Kirchner-Vázquez weens sellulose-konflik - ONDERWERPE - 2022
Kirchner-Vázquez weens sellulose-konflik
Deur Víctor Bacchetta
'N Gebaar van dialoog tussen presidente Kirchner en Vázquez kan die rasionaliteit herstel in die konflik wat veroorsaak word deur die oprigting van twee pulpfabrieke aan die Uruguay-rivier en wat reaksies van onverdraagsaamheid en xenofobie veroorsaak. Maar om tot 'n oplossing te kom, is dit nodig om 'n raamwerk van vertroue en deelname onder al die akteurs te skep, veral met die naburige bevolking wat bekommerd is oor die impak van hierdie projekte.
AAN Kirchner-Vázquez verstandig weens pulpkonflik
90 dae om 'n oplossing te vind
Vanuit Santiago de Chile, ter geleentheid van die inhuldiging van die nuwe president Michelle Bachelet, het die presidente van Argentinië, Néstor Kirchner en Uruguay, Tabaré Vázquez, gevra vir die opskorting vir 'n maksimum van 90 dae vir die bou van twee pulpfabrieke. die Uruguay-rivier, en die gelyktydige onderbreking van die snye wat die deurgang van twee van die drie brûe wat die twee lande in daardie gebied verenig, verhoed, en daarna 'n ooreenkoms soek om die konflik te oorkom.
Alhoewel die presidensiële gebaar net 'n versoek was wat aan die Botnia- en Ence-maatskappye gerig is, om die werke te staak en aan die maatskaplike en omgewingsorganisasies in die Argentynse provinsie Entre Ríos om die besnoeiing op te hef, en hoewel dit nie 'n oplossing vir die konflik, is 'n politieke feit van die uiterste belang, omdat dit die geskil in sy regte terme hervestig, nadat dit deur gespanne vlakke van verwarring en verergering deurgeloop het.
Tot nou toe het Uruguay se amptelike posisie 'n ongekende golf van vreemdelingehaat in hierdie land aangemoedig, maar nie vreemd vir die streek en die wêreld nie, waar nasionalisme die aandag kan aflei van ander probleme. En hier was dit nie anders nie. Sonder om die omgewings- en maatskaplike vrae teen die plante te bevredig, is interne en eksterne, eksklusiewe soewereiniteitsregte beweer in 'n besluit oor 'n natuurlike hulpbron wat met Argentinië gedeel is.
Die geskil oor die pulpfabrieke aan die Uruguay-rivier is 'n ander voorbeeld van 'n nuwe soort omgewingskonflik wat in die streek gestalte gekry het en waarvan die gemeenskaplike kenmerk 'n veel groter deelname van plaaslike gemeenskappe is. Die teenwoordigheid van hierdie nuwe akteur, of, indien u dit verkies, 'n ou akteur, maar met 'n nuwe gedrag of houding, verander die gewone ontledings, oordele en optrede van ander.
Herskikkings in die Uruguayaanse samelewing
Regerings, maatskappye en organisasies soos vakbonde en nie-regeringsorganisasies was tot dusver die gebruiklike maatskaplike rolspelers en met bekende reëls. Gewoonlik, met 'n regering van regs en meer geïdentifiseer met maatskappye, was die linkse in opposisie saam met sosiale organisasies. Maar nou, met 'n linkse regering, is hierdie rolle nie net ontsteld nie, maar reageer hulle op nuwe situasies met ou standaarde.
Histories het die reg nog altyd regeer deur sosiale organisasies te ignoreer en / of hulle op verskillende maniere te bestry, veral met media-veldtogte onder hul beheer. Die algemene metode was om hul leiers en leiers te ignoreer of te diskwalifiseer om hulle van hul sosiale basis te isoleer en, in die lig van mobilisasies, die bedoeling om die openbare of regsorde te verander aan sosiale aksies toe te ken, om regstreekse onderdrukking te regverdig.
In die geval van pulpfabrieke het die regering wat Tabaré Vázquez in Maart 2005 aangeneem het - onverwags, in ag genome die vorige posisies van die Broad Front - besluit om kontinuïteit te gee aan die projekte wat deur sy voorgangers goedgekeur is. Die wit en rooi regtervleuel het die onverwagse ommeswaai gelukkig begroet en met die goedkeuring van die maatskappye ingestem om die besluit 'staatsbeleid' te noem, 'n feit sonder byna presedente.
