behandel of omkoop. [aanhaling nodig]
Die herverdeling van setels het daartoe bygedra dat die Laerhuis al hoe meer deur die hoër klasse gedomineer word. Slegs hulle kon bekostig om die groot veldtogkoste en die afskaffing van sekere vrot stadsdele te betaal, het sommige van die middelklas-internasionale handelaars verwyder wat sitplekke kon bekom. 
Die Liberale Party was bekommerd oor die vooruitsig dat 'n sosialistiese party die grootste deel van die werkersklas sou neem, sodat hulle na links beweeg het, terwyl hul mededingers die konserwatiewe af en toe intriges begin het om sosialistiese kandidate aan te moedig om teen die liberale te staan. [ aanhaling nodig ]
Trollope s'n Phineas Finn is amper uitsluitlik bekommerd oor die parlementêre vordering van die Tweede Hervormingswet, en Finn sit in een van die sewe fiktiewe stadsdele wat 'n uitstel van die franchise moet hê. 
Die invloed van Peel
Gladstone se vroeë parlementêre optredes was sterk Tory, maar kontak met die gevolge van Tory -beleid het hom telkens gedwing om 'n meer liberale siening te neem. Sy bekering van konserwatisme na liberalisme het in lang stadiums, meer as 'n generasie, plaasgevind. Peel het Gladstone tot vise -president van die Raad van Handel gemaak, en Gladstone se aansoek het selfs hardwerkende kollegas verbaas.
Hy het 'n groot vereenvoudiging van die tarief begin en 'n meer deeglike vryhandelaar geword as Peel. In 1843 betree hy die kabinet as president van die Raad van Handel. Sy spoorwegwet van 1844 stel minimum vereistes vir spoorwegondernemings op en maak voorsiening vir die uiteindelike aankoop van spoorlyne deur die staat. Gladstone het ook die werksomstandighede vir hawe -werkers in Londen baie verbeter. Vroeg in 1845, toe die kabinet voorgestel het om 'n staatstoelaag aan die Ierse Rooms -Katolieke kollege in Maynooth te verhoog, het Gladstone bedank - nie omdat hy die verhoging nie goedgekeur het nie, maar omdat dit in stryd was met standpunte wat hy sewe jaar tevore gepubliseer het. Later in 1845 het hy weer by die kabinet aangesluit as staatsekretaris vir die kolonies, totdat die regering in 1846 geval het. Terwyl hy by die koloniale kantoor was, is hy nader aan Liberalisme gelei deur gedwing te word om die aansprake van Engelssprekende koloniste te oorweeg om hulself te regeer.
William Gladstone het alles in sy vermoë gedoen om Ierland te help. Gladstone se naam word gereeld in die Ierse geskiedenis genoem vanaf die 1880's tot Gladstone se uittrede uit die politiek in 1894. Huisregering en die aangeleenthede daaroor was sentraal in Gladstone se Ierse beleid.
Die Groot Hongersnood het die Britse politiek diep beïnvloed. Die 1 miljoen sterftes en die 1 miljoen emigrante wat Ierland verlaat het-sommige op sogenaamde 'kisskepe'-het hul stempel afgedruk. In 1858 is die Fenian Society in Amerika begin. In Ierland het Fenians gewelddade gepleeg om die aandag op hul griewe te vestig. Diegene wat kwessies op 'n grondwetlike manier wou oplos, het in 1870 'n Huisregeringsparty gevorm. Die bekendstelling van die geheime stemming in 1872 het toegelaat dat diegene wat in Ierland kon stem, vry was van intimidasie deur verhuurders. As gevolg hiervan was daar vanaf 1872 gewoonlik ongeveer 80 Ierse parlementslede in Westminster wat hulself tot tuisheerskappy verbind het. Hierdie Ierse parlementslede het altyd die hoop gehad dat 'n Tory- of Liberale regering met 'n baie klein meerderheid verkies sou word en dat hulle die Ierse parlementslede moes ondersteun om aan bewind te bly.
Wat was die griewe van die Ierse parlementslede?
Polities kon hulle nie die Britse oorheersing van die eiland aanvaar nie. Dit sou egter verkeerd wees om aan te neem dat alle parlementslede 'n afkeer gehad het van die posisie wat Brittanje in Ierland gehad het.
Die bevoorregte posisie van die protestantse Kerk van Ierland in 'n oorwegend katolieke land het wrok veroorsaak.
Die misbruik wat deur baie verhuurders gepleeg is, was ook 'n groot oorsaak van wrok.
In 1868 word Gladstone vir die eerste keer premier. Hy het verklaar dat dit sy missie was om "Ierland te kalmeer". Gladstone was 'n man wat sterk godsdienstige standpunte gehad het, maar hy was nie 'n grootbek nie. Hy is gedryf deur wat hy as reg en verkeerd beskou het, en hy sien dat baie dinge in Ierland verkeerd was. Daarom het hy homself die taak opgelê om die dinge wat hy as verkeerd beskou het, reg te stel.
