Image deur bertrand71
Ons klamp die hande van diegene wat voor ons gaan,
en die hande van die wat na ons toe kom;
ons betree die sirkel van mekaar se arms,
en die groter kring van liefhebbers
wie se hande by 'n dans aansluit,
en die groter sirkel van alle wesens,
verby in en uit die lewe,
wat ook in 'n dans beweeg,
na 'n musiek so subtiel en groot
dat niemand dit hoor nie, behalwe in fragmente.
- Wendell Berry, Genesing
As 'n geestelike praktyk, wanneer ons vra na wat ons nodig het en mekaar bied wat ons kan, betree ons 'n dans van onvermydelike wederkerigheid. Ons doen 'n tweestap-uitruil van behoeftes en aanbiedinge, en die hele dorp dans.
As ons aandag gee, ontdek ons ​​dat ons nie kan gee sonder om te ontvang nie; ons kan nie ontvang sonder om te gee nie. As 'n vriend vra: "Kan ek jou 'n drukkie gee?" Ek wonder hoe sy dit vir my sal gee sonder om daarin saam met my te wees? Of as iemand sê: "Ek het 'n drukkie nodig", merk hy op dat sy versoek my bereid is om my arms aan te bied?
Vra / bied / gee / ontvang is een sirkelbeweging. As ons nie vra wat ons nodig het nie, as ons nie bied wat ons kan nie, sluit ons die dans. Stel jou voor dat 'n mens in die middel van die dansvloer skielik nie beweeg nie, terwyl hy om hom heen gaan. Mense sal begin stamp in mekaar, die ritme verloor, hul sin van rigting verloor en oor mekaar se tone steek. Die dans is afhanklik van die dansers. Wederkerigheid is afhanklik van onophoudelike uitruil.
Soos ons vra vir wat ons nodig het en bied wat ons kan, word ons geestelike handelaars van die lewe se energie, tyd, oorvloed en verwantskap. Deur hierdie praktyk word ons daaraan herinner dat alles in wederkerige verhouding met al die ander leef, of ons hierdie verhouding dadelik sien, al dan nie ons kies om daarvan bewus te wees of nie. Alhoewel ons dikwels 'n ambivalente verhouding met wederkerigheid het, wil ons nie dink aan die tye wanneer ons die dans staak nie, ons word daardeur geïnspireer, oor en oor.
Die Rooi See, Een Hart op 'n tyd, verdeel
Alhoewel dit 'n paar dekades gelede was, onthou ek 'n herfsskemer wat in die spitsuur uit die stad uitgetrek het toe ek opgemerk het dat 'n jong seun op sy fiets in die gras tussen die bane van besige verkeer sit. Die pakkie motors op die boulevard kruip langs die bumper na die buffer, en gee my tyd om hom te sien as ek my pad tot by die blok geklim het. 'N Arme seun in 'n arm omgewing van gesubsidieerde wooneenhede. Seuntjie van bruin vel, kyk witkopwagters, gaan huistoe na huise wat hy waarskynlik net op televisie gesien het. Sy houding het verander toe hy gewag het vir 'n breek in die lyne van motors. Nou het hy oor sy handvatsels gegaan, afgetree, bedank.
Ek het niks van sy storie geweet nie, maar ek het hom gekyk deur middel van gemeenskaplikheid, omdat ek weet hoe dit staan ​​om langs te staan, om te hoop vir erkenning, vir ingang, vir veilige deurgang, vir hulp. Ek draai my flikkerligte aan en val tot stilstand en stop my baan. Ek doop my horing en teken die man langs my. Ons gryp mekaar en hy stop ook sy baan.
Die seun lig sy kop op. Voor hom is die Rooi See afskeid en kan hy nie sy oë glo nie. Hy kyk deur my voorruit en reguit in my hart. Ons gesigte lig vir mekaar op, en met die grootste grin spring hy sy roestige banaanstoel uit die rand en die wielrote rond in die ruimte wat vir hom geskep is. En in sy aanvaarding van hierdie gebaar skep hy vir my 'n kans om uitbundigheid te vier.
Sekerlik, hy neem sy tyd. Hy kruis die pad soos 'n magiese danser, hy stut sy goed voor ons almal, spring die verste kant en ry af in 'n systraat, kop hoog en kinkend. Ek weet niks van sy storie nie, maar ek onthou hierdie oomblik, en vertrou dat hy ook doen.
