Alexander was die mooiste matriek seun wat ek nog in my lewe gesien het. Hy was so mooi soos die heelal homself. Ek dink hy was die oorsaak dat ek die eerste kwartaal gedruip het.
Hy was sonbruin gebrand, wilde kuif en ’n skoolbroek wat hy laas in standerd 7 gekoop het. Die broek is al te klein, maar ek gee glad nie om nie. Dis mooi. Dis baie mooi.
Dan het ek lekker gekry en net gesmile. Saans as ek alleen in my bed lê en lam word in die lieste, het sy woorde altyd soos ’n koor in my kom sing……”Ek gaan hulle bliksem”
“Gee jy om?” het hy gevra en my met sy blou oë aangekyk en daar het duisende glimlaggies in sy oë gesit.
OP die wal van die rivier het hy sy klere uitgetrek en in die water gespring. Daai kaal, bruin, matriek-seun lyf het my vir jare en jare nog gejaag (in my gedagtes)
Hy het uitgeswem na die kant toe. Daar het hy op die wal gaan sit, goudbruin in die son en vir my gesê om langs hom te sit.
“Jy weet, alles is mooi. Mense neem mooi karre op ’n skou af, en dan neem hulle geroeste wrakke af wat in die veld staan. Al die prentjies beland tog iewers in ’n raam of plakboek. Ons is ook so. Iewers is daar ’n plakboek waar jou prentjie in gaan wees” het hy gesê.
“Ek worry nie wat mense sê nie. Jy het in my plakboek en ’n fotoraam beland.” en daar swem ek saam met die mooiste skoolseun kaal in die rivier. Dit was my raam-oomblik. My plakboek-dag. Sommer net so in ’n vuil rivier.