In sy regering van 1868 tot 1874 het Gladstone die Kerk van Ierland gestig. Dit het beteken dat Katolieke boere nie meer die tiende aan die Kerk hoef te betaal nie. Gladstone het ook die eerste Ierse grondwet deurgedring. Dit beteken dat elke boer wat uitgesit is, maar sy grond verbeter het, op vergoeding geregtig was. Hierdie wet het skaars 'n impak in Ierland gehad, aangesien die eienaars en die regstelsel in Ierland skynbaar met mekaar verbind was, en laasgenoemde ondersteun eersgenoemde. Baie min boere kon dit ook bekostig om 'n advokaat te betaal om hulle te verteenwoordig as hulle 'n eis teen 'n voormalige verhuurder het. Die grondwet was egter simbolies dat iemand in die hoogste gesag iets vir Ierland doen, en op enige maatreël kan voortgebou word.
Probleme het voortgegaan met die land in Ierland toe Gladstone sy tweede bediening in 1880 begin het. Geweld teen verhuurders of hul agente word al hoe meer algemeen namate die steun aan die Feniërs toeneem. Terwyl Gladstone vir Ierland wou werk, was hy nie bereid om geweld te verdra nie. As gevolg hiervan het hy die dwangwet vir Ierland ingedien, wat Habeas Corpus tydelik opgeskort het sodat mense wat vermoedelik 'n misdryf begaan het, sonder verhoor aangehou kan word. Die ministerie van Gladstone het egter ook 'n tweede Ierse grondwet goedgekeur wat die 'Three F's' gewaarborg het: vaste huur, billike huurgeld en gratis verkoop. Die dwangwet het die wanorde in die plattelandse gemeenskap van Ierland nie gestuit nie, maar die tweede grondwet is beskou as 'n pad vorentoe wat die geweld in Ierland kan verminder. Die geloof wat Gladstone in sy dade geplaas het, is deur die Phoenix Park -moorde van 1882 verbyster.
Tot 1882 is geweld gepleeg teen verhuurders, hul agente of teen Ierse gesinne wat grond geneem het waaruit 'n gesin gesit is. Politici is nie as teikens beskou nie. Die moord op Lord Cavendish (hoofsekretaris van Ierland) en T Burke (permanente ondersekretaris van Ierland) in Phoenix Park deur 'n bende gewapen met messe, het die Victoriaanse samelewing geskok. Die moorde was 'n slag vir Gladstone, wat nie net sy party nie, maar ook die parlement probeer oorreed het om met hervormings vir Ierland te volhard. Hy het die regsbevoegdhede wat die polisie in Ierland gehad het, uitgebrei, maar terselfdertyd 'n wet (die agterstallige wet) uitgevaardig wat beteken dat 'n huurder met 'n totale jaarlikse huurgeld van minder as £ 30 nie meer agterstallige huurgeld hoef te betaal as hulle . Dit was een manier waarop Gladstone die vloed van uitsettings wat Ierland ondervind het probeer keer, nadat Europa in die 1870's en 1880's deur 'n landbou -depressie getref is.
Gladstone se derde bediening was van 1886. Gladstone het aan die publiek bekend gemaak dat hy Huisregering vir Ierland ondersteun, en as gevolg hiervan die politieke steun van die Ierse parlementslede in die Laerhuis gekry wat tydelik na die kant van die Tory Party wat beloof het om dwangwette wat deur Gladstone in Ierland ingestel is, op te hef. Deur steun aan Huisregering te verklaar, het Gladstone 'n gevaarlike politieke pad gevolg. Die Tories was sterk daarteen, baie liberale ondersteun dit nie en baie mense in die straat het gevoel dat die Iere nie op daardie tydstip in die geskiedenis hulself kon regeer nie. Gladstone kon ook nie steun kry van koningin Victoria wat eenvoudig nie van die man gehou het nie:
'(Ek het) die grootste moontlike neiging om hierdie half gekke en op baie maniere belaglike ou man te maak.' (Victoria moes Gladstone in 1886 vir die derde keer as premier aanvaar.
In 1886 kondig Gladstone aan dat hy 'die praktiese ondersoek' ondersoek om Huisregering aan Ierland bekend te stel. Maar sommige senior liberale aanvaar dat hulle weet wat dit beteken - dat hy reeds besluit het - en weier om in sy regering te dien. Dit het beteken dat die 76 -jarige premier saam met 'n kabinet jonger mans moes werk wat waarskynlik meer aan sy idees voldoen. In Maart 1886 kondig Gladstone en sy kabinet formeel hul steun aan Huisregering aan.
In April 1886 is 'n Wetsontwerp op Huisreëls voor die Parlement gelê. Die belangrikste voorstelle was:
'N Afsonderlike parlement en regering moet in Dublin ingestel word
Hierdie parlement beheer alle Ierse aangeleenthede behalwe verdedigingskwessies, buitelandse betrekkinge, handel en aangeleenthede rakende doeane en aksyns. Westminster sal hierdie kwessies hanteer.
Westminster sou geen Ierse parlementslede meer daarin hê nie.
Daar was twee hoofkritieke teen die wetsontwerp:
1) Dit het nie die vrees van Protestantse Ulster, wat diep bekommerd was oor 'n parlement in 'n katolieke Dublin, aangeneem nie. Wie sou na die mense van Ulster kyk?