In die Uruguayaanse vakbonde het die besluit van die nuwe regering verrassings en twyfel veroorsaak, omdat die sentrale PIT-CNT 'n kongresbesluit teen die pulpfabrieke gehad het. Die onsekerheid is egter vinnig oorkom net aan die begin van die werke in Fray Bentos, werk wat die huur van honderde konstruksiewerkers en metallurge behels het. Die skut se rede - die vakbond leef as daar werk is - het die oorhand gekry bo alle ander.
In hierdie konteks van 'n nasionale unie 'na die selluloseprojekte en die onmiddellike verband daarmee, is die vervanging van landboukultuur deur bosbou, slegs miljoene nie-regeringsorganisasies, oortuigende militante en sommige individue uit die kultuur, die akademie, buite rekening gelaat. 'N Minderheidsopposisie, hoewel vas in sy fondamente en in die uitdaging, selfs in die regsgevalle, van regeringsbesluite.
Hoe dit ook al sy, die Uruguayaanse opposisie teen sellulose was maklik om teen te werk. Die regse pers is vergesel deur 'n linkse pers wat die posisies van die regering en maatskappye verdedig en die ruimte vir onoordeelkundige stemme tot 'n minimum verminder. 'N Feit wat feitlik geïgnoreer word, het die bevolking aan die ander kant van die Uruguay-rivier egter die situasie begin verander van die sny van die brûe wat saamval met die begin van die toeristeseisoen.
Afsku in die gesig van Argentynse verset
Tot Januarie 2006 was die 'fait accompli-beleid' van die Uruguayaanse regering, wat uitgedruk is in die aanhoudende konstruksie van die aanlegte, ondanks die Argentynse versoek om opskorting om die implikasies daarvan te bespreek, die suksesvolste. Vir meer as ses maande het 'n nasionale kommissie van hoëvlak tegnici (CTAN) inligting uitgeruil, maar sonder die verbintenis dat sy besluite bindend kon wees vir die projekte.
Trouens, die werk van die CTAN het bevestig dat die Uruguayaanse regering nie meer inligting en waarborge het as wat deur die maatskappye verskaf word nie. Aan die einde van die CTAN-sessies sonder 'n ooreenkoms, het die Argentynse regering 'n nuwe formele stap geneem en aangekondig dat sy bereid is om na die Internasionale Hof in Den Haag te appelleer. Alhoewel dit in Uruguay as druk of bedreiging gewaardeer is, is dit die geskilbeslegtingsmeganisme waarvoor die Uruguay-rivierverdrag voorsiening maak.
Intussen het die Argentynse opposisie teen die aanlegte sterk geword, veral in die dorpe van die provinsie Entre Ríos. Die Uruguayaanse regering het hierdie feit onderskat, dit verwar met die demagogiese spele van die goewerneur van daardie provinsie, Jorge Busti, en het dit toegeskryf aan eenvoudige onmiddellike verkiesingsbelange of bloot ekonomiese wedywering. Die situasie is onder die gewone terme onder politici ontleed: daar is altyd wrywings, maar alles word uiteindelik reggestel.
In Februarie, toe die sny van die San Martín-brug 'n simboliese handeling was en permanent geword het, is dié van die Paysandú-Colón-brug daarby gevoeg en is die verkeer van toerisme en handel baie meer geraak, wat vragmotors stop by die grens wat Hulle het materiaal vir Botnia se werke saamgedra, en die persepsie verander. Hulle het begin praat van skending van internasionale verdrae, van groot materiële skade en wantroue het toegeneem.
Vir die Uruguayaanse pers van regs en links was die eerste hindernis die omgewingsbewustes, wat 'piqueteros', 'patoteros', 'ekstremiste' genoem is ('n sekere beskeidenheid het hulle miskien 'terroriste' genoem).
Maar toe hulle sien dat die provinsiale en federale regerings nie opgetree het om die besnoeiing te voorkom nie, het die wantroue versprei na die naburige owerhede en die bevolking in die algemeen, wat beskou word as 'n aggressie van een land na 'n ander.
'N Onverwagte werpsel spesialiste in geopolitiek (die pseudowetenskap wat die weermag gebruik om oorloë te regverdig) en in die geskiedenis van kontroversies tussen Argentinië en Uruguay verskyn aan die linkse pro-regering om die uiteindelike redes vir die konflik, wat natuurlik sou oorweldig, te verduidelik. Uruguayaanse soewereiniteit. Onder druk van die regering het feitlik die hele pers deelgeneem aan die 'klimaat van terreur', soos 'n eerlike joernalis aangemoedig is om dit te noem.
