As u nie van die kantlyn af is nie, wil u nie regtig wees nie - Diverse
"Waarmee was jy besig?" Ek het my gids gevra nadat hy 'n uur laat gekom het om te gaan eet.
'Drink', was sy kort, dun antwoord. Met 'n uitdagende staar waag hy my om kommentaar te lewer. Ek knik net en stel voor dat ons iets te ete kry.
Ons was op die derde dag van 'n vier dae lange motorfietsrit in 'n klein dorpie Degar in die sentrale hoogland van Vietnam. Ek het Anh ontmoet in die strate van Nha Trang, waar ek vir hom gesê het ek wil ontsnap uit die mooi prentjie wat aan die emmergladde rugsakreisigers aangebied word en die land sien waar dit werklik was. Anh het belowe om my die 'regte' Vietnam te wys.
Hy was 'n stil, broeiende man, maar 'n goeie gids. Hy ken die paaie perfek, wys toerusting wat ek anders nie sou sien nie en beantwoord my vrae voordat ek hulle gevra het. Die enigste kritiek was dat hy elke aand blind geword het. Die dag begin hy om 16:00 drink. Terwyl ek die dorpie verken, het Anh hom met die oog op die vergetelheid met ryswyn beywer. Ek was honger, moeg en seer van die dag se ry. Ek wou eet en gaan slaap.
Die eerste plek waarheen ons gegaan het, was gesluit. Ons het verder gegaan en gehoor dat 'n rukus uit 'n stil hut aan ons regterkant kom. Dit was ver van die pad af, maar die maan was sterk en het belowe die tipe toneel waarna Anh op soek was. Ons klim op 'n leer wat van 'n houtstok af gemaak is en by die ingang gaan staan. Binne was ongeveer 40 man. Sommige het op bankies langs die kante van die kamer gesit en bruin ryswyn gedrink uit glas Coca-Cola-bottels. Vyf baie groot keramiekbeker ryswyn is in die middel van die vertrek gesit, terwyl ander mans deur bamboes en plastiekstrooi daaruit gedrink het. Die mans was van alle ouderdomme; die jongste tieners rook haastig op die vloer aan die buitewyke van gesprekke. Hulle het skaars ons voorkoms by die deur gesien, afgesien van een dorpenaar wat ons verwelkom het.
Ons het 'n oop ruimte in die hoek gevind en op die vloer gaan sit. Die man wat ons gegroet het, het twee bottels droewige ryswyn saamgebring.
'Nee, kan ons hier eet?'
'Ja, maar later,' sê hy vir my vlugtig.
"Wanneer?" Ek het gevra. Hy het die vraag geïgnoreer, met die man gepraat en toe na my gedraai. 'Dit is 'n spesiale Vietnamese troue. U moet gelukkig voel om die kultuur te ervaar. Mense betaal duisende dong vir so 'n unieke ervaring! "
'Dit is 'n troue?' Vra ek verstom.
Dit het nie na 'n viering gelyk nie. Die klere van die mense was derdehandse en versier, behalwe vir een man in 'n swart en goue kraaghemp wat Anh verduidelik het dat hy die bruidegom is. Die bruid kook saam met die ander vrouens in die kombuis. Dit het my laat swaai, en ek het probeer verduidelik dat ek gelukkig was om net daar te wees, net honger. 'U moet na die leër gaan,' het hy my afkeurend gesê. 'Wil jy liewer saam met jou vriende op 'n volmaanpartytjie wees? Of hier gesien? Moenie kwaad raak nie. Kom drink meer. " Dit alles was versplinter en uitgespoeg.
Nou bevind ek my in die soort unieke situasie waarna ek so desperaat verklaar het, en ek het weer gedink.
Ek haal diep asem en kyk na sy vrae. Ek kyk weer stadig om my en sien die sykyk en gedempte gesprekke. Ek het besef dat ons eintlik glad nie welkom was nie. Dit het gelyk of ons indring, en Anh, in sy bedwelmde toestand, was onbewus.
Anh het met die man gesels wat ons verwelkom het. Hy het verdwyn en met 'n bak rys, vrugte en sous teruggekom. Toe hy die hut oorsteek, draai elke kop en kyk na die kos. 'N Saliveerende gesinkte daal neer. Te oordeel na die voorkoms was almal net so honger soos ek. Toe die kos voor ons neergesit word, het ek opgekyk om elke gesig swaar van afguns te sien - sommige van die dronkaards is opgegooi. Een ouer man het iets geskree wat die stilte verbrysel.
'Wat het hy gesê?' Ek fluister vir Ahn.
"Ek weet nie. Ek praat nie sy taal nie. Eet, "het hy my gesê.
Die mans het stadig maar seker hul fokus weer op die gesprekke en drinkery gegee. Ander het hul verontwaardiging getoon deur wrede blikke tussen slukkies ryswyn te skiet. Anh maak die kos op en gee dit vir my. Ek was so honger dat ek besluit het om net te eet. Na een klein bakkie voel my kop onmiddellik duideliker. Anh het nie aan hom geraak nie.
'Waarom eet jy nie, Ahn? Eet, "sê ek vir hom.
"Ek is nie honger nie. Ek het al geëet. ' Ek het net na hom gekyk. Ek was te ontsteld om te betoog.
Toe ek eet, begin ek die inwoners anders sien. Dit lyk nie asof hulle so kwaadwillig is as wat ek aanvanklik gesien het nie. Hulle was tereg skepties teenoor buitestaanders, veral tydens so 'n aangename geleentheid. Ek het besef dat ons verdien om behandel te word as die indringers wat ons was.
Ek het 'n lang slukkie wyn gehad en die nag oorweeg. Die lok van hierdie motorfietsreis was om die rou, ongecensureerde Viëtnam te sien. Nou, het dit gelyk, vind ek my in die soort unieke situasie waarna ek so desperaat verklaar het, en ek het dadelik tweede gedagtes gehad.
Dit het by my opgekom dat die romantiese aantrekkingskrag van reis sonder verslaan anders was as die werklikheid. Ek het jare aan hierdie reis gedink en in my drome 'n illusie geskep wat so onmoontlik was om uit te leef. My verbeelding het slegs die glorie van avontuur en ontdekking ingesluit en nooit enige ongemak of strenger werklikheid nie. Twee weke na my reis van sewe maande deur Asië, het ek myself al tweede geraai. Miskien sou ek gelukkiger wees tydens 'n volmaanpartytjie.
Ons het meer van die ryswyn gedrink, en ek het beter gevoel, minder angstig. Uiteindelik is die kos gebring, wat Anh vir my gesê het dat dit hondevleis was. Toe ons ryswyn klaar was, het Anh besluit dat dit tyd is om te vertrek.
Die volgende dag toe ons uit die dorp ry, het ek 'n kater gehad en die aanhoudende vraag hoe ek die situasie beter moes reggekry het, en as ek regtig wou volhard met hierdie reisreis. Toe die ryslande en berge verby gly en ons verder van die dorp af kom, het ek opgeroep. Verder van die vrae wat die vorige nag gestel is en nader aan Nha Trang, waar ek in staat sou wees om terug te keer na bekende gemak, soortgelyke mense, en om die emmers te geniet. Verlig om terug te keer na die dinge waaraan ek aanvanklik wou ontsnap.
Kyk die video: Leap Motion SDK
Copyright © jorgemolder.com | Wat gebeur as 'buite die geslaan baan' nie is waar jy regtig wil wees nie?...