2) Baie was bekommerd dat daar nie meer Ierse parlementslede by Westminster sou wees nie. Aangesien Westminster beplan het om beheer oor sekere sleutelgebiede te behou, het Ierland sekerlik 'n stem nodig gehad in Westminster? Aangesien Ierland steeds sy deel in die begroting van Brittanje sou betaal (ongeag of dit 'n eie parlement het), moes dit parlementslede in Westminster hê om te sien waar hierdie geld bestee sou word.
Sestien dae is daaraan bestee oor die wetsontwerp. Op 8 Junie 1886 is die wetsontwerp op Huisreëls met 30 stemme verslaan. Van diegene wat daarteen gestem het, was 93 LP's Liberaals en 46 van hierdie LP's was radikaal. Gladstone het besluit om die kwessie na die mense te neem. Die parlement is ontbind en 'n algemene verkiesing is vir Julie 1886 gehou.
Tydens die Kersfees van 1867 het The Earl Russell aangekondig dat hy nie die Liberale Party by die volgende algemene verkiesing sou lei nie, en Gladstone volg hom op as leier van die Liberale Party. Die gevolglike algemene verkiesing van 1868 (die eerste onder die uitgebreide franchise wat in die Hervormingswet 1867 verorden is) het 'n liberale meerderheid van 112 setels in die Laerhuis opgelewer.
As premier 1868 tot 1874 was Gladstone aan die hoof van 'n Liberale Party wat 'n koalisie was van Peeliete soos hy, Whigs en radikale was Gladstone nou 'n woordvoerder van 'vrede, ekonomie en hervorming'. 
Tussen 1870 en 1874 het godsdienstige geskille 'n groot rol gespeel in die vernietiging van die breë koalisie van die Liberale Party. Geskille oor opvoeding, Ierse ontbinding en die Ierse universiteite toon die verskil tussen, aan die een kant, Whigs, wat staatsbeheer oor die onderwys wou hê en die verspreiding van 'n nie -konfessionele, moreel opheffende Christendom, en aan die ander kant Gladstone en sy ondersteuners, wat probeer het om godsdiens se onafhanklikheid te beskerm teen 'n moderniserende burgermag. Hierdie afdeling het 'n blywende slag geslaan vir die vooruitsigte van ooreenkoms oor toekomstige beleid oor onderwys en Ierland. 
Belangrike wetgewing Redigeer
Die eerste groot hervorming wat Gladstone onderneem het, was die stigting van die Kerk van Ierland soos vervat in die Ierse Kerkwet 1869. Dit is gevolg deur die Wet op Verhuurder en Huurder van 1870 wat gepoog het om Ierse huurders te beskerm teen onregverdige behandeling van verhuurders deur openbare geld aan huurders om hulle in staat te stel om hul besittings te koop. Die wet het verhuurders se bevoegdhede beperk om hul huurders willekeurig uit te sit en vergoeding vir uitsetting vasgestel, wat wissel na gelang van die grootte van die besittings en nie in aanmerking kom vir diegene wat uitgesit is omdat hulle nie huurgeld betaal het nie. 
Die regering van Gladstone het ook die Wet op Elementêre Onderwys 1870 goedgekeur, wat Engeland vir die eerste keer 'n voldoende stelsel van laerskole gebied het. Dit het 'n stelsel van elektiewe skoolrade ingestel om onderwys te verskaf waar daar geen vrywillige skole was nie.Hierdie rade het die bevoegdheid om tariewe te hef en waaruit skole opgerig word, onderwysers in diens geneem word, en die vermoë om kinders te dwing om diegene wat geen ander opleiding ontvang nie, by te woon (indien hulle dit goedvind). Hulle kon ook sekere kinderfooie vir vrywillige skole betaal. 
In 1871 het die regering van Gladstone die vakbondwet goedgekeur, wat lidmaatskap van vakbonde vir die eerste keer wettig gemaak het. Picketing bly egter onwettig, met die wysiging van die strafwet 1871 wat dit 'n spesifieke kriminele oortreding maak wat strafbaar is met drie maande se harde arbeid in die gevangenis.  Die stembriefwet 1872 is ook aangeneem, wat geheime stembriewe vir algemene en plaaslike verkiesings ingestel het.
Die Licensing Act 1872 het die openingstye in openbare huise beperk, wat die inhoud van bier gereguleer het, het die plaaslike owerhede die bevoegdheid gegee om die ure van die lisensiëring te bepaal en het die stadsraad die moontlikheid gegee om alle alkohol te verbied. Hierdie beleid is deur die polisie toegepas. Hierdie wet was oor die algemeen ongewild en het in sommige dorpe tot oproer gelei.  Die drankbedryf het liberale neigings voor die wet gehad, maar nou het dit heeltemal verander, en vanaf "midsomer 1871 [toe die eerste lisensiewetsontwerp bespreek is] tot die ontbinding van 1874 was byna elke openbare huis in die Verenigde Koninkryk 'n aktiewe komitee -kamer vir die Konserwatiewe Party ". Gladstone het die wet die skuld gegee vir die konserwatiewe oorwinning in die algemene verkiesing van 1874 en geskryf: "Ons is in 'n stroom jenewer en bier gedra". 