'N Dans van kruisings en verbindings
Handel is praktyk in bewustheid. Dit vertraag ons, sodat ons die geleentheid op die oomblik kan sien. Deur handelinge van geestelike handel leer ons om te sien dat alles 'n uitruil is. Vandag sal ek vra wat ek nodig het, eers deur bewus te word van wat dit is.
Vandag sal ek bied wat ek kan deur al die keuses wat ek maak binne die begrip van wederkerigheid te hou. Die baan wat ek die dag ingestel het, is nie 'n reguit lyn nie; dit is 'n dans van kruisings en verbindings tussen myself en ander mense en die geleenthede wat ons skep as ons mekaar se paaie kruis.
Ek het 'n gesegde deur Annie Dillard op my lessenaar geplaas wat lui: "Hoe ons ons dae spandeer, is hoe ons ons lewe spandeer." Ek het ongeveer sestien uur se wakker energie op 'n dag. Hoe wil ek dit spandeer? Wat sal my keuses lei? My maat en 'n paar vriende gaan fietsry, maar ek het 'n paar uur rustigheid nodig om te skryf.
Ek verruil die een ervaring vir die ander. Daar is verlies en wins. Ek het nog steeds oefening nodig en 'n gevoel dat ek son en vars lug benut het, en ek maak dus tyd om met die honde te loop. Ek verruil hul hondeduld vir die belofte van 'n romp. Ek het hulp nodig om verwysings te vind, daarom bel ek die biblioteek en die plaaslike boekwinkel. Ek moet weet dat ek en my geliefde eenders is oor 'n probleem, daarom gesels ons oor ontbyt en handel eensaamheid vir samesyn.
Bied wat ek kan wanneer ek kan
Vandag bied ek aan wat ek kan deur oop te stel en te onderbreek as deel van die vloei van my bedoelings. 'N Ouer buurvrou roep om te vra of ek haar pos van die boks na haar voordeur sal bring. Natuurlik sal ek, hoewel ek ook weet, dit beteken vyftien minute gesels. Ek verhandel 'n bietjie doeltreffendheid vir die hulp wat ek 'n buurman kan gee. Eendag sal ek oud wees en 'n jonger persoon se vriendelikheid hê.
'N Vriend e-pos die versoek vir 'n gebedsketting vir sy seun. Ek stop en steek 'n kers op my vensterbank, hou die gedagte aan sy behoefte vir 'n oomblik. Eendag sal ek die gebede van vriende en vreemdelinge nodig hê.
'N Kliënt roep en vra vir twintig minute van konsultasie. Terwyl ons ons gesprek betree, vertrou ek dat dit wat sy vra om te gee, ook my behoeftes sal dien.
'N Vriend nooi ons vir aandete uit. Ek sê nee, nie vanaand nie, maar ek maak 'n koppie tee en spandeer twintig minute op die telefoon en maak 'n datum vir die toekoms. Ek handel die aand vir die oomblik, want ek wil ons verhouding selfs in my besigheid eerbiedig.
'N Prokureur roep en ek sê nee, maar ek handel een minuut beleefdheid aan 'n vreemdeling wat dalk hard werk om haar rekeninge te betaal. Elke ja en elke nee word gehou in die vloei van handel en wederkerigheid.
Vertroue in die Gee en Neem
Soms is wederkerigheid onmiddellik en voor die hand liggend, soms sien ons dit dalk nie vir jare nie, of kan dit nooit sien nie, net vertrou dat die bydrae gemaak en ontvang en geslaag is. En ek doen dit nie alleen nie. Almal handel met almal anders. Maar nie almal dink aan handel as 'n geestelike praktyk nie.
Ek het onlangs besluit om 'n tiener te help deur middel van haar eerste jaar van gemeenskapskollege deur haar my motor verskeie dae per week uit te betaal vir die pendel. Ek het haar gewillig aan my versekering bygevoeg, herstelwerk behou en my eie behoeftes vir die motor om haar skedule gewerk. Ek het hierdie ooreenkoms aangegaan om my langtermynondersteuning vir haar aan te dui en 'n geleentheid te bied vir die twee van ons om met mekaar te onderhandel.
Dit was 'n baie moeilike aanbod omdat sy nie baie nodig gehad het om iets terug te bied nie. Ons was nie baie suksesvol in ons onderhandelingspraktyk nie, en sy het dikwels die motor gebruik met 'n houding van reg wat my laat voel het my vriendelikheid is misbruik. Baie keer het ek oorweeg om my aanbod te onttrek en te wonder hoe om haar te help om wederkerigheid as noodsaaklike vaardigheid te sien om volwassenheid te betree.
