Intifada begin op die Gazastrook - GESKIEDENIS - Inligting
Intifada begin op die Gazastrook
In die Israeliese besette Gazastrook, die eerste onluste van die Palestyn intifada, of "afskud" in Arabies, begin een dag nadat 'n Israeliese vragmotor in 'n stasiewa vasgery het waar Palestynse werkers in die Jabalya -vlugtelingdistrik van Gaza vervoer is, vier dood is en 10 gewond is. 10 Palestyne in Gaza beskou die voorval as 'n doelbewuste weerwraak teen die 'n paar dae tevore 'n Jood in Gaza vermoor, en op 9 Desember het hulle op straat opgetrek, bande gebrand en klippe en molotow -cocktails na Israeliese polisie en troepe gegooi. By Jabalya het 'n Israeliese weermagpatrolliemotor op Palestynse aanvallers geskiet, 'n 17-jarige doodgemaak en 16 ander gewond. Die volgende dag is Israeliese valskermsoldate na Gaza gestuur om die geweld te onderdruk, en onluste het na die Wes-oewer wat deur Israel beset is, versprei.
9 Desember was die formele begin van die intifada, maar betogings, kleinskaalse onluste en geweld teen Israeliërs het al maande lank geleidelik toegeneem. Die jaar 1987 was die 20-jarige herdenking van die Israeliese verowering van die Gazastrook en die Wes-oewer, die voorheen Egiptiese en Jordaan-beheerde lande wat die Palestyne tuis genoem het. Na die Sesdaagse Oorlog van 1967 het Israel militêre administrasies in die besette gebiede gestig en Oos -Jerusalem permanent op die Wesbank geannekseer. Met die steun van die Israeliese regering het Israeliese setlaars na die besette gebiede getrek en beslag gelê op Arabiese grond. Teen Desember 1987 het 2200 gewapende Joodse setlaars 40 persent van die Gazastrook beset, terwyl 650,000 verarmde Palestyne in die ander 60 persent was, wat die Palestynse deel van die klein Gazastrook een van die digbevolkte gebiede op aarde gemaak het.
In Desember 1987 het wanhoop deur die Palestyne oor hul lot ontplof in die intifada. Die voetsoolopstand kom gou onder die beheer van Palestynse leiers wat die Unified National Command of the Uprising gevorm het, wat bande gehad het met die Palestina Liberation Organization (PLO). Alhoewel beelde van jong vlugtelingkamp-Palestyne wat Israeliese troepe klippe gooi, televisieverslae oorheers het intifada, die beweging was wydverspreid oor die Palestynse samelewing. Welgestelde Palestyne en vrouegroepe het by militante groepe aangesluit in stakings, boikotte en ander gesofistikeerde taktieke in hul poging om Palestynse selfregering te wen.
In Julie 1988 het die koning Hussein van Jordanië afstand gedoen van alle administratiewe verantwoordelikheid vir die Wesbank, en sodoende die Palestynse invloed daar versterk. In November 1988 het die PLO gestem om 'n onafhanklike Palestynse staat tot stand te bring. Intussen het die intifada het gewoed, en met die eerste herdenking daarvan is meer as 300 Palestyne doodgemaak, meer as 11,000 is gewond en nog vele is gearresteer.
In die laaste weke van 1988 het Yasser Arafat, leier van die PLO, die wêreld verras deur terrorisme aan die kaak te stel, die staatsreg van Israel te erken en die begin van 'land-vir-vrede'-onderhandelinge met Israel goed te keur. In 1992 word die leier van die Arbeidersparty, Yitzhak Rabin, premier van Israel, en belowe om vinnig met die vredesproses voort te gaan. Hy bevries nuwe Israeliese nedersettings in die besette gebied, en die intifada is ná vyf jaar afgestel.
In 1993 het geheime Israelies-Palestynse onderhandelinge in Oslo, Noorweë, gelei tot die ondertekening van die historiese verklaring van beginsels oor tussentydse selfregeringsreëlings in Washington, DC, op 13 September. Die ooreenkoms het vereis dat Israeliese troepe uit Gaza onttrek word Strip en die stad Jerigo op die Wes -oewer en die oprigting van 'n Palestynse regering wat uiteindelik gesag oor 'n groot deel van die Wes -Oewer sou kry.
Ondanks pogings van ekstremiste aan albei kante om die vredesproses met geweld te saboteer, het die Israeli's hul uittrede uit die Gazastrook en Jerigo in Mei 1994 voltooi. In Julie het Arafat te midde van baie Palestynse jubel Jerigo binnegegaan en sy regering - die Palestynse Owerheid - gestig. In 1994 is Arafat, die Israeliese premier Yitzhak Rabin en die Israeliese minister van buitelandse sake, Shimon Peres, gesamentlik toegeken aan die Nobelprys vir Vrede vir hul pogings tot versoening.
In 1995 word Rabin vermoor deur 'n Joodse ekstremis tydens 'n vredesbyeenkoms in Tel Aviv, en die Israelies-Palestynse vredesproses het onder sy opvolgers gestop: Shimon Peres, Benjamin Netanyahu en Ehud Barak. In September 2000, die ergste geweld sedert die einde van die intifada ontstaan ​​tussen Israeliërs en Palestyne nadat die regse Likud Party -leier Ariel Sharon die Tempelberg besoek het, 'n godsdienstige plek in Jerusalem van groot belang vir beide Jode en Moslems, waarvan laasgenoemde dit beheer. Op soek na 'n sterk leier om die bloedvergieting te onderdruk, verkies die Israeli's in Februarie 2001 die premier van Sharon. Nadat hy 'n beroerte gehad het, is hy in April 2006 vervang deur sy adjunk, Ehud Olmert.
Die Israelies-Palestynse konflik, 2000? 2010
Deur Jennie Wood
'N Seun en 'n soldaat voor die West Bank Barrier
Justin McIntosh, Augustus 2004
Aan die begin van die nuwe millennium was daar voortgesette gevegte tussen Israel en die Palestyne, asook inmenging van magte van buite, wat die konflik in ongekende mate bemoeilik het. Vanaf die aanval op 11 September 2001 tot die opkoms van Hezbollah na die Arabiese Lente -opstande in die Midde -Ooste, het voorvalle en omstandighede in ander lande die situasie met Israel en die Palestyne direk beïnvloed. Die volgende artikel gee 'n oorsig van die belangrikste onderhandelingspogings saam met die belangrikste kwessies en gebeure sedert 2000. Kyk na die vorige geskiedenis van die konflik vir gebeure voor 2000.
Vrede onderhandel onderbreek
Vanaf 11-24 Julie 2000 het die Israeliese premier Ehud Barak en die voorsitter van die Palestynse Nasionale Owerheid (PNA), Yasser Arafat, met die Amerikaanse president Bill Clinton op Camp David vergader om 'n finale skikking te onderhandel op grond van die Oslo-vredesooreenkomste van 1993. Ondanks vordering met ander aangeleenthede, kon die twee partye nie 'n ooreenkoms bereik oor Jerusalem nie. Jerusalem bly 'n omstrede saak omdat dit 'n heilige stad vir Judaïsme, Islam sowel as die Christendom is, en die twee partye het geweier om die beheer daaroor te laat vaar. Op 17 September 2000, volgens die Associated Press, het Palestyne 'n ooreenkoms aangekondig wat nie die hele Wesbank en soewereiniteit oor Oos-Jerusalem insluit nie, insluitend die Haram esh-Sharif (Tempelberg) waar die Al-Aksa-moskee geleë is, aanvaarbaar sou wees nie.
Die tweede Intifada begin
Op 28 September 2000 besoek Ariel Sharon, Israel se minister van buitelandse sake, die Tempelberg in Jerusalem, 'n heilige plek vir beide Jode en Moslems. Sharon se besoek het 'n gewelddadige opstand van die Palestyne veroorsaak, wat die tweede intifada begin het, ook die Al-Aksa-intifada genoem. Die volgende dag het onluste rondom die Al-Aksa-moskee sewe mense dood gelaat. Meer onrus het gevolg, insluitend die lynch van Israeliese soldate in Ramallah. Om die geweld te beëindig, het die VSA aangedring op 'n beraad in Oktober in Sharm El Sheikh.
By die konferensie, aangebied deur die Egiptiese president Hosni Mubarak, het beide partye ingestem tot 'n wapenstilstand. Op aandrang van die Palestyne is 'n Amerikaanse komitee saamgestel om die geweld te ondersoek en aanbevelings aan die Verenigde Nasies te doen. Die komitee se bevindings het uiteindelik tot die Mitchell -verslag gelei. Vier dae na die konferensie ontmoet Arafat ander Arabiese leiers op 'n beraad, ook aangebied deur Mubarak, en prys die tweede intifada. Arafat het 'n internasionale kommissie gevra om die geweld te ondersoek, in plaas van die kommissie wat vier dae tevore ooreengekom is in Sharm El Sheikh. Twee weke later het 'n selfmoordbomaanval in Wes -Jerusalem die skietstilstand beëindig.
Tyd loop op
In Desember 2000, met die einde van sy ampstermyn, het president Clinton 'n tweestaat-oplossing ingestel wat die Palestyne ongeveer 97% van die Wesbank, soewereiniteit oor hul lugruim en beheer oor Arabiese buurte in Jerusalem, insluitend Haram esh-Sharif, gegee het. . Clinton het ook voorgestel dat 'n internasionale mag die Israel Defence Force (IDF) in die Jordaanvallei vervang. Die voorstel het egter bepaal dat vlugtelinge slegs met Israeliese toestemming na Israel kon terugkeer. Op 27 Desember 2000 aanvaar die Israeliese regering die voorstel, maar die sperdatum is verby sonder 'n verbintenis van die Palestyne en die venster vir onderhandelinge is gesluit. Sharon het Barak as premier van Israel vervang en president Clinton se termyn het geëindig.
Ondanks pogings van die Mitchell -kommissie en ander internasionale leiers, het aanvalle aan beide kante in 'n onrusbarende tempo tot in 2001 voortgeduur. Palestyne het 'n paar van die gruwelikste selfmoordbomaanvalle en terreuraanvalle in jare uitgevoer (Hamas en die Al-Aksa Martyr Brigade het verantwoordelikheid vir die meerderheid van hulle aanvaar) en Israeliese burgerlikes doodgemaak by kafees, bushaltes en supermarkte. Ter weerwraak het Israel bomaanvalle op Palestynse gebied ontketen en troepe en tenks gestuur om die Wes -oewer en stede in Gaza te beset.
Gebeure buite Israel en Palestynse gebied het die reeds gespanne situasie vererger. Die terreuraanval op 11 September 2001 op die World Trade Center in die VSA het 'n ingewikkelde stel bande tussen verskeie terroriste -organisasies en state wat Israel vyandig was, blootgelê. Hamas en Hezbollah is verbind met Al-Qaeda pro-Osama Bin Laden-betogings in Palestynse gebiede en Karine A, 'n boot wat met Iran verbind is en onwettige wapens dra vir die PNA, is deur Israel onderskep. Hierdie omstandighede het veroorsaak dat die VSA en die Europese Unie Israel meer vryheid gegee het om teen die Palestyne op te tree.