Die Wet op die Supreme Court of Judicature 1873 het die Engelse hofstelsel herbou (die oprigting van die High Court of Justice en die appèlhof). Dit het ook probeer om die rol van die House of Lords as 'n geregtelike liggaam vir Engeland te verwyder, maar hierdie bepaling is nie toegepas nie weens die konserwatiewe oorwinning van 1874.
As Gladstone se minister van buitelandse sake vir oorlog, het Edward Cardwell ingrypende hervormings van die Britse leër uitgevoer in wat as die Cardwell Hervormings bekend sou staan.
In 1868 het Gladstone Robert Lowe (1811–92) as kanselier van die skatkis aangestel en verwag dat hy die openbare besteding sou onderhou. Die openbare besteding het gestyg, en Gladstone het Lowe as 'ellendig gebrekkig' uitgespreek. Maloney merk op dat historici dit eens is. Lowe het sy inkomste stelselmatig onderskat, wat hom in staat gestel het om die geskreeu vir belastingverlagings te weerstaan ​​en eerder die nasionale skuld te verminder. Hy het daarop aangedring dat die belastingstelsel regverdig is vir alle klasse. Deur sy eie eerlikheidskriterium - dat die balans tussen direkte en indirekte belasting onveranderd bly - het hy daarin geslaag. Geskiedkundiges wys daarop dat hierdie balans nog nooit 'n goeie maatstaf was vir klasvoorkoms nie en teen daardie tyd deeglik argaïes was. 
Openbare uitgawes vir die weermag en die vloot teen 1871 was op die laagste vlak sedert 1858. Oor die algemeen is nasionale openbare uitgawes verminder van £ 71,000,000 in 1868 tot £ 67,000,000 in 1870 en 1871. Dit het egter gestyg tot £ 74,604,000 in 1874. Nietemin het Gladstone kon vir elke jaar vyf surplusse oplewer ter waarde van £ 17,000,000. Hy was ook in staat (hy hervat die amp van kanselier van die skatkis in Augustus 1873 tot die ontbinding van die parlement vroeg in 1874) om die inkomstebelasting tot 3 pennies in die pond in 1873 te verlaag, en die volgende jaar stel hy voor om dit geheel en al af te skaf as hy het die volgende algemene verkiesing gewen. 
Buitelandse beleid Redigeer
In die nadraai van die Frans-Pruisiese oorlog van 1870–71 het Gladstone probeer om die Duitse kanselier Otto von Bismarck te oorreed om te verhinder dat Elsas en Lorraine geannekseer word uit die verslane Frankryk. Gladstone het 'n anonieme artikel in die Edinburgh Review in Oktober 1870 sy standpunte ondersteun, maar dit bly nie lank anoniem nie. Die Duitsers bly egter nie oortuig van Gladstone se openings nie. Frankryk sou beide provinsies in 1919 en 1944 herwin - maar eers na twee Wêreldoorloë met Duitsland.
Gedurende die Amerikaanse burgeroorlog 1861-1865 het Gladstone as kanselier van die skatkis die Britse en Franse ingryping aan die kant van die Konfederasie bevoordeel. Sy advies is deur die premier verwerp en Brittanje bly onbetrokke. Die Konfederale skip CSS Alabama is in 'n Engelse hawe gebou en het daarna die skeepsvaart van die Unie beskadig. In 1872 vestig Gladstone die Alabama -eise deur die Verenigde State $ 15,500,000 as deel van die Verdrag van Washington te gee.
Gladstone het min aandag aan militêre aangeleenthede gegee, maar het in 1870 deur die Parlement groot veranderinge in die weermagorganisasie deurgedring. Die indrukwekkende triomf van Duitsland oor Frankryk het bewys dat die Pruisiese stelsel van professionele soldate met up-to-date wapens baie beter was as die tradisionele stelsel van here-soldate wat Brittanje gebruik het.  Die hervormings was bedoel om die mag van die oorlogskantoor te sentraliseer, die aankoop van offisiere se kommissies af te skaf en om reservemagte in Brittanje te vestig deur 'n kort diensvoorwaarde vir aangewese mans op te stel. 