Wanneer die werklikheid buite die prentjie is
In hierdie verrassende evolusie van die konflik het 'n nuwe akteur na vore getree wie se teenwoordigheid, posisie en vorme van optrede nie verwag is nie en wat die beoordelings wat deur tradisionele akteurs in die proses gemaak is, bevraagteken: dit is die omgewingsburgervergaderings van die bevolking van Entre Ríos. Hulle reageer nie op 'n politieke party, 'n vakbond, 'n omgewings-NRO of 'n som daarvan nie, maar net die plaaslike bevolking bespreek hoe hulle wil leef.
Alhoewel die entrerriano burger-omgewingsbeweging die pulpfabrieke sedert 2003, toe Ence se eerste projek aangekondig is, bevraagteken het, het dit 'n nog langer geskiedenis, wat dateer uit die stryd teen hidro-elektriese projekte van die tyd van Carlos Ménem, ​​die Die Kirchner-regering het dit onderskat. Die demonstrasie van tienduisende mense op die San Martín-brug in April 2005 het hom wakker gemaak, nadat hy op die berigte van die bedwelmde CARU staatgemaak het (1).
Van Uruguayaanse kant af is hy baie meer onderskat. Daar is eers gedink dat dit 'n stap is wat deur goewerneur Busti bestuur word wat sal duur tot die verkiesing in Oktober 2005.
Toe is daar gedink dat Kirchner die goewerneur in lyn sou stel - waarvan sommige ook gedoen het - en ook die volk, as eenvoudige "piqueteros". Ten slotte is daar gedink dat die Nasionale Gendarmerie sou ingryp om die brûe van hierdie onwettige optrede te bevry as hulle nie die opdrag nakom nie.
Aangesien die verwagte nie plaasgevind het nie, is daar nie gedink dat daar iets anders kon wees nie, maar die ontledings het na die meer konserwatiewe en trite kant gegaan: Kirchner, is hy 'n vriend of vyand?
Het Argentinië en Uruguay gemeenskaplike belange? Brainy-linkse ontleders het begin praat oor 'piquetera-diplomasie', van vooroorlogse of direk oorlogsagtige optrede. Te midde van waansin het ander begin om oorlogagtige tromwerk en selfs pseudo-militêre instruksies vir die jongmense voor te stel.
Die aanbevelings van die Wêreldbank-ombudsman is nie eens herroep nie, noudat daar nuwe bewonderaars van hierdie instelling verskyn het: 'Die ingewikkeldheid en sensitiwiteit van hierdie groot projekte in 'n grensoverschrijdende gebied en op 'n gedeelde stroomgebied maak die konsultasies met mense wat moontlik geraak kan word. , "sê dr. Meg Taylor, en let op die gebrek aan vertroue wat deur die voldonge politiek gegenereer word.
In plaas daarvan om die probleme wat aangespreek is aan te spreek, het die Uruguayaanse regering gekies vir die maklike weg van demagogiese toesprake, regeringsveldtogte wat die mond van die teenstander probeer bedek en uiteindelik die oproep tot onderdrukking. Om nie aan hierdie druk toe te gee nie, is die resultaat van 'n beleid van die Kirchner-regering wat nie in hierdie konflik begin het nie, maar wat ook toegeskryf moet word aan die soliditeit van die entrerriano burger-omgewingsbeweging.
Verantwoordelikheid van regerings en mense
Die ooreenkoms wat op 11 Maart in Santiago deur presidente Néstor Kirchner en Tabaré Vázquez aangekondig is, is 'n blik op die gevoel van balans en statuur van verantwoordelike staatsmanne te midde van die verwarring en moerigheid wat in hierdie konflik ontstaan ​​het. Terloops, hierdie toestande is baie goed benut deur die dalende politieke reg, die venale pers, slegte sakemanne en selfs die oortreders van menseregte wat nog ongestraf was.
En hulle volg hul spel. 'N Paar dae na die presidensiële gebaar het die hoofleiers van die Uruguayaanse regs gepraat van' verraad '(Jorge Batlle), van' onwettige daad '(Luis A.
Lacalle), van "piquetera arrogance" (Kamer van nywerhede), dat die "Argentyne ons met 'n grondverskuiwing verslaan het" (Pedro Bordaberry). Die kru diskwalifiserende byvoeglike naamwoorde en
die assosiasie met 'n sokkerwedstryd is nog 'n voorbeeld van die onverantwoordelikheid van sommige politici wat nog nