Curtis PN-1 - Inligting
Curtis PN -1 - Geskiedenis
Eerste vlug: 1921
Kragsentrale: 1230HP Liberty L-825
Spanwydte: 30 voet 10 duim
Bereik: 255 mi
Lengte: 23 voet 6 duim
Maksimum spoed: 108 MPH
Gewig: 2,311 pond (bruto)
Koue Oorlog: generaal Curtis LeMay, vader van die Strategiese Lugkommando
Curtis LeMay (15 November 1906 1 Oktober 1990) was 'n Amerikaanse lugmaggeneraal wat tydens die Tweede Wêreldoorlog beroemd geword het omdat hy 'n bomaanval in die Stille Oseaan gelei het. Na die oorlog was hy die leier van die Strategic Air Command, die Amerikaanse militêre afdeling wat verantwoordelik was vir die meeste van die land se kernwapens. LeMay het later as president van George Wallace in die presidensiële verkiesing van 1968 opgetree.
Vinnige feite: Curtis LeMay
Bekend vir: LeMay was 'n belangrike leier van die Amerikaanse weermag tydens die Tweede Wêreldoorlog en het tydens die vroeë jare van die Koue Oorlog die Strategiese Lugkommando gelei.
Gebore: 15 November 1906 in Columbus, Ohio
Ouers: Erving en Arizona LeMay
Oorlede: 1 Oktober 1990 by March Air Force Base, Kalifornië
Onderwys: Ohio State University (BS in Siviele Ingenieurswese)
Toekennings en eerbewyse: U.S. Distinguished Service Cross, French Legion of Honor, British Distinguished Flying Cross
Eggenoot: Helen Estelle Maitland (m. 1934–1992)
Kinders: Patricia Jane LeMay Lodge
Op 23 Junie 1924, om 03:58 opgestyg, het die proefvlieënier van die weermag, eerste luitenant Russell Maughan, Mitchel Field, New York, in PW-8 24-204 verlaat, aangepas met ekstra brandstof- en olietenks, 'n dagbreek tot skemer transkontinentale vlug oor die VSA. Η ] Hy het vyf keer gevul met brandstof, hy land op Crissy Field, San Francisco, Kalifornië, om 21:46 uur, een minuut voor skemer, en bedek 2670 km in 20 uur en 48 minute. Sy vlugtyd was onder meer vier beplande stop van 30 minute by McCook Field, Ohio Saint Joseph, Missouri Cheyenne, Wyoming en Salduro Siding, Utah en 'n onbeplande stop in North Platte, Nebraska vir ekstra brandstof toe 'n modderige veld in Missouri hom nie toegelaat het om neem 'n volle vrag op. Hy het ook 'n uur by McCook verloor om 'n gebreekte brandstofklep te herstel nadat 'n te gretige werktuigkundige die klep te hard gedraai het en dit beskadig het.
Die oorspronklike vyftien P-1s bedien in die 27ste en 94ste Pursuit Squadrons, 1st Pursuit Group, Selfridge Field, Michigan. Die eerste Hawk wat in hoeveelheid by die Air Corps gedien het, was die P-1A (17de, 27ste en 94ste Pursuit -eskader) begin in 1925. In Oktober 1928 was die grootste orde van 33 P-1s is gemaak. Dit is teen April 1929 afgelewer as P-1Cs. Γ]
Die AT-4 en AT-5 afrigtervariante bedien by die 43ste Pursuit Squadron (School) in Kelly Field, Texas. Γ ]
Die betekenis van die chronogenealogieë van Genesis 5 en 11 - deur Gerhard F. Hasel
In Oorsprong 7: 23-37, Dr. Hasel het argumente aangevoer wat toon dat die geslagsregisters in Genesis 5 en 11 uniek is vir Bybelse literatuur en dat dit gelees moet word soos gegee. Hierdie metgeselartikel ondersoek hierdie chronogenealogieë en die betekenis van die literêre figure wat in die teks gebruik word, verder. Deur literêre en argeologies-historiese gegewens te gebruik, vergelyk dr Hasel die Bybelse teks met buite-Bybelse literatuur en geskiedenis. Ontledings van ander interpretasieteorieë word ook ingesluit.
Wat is die implikasies van die aanvaarding van 'n letterlike interpretasie van die chronogenealogieë van Genesis 5 en 11? Die skrywer beantwoord hierdie vraag en antwoord op tradisionele argumente teen letterlike lees.
Die studie van Genesis 5 en 11 toon aan dat die vraag na die betekenis van die geslagsregisters baie kompleks is. Hierdie kompleksiteit word beklemtoon deur die feit dat daar verskillende tekstuele herhalings van die chronologiese gegewens en getalle is (Hasel 1980) en deur die feit dat "die belangrikste bronne" (Kitchen 1966, p. 35) van die chronologiese gegewens vir beide die antidiluviaanse en postdiluviaanse tydperke kom slegs in hierdie twee hoofstukke voor. Boonop maak die vergelykende materiaal wat verband hou met genealogie binne en buite die Skrif Genesis 5 en 11 uniek in die Bybel en die ou Nabye Ooste (Hartman 1972 Hasel 1978), omdat die literêre vorm "genealogie" in geen ander geval met chronologiese inligting verbind word nie. dit is in hierdie twee hoofstukke. Hierdie verskynsel het geleer dat die wetenskap Genesis 5 en 11: 10-26 van latere genealogiese lyste (Johnson 1969, bl. 28) in beide die Ou (vgl. 1 Kronieke 1-9 Esra-Nehemia) en die Nuwe Testament (vgl. Matteus 1: 1-17 Lukas 3: 23-33). Ter erkenning van hierdie unieke literêre vorm met tydspesifikasies, word hierdie geslagsregisters in Genesis 5 en 11 aangedui as 'chronogenealogieë'. Die koppeling van die afkomslyne met tydsaspekte het en het steeds 'n bepalende funksie in die besprekings van die betekenis van hierdie hoofstukke. Dit moet steeds op metodologiese gronde belangrik bly, want 'n eensydige vergelyking van geslagsregisters, hetsy bybels of nie-Bybels, sonder 'n kombinasie van afkomslyn en lewensduur met Genesis, is 'n onvoldoende prosedure om die ware betekenis van Genesis 5 en 11: 10- te ontbloot 26.
Die beurs van vandag het 'n radikaal nuwe houding teenoor chronologiese gegewens in die Bybel. Die kritiese houding van 'n vroeëre generasie geleerdes, soos tipies was vir Julius Wellhausen en sy volgelinge aan die begin van die eeu, wat chronologiese inligting in die Bybel as bloot 'n vensterversiering beskou het om die waarheid van die historiese voertuig van Bybelskrywers te versterk uitdrukking van geloof, is nie meer in die mode nie. Die verandering is veroorsaak deur die feit dat die akkuraatheid van die chronologiese inligting in die Bybel, veral in die Ou Testament, in die afgelope vyf dekades herhaaldelik geverifieer is. "Die indrukwekkendste voorbeeld hiervan word gesien in die werk van ER Thiele oor die rekords van die konings van Israel en Juda" (Oswalt 1979, p. 673), wat getoon het dat die geheimsinnige getalle van die Hebreeuse konings (Thiele 1965, 1977) onthul 'n 'ongelooflike akkuraatheid van die aangetekende syfers' (Oswalt 1979, p. 673) en bied korrelasies met datums en gebeure in die geskiedenis van die ou Nabye Ooste.
Die fantastiese deurbraak in die chronologie van die Hebreeuse konings wat vir twee millennia 'n werklike oplossing teëgekom het, kan 'n aanmoediging wees om nie te maklik chronologiese gegewens in ander dele van die Skrif te verwerp nie, insluitend die syfers van Genesis 5 en 11. Die chronologiese inligting in Genesis 5 en 11 is data wat nie heeltemal verontagsaam moet word nie (sien Wilson 1977, pp. 158-168). Dit is een van drie tipes chronologiese gegewens in die Ou Testament. Die ander tipes bestaan ​​uit 1) koninklike annale en kronieke en 2) ewekansige chronologiese stellings (bv. Genesis 15:13 Exodus 12:40 en 1 Konings 6: 1). Hierdie artikel sal die betekenis van die chronologiese gegewens in Genesis 5 en 11. bespreek. 'N Groot aantal voorstelle is gemaak oor die betekenis van die figure en dus oor hierdie twee hoofstukke, en ons sal daarna streef om hierdie pogings te beskryf en te evalueer. Dit sal beteken dat beide interne (die aangeleenthede van afkomslyn en Bybelse genealogiese lyste) en eksterne (verskillende argeologiese en historiese verskynsels) data in ag geneem moet word. Sodra hierdie tipe data 'n mate van aandag geniet het, sal ons 'n kort beskrywing kan gee en verskeie prominente nie -historiese en historiese interpretasies van Genesis 5 en 11 kan beoordeel.
II. GEGEVENS MET BETREKKING TOT DIE LYN VAN AFKOMS
Een van die mees basiese kwessies in die beoordeling van die betekenis van Genesis 5 en 11 is die vraag of hierdie hoofstukke 'n deurlopende of diskontinue afkomslyn bevat.
A. Interne literêre gegewens: die formule van afkoms
In die woorde van KA Kitchen kan die formule "'A verwek B' dikwels eenvoudig beteken dat 'A verwek (die lyn wat uitloop op B) in hierdie geval, kan u nie hierdie genealogieë gebruik om die datum van die vloed of van die vroegste mens te bepaal nie "(Kombuis 1966, p. 39). Die Bybelse formule in Genesis 5 en 11 is egter nie bloot 'A verwek B.' In plaas daarvan, met die uitsondering van 'n paar klein variasies, is dit deurgaans: "Wanneer PN1 geleef het x jare, het hy die vader geword van PN2. En PN1 geleef nadat hy die vader van PN geword het2y jaar, en hy het ander seuns en dogters gehad. En al die dae van PN1 was Z jare. "'n Vermindering van hierdie gestereotipeerde literêre formule met sy onafskeidbare onderlinge verbinding van afkomslyn en jare voor die geboorte van die genoemde seun gevolg deur die daaropvolgende lewensjare tot" A verwek B "is 'n oorvereenvoudiging. Dit verdraai die komponente drasties Hierdie ongegronde prosedure laat Kitchen en ander tolke (vgl. Green 1979, pp. 49-50 en volgelinge) beweer dat die afkomslyn in Genesis 5 en 11 onafgebroke is.
Die formule van afkoms in Genesis 5 en 11 openbaar 'n taamlik vaste literêre struktuur wat nie toegee aan 'n minimalistiese vermindering nie. Dit openbaar ineengeslote komponente soos afkomsinligting met jare wat in elke geval korrek bereken is. Hierdie ineengeslote aard van die gegewe inligting is 'n sterk interne bewys dat die materiaal in Genesis 5 en 11 'n deurlopende afkomslyn in plaas van 'n gebroke of onafgebroke afkomslyn het. In die lig van hierdie interne bewyse, soek sekere geleerdes keer op keer om eksterne data oor die kwessie te bring. Dit is verpligtend om na sommige van die argumente uit argeologie en geskiedenis te kyk.
B. Argeologies-historiese gegewens
In eenvoudige taal word opgemerk dat die datum van die vloed by
. . . omstreeks 2300 v.C. . . . word uitgesluit deur die Mesopotamiese getuienis, want dit val ongeveer 300 of 400 jaar na die periode van Gilgamesj van Uruk vir wie. . . die Vloed was reeds 'n gebeurtenis in die verre verlede. Net so die verskyning van die vroegste mans. . . in ongeveer 4000 v.C., sou dit lyk asof dit taamlik erg bots met nie net eeue nie, maar die hele millennia van voorgeskrewe beskawings in die Ou Nabye Ooste. . . (Kombuis 1966, pp. 36-37).
Voordat ons aandag gee aan die 'Mesopotamiese bewyse', is dit raadsaam om die suggestie dat die vloed omstreeks 2300 v.C. plaasgevind het, te oorweeg. Laasgenoemde datum weerspieël rofweg 'n berekening van die tydsberekening van die tekstuele herhaling wat in die Hebreeuse teks bewaar is soos deur die Masoretes oorgedra. Die Hebreeuse Masoretiese teks (MT), enkele belangrike manuskripte van die Septuaginta (LXX) weergawes (manuskripte Alexandrinus en Vaticanus) en die Samaritaanse Pentateug het egter uiteenlopende figure. Dit is bekend dat die Joodse historikus Josephus uit die eerste eeu sowel die korter Hebreeuse as die langere figure aangehaal het (Hasel 1980), wat getuig van die bestaan ​​van sowel die Griekse as die "Hebreeuse figure en hulle [laasgenoemde] as waarde in die eerste eeu van ons era "(Jones 1909, p. 48). Deur die ouderdomme van elke aartsvader ten tye van die geboorte van die genoemde seun bymekaar te tel, word die volgende syfers verkry in die onderskeie tekstuele weergawes (wat een jaar vir die vloed toelaat en een jaar vir die geboorte van Sem se seun).