Dit was 'n komplekse keuse, en ek het haar toegelaat om voort te gaan met die motor. Ek het besluit ek het die stamina gehad om hierdie aanbod te maak en die spanning van die handel te hou sonder om te eis dat haar begrip myne sal vergelyk. Ek sal nuuskierig wees om te sien of die geskenk van hierdie ondersteuning met verloop van tyd haar opkom. Ek sal aanhou werk met ons verhouding om 'n gevoel van geestelike handel te skep. En ek sal my grense hou, want ek is self verantwoordelik om te sien dat ek wel vra wat ek nodig het en net wat ek kan bied.
Vind die balans tussen gee en neem
Slegs geestelike handel skep vloei. Solank die energie vloei en siklies is, is daar genoeg om rond te gaan. As enige van ons ophou om te vra of ophou om te offer, word die vloei ontwrig en die balans vernietig.
Ons ken almal mense wat gee en gee en gee en vergeet om te ontvang totdat hulle in uitputting, depressie of siekte ineenstort. Ons ken almal mense wat neem en neem en neem en vergeet om aan te bied totdat hulle hulself bevind op die hoogtepunt van hul loopbane, geskei van hul gesinne en vriende.
As ons uitgeput word, het ons nie genoeg energie om te reageer nie en daar is geen energie om te vra nie. As ons eis sonder wederkerende reaksie, sal mense met wrewel reageer of hul energie bespaar en ons sal nie kry wat ons regtig nodig het nie. Miskien is die doel van hierdie leersiklus, wat oor en oor speel in ons lewens, om ons te help om die wêreld anders te sien.
Die gedeelde krag van energie-uitruil en geestelike handel
Ons Westerse kulturele bewussyn is versadig met mededingende boodskappe en aannames wat stry met ons geestelike verlange. Ons praat oor geld en krag en tyd as kommoditeite, maar ons weet skaars hoe om oor energie-uitruil, gedeelde mag of geestelike handel te praat.
Daar is 'n houding daar buite (en in ons) dat as mense te dom is om vir hulself te sorg, dit hul eie skuld is as hulle gebruik word. Daar is 'n houding daar buite (en in ons) dat as ons iets wil hê, en niemand hou dit tans vas nie, dan moet dit ons s'n wees om te neem: grond, olie, diamante, markaandeel, voedsel, water , tyd, energie, aandag.
Al hierdie verwarring skep 'n enorme wanbalans wat heeltemal van ons persoonlike emosies en denkprosesse tot die globale ekonomie strek. Terselfdertyd kom hierdie klein frase wat ons uitnooi om te vra vir wat ons benodig en bied wat ons kan, en ons ontdek dat dit 'n taproot het wat die ondergrond van hoe ons in die wêreld leef, dring. Dit kan ons baie ongemaklik maak, aangesien ons onbewustelike voorreg aan die lig kom, maar as 'n groeiende aantal van ons begin om ons lewens as geestelike handelaars in plaas van as verbruikers of mededingers te leef, sal iets in die wêreld verander.
Dit is die fluister wat ons in die oulike weste roep om aanspreeklikheid te gee. In ons lewens van te veel dinge en te veel om te doen, hoe leer ons om eenvoudig te lewe, sodat ander eenvoudig kan lewe? Regtig, wat het ons nodig? Wat bied ons aan? Die toenemende belangstelling in feng shui, om heilige ruimte uit ons huise en kantore te maak, en in herwinning dui alles op ons ontwaking bewustheid van die behoefte om ons lewenswyses te vereenvoudig en sorgvuldige, bewuste keuses te maak.
In die komende jare glo ek dat ons in die Weste as nooit tevore uitgedaag sal word om te kyk na die vraag wat ons regtig nodig het en wat ons verplig het om te bied om balans in die globale menslike familie te herstel. Ons kan nie die stelsel wat die wêreld tans leef, ontsnap nie. Ons kan nie suiwer of selfgeregtig wees nie, of gebruik ons ​​spiritualiteit om onsself van die gemors waarin ons betrokke is, te verwyder. Ons kan slegs ons aksies in die kring van wederkerigheid oorweeg.