Gedurende die Pasga vermoor 'n selfmoordbomaanvaller van Hamas 30 Israeli's en gewond ongeveer 100 ander in 'n restaurant in Nethanya. Ter weerwraak het Israel operasie Defensive Shield begin, 'n poging om terreuraanvalle uit te skakel. Die operasie sluit in die herbesetting van dorpe soos Ramallah, Nablus en Jenin. Tydens die operasie het die Israeliese weermag bewyse gevind dat Arafat die organisering van terreurselle goedgekeur het en dat die departement van tesourie van die PNA die verkryging en verspreiding van plofbare gordels wat deur selfmoordbomaanvallers gebruik word, befonds het.
In 2002, terwyl hulle voorberei het om Irak binne te val, het die VSA die Palestyne gedwing om hul regering te hervorm en steun vir terreurgroepe uit te skakel. Die VSA het 'n groep gevorm met die Europese Unie, die Verenigde Nasies en Rusland, bekend as die 'Kwartet'. Die kwartet het 'n padkaart vir vrede opgestel, wat die oprigting van 'n Palestynse staat in 2005 voorgestel het.
Britse, Amerikaanse en Australiese gewapende magte het Irak op 20 Maart 2003 binnegeval. Net soos die grootste deel van die Arabiese wêreld het die Palestyne die Amerikaanse besetting van Irak gegrief. Die Palestyne het Saddam Hussein gesteun. Sy regime het Palestynse militante beskut en geld voorsien vir gesinne van selfmoordbomaanvallers. Irak het vinnig geval en op 29 April is Mahmud Abbas as premier aangestel. Sy verkiesing het egter nie die geweld beëindig nie. Arafat het homself in beheer gestel van 'n nuwe veiligheidsmag wat die padkaartvoorwaardes oortree het. Selfmoordbomaanvalle, terreuraanvalle en weerwraak duur voort. Teen die herfs van 2003 het dit duidelik geword dat die padkaart tot 'n doodloopstraat gelei het toe Palestynse aanvalle op Israeliese burgerlikes voortgeduur het, en Israel het sy 'doelgerigte moorde' op Palestynse militante verskerp.
In 2003 het die Israeliese Arbeidersparty aangedring op 'n veiligheidsgrens langs die 1948 -wapenstilstand Green Line om selfmoordaanvalle te voorkom. Die groen lyn was die grens tussen Israel en Jordanië na die Arabies-Israeliese oorlog. Die veiligheidsvoorstel was gebaseer op die Gaza -versperring, wat infiltrasie uit Gaza uitgeskakel het. Eerste keer het premier Sharon die struikelblok gekant omdat dit Jerusalem verdeel het en Israeliese nedersettings op die Wesbank onbeskermd gelaat het. Nadat Sharon en sy Likud -party 'n grondverkiesing gewen het, het hy die idee van die Arbeidersparty aanvaar, maar die versperringsroete verander om Israeliese nedersettings in te sluit. Sharon se roete het Palestyne van plase en werksbronne afgesny, wat ontberings veroorsaak het wat sowel Palestynse as Israeliese vredesgroepe veroordeel het.
Op 8 Februarie 2005 het albei kante vergader tydens 'n beraad wat Egipte in Sharm El Sheikh aangebied het en aangekondig dat die geweld beëindig word. Israel het ingestem om 900 Palestynse gevangenes vry te laat en om geleidelik uit Palestynse stede terug te trek. Jordanië se koning Abdullah en die Egiptiese president Mubarak, wat albei bygewoon het, het belowe om ambassadeurs na Israel terug te keer. Die Intifada was egter amptelik verby, na dieselfde tendens van vorige konferensies, het Hamas later die maand 'n selfmoordbomaanval in Tel Aviv geloods. Abbas het die bombardement veroordeel en die PNA het arrestasies uitgevoer, maar Israel het sy planne om uit Palestynse stede terug te trek, laat vaar.
Onteiening en Hamas neem Gaza in beslag
Teen September 2005 het premier Sharon alle Israeliese setlaars en soldate uit Gaza teruggetrek. Israel het egter beheer oor die grensoorgange behou en periodieke aanvalle op Gaza voortgesit. Op 4 Januarie 2006 het Sharon 'n beroerte gehad, wat Israel se leiding in die hande gelaat het van Ehud Olmert en die nuwe, sentristiese Kadima -party.
In Januarie 2006 het die Palestyne parlementêre verkiesings gehou. In 'n verrassende oorwinning het Hamas die Fatah -regering verdryf, maar Abbas het PNA -president gebly. Die twee faksies het kortliks 'n nasionale eenheidsregering gevorm, maar in Junie 2007 neem Hamas beheer oor Gaza, stuur Fatah -magte en vermoor meer as 100 mense. Israel reageer op die beslaglegging van Hamas deur nog strenger beheer te hou oor die goedere en mense wat die gebiede binnekom en verlaat.
In Junie 2006 het Hamas en ander Palestynse militante groepe Gilad Shalit, 'n Israeliese soldaat, uit Israel se grondgebied geneem en hom na Gaza gesleep. Ondanks pogings om gevangenes uit te ruil, word Shalit sedertdien as gyselaar aangehou. Op 12 Julie 2006 het Hezbollah-militante die grens tussen Libanon en Israel oorgesteek en 'n Israeliese weermagpatrollie aangeval, drie soldate doodgemaak en twee ander ontvoer. Die voorval het saamgeval met 'n reeks mortier- en vuurpylaanvalle op die noorde van Israel deur Hezbollah. Beide voorvalle het 'n maandlange oorlog veroorsaak waarin 1200 Libanese en 128 Israeli's dood is. Beide kante het opgehou veg op 14 Augustus 2006. Die VN en internasionale menseregte -groepe het Israel veroordeel omdat hulle groepbomme in die suide van Libanon gebruik het. Die oorlog is binne Israel gekritiseer en het meer wrok uit die Arabiese wêreld veroorsaak.
In Junie 2008, na jare van byna daaglikse uitruilings van vuurpyle tussen Israeliete en Palestyne in die Gazastrook, onderteken Israel en Hamas 'n skietstilstand wat deur Egipte bemiddel word. Die brose ooreenkoms het die grootste deel van die res van 2008 gehou. Israel het egter sy jarelange blokkade van Gaza voortgesit, en die humanitêre en ekonomiese krisis in Gaza het toegeneem.
Nadat die skietstilstand in Desember tot 'n einde gekom het, het vuurpyle toegeneem. Israel het met 'n lugaanval begin en op 3 Januarie 2009 'n grondinval. Die inval is wyd ondersteun in Israel, maar het internasionale kritiek ontlok omdat die aanval minstens 1400 Palestyne en 13 Israeli's doodgemaak het. Die konflik het Israel se verhouding met die Verenigde Nasies gespanne omdat mortiere 'n skool wat deur die VN bestuur is, getref het en meer as 40 mense doodgemaak het. 'N Ondersoek na die oorlog van drie weke deur die VN het bevind dat beide die IDF en Palestynse groepe optrede gepleeg het wat gelyk is aan oorlogsmisdade. Die Israeliese regering het die verslag betwis.
Meer internasionale veroordeling van Israel het in Mei 2010 plaasgevind ná 'n militêre operasie teen 'n vloot wat deur die Free Gaza Movement en die Turkse Stigting vir Menseregte en Vryhede en Humanitêre Hulp (IHH) gereël is. Die skepe, wat hulp en konstruksiemateriaal bevat, was bedoel om Israel se blokkade van die Gazastrook te verbreek. Die stap was 'n klaarblyklike poging om die blokkade verder te verpolitiseer. In die vroeë oggendure van 31 Mei het Israeliese kommando's op een van die skepe geklim, en daar is teenstrydige weergawes van wat daarna gebeur het. Die Turkse aktiviste het berig dat die Israeliese kommando's losgebrand het toe hulle op die dek beland het. Israeliese kommando's het berig dat hulle op die skip beland en aangeval is met pype, messe en ander instrumente. Die kommando's het gesê dat hulle toe skiet en nege mense op die skip doodmaak. Volgens Israeliese bronne was daar geen humanitêre hulp op die skip nie. Boonop het die kaptein en bemanningslede gesê dat IHH -aktiviste die skip oorgeneem het en passasiers van die dek af gehou het om die Israeli's met wapens te konfronteer. Die voorval het die betrekkinge tussen Israel en Turkye gespanne. Na die voorval het Israel egter sy versperring verlig.
Voor die aanvang van hul werkende ete tydens die onderhandelings in die Midde -Ooste, kyk president Mubarak van Egipte en premier Netanyahu van Israel hul horlosies om te sien of dit amptelik sononder is. Gedurende die Ramadan duur die vas gedurende die dag tot na sononder.
Amptelike Withuisfoto deur Pete Souza, 1 September 2010
Palestynse planne versoek aan die VN
Vroeg in 2009 het Olmert, wat voor 'n strafregtelike ondersoek te staan ​​gekom het, bedank. Parlementêre verkiesings in Februarie 2009 het onoortuigende resultate gelewer. Die sentristiese Kadima-party, onder leiding van minister van buitelandse sake, Tzipi Livni, het 28 setels in die Knesset met 120 setels gewen, die meeste van enige party. Netanyahu se regse Likud het 27. Die Arbeidersparty het swak gevaar en slegs 13 setels gekry, agter die verregse party, Yisrael Beitenu, wat 15 geneem het. Netanyahu het 'n koalisieregering saam met Israel Beiteinu gevorm, gelei deur Avigdor Lieberman en die Arbeidersparty , en het in April premier geword.
'N Geskiedenis van vernietiging
Israel se voortgesette vernietiging in die Rafah -gebied van die Gazastrook oortree nie net die konvensies van Genève nie, dit is 'n oorlogsmisdaad. Dit is nou verby tyd dat ekonomiese en ander sanksies teen Israel ingestel word.
Tot dusver hierdie maand is meer as 2 000 Palestyne, die meeste van hulle vlugtelinge, dakloos gemaak, sommige vir die tweede keer in die afgelope twee jaar en meer huisafbrekings is deur die Israeliese owerhede belowe. Byna 20 000 Palestyne in Gaza is die afgelope drie jaar dakloos gemaak deur Israeliese huisvestingsloop.
Regerings en menseregte -organisasies regoor die wêreld het Israel se onwettige optrede aangedui. Die Amerikaanse staatsdepartement sê in 'n verslag wat op 18 Mei uitgereik is, het Israel beleid van slopings, streng uitgangspunte en sluitings uitgevoer wat onskuldige burgerlikes direk gestraf het.
Die internasionale ontwikkelingskomitee van die Britse Laerhuis het vroeër vanjaar 'n beroep op die Britse regering gedoen om die Europese Unie aan te spoor om handelssanksies teen Israel op te lê deur die gunstige toestande wat Israel in sy handel met die EU geniet, op te skort.
Hierdie oproep word herhaal deur 'n groep van 275 Europese politici, 210 Europese NRO's wat hierdie maand 'n einde gemaak het aan die gunstige handelsvoorwaardes van Israel met die EU.
Amnesty International het daarop gewys dat die reg op behuising 'n basiese reg is wat vervat is in 'n aantal wette oor menseregte, insluitend artikel 25 van die Universele Verklaring van Menseregte en internasionale menseregteverdragte waarop Israel 'n ondertekenaar is.