Edward Cardwell (1813–1886) as minister van buitelandse sake vir oorlog (1868–1874) het die hervormings ontwerp wat Gladstone ondersteun het in die naam van doeltreffendheid en demokrasie. In 1868 het hy geslagsgeskorsing afgeskaf en die status van die privaat soldaat tot 'n eerbare loopbaan verhoog. In 1870 het Cardwell "oorvloed geld" vir rekrute afgeskaf, wat bekende slegte karakters uit die geledere ontslaan het. Hy het 20 000 soldate uit selfregerende kolonies gehaal, soos Kanada, wat geleer het dat hulle hulself moet help verdedig. Die mees radikale verandering, wat die politieke spiere van Gladstone vereis het, was om die stelsel van amptenare wat kommissies en promosies deur aankope verkry, af te skaf eerder as verdienste. Die stelsel het beteken dat die ryk landbesit -gesinne al die middel- en senior geledere in die weermag beheer het. Die promosie was afhanklik van die rykdom van die gesin, nie die talente van die beampte nie, en die middelklas is byna heeltemal uitgesluit. Daar word van Britse offisiere verwag om mans en sportlui te wees; daar was geen probleem as hulle militêre kennis of leiersvaardighede heeltemal wou hê nie. Vanuit die Tory -perspektief was dit noodsaaklik om die offisierkorps op die domein van here te hou, en nie 'n ambag vir professionele kundiges nie. Hulle het gewaarsku dat laasgenoemde die oligargie kan bedreig en 'n militêre staatsgreep bedreig; hulle verkies 'n ondoeltreffende leër bo 'n outoritêre staat. Die opkoms van Bismarck se nuwe Duitsland het hierdie reaksionêre beleid te gevaarlik gemaak vir 'n groot ryk om te waag. Die wetsontwerp, wat huidige eienaars vir hul kontantbeleggings sou vergoed het, het in 1871 deur Commons gegaan, maar is deur die House of Lords geblokkeer. Gladstone het toe besluit om die stelsel te laat vaar sonder enige vergoeding, wat die Here genoop het om terug te keer en die oorspronklike wetsontwerp goed te keur. Liberale het saamgestem na Gladstone se anti-elitisme, en gewys op die geval van Lord Cardigan (1797–1868), wat £ 40 000 vir sy opdrag bestee het en heeltemal onbevoeg was in die Krim-oorlog, waar hy die rampspoedige "Charge of the Light Brigade" in 1854. Cardwell was nie sterk genoeg om 'n algemene personeelstelsel te installeer wat op die 20ste eeu moes wag nie. Hy het wel die oorlogsafdeling herrangskik. Hy het die amp van minister van buitelandse sake vir die oorlog bo die opperbevelhebber van die weermag aangestel, die bevelvoerder was sy koninklike hoogheid, die hertog van Cambridge (1819–1904), die eerste neef van die koningin en 'n teenstander van die hervormings. Die landmeter-generaal van die verordening en die finansiële sekretaris het belangrike afdelingshoofde geword wat aan die sekretaris rapporteer. Die milisie is ook hervorm en in die weermag geïntegreer. Die termyn van inskrywing is tot 6 jaar verminder, dus was daar meer omset en 'n groter aantal opgeleide reserviste. Die territoriale werwingstelsel vir regimente is gestandaardiseer en aangepas by die huidige bevolking. Cardwell het die weermag se begroting verminder, maar sy krag van die weermag met 25 bataljons, 156 veldwapens en oorvloedige winkels vergroot, terwyl die beskikbare reserwes vir buitelandse diens tienvoudig verhoog is van 3500 na 36,000 man. 
In die algemene verkiesing van 1880 het Gladstone's Liberals 352 setels gewen, 'n wins van 110, teen 237 vir die konserwatiewes en 63 vir die Irish Home Rule League. Dit was 'n gemaklike kantlyn, maar dit lyk asof afwykings altyd die voorsprong verminder het en soms 'n nederlaag opgelewer het. Ondanks sy ouderdom was Gladstone 'n onvermoeide leier en organiseerder, en die briljantste spreker het hy egter energie vermors deur 'n rukkie as sy eie kanselier van die skatkis te dien. Sy liberale party word toenemend gefaksionaliseer tussen die kleiner 'radikale' kontingent en die groter 'Whig' groepering. Gladstone het 'n relatief swak kabinet gekies wat die Whigs bevoordeel het. Tog is sommige Whigs vervreem vanweë sy keiserlike beleid, terwyl die radikale leier, Joseph Chamberlain, wegbreek omdat hulle sy huisregeringsplan vir Ierland teëgestaan ​​het.
Daar word aangevoer dat Gladstone die Bradlaugh -aangeleentheid verkeerd hanteer het en die opposisie 'n godsdienstige knuppel gegee het wat hulle jare lank gebruik het, met die gevolg dat sy tweede bediening nie naastenby so suksesvol was as die eerste nie. 
Een van die eerste belangrike wetgewing wat deur die nuwe regering ingestel is, was die Wet op Elementêre Onderwys 1880, wat die beginsel van verpligte onderwys (vir alle kinders tussen 5 en 10 jaar oud) vir die eerste keer in die wet vasgelê het.
In 1881 was Gladstone oortuig dat wet en orde herstel moet word om 'n grondwetsontwerp vir Ierland te aanvaar. In Februarie 1881 het die regering derhalwe die Wet op Vredesbewaring (Ierland) 1881 aangeneem, wat die Onderkoning van Ierland bevoegdhede gegee het om habeas corpus op te skort, en hom in werklikheid die bevoegdheid gegee het om enigiemand wat hy wil, op te sluit vir so lank as wat hy wil. Dit was die wet wat gebruik is om die Ierse nasionalistiese leier Charles Stewart Parnell in hegtenis te neem. In Augustus daardie jaar het die parlement die Wet op grondwet (Ierland) 1881 goedgekeur wat Ierse huurders "die drie F's" billike huurgeld, vaste vaste huurgeld en die reg het om hul besittings vrylik te verkoop.  Die regering van Gladstone het ook die Wet op agterstallige huurgeld (Ierland) 1882 goedgekeur, wat agterstallige huurgeld gekanselleer het vir Ierse huurders wat grond ter waarde van minder as £ 30 per jaar beset wat nie kon betaal nie. 
