François Philippus Verster is op 24 Januarie 1962 in Bellville, 'n voorstad van Kaapstad gebore. Hy word groot in Parow, waar hy aan die Laerskool Parow-Wes uitblink in atletiek en rugby. Weens kroniese rug- en spierbeserings neem hy eerder tennis op, wat hy met groot entoesiasme speel, hoewel slegs op klubvlak. Teen ouderdom 30 moes hy egter alle sport los, en het hy begin skilder en skryf. Van kleins af is hy versot op lees; enigiets van strokiesboeke tot volwasse lektuur. Hy matrikuleer by die Hoërskool President in Vrijzee in 1979 met 'n A-gemiddelde en bekom 'n onderwysbeurs, waarna hy inskryf aan die Universiteit van Stellenbosch.
François se studieloopbaan begin in 1980, waar hy as inwoner van die manskoshuis Eendrag eers'n B.A. met Geografie en Geskiedenis as hoofvakke behaal, daarna in 1983 'n Honneurs in Geskiedenis voltooi, en toe inskryf vir 'n M.A. in Geskiedenis. Hy gaan voort met hierdie navorsing terwyl hy met spesiale toestemming van die universiteit ook sy Hoër Onderwysdiploma in 1985 bekom. Gedurende die tydperk van ses jaar se studie, teken hy enkele spotprente vir studenteblaaie, maar skryf geen fiksieverhale nie.
In 1986 meld hy vir nasionale diensplig aan by Ysterplaat en reis per trein na die Infanterieskool op Oudtshoorn. Weens sy rugprobleme (veroorsaak deur skoliose) wat hom van kindsbeen pla, word hy in die weermag as G-3 geklassifiseer en meegedeel dat hy as “medies ongeskik” 'n keuse het om of stoorklerk of onderwyser in Namibië te word. Hy gaan na Omega in die Caprivistrook as vrywilliger waar hy vir Boesmans skool gee en klaar daar uit in Desember 1987. Daarna is hy teen wil en dank by kadette (selfs die meisiespeloton en skoolorkes) betrokke, maar toe hy uit die onderwys bedank, het hy nooit weer in uniform verskyn nie.
Verster glo daarin om deur oefening en verdere leeswerk algaande te verbeter en daarom woon hy in 2013 ook die skryfskool op Potchefstroom by – nuwe insigte en wenke oor wat om níé te doen nie, maak sulke skryfskole die moeite werd. Dog, veral kontak met vriende en die motivering wat hulle bied is die brandstof waarmee die skrywer van een mylpaal na die volgende kan beweeg. in 2017 woon hy ook die skryfskool op Wellington, onder leiding van Rachelle Greeff by.
Die meeste van Verster se skryfwerk bly steeds artikels en rubrieke en hy het ook dosyne boekresensies gedoen, maar verkies nou om op eie skryfwerk te fokus en hoop dat hy 'n paar substantiewe romans sal publiseer, maar nie-fiksiewerk sal ook altyd 'n belangstelling bly en hy hunker altyd terug na die akademie. In 2010, dertig jaar nadat hy daar as eerstejaarstudent ingeskryf het, voltooi hy sy MPhil in Joernalistiek by die Universiteit van Stellenbosch.
In 2016 is hy en Charlene geskei en in 2018 trou hy met Ilse Viljoen van Bloemfontein.
Op soek na Jacobus Verster (Groep 7, 2019).
Kortverhale in bundels opgeneemWysig
Verster was lid van die Kaapstadse Straatnamekomitee asook die Provinsiale Geografiese Pleknamekomitee tussen 2008 en 2013, trustee van die Coachman’s Cottage Museum, voorsitter van die SA Kultuurgeskiedenisvereniging, ondervoorsitter van die Vereniging van Argivarisse, lid van die Raad vir Nominasies van die Wes-Kaapse Ministeriële Kuns, Kultuur & Erfenistoekennings, en lid van die uitvoerende komitee van die Vriende van Boerneef- en Welgemeend, Vriende van die Nasionale Biblioteek van Suid-Afrika, Die Stigting VOC en die Van Riebeeck-Vereniging. In 2019 word hy deur die Minister van Kuns en Kultuur as voorsitter van die Adviserende Argiefkomitee van die Wes-Kaap aangestel.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=François_Verster&oldid=2119831"
Last edited on 3 Februarie 2020, at 10:29
Die bladsy is laas op 3 Februarie 2020 om 10:29 bygewerk.