Akademiese kuns en geskiedenis skilderkuns - Nuut
Die Romeine van dekadensie.
Eeu van Augustus: geboorte van N.S. Jesus Christus.
Ontvangs van die Grand Condé deur Louis XIV
Die ekskommunikasie van Robert die Vroom, 998.
Titel: Die Romeine van dekadensie.
Afmetings: Hoogte 472 - Breedte 772
Prentverwysing: 92-000335 / INV3451
Titel: Eeu van Augustus: geboorte van N.S. Jesus Christus.
Afmetings: Hoogte 620 - Breedte 1015
Prentverwysing: 97-023474 / RF1983-92
Titel: Ontvangs van die Grand Condé deur Louis XIV
Afmetings: Hoogte 96,6 cm - Breedte 139,7 cm
Prentverwysing: 04-515551 / RF2004-15
Titel: Die ekskommunikasie van Robert die Vroom, 998.
Afmetings: Hoogte 130 - Breedte 218
Prentverwysing: 05-521849 / RF151
Geskiedenis skilderkuns, 'n edele genre
Toe hy die teorieë van klassisisme in 1667 formuleer, plaas André Félibien geskiedenisskilderkuns bo in die hiërargie van genres. In die XIXe eeu, 'n tyd waarin die geskiedenis 'n deurslaggewende plek in sowel die romantiese kultuur as die politieke gebruik gehad het, bly hierdie genre, wat steeds as uitmuntend beskou word, een van die fondamente van akademiese onderrig.
Aan die Skool vir Beeldende Kunste word die leer van die tegniek aangevul deur teorielesse, insluitend lesse in die algemene geskiedenis, oudheid en argeologie. In die eerste helfte van die 19de eeu is dit baie volope eeu, het staatskommissies gehelp om die oppergesag van historiese temas te verleng. In die tweede helfte van die eeu vervaag die akademiese hiërargie van genres egter wanneer die skilderkuns van die geskiedenis in 'n meer intieme rigting ontwikkel, meer menslik word deur die anekdote te open, wat dit nader aan 'n gehoor waarvan sy lankal weggetrek het.
'N Al hoe anekdotiese styl
Aan die begin van die XIXe eeu, is die neoklassieke, erfgename van David, deel van die kontinuïteit van hul meester. Bitter verdedigers van die akademiese tradisie, hou hulle aan om die historiese skilderkuns te verheerlik wat hulle vir opvoedingsdoeleindes gebruik. Dit is vir hierdie skilders om 'n les in moraliteit te illustreer, om deugde te verhoog, om die helde te idealiseer of om die sedes van hul tyd te stigmatiseer. Thomas Couture (1815-1879) verower dus roem met Die Romeine van dekadensie, monumentale doek wat in 1847 geskilder is. Deur hierdie orgietoneel geïnspireer deur die verse van Juvénal ("Wreder than war, vice has fallen on Rome and wreek the overwished universe"), wou hierdie student van Gros sinspeel op die morele dekadensie wat onder die Julie-monargie heers, verswak deur 'n reeks skandale. In hierdie realistiese allegorie gebruik die skilder die einde van 'n wêreld om sy eie te kritiseer.
Jean-Léon Gérôme (1824-1904), ver van hierdie opbouende visie op die geskiedenis, is 'n vurige volgeling van argeologiese heropbou. Sy smaak vir detail en sy deeglikheid maak hom die kampioen van realistiese skilderkuns. Na 'n staatskommissie vir die Universele Tentoonstelling van 1855, is sy doek Eeu van Augustus: geboorte van N. S. Jesus Christus pas in by die tradisie van groot historiese skilderkuns. Geïnspireer deur 'n gedeelte deur Bossuet oor die Pax romana onder Augustus en dieApoteose van Homeros deur Ingres, een van Gérôme se meesters, wil hierdie skildery die kyker die gevoel gee om 'n direkte getuie van die verlede te wees.
Die gemengde sukses van die Eeu van Augustus: geboorte van N. S. Jesus Christus druk Gérôme dan om op die kortverhaal te konsentreer. In 1878 skilder hy as Die ontvangs van die Grand Condé deur Louis XIV in Versailles, werk van die instel van afmetings. Deur middel van so 'n onderwerp - die laat trou van die prins van Condé aan sy soewerein - is dit die komedie van die mag, wat hy goed ken, dat die skilder op die mees lewendige manier wil optree. Die monumentale ambassadeurtrap, gesloop onder Louis XV en noukeurig gerekonstrueer deur Gérôme, organiseer die hele komposisie op 'n teatrale manier. Die ryk kostuums, uiteenlopend in grootte, getuig van sy kennis en sy voorliefde vir die staaltjie. Hierdie smaak vir rekonstitusie en presisie word gevind in die skilderye waar Jean-Paul Laurens (1838-1921) historiese onderwerpe illustreer.
