Image deur Septimiu Balica
... Daar is net een vraag:
hoe om hierdie wêreld lief te hê ....
Ek stem saam met Mary Oliver: Dit is Die vraag.
Ons belangrikste en belangrikste ondersoek op hierdie oomblik op planeet Aarde is byvoorbeeld nie hoe om 'n volhoubare samelewing te skep nie. Dit is 'n goeie vraag, 'n dringende vraag, maar nie die belangrikste nie.
Hoe om 'n lewe te skepverbetering die samelewing is nader aan die punt, maar steeds nie.
Die belangrikste vraag is nie hoe om die verlies aan biodiversiteit, klimaatsontwrigting, ekologiese agteruitgang, pandemies en fascisme te oorleef nie. Dit is nie eers: Sal ons oorleef?
Dit is dit: hoe sal dit lyk as ons hierdie wêreld, ons meer as die menslike wêreld, regtig liefhet - so volledig as wat ons kan, individueel en gesamentlik?
As genoeg van ons daarin slaag om hierdie vraag uit te leef, is ons goed op pad om 'n gesonder samelewing te bou wat nie net volhoubaar is nie, maar ook lewensverbeterend. Deur beter te word om hierdie wêreld lief te hê, sal ons ook alles in ons vermoë doen om spesies en menslike diversiteit, ekologiese gesondheid, klimaatsstabilisering en lewensverbeterende regering te bevorder.
Die primêre vraag is dus nie: Hoe sorg ek vir myself, my gesin of my gemeenskap? doel, Hoe gee ek om vir die wêreld?
As dit die hoofvraag was wat genoeg van ons geleef het - of die vraag wat die meeste van ons meestal geleef het - sou ons onder andere doen wat die beste is vir onsself, ons gesin en ons gemeenskap.
Die wêreld lief te hê
Wat beteken dit om die wêreld lief te hê?
Vir almal beteken dit om 'n spesifieke plek op aarde op die regte manier te ken, omgee en aktief te versorg - sy wesens (insluitend die mense van alle rasse, ouderdomme, klasse, geloofsbelydenisse en geslagte), landvorms, waters, gronde en lug; sy gesondheid, integriteit en stories.
Vir diegene wat die reis van sielinisiasie deurgemaak het, is die mees effektiewe manier om hierdie wêreld lief te hê, om te beliggaam wat op die reis ontdek is. As ons die waarheid in die middel van die beeld waarmee ons gebore is, uitleef, lewer ons ons grootste bydrae tot ekologiese lewenskrag en kulturele evolusie - en in 'n tyd van samelewing, ook tot kulturele rewolusie en renaissance.
Mary Oliver se vraag kan nie goed beantwoord word deur 'n kognitiewe proses van afleiding nie. Die uiteindelike antwoord word by ons gebore. Ons is gebore as daardie antwoord. Ons begin met die reis van sielinisiasie om die antwoord te ontdek wat altyd in ons gewag het.
Het Gaia Goof?
Baie mense het die menslike Ego as die ongelukkigste en gevaarlikste ding wat ooit op aarde verskyn het, beskou. Ekosidale. Hulle het 'n punt. Maar ek glo dat die opkoms van die menslike Ego nie 'n fout was nie, al was dit die begin van 'n vreeslike riskante eksperiment.
Wanneer ons as spesie leer om ons natuurlike plek in te neem as 'n gesamentlike agent van die natuurlike wêreld - if ons doen dit - die krag van menslike bewuste selfbewustheid sal saamgevoeg word met die kreatiewe kragte van evolusie. Dit sal die mens se bewussyn weer in lyn bring met Mystery (of dit vir die eerste keer moontlik maak, afhangende van hoe u dit sien). Dit sou die droom van die Aarde ondersteun en versterk bo wat iemand van ons kon dink. Hierdie belyning kan wees gelykstaande aan die bewustelike ontwaking van ons planeet. Die reis van sielinisiasie, wyd in die meeste samelewings geïmplementeer, is die manier om dit te bereik.
Om die reis van sielinisiasie ten volle te omhels en te vergemaklik, moet 'n samelewing genoeg ware volwassenes en ouer mense hê om al sy kinders en adolessente te ondersteun om heel te word - want slegs gesonde adolessente is bereid om die reis aan te pak. (Sien Natuur en die menslike siel)
Het Gaia gekook deur mense te skep? Nee, ek glo dit nie, maar sy het 'n groot kans op ons gewaag, een wat kan lei tot die vernietiging van die meeste lewensvorme wat sy die afgelope 300 miljoen jaar gegenereer het - of dit kan nog draai 'n ongekende versneller van evolusie te wees.