Die Wet op die huwelik van vroulike eiendom 1882 gee getroude vroue dieselfde regte om eiendom te koop, te verkoop en te besit as wat ongetroude vroue gedoen het, en het daartoe gelei dat vroue vir die eerste keer in die geskiedenis wettig erken word as individue in eie reg.
Gladstone se tweede regering het ook 'n aantal kieshervormings beleef. Die Wet op die voorkoming van korrupte en onwettige praktyke van 1883 was daarop gemik om korrupsie tydens verkiesings en die Wet op die Verteenwoordiging van die Mense 1884 uit die weg te ruim, wat die provinsies dieselfde franchise as die stadsdele gegee het - volwasse manlike huishoudings en £ 10 inwoners - en het ongeveer ses miljoen bygevoeg tot die totaal aantal wat tydens parlementsverkiesings kon stem. Parlementêre hervorming het voortgegaan met die Wet op Herverdeling van Sitplekke 1885.
Openbare uitgawes is verminder tot effens minder as £ 81,000,000 in 1881 van die £ 83,000,000 wat geërf is uit die vorige administrasie van 1879. Dit het egter gestyg tot £ 89,000,000 in 1885.  Vir byna drie jaar in sy tweede regering hervat Gladstone die amp van kanselier. Hy het die belasting op mout vir die boere afgeskaf, dit befonds deur 'n sent op inkomstebelasting by te voeg en 'n belasting op bier in te stel, in 1880. In 1881 verlaag hy die inkomstebelasting tot vyf pennies in die pond, en finansier dit deur die belasting op geeste, probates en nalatenskappe. In sy laaste begroting in 1882 het Gladstone by die inkomstebelasting gevoeg. 
Gladstone se regering is op 8 Junie 1885 onverwags oor die begrotingsstem verslaan en daarom bedank Gladstone die volgende dag, met Lord Salisbury wat 'n minderheids konserwatiewe administrasie vorm.
Terwyl hy in opposisie was, het Gladstone hom uitgespreek teen Disraeli se aggressiewe imperialisme. Veral in sy Midlothiaanse veldtogtoesprake van 1880 het hy sy liberale regeringsfilosofie uiteengesit. Die grootste besorgdheid van die veldtog was met buitelandse sake met evangeliese ywer. Hy verwoord sy visie van 'n wêreldgemeenskap, wat deur die wet beheer word, en die beskerming van die swakkes. Die basis was universalisme en inklusiwiteit wat sy emosionele beroepe op die gevoel van kommer vir ander bereik het, wat uiteindelik tot die groter prentjie van die eenheid van die mensdom lei.  Gladstone was van plan om die regte gedrag en die regte beginsels te herstel toe hy na sy amp terugkeer, maar die publieke opinie - veral onder die landelike heersers - dwing sy regering om keiserlike verdediging en uitbreiding voort te sit, veral in Egipte.  In 'n tyd toe Frankryk, Duitsland en ander hul ryke vinnig uitbrei, het hy gekant teen die uitbreiding van die Britse Ryk. 
Gladstone het die verkiesing van 1880 gewen op grond van sy Midlothian -veldtog teen die steun van Disraeli vir die Ottomaanse Ryk. Hy het die buitelandse beleid van Disraeli omgekeer deur die Britse garnisoen in Kandahar in Afganistan terug te trek en wou Ciprus aan Griekeland afstaan, hoewel hy daarvan ontslae geraak is deur Lord Granville.  Hoewel hy die anneksasie van Transvaal in die verkiesingsveldtog aan die kaak gestel het, kondig hy in Januarie 1881 aan dat selfregering nie gaan gebeur nie. Die Boere het in Februarie hierteen in opstand gekom en die Britte met geweld verdryf tydens die Slag van Majuba Hill. Gladstone het die Konvensie van Pretoria later in Augustus geïmplementeer, wat die Eerste Boereoorlog beëindig het. In Oktober in 'n toespraak in Leeds, verklaar Gladstone: "Terwyl ons teen imperialisme gekant is, is ons toegewyd aan die ryk". 
In 1882 het daar egter 'n nasionalistiese opstand in Egipte plaasgevind, onder leiding van kolonel Urabi. Daar was 'n moontlike gevaar vir die Suez -kanaal, en daarom Britse kommunikasie met die Indiese ryk, sowel as die Britse houers van Egiptiese obligasies.  Eers het Gladstone 'n beroep op die Concert of Europe gedoen om kollektief op te tree, hoewel dit deur onentoesiastiese reaksies ontvang is. Frankryk het aanvanklik oorlogskepe gestuur om by die Royal Navy by Alexandria aan te sluit, maar het geweier om militêre magte te stuur uit vrees dat die verdediging teen Duitsland sou verswak. Op 10 Julie het Gladstone opdrag gegee dat Urabi 'n ultimatum moet stel om die militêre versterkings van Alexandrië binne twaalf uur te stop. Urabi het nie geantwoord nie en op 11 Julie het die Royal Navy die stad gebombardeer terwyl die Franse hulle teruggetrek het. Dit het oproer veroorsaak en Gladstone het 2,300,000 pond uit die parlement gekry en die inkomstebelasting van 5 verhoogd. tot 6½d. om 'n militêre veldtog te finansier.  Die besluit om oorlog toe te gaan, het teenstand van die Liberale Party gekry, en die radikale parlementslid John Bright het uit protes uit die kabinet bedank.  Op 19 Augustus land Britse troepe onder bevel van sir Garnet Wolseley by Port Said en verslaan Urabi se troepe op 13 September tydens die Slag van Tel-el-Kebir. Toe hy die nuus oor die Britse oorwinning hoor, was Gladstone in ekstase en beveel hulde vir die gewere in Hyde Park ter ere van hulle. 