Onder die slagspreuk "Israel boikot internasionale wet en menseregte —We boikot Israel!", Het 18 Palestynse burgerlike samelewingsorganisasies, onder wie BADIL, in 2002 'n beroep gedoen op sanksies teen Israel. Dit is tyd om die oproep te hernu in reaksie op die skade wat Israel aan die gesondheidstoestande, ekonomiese vooruitsigte en menseregte van die Palestynse mense in die besette gebiede van die Wesbank en die Gazastrook veroorsaak.
Die volgende gee 'n geskiedenis van die afbreek van behuisings in Palestina vanaf die Britse mandaat tot 2004 onder die Israeliese besetting:
Die Gazastrook: die wieg van die Intifada
Palestynse betogings word weke lank wreed deur die Israeliese weermag neergelê, 'n drakoniese demonstrasie van geweld langs die grens van Gaza, wat tientalle dood en honderde gewond gelaat het. Die optrede van die Israeliese weermag (IDF) teen die optoggangers van "Right of Return" het ondanks die Siriese krisis internasionale aandag getrek, veroordeling van menseregtegroepe gelok en hewige debatte in die Israeliese en Palestynse samelewing veroorsaak.
Die geweld was grotesk. Gewonde betogers in die hospitaal en is verskeur en vermink deur Israeliese skerpskuttervuur. Tanks is ook ontplooi en reageer op die gebruik van geïmproviseerde plofbare toestelle wat langs die grens deur militante gebruik word. Swart rook rook deur die lug deur bande wat deur die Palestynse mans, vroue en kinders gebrand word, en die vlae van Palestina is oral. 'N Joernalis, Yaser Murtaja (30), is ook tydens hierdie protesoptogte deur 'n Israeliese sluipskutter doodgemaak. Ontstellende videomateriaal van IDF -soldate wat gejuig het toe een van hul kamerade 'n Palestyn uit die beton -veiligheidstorings doodgeskiet het en beelde van Israeliese burgerlikes wat die aanhoudende geweld met 'n glimlag op hul gesig sien kyk, het net die onaangename tonele wat aan die rand van die Gazastrook afspeel, ontlok.
Die woord 'Gaza' vir die meeste is sinoniem met besetting, geweld, staatsondersteunde Israeliese terreur wat op Palestynse burgerlikes gerig is en terrorisme onder leiding van Hamas wat Qassam-vuurpyle selde laat reën op Israeliese gebied wat grens aan die klein gebied. Gaza is 'n blywende simbool van die Israelies-Palestynse konflik. Vir die byna 2 miljoen Gazane wat in die dun, 360 kilometer groot gebied langs die Middellandse See geleë is, is dit 'n lewe van ewige vrees en diepe onsekerheid. Vir die Israeli's, veral die veiligheidsapparaat, is dit 'n vreeslike hoofpyn en 'n dramatiese voorbeeld van hul versuim om die gebiede wat hulle sedert 1967 beset het, te annekseer.
DIE OPKOMSTE EN VALLE VAN GAZA
Gaza het gedurende sy lang geskiedenis opgestaan ​​en geval. Die hoofstad Gaza, net soos die deur Aleppo in Sirië geteisterde oorlog, is een van die oudste stede op die planeet, en in teenstelling met die ellende van die moderne Palestina, het die klein strook tydperke van voorspoed en rykdom beleef en was 'n kommersiële spilpunt wat deur ryke begeer is .
Gedurende die 'Pax Romana', het die Bisantynse heerskappy en die 'Pax Islamica' onder die Umayyad, Abbasids en die Sji'a Fatamids, Gaza en sy mense vrede beleef en ekonomies gefloreer, wat hulself uitgeblink het in die handel in aromatika, wierook en wyn, terwyl dit 'n sentrum is vir godsdienstige en filosofiese gesprekke en opvoeding in beide Romeinse, Bisantynse en Islamitiese era. Voordat die Mamluks die beheer oor Gaza aan die Ottomaanse Ryk afgestaan ​​het, het die gebied beleef watter historikus Filiu 'n goue era was.
In teenstelling met hierdie periodes van relatiewe kalmte, het vrede hand aan hand geloop met die totale ondergang van Gaza. Die Masedoniërs, wat gelei is deur die vreesaanjaende, maar briljante Alexander die Grote, het hul toorn op die stad losgelaat toe die verdedigers dit hardnekkig verset het. Net soos met die stad Tirus (die moderne stad Sur in Libanon), wie se burgers óf gekruisig is óf as slawerny verkoop is, sou Gaza dieselfde lot tegemoetgaan omdat hy in 332 vC hardnekkig die Masedoniese falanks weerstaan ​​het. 'N Verwagte vinnige oorwinning het ontaard in langdurige belegoorlogvoering en Alexander het besluit om 'n voorbeeld van sy inwoners te maak. Die antieke stad is deur Alexander se leër tot op die grond geskeur en is in 96 vC weer deur die Hasmoneans onder Alexander Jannai platgetrek. Gaza is ook afgedank deur Joodse yweraars tydens die Groot Opstand teen die Romeinse Ryk in 66 nC
Twee vreeslike plae het onderskeidelik 22 000 in 1348 en 12 000 in 1438 gedood (Butt, Lewe op die kruispad, 54) en die stad Gaza, net soos die res van die Midde -Ooste, is gedurende die Middeleeue deur die Hulagu en sy Mongoolse hordes verwoes en onderhewig aan besetting deur kruisvaarders uit Wes -Europa wat terreur oor die hele land versprei het, insluitend die hoeksteen van Palestina . Net so onder die heerskappy van Sultan Selim I van die Ottomaanse Ryk, was die opstandige stad soveel onderworpe aan slagting en slagwerk dat 'vier daaropvolgende eeue van Ottomaanse teenwoordigheid in Gaza' beteken het dat die bevolking teen 1525 tot minder as 1000 gesinne gedaal het. ' (Filiu, Gaza, 'n geskiedenis, 26)
Tydens die Eerste Wêreldoorlog is die strook geteister deur gevegte tussen die Ottomaanse Turke en die Britse magte van generaal Allenby wat daar opwaarts na Jerusalem geveg het. In 1947-1948 is die demografie van die gebied onherroeplik verander deur die toestroming van tienduisende vlugtelinge wat uit die Israeliese militêre offensief oor Palestina vlug, botsings tussen die Palestyne, Egiptenare en Israeliërs en wat sommige skrywers geskep het as 'n veldtog van etniese suiwering .
'Dit is 'n nes van slange.'
Na die traumatiese veranderinge wat veroorsaak is deur die gebeure van 1947-1948, het ses dae in Junie gedurende 1967 die streek geruk en was Gaza die episentrum van hierdie politieke aardbewing. In die Sesdaagse Oorlog het die Israeliete die Sinai uit Egipte, die Siriese Golan uit die Baath-regime in Damaskus, en Oos-Jerusalem en die Wes-Jordaan van die Jordaniërs in beslag geneem. Gaza, wat onder die besetting van die Egiptiese weermag was, is deur die IDF in beslag geneem, 'n strategiese stap waarteen Moshe Dayan, minister van verdediging, uitdruklik gewaarsku het.
Die voormalige stafhoof, wat toesig gehou het oor 'n jaar lange besetting van die Gazastrook na die Suezkanaalkrisis in 1956, beskryf die gebied as ''n nest van slange'. Toe 'n gekoördineerde offensief deur die Britte ooreengekom is, het Frankryk en Israel aan die gang gekom om beheer oor die Suez -kanaal in Egipte te verkry, wat die Suez -kanaalkrisis veroorsaak het, het die IDF beheer oor die Gazastrook oorgeneem. Rafah en Tell al-Muntar het vinnig geval, maar tussen 2-3 November het Khan Yunis hewige weerstand gebied en swaar gebombardeer deur vliegtuie en artillerie, vegters is ter plaatse tereggestel en volgens UNRWA is 275 tereggestel, waaronder 140 vlugtelinge, baie van hulle op die sentrale plein van die stad.
Volgens Michael Fry en Miles Hochstein het die Verenigde State tot Maart 1957 gewerk om die Israeliete te oortuig om hulle uit die Gazastrook te onttrek. Die ervaring het 'n beduidende invloed op Dayan se toekomstige beroepsbloudruk gehad. In 'n gesprek met die burgemeester van Gaza in die nasleep van 'n algemene staking wat uit protes teen die kort besetting ingestel is, het Dayan gesê: "As u die winkels sluit, sal slegs u mense daaronder ly. As die skole gesluit is, is dit u kinders se nadeel. Ons sal nie inmeng nie. " (Bregman, Vervloekte oorwinning, 13).
In 1967 het die Israeliese regering twee drange oorheers: 1. Absorbeer hulle die gebiede of 2. Stuur hulle die gebiede terug na Jordanië, die Palestyne, Egipte en Sirië? Dit is duidelik, soos Ahron Bregman ontleed in Vervloekte oorwinning: 'n geskiedenis van Israel en die besette gebiede, Dayan begeer die Wesoewer en Jerusalem, maar was gretig om die teenwoordigheid van Israel in hierdie gebiede en veral in Gaza te verminder, wat sy teenparty, Yigal Allon, graag wou gebied in die nasleep van die Sesdaagse Oorlog. 'Die denke agter Allon se voorstel vir die Gazastrook was van strategiese aard, naamlik dat Israel die grootste deel van die grond in die suidelike deel van die strook met sy weelderige sitrusboom en inheemse bevolking in klein dorpies sou annekseer, wat dan maklik kon wees deur Jode gevestig om 'n buffersone met Egipte en die Sinai -woestyn te vorm. ' (Bregman, Vervloekte oorwinning, 59). Die Gazastrook sou uiteindelik 'n integrale deel van Israel word, aangesien 'die militêre regering Israeliese burgerskap aangebied het aan die inheemse inwoners van die Gazastrook, maar nie aan die Palestynse vlugtelinge wat daar woon nie'. (Bregman, Vervloekte oorwinning, 59) Die plaaslike Gazans en die Palestynse vlugtelinge was egter - ondanks duidelike politieke verskille - verenig in hul vyandigheid teenoor die Israeli's en hul beleid. Die koste van uittarting vir die 'Arabiere' wat die lande beset wat die premier Eskhol en Yigal Allon begeer, was erg.
DIE DEPORTASIES VAN 67-68
Hierdie beleid in Gaza weerspieël die beleid op die Wes -Bank wat deur Dayan en Shlomo Gazit ingestel is. Onder die beleid van Operation Refugee en 'Open Bridges', was dit geen verrassing dat terwyl 175.000 en 250.000 Palestyne tydens en na die oorlog vertrek het, slegs 'n fraksie, miskien 14.000 toegelaat is om terug te keer. elke Israeliese poging wat daarop gemik is om emigrasie aan te moedig, en die proses vir vlugtelinge (het gemaak) om stadig en moeilik na die Wes -oewer terug te keer. ' (Bregman, Cursed Victory, 20) Israeliese bevelvoerder, Narkiss 'getuig dat hy verskeie busse in Jerusalem geplaas het waarop' To Amman - Free of Charge 'geplaas is, die aansporing dat die Palestyne 'n lewe sonder besetting is en 'n kans om armoede te vermy. en ekonomiese ontbering heers in Gaza en die vlugtelingkampe daar (Bregman, Cursed Victory, 19). Toe hulle by die brûe na Jordanië was, het die Palestyne 'n vertrekverklaring onderteken waarin hulle verklaar dat hulle gewillig vertrek het. Dit was selde die geval. ' Volgens 'n voormalige Israeliese soldaat:
Die Israeli's wou hê dat die meerderheid Palestynse vlugtelinge na die Oosoewer en Jordanië moet gaan, en diegene wat in Gaza woon, was vir hul broers in die Wes -Oewer. Sowel anneksasie as deportasies kon nie alle Palestyne verwyder nie, maar besetting en aanvalle van geweld is steeds volop.
