TEGNOLOGIE AS ONS SWAKHEID SKEP VERMORSING
Julie 25, 2011 in Sonder kategorie Die kwessie dat Julie spaarmaand is en dat dit juis in die Woef-huishouding maar ‘n broekskeur-maand is vanweë al die spandabelheid van vakansie hou en alles wat daarmee gepaard gaan, het my nogal ook laat dink aan die rol wat tegnologie speel in mense se spandering – asook die vermorsing wat al ons tegnologie eintlik maar tot gevolg het.
In my tienerjare het ons nog musiek op bandjies (sommer “tapes” genoem) gekry. Dit was vir elke tiener ‘n droom om darem sy eie bandopnemer te hê waarmee hulle ook self musiek kon opneem. Gewapen met die bandmasjien het jy by die radio gesit en die geliefde musiek opgeneem. Daar was veral twee frustrasies van goed wat nie moes gebeur nie – die radio-omroeper moes nie halfpad deur die musiek begin praat nie (wat hulle wel gereeld gedoen het, juis om hierdie onwettige opnames te vermy) en jou ma of iemand anders moes nie daar verbyloop en een of ander irrelevante opmerking maak (soos in “kom dek gou die tafel”) terwyl jy besig is nie, want dan is jou musiek bederf. Die ryker kinders het seker kabels gehad wat hulle direk by die musiekbron kon inprop, maar dit was nie vir Woef so beskore nie. Eers toe ekself begin werk het, kon ek klaar opgeneemde musiekbande bekostig, maar ek het verkies om plate te koop omdat die bande maar maklik uitgerek het. Dit was vir my ‘n groot dag toe ek my eerste (en laaste) hoëtroustel kon koop: ‘n yslike kas met sy bandmasjien, amplifier, radio en platespeler, met luidsprekers so groot soos appelbokse. Ek het vandag nog die stel. Die luidsprekers is op ‘n tyd deur vismotte bygekom, maar die tegnologie herstelplek het my oortuig dat ek hulle net weer moet laat opbou eerder as nuwes koop, omdat jy nie meer daardie gehalte in die moderne tegnologie kry nie – aldus hulle. Teenoor vandag se kompakte stelle, is daardie hoëtroustel feenomenaal groot.
Later het die videomasjien gekom. Dit is nou ‘n stukkie tegnologie wat ons in die Woef-huishouding bitter baie gebruik het – nie soseer om video’s uit te neem nie, maar om programme op te neem wat ons nie wou mis terwyl ons by vergaderings of ander verpligtinge was nie.
Dit was ‘n skok om op ‘n jaar ‘n paar dae voor Kersfees in die winkels te kom en te besef dat ons nie vir onsself meer met ‘n plaat kan bederf nie – skielik was daar net CD’s op die rakke. Ek skat ongeveer 1990? Nodeloos om te sê, ons moes mettertyd ‘n CD-speler aankoop. Hy staan vandag stukkend en nutteloos in die einste hoëtroustel se kas, w