Sommige geleerdes voeg nog 60 jaar by tot die tyd van Sem tot Abraham, en reken dat Terah nie 70 jaar oud was toe Abraham gebore is nie (vgl. Genesis 11:26), maar hy was 130 jaar oud, want Abraham was 75 toe hy vertrek Palestina na Terah se dood op 205 (Genesis 11:32 12: 4 Handelinge 7: 4). Om die datum van die vloed te bepaal, moet ons ook die datum van Abraham se geboorte ken. Verskeie chronologiese inligting in die Skrif help om sy geskatte geboortedatum te bereik. Die eerste verskyn in 1 Konings 6: 1, waar daar gesê word dat Salomo se tempel 480 jaar na die uittog begin is. Aangesien dit plaasgevind het in die vierde jaar van Salomo in ca. 971/970 v.C. (op grond van 'n vierjarige mede-regentskap met David), sou die uittog ongeveer 1450 v.C. In die Hebreeuse teks van Exodus 12:40 word berig dat die Israeliete 430 jaar in Egipte gewoon het.
Laat ons kortliks in terme van parentese verwys na die tekstuele variasie in Eksodus 12:40. Afhangend daarvan of 'n mens die lees van die Hebreeuse teks (MT) vir hierdie vers ("die kinders van Israel in Egipte gewoon het 430 jaar") of die Griekse (LXX) vertaling ("die verblyf van die kinders van Israel in die land van Egipte en in die land Kanaän was 430 jaar "), kan 'n vroeë of laat chronologie vir die geboorte van Abraham bepaal word. As u die Griekse weergawe volg, is dit gewoonlik 215 jaar in Egipte en 215 jaar in Israel in Kanaän. Met ander woorde, die Egiptiese tydperk is slegs 215 jaar lank, terwyl dit in die MT 430 jaar lank is. Volgens die Hebreeuse teks is Abraham se geboorte 215 jaar vroeër. As 'n mens die 430 jaar van 'n Egiptiese verblyf van die MT neem en dit by die jaar 1450 v.C. vir die uittog kom 'n mens op 'n datum van ca. 1880 v.C. vir die afdaal na Egipte. Dan, deur die ouderdom van Jakob by die intog in Egipte (130 jaar, Genesis 47: 9), die ouderdom van Isak by die geboorte van Jakob (60 jaar, Genesis 25:26) en die ouderdom van Abraham by die geboorte van Isak (100 jaar, Genesis 21: 5) by te voeg , die jaar van ca. 2170 v.C. word bereik vir die datum van Abraham se geboorte. As 'n mens die Septuaginta (LXX) lees van Eksodus 12:40, sal 'n mens later opdaag vir Abraham se geboorte, omdat die Egiptiese verblyf volgens hierdie teks 215 jaar korter is. Hierdie korter afrekening sou dus lei tot die geboorte van Abraham op ca. 1955 v.C. Sonder om voorsiening te maak vir die mede-regentskap van Salomo met David (1 Konings 6: 1) kan 'n mens by die geboorte van Abraham op ongeveer ca. 1950 (Horn 1960, p. 8).
'N Berekening van die datum van die vloed hang af van die jaar van die geboorte van Abraham. As 'n mens die laat datum vir die geboorte van Abraham op ca. 1955 v.C. en voeg die 292 jaar vanaf sy geboorte tot die vloed by volgens die Hebreeuse teks (MT), sou die vloed ongeveer ca. 2247 v.C. Maar as 'n mens die MT volg en die geboorte van Abraham bereken op ca. 2170 v.C., dan sou die vloed ongeveer ca. 2462 v.C. op grond van die 292 jaar in die MT tussen die geboorte van Abraham en die vloed. Of as u die syfers van 1072 of 1172 van die Septuaginta -manuskripte neem vir die tydperk tussen Abraham se geboorte in ca. 2170 v.C. en die vloed sou die datum van die vloed dienooreenkomstig in ongeveer ca. 3242 v.C. of 3342 v.C. Die Samaritaanse Pentateug en Josephus het effens korter tydperke vir dieselfde tydperke, naamlik 942 jaar vir eersgenoemde en 983 jaar vir laasgenoemde. Hierdie syfers sou lei tot 'n datum vir die vloed in ongeveer ca. 3112 v.C. vir die Samaritaanse Pentateug en ca. 3153 v.C. vir Josephus (sien grafiek B).
As Abraham gebore is toe Tera 130 jaar oud was, soos aangedui kan word in Genesis 11:32 12: 4 Handelinge 7: 4 (omdat Abraham 75 jaar oud was toe hy Haran verlaat het nadat Tera op 205 -jarige ouderdom gesterf het), dan 'n mens moet telkens 60 jaar by die vC voeg jare van die vloed. Gevolglik sou die vloed ongeveer ca. 2522 v.C. (MT), 3302 v.C. (LXX Alex.), 3402 v.C. (LXX Vat.), 3172 v.C. (Sam Pent.), En 3213 v.C. (Josephus) (sien grafiek C).
Die ooreenstemmende datums vir die vloed word bepaal deur die inligting van die teksherhalings van die Bybelse teks (MT en twee groot LXX -manuskripte) en die Samaritaanse Pentateug sowel as die antieke historikus Josephus. Die probleem van die prioriteit van die verskillende syfers in hierdie herhalings is in 'n vorige opstel bespreek (Hasel 1980). Geen eenvoudige oplossing is tans bekend nie.
Sonder twyfel is die getal en datums wat uit die Septuaginta -tekste verkry is, die aantreklikste uit die oogpunt van die huidige historiese gegewens uit Egipte en Mesopotamië. 'N Bewustheid van die probleme van die verskuiwing van die Egiptiese chronologie (Horn 1959) is belangrik:
Oor die algemeen, hoe verder die tyd is, hoe meer onjuis en onakkuraat is die datums. . . . Voor ongeveer 2200 v.C. die foutmarge is ongeveer en meer as vyftig jaar, en die datum vir die begin van die dinastiese periode (Eerste Dinastie) toon 'n groot verskil tussen historici (DeVries 1976, p. 254).
Ten spyte van hierdie geweldige probleme, word geglo dat die Egiptiese geskiedenis oor die algemeen ongeveer 3000 v.C., en plus 100 jaar, begin. Die Egiptiese chronologie vir hierdie vroeë tydperk is slegs 'n 'relatiewe chronologie'. Dieselfde geld vir die vroeë chronologie van Mesopotamië. R. D. Tindel sê skerp: "Dit is nie moontlik om 'n samehangende chronologie op te stel vir die tydperk voor Sargon van Akkad nie" (Tindel 1976, p. 161), wat die Akkadiese Ryk gestig het op ca. 2350 v.C. Wat Mesopotamië betref, "is dit eers omstreeks 2500 vC dat daar voldoende rekords is om 'n samehangende geskiedenis moontlik te maak" (Tindel 1976, p. 158), omdat die kulture wat die spykerskrif (wigvormige) skryfstelsel gebruik het. "het nooit 'n eenvormige stelsel van datering ontwikkel nie" (Tindel 1976, p. 158). Geleerdes moet 'n samehangende chronologie uit verskillende stelsels en stukkies inligting saamstel, dan alles bymekaar pas en die geheel dateer in terme van jare v.C. Hierdie wetenskaplike rekonstruksies is maar relatief. Geen absoluutheid moet aan hulle toegeken word nie. Dit kan verander, aangesien nuwe ontdekkings ou relatiewe chronologiese voorstelle verander. So spreek die geleerdheid van die ou Nabye Ooste van 'relatiewe chronologie' vir hierdie vroeë tydperk. 'N' Absolute chronologie 'moet nie voor ca. 2000 v.C., afhangende van waarneming van Venus of verskillende verduisterings en dies meer. Daarom is versigtigheid in orde sodat Bybelse materiaal nie voortydig as onakkuraat of ongeldig beoordeel word op grond waarvan geleerdes versigtig genoeg is om dit as relatief te beskou nie.
Die rekonstruksies van prehistoriese tydperke is selfs meer relatief en hipoteties. Hulle het nie wetenskaplike kontroles wat nodig is vir absolute datering nie. Selfs verfynings in radiokoolstofdateringsmetodes het nie betroubare korrelasies bereik nie. "As gevolg hiervan het monsters waarvan die ouderdom histories sonder twyfel vasgestel kan word, radiokoolstofdatums eeue lank buite die toelaatbare foutmarges geproduseer" (Tindel 1976, p. 158). 'N Werklik wetenskaplike benadering tot vroeë wêreld -chronologieë gee nie' relatiewe chronologie ''n absolute status nie, wat 'n goeie basis kan wees vir besluite rakende persoonlike geloof en vertroue in die getrouheid van die Bybel.
Sommige studente van Genesis het voorgestel dat Genesis 5 en 11 afhanklik is van eertydse genealogieë in die Nabye Ooste (Cassuto 1961, pp. 254-267 von Rad 1961, p. 69 Speiser 1964, p. 41 Johnson 1969, pp. 28-31 Wilson 1977 , bl. 166). Onlangse ontdekkings van geslagsregisters toon dat die Israeliete nie die enigste ou mense was wat geslagsregisters gehou het nie. Daar is koninklike en nie-koninklike geslagsregisters uit Mesopotamië en geslagsregisters van ander mense (Wilson 1977, pp. 56-136). Geleerdes besef grootliks dat die naaste parallel met Genesis 5 en 11 die Sumerian King List (SKL) is wat dinastieë in lineêre opeenvolging rangskik. Die datum van SKL is die eerste dinastie van Isin (ongeveer 2000 v.C.) of moontlik vroeër (Rowton 1960, pp. 158-162). Verskeie geleerdes het beweer dat Genesis 5 en 11 van SKL afhanklik is en dus nie as 'n betroubare tydsindeks beskou kan word nie.Sulke aansprake het daartoe gelei dat die verhouding tussen SKL en Genesis 5 en 11. noukeurig ondersoek is. Die resultate van hierdie ondersoeke word soos volg opgesom: 1) Genesis 5 en 11 bevat Semitiese name, maar SKL het nie-Semitiese name wat nie in harmonie met mekaar 2) die Bybelse geslagsregisters in Genesis 5 en 11 het getalle vir 'lewensjare', terwyl SKL getalle het vir 'jare van heerskappy', dit wil sê, die kontras is tussen lewensduur en jare van heerskappy 3) die afkomslyn in die geslagsregisters in Genesis 5 en 11 word gekant teen die opvolging van konings in SKL 4) Genesis 5 het tien antediluviaanse aartsvaders, terwyl SKL in sy verskillende herhalings sewe, agt, nege of tien antediluviaanse konings het 5) Genesis 11 het nege aartsvaders maar SKL het nege en dertig post-diluaanse konings li st van stadsdinastieë met hul onderskeie heersers 8) die struktuur van Genesis 5 en 11 is nie identies aan die struktuur van SKL nie en 9) Genesis 5 en 11 is geslagsregisters met chronologiese inligting, maar SKL is 'n lys van (opeenvolgende) dinastieë waaraan genealogiese kennisgewings vir verskeie konings aangeheg is, gewoonlik slegs vir twee of drie geslagte en slegs twee keer vir vyf geslagte. Hierdie en ander verskille (Hasel 1978, pp. 361-374) bevestig dat SKL nie direk of indirek 'n bron vir Genesis 5 en 11 is nie (Hartman 1972, p. 32). Genesis 5 en 11: 10-26 is inderdaad sonder gelyke in die antieke wêreld. Dit is dus die gevaarlikste en metodologies onvanpasste om die Bybelse chronogenealogieë te interpreteer op grond van antieke materiaal uit die Nabye Ooste. Die regte funksie en betekenis kan bepaal word in hul eie kontekstuele omgewings in Genesis 1-11 en die Bybel as geheel.
C. Bybels-genealogiese gegewens
Is dit waar dat die genealogiese gegewens in die Bybel duidelik bewys dat Genesis 5 en 11 'n onafgebroke afkomslyn het? 'N Aantal studente van die geslagsregisters van die Bybel het die onophoudelike aard van sekere Bybelse geslagsregisters gebruik om aan te voer dat dieselfde geld vir Genesis 5 en 11 (vgl. Horn 1960, bl. 196 Kitchen 1966, p. 37 Geraty 1974, pp. . 9-12). Daar is verskeie oorwegings wat kommentaar vereis.
Daar word voorgestel dat die struktuur van Genesis 5 en 11 met tien antidiluviaanse en tien postdiluviaanse aartsvaders 'n opsetlike reëling is, net soos die genealogie in Matteus 1: 1-17 drie stelle van veertien voorouers elk het. Daar word vermoed dat hierdie simmetrie 'n opsetlike reëling voorstel en nie 'n ware deurlopende herkomslyn nie.