In Januarie 1884 het Gladstone ingestem om generaal Gordon na die Soedan te stuur om verslag te doen oor die beste maniere om Egiptiese garnisoene daar te ontruim na die opstand van die Mahdi Muhammad Ahmad. Toe Gordon in die Soedan aankom, wou hy die hoofstad, Khartoem, besit. Eers het Gladstone geweier om 'n noodlenigingsekspedisie te stuur, maar 'n paar maande later het hy toestemming gegee en in Oktober 1884 het generaal Wolseley van Kaïro na Khartoum gegaan, maar het te laat daar aangekom om Gordon te red, wat gesterf het toe Khartoum by die Mahdi geval het. "Geen enkele gebeurtenis in Gladstone se loopbaan het hom meer ongewild gemaak nie"  en 'n wantrouestem in die Commons het die meerderheid van die regering tot veertien verminder.
Godsdienstige aangeleenthede Redigeer
Enorme publisiteit is verleen aan die saak van Charles Bradlaugh, wat telkens as 'n liberaal in die parlement verkies is, maar nie kon sit nie omdat hy 'n ateïs was. Bradlaugh was 'n konvensionele liberaal oor die meeste aangeleenthede, maar hy was ook 'n baie kontroversiële voorstander van geboortebeperking. Die tegniese probleem was of 'n ateïs sy lojaliteit kon "bevestig" eerder as om 'by God te sweer'. Gladstone het baklei om Bradlaugh aan die sit te kry, maar het 'n wettiese benadering gevolg wat die konserwatiewe toegelaat het om die liberale aan te val met 'n beroep op godsdienstige sentiment. Die liberale was verdeeld en hul saak het gely. Bradlaugh sit uiteindelik in 1886 en in 1888 neem die parlement 'n wet aan wat bevestigings in plaas van ede moontlik maak. 
Met baie min publisiteit word Gladstone na 1880 toenemend van koningin Victoria vervreem oor kwessies van Kerk van Engeland se beskerming. Gladstone se beleid was om biskoppe en dekane slegs op grond van verdienste en leierskapvermoë aan te wys. Die koningin, aangemoedig deur Disraeli, bevoordeel gematigdes wat die party van die Hoë Kerk (wat geneig was om die liberale te ondersteun) sou belemmer.  
By die algemene verkiesing in November/Desember 1885 verloor die Liberale 33 setels, maar in Januarie 1886 bedank Salisbury die premierskap nadat hy 'n stemming verloor het en dus het Gladstone op 1 Februarie 'n regering gevorm. Historici wys op sy ouderdom as 'n verklaring vir sy onbuigsaamheid. Hy het die radikale rol in sy kabinet tot die minimum beperk, met slegs Joseph Chamberlain wat die faksie verteenwoordig. Die gevolg was interne twis wat die kabinet so verswak het dat daar nie goeie prestasies was nie. Die historikus Donald Southgate voer aan:
Gladstone, ouderdom en siekes, het sy doeltreffendheid verloor. Die party het swaargekry omdat die begeerte om dit te bewaar voorrang geniet, selfs by die vooraanstaande radikale, bo die begeerte om dit vir enige spesifieke doel aan te wend, soos die toekenning van plaaslike verteenwoordigende instellings aan Ierland. 
Nog nooit in die moderne era het 'n triomferende meerderheid van die Laerhuis so min bereik nie. Die rede was nie net die voortdurende ekonomiese onrus buite nie, en ook nie die nuwe verskynsels van twee opposisies nie - 'n Ierse sowel as 'n konserwatiewe. Dit was dit. daar was 'n verborge [konflik] in die meerderheid self, wat die konsuls van die regering verlam en sy beleid gesigzag het. Sy eie aanpassingsmetode, wat radikaal in die openbaar sou wees en agter die skerms wankel, kon geen van die partye veilig voel nie. Noudat hy 70 was, het blote egoïsme op hom gegroei en in die gewoonte om hierdie raaisel te speel - die mens en sy volgelinge te verwonder deur onverwagse bewegings. 
Gladstone draai na Ierland. Die wetsontwerp op die eerste huisreël is op 8 April aan die parlement voorgestel en die wetsontwerp op grondaankope op 16 April. Joseph Chamberlain en George Otto Trevelyan bedank uit die kabinet toe Gladstone hulle meedeel dat hy die wetsontwerpe wou voorlê. 