ARIEL SHARON SE EERSTE OORLOG OP GAZA
Die geskiedenis van Ariel Sharon met die Palestyne is een van verskriklike geweld. Op 14 Oktober 1953 het Eenheid 101, 'n spesiale magte -eenheid onder leiding van Sharon, Qibya, destyds onder Jordaanse beheer, aangerand en 69 mense doodgemaak. Volgens die joernalis Jason Burke, 'was die aanval 'n tipiese Sharon -operasie. Dit was deeglik, gewelddadig, genadeloos, aandag trek en baie kontroversieel. ' Hierdie formidabele bloudruk is herhaaldelik binne die Gaza herhaal, aangesien die strook die toneel geword het van 'n 'grensoorlog' tussen koning Farouk en dan Abdel Nasser se Egipte en Israel, van wie eersgenoemde verantwoordelik was vir die bestuur van 'n vlugtelingkrisis wat geen land wou hê nie . Op 28 Augustus 1953 het dieselfde eenheid 'n klopjag op Bureij -kamp uitgevoer, wat gelei het tot die dood van twintig burgerlikes in reaksie op die Tsahal -aanval wat vyf burgerlikes, waaronder drie kinders, doodgemaak het.
Aanvalle deur Palestynse militante geborg en ondersteun deur die Egiptiese weermag (een wat deur verskeie lede van die Moslem -broederskap geïnfiltreer is) het bloedige reaksies ontvang van Sharon, 'n jong offisier in sy twintigerjare, wat reageer op Palestynse polisieman en Egiptiese soldate wat beset het Gaza, veral op 26 April 1954 en 23 Februarie 1955.
As militêre goewerneur het Arik Sharon tussen 1970-71 Palestynse militante in die Gazastrook vermorsel. Sy militêre eenhede het 'n reeks taktieke uitgevoer wat hele distrikte ingepak het en 38 000 Palestyne stelselmatig uitgeroei het, meer as 100 verdagtes van die Palestynse Bevrydingsorganisasie (PLO) doodgemaak het en gelei het tot die arrestasie van 'n geskatte 700-1000 militante. Kollektiewe straf is op die bevolking opgelê omdat 2 500 huise in vlugtelingkampe Jabyla, Rafah en Shati gesloop is, gesinne na die Sinai-besette Sinai verdryf is om honderde militante operasies, skermutselings en aanvalle op Israeliese gebiede te bekamp.
Net soos in die eerste besetting van 1956-57, het die aanvanklike maatreëls getref om die Palestynse vlugtelinge uit die Gazastrook te ontwortel, en die brutaliteit van Sharon se betowering as militêre goewerneur getoon dat die Israeliete meer in staat was om die opstandige gebied te kalmeer, maar hulle kon nie die bevolking verdryf en dit annekseer nie. Dit het die grondslag gelê vir verdere weerstand en geweld vir die Israeliese besetting, en dit was geen verrassing dat Gaza die bakermat van die eerste Palestynse intifada was nie, 'n opstand wat as 'n katalisator vir die Oslo-akkoord gedien het.
In Libanon was Sharon in 1982 die hart van die Sabra en Shatila bloedbad. Herinnerend aan sy resolusie ES-7/9 van 24 September 1982, verklaar die VN die slagting in die Sabra en Shatila kampe as 'n daad van volksmoord in Desember 1982 Die term, uiters polities, soos met alle gruweldade het die internasionale gemeenskap geskud en die Israeliese samelewing ontstel toe Libanon vinnig die land se Viëtnam geword het.
Die Israeli's was medepligtig aan massamoord. Die slagoffers wat beweer dat hulle op die punt staan ​​van volksmoord, die Phalangiste, wat deur die Israeli's gewapen en opgelei is, en wat mnr. Begin en Ariel Sharon aangemoedig en daadwerklik aangemoedig het om namens hulle in Libanon in te gryp, het oorlogsmisdade gepleeg en menslikheid. Israeliese politici en militêre amptenare het hulself oor 'n slagting gekyk en niks gedoen om dit te keer nie. Dat die Libanese bondgenote van Begin, massamoord gepleeg het en die IDF die daad bekyk en ondersteun het, is 'n gruwelike ironie, 'n ontsettende Griekse tragedie.
Ariel Sharon was 'n hoogs bekwame militêre bevelvoerder en 'n reeks oorlogsmisdadiger. Hy het 'n oorlog van sy keuse in Libanon gevoer wat die internasionale reg oortree het en die fondamente van die Israeliese ontwykende demokrasie misbruik en die IDF in oneer gebring het. Dat hy die vervolging weens oorlogsmisdade vrygespring het en premier van Israel geword het, moet 'n diep afkeer onder die internasionale gemeenskap, die Israeliese samelewing, veroorsaak en die Bush-administrasie skaam maak vir die aankoop van Sharon se vertellings oor die Israelies-Palestynse konflik en die breër Midde-Ooste. Oos tussen 2000 - 2006.
'N Nuwe era van verset
Aan die einde van die tagtigerjare het die situasie in Gaza ingewikkelder geraak, met die aanvang van die Eerste Palestynse Intifada en die totstandkoming van Hamas. Die Eerste Intifada het in Desember 1987 begin. Die gebeurtenis wat die opstand aan die brand gesteek het, was 'n voorval naby die Jabalya -kamp, ​​toe 'n Israeliese weermagvragmotor 'n groep Palestyne vasgery het, wat tot vier sterftes gelei het. Dit sou egter verkeerd wees om die begin van die Intifada toe te skryf aan 'n enkele gebeurtenis. Die opgekropte woede en frustrasies van die Palestynse bevolking van Gaza, waarvan die meeste vlugtelinge uit die Nakba en die Sesdaagse Oorlog was, was diep gewortel in die Israeliese besetting van Gaza, en met al die vernedering wat so 'n besetting veroorsaak het.
Die Intifada het amper ses jaar voortgeduur, waarskynlik sonder 'n eksplisiete leiersfiguur en met verskillende Palestynse faksies wat by die opstand betrokke was. Die Israeliese reaksie was wreed en kompromisloos. Ongeveer 1600 Palestyne is tydens die Eerste Intifada dood, en die Israeliese weermag het die internasionale gemeenskap geskok met Yitzhak Rabin se brutale beleid om die bene van oproeriges te breek. In 1990 het 'n Israeliese weermag -kolonel in die hof getuig dat die voormalige minister van verdediging, Rabin, in 1988 bevel gegee het om die ledemate van Palestynse betogers te slaan en te breek, en bygevoeg dat sulke optrede 'deel was van die aanvaarde norm in daardie tydperk en niks uit die gewone ". Gebruik van traangas en lewende ammunisie op die betogers was algemeen, sowel as taktiek soos die vernietiging van Palestynse geboue, aanhoudings en aandklokreëls. Daar word geskat dat tot 29 000 Palestynse kinders, waarvan 'n derde onder 10 jaar oud is. oud, het mediese hulp nodig gehad as gevolg van die slae wat die Israeliese weermag in die eerste jaar van die Intifada toegedien het.
Die stigting van Hamas
In die chaos van die Eerste Intifada het 'n nuwe organisasie verskyn. Die einde van 1987 was die amptelike stigting van Harakat al Moqawama al Islamiya (Islamitiese Weerstandsbeweging), beter bekend onder sy akroniem Hamas. Die wortels van Hamas gaan terug na die Egiptiese Moslem -broederskap, wat in 1928 deur Hassan al Banna gestig is. Die Egiptiese Moslem-broederskap het toe in die middel van die veertigerjare 'n tak in Palestina gestig en redelik vinnig versprei. Jeroen Gunning, in sy boek Hamas in die politiek, verklaar dat die Palestynse Moslem -broederskap teen 1947 10 000 lede en 38 takke gehad het, met die tak in Gaza wat die grootste politieke organisasie in die Gazastrook geword het, en sy basis gevind het in die onteiende vlugtelinge wat ná die Nakba in Gaza aangekom het.
In die dekades na die Sesdaagse Oorlog in 1967 het die Palestynse Broederskap baat gevind by verskeie ontwikkelings in Palestina. Die eerste was dat terwyl Israel 'n verbod op politieke aktiwiteite in die besette Palestynse gebiede ingestel het, die Broederskap as 'n liefdadigheidsorganisasie opgetree het, wat staatgemaak het op die aktivisme en aktiwiteite van universiteitstudente. Die tweede een was dat dit mettertyd bewys is dat hul belangrikste ideologiese teenstander, die PLO en hul geaffilieerde linkse organisasies nie in staat was om Israel teë te werk nie. Die PLO is eers uit Jordanië en daarna uit Libanon verdryf, en dit het gelyk asof hul stryd teen die Israeliese besetting nêrens heen gaan nie. Terselfdertyd bou die Palestynse Moslem -broederskap stadigaan sy invloed in die Gazastrook en in mindere mate die Wes -oewer op.
Toe Hamas in 1987 verskyn, kort na die aanvang van die Eerste Intifada, met die bekendmaking van sy Handves in 1988, was die vorige generasies van die Moslem -broederskaplede in Gaza reeds die pad na die weerstand teen Israel deur die pad van politieke Islam Strip, aangehelp deur die feite dat Israel godsdienstige aktiwiteite geïgnoreer het, in die hoop dat godsdienstige organisasies hul grootste vyandigheid, die PLO, sal teëwerk, aangesien die groep stadigaan geloofwaardigheid verloor. Dit is opmerklik dat die opkoms van die Islamitiese diskoers oor Palestina parallel met die opkoms van die Israeliese diskoers opgetree het om die Palestynse grond op godsdienstige gronde vir hulself op te eis, 'n neiging wat in die daaropvolgende dekades voortduur en in werklikheid opblaas.
Die Hamas -handves en die voortsetting van 'verset'
Hamas het aansienlike kritiek gelewer sedert dit vasgestel is veral oor die inhoud van hul handves waarin die organisasie sy identiteit en doelwitte uiteensit. Drie diskoerse is die prominentste daarin: Islam as 'n lewenswyse, Palestynse nasionalisme as identiteit en Sionisme as die vyand.In die konteks van die laaste toespraak, stuur Hamas se uitleg van die "Sionistiese bedreiging vir Palestina" egter in 'n deeglik antisemitiese rigting. In artikel 14 val die noodsaaklike eenheid van die "Palestynse kring, die Arabiese kring en die Islamitiese kring "wat almal 'n 'rol speel in die stryd teen die sionisme'.
In artikel 13 word verduidelik dat "inisiatiewe en sogenaamde vreedsame oplossings en internasionale konferensies in stryd is met die beginsels van die Islamitiese Weerstandsbeweging". Artikel 15 konsentreer op die 'Jood se gebruik van Palestina', gedoen op grond van vorige 'ideologiese inval wat dit geraak het as gevolg van die orientaliste en sendelinge wat die streek binnegedring het na die nederlaag van die kruisvaarders'. Artikel 20 vergelyk Jode met "Nazi's", en artikels 17 en 22 verdiep hulle in verskillende samesweringsteorieë waarin Zioniste as marionetmeesters voorgestel word, en probeer om die wêreld te regeer deur middel van "Vrymesselaars, Rotaryklubs, Die leeus" (met verwysing na verskillende internasionale samelewings) en verklaar dat hulle 'agter die Franse rewolusie, die kommunistiese rewolusie en die meeste revolusies was waarvan ons gehoor en gehoor het'.
Die infamie van Hamas het gestyg toe hulle in 1993 begin met 'n veldtog van selfmoordbomaanvalle op burgerlike teikens in Israel, en wat tot in die negentigerjare voortduur voordat dit tydens die Tweede Intifada uitgebrei word, sowel as hul weiering om die Oslo -ooreenkoms tussen die Israeliese regering en die PLO. Hamas en die Palestynse Islamitiese Jihad het 27 bomaanvalle uitgevoer voor die aanvang van die Tweede Intifada.
Die Tweede Intifada, die verkiesings en die Palestynse binnegevegte
Aan die begin van die eeu was die klimaat in die besette Palestynse gebiede onder geweldige druk. Die Oslo -ooreenkoms het hul belofte nie gestand gedoen nie, omdat dit in die eerste plek deur baie Palestyne as 'n te groot kompromis beskou sou word. Die Israeliese premier Yitzhak Rabin, wat deur baie Israeli's beskou word as die man wat vrede met die Palestyne kon bewerkstellig, is in 1995 vermoor deur 'n Israeliese regse ekstremis wat ontevrede was met die ondertekening van die Oslo-ooreenkomste, en in die volgende verkiesing het die regter- die vleuel -Likud -party onder leiding van Benjamin Netanyahu het die leiding van die Israeliese regering geneem. Die Camp David -beraad in 2000 het misluk met Israeliese onderhandelaars wat ontken het dat Israel verantwoordelik was vir die Palestynse vlugtelingkrisis, aangebied het om 100 000 vlugtelinge uit meer as 700 000 op daardie tydstip te aanvaar en Palestynse soewereiniteit oor die besette Oos -Jerusalem te ontken. Israel het ook, in teenstelling met die Oslo -ooreenkomste en die internasionale wetgewing, die bou van onwettige nedersettings op besette grond versnel.
Op 28 September 2000, slegs tien dae nadat die Palestyne die herdenkingsdatum van die Sabra en Shatilla -slagting in die suidelike voorstede van Beiroet in 1982 vier, waarop hy volgens die Israeliese Kahan -kommissie persoonlike verantwoordelikheid dra, besoek die premier van Israel, Ariel Sharon, die Tempelberg in die besette Oos -Jerusalem en amptenare van die Likoed verklaar later, volgens Sharon se woorde op die terrein, dat die Tempelberg onder Israeliese soewereiniteit sal bly. Betogings het opgevlam en spoedig versprei oor die besette Wesbank en die Gazastrook.
Die Intifada het net meer as 4 jaar voortgeduur, gekenmerk deur 'n selfmoordbomaanval waarin Hamas 'n belangrike rol gespeel het terwyl Israeliese magte Palestynse politieke leiers vermoor het. Ongeveer 3000 Palestyne en 1000 Israeliete sterf tydens die Intifada met Israel wat terugtrek uit die Gazastrook en wat 'n versperring langs die grens van 1967 gebou het, wat dikwels inbreuk maak op Palestynse grond en gemeenskappe verskeur.
Miskien versterk deur die weerstand wat hulle tydens die Tweede Intifada teen die Israeli's teëgekom het, het Hamas onder die lysnaam 'Verandering en Hervorming' onder die lysnaam 'Verandering en Hervorming' deelgeneem aan die Palestynse wetgewende verkiesings van 2006 en die verkiesings gewen en 74 van die 132 setels gewen , met Fatah in die tweede plek, wat 45 setels gewen het. Wêreldleiers was egter nie heeltemal bly dat die demokratiese verkiesings in Palestina anders uitloop as wat verwag is nie.
Die EU het nie besluit om voort te gaan met die verleen van hulp aan die nuwe regering nie en Israel en die Verenigde State het sanksies teen die Palestynse Nasionale Owerheid opgelê nadat Hamas aan bewind gekom het, en in 2007, na maande van botsings tussen Fatah en Hamas, het die Palestynse regering met Fatah geskei beheer oor die Wesbank en Hamas neem beheer oor die Gazastrook.
In 2007 begin Israel met die blokkade van die Gazastrook, die toestand wat tot vandag toe voortduur. Die Internasionale Komitee van die Rooi Kruis definieer die blokkade as kollektiewe straf, en die blokkade het 'n beduidende en ernstige impak op die 1,9 miljoen inwoners van die strook. Elektrisiteit word tot 4 uur per dag verminder, riool besoedel die see erg, 47% van die bevolking het nie genoeg kos nie, 96% van die water is ondrinkbaar en daar is nie genoeg sement en ander konstruksie -invoer na Gaza vir heropbou nie.
Die gebied wat 300 meter tot in die strook strek, is verbode vir die inwoners met 'n ernstige landbou -impak op boere in Gaza, en 'n derde van die Gazastreekse seegebied is verbode vir toegang tot die vissers in Gaza. Beide die boere en die vissers is herhaaldelik deur die Israeliese weermag afgevuur toe hulle die gebiede ingevaar het. Die werkloosheidskoers is 42%, en die jeugwerkloosheid is tussen 60 en 65%.
Sedert 2007 het Israel drie groter konflikte in Gaza gevoer, hoofsaaklik gemoeid met die vuurpylvuur van Hamas na Israel, wat gewoonlik toegeneem het nadat skermutselings met die Israeliese weermag opgevlam het. Die oorlog in 2008-2009 het ongeveer 1100 lewens in Gaza gelei, die een in 2012 ongeveer 100 en die laaste in 2014 het tot 2251 sterftes gelei, 65% daarvan burgerlik.
Einde Maart 2018 het protesoptogte in Gaza onder die naam 'Groot Maart vir Terugkeer' begin, met tienduisende meestal ongewapende Gazans wat protesteer vir die reg op terugkeer van Palestynse vlugtelinge. Alhoewel daar verskeie voorvalle van brandbomaanvalle en bande aan die brand gesteek is deur die Gazans, is betogings grotendeels vreedsaam. Die Israeliese weermag het egter gewelddadig gereageer en tot dusver 41 mense (verskeie van hulle joernaliste) doodgemaak en meer as 5000 beseer. Humans Rights Watch het Israeliese moorde as onwettig beskryf en bereken met 'n Israeliese generaal wat verklaar dat Israeliese skerpskutters ten volle bewus is daarvan dat hulle op kinders skiet.
Video's van Israeliese soldate wat Palestyne, meestal ongewapende betogers skiet en dan feesvier, het woedend geword. Een van die Palestyne tydens die betogings is selfs in die mond geskiet terwyl hy 'n onderhoud vir 'n TV -kanaal gegee het.
Sulke Israeliese optrede het egter geen betekenisvolle internasionale reaksie opgelewer nie; die Amerikaanse minister van buitelandse sake, Mike Pompeo, het selfs die ou "Israel het die reg om homself te verdedig" getrek, ondanks die feit dat Israel geen ongevalle gely het nie, en dat dit nie 'n 'n enkele vuurpyl is uit Gaza na Israel afgevuur sedert die protesoptogte begin het.
Gaza versmoor in sy blokkade en het ongetwyfeld 'n hel op aarde geword. Die regering van Benjamin Netanyahu het dit duidelik gemaak dat dit die beleid van uitbreiding van nedersettings op die besette Wes -Oewer handhaaf, en het geen pogings aangewend om tot 'n verstandhouding met die Palestyne te kom nie. Waarom sou dit? Dit het die onvoorwaardelike ondersteuning van die wêreld se grootste supermoondheid en die mag om eensydig te besluit tussen lewe en dood.
Israeliese amptenare het herhaaldelik besig met die ontmenslikheid van die Palestyne- Avigdor Liberman, die huidige minister van verdediging, het gesê dat "diegene wat teen ons is, hul koppe met 'n byl moet afkap" en beweer dat "daar geen onskuldige mense in Gaza is nie". Minister van justisie, Ayelet Shaked, deel sy mening en daar word aangehaal dat alle Palestyne 'vyandige vegters' is. Netanyahu is self verkies op grond van die verkiesingsbelofte dat 'n 'Palestynse staat nie onder sy toesig' gestig sal word nie.
Uiteindelik sal Gaza en Palestina ten minste tot 15 Mei, die Nakba-dag, betoog. Israeliese soldate sal aanhou om hulle te skiet en Israeliese amptenare sal dit steeds goedkeur. Politici regoor die wêreld sal aanhou aandring dat Israel homself verdedig, en niks sal verander nie, want die status quo is te gemaklik vir almal behalwe die Palestyne. Niemand gee meer om vir die Palestyne nie.
Die kus van Gaza lyk ongerep en uitnodigend.
Die stank van rou rioolstrome in sommige dele van Gaza is oorweldigend weens onvoldoende waterbehandelingsgeriewe.
'N Trouoptog langs die oewer.
Staat Israel gestig wanneer die Israeliese Onafhanklikheidsverklaring afgekondig word. Die teks verklaar dat die staat Israel oop is vir Joodse immigrasie en dat die staat 'volledige gelykheid van sosiale en politieke regte aan al sy inwoners' sal verseker, ongeag godsdiens, ras of geslag.
David Ben-Gurion (middel) lees Israel se onafhanklikheidsverklaring, 14 Mei 1948 (National Photo Collection of Israel)
Die Verenigde State herken die voorlopige regering van Israel. (Lees meer in Amerika se verhouding met Israel.)
Uitsetting en uittog van Jode uit Arabiese lande begin die eerste golf tot 1951. Met die stigting van die staat Israel verlaat Jode duisende Arabiese lande.
Jemenitiese Joodse gesin wat deur die woestyn loop, 1949 (National Photo Collection of Israel)
Egipte, Jordanië, Sirië, Libanon en Irak val Israel binne. Bykomende troepe kom uit Saoedi -Arabië, onder Egiptiese bevel.
Altalena -saak: 'n konfrontasie tussen die Israeliese weermag en die Irgun. Sestien Irgun -vegters en drie IDF -soldate word doodgemaak. Die gebeurtenis is belangrik omdat dit toon dat David Ben-Gurion bereid is om ander Jode te beveg om 'n enkele gesag vir die nuwe staat te vestig.
VN slaag Besluit 194, wat die reg op terugkeer van Palestynse vlugtelinge bevestig.