Wat die genealogie in Matteus betref, is die skematisering duidelik en kan dit ondersteun word deur vergelyking met genealogiese gegewens in die OT. Kan dieselfde bewys word vir Genesis 5 en 11? Is daar 'n tien-plus-tien-skema in Genesis 5 en 11? 'N Eenvoudige telling van aartsvaders in Genesis 5 en 11 toon aan dat daar geen skematiese tien-tien volgorde is nie. In Genesis 5 is daar 'n lyn van tien aartsvaders van Adam tot Noag wat drie seuns gehad het, maar in Genesis 11:26 bestaan ​​die stamvader uit slegs nege lede van Sem tot Tera wat 'die vader geword het van Abram, Nahor en Haran' (Genesis 11:26, New American Standard Bible). As Abraham as die tiende aartsvader in Genesis 11 gereken moet word, vereis konsekwentheid dat Sem as die elfde aartsvader in Genesis 5 gereken word, omdat elke genealogie afsluit met 'n aartsvader vir wie drie seuns genoem word. Dit blyk dat 'n vergelyking van Genesis 5:32 en 11:26 toon dat daar geen gronde is om een ​​van die drie seuns in een geval te tel nie, en nie in die ander geval nie, terwyl die formule eintlik dieselfde is. As 'n mens dus in Genesis 5 tien aartsvaders tel, vereis konsekwentheid die telling van nege aartsvaders in Genesis 11, of, omgekeerd, as 'n mens elf in Genesis 5 tel, dan moet jy tien in Genesis 11 tel. Die syfers 10/9 tot onderskeidelik 11/10 kan kwalik kwalifiseer as 'n opsetlike reëling of simmetrie. Kortom, die beweerde "simmetrie van tien geslagte voor die vloed en tien geslagte na die vloed" (Kitchen 1966, p. 37 vgl. Geraty 1974, p. 15) bestaan ​​nie in die Hebreeuse teks nie. Die analogie met die drie reekse van veertien geslagte in Matteus 1: 1-17 is dus a nie -opvolger.
Kom ons keer kortliks terug na die aangeleentheid van die 'tweede' Kainan (Kenan) wat in sekere manuskripte van die Septuaginta voorkom, en maak tien geslagte alleen in die Griekse vertaling (en in die pseudepigrafiese boek Jubilees). Die Septuagint gee 130 jaar voor die geboorte van sy seun aan Cainan (Kenan) toe en 330 jaar daarna. Die feit dat hierdie syfers identies is aan die van Selach wat hom volg, maak die bestaan ​​van hierdie Kainan -verdagte moontlik. Die vraag oor watter teks oorspronklik is, word deur J. Skinner soos volg beoordeel: "Dat dit 'n sekondêre verandering [in die LXX] is, is byna seker, want (a) dit wil in 1 Ch 1: 18,24 LXX ( b) Kenan kom reeds voor in die voormalige genealogie (5: 9vv.) en (c) die syfers [aan Kenan toegewys] dupliseer eenvoudig die van Shelach "(Skinner 1930, p.231). Dit lyk redelik om aan te neem dat hierdie 'tweede' Kainan (Kenan) 'n latere skriftelike toevoeging tot die Septuagint is. Dit kan veroorsaak word deur 'n poging tot skema, wat kenmerkend is van die Septuagint -weergawe in Genesis 5 en 11.
Die geslagsregister van Jesus in Matteus 1: 1-17 is selektief en diskontinu. In Matteus 1: 8 word byvoorbeeld gesê dat "Joram die vader van Ussia was", maar gedeeltes soos 2 Konings 8: 25,11: 2 14: 1, 21 dui aan dat die deurlopende afstammingslyn van Joram na Ussia Joram-Ahazia was -Joash-Amaziah-Uzziah. Drie tussengeslagte is weggelaat. Die bedoeling van Matteus 1: 8 volgens Kitchen is dus "Joram verwek (die lyn wat uitloop op) Uzziah" (Kitchen 1966, p. 38). Wat Matthew betref, is dit heeltemal korrek, maar die chronologiese gevolgtrekking wat uit hierdie genealogiese gegewens gemaak word, naamlik dat "A verwek (die lyn wat uitloop op) B" wat "chronologie" betreft (Kitchen 1966, p. 38 ) is ongegrond. Die gegewens van Matteus ondersteun nie 'n chronologiese argument nie, omdat die genealogie van Mattheus geen chronologiese of tydsinligting bevat nie. Matteus praat van vader-seun of voorouer-afstammeling verhoudings, maar dit bevat nie 'n genealogie met tydspesifikasies nie. Die literêre vorm van die genealogie van Matthew is nie die van 'n chronogenealogie nie. Hierdie punt is te duidelik vir die noukeurige leser en hoef nie verder uiteengesit te word nie.
Die formules wat in Matteus en Genesis 5 en 11 gebruik word, verskil radikaal. Ons het reeds opgemerk dat Genesis 5 'n konsekwente formule het, met enkele klein uitsonderings, wat lui: "When PN1 geleef het x jare, het hy die vader geword van PN2. En PN1 geleef nadat hy die vader van PN geword het2y jaar, en hy het ander seuns en dogters gehad. En al die dae van PN1 was Z jaar. "Genesis 11 het in wese dieselfde formule, maar laat die laaste klousule konsekwent weg," En al die dae van PN1 was Z jaar. "Die formule in Matteus is inteendeel eenvoudig," PN1 verwek PN2"met geringe variasies wanneer die moeder van PN2 word ook genoem.
Diegene wat 'n analogie tussen Genesis 5 en 11 en Matteus 1 (of ander geslagsregisters in die Bybel) voorstel, het groot probleme: 1) Genesis 5 en 11 het nie 'n tien-tien skema wat ooreenstem met Matthew se veertien-veertien- veertien generasie skema. Genesis 5 noem tien geslagte en Genesis 11 slegs nege. 2) Die strukture van die formules in Genesis 5 en 11 is anders as dié in ander geslagsregisters. 3) Slegs Genesis 5 en 11 het tydspesifikasies, en dit weerspieël die literêre vorm van chronogenealogie. 4) Die veronderstelling dat Genesis 5 en 11 onafgebroke is "laat die gedetailleerde lys van syfers van die Bybel oor die algemeen nutteloos en bevat ook 'n buitengewoon groot hoeveelheid weggelate skakels" (Payne 1976, p. 831).
Ons oorwegings van die Bybelse getuienis aangaande die kwessie van die deurlopende afstammingslyn in Genesis 5 en 11: 10-26 het aangedui dat die argumente teen die oënskynlike deurlopende afkomslyn in hierdie hoofstukke ver van oortuigend is. Die feit dat sommige Bybelse geslagsregisters 'n onafgebroke afkomslyn het en op hul beurt geen chronologiese inligting oor lewensomstandighede het nie, kan kwalik 'n sleutel wees om vas te stel dat Genesis 5 en 11 ook diskontinu is. Die interne aard van Genesis 5 en 11, die gebruik van hul eie formule en die aaneengeslote aard van die tydspesifikasies laat nie toe dat hierdie chronogenealogieë allesbehalwe 'n deurlopende afkomslyn is nie. Waar dit ontken word, moet dit eerlik toegegee word dat dit ten koste van die unieke aard van die materiaal in Genesis 5 en 11 gedoen word in vergelyking met soortgelyke materiaal in die Bybel en die ou Nabye Ooste. Met ander woorde, die uniekheid van Genesis 5 en 11 in beide hul literêre vorme en inhoud moet buite rekening gelaat word en gelykgemaak word om hierdie hoofstukke na die plek te bring waar 'n een-vir-een korrespondensie met ander genealogieë of lyste betekenisvol kan wees. Ons bevraagteken die betroubaarheid van hierdie metodologiese prosedure.
Wat die argeologies-historiese en prehistoriese tydraamwerke betref wat in spanning staan ​​met die berekening van die chronologiese inligting van Genesis 5 en 11, draai die kwessies om die geldigheid en krag van die een bo die ander. Hier verskyn die vraag na die historisiteit van Genesis 5 en 11, die gesag van die Bybelse materiaal wanneer dit in stryd is met historiese rekonstruksie en/of wetenskaplike interpretasies, en verwante aangeleenthede in volle krag. Daar is 'n wetenskaplike tradisie wat beweer dat die Bybel herinterpreteer moet word om in ooreenstemming met hierdie gevolgtrekkings te kom, waar en wanneer die gevolgtrekkings van historici, wetenskaplikes, sosioloë, ens. 'N Ander wetenskaplike standpunt is nie so gereed om alles buite geloof en gedrag aan die norme van die ondersoeker te onderwerp nie, maar hou vol dat waar die Bybel op onderwerpe soos geskiedenis, aardrykskunde, etnologie, plantkunde, sterrekunde, ens. Inbreuk maak, dit betroubaar is. So word gesien dat die Woord van God 'n invloed het op historiese, wetenskaplike en ander verskynsels. Die ondergeskiktheid van Bybelse verslae aan moderne wetenskaplike rekonstruksies en interpretasies bly vir hulle hoogs problematies en omkeer die gesagstruktuur.
III. INTERPRETASIES VAN CHRONOLOGIESE INLIGTING IN GENESIS 5 EN 11
Daar is twee hoofsoorte interpretasies van die chronologiese inligting in Genesis 5 en 11. Hierdie tipe interpretasie hou nou verband met die standpunt wat die onderskeie tolke oor die tekstuele, historiese-argeologiese, Bybelse-genealogiese en literêre vorme inneem. Dit sal ons poging wees om bondige standpunte te beskryf vir sowel die nie-historiese as die historiese interpretasies. Behalwe dat dit beskrywend is, sal ons ook probeer om evaluerend te wees, waar moontlik die onderskeie sterk- en swakpunte aan te dui.
A. Nie-historiese interpretasies
Daar is verskeie interpretasies van Genesis 5 en 11 wat nie-histories is. Hulle deel die siening in gemeen dat die syfers of tydspesifikasies betekenis het, maar dat hierdie betekenis in óf 'n stelsel óf 'n skema voorkom, en geen historiese-chronologiese betekenis het vir die konstruksie van 'n chronologie nie.
1.- Die 'Great Year' stelsel
Die beroemde OT -kritikus Julius Wellhausen het 'n skematisering van Genesis 5 en 11 sowel as die chronologie van die Ou Testament gewild gemaak. Hy, soos met ander voor hom (bv. T. Noeldeke en A. Dillmann), het voorgestel dat die syfers in Genesis 5 en 11 saam met ander OT chronologiese inligting 'n kunsmatige skema weerspieël. Hierdie kritici het 'n algemeen lae mening oor die historiese waarde van die OT en veral die chronologiese gegewens daarvan, wat volgens hulle 'n skematisering van ballingskap was. Na aanleiding van vroeëre geleerdes, het Wellhausen voorgestel dat die skema van 'n 'Groot jaar' van 4000 jaar gevolg word, dit wil sê, die tydperk van Adam tot die uittog is 2666 jaar of 26 2/3 geslagte van 100 jaar elk. Dit is 2/3 van 'n wêreldsiklus van 4000 jaar (Wellhausen 1965, p. 308). Die oorblywende 1/3 van die "Groot Jaar" van 4000 jaar is verantwoordelik vir die bou van Salomo se tempel 480 jaar na die uittog (1 Konings 6: 1), dit wil sê A.M. 3146, en nog 430 jaar wat aan die konings van Juda toegewys is tot by die val van Jerusalem (sien Curtis 1898, bl. 401-403). Hierby moet 50 jaar vir die ballingskap gevoeg word. Die berekening van hierdie jare tel op tot A.M. 3626 wat verband hou met die bevel van Kores in 538 v.C. Van daar na die herwyding van die tempel deur die Makkabeërs in 164 v.C. is 374 jaar en voltooi die "Groot Jaar" van 4000 jaar (vgl. Johnson 1969, p. 32 Kuhl 1961, p. 62).
Hierdie skematiese hipotese is baie problematies as gevolg van probleme met die rekenaar om sekere tydsperiodes te bereik wat nodig is vir die 'Groot Jaar'. Verskeie sulke probleme kan genoem word. 1) Die jaar A.M. 2666 van Adam tot die uittog is verkeerd. Die Masoretiese teks gee van Adam tot Abraham 1948 jaar waarby die 430 jaar van Exodus 12:40 en 290 jaar van Genesis 21: 5 25:26 47: 9 gevoeg moet word. Die totaal beloop 2668 jaar en nie 2666 jaar nie. Met ander woorde, die jaar van die vloed ontbreek, net soos die tyd tot die geboorte van Sem se seun. 2) Die tydperk van die Judese konings vanaf die bou van die tempel in 970 v.C. tot 586 v.C., die verwoesting van Jerusalem, is 384 jaar en nie 430 jaar nie. Daar is 'n verskil van 46 jaar. 3) Die ballingskap duur nie 50 jaar nie, maar 70 jaar (Jeremia 25: 1), die eerste 19 jaar van ballingskap wat in 605 v.C. (Daniël 1: 1), val saam met die tydperk van Judese konings. Vanaf 586 v.C. tot 538 v.C. daar is maar 48 jaar. 4) Dit pas nie by die beste chronologiese bewyse dat die skema tot 164 v.C. 5) Verder is die aanname dat die Bybelse chronologie in die Makkabeese tydperk hersien is, sonder tekstuele en historiese ondersteuning (Johnson 1969, pp. 32-33) en weerspreek deur die kanonisering van die OT (Leiman 1976). Hierdie en soortgelyke skematiese stelsels (vgl. Skinner 1930, pp. 234-235) beveel hulself amper nie aan op grond van die huidige stand van argeologiese en historiese inligting nie.
