Dorshaai: habitat en eienskappe - diere Lees Meer
Hoof diere Dorshaai: habitat en eienskappe
Tussen 1999 en 2014 is 183 000 ton dorshaaie gevang. Indonesië, Ecuador, Sri Lanka en die Verenigde State is die lande wat die spesie die meeste uitbuit.
Geskryf en geverifieer deur die bioloog Cesar Paul Gonzalez Gonzalez op 01 Augustus 2021.
Laaste opdatering: 01 Augustus 2021
Die dorshaai is 'n soort kraakbeenvis wat gekenmerk word deur sy enorme stert. Dit is 'n wydverspreide organisme met 'n ongelooflike mobiliteit en aktiwiteit, waardeur dit redelik vinnig tussen die oppervlak en diep waters kan beweeg. Die voortplanting van hierdie monsters is die grootste struikelblok en word beskou as 'n hoogs kwesbare haai.
Daar is drie soorte haaie wat 'jakkalse' genoem word. In elk geval, in hierdie ruimte fokus ons slegs op Alopias superciliosus. Lees verder om meer te wete te kom oor hierdie groot mariene monster.
Dorshaaie kom voor in tropiese en gematigde see, van die oppervlak tot 700 meter diep. Hierdie haai is 'n redelik aktiewe en weerstandige swemmer wat groot trekreise van tot 2 400 kilometer kan onderneem. Die optimale habitat vir hierdie spesie is in warm water, want dit is waar die grootste monsters aangetref word.
Die kenmerk van hierdie haai is die boonste deel van sy stert, wat baie lank en opvallend is. Hierdie stertverlenging kan net so groot soos sy liggaam wees en die grootste organismes bereik in werklikheid 'n lengte van 4,5 meter.
Sy liggaam is soortgelyk aan dié van ander haaie: silindries, robuust en met 'n langwerpige keëlvormige snoet. Boonop het dit 5 duidelike vinne, met 'n redelik verminderde sesde rugkant, wat naby die stert geleë is. Almal is onbeweeglik en dien die haai om sy posisie in die water te behou, behalwe die vloei, wat die enigste is met mobiliteit.
Hierdie organisme handhaaf die tipiese kleur van haaie, met blougrys op die rug, maar met wit kleure op die maag. Alhoewel die genus Alopias 3 verskillende spesies bevat, verskil dit deur die groot oë van die res, daarom word dit ook 'benige dorshaai' genoem.
Hierdie haai is 'n eensame swemmer wat gereeld warm water soek. Boonop word die bevolking geskei deur ouderdom en geslag. Sommige kenners beskou dit as 'n strategie wat oorlewing verbeter. As gevolg hiervan word wyfies, mannetjies en jeugdiges op verskillende plekke in die see gegroepeer.
Volgens 'n artikel in die wetenskaplike tydskrif Marine Ecology Progress Series, bly hierdie haai bedags op 'n diepte van 200 of 500 meter en snags naby die oppervlak. Dit is omdat dit danksy sy oë sy prooi maklik kan waarneem met die weerkaatsing van die son, terwyl dit snags opkom na die oppervlak as gevolg van gebrek aan lig.
Hulle vernaamste voedsel is skole van inkvis en vis, dit word dus beskou as 'n gespesialiseerde roofdier. Onder die mees algemene spesies in hul dieet is die platrughak, die Humboldt -inkvis, die lanternvis en die Stille Oseaan -stokvis.
Die stert van hierdie haai speel 'n belangrike rol in sy dieet, aangesien dit dit gebruik om sy prooi te verdoof en in 'n hoek te sit. Dit word gedoen deur middel van rimpelings wat in die water draai en die slagoffer verdoof. Hy gebruik dit ook as 'n sweep, hard slaan en die doelwit ongeskik maak.
Repressie van haaihaaie
Hierdie haai het 'n ovovivipêre reproduksie, met 'n dragtigheid van een jaar en werpsels van twee jonges. Tydens hul ontwikkeling toon die nageslag 'n gedrag genaamd ovofagia, wat bestaan ​​uit voeding van die moeder se onbevrugte eiers. Om dit te doen, ontwikkel hulle tydelike embrionale tande wat verlore gaan voor aflewering.
Die nageslag van die spesie meet tussen 60 en 105 sentimeter by geboorte en volwasse is ten minste 12 jaar oud. Verder is ouerlike sorg minimaal, aangesien hulle by geboorte onafhanklik is, maar hulle bly in 'n "kwekery" -gebied, waar hulle deur verskeie wyfies beskerm word. Namate hulle groei, migreer hulle na nuwe plekke en skei volgens ouderdom af.
Hierdie haai plant jaarliks ​​voort, maar het nie 'n bepaalde paartyd nie. U kan enige tyd van die jaar kopieer.
Volgens die International Union for Conservation of Nature, die dorshaai word as 'n kwesbare spesie gelys. Dit is te wyte aan die feit dat die monsters min nageslag per werpsel produseer en omdat dit ook deur vissermaatskappye uitgebuit word.
Bedreigings van die dorshaai
Die grootste bedreiging wat hierdie organismes inhou, stem ooreen met selektiewe en toevallige visvang. Een van die redes vir die groot vraag is die waardering van sy vleis, vinne, vel en lewers. Om hierdie rede word hulle gevang deur ontspanningsvissers in verskillende lande ter wêreld.
In die Asiatiese vasteland is daar groot kommersialisering van vinne, aangesien dit deel uitmaak van 'n tradisionele Chinese gereg. Die vleis en lewer is egter die gewaardeerde dele van die monsters. Dit is omdat eersgenoemde vir menslike gebruik gebruik word, terwyl olies met 'n hoë vitamieninhoud uit laasgenoemde onttrek word.
Gelukkig het die International Commission for the Conservation of Atlantic Tunas en die Tuna Commission van die Indiese Oseaan die vang van hierdie haai verbied. Alhoewel die pogings nog nie vrugte afgewerp het nie, verskeie ander lande het belowe om saam te werk aan die bewaring daarvan, met die doel om die mariene biodiversiteit te beskerm.