Die grondaankoopwetsontwerp het verhuurders in Ierland - meestal Protestante - in staat gestel om hul grond teen 20 jaar huur aan hul huurders te verkoop. Die aankope sou gefinansier word deur staatslenings gefinansier deur £ 120,000,000 wat op Britse krediet teen 3%verseker is.  Die wetsontwerp was 'n skok vir die liberale en het Gladstone se regering binne 'n paar maande laat val. Die Ierse nasionalistiese reaksie was gemeng, die Unionistiese mening was vyandig, en die verkiesingsrede tydens die 1886 -verkiesing het aan die lig gebring dat Engelse radikale ook teen die wetsontwerp is. Onder die liberale geledere het verskeie Gladstoniaanse kandidate die wetsontwerp verwerp, wat die vrees weerspieël dat die belange van die werkende mense opgeoffer word om 'n reddingsoperasie vir die elite te finansier. Die grondaankoopwetsontwerp is van alle kante gekritiseer en is laat vaar.Die Wetsontwerp op Huisreëls is met 343 stemme teen 313 verslaan, met 93 liberale wat daarteen gestem het.   Daar is dus niks bereik nie, behalwe die permanente ontwrigting van die Liberale Party.
Mans wat die Liberale Party verlaat het, het nou die Liberal Unionist Party gevorm. Gladstone het die parlement ontbind en 'n algemene verkiesing belê wat gelei het tot 'n Unionist (konserwatiewe en liberale unionistiese) oorwinning onder Salisbury. 
Die algemene verkiesing van 1892 het meer liberale as Unioniste opgelewer, maar sonder 'n algehele meerderheid. Die vakbondlede bly in hul amp totdat hulle 'n mosie van wantroue wat deur H. H. Asquith op 11 Augustus ingedien is, verloor het. Gladstone het op 82 -jarige ouderdom vir die laaste keer premier geword, en was beide die oudste persoon wat ooit in die amp aangestel is, en toe hy in 1894 bedank, 84 jaar oud, was hy die oudste persoon wat ooit die Premiership beklee het. 
Gladstone was die eerste premier wat in 1892 'n voorwaarde gestel het dat ministers bedank as bestuurders van openbare ondernemings. Dit word deur Salisbury in 1895 en Arthur Balfour na hom laat vaar, maar is in 1905 deur liberaal Henry Campbell-Bannerman herstel en is sedertdien waargeneem . 
Omdat hy op Ierse nasionalistiese stemme moes staatmaak, het Gladstone in Februarie 1893 die wetsontwerp op die tweede huisreël ingedien, en die tweede lesing op 21 April met 43 stemme en die derde lesing op 1 September met 34 stemme. Die House of Lords het die wetsontwerp egter doodgemaak deur op 8 September met 419 stemme teen 41 te stem. Gladstone wou 'n algemene verkiesing uitoefen om 'n veldtog teen die Here te voer, maar sy kollegas het hom daarvan weerhou.
Openbare uitgawes in die jare 1892–1993 was £ 80,000,000 met inkomstebelasting teen sewe sent in die pond. In 1894 beloop die invoer van Brittanje £ 408,000,000, met die totale Britse vervaardiging op £ 216,000,000 (en die heruitvoer van invoer ter waarde van £ 57,000,000). 
In Desember 1893 het 'n opposisie -mosie wat deur Lord George Hamilton voorgestel is, 'n uitbreiding van die Royal Navy nodig. Gladstone was gekant teen die verhoging van die openbare uitgawes vir die seestemings, in die tradisie van vryhandelsliberalisme van sy vroeëre politieke loopbaan as kanselier. Byna al sy kollegas het egter geglo in die uitbreiding van die Royal Navy. Gladstone was ook gekant teen die voorstel van Sir William Harcourt om 'n gegradueerde doodsplig in werking te stel, wat Gladstone as die "mees radikale maatstaf van my leeftyd" bestempel het. 
Gladstone het op 2 Maart 1894 besluit om die Premiership te bedank, oënskynlik om gesondheidsredes. Die koningin het Gladstone nie gevra wie hom moet opvolg nie, maar het na Lord Rosebery gestuur (Gladstone sou advies gegee het oor Lord Spencer). 
Die derde bediening, 1886
In 1886 was sy party verbonde aan Ierse nasionaliste om die regering van Lord Salisbury te verslaan. Gladstone herwin sy posisie as premier en kombineer die amp met die van Lord Privy Seal. Tydens hierdie administrasie het hy die eerste keer sy wetsontwerp op Huisreëls vir Ierland voorgestel. Die kwessie het die Liberale Party verdeel en die wetsontwerp is tydens die tweede lesing uitgegooi. Die gevolg was die einde van sy regering na 'n paar maande en 'n ander regering onder leiding van Lord Salisbury.
Hughenden Manor Die tuiste van Benjamin Disraeli, leier van die Konserwatiewe Party tydens die regering van Victoria, van 1848 tot sy dood in 1881. Dit was sy terugtog uit die strengheid van die parlementêre lewe en huisves baie van sy persoonlike besittings. Hughenden Manor, High Wycombe, Hertfordshire HP14 4LA Tel: 01494 532580
Kilmainham Gaol, geopen in 1796 en 1924, is leiers van baie Ierse rebelle hier aangehou, soos Robert Emmet, Thomas Francis Meagher, Charles Stewart Parnell en die sleutelfigure van die 1916 -rebellie. Kilmainham Gaol, Kilmainham, Dublin 8 Tel: 00353 1 4535984
Copyright © salvadoryoscar.com | William Gladstone en die hervormingswet van 1884 (klaskameraktiwiteit)...