2. Die "geheime stelsel"
Twee Sweedse geleerdes het probeer om die hele OT -chronologie van die skepping tot die terugkeer uit ballingskap te korreleer op grond van wat hulle as 'n 'geheime stelsel' beskou, wat volgens hulle Hebreeuse skrifgeleerdes was. Hulle is van mening dat hierdie skrifgeleerdes die Hebreeuse teks van die OT reggestel het om by hul skrifskema te pas (Stenring 1966 Larsson 1973).
Stenring se studie word beïnvloed deur Joodse kabalistiese bespiegelinge. Sy hipotese is gebaseer op die siening dat daar oorspronklik 'n twaalf-boek-kanon van die OT was wat slegs die Pentateug, die historiese boeke (voormalige profete) en 1-2 Kronieke bevat, insluitend Esra 1: 1-3: 7 en Jeremia en Esegiël. Hierdie sogenaamde oorspronklike kanon het 'n skriftelike redaksie beleef met 'n "chronologie [wat] blykbaar doelbewus versteek was" (Larsson 1973, p. 3). Die chronologiese datums was korrek, "natuurlik nie altyd histories nie, maar as deel van 'n stelsel" (Larsson 1973, p. 7). Die geheime stelsel van die skrifgeleerdes het bestaan ​​uit die neem van die maankalender van 354 dae, 'n sonkalender van 365 dae en die Canopus -geïntegreerde kalender van 366 dae. Hierdie drie kalenders het vanaf die eerste skeppingsdag begin en daarna parallel geloop (Stenring 1966, bl. 8-10). Die toets vir hierdie hipotese is deur die wiskundige Larsson toegepas op grond van statistiese waarskynlikheid.
Die syfers van Genesis 5 en 11 maak deel uit van die 'geheime stelsel' van Hebreeuse skrifgeleerdes, net soos chronologiese inligting in die OT. Die syfers wat Stenring en Larsson vir Genesis 5 het, is 1657 jaar met die maankalender, 1607 met die sonkalender en 1606 jaar met die standaard (geïntegreerde) kalender (Larsson 1973, p. 104). Die geboorte van Abraham het onderskeidelik in die jare 1880, 1823 en 1822 vanaf die skepping plaasgevind (Larsson 1973, p. 106). Hierdie syfers is deel van die 'geheime stelsel' en moet nie met historiese datums gekorreleer word nie.
Onder die voordele van hierdie 'geheime stelsel' is die feit dat die chronologiese inligting in Genesis 5 en 11 sowel as die hele OT ernstig opgeneem en agtereenvolgens bereken word. Onder die swakpunte is: 1) Die gebrek daaraan om die inligting met buite-Bybelse data te korreleer (DeVries 1976, p. 162) 2) die gebrek aan bewyse vir die grootskaalse hersiening van die chronologiese inligting van die OT deur Hebreeuse skrifgeleerdes 3) die gebrek bewyse vir die vermeende twaalf boekkanon 4) die beweerde willekeurigheid van Hebreeuse skrifgeleerdes met hierdie tipe inligting wanneer die OT oor die algemeen 'n sterk geskiedenisgeskiedenis het en 5) die feit dat die moeilikste chronologiese gebied in die OT, dws die getalle van die Hebreeuse konings, is die afgelope jare suksesvol opgelos deur goeie korrelasies met buite -Bybelse literêre en historiese gegewens. Die Bybel se chronologie is nie stelselmatig skematies nie. Dit toon aan dat dit telkens histories is.
3. Syfers van syfers
Verskeie geleerdes heg betekenis aan die figure in Genesis 5 en 11 op grond van 'n verskeidenheid sisteme. In sommige gevalle is die syfersisteme deel van numerologie en in ander gevalle nie.
Die beroemde Joodse eksegeet U. Cassuto stel voor dat die figure in Genesis 5 (en 11) "veelvoude van vyf is met die byvoeging van sewe" (Cassuto 1961, p. 260). In 'n vroeëre poging word opgemerk dat die syfers vir die antidiluviaanse aartsvaders 39 en 42 keer bereken kan word en die tydperk vanaf die skepping tot Abraham se intrek in Kanaän 6 en 7 keer 7 en 7 of 42 en 49 keer (Fischer 1911, pp. 242, 251). Dit is opvallend dat in laasgenoemde geval die teksinligting aangepas moet word om by die skema te pas.
'N Ander geleerde bou sy stelsel op die som van sekere getalle, soos 735, wat 15 en 49 is, dws die ouderdomme van die geboorte van Noag, Sem en Arphachshad is in totaal 500 + 100 + 135 = 735 of 15 jubileums van 49 jaar (Meysing 1962, 1965). Volgens hierdie stelsel is Abraham gebore "presies 40 jubilee na 01:00" (Meysing 1962, p. 28). Om hierdie stelsel te laat werk, omdat daar 'n afwyking in berekening is, moet die kind in elke geval presies nege maande, of meer as een jaar, gebore word nadat dit volgens die Bybelse teks verwek is. Selfs al word hierdie presisie toegestaan ​​- en die teks weet niks daarvan nie - is daar steeds 'n rekenkundige verskil van etlike maande wat buite rekening gelaat moet word. Die teks gee ook geen aanduiding waarom 'n mens die ouderdomme van drie - en waarom hierdie drie - aartsvaders by die 15 en tye 49 = 735 jaar moet byvoeg nie.
Ander pogings dui op 'n simmetriese of simboliese stelsel met die getal "sewe" (Makleot 1956/7, bl.234-236) of beweer dat daar 'n "sewende generasie" konvensie is (Sasson 1976, bl. 355).
Hierdie figuurstelsels deel die siening in gemeen dat daar 'n soort betekenis agter die syfers is, waarvan die sleutel herwin moet word. Die voorgestelde sleutels pas nie so maklik as wat 'n mens dink nie. Soms word die teks aangepas om die sleutel op ander tye te laat pas, maar die voorstel word gedwing om tydsinligting buite Genesis 5 en 11. by te voeg. Die verskil tussen die verskillende stelsels het dit nie by baie geleerdes aanbeveel nie. Tog is dit ernstige pogings om betekenis te vind in die figure van Genesis 5 en 11. Die syfers word nie bloot as betekenisloos afgemaak nie.
4. Die diskontinue stelsel
Die diskontinue stelsel is van mening dat die lyste van die aartsvaders in Genesis 5 en 11 diskontinu is. Dit "veronderstel [s] dat 'n aantal skakels uitgeval het en dat slegs 'n aantal aartsvaders gelys word" (Horn 1975, p. 340). Op grond van hierdie aanname is die gevolgtrekking, "Ons sien in die genealogiese lyste van Genesis 5 en 11 geen absoluut volledige rekords nie, maar slegs seleksies of uittreksels van langer geslagslyste" (Horn 1975, p. 341). Diegene wat die hipotese van 'n diskontinue stelsel aanvaar sonder 'n direkte opvolging van die een geslag na die ander, van vader tot seun, doen dit omdat die skepping van die mens in die nabye verlede "onhoudbaar is in die lig van getuig argeologiese feite" (Unger 1960, bl. 202) en/of omdat antropologiese studie dit nie ondersteun nie (Kitchen 1966, pp. 35-36). Geleerdes wat die hipotese van 'n diskontinue stelsel aanneem, ontken dat die lengte tussen die skepping en die vloed bepaal kan word deur die syfers in Genesis 5 (vgl. Horn 1975, p. 340) sodat "'n teorie van ontkoppelde aartsvaders Adam dus kon toelaat om gedateer 100 000 vC of vroeër "(Payne 1976, p. 831).
Onder die voordele van die diskontinue stelsel van die interpretasie van Genesis 5 en 11 is die onbeperkte vryheid wat dit vir antropologie en argeologie bied vir beide historiese en prehistoriese tydperke en "die afleidings van die wetenskap" (Green 1979, p. 50). Daar is ook groot probleme. 1) Die teorie dat Genesis 5 en 11 seleksies of uittreksels van langer geslagslyste is, is gebou op historiese en wetenskaplike uitgangspunte wat nie in die Skrif voorkom nie. 2) Die beweerde analogie met ander Bybelse geslagsregisters is twyfelagtig weens die verskillende vorme, strukture en doeleindes van die geslagsregisters in die Skrif (sien hierbo II.A, C). 3) Daar is 'n onvermoë om die betekenis van die getalle tot die geboorte van die genoemde seun te verantwoord. As die uitsluitlike doel van die syfers was om die verlies aan lewenskragtigheid as gevolg van sonde aan te dui, sou die geboorte van die eersgenoemde seun onnodig wees. 4) Die uitnodiging om die getalle bymekaar te tel, is implisiet, want in die geval van elke antidiluviaanse aartsvader word die syfers wat voor die geboorte van die genoemde seun en die syfers wat vir die daaropvolgende lewensduur gegee is, bymekaargetel om die totale lewensduur te verskaf. Dit is nie onredelik om die leiding voort te sit en die getalle vir die hele tydperke van Adam tot Noag en dan van Seth tot Terah bymekaar te tel nie.
B. Historiese interpretasies
Tans is daar twee belangrike historiese interpretasies, dit wil sê interpretasies wat die syfers in Genesis 5 en 11 nie as nie-histories afmaak nie. Ons sal eers die meer onlangse benadering beskryf en dan die standaard historiese interpretasie uitbeeld.
1. Opeenvolgende rekenkundige metode
Hierdie rekenkundige metode tel die jare van opeenvolgende aartsvaders. Dit volg op 'n waarneming van W. F. Albright wat voorgestel het dat antieke mense in die Nabye Ooste 'oor 'n lang tydperk, nie deur geslagte nie' dateer '(Albright 1961, p. 50). 'N Toepassing van hierdie' telling deur 'opeenvolgende' aartsvaders [in Genesis 5] sou byvoorbeeld beteken dat terwyl Adam 'n voorvader van Set geword het toe hy 130 was (Gen. 5: 3), Seth (5: 6-8) eintlik het eers as die volgende prominente figuur van die Skrif ontstaan ​​na Adam se volle lewe van 930 jaar (5: 4) "(Payne 1976, bl. 831). Volgens hierdie "opeenvolgende" berekening het die vloed 3284 jaar voor Abraham en die skepping van Adam 8225 jaar voor die vloed plaasgevind (Payne 1976, p. 831), dit wil sê in 5458 v.C. en 13 683 v.C. onderskeidelik, as die geboorte van Abraham gedateer is tot ca. 2170 v.C.
Die opeenvolgende metode van berekening is 'n aanpassing aan die behoeftes van die huidige historiese studie van die antieke wêreld. Geskiedenis gebaseer op geskrewe rekords begin in Mesopotamië en Egipte ongeveer. 3000 v.C. Hierdie benadering is bewonderenswaardig verantwoordelik vir die historiese tydperke van die ou Nabye Ooste. Die eerste aanduidings van sedentêre lewe in die Nabye Ooste dateer egter tans tussen 9000 en 7000 v.C. Die relatiewe chronologie dateer ook die begin van Jerigo tot ca. 7000 v.C. Dus 'n vloed ongeveer 5500 v.C. is van hulp, maar as die dateringsprosedures vir die prehistoriese tydperk, dit wil sê voor ca. 3000 v.C., word aanvaar, dan sou hierdie opeenvolgende metode van afrekening steeds nie lank genoeg wees nie.