Die mensdom is te midde van 'n diepgaande inisiasie-reis en gevolglik is die aarde ook so. Sal ons dit deurgaan? Dit blyk 'n kranshanger te wees. Dit hang alles af van die gesamentlike besluite wat ons neem en die aksies wat ons hierdie eeu neem. Wat 'n seën en geleentheid om in hierdie tyd te lewe!
Kulturele terapie en die droom van die aarde
Thomas Berry, 'n lewenslange student van wêreldkulture, het reguit gepraat en verwys na die huidige, byna universele verbintenis tot industriële vooruitgang, onbeperkte groei en 'n verbruikersamelewing as 'die hoogste patologie van die hele geskiedenis'. 'N Geldige reaksie op so 'n patologie moet volgens hom remediërende behandeling insluit:
Die toetrede tot die industriële beskawing ... moet beskou word as 'n diepgaande kulturele disoriëntasie. Dit kan slegs hanteer word deur 'n ooreenstemmende diep kulturele terapie.
... Op so 'n oomblik is 'n nuwe openbaringservaring nodig, 'n ervaring waarin menslike bewussyn ontwaak vir die grootsheid en heilige kwaliteit van die Aarde-proses. Hierdie ontwaking is ons menslike deelname aan die droom van die Aarde .... Ons het waarskynlik nog nie sulke deelname aan die droom van die Aarde gehad sedert vroeëre sjamanistye nie, maar daarin lê ons hoop vir die toekoms vir onsself en vir die hele Aarde-gemeenskap. . (Bessie, Die Groot Werk)
Ek hoor Thomas sê dat die kulturele terapie wat ons nodig het, spruit uit openbarende of visioenêre ervaring, 'n ontwaking vir die droom van die Aarde. Die droom van die aarde is wat Thomas beskryf as ''n mens-aarde-teenwoordigheid wat mekaar verbeter.' Om hierdie droom te verwesenlik, vertel hy ons, moet ons individueel na die raaisels reis:
Meer as enige ander menslike soort wat met die heilige te make het, reis die sjamaniese persoonlikheid na die verre uithoeke van die kosmiese misterie en bring die visie en die krag wat die menslike gemeenskap nodig het op die mees elementêre vlak terug. . . . Nie net kom die sjamanistiese tipe in ons samelewing na vore nie, maar ook die sjamanistiese dimensie van die psige self. In periodes van betekenisvolle kulturele kreatiwiteit, neem hierdie aspek van die psige 'n deurlopende rol in die hele samelewing in en verskyn dit in al die basiese instellings en beroepe.(Bessie, Droom van die Aarde)
Die afkoms na siel
Wat Thomas na verwys as "die sjamaniese dimensie van die psige" is wat ek die Dark Muse-Beloved noem, die Westerse faset van die Self, die dimensie van ons psige wat verlustig in nag, drome, bestemming, dood en die raaisels en eienskappe van die onderwêreld. Dit is die faset van ons menslike heelheid wat ons lei op die Afkoms na die siel - die faset ook bekend as die Guide to Soul, Magician, of Psychopomp. Hierdie 'sjamaniese' dimensie van die psige is een van die twee (saam met die Suid-faset) wat die minste ontwikkel word in die hedendaagse wêreld en wat gekweek moet word as die afdraand vrugbaar wil wees.
Aangesien ons ontwaking met die droom van die aarde 'n reis na die raaisels vereis, benodig ons kulturele genesing 'n manier om die reis te vergemaklik. Thomas vermoed dat ons sedert 'vroeëre sjamanistye' nog nie so 'n metodologie gehad het nie, maar hy raai ons nie aan om terug te keer na die metodes van ouer tradisies of dit te herhaal nie, maar eerder ons eie hedendaagse maniere te genereer. Dit is juis ons doel by Animas Valley Institute: om 'n Westerse en natuurgebaseerde manier wat nog nooit voorheen gesien is nie, deel te neem aan die droom van die Aarde deur middel van die Afkoms na die siel (en die reis van sielinisiasie, meer algemeen).
Ek het 'n groot deel van die eerste helfte van my volwasse lewe as psigoterapeut deurgebring, maar hierdie boek bied nie 'n nuwe of ou vorm van terapie nie, ten minste nie vir individue nie. Inteendeel, wat ek hier voorgestel het, is 'n vorm van wat Thomas 'n 'diep kulturele terapie' genoem het - vir samelewings wat verbrokkel het, in hulself gevou het en getraumatiseerd geraak het weens die verlies aan praktyke en seremonies wat ware volwassenes en ouderlinge skep. .
