Welsynsorganisasies trek reeds swaar met weggooi-diereEen van die honde wat onlangs by Mdzananda afgelaai is. (Foto: Verskaf) Terwyl die feesseisoen vir meeste mense en organisasies ŉ gelukkiger tyd van die jaar inlui, is dit gewoonlik die begin van die moeilikste tyd van die jaar vir welsynsorganisasies wat met diere werk, soos die Mdzananda-dierekliniek en Woodrock. Marcelle du Plessis, die fondsinsameling- en kommunikasiebestuurder by die Mdzananda-kliniek in Khayelitsha, Kaapstad, sê dat hulle reeds ŉ instroming van hawelose diere dié maand gehad het en dat hulle tans 33 rondloperkatte in hul fasiliteit asook 28 katte in pleegsorg het. Dié niewinsgewende organisasie wat al in 1996 gestig is, is nie ŉ troeteldierskuiling nie, maar ŉ veeartsenykliniek wat net spasie vir 15 honde en 15 katte op sy perseel het. Du Plessis sê dat 11 honde sonder heenkome die afgelope naweek by die organisasie aangemeld is. “Van nou, ŉ maand voor Kersfees, tot Januarie, word baie diere verwaarloos, aan ons oorhandig of oor ons mure gegooi wanneer ons saans nie hier is nie. Hoewel dit beter is dat hulle hier by ons is, as dat hulle in die strate is, kan Mdazanda nie met die instroming van diere volhou nie,” sê Du Plessis. Dit, meen sy, plaas baie druk op die kliniek se werkers, ruimte en hulpbronne. “Dit kos R1 530 om een weggooi-hond vir twee maande te onderhou, dan dek dit net die sterilisering, inentings, ontwurming, vlooi- en bosluisbehandeling en kos. Dit sluit egter ander koste soos werkers, water en elektrisiteit uit.” Mdzananda se oudste inwoner, Tandjies. (Foto: Verskaf) Sy verduidelik dat hulle deur hul Facebook-blad en webwerf lede van die publiek bewus maak van die weggooidiere wat by die kliniek is en dat sommige diere baie vinnig ŉ nuwe heenkome vind, maar dat ander weer baie langer by hulle bly. “Arme Tandjies is al hier sedert Desember 2018,” sê sy. Die probleem is egter nie net beperk tot die Wes-Kaapse gemeenskap nie, maar kom oral in die land voor. Estelle Meldau, medestigter van die Woodrock-welsynsorganisasie in die Hennopsriviervallei, vertel dat die skuiling reeds tot barstens toe vol is met al die diere waaraan dié organisasie ŉ heenkome moet bied. Die organisasie het in Januarie vanjaar talle diere ingeneem nadat ŉ brand by die Purrpaws for Life-diereskuiling gewoed het. Hulle het ook nóg ŉ klomp diere ingeneem nadat die Irwin’s-diereskuiling in Vereeniging toegemaak het. Boonop het die organisasie heelwat ander diere, soos donkies, ganse, hase en varke en in totaal huisves hulle tans 300 diere. “Die probleem met die feesseisoen is dat baie mense op vakansie gaan en nie weet wat om met hul diere te maak nie, of nie lus het om die geld te betaal vir mense om na die troeteldiere om te sien nie. Baie van die diere eindig dan by ons op, net vir daardie gesin wat hul hond weggegooi het om weer ŉ baba-hondjie in Januarie te kry.” Sy sê ook dat talle gesinne hulself daaraan skuldig maak om ŉ sak hondekos en ŉ bak water vir hul troeteldiere uit te sit en dan vir ŉ maand lank weg te gaan. In hierdie gevalle lei dit na troeteldiere wat begin rondloop op soek na kos, aandag of omdat hulle bang is. Hierdie diere eindig dan ook by diereskuilings. Vir albei die organisasies, en die honderde ander troeteldierskuilings in Suid-Afrika, is die grootste nood om geld in te samel om die bedryfskoste te dek.