'N Duidelike probleem met die opeenvolgende berekeningsmetode blyk duidelik uit die Bybelse teks. Die herhaalde frase "en hy was die vader van PN" (kranksinnig & omring & Eacute et-PN) verskyn almal vyftien keer in die OT in Genesis 5 en 11. In twee bykomende gevalle word die name van drie seuns verskaf (Genesis 5:32 11:26). Dieselfde verbale vorm as in hierdie frase (d.w.s. kranksinnig & omring) word nog sestien keer gebruik in die frase "en hy het die vader van (ander) seuns en dogters" (Genesis 5: 4, 7, 10, ens. 11:11, 13, 17, ens.). Die oorblywende gebruike van hierdie verbale vorm in die Hiphil in die boek Genesis toon aan dat die uitdrukking "en hy het vader geword het" (kranksinnig & omring) word gebruik in die sin van 'n direkte fisiese nageslag (Genesis 5: 3 6:10). 'N Direkte fisiese nageslag is duidelik in elk van die oorblywende gebruike van die Hiphil van kranksinnig & omring, "en hy het die vader geword," in die OT (Rigters 11: 1 1 Kronieke 8: 9 14: 3 2 Kronieke 11:21 13:21 24: 3). Dieselfde uitdrukking kom twee keer voor in die geslagsregisters in 1 Kronieke waar die bewoording "en Abraham die vader van Isak geword het" (1 Kronieke 1:34 vgl. 5:37 [6:11]) uitsluit dat die genoemde seun maar 'n verre afstammeling van die patriarg in plaas van 'n direkte fisiese nageslag. Die frase "en hy het die vader geword" in Genesis 5 en 11 kan dus nie beteken dat Adam ''n voorvader van Set' 'was nie. Die opvatting dat Seth en enige genoemde seun in Genesis 5 en 11 maar 'n verre afstammeling is, wankel in die lig van die bewyse van die gebruikte Hebreeuse taal.
2. Oorvleuelende rekenkundige metode
Hierdie benadering is ongeveer twee millennia lank gebruik. Dit tel vir elke aartsvader slegs die jare voor die geboorte van sy genoemde seun. Die bekendste stelsel van "oorvleuelende" afrekening is die stelsel wat aartsbiskop James Ussher gebruik het soos voorgestel in sy Annales Veteris et Novi Testamenti (1650-54). Sy stelsel het soveel sukses behaal dat die datums wat hy aangebied het, sedert 1679 in die rand van Engelse Bybels geplaas is. Ussher het bereken dat die geboorte van Jesus in 4 v.C. en die skeppingsdatum vasgestel op 4004 v.C. Alhoewel baie NT -geleerdes vandag onderskryf op die datum van Ussher vir die geboorte van Jesus, het die feit dat sy chronologie presies 4000 jaar voor die geboorte van Jesus die begin van die skepping plaas, gelei tot die idee dat Ussher se berekening van 4004 v.C., hoewel dit afhang van sy heropbou van OT chronologiese materiaal, is moontlik beïnvloed deur 'n Joodse midrash wat twee keer in die Babiloniese Talmoed aangehaal is (Sanhedrin 97a Abod. Zar. 9a). om te begin, 'n tydperk wat ook twee millennia lank sal duur (Leeman 1977). Hoe dit ook al sy, Ussher het nog nie die tydperk van die Hebreeuse konings verstaan ​​nie en dateer dus die bou van die tempel in Salomo se vierde jaar (1 Konings 6: 1) tot 1012 vC, terwyl huidige kennis dit moontlik maak om dit na 970 te bepaal. V.C. Hy het die uittog gedateer tot 1491 v.C., terwyl ons reken dat dit ongeveer ca. 1450 v.C. Die geboorte van Abraham dateer uit ca. 1995 v.C. wat beteken dat Ussher die Septuaginta -lesing gevolg het vir Eksodus 12:40. Ussher het op hierdie datum en op die datum van 2349 v.C. op hierdie datum teruggetrek deur middel van Genesis 11. vir die vloed. By aankoms op hierdie datum en op die datum van 4004 v.C. vir die skepping, kies Ussher data uit die Hebreeuse teks en die Griekse Septuaginta -vertaling. Ussher se datum van 4004 v.C. kan nie meer bestaan ​​nie, want daar is geen goeie rede vir die selektiewe gebruik van chronologiese gegewens uit die Hebreeuse teks (MT) en/of die Griekse vertaling (LXX) nie.
Geskatte datums vir die vloed soos afgelei van die oorvleuelingsmetode, is reeds in grafieke B en C hierbo getoon. Die syfers en datums in grafieke A-C is aangebied om die variasies in die belangrikste tekstuele herhalings aan te dui. Die moeilike saak van die prioriteit van die onderskeie syfers is voorheen bespreek (Hasel 1980). Baie Christene glo steeds dat die berekening volgens die oorvleuelende metode die een is wat die meeste ooreenstem met die Bybelse teks.
Die grootste swakheid van die oorvleuelende afrekeningsmetode is die botsing daarvan met standaardinterpretasies van tyd wat nodig is vir prehistoriese en historiese rekonstruksies. Hierdie soort konflikte het daartoe gelei dat sekere geleerdes leemtes in die chronogenealogieë van Genesis 5 en 11 opgespoor het en vir 'n diskontinue afkomslyn gepleit het. Ernstige probleme in hierdie benaderings en die twyfelagtige aard van die argumente wat ter ondersteuning daarvan gebruik is, is hierbo geanaliseer. Volgens hierdie skrywer is die basiese kwessie of moderne rekonstruksies van antieke geskiedenis en voorgeskiedenis 'n gesaghebbende norm is vir die interpretasie of herinterpretasie van die Bybel. As dit die geval is, word die historiese en wetenskaplike pogings van die moderne mens tot 'n absolute norm verhoog. Dit volg dat die Bybel moet toegee op hierdie gebiede van konflik. 'N Ander teenoorgestelde standpunt is dat die uiteindelike gesag vir kennis en geloof verkry word in die superieure openbaring van God in die Bybel, en wanneer Bybelse inligting betrekking het op aangeleenthede van geskiedenis, ouderdom van die aarde, oorsprong, ens., Moet die waargenome data geïnterpreteer word en gerekonstrueer met die oog op hierdie superieure goddelike openbaring wat uiters in die Bybel vergestalt word.
Sommige sal beweer dat Genesis 1-11, insluitend die geslagsregisters, maar teologie is en nie geskiedenis nie, dit wil sê dat hierdie hoofstukke 'n oergeskiedenis is in die sin dat dit ons nie 'n verifieerbare geskiedenis bied nie, maar eerder getuienisse wat beklemtoon dat God die Skepper is, Onderhouer, Verlosser en Regter. Hierdie siening is ook 'n akkommodasie vir die fisiese en lewenswetenskappe en is die gevolg van 'n aanvaarding van modernistiese en/of evolusionêre patrone van die oorsprong en geskiedenis van ons planeet en die lewe daarop.
Daar is geen twyfel dat tyd en die vordering daarvan op die diepste manier in die Bybel funksioneer nie. Dit is duidelik van die begin af. Die skepping van Genesis is bedoel om die begin of opening van die geskiedenis te wees. Geskiedenis begin met tyd en ruimte en bestaan ​​uit funksies in tyd en ruimte. Die Genesis -skeppingsverslag is deel van 'n geskiedenis wat getalle en tydsreekse bevat. Die geslagsregisters in Genesis 5 en 11: 10-26 dra by tot die verloop van tyd in die Skrif. Hulle spoor die mensdom in tyd en mettertyd na twee helde: Noag, wat die vloed met sy gesin oorleef, en Terah, wat die vader word van die stamvader van God se volk. Die opvolging van vader tot seun tesame met die tydsberekening dui op God se seën en genade met die oog op sonde en die dood. Mense versprei na die verste tyd (Genesis 5 en 11) en die ruimte (Genesis 10). Dit was God se voorneme dat die mensdom in 'n ononderbroke ketting van geslagte in ruimte en tyd moet voortgaan. In hierdie sin is Genesis 5 en 11: 10-26 histories en teologies, wat Adam en die res van die mens en God met die mens verbind op die gebied van ruimte en tyd. Genesis 5 en 11: 10-26 bied die tydsraamwerk en menseketting wat God se volk verbind met die man wat God geskep het as die hoogtepunt van die ses dae lange skeppingsgebeurtenis van hierdie planeet.
Albright, W. F.1961. Bulletin van die American Schools of Oriental Research 163: 36-54.
Cassuto, U. 1961. 'n Kommentaar op die boek Genesis: van Adam tot Noag. Magnes Press, Jerusalem.
Curtis, E. L. 1898. Chronologie van die OT. Hastings 'Dictionary of the Bible, Vol. 1, pp. 401-403. Scribner's Sons, New York.
DeVries, C. 1976. Chronologie van Egipte. Interpreter's Dictionary of the Bible: Supplementary Volume, pp. 253-255. Abingdon Press, Nashville.
DeVries, S.J. 1976. Chronologie van die OT. Interpreter's Dictionary of the Bible: Supplementary Volume, pp. 161-166. Abingdon Press, Nashville.
Geraty, L. T. 1974. The Genesis genealogies as 'n indeks van tyd. Spektrum 6 (1-2): 5-18.
Groen, W. H. 1979. Die eenheid van die boek Genesis. Baker Book House, Grand Rapids, Michigan.
Hartman, T. C. 1972. 'n Paar gedagtes oor die Sumeriese koningslys en Genesis 5 en 11B. Tydskrif vir Bybelse letterkunde 91: 25-32.
Hasel, G. F. 1978. Die geslagsregisters van Gen 5 en 11 en hul beweerde Babiloniese agtergrond. Andrews University Seminary Studies 16: 361-374.
Hasel, G. F. 1980. Genesis 5 en 11: chronogenealogieë in die Bybelse geskiedenis van begin. Oorsprong 7: 23-37.
Horn, S. H. 1959. 'n Revolusie in die vroeë chronologie van Egipte. Bediening (Junie 1959), pp. 29-33.
Horn, S. H. 1960. Sewendedag Adventiste Bybelwoordeboek. Review & amp Herald Publishing Association, Washington, DC
Horn, S. H. 1975. Chronologie van die OT. In C. F. Pfeiffer et al., Reds. Wycliffe Bible Encyclopedia, Vol.1, pp. 339-346. Moody Press, Chicago.
Johnson, M. D. 1969. Die doel van die Bybelse geslagsregisters. Cambridge University Press. New York.
Jones, F. A. 1909. Die datums van Genesis. 'N Vergelyking van die Bybelse chronologie met dié van ander nasies. Kingsgate Press, Londen.
Kombuis, K. A. 1966. Antieke Ooste en Ou Testament. InterVarsity Press, Downers Grove, Illinois.
Kuhl, C. 1961. Die Ou Testament. John Knox Press, Richmond, Virginia.
Larsson, G. 1973. Die geheime stelsel. Brill, Leiden.
Leeman, S. 1977. Is die chronologie van biskop Ussher beïnvloed deur 'n midrash? Semeia 8: 127-130.
Leiman, Z. 1976. Die kanonisering van Hebreeuse geskrifte. Shoestring Press, Hamden, Connecticut.
Makleot, S. 1956/7. Zur Zahlemsymmetrie in der Adamiten- und Semitenliste. Bibel und Liturgie 24: 234-236.
Meysing, J. 1962. Die Bybelse chronologieë van die aartsvaders. Christelike nuus uit Israel 13 (3-4): 26-30.
Meysing, J. 1965. Bydrae a l'etude des genealogies bibliques. Revue des Sciences Religieuses 39: 209-229.
Oswalt, J. N. 1979. Chronologie van die OT. In G. W. Bromiley, red. International Standard Bible Encyclopedia Revised, Vol.1, pp. 673-685. Wm. B. Eerdmans, Grand Rapids, Michigan.
Payne, J. B. 1976. Chronologie van die Ou Testament. Zondervan Pictorial Encyclopedia of the Bible. Zondervan, Grand Rapids, Michigan.
Rowton, M. B. 1960. Die datum van die Soemeriese Koningslys. Journal of Near Eastern Studies 19: 158-162.
Sasson, J. M. 1976. Sewende geslag. Interpreter's Dictionary of the Bible: Supplementary Volume, pp. 354-356. Abingdon Press, Nashville.
Skinner, J. 1930. Genesis. 2de uitg. T. & amp; T. Clark, Edinburgh.
Stenring, R. 1966. Die omheinde tuin. Almqvist & Wiksell, Stockholm.
Thiele, E. R. 1965. Die geheimsinnige getalle van die Hebreeuse konings. Wm. B. Eerdmans, Grand Rapids, Michigan.
Tindel, R. D. 1976. Mesopotamiese chronologie. Interpreter's Dictionary of the Bible: Supplementary Volume, pp. 158-161. Abingdon Press, Nashville.
Unger, M. F. 1960. Unger se Bybelwoordeboek. Moody Press, Chicago.
von Rad, G. 1961. Genesis: 'n kommentaar. Westminster Press, Philadelphia.
Wellhausen, J. 1965. Prolegomenon tot die geskiedenis van eertydse Israel. Herdruk van die 1883 -uitgawe. Meridian Books, Cleveland.
Wilson, R. R. 1977. Genealogie en geskiedenis in die Bybelse wêreld. Yale University Press, New Haven.
Skoonheid en intelligente ontwerp - deur Bernard Brandstater
Ons word in Romeine 1:20 gewaarsku dat diegene wat God se handewerk waarneem, maar nie glo "sonder verskoning is nie". Voor die kunstenaar-Skepper moet ons in verwondering staan.
