Interessantheidshalwe (en waarom mag ’n mens nie interessanthede in verband met ’n gedig noem nie?) kan ek noem dat die Eagar-kindertjies, my neefs en niggies, inderdaad skulpe op hulle vroeg gestorwe pa, boetie en sussie se grafte in die kerkhof op die plaas Sans Souci gepak het. Die werk van digters soos J. Slauerhoff, Pablo Neruda, Uys Krige, D.J. Opperman, Derick Walcott en Grace Nichols het natuurlik die idee vir so ’n bundel verder gevoed. Dis opwindend en die blote andersheid daarvan laat my dit lees. ‘n Gedig wat my soos ‘n vuishou tref: Dit is duidelik dat hierdie vraagstuk feitlik nie by ŉ ou kultuurvolk kan ontstaan nie. Al sou miljoene Duitsers nog so twyfel of dit die moeite werd is dat daar ŉ Duitse volk op aarde leef, sal die volk tog , bo die individuele be- en vertwyfeling voortgaan. Op die buiteblad is ’n afbeelding van ’n skildery van Judith Mason getiteld Roman Africa. Die titel van die werk is reeds ’n aanduiding daarvan dat die verhouding tussen Europa en Afrika aan die orde gestel word, hetsy in kontras of in aansluiting of albei.