Die vooraanstaande omgewingsadvokaat Gus Speth, stigter van die World Resources Institute, spreek ook die behoefte aan wat neerkom op 'n diep kulturele terapie:
Ek het vroeër gedink die grootste omgewingsprobleme is verlies aan biodiversiteit, ineenstorting van die ekosisteem en klimaatsverandering. Ek het gedink dat ons met dertig jaar van goeie wetenskap die probleme sou kon aanspreek. Maar ek was verkeerd. Die grootste omgewingsprobleme is selfsug, hebsug en apatie. . . en om diegene te hanteer, het ons 'n geestelike en kulturele transformasie nodig, en ons wetenskaplikes weet nie hoe om dit te doen nie. (Steve Curwood 5 Mei 2016 onderhoud met Gus Speth)
Dood, liefde en siel
Ons gaan sterf, elkeen van ons. Daar is geen twyfel oor nie Wat.
Wat daar is 'n vraag is of ons in hierdie leeftyd daarin sal slaag om ons unieke, sielgewortelde geskenk tot hierdie wêreld by te dra - of selfs die aard van daardie geskenk te ontdek. In die onverbiddelike werklikheid en helder lig van ons sterflikheid, watter ander vraag kan groter relevansie en dringendheid hê?
Dit gaan uiteindelik oor liefde, oor liefde in sy mees uitgebreide en onbaatsugtigste vorm, 'n liefde vir die wêreld wat skaars geword het, 'n liefde wat wild en volwasse is. Hierdie vorm van liefde groei uit 'n vereenselwiging met en 'n verbintenis tot iets groter, veel groter as ons individuele lewens. As ons onsself ten volle aan die wêreld kan aanbied, is daar in 'n sekere sin niks van ons oor wanneer ons sterf nie. Deur met hierdie wêreld saam te smelt voordat ons dit verlaat, gaan ons nooit regtig weg nie.
As ons Ego-identiteit deur 'n lewe van sielswerk uitbrei totdat dit so wyd en diep soos die wêreld is, is daar niks verlore as ons die laaste asem haal nie. Op sielvlak was ons in elk geval nooit van mekaar geskei nie, want as 'n ekologiese nis is ons siel 'n integrale element van hierdie wêreld - en dit sal ook so bly, selfs nadat ons liggaam teruggekeer het na die aarde en ons ego weer opgeneem is in 'n groter bewussyn.
Om hierdie liefde te ervaar en daaruit te leef, moet ons eers vrede maak met ons sterflikheid. Inderdaad, ons moet ons innige dankbaarheid vir ons sterflikheid ontbloot, 'n mistieke vakleerlingskap vir die dood, nie as iets wat teen die lewe is nie, maar eerder as 'n ondeelbare onderdeel daarvan, van die lewe wat ons vroeër baie makliker gehad het om lief te hê as die dood toe ons gedink het een of ander manier skei.
Is u bereid en in staat om hierdie wêreld lief te hê, alhoewel u Ego dit graag wil verlaat, alhoewel hierdie wêreld? vereis u Ego om dit te verlaat? Lank voor u laaste asem, sal u u huidige lewe en identiteit in gevaar stel vir die moontlikheid om u allerheiligste take te ontbloot, u unieke sielverweerde diens aan hierdie wêreld?
© 2021 deur Bill Plotkin. Alle regte voorbehou.
Sielsinisiasie is 'n noodsaaklike geestelike avontuur wat die meeste van die wêreld vergeet het - of nog nie ontdek het nie. Hier beeld die visioenêre ekopsigoloog Bill Plotkin hierdie reis in, een wat nog nie voorheen in die hedendaagse Westerse wêreld verlig is nie, en tog noodsaaklik is vir die toekoms van ons spesie en ons planeet.
Gebaseer op die ervarings van duisende mense, bied hierdie boek fase-vir-fase leiding vir die afkoms na siel - die ontbinding van die huidige identiteit; die ontmoeting met die mitopoëtiese raaisels van die siel; en die metamorfose van die ego in 'n medeskepper van lewensverbeterende kultuur. Plotkin illustreer elke fase van hierdie meesleurende en soms gevaarlike odyssee met fassinerende verhale van baie mense, ook dié wat hy gelei het.
Gebrek aan persoonlike betekenis en vervulling is endemies aan die hedendaagse Westerse en verwesterde samelewings. Waarom kom depressie, angs en selfmoord al hoe meer voor? Ek glo dat die saak meer te doen het ...