Eerste verkiesing in Israel: Die eerste Knesset word verkies, met die Labour Zionist Mapai wat die meerderheid stemme wen. David Ben-Gurion vorm die eerste regering. (Lees hier meer oor hoe die Israeliese politiek werk.)
David Ben-Gurion spreek in Knesset, Julie 1949 (National Photo Collection of Israel)
Wapenstilstand met Egipte onderteken in Februarie, en in die daaropvolgende maande teken Israel wapenstilstandsooreenkomste met Libanon, Jordanië en Sirië.
Israel het tot die VN toegelaat 'n bietjie minder as 'n jaar nadat die staat gestig is.
Operasie Magic Carpet begin was die operasie om Jemenitiese Jode na Israel te vervoer. 49,000 Jode kom tussen 1949 en 1950 na Israel as gevolg van hierdie program.
Jemenitiese Jode onderweg na Israel (Wikimedia Commons)
Jordanië annekseer die Wesbank formeel, 'n stap wat die inwoners van die Wesbank Jordaanse burgerskap gee.
Return of Return slaag, met die verklaring 'Elke Jood het die reg om na die land te immigreer', wat 'n toestroming van Joodse immigrante veroorsaak het.
Koning Abdullah I van Jordanië word vermoor tydens 'n besoek aan die al-Aqsa-moskee in Jerusalem deur 'n Palestynse nasionalis wat sy samewerking met Israel as 'n verraad beskou.
Operasie Ezra en Nehemia meer as 100 000 Jode uit Irak deur Iran en Ciprus tussen 1951 en 1952 per vliegtuig opgehef. Die operasie is vernoem na Esra en Nehemia, wat die Joodse volk uit die ballingskap van Babilon gelei het (poëties!).
Immigrante uit Irak wat in Israel aankom, Mei 1951 (National Photo Collection of Israel)
Gamal Abdul Nasser aan bewind kom in Egipte onder Nasser die Arabiese Liga plaas die Gazastrook amptelik onder Egiptiese beheer.
Nasser waai vir die skare, Mansoura, Egipte, 1960 (Bibliotheca Alexandrina)
Koning Hussein kom op 17 -jarige ouderdom aan die bewind in Jordanië, wat die probleme verhoog met die Palestyne wat in Jordanië woon wat kwaad is oor hul minderwaardige status.
Koning Hussein met Jordaanse troepe, Maart 1957 (Wikimedia Commons)
Duitse vergoedingsooreenkoms: Israel teken 'n vergoedingsooreenkoms met Wes -Duitsland. Dit is 'n omstrede stap, met 'n paar Israeliese politieke figure wat beweer dat dit bloedgeld neem.
Lavon Affair: 'n mislukte Israeliese valsvlag-operasie in Egipte (duur tot 1955) waarin Egiptiese Jode gewerf word tot onstabiliteit in Egipte deur bomme te plant en die Moslem-broederskap te blameer.
Nasser nasionaliseer die Suez -kanaal: Hierdie stap lei uiteindelik tot die Suez -krisis, wat uitbars nadat Israel, met steun van Brittanje en Frankryk, Sinai op 29 Oktober 1956 binnegeval het as 'n voorwendsel dat daardie lande ingryp om die kanaalgebied te beskerm.
Suez-kanaal, tydens die aanvanklike Anglo-Franse aanval op Port Said, 5 November 1956 (Imperial War Museum)
Kafr Qasim -slagting: Israeliese grenspolisie vermoor 48 Arabiese burgerlikes wat geag word in stryd met die deur die Israeliete opgelegde uitgangspunt.
Israel onttrek hom van die Sinai -skiereiland in Maart, wat die Suez -krisis amptelik beëindig het.
Fatah gevorm deur Yasser Arafat en drie ander in die Golf as 'n Palestynse nasionalistiese beweging. (Lees hier meer oor Palestynse politiek.)
Adolf Eichmann word gevange geneem in Argentinië deur die Mossad, na Israel gebring en uiteindelik probeer en tereggestel.
Operasie Yakhin (Yachin) help Marokkaanse Jode om tussen 1961 en 1964 ongeveer 97 000 Marokkaanse Jode na Israel te emigreer na Israel.
Dimona Kernreaktor: Israel se kernreaktor (in Dimona, Israel) begin werk. Israel het nog nooit formeel erken dat hulle oor kernwapenvermoë beskik nie.
PLO gestig in Kaïro: Die Palestynse Bevrydingsorganisasie (PLO) doen 'n beroep op die bevryding van Palestina en die vernietiging van Israel deur gewapende stryd, sowel as die stigting van 'n 'onafhanklike Palestynse staat' tussen die Jordaanrivier en die Middellandse See. (Lees meer oor die PLO hier.)
Yasser Arafa (middel) in Amman, Jordanië, Junie 1970 (Al Ahram Weekly)
Egipte eskaleer plaaslike spanning, sluit die Straat van Tiran vir Israeliese skeepvaart en verdryf die VN -vredesmagte van die Sinai -skiereiland.
5 - 10 Junie
Sesdaagse Oorlog: Om Egiptiese aanvalle te voorkom, loods Israel lugaanvalle teen Egipte, wat Egipte verras en byna sy hele lugmag binne 24 uur vernietig. Teen die einde van die oorlog beheer Israel die Gazastrook, Sinai -skiereiland, Wesbank, Oos -Jerusalem en die Golanhoogte.
Na die Sesdaagse Oorlog het Israel die Sinai, Gazastrook, Wesbank en Golanhoogte beheer
Die nuwe gebiede sal die politieke gesprek in Israel (en daarbuite) heeltemal verander. Israel oorweeg dit om die grootste deel van die grond aan te bied in ruil vir vrede.
Eerste Wesbank Nedersetting gevestig in Kfar Etzion, 'n Israeliese gemeenskap op die Wesbank. (Lees hier meer oor nedersettings.)
Resolusie van Khartoem: Die Arabiese Liga vergader in Khartoem, Soedan en neem die drie nee's aan:
Geen vrede met Israel nie
Geen erkenning van Israel nie
Geen direkte onderhandelinge met Israel nie
VN -resolusie 242 aangeneem en gevra dat Israel onttrek uit gebiede wat tydens die Sesdaagse Oorlog beset is. Hierdie formule, bekend as die 'land vir vrede, "Sou die basis vorm vir alle daaropvolgende pogings om die Arabies-Israeliese konflik op te los. (Lees hier meer oor pogings om die konflik op te los.)
Uitwettingsoorlog begin: Egipte begin dit basies teen Israel ná die Sesdaagse Oorlog, artillerie wat die Sinai binnedring, lugoorlog en aanvalle. Dit eindig met 'n skietstilstand in 1970.
Golda Meir tot Eerste Minister verkies.
Swart September: Koning Hussein verklaar militêre bewind en verdryf Arafat uit Jordanië. Die Palestynse leierskap vlug na die suide van Libanon.
Gewilde Front vir die Bevryding van Palestynse vegters, Jordanië, 1969 (Thomas R. Koeniges/Look Magazine)
Olimpiese bloedbad in München: Palestynse terroriste ontvoer en vermoor 11 Israeliese atlete (en een Wes -Duitse polisiebeampte) tydens die Somerspele. Vyf terroriste word doodgemaak, en die Mossad begin Operation Wrath of God om die betrokkenes te vermoor.
Yom Kippur Oorlog: Arabiese magte uit Egipte en Sirië lei verrassingsaanvalle op Israel op Yom Kippur, die heiligste dag van die Joodse jaar, in die hoop om gebiede wat in 1967 verlore geraak het, terug te kry. Alhoewel Israel uiteindelik die oorhand kry, word dit as 'n diplomatieke en militêre mislukking beskou.
Arafat spreek die VN toe in 'n beroemde toespraak: 'Vandag kom ek met 'n olyftak in die een hand, en die vryheidsvegter se geweer in die ander hand. Moenie dat die olyftak uit my hand val nie. Ek herhaal, laat die olyftak nie uit my hand val nie. "
Burgeroorlog breek uit in Libanon: Die PLO probeer aanvanklik uit die konflik bly, maar uiteindelik werk hulle saam met die linkse Libanese magte.
VN -resolusie 3379 noem sionisme 'n vorm van rassisme en rassediskriminasie.
Landdagbetogings: die eerste Arabiese algemene staking in die Israeliese geskiedenis om Israel se onteiening van Arabiese grond in die Galilea te protesteer. 'Landdag' op 30 Maart word 'n jaarlikse dag van protes en herdenking.
Entebbe -reddingsoperasie: In Julie word 'n Air France -vliegtuig wat van Tel Aviv na Parys vlieg, gekaap deur 'n faksie van die Popular Front for the Liberation of Palestine saam met Duitse terroriste. Mossad onderneem 'n reddingsoperasie en red die meeste gyselaars. Een Israeli - Benjamin Netanyahu se ouer broer, Yonatan - word vermoor.
Likud kom aan bewind (dit word die Mahapakh of "Upheaval"): Menachem Begin, leier van Likud, word verkies, wat die oorheersing van Arbeid beëindig. Die eerste keer dat 'n regse party in Israel aan die bewind is.
Die Egiptiese president, Anwar Sadat, spreek die Knesset toe, wat aandui dat hy bereid is om vrede tussen Israel en Egipte te sluit.
Camp David -ooreenkomste: Menachem Begin en Anwar Sadat kom saam op Camp David saam met die Amerikaanse president, Jimmy Carter, om 'n vredesverdrag te onderhandel, die eerste tussen Israel en 'n Arabiese land. Israel stem in om terug te trek uit die Sinai -skiereiland in ruil vir vrede (#LandForPeace). Begin en Sadat ontvang die Nobelprys vir Vrede.
LR: Egiptiese president Anwar Sadat, Amerikaanse president Jimmy Carter en Israeliese premier Menachem Begin, Camp David, September 1978 (Amerikaanse regeringsargief)
Basiese wet op Jerusalem (ook bekend as die 'Jerusalemwet') wat deur die Knesset aangeneem is en Jerusalem as 'volkome en verenig', die hoofstad van Israel, verklaar het.
Sadat word vermoor deur 'n lid van die Egiptiese Islamitiese Jihad, hoofsaaklik oor ontevredenheid oor die ondertekening van die Camp David -ooreenkomste en die vredesverdrag.
Israel annekseer die Golanhoogtes, 'n stap wat nie deur die internasionale gemeenskap erken word nie.
Libanon Oorlog: Israel val die suide van Libanon binne ná skermutselinge op die grens tussen die PLO en die IDF.
'N Israeliese tenk, Junie 1982 (Wikimedia Commons)
Sabra & Shatila Massacre: Christen -phalangiste (verbonde aan die IDF) vermoor Palestynse vlugtelinge in die vlugtelingkamp Sabra en Shatila in Beiroet. 'N Ondersoek bevind dat Israeliese militêre personeel nie daarin geslaag het om hierdie slagting te stop nie en het dus verantwoordelikheid gedra. Minister van Verdediging, Ariel Sharon, bedank.
Hizbollah gestig: Moslem -geestelikes, gefinansier deur Iran, vorm Hizbollah in reaksie op die Israeliese aanval op Libanon.
Groot aanval op die Sinagoge van Rome: Palestynse militante val die groot sinagoge van Rome aan, en vermoor een en 37 beseer.
