Isola non isolata. Le Stinche in die Middeleeue - Artikels - 2022
Isola non isolata. Le Stinche in die Middeleeue
Inleiding: Die Departement van Strafadministrasie (DAP) van die Italiaanse regering publiseer 'n maandelikse tydskrif, gepas getiteld «Le due città». Maar eerder as om 'n sentrale tema in die Augustiniese denke te ontlok, poog die naam om die groeiende kloof tussen twee sosiale entiteite, die stad en die gevangenis, kritiek te lewer (en reg te stel). Asof dit uit een of ander Durkheimiaanse handboek gehaal is, is hierdie disjunksie simptomaties van hoe 'hoofstroom' en 'afwykende' samelewings hulself as diep en byna onherroeplik in stryd met mekaar beskou het - 'n ideologie wat sy sterkste manifestasie in die Anglo-Amerikaner bereik het. wêreld, waar gevangenisse na landelike gebiede verskuif word of andersins as kantoorgeboue in die middestad gekamoefleer word. En hoewel die proses in Italië (of in Europa in die algemeen) nie naastenby so uitgesproke is nie, is dit beslis 'n sterk neiging, soos die DAP se joernaal nadruklik beklemtoon.
Die verbreking tussen veroordeeldes en die vrye samelewing, hoe ideaal ook al, was eenvoudig ondenkbaar toe tronke die eerste keer wyd in die gemeenskaplike regstelsels ingestel is, dit wil sê tussen die middel dertiende en die vroeë veertiende eeu. In hierdie sin is Florence nie bloot 'n voorbeeld nie, maar miskien wel die geval, vir c. 1300 het die gemeente die vlagskip-gevangenis van die laat-Middeleeuse Italië geskep en 'n unieke fasiliteit in die hele Wes-Europa. Inderdaad, Le Stinche - soos die verbinding gou bekend geword het - is hoog in die stad se politieke, wettige, administratiewe en sosiale prestasies in die laat-Middeleeuse tydperk. En dat hierdie feit vandag verduister word, weerspieël ons eie mentaliteit van 'die twee stede' eerder as die oorspronklike, sosiaal integrerende denke agter die grondlegging van Middeleeuse gevangenisse.
Onkunde oor die werklike 'geboorte' van die gevangenis as 'n instelling (anders as die van die moderne penologie) en oor die lewe daarin, bepaal die twee hoofdoelstellings van die onderhawige opstel: eerstens om die vroeë geskiedenis van die opsluiting van Florentine af te baken uiteenlopende en uiteenlopende oorsprong vir die stigting en routinering van Le Stinche as 'n eksklusiewe fasiliteit teen die einde van die veertiende eeu; tweedens, om die organisasie van die gevangenislewe te belig en die aansienlike mate waarin dit op eksterne ingryping staatgemaak het, hetsy deur onafhanklike toesighouers, liefdadigheidsgenote of betrokke individue. Vir Le Stinche se ligging, bewind en die sosiale deurdringbaarheid van sy mure het verseker dat gevangenes en die samelewing in die algemeen daagliks in wisselwerking verkeer en sodoende die skepping van «'n stad in 'n stad» vermy.
Nadat ons kortliks die bronne en beskikbare kennis oor die onderwerp (afdelings 1-2) bekendgestel het, gaan ons deur drie hoofafdelings (3-5): die eerste skets 'n profiel van Le Stinche hoofsaaklik vanuit 'n administratiewe oogpunt; die tweede ontleed die finansiële aspekte van die fasiliteit; en die derde handel oor die gevangenisvereniging en die gevangenes se daaglikse lewe. Die gevolgtrekking (afdeling 6) plaas Le Stinche kortliks binne die breër konteks van twee parallelle en oorvleuelende ontwikkelings: die verspreiding van gevangenisse in die laat-Middeleeuse Wes-Europa en die verskuiwing van houdings van uitsluiting na die insluiting van sosiale afwykers in daardie tyd. In teenstelling met die siening van die laat-Middeleeuse samelewing wat deurtrek word deur 'n 'vervolgingsmentaliteit', hou die verdraagsaamheid in daardie tydperk 'n groter mate van verdraagsaamheid in as wat gewoonlik erken word.