Dit is nie 'n New Age-konsep nie. In 1623, in sy Toewyding Op Opkomende Gebeurtenisse, John Donne het sy beroemde soliloquy geskryf: "Niemand is 'n eiland, heeltemal vanself nie, elkeen is 'n deel van die vasteland, 'n deel van die hoof; as 'n kruit weggespoel word by die see, is Europa minder. .. "Hy het verstaan. En iewers in onsself glo ek ons ​​verstaan. Dit is net moeilik om hierdie realiteit in ons eie kultuur te sien, waar soveel dinge ons aanhoudend aan die slaap gee.
So op 'n onlangse reis na Afrika het ek geoefen om met nuwe oë op te let. Ek het opgemerk dat mense langs mekaar leef in wat ons groot rykdom sou noem en wat ons 'n sterk armoede sou noem. Die ryk lede van die gemeenskap het baie hulpbronne en voorraad, net soos ons in Amerika doen, maar waar die vloei van hierdie goedere gestop het, baie meer voor die hand liggend was. Die goedere het by die kleurlyn gestop. Die goedere het by die buurtlyn gestop. Die goedere het by die ekonomiese lyn gestop.
Ek kon 'n winkelsentrum dwaal wat soos enige winkelsentrum in die Westerse wêreld was, met die goedere volgens Westerse lewenstandaarde. Maar buite, aan die rand van die dorp, aan die rand van die plakkerskampe, was die markte heeltemal anders. Hier het mense handwerk verkoop wat hulle van ander stamme gemaak het. Geld wat vir een aandete in die stad sou betaal, kan 'n familie se maandvoorraad koringmeel in die dorp koop. In hierdie omstandighede, om te vra - Wat het ek regtig nodig? Wat het ek te bied? - het vars insig en bewustheid gebring. En ongemak vir my status quo.
Leer die wêreld om ryk te wees in die Gees
Terwyl ek hierdie vrae oorweeg het, het 'n vrou my met stille waardigheid gesê: "Ons is bly om arm in Afrika te wees, sodat ons die wêreld kan leer hoe om ryk te wees in gees. Ten spyte van ons pynlike geskiedenis probeer ons ons samelewing terugbring saam op 'n manier wat almal vereer wat hier as noodsaaklike lede van die gemeenskap is. " Sy het gebaar by die skeermesdraad wat 'n oorvloedige eiendom omring. Sy het gestaar by die karton- en blikkappe en die gedeelde, oop kookbrande.
"Dit neem te lank, sommige mense is kwaad. Sommige mense is bang. Tog gaan die eksperiment voort, en ons is almal daarin - en jy is daarby, selfs al is jy duisende kilometers weg. gaan jy doen as jy huis toe gaan? "
By die huis gaan ek wakker en ongemaklik bly sodat ek kan dink. Nie dat ek weet hoe om hierdie dilemma op te los nie - dit is die krisis van die moderne era - maar ek kan ten minste my bereidwilligheid om bewus te wees, by te dra. Ek kan byvoorbeeld na die vrou langs my in die kruidenierswinkel draai en haar vra,
"Vra jy ooit hoe hierdie piesangs hier in die middel van die winter gekom het in 'n land waar hulle nie groei nie? Moet jy wonder of iemand die kinders van die piesangplukkers appels uit die staat Washington in ruil vir hierdie geskenk stuur? jy dink ons ​​kan enigiets doen om te verander hoe baie kos hier kom, terwyl so min kos daar gelaat word? '
As ons bevraagteken, as ons met mekaar praat, as ons die ambivalensie hou en ons bekommernisse van hart tot hart skenk, sal ons uiteindelik optree. Ons sal dans met die wederkerigheid.
Nuwe Biblioteek Wêreld. © 2002, 2005.
Christina Baldwin het al meer as twintig jaar internasionaal kursusse aangebied. Haar eerste boek, Een vir een, selfverstaan ​​deur tydskrifskryf (1977) is sedert die oorspronklike publikasie in aaneenlopende druk gebly. Haar beste verkoop boek, Lewensgeselskap, Blaarskrywing as 'n geestelike soeke (1990) neem die skryfkuns en brei dit uit na geestelike praktyk. In die vroeë negentigerjare het sy begin ondersoek instel hoe om mense te help om van verkenning van persoonlike bewussyn na geestelik gebaseerde sosiale optrede te oorbrug.
Sy is die outeur van Bel die sirkel, die eerste en toekomstige kultuur (1998) en Die Sewe Fluke. sy gestig PeerSpirit, Inc. 'n opvoedkundige maatskappy, met skrywer en natuurkundige Ann Linnea.