Israel onttrek hom uit die grootste deel van Libanon in Augustus, maar het 'n 'veiligheidsone' in die suide van Libanon.
Operasie Moses: die geheime ontruiming van Ethiopiese Jode (Beta Israel/Falashas) uit Soedan word meer as 8 000 Jode na Israel gebring.
Ethiopiese Joodse kinders, Januarie 1985 (Israeliese regering se perskantoor)
Israel bombardeer die PLO -hoofkwartier in Tunis, as weerwraak vir die moord op Israeliese toeriste op 'n seiljag voor die kus van Ciprus vroeër daardie jaar.
Hizbollah stel sy manifes bekend, met die sentrale doel om Israel te vernietig.
Hamas gestig, as 'n uitvloeisel van Egipte se Moslembroederskap, nadat PLO 'n onderhandelde oplossing met Israel begin soek het. Hamas, wat deur die sjeik Ahmed Yassin en ander gestig is, is 'n Sunni -fundamentalistiese groep wat probeer het om Palestina te bevry en onder Moslem -bewind te plaas. (Lees meer oor Hamas hier.)
Die eerste Intifada begin, wat tot 1991 duur. Die eerste intifada sluit in onluste, Molotov-cocktailaanvalle, aanvalle met gewere en plofstof, asook ander vorme van gewelddadige verset.
Hussein gee Jordaan se aanspraak op die Wesbank af, met die uitsondering van voogdyskap oor Moslem -heilige plekke in Jerusalem.
Hamas -handves uitgereik, wat Palestynse nasionalisme omskryf as 'n stryd teen die vyande van Islam. Hamas vra dat die "Sionistiese inval" uitgeskakel word en "die vaandel van Allah oor elke sentimeter van Palestina ophef."
Onafhanklikheidsverklaring van PLO onderteken in Algiers, Algerië. Die Palestynse Nasionale Raad (PNC) stem saam om die VN -resolusie 242, wat sommige as implisiete erkenning van Israel erken, goed te keur.
Arafat (middel) by die Palestynse Nasionale Raad (PNC)
Post-Sowjet-aliyah: Nadat die Sowjet -premier Mikhail Gorbatsjof die grense van die Sowjetunie oopgemaak het, vlug duisende Sowjet -Jode. Ongeveer 979 000 maak aliyah tussen 1989 en 1991 na Israel.
Scud missielaanvalle: Irak val Israel aan met 39 Scud -missiele tydens die Golfoorlog.
Operasie Salomo: Israel vervoer in die geheim bykans 15.000 Ethiopiese Jode (Beta Israel) in 'n tydperk van 36 uur na Israel.
Vredeskonferensie in Madrid: Die VSA en die Sowjetunie organiseer gesamentlik 'n vergadering tussen Israeliese en Palestynse leiers (en leiers uit Libanon, Jordanië en Sirië).
President Bush spreek die konferensie toe, Royal Palace in Madrid, Spanje, Oktober 1991 (David Valdez/National Archives and Records Administration)
Yitzhak Rabin tot eerste minister verkies.
Oslo -ooreenkomste onderteken: Na geheime onderhandelinge in Oslo, Noorweë, onderteken premier Yitzhak Rabin en Palestynse leier Yasser Arafat die ooreenkomste op die grasperk van die Withuis. Oslo het drie sleutelkomponente: wedersydse erkenning tussen Israel en die PLO die oprigting van die Palestynse Owerheid (PA) en die verdeling van die Wesbank in Israeliese en Palestynse gesagsfere. (Lees hier meer oor hoe om die konflik op te los.)
Arafat, Clinton en Rabin in die Withuis
Grot van die Aartsvadersmoord: Baruch Goldstein, 'n Amerikaans-gebore Jood, stap in die Grot van die Aartsvaders in Hebron en maak 29 Moslemaanbidders dood en beseer 125 voordat hy doodgeslaan word. Die slagting is een van die dodelikste terreuraanvalle in die geskiedenis van die Israelies-Palestynse konflik.
Vredesverdrag tussen Israel en Jordanië: Jordanië word die tweede Arabiese land wat 'n vredesverdrag met Israel onderteken het.
Die Nobelprys vir Vrede word toegeken aan Yitzhak Rabin, Shimon Peres en Yasser Arafat, wat hulle wen vir die Oslo -ooreenkomste.
LR: Yasser Arafat, Shimon Peres en Yitzhak Rabin ontvang die Nobelprys vir vrede
Rabin vermoor: Yigal Amir, 'n Joodse ekstremis en Israeliese ultra-nasionalis, vermoor Yitzhak Rabin na 'n saamtrek vir vrede. Amir het geglo dat Rabin se vredesbeleid Joodse lewens in gevaar stel. Die moord op Rabin het rampspoedige gevolge vir die vredesproses.
Treur oor Rabin, November 1995 (Israel PikiWiki -projek)
Selfmoordbomgolf begin: Drie selfmoordbomaanvalle op busse en 'n winkelsentrum lei tot 'n ernstige militêre ineenstorting deur Israel en ondermyn die openbare geloof in die vredesproses.
Operasie druiwe van toorn: 'n veldtog deur IDF om die aanvalle van Hezbollah op die noorde van Israel te beëindig.
Netanyahu verkies: Benjamin Netanyahu (Likud) kom vir die eerste keer aan bewind.
Wyerivier Memorandum onderteken deur Netanyahu en Arafat, en stem ooreen oor die stappe om Oslo II te implementeer.
Ehud Barak tot Eerste Minister verkies.
Libanon se onttrekking: Israel onttrek hom in Mei heeltemal uit die suide van Libanon.
Barak-Arafat vredesgesprekke by Camp David, wat daarop gemik is om 'n ooreenkoms met die "finale status" te bereik, breek voordat dit gebeur.
Tweede Intifada begin nadat Ariel Sharon in September die Tempelberg besoek het, onluste en protesoptogte veroorsaak.
Sharon besoek die Tempelberg (AP Foto)
Hierdie intifada (wat tot 2005 duur) sien Israel skud deur selfmoordbomaanvalle, vuurpylaanvalle en ander vorme van aanvalle. Israel ontmoet dit met dodelike geweld. In meer as vyf jaar word ongeveer 1 000 Israeli's en 3 000 Palestyne doodgemaak. Skeptisisme rondom die vredesproses neem toe.
Barak bedank in Desember.
Ariel Sharon verkies, verslaan Ehud Barak.
Vredesvoorstel van die Arabiese Liga: die Arabiese Liga vergader in Beiroet en vra vir eensydige Israeliese onttrekking uit Arabiese gebiede en 'n 'regverdige oplossing' van die Palestynse vlugtelingprobleem, in ruil vir genormaliseerde betrekkinge tussen Arabiese nasies en Israel. Israel reageer nooit amptelik nie.
Pasga bloedbad: 'N Selfmoordaanval van Hamas op 'n Pasga -seder maak 30 die dodelikste aanval tydens die Tweede Intifada dood.
Operation Defensive Shield: 'n militêre operasie op die Wesbank wat tydens die Tweede Intifada uitgevoer is, met die doel om terreuraanvalle te stuit.
Beveiligde hindernis beplan: Israel begin met die bou van 'n veiligheidsversperring tussen die Wesbank en Israel. Palestyne noem dit 'n 'apartheidsmuur'. (Lees hier meer oor die gebruik van "apartheid ".)
Arafat sterf op 75 -jarige ouderdom in Parys, nadat hy mediese behandeling ondergaan het. Die omstandighede rondom sy dood is nog onduidelik. Hy is opgevolg as hoof van die PLO deur Mahmoud Abbas.
Arafat Begrafnis (Abbas Momani/AFP)
Gaza se onttrekking, beveel deur Sharon, waar byna 10 000 Joodse setlaars uit Gaza verwyder word en die Israeliese weermag onttrek uit die Gazastrook. (Lees meer hier.)
Hamas wen vir die eerste keer Palestynse wetgewende verkiesings. Ismail Haniyeh word premier.
Verkiesingsbyeenkoms van Hamas, Ramallah, Wesbank, 2006 (Wikimedia Commons)
Hamas vang 'n Israeliese soldaatr: Gilad Shalit word tydens 'n grensoverschrijdende aanval deur Hamas gevange geneem.
Julie - Augustus
Tweede Libanon -oorlog: Hizbollah begin die oorlog met 'n grensoverschrijdende aanval op 12 Julie wat drie soldate doodmaak en twee vasvang. Israel val dan die Hezbollah -teikens in Libanon aan en begin 'n grondinval in die suide van Libanon. Die konflik eindig met 'n VN -skietstilstand.
Hamas beheer Gaza: Hamas -vegters neem die Gazastrook oor en verwyder alle Fatah -amptenare. (Lees meer hier.)
Abbas-Olmert vredesgesprekke: Hulle misluk uiteindelik, maar dit is waarskynlik die naaste wat die twee partye ooit aan vrede gekom het.
Operasie gegote lood: 22 dae van gevegte, begin in Desember 2008 en eindig in Januarie 2009. Israeliese doelwit is om te keer dat Hamas -vuurpyle uit Gaza na die suide van Israel losskiet, Hamas sê dat sy vuurpyle 'n reaksie is op Israeliese militêre optrede.
Flotilla -aanval in Gaza: Israel val toe op die Gaza Freedom Flotilla, ses skepe wat bedoel is om die Israeliese blokkade van Gaza te breek, nege aktiviste word doodgemaak.
Een van die Gaza Freedom Flotilla -skepe (Free Gaza Movement/Flickr)
Abbas rig 'n versoek aan die VN aan Palestina erken, in 'n poging om die staat Palestina internasionaal erken te word.
Shalit bevry en gevangeniswisseling: Hamas en Israel bereik 'n ooreenkoms waarin Gilad Shalit bevry word in ruil vir 1 027 Palestynse gevangenes.
Operasie Pilaar van Verdediging in Gaza gelanseer in 'n poging om Hamas -vuurpylaanvalle te stop. 'N Week nadat die operasie begin het, word ooreengekom op 'n skietstilstand (bemiddel deur Egipte).
Drie Israeliese tieners word ontvoer op die Wes -oewer, wat gelei het tot 'n massiewe IDF -operasie om hulle te vind. Hulle lyke word later naby Hebron gevind. Ter weerwraak word 'n Palestynse tiener ontvoer, geslaan en lewendig verbrand deur Joodse ekstremiste.
Die 2014-Israel-Gaza-konflik, ook genoem "Operation Protective Edge, " begin, weer met die doel om vuurpyle uit Gaza na Israel te stop en Hamas -tonnels te vernietig. Einde Augustus word ooreengekom oor 'n skietstilstand.
Duma -vuurbom: 'N Joodse ekstremistiese vuurbom bombardeer 'n Palestynse gesinshuis in Duma en vermoor 'n 18-maande-oue en sy ouers.
" Steek Intifada " begin Palestyne probeer (en slaag soms) om Israeliese burgerlikes met messe dood te maak.
Amerikaanse ambassade open in Jerusalem, 'n stap wat in Israel en deur sommige Amerikaanse Joodse groepe geprys is, terwyl dit kritiek van baie ander regerings ontlok het en massiewe Palestynse protesoptogte aangewakker het. (Lees meer hier.)
