Hy beskik oor 'n BA-graad van die Universiteit van Stellenbosch, 'n BA- honneursgraad (in letterkunde) en 'n MA-graad in Skeppende Skryfwerk (met lof) van die Universiteit van Kaapstad.
Hy is die skrywer van twee kortverhaalbundels (In Drie Riviere en Sweisbril, albei deur Human & Rousseau uitgegee) en sy eerste kinderboek, Lalala en ek by die See het in 2005 by African Sun Media verskyn. In 1997 is die M-Net-beurs vir Skeppende Skryfwerk aan hom toegeken. Sy debuut-roman, Miskruier, verskyn in September 2005 by Human & Rousseau.
In 1998 was hy 'n lid van die Suid Afrikaanse Nasionale Blindekrieket-span wat die W�reldbeker in Indi� verower het.
Hy werk tans aan 'n draaiboek, BULLET!, vir Spier films en is ook besig met 'n tweede roman, Groot Depressie ('n humoristiese blik op die IT-industrie).
Hy is gelukkig getroud met die aktrise, Ingrid Lehmensich en woon in Aucklandpark, Johannesburg. Hy geniet kanovaart, kosmaak, brug en braai.
Ingrid Winterbach (Lettie Viljoen) is die skrywer van Klaaglied vir Koos, Erf, Belemmering, Karolina Ferreira, Landskap met vroue en slang, Buller se plan en Niggie. Die roman Karolina Ferreira is bekroon met die M-Net Boekprys en die Ou Mutual Letterkundeprys, Buller se plan met die W.A. Hofmeyr-prys, en Niggie met die Hertzogprys vir Prosa. Winterbach woon sedert 1991 in Durban, die hawestad aan die Indiese oseaan.
Jaco Botha gesels met Ingrid Winterbach
Philip Guston (1913-1980), 'n Amerikaanse kunstenaar, is een van my heel gunsteling kontempor�re skilders. Ek ken sy werk, maar kyk die afgelope tyd weer met hernude plesier daarna - veral die laat werk. Moeilik om sy werk te beskryf. Besonder skilderlik (painterly). Humoristies, sterk be�nvloed deur strokiesprente - die laaste skilderytjies soms net 'n vereenvoudigde, comic-agtige kop (met sigaret), of hand (met sigaret). 'n Intense man. Ek dink hy het homself dood gerook.
Onlangs het ek Murphy van Samuel Beckett gelees. (Ek ken nie sy werk nie.) Geen enkele toegewing word ten opsigte van die leser gemaak nie. Ook 'n skrywer sonder mededo� - soos Thomas Bernhardt, Georges Perec, Thomas Pynchon (daarvan hou ek). 'n Ware take-no-prisoners skrywer. Dig, sn��ks, slim, moedswillig, outrageous. Ek het groot plesier daaraan gehad. Was onder die indruk dat hy 'n tyd lank James Joyce se sekretaris was, maar dit is nie so nie. Hulle het mekaar skynbaar net in Parys geken/ontmoet.
Ek het 'n tydjie gelede lieflike Turkse musiek ontdek. Talip �zkan, musikoloog en performer, wat sy eie improvisasies vir taksim (instrument) en stem maak. Hy speel op die saz ('n term wat verwys na 'n hele familie langnek-luite wat tradisioneel met Ottomaanse musiek en kultuur geassosieer word). Sommige van die liedere is hero�es en statig, sommige word gebruik vir ekstatiese rituele danse, en ander is suiwer vergestalting van verlange na God (Allah) of die geliefde.
'n Tyd gelede het daar in Stilet (Maart 2004) 'n stuk van my verskyn - 'n nabetragting oor die Etienne Leroux-korrespondensie. Daarin s� ek so min of meer wat Leroux vir my beteken het, maar natuurlik kan so iets net 'n oppervlakkige aanduiding - 'n baie benaderde waardering - van 'n heel beduidende fase in my lewe wees. Ek was agtien, Leroux was Leroux. Hy was 'n wonderbaarlike korrespondent. Hy was 'n boer, hy het my van die koring op sy land vertel. 'n Hele paar jaar van my jongvroulike lewe is deur die korrespondensie ger�g, en dit verbaas my altyd hoe klein dit in omvang lyk gegewe die ruimte wat dit in my kop in beslag geneem het.
Die kruid kom al 'n entjie met my saam in my werk. Ten minste al van Buller se Plan af, waar die vier manne so lekker langs die Steynhuis die aand onkant gevang word. En dan in Niggie. Die kruid (ongespesifiseer) kan dikwels 'n hulpmiddel wees om 'n karakter tot die grense van sy persepsie te druk - om die reikwydte van gewaarwording te vergroot - en op di� manier die nate van sintuiglike ervaring in 'n roman te versit.
Ek het die afgelope week op 'n boek met die mooiste, verrassendste afbeeldings van skulpfossiele afgekom. Met di� dat daar van die hoofkarakter in my nuwe boek se skulpe gesteel raak, het ek heel skulpgerig geraak. Ek het so ingestel op skulpe geraak dat ek hulle nou op allerlei onverwagse plekke en in allerlei onverwagse vorme te�kom. Sommige van hierdie skulpe lyk na mensgemaakte artefakte - Arga�ese Griekse tempelreli�fskulptuur, of wapentuig. Of juwele uit Sumeriese graftombes. En lieflik bewaar gebly, ten spyte van die ouderdom daarvan - sommige dateer so ver terug as die Devoon-, en selfs die Laat Kambriumtydperk (tussen 410 en 500 miljoen jaar gelede). Hierdie dinge moet nog in die boek ingewerk word.
LitNet: 19 September 2005