Sluit asseblief saam met ons aan CURTIS -stambome. Ons het die hulp van goeie genealoë nodig om 'n heeltemal gratis gedeelde stamboom om ons almal te verbind.
Die Model D was tipies van die relatief verouderde vliegtuigtipes wat destyds in die Verenigde State gebou is.
In wese 'n drievlak-afgeleide van die S-2 Wireless (wat dui op 'n gebrek aan drade met vlerke), ongewapende tweedelige "verkenner", die S-3 of "Triplane.
Gedurende 1917 het die Amerikaanse vloot 'n kontrak aan die Curtiss-maatskappy uitgereik vir vyf enkel-sitplek-vegvliegtuie wat deur 'n.
Op 7 Maart 1925 het Curtiss 'n kontrak gekry vir 15 produksievoorbeelde van die XPW-8B as die P-1, dit wil sê.
'N USAAC-kontrak wat op 14 Mei 1927 geplaas is, vra vir vyf vliegtuie met vliegtuie wat in wese soortgelyk is aan dié van die P-1,.
Om nie te verwar met die Curtiss B-2 of die ontwikkeling van 18 passasiers Condor-vliegtuie nie, was die Condor 'n kommersiële 15-passasier.
Die Hawk II was in wese 'n uitvoerweergawe van die XF11C-2 met 'n Wright R-1820F-3-sikloon wat 710 pk op 1676 m bereik het.
Die vierde produksie F11C-2 (Goshawk) is voltooi met die handbediende intrekbare hoofonderstellede wat deur 'n verdiepte voorwaartse romp gehuisves is. Dit is aangedryf.
Gebaseer op 'n ontwerp van 'n Amerikaanse vlootburo vir lugvaartkunde vir 'n tweesitplekvegter, het die XF12C-1 all-metal parasolmonoplane op 30 Junie bestel.
Die mees ongewone enkelstoelvegter wat deur Curtiss ontwikkel is, is miskien die Model 70, wat van die begin af ontwerp is om gevlieg te word.
Op 16 April 1932 het die Amerikaanse vloot twee prototipes van 'n nuwe boordvegter bestel onder die benamings XF11C-1 en XF11C-2, die.
Die Amerikaanse weermag het 46 van die A-8B Shrike bestel, maar onderhoudsprobleme met die vloeistofgekoelde enjins van die.
Die laaste van die Curtiss -tweeplane wat operasioneel deur die Amerikaanse vloot gebruik kan word, het die SOC Seagull 'n diensgeskiedenis.
Die Amerikaanse vloot, wat 'n nuwe tweesitplekvegter benodig, bestel 'n prototipe van Curtiss in 1932 onder die benaming XF12C-1. .
Die P-36 of Curtiss Model 75 Hawk, algemeen bekend as die Mohawk, het sy lewe begin as 'n privaat onderneming, dapper soldate.
Kort nadat hy 'n bestelling van die USAAC ontvang het vir 'n evalueringshoeveelheid van sy Model 75 -vegter, het Curtiss begin oorweeg.
Die CW-19L Coupe is deur George Page ontwerp as 'n gevorderde tweesits-enkelsit-laagvlerk-enkelvliegtuig vir die private eienaar. .
Ontwerp deur Donovan R Berlin om deel te neem aan 'n USAAC -vegwedstryd wat op 27 Mei 1935 sou plaasvind, die Model.
Die uitvoerweergawe van die BF2C-1, die Hawk III, het verskil van die Amerikaanse vlootjagter om terug te keer na die houtvleuel.
Die 'langneus' P-37 was 'n Curtiss-poging in die laat 1930's om die P-36 Mohawk-ontwerp met die.
Een van die Curtiss P-36-vliegtuie wat vroeg in produksie was, het in plaas daarvan 'n 864.4kW Allison V-1710-19 (G-13) enjin (en aangewys XP-40) gekry.
Laat in 1938 voltooi as 'n demonstrateur in 'n maatskappy, was die Hawk 75-R in wese soortgelyk aan die USAAC se P-36A. Sy Pratt &.
In 1938 begin die hoofingenieur Willis Wells van die St Louis Airplane Division van die Curtiss-Wright Corporation met die ontwikkeling van 'n enkelstoel.
Die Curtiss XP-42, 'n omskakeling van 'n P-36A Mohawk-vliegtuigraam, is begin as 'n toetsbed in Wright Field, Ohio, aan die begin.
In 1937 het die Amerikaanse vloot voorstelle ingewag vir die ontwerp van 'n verkennersvliegtuig wat verbeterde prestasie bied.
Die eksperimentele kontrak vir die Helldiver is op 15 Mei 1939 deur die Amerikaanse vloot toegeken en die prototipe XSB2C-1.
Die kommando is ontwikkel uit die Curtiss-Wright CW-20, wat oorspronklik as kommersiële vervoer onder druk van 36 passasiers aangelê is.
Die prototipe Curtiss Wright CW-22 tweesitplek-laevlerk-monoplace vir algemene doeleindes of gevorderde opleiding is ontwikkel by die Curtiss-Wright St Louis-fabriek in.
Voor die finale beëindiging van die P-40-ontwikkeling, is moeite gedoen om aërodinamiese verfyning te kombineer met 'n groter produksievermoë.
Die P-60-aanwysing is van toepassing op 'n gesin van baie verskillende Curtiss-vegters, wat elkeen die dringendheid weerspieël van die onsuksesvolle bouer.
Die XP-46 van 1939 was 'n laat poging van Curtiss om voordeel te trek uit lesse uit vroeë gevegte in Europa en.
In 1940, met Europa reeds in oorlog, het die Amerikaanse weermag se lugkorps geweet dat dit noodsaaklik is om met die voorbereidings te begin.
Die Curtiss XP-55 Ascender is miskien die bekendste van die drie stootjagters wat in reaksie op 'n 1941-kompetisie gebou is.
Op 30 Junie 1941 het Curtiss 'n prototipe ontwikkelingskontrak gekry vir die XF14C-1-boordvegter met 'n enkele sitplek wat ontwerp is rondom die 2.200 pk Lycoming XH-2470-4 vloeistofgekoelde.
Die Curtiss XP-62 was die laaste propeller-aangedrewe vegter wat deur sy vervaardiger gebou is en die tweede grootste enkele sitplekvegter van ortodokse.
Die ontwikkeling van die Curtiss SC Seahawk het in Junie 1942 begin toe die Amerikaanse vloot die maatskappy versoek het om voorstelle in te dien.
In Mei 1944 het Curtiss aan die AAF aangedui dat hy verdere werk aan die vegters van die P-60-reeks wil laat vaar omdat.
Aan die einde van 1943 het Curtiss 'n Amerikaanse vlootbestelling ontvang vir twee enkelsitplek-torpedobomaanvliegtuigprototipes onder die benaming XBTC-1. A.
Die Amerikaanse vloot het belangstelling in die konsep van gemengde krag vir vegters aan boord - vliegtuie wat 'n suier -enjin gebruik om te vaar en 'n hulp -turbojet.
Die Curtiss XF-87 Blackhawk-vegvliegtuig was 'n opvallende en werklik grasieuse geheel-swart vliegtuig wat baie aandag getrek het tydens vlugte.
Een van die mees eienaardige dokumentêre filmmakers wat vandag werk, Adam Curtis het teruggekeer met 'n waaghalsige studie van ons huidige klimaat in 'n sesdelige BBC-reeks. Michael J. Brooks ontmoet Curtis om meer uit te vind
'Adam Curtis KAN JOU NIE UIT MY HOOF HET NIE:' N EMOSIONELE GESKIEDENIS VAN DIE MODERNE WORRELD (BBC iPlayer) '
As u gekonfronteer word met bromende vrae oor die waarde van die BBC -lisensiegeld - waarom dan? Ongeval Waarom is die nuusredaksie na ongeveer 75 jaar nog steeds in 'n Saterdagaand -slot, dan is dit twyfelagtige waarheid of integriteit? - vir hierdie skrywer is die weerlegging ten minste altyd: "Ja, maar ... Adam Curtis."
Op 65, nadat hy die grootste deel van 40 jaar lank dokumentêre films vir die BBC geskep het, het Adam Curtis 'n geprysde, maar nogal kultusagtige figuur geword met 'n styl en benadering tot verhaal wat heeltemal sy eie is. Hy is maklik die mees intelligente en mees innemende dokumentêre filmmaker wat vandag werk, en sy nuwe reeks Kan jou nie uit my kop kry nie: 'n Emosionele geskiedenis van die moderne wêreld kan die beste werk van sy loopbaan wees.
Die reeks strek oor agt uur oor ses episodes en bied 'n waaghalsige en dikwels verstommende poging om te verduidelik hoe ons by die huidige oomblik gekom het: onstuimige en chaotiese tye waarin niks lyk asof fundamenteel verander nie, waartydens die maghebbers die vermoë verloor het óf om dit sinvol te maak, óf 'n uitweg te bied na iets beters. Dit is 'n verkenning van hoe verskillende karakters van regoor die wêreld deur die geskiedenis heen probeer het om die stilstand en korrupsie van hul tyd deur te breek en die werklikheid te verander - en hoe dikwels kragte daardeur ontketen het wat uiteindelik tot hul vernietiging.
Adam Curtis, as Adam Curtis, is die films deurspek met 'n buitengewone collage van klanke en musikale toonsettings: die Mekons oor 'n skyfievertoning van sameswering is gerig op die Sex Pistols 'Who Killed Bambi?' Oor die Rooi Garde wat verwoesting in China sonder Headless Heroes veroorsaak 'aangrypende weergawe van' True Love Will Find You in the End 'The Specials' Do Nothing 'Schneider TM se glansryke bewerking van' There is a Light That Never Goes '.
Soos ook kenmerkend van Curtis, word meervoudige vertelplate meesterlik in die lug gedraai, op kruisende wyse deurmekaar en met mekaar verbind: die twee vriende agter die Discordianism-beweging wat die kranksinnigheid van sameswerings Jiang Qing wou demonstreer Ambisies sal haar woedende woede laat ontketen deur haar man, Mao se kulturele revolusie, Daniel Kahneman, probeer om die menslike brein te verstaan ​​Michael X woed teen 'Engelsisme' in die 1960's Notting Hill Afeni Shakur (Tupac se ma) hardloop van die huis af om by die Black Panthers aan te sluit by die opioïde -epidemie , MK: Ultra, Project Iceworm, die Sowjet -ineenstorting, die Mau Mau -opstand, Booleiaanse logika, kompleksiteitsteorie, kunsmatige intelligensie, die JFK -moord, en soveel meer.
Selfs volgens die standaarde van Curtis, is die tempo van idees soms byna oorweldigend, maar dit voel steeds soos 'n noodsaaklike kyk om met die maalstroom van die hede te worstel en iets te bereik wat naby aan 'n duideliker lyn is. Ek het met Curtis gepraat oor die nuwe reeks, die mislukking van enige alternatiewe visie om na vore te kom, sy unieke filmstyl, sy verhouding met musiek en meer.
The Quietus: Die breë hipotese van die reeks is een wat u ondersoek het deur die prisma van Afghanistan in 'Bitter Lake' en die Sowjetunie in 'HyperNormalisation'. Wat het u tot die konsep getrek om die omvang verder uit te brei?
Adam Curtis: Ek het nogal geskok geraak oor hoe buitengewoon die verbinding was. Alhoewel daar groot histerie was oor Brexit en Donald Trump, het u niks verander ten opsigte van die magstruktuur as u terugtrek en kyk wat werklik die afgelope vier jaar gebeur nie.
Die films probeer om na al die verskillende dinge te kyk vanaf ongeveer 70 jaar gelede, wat destyds heeltemal apart was. Aan die een kant het u 'n groeiende weemoed in hierdie land gehad oor die verlies van die Ryk en 'n opkomende woede onder die blanke werkersklas. Aan die ander kant begin laboratoriums in Amerika AI ontwikkel, en geld begin styg as 'n kragtige mag wat die ou ideologieë van die verlede sou vervang. Ek wou opspoor hoe hierdie klein riviere in die rigting van die onsekerheid van nou vloei, en hoe dit op baie vreemde maniere bymekaar kom, dikwels deur die optrede en emosies van spesifieke karakters.
In die laaste film sê ek waarom ek dink ons ​​verkeer in 'n stilstand en bied drie opsies waarheen ons in die toekoms kan gaan. Ek sê nie vir jou wat die keuse moet wees nie, maar as joernalis kan ek die rigtings aandui waarin ons kan gaan.
'Adam Curtis KAN JOU NIE UIT MY KOP KEER NIE:' N EMOSIONELE GESKIEDENIS VAN DIE MODERNE WORRELD (BBC iPlayer) '
Die reeks begin met 'n aanhaling van wyle David Graeber, maar ek wonder of u ook inspirasie van Mark Fisher geneem het, veral sy argument dat daar op libidinale vlak nie eintlik soveel begeerte is om verder te gaan as die kapitalisme nie?
Ek ken Mark, en hy het na my gereageer toe hy begin skryf oor hoe kultuur ons agtervolg, aangesien hy besef het dat ek ook daaroor op my blog geskryf het. En jy het reg, ek en Mark het die vermoede gedeel.
Een van die dinge waaroor die linkses nog te staan ​​moet kom, is dat as hulle werklik dinge wou verander, hulle hul eie voorregte as individue sou moes prysgee in die belang om baie mense buite die stelsel te help wat leef angstig en onseker tye. In die tweede film vertel ek die verhaal van Michael X, wat 'n gangster was, maar in die middel van die 1960's 'n heldhaftige figuur vir linkses geword het. Maar toe hy uit die tronk kom, vind hy dat al sy blanke ondersteuners skielik 'n soort kommersiële lewenstyl hippie-dom aangegaan het. Ek was geïnteresseerd in hom as 'n karakter, want hoewel hy 'n nare en gewelddadige man was, het hy 'n wrede begrip gehad van Engelse wit radikalisme, dat 'n hele paar mense wat as radikale aangetrek en na swart musiek gedans het nog steeds kinders was van die mense wat die Ryk bestuur het. En dalk nog steeds dinge wil bestuur.
In die derde film pak u klimaatsverandering aan, wat u nie in dieselfde mate in u vorige werk gedoen het nie ...
Ek het agtergekom dat die beweging van klimaatsverandering sedert die negentigerjare 'n baie nou tegnokratiese oplossing gehad het, wat daarop gemik was om die temperatuur van die planeet net stabiel te hou, en ek het gedink dit ignoreer krag. Ek wou wys hoe steenkool 'n baie ingewikkelde geskiedenis het; dit was natuurlik 'n belangrike agent vir klimaatsverandering, maar dit was ook een van die kollektiewe magte van die werkersklas, waaruit sosialisme ontstaan ​​het en al die idees wat u eintlik kan konfronteer en bevoorregte mag inneem.
Ek het gereeld gedink dat baie van die tegnokratiese oplossings wat mense oor dinge soos klimaatsverandering bied, probeer om hulself uit die verlede te onttrek - dit is 'n modernistiese benadering tot politiek. Baie mense in die beweging vir klimaatsverandering besef nou dat-Alexandria Ocasio-Cortez en die Green New Deal dieselfde ding sê-hulle moet dit nou koppel aan veranderende strukturele mag in die samelewing, en ek dink dit is heeltemal reg.
U voer aan dat niemand alternatiewe visioene van die toekoms bied nie. Kan u redeneer dat ons die afgelope jare gesien het hoe relatief verskillende visies baie naby aan die mag kom - Jeremy Corbyn's Labour en Bernie Sanders, albei met gebreke, maar ten minste bereid om nuwe idees soos Universal Basic Income en the Green New Deal te ondersoek?
Maar hulle het steeds misluk. U moet die feit aanvaar dat u mense nie 'n sterk genoeg idee gee van 'n alternatiewe toekoms nie, wat mense wat vir Trump en Brexit gestem het, aan u kant sal lok. As jy kyk na wat Sanders in die veldtog van 2016 gesê het, was dit byna woord-vir-woord wat Trump gesê het-waarom het hulle fabrieke na China gestuur, waarom woon mense op verlate plekke wat verslaaf is aan opioïede, waarom vermoor ons duisende mense in buitelandse oorloë, waarom is daar soveel korrupte lobbying? Ek dink nog steeds dat hy op daardie oomblik sou gewen het, dit is verskriklik dat die Demokrate hom vasgemaak het. Onthou dat baie van die mense wat in 2016 vir Trump gestem het, dieselfde mense was wat vir Obama gestem het, en tensy die linkses regtig iets groter kry wat die mense verbeeldingryk kan gryp, sal sommige baie nare mense, veel nare as Trump, dit doen.
Een van die karakters wat in die reeks verskyn, is Dominic Cummings. Ondanks sy ondergang voel sy verhaal as openbare figuur onvolledig. Dink u dat u hom in die komende jare weer sal bedek?
Ek het tyd gehad vir Cummings, want in vergelyking met ander politici het hy eintlik 'n paar idees gehad, selfs al was dit heeltemal gek. In die laaste film handel ek oor die opkoms van die kompleksiteitsteorie in die vroeë 90's. Dit het een van die groot mitologieë van ons tyd geword dat u deur middel van data meer kan weet oor die werklikheid as wat mense weet. Dit is fundamenteel gebrekkig, omdat dit die stelsel aanvaar soos dit is, stel dit nooit die vraag nie: wie het die stelsel ontwerp en in wie se belang is die stelsel ontwerp? Cummings het die woede van plekke soos die Noordooste aangevoel, maar omdat hy 'n tegnokraat was, het hy nie gesien dat die woede ook opgewek sou word uit die verlede nie, uit 'n tyd toe die Ryk uitmekaar val en 'n magiese nostalgiese visie van Engeland is uitgevind, wat met die Tweede Wêreldoorlog herbevestig is en later deur Nigel Farage opgekom het. Hy was dus gedoem om te misluk.
U het so 'n kenmerkende visuele styl ontwikkel, wat reeds volledig gevorm is Pandora se boks en Die lewende dooies in die vroeë 90's. Het u altyd stilisties 'n duidelike idee gehad van wat u wil bereik, of was dit eerder 'n proef-en-fout?
Dit was suiwer instink. Ek het in die vroeë negentigerjare gedoen wat baie mense in musiek gedoen het - die sampling en herverwerking van die verlede. Daaruit kom 'n estetiese uitwerking, maar om eerlik te wees, het ek nooit daaraan gedink nie. Dikwels het dit gebeur omdat ek stories wou vertel oor heel abstrakte dinge. Byvoorbeeld, in Pandora se boks Ek wou 'n soort snaakse film oor ekonomie maak. Ek het eers op TV begin en was amper in trane toe ek redigeer, want ek kon niks kry om dit te illustreer nie en ek het gedink ek gaan ontslaan word. Uit daardie wanhoop het ek op die BBC -argief begin klop, ek onthou dat ek op 'n stadium selfs eekhorings daarin gehad het. Stylisties is baie gebore uit die noodsaaklikheid om dinge tot 'n spertyd afgehandel te kry.
Sommige kritici van u werk - bv. Die liefdevolle lokval parodie - voer aan dat wat u doen baie vaardig is om uitgebreide narratiewe te skep wat verbindings maak en parallelle trek wat dan as objektiewe waarheid voorgestel word. Is u soms bekommerd dat u as deel van die 'sameswering' -probleem ontslaan word?
Die parodie is baie snaaks en slim, en dit het my laat nadink oor myself, wat goed is. Maar laat ons duidelik wees: ek het nog nooit in een van my films 'n samesweringsteorie voorgehou nie. Gedurende die afgelope 20 jaar, toe die hoofstroom links en regs in hierdie land in wese saamgesmelt het, het daar 'n baie sterk konsensus ontstaan. In die lig hiervan het die term 'samesweringsteorie' homself omskep in 'n snelskrif om elkeen wat die hoofstroomvertelling uitdaag, te beskryf. My taak, wat die BBC my opgedra het, is om mense uit te lok en hulle te vra: 'Het u daaraan gedink om na die wêreld te kyk?' Om 'n bietjie terug te trek en op 'n ander manier te kyk wat gebeur. Maar dit is nie 'n samesweringsteorie nie.
U speel u hoofartiesten in hierdie films - Nine Inch Nails, Aphex Twin - saam met 'n magdom obskure en interessante ander. Is u 'n musiekspeler wat altyd op soek is na vreemde nuwe klanke om in u films te gebruik?
Nee, ek hou net van musiek, dit is so eenvoudig soos dit. Ek het baie musiek in my kop, ek is baie kieskeurig, maar daar is baie wat my geïnspireer het, gewoonlik dinge met 'n soort moderne romantiek. Nine Inch Nails is 'n baie goeie voorbeeld; hy slaag op een of ander manier om geraas te maak en dit emosioneel te maak, net soos Burial. Hulle vang die moderne stemming vas, op een of ander manier rou en masjienagtig, maar vol diep gevoelens en weemoed. As ek besig is om te redigeer en ek weet dat ek 'n bui begin skep, sal musiek in my kop verskyn en ek sal dit probeer.
Daar is 'n wonderlike stuk donker omringende musiek wat u baie gebruik in hierdie films en ook daarin HiperNormalisering, maar ek kan dit nie opspoor nie ...
Ek weet waarna jy verwys. Sedert ek met Massive Attack begin werk het, het ons klein stukkies musiek gemaak om tussen die liedjies in die programme wat ons gedoen het, saam te voeg. Dit is baie 'n samewerkingsproses tussen my en Robert del Naja, en ek het dit toenemend in my films gebruik. Wat ek ontdek het, is dat Massive Attack, sowel as 'n wonderlike band, ook 'n uitstekende coverband is, sodat ek hulle kan vra om 'n bietjie musiek te maak wat klink soos John Carpenter, vermeng met byvoorbeeld die Dead Kennedys ! Ek het 'n hele klomp lêers daarvan, wat ek baie gebruik.
En gebruik u ook lae gevind klank wat u self opneem?
Ja, net stukkies. Daar is 'n vreemde geluid aan die einde van 'n paar nuusmateriaal en ek sal soms akoesties daarmee speel as 'n soort klankcollage.
Wat hierdie reeks toon, net soos met u vorige werk, is u werklik eklektiese smaak in musiek. Wat is die beste optrede wat jy nog ooit gehad het?
Dit hang af van wat u die beste bedoel. Om op my rug op 'n kroegtafel te lê en luister hoe Shane van The Pogues homself met 'n blikbak oor 'n kop slaan terwyl hy sing, was 'n buitengewone ervaring. Maar om na Kanye West en Jay-Z te kyk bo-op reuse verligte kubusse by die O2, was musikaal 'n wonderlike ervaring-maar ook baie vreemd, omdat dit 'n simbool was van wat met die kultuur gebeur, terwyl die nuwe tegnologie opstaan ​​om individualisme te omhels en selfuitdrukking.
Twee dinge is onlangs aan die orde gestel as seker aanspraakmakers op 'n toekomstige Adam Curtis -film. Eerstens het die beeldmateriaal van die vrou haar oefensessie in Myanmar regstreeks uitgesaai terwyl die militêre staatsgreep agter die rug kom ...
Mense het gesê dat die staatsgreep 'n virale bemarkingsveldtog van my kant was. Ek het massas van die video's gestuur. Natuurlik sou ek een van hulle anoniem gedoen het ...!
Tweedens, die Gamestop -verhaal. Dink u dat dit moontlik die spoke van die internet se verlede was, as 'n anargistiese en demokratiserende mag wat weer na vore kom om die elite aan te pak?
Aanvanklik het ek dit gedink, maar dit word ingewikkelder. Die Robinhood -app het homself uitgebeeld as die demokratisering van die aandelemark, maar ek het gelees dat hulle hul werklike winste uit die verkoop van die data van die mense wat handel dryf, net soos sosiale media, as dit 'n nuwe demokrasie sou moes wees, uitbeeld. En toe begin allerhande samesweringsteorieë opduik en sê dat die handelaars eintlik die marionette was van 'n ander stel verskansingsfondse wat die verskansingsfonds wou vernietig. En toe stapel die linkses en sê: 'Nee, dit is nie revolusionêr nie, want hulle handel in en versterk kapitalisme.' Op 'n stadium het ek gedink, dit is tipies van ons tyd-wat as revolusionêr begin, het binne ongeveer drie dae 'n gemors van mense geword wat mekaar eet, onseker waaroor dit eintlik gaan.
Waarom het u u BBC -blog gestop? Sal u ooit terugkeer na die geskrewe medium, miskien met 'n boek?
Dit is nogal uitputtend en vereis 'n soort selfbewussyn wat na 'n rukkie 'n bietjie vervelig raak, en ek wil nie op sosiale media wees nie. As u my werk ontleed, sien u dat ek 'n baie funksionele skrywer is; daar is niks moois aan my draaiboeke nie, maar ek weerstaan ​​'n barok en wilde visuele sin met 'n kalm stem wat dit veranker. Af en toe kry ek uitgewers wat my uitvra oor 'n boek, maar ek sien nie die punt nie, sonder die beeldmateriaal en musiek sou ek 75% van die dinge waarmee ek goed was weggooi.
As u 'n projek van hierdie omvang voltooi, skop u 'n rukkie terug of soek u altyd nuwe verhale? Het u al u volgende projek in gedagte?