Palestynse aktivis Ahed Tamimi vrygestel. (Lees meer hier.)
Netanyahu verkies (weer). (Lees meer hier.) (Eintlik sal daar nou 'n nuwe verkiesing wees. Lees meer hier.)
Die Suez -krisis verwys na die inval deur Israel in Egipte in 1956, in samewerking met Frankryk en Engeland.
Dit was 'n militêre veldtog wat Israel in 2014 bekend gestel het onder die Israeliete as Operation Protective Edge, in reaksie op die ontvoering en moord op drie Joodse tieners deur Hamas.
Jihad is 'n Arabiese woord wat '#8220struggle "' beteken, wat beide kan verwys na heilige oorlog teen ongelowiges en persoonlike morele stryd.
Fatah is die politieke party van Yasser Arafat.
Swart September verwys beide na 'n konflik tussen Jordanië en die Palestynse Bevrydingsorganisasie en na die terreurgroep wat die bloedbad van 11 Israeliese atlete tydens die Olimpiese Spele in München in 1972 uitgevoer het.
Die Palestina Liberation Organization was 'n groep wat in 1948 gestig is om Palestynse gebiede met geweld te bevry. Israel beskou die PLO as 'n terreurgroep voor die Oslo -ooreenkoms van 1994.
Die Palestynse Owerheid is 'n Palestynse beheerliggaam wat vir die doel van Palestynse selfregering gestig is deur die Oslo-ooreenkoms van 1994.
Die Tweede Intifada was 'n tydperk van Israelies-Palestynse geweld wat veroorsaak is deur die besoek van Ariel Sharon aan die Tempelberg in Jerusalem in 2000.
Die Eerste Intifada was 'n Palestynse opstand teen Israel wat in 1987 begin het en etlike jare geduur het.
Die Oslo -ooreenkomste was 'n reeks ooreenkomste wat Israel en die Palestina Liberation Organization onderteken het wat daarop gemik was om 'n vredesverdrag tussen die partye te bereik en 'n finale oplossing van die konflik.
Die Camp David-ooreenkomste was 'n 1978-ooreenkoms tussen Egipte en Israel, wat onder die beskerming van die Amerikaanse president Jimmy Carter beding is, wat die betaling vir 'n Egipties-Israeliese vredesverdrag die volgende jaar, die eerste sodanige ooreenkoms tussen Israel en 'n Arabiese staat, gemaak het.
Die Sesdaagse Oorlog was 'n oorlog tussen Israel en verskeie Arabiese state in 1967 wat daartoe gelei het dat Israel die gebied wat onder sy beheer was, uitgebrei het, insluitend die betwiste gebiede van die Wesbank en die Gazastrook.
Yasser Arafat was die voorsitter van die Palestynse Bevrydingsorganisasie en, na aanleiding van die Oslo -ooreenkomste, die president van die Palestynse Owerheid. Hy is in 2004 oorlede.
Die Knesset is die parlement van Israel.
Die Al-Aqsa-moskee is die naam van die godsdienstige heiligdom wat bo-op die Tempelberg in Jerusalem sit. Die berg is die plek waarvandaan die Moslems glo dat Mohammed opgevaar het na die hemel en waar die twee Joodse tempels eens gestaan ​​het.
Die Golan -hoogtes is 'n plato wat Israel tydens die oorlog in 1967 uit Sirië verower het. Dit is in 1981 effektief deur Israel geannekseer.
Die Yom Kippur -oorlog was 'n konflik van 1973 tussen Israel en 'n koalisie van Arabiese state. Dit het begin met 'n verrassende Arabiese aanval op die Joodse Versoendag.
David Ben-Gurion was die eerste premier van die staat Israel.
Die Wesoewer is die gebied wat Israel in 1967 uit Jordanië ingeneem het. Dit bly die kern van die betwiste gebied tussen Israeliërs en Palestyne.
Die Gazastrook is 'n kusgebied wat grens aan Israel, Egipte en die Middellandse See. Die strook is beset deur Israel na die oorlog in 1967 en keer in 2005 terug na Palestynse beheer.
Die Sesdaagse Oorlog begin. In die loop van die oorlog, waarin die Joodse staat en oorlewing bedreig word deur magte van vyf Arabiese leërs, brei Israel die gebied onder sy beheer uit, deur die Gazastrook en die Sinai -skiereiland uit Egipte en die Golanhoogte uit Sirië in te neem. Israel herenig ook Jerusalem nadat hulle die oostelike helfte van die stad en die Wes -oewer van Jordanië ingeneem het.
Erfenis van die eerste Intifada
Voor die Eerste Intifada het die PLO geloofwaardigheid verloor en die PLO is beskou as 'n terroriste -organisasie sonder 'n wettige politieke saak.
Die mediadekking van die Eerste Intifada het dit alles verander omdat Palestyne as slagoffers van 'n Israeliese beroep voorgestel is.
Dit het internasionale simpatie vir die Palestynse saak gewek en die geloofwaardigheid van die PLO en t versterkdie PLO is gelegitimeer in die oë van die internasionale gemeenskap.
Na die Eerste Intifada is die onsuksesvolle Oslo-vredesooreenkomste van 1993, gebaseer op 'n tweestaat-oplossing eerder as die volledige uitwissing van Israel, onderteken tussen die PLO en Israel.
Op 'n manier lê die huidige dooiepunt in die resolusie van die Palestynse probleem in die moeilikheid om 'n alternatief vir die oplossing van twee state-konsepte wat uit die Eerste Intifada en die mislukte Oslo-vredesooreenkomste ontstaan ​​het, te vind en te implementeer.
Die Gazastrook is slegs 25 myl lank. Hier is hoe dit die middelpunt van dekades van konflik geword het
Die Gazastrook het hierdie week weer die fokuspunt van geweld geword, aangesien die Israeliese weermag grondtroepe voorberei het vir 'n moontlike inval na dae van lugaanvalle deur die Israeliese lugmag en vuurpylaanvalle op Tel Aviv en ander stede deur Palestynse militante.
Die ministerie van gesondheid van Gaza & rsquos het Donderdag gesê dat 83 mense in die digbevolkte strook sedert die begin van die week deur die geveg dood is. Sewe mense is dood in Israel, wat ook die plek was van gewelddadige straatbotsings tussen Joodse en Arabiese skare.
Die eskalasie van geweld in Gaza het begin ná 'n polisie -aanval vroeër vandeesmaand rondom 'n moskee in Jerusalem, wat bo -op 'n heilige plek vir beide Jode en Moslems sit. Die spanning styg dikwels tussen die twee groepe tydens die heilige Moslemmaand van Ramadan en in die aanloop tot Nakba -dag op 15 Mei, toe Palestyne hul ontheemding van Israeliese gebiede herdenk.
Vir Gaza is die huidige konflik die ergste sedert 'n oorlog in 2014 en mdash, maar hoe het die gebied so 'n vlampunt geword?
Grense in Gaza gevestig
Gedeeltelik vanweë die gewenste kus -ligging, word daar al eeue lank oor die land wat nou bekend staan ​​as Gaza, gestry, maar die moderne konflik oor die streek dateer uit 1948. Voor die tyd was die gebied wat vandag die Gazastrook genoem word, mdash 'n stuk grond van 140 vierkante myl wat die Middellandse See en mdash omhels, was onder Britse koloniale bewind as deel van sy groter mandaat na die Eerste Wêreldoorlog en die mandaat vir Palestina. en klein Joodse en Christelike minderhede, maar toe Europese Jode in die jare rondom die Holocaust gevlug het, het die Joodse bevolking skerp gegroei, net soos Westerse steun, veral in die VSA onder president Harry Truman, vir die idee om 'n huis vir die Joodse volk te vind .
In 1947 het die nuutgestigte Verenigde Nasies 'n plan goedgekeur om die streek in 'n Joodse en 'n Arabiese staat te verdeel. Die Palestynse Arabiere, ondersteun deur Sirië, Libanon, Jordanië en Egipte, het die plan verwerp, aangesien dit minder as die helfte van die grond aan hulle gegee het, ondanks hul getal Joodse inwoners twee tot een. Maar die leiers van wat Israel sou word, het daartoe ingestem en op hul eie voortgegaan. Op 14 Mei 1948, op die dag van Brittanje en die kwytskelding van die gebied, verklaar Sionistiese groepe onder leiding van David Ben-Gurion Israel tot 'n staat. Die eerste Arabies-Israeliese oorlog het die volgende dag uitgebreek.
Egiptiese magte het 'n basis in die stad Gaza opgerig en probeer om die Israeliete terug te dryf, maar teen daardie herfs was die gebied wat hulle rondom die stad beheer het, ongeveer 25 myl lank en 5 myl breed. Toe Egipte en Israel in Februarie 'n wapenstilstand bereik het, is die grense van die Gazastrook opgestel en dit bly onder Egiptiese beheer.
Driekwartmiljoen Palestyne het gevlug of is uit hul huise verdryf in die land wat gedurende 1948 Israel geword het, gedurende 'n tydperk wat hulle "al-Nakba " of "The Catastrophe noem. " Alhoewel Egipte Gaza beheer het, het die Palestynse vlugtelinge wat in die Gazastrook beland het, is deur die regering nie toegelaat om na die res van Egipte toe te gaan nie. Nadat hulle hul huise en lewensbestaan ​​verloor het, het ongeveer 500 000 mense afhanklik geraak van die VN se hulp.
Gaza het onder Egiptiese militêre bewind gebly tot en met die Suezkanaalkrisis van 1956, toe Egipte die groot skeepsroete genasionaliseer het in stryd met Brittanje en Frankryk. Israeliese skepe is verhinder om deur die kanaal te gaan, en ook om die Tiran -seestraat te gebruik wat Israel met die Rooi See verbind. In reaksie hierop het Israel Gaza binnegeval en die strook etlike maande lank beset voordat internasionale druk hulle genoop het om dit aan Egipte terug te gee.
Maar die tweede Intifada het vinnig die kenmerke van gewapende gevegte tussen Israeliese en Palestynse magte aangeneem en die Palestynse burgerlike betogers was te midde van die dodelike kruisvuur. Die teenstrydighede tussen Israeliese en Palestynse slagoffers het egter net nog meer Palestynse woede en begeerte om die stryd voort te sit, aangewakker.
Terwyl die Palestyne die beraad van Camp David as 'n mislukking van Israel se kant beskou het, het Israeliete die aanbod van hul onderhandelaars as uiters vrygewig beskou. Barak het voorgestel dat 'n Palestynse staat in 96 persent van die Wes -Bank en die Gazastrook opgerig word, die meeste Israeliese nedersettings afgebreek word en soewereiniteit in Jerusalem verdeel word.Die feit dat Palestynse leiers die aanbod uit die hand gewys het en dat die Palestynse kant nie eens 'n teenaanbod gemaak het nie en dat dit in memoires deur Israeliese en Amerikaanse onderhandelaars gedokumenteer is en dat die Palestynse & lsquoresponse & rsquo vir baie Israeli's 'n gewapende konflik blyk te wees, het meer daartoe bygedra benadeel die Israeliese vredesbeweging as enige ander gebeurtenis in dekades, aangesien baie linksgesinde Israeliete ontnugter geraak het oor die vredesproses.