In teenstelling met Gérôme, verkies Laurens tragiese onderwerpe wat karakters betrek wie se gevoelens hy wil vertaal, dus in Die ekskommunikasie van Robert die Vroom, gedateer 1875. In hierdie beroemde werk het die skilder die oomblik uitgebeeld toe Robert die Vrome pas in 998 geëkskommunikeer is omdat hy weier om sy tweede vrou, Bertha, te verwerp. Die koning bly alleen by haar en staar in die niet, in die greep van 'n verskriklike dilemma, terwyl die verteenwoordigers van die pous die troonkamer verlaat. Op die grond lê die septer wat hy uit sy hande laat val het, asook die steeds rookende kers wat uitgeblaas en op die grond geplaas is volgens die simboliese ritueel van ekskommunikasie. Hierdie onderwerp is 'n geleentheid vir Laurens om die godsdienstige onversetlikheid van die afgelope eeue en van sy tyd aan die kaak te stel, asook om sy kennis van Middeleeuse argitektuur aan te toon in sy noukeurige voorstelling van die portaal waardeur die biskoppe vertrek.
Vernuwing van geskiedenisskilderye
Hierdie werke van Gérôme en Laurens is 'n goeie illustrasie van die ontwikkeling wat die historiese skilderkuns sedert die herstel beïnvloed het. Dit is gediskrediteer vir sy spoggerige en idealiserende dimensie wat dit van die algemene publiek vervreem het, en kon slegs tydelik gered word deur die verslapping van die grense tussen genres en deur die besoedeling van genre-skilderkuns.
Paul Delaroche was die eerste wat gepoog het om historiese feite toegankliker te maak deur middel van argeologiese realisme en die uitdrukking van menslike gevoelens. Gérôme en Laurens, wat hom albei baie bewonder het, het die paaie wat hierdie skilder opgespoor het, verken en elkeen op sy eie manier die geskilderdheid van die geskiedenis geskilder.
Hul benadering moet parallel geplaas word met die vernuwing van die historiese benadering in die XIXe eeu. Die geskiedenis word voortaan as 'n wetenskaplike dissipline in eie reg beskou en ondergaan groot veranderinge onder die invloed van die groot historici van die Romantiese tydperk, veral Augustin Thierry en Jules Michelet (waarvan Gérôme en Laurens gereelde lesers was, veral laasgenoemde, wat die illustrasie van die Stories uit Merovingiese tyd deur Thierry). In stryd met die moraliserende tradisie, is hierdie historici van plan om die kritiese studie van bronne te bevoorreg en die geskiedenis tot die vlak van suiwer wetenskap te verhoog, terwyl hulle 'n baie lewendige vertelling van die feite aanneem.
Die positivistiese skool, wat in die laaste derde van die XIX verskyn hete eeu, versterk die behoefte om 'n objektiewe geskiedenis te skryf, wat sentraal staan ​​in gebeure en argiefdokumente. As geskiedenisskilderkuns danksy hierdie nuwe benadering 'n tweede wind gevind het, byvoorbeeld in die skilderye van Laurens, is dit in die volgende eeu in onbruik.
Laurence DES CARS, Dominique DE FONT-RÉAULX en Édouard PAPET (red.), Uitstallingskatalogus Jean-Léon Gérôme (1824-1904). Geskiedenis te sien, Orsay Museum, Parys, 19 Oktober 2010 - 23 Januarie 2011, Parys, Orsay-Skira-Flammarion Museum, 2010.
Laurence DES CARS en Alain DAGUERRE DE & NBSP; HUREAUX (reg.), Uitstallingskatalogus Jean-Paul Laurens (1838-1921). Skilder van die geskiedenis, Orsay Museum, Parys, 6 Oktober 1997 - 4 Januarie 1998, Augustins Museum, Toulouse, 2 Februarie - 4 Mei 1998, Parys, R.M.N., 1997.
Albert BOIME, Thomas Couture en die eklektiese visie, New Heaven-London, Yale University Press, 1980.