Ek het nie 'n volgende projek nie, maar ek kom uit 'n joernalistieke tradisie, so ek gaan soek na stories. Ek het in my gedagtes dat die dinge waaroor baie mense op die oomblik besig is, die magie van moderne tegnologie, nogal gou banaal en alledaags en 'n soort nadeel kan word. Ek het opgemerk dat daar mense in die advertensiewêreld is wat begin twyfel of die idee dat Google mense eintlik so presies kan teiken as wat hulle beweer, op sigself 'n bietjie kan wees. Miskien is dit tyd om te besef dat daar ander dinge is. My brein neig dus so.
'Can Can't Get You Out My My Head' is nou beskikbaar op BBC iPlayer
Michael J. Brooks is 'n mede-gasheer van Creaky Chair Film Podcast wat vandeesmaand bekendgestel word
Curtiss P-40 Warhawk ontwikkelingsgeskiedenis
Die Curtiss P-40 Warhawk het ontwikkel uit die vroeëre Curtiss Hawk 75 (P-36 in Amerikaanse diens). Hierdie vegter met radiale enjins het eers in April 1935 gevlieg en in 1937 is dit deur die USAAF en die Franse gekoop. Dit het egter gou duidelik geword dat die P-36 nie sou kon meeding met die beste vegters wat in Europa ontwikkel is nie, soos die Supermarine Spitfire of Messerschmitt Bf 109. Gevolglik is besluit om die radiale enjin te vervang deur 'n Allison wat chemies afgekoel is inlyn-enjin. Die eerste poging om dit te bereik, die XP-37, het gebuk gegaan onder swak sigbaarheid en 'n onbetroubare aanjaer.
Werk aan die XP-40 begin in 1938. Dit sou 'n aangepaste P-36-romp gebruik, met die Allison V-1710-19 inline-enjin, wat 1.050 pk op 10.000 voet lewer. Toetse dui daarop dat die nuwe vliegtuig vinnig sou wees, maar op 'n relatief lae hoogte. Werk aan die prototipe begin onder die voorwaardes van 'n kontrak wat op 30 Julie 1938 uitgereik is. Dit vlieg eers op 14 Oktober 1938. Die daaropvolgende Januarie het die XP-40 'n vegvliegtuig gewen, en die USAAF het 'n bestelling vir 524 P-40's geplaas.
Die nuwe vliegtuig het egter nie aan die verwagtinge voldoen nie. Topsnelheid was slegs 340 mph, twintig myl per uur stadiger as wat Curtiss belowe het. Dit sal die hele 1939 neem om hierdie probleem op te los, totdat die XP-40 in Desember 1939 366 mph op 15.000 voet bereik het. Dit het sy topsnelheid gelykgestel aan die Spitfire I, maar op 'n baie laer hoogte het die Spitfire 'n hoogte van 18 500 voet bereik. Die P-40 was nou gereed om die volle produksie te begin. Die P-40, oftewel Curtiss Hawk H-81, het in Maart 1940 in produksie gekom.
Die eerste 199 vliegtuie wat geproduseer is, is eenvoudig P-40's genoem. Hulle het twee .50 kaliber masjiengewere in die enjinkap gehad, en een .30 kaliber masjiengeweer in elke vleuel. Die enjin was 'n Allison V-1710-33, wat 1 090 pk lewer. Tydens die produksieloop is 'n tweede .30 kaliber masjiengeweer by elke vleuel gevoeg, wat die P-40 ses gewere gegee het. Die produksievliegtuie het 'n topsnelheid van 357 mph op 15.000 voet, lofwaardig naby aan die wat deur die prototipe vervaardig is. 200 van die aanvanklike bestelling van 524 is vervaardig voordat die bestelling uitgestel is sodat Curtis 142 Hawk 81's vir die Franse kon bou. Hierdie vliegtuig het nie betyds aangekom vir die slag van Frankryk nie, maar is in plaas daarvan afgelewer na Brittanje, waar dit bekend was as Tomahawks.
Toe die produksie van USAAF hervat word na die Franse bestelling, is die benaming verander na P-40B. Hierdie weergawe het 'n pilootwapen, 'n koeëlvaste voorruit en self verseëlende brandstoftenks gebruik. Hierdie veranderinge moes op omtrent elke Amerikaanse vliegtuig destyds aangebring word. Die P-40B (Hawk H-81 A-2) kan ook bomme onder elke vleuel dra. Die USAAF het 131 P-40B's ontvang. Die produksie van die P-40B begin in Januarie 1941 en eindig in April dieselfde jaar.
Die P-40C was die laaste Hawk 81-model (H-81 A-3). Die belangrikste verandering was die toevoeging van 'n ekstra brandstoftenk wat 134 liter kon dra. Die P-40, P-40B en P-40C was in RAF-diens bekend as die Tomahawk, en het ook die beroemde Flying Tigers in China toegerus. 193 P-40C's is vir die USAAF gebou en is tussen Maart en April 1941 afgelewer.
Die P-40D het 'n reeks groot veranderings aan die vliegtuig beleef. Dit gebruik die Allison V-1710-39-enjin, wat meer krag op hoër hoogtes bied as die vorige enjins. Die twee .50 kaliber masjiengewere uit die neus is na die vlerke geskuif, met die vier .30 kaliber gewere. Die tipe kan ook twee 20 mm -kanonne bevat. Die duidelikste visuele verandering het gesien hoe die verkoelers vorentoe beweeg, wat die vliegtuig sy bekende voorkoms gee. Die hoeveelheid ammunisie wat vervoer is, is verhoog tot 615 rondes per geweer. Die P-40D kan een bom van 500 pond onder die romp dra. Sowel Curtis as die RAF het die belangrikheid van hierdie veranderinge erken met 'n verandering van aanwysing en Curtis na Hawk 87A, en die RAF na Kittyhawk. Slegs 42 P-40D's is egter gebou, 22 vir die USAAF en 20 vir die RAF.
Die belangrikste verandering wat vir die P-40E (Hawk 87A-3) aangebring is, was die vervanging van al die .30 kalibergewere met .50 kaliber masjiengewere. Dit het die P-40E altesaam ses .50 kaliber masjiengewere besorg. Agt honderd en twintig van hierdie model is vir die USAAF vervaardig.
Dit verwys na 1,500 P-40E's wat vervaardig is om aan die Britte onder leenverhuring te lewer. Hierdie tipe het saam met 'n verskeidenheid lugmag van die Gemenebest gedien as die Kittyhawk IA.
Die P-40F (H-87D) het 'n groot verandering in die enjin gehad, na die Packard Merlin XX. Andersins was die P-40F baie soortgelyk aan die P-40E. Tydens die produksie is die romp twee voet langer gemaak, wat die rigtingstabiliteit verbeter. In RAF -diens staan ​​dit bekend as die Kittyhawk II. Die Merlin-enjin het die P-40 baie beter prestasie op groot hoogte gegee, en die Allison-enjin het meer as 15.000 voet krag verloor, en die Merlin het tot 19.000 voet gegaan.
Die P-40K is ontwikkel uit die P-40E. Die belangrikste verandering was die gebruik van die Allison V-1710-73 enjin. Die ekstra krag wat dit gegee het, het dieselfde probleme veroorsaak as wat die P-40F ondervind het. Die eerste reaksie was om die grootte van die rugvin te vergroot, maar later in die produksietydperk is die langer romp wat in die P-40F gebruik is, aangeneem. Die USAAF het 1300 P-40K's afgelewer. Die RAF het 21 van hierdie vliegtuie as Kittyhawk III's ontvang.
Dit was 'n ontwikkeling van die vroeëre P-40F, met behoud van die Packard Merlin. Daar is baie moeite gedoen om die gewig van die vliegtuig te verminder, en inderdaad is 450 pond verwyder. Onder die veranderinge was die verwydering van een geweer uit elke vleuel, wat die P-40L altesaam vier vleuelgemonteerde gewere gegee het. Die verwagte toename in spoed het egter nie gerealiseer nie en die P-40L was slegs 4 km / h vinniger as die P-40F. Die RAF het die Kittyhawk II -benaming vir hierdie weergawe behou. Later produksie P-40Ls kon vuurpyle onder die vlerke dra.
Die P-40M (Kittyhawk III) was bedoel vir die RAF. Dit het gelyk aan die P-40K, met 'n Allison V-1710-81-enjin en ses .50 kaliber masjiengewere.
Hierdie weergawe is in groter getalle vervaardig as enige ander. 5.219 P-40N's (Hawk H-87Ws) is gebou voordat die produksie op 30 November 1944 geëindig het. Dit het dieselfde Allison V-1710-81-enjin as die P-40M gebruik. Net soos die P-40L, is die aantal gewere tot vier verminder en ander gewigsbesparingsmaatreëls is getref. Die resultaat was 'n baie verbeterde topsnelheid van 378 mph. Tydens die produksieloop is die verlore gewere vervang en in die rol van die vegvliegtuig is die ekstra vuurkrag meer belangrik as die laaste spoed.
Dit was die laaste prototipe P-40. Dit het 'n baie kragtiger Allison V-1710-121-enjin gebruik wat 1,425 pk lewer. In toetse bereik dit 'n topsnelheid van 422 mph en 20,000ft, 'n groot verbetering op enige vorige P-40. Teen daardie tydstip in die oorlog het die Spitfire en Mustang egter baie beter prestasie gebied, en die P-40Q is nie verder ontwikkel nie.
Squadron Signal 026 Curtiss P-40 in aksie, Ernest R. McDowell. Dit is 'n goeie gids vir die ontwikkeling van die P-40, 'n vegter wat deur 'n meer as gewoonlik ingewikkelde reeks weergawes in Amerikaanse en Britse diens gegaan het. Hierdie boek werk deur die hoofweergawes in Amerikaanse diens, van die eerste ontwikkeling van die P-40 as 'n verbeterde P-36 tot die finale produksievariante. [sien meer]
Curtis E. LeMay, (gebore 15 November 1906, Columbus, Ohio, VS - oorlede 1 Oktober 1990, March Air Force Base, Kalifornië), Amerikaanse lugmagoffisier wie se kundigheid in strategiese bombardementstegnieke belangrik was tydens die Tweede Wêreldoorlog en daarna.
LeMay het in 1928 die US Army Air Corps binnegegaan en het tot die posisie van bevelvoerder van die bombarderingsgroep gegaan. In 1942 vlieg hy saam met die 8ste lugmag uit Engeland (1942–44) en word bekend vir sy ontwikkeling van gevorderde bomwerptaktieke, insluitend patroonbomaanvalle en die strydboksformasie. Nadat hy bevel gehad het oor B-29's in Indië en China (1944), het LeMay die 21ste Bomber Command op die Mariana-eilande (Januarie 1945) oorgeneem in die pos wat hy beplan het en die oorsprong was van die aanvalle op lae hoogtes wat dele van Tokio en 'n aantal ander Japannese stede in 'n poging om 'n oorgawe te dwing voor die Geallieerde inval in Japan, wat vir die einde van daardie jaar beplan was.
Na die oorlog was LeMay die bevelvoerder van die Amerikaanse lugmag in Europa, en in daardie hoedanigheid het hy die lugvaart van Berlyn in 1948 gelei. Hy is bevorder tot die rang van generaal in 1951. In 1957 word hy aangewys as onderhoof van staf en vier jaar later stafhoof van die Amerikaanse Lugmag. Hy tree in 1965 af.
In 1968 was hy die vise-presidentskandidaat op die derdeparty-kaartjie (American Independent) onder leiding van George C. Wallace.
bedryf 50 Hawk II. 
ontvang drie P-6S-vegters met die 450 pk (336 kW) Wesp radiale enjin.
Japan het een P-6S gekoop, moontlik opgedateer met 'n Conqueror-enjin.
het in 1930 agt voorbeelde ontvang van 'n P-6D met die Conqueror-enjin, nog ses is in 1931 deur Aviolanda met lisensie gebou en ook na Nederlands-Oos-Indië gestuur. Drie P-6 het voor die oorlog verlore gegaan: twee tydens 'n botsing tussen die lug op 27 Februarie 1936 en een waarskynlik na die neerstorting op 5 Februarie 1935.
gebruik die P-6S tydens die Chaco-oorlog. Op 22 Desember 1932 val 'n P-6 Hawk van Fortín Vitriones die Paraguayaanse geweerboot ARP Tacuary aan wat by Bahía Negra naby ( Lua -fout in module: koördinate op reël 668: callParserFunction: funksie "#koördinate" is nie gevind nie. )
'N Enkele P-6E oorleef. Die vliegtuig is deur mnr. Edward S. Perkins van Anniston, Alabama, aan die Smithsonian National Air and Space Museum geskenk en deur die School of Aeronautics aan die Purdue Universiteit gerestoureer. Dit word onbepaald geleen en vertoon in die National Museum of the United States Air Force in Wright-Patterson AFB naby Dayton, Ohio. Oorspronklik s/n 32-261 en toegewys aan die 33ste Pursuit-eskader, is dit in September 1939 uit die rekords in Tampa Field, Florida, verwyder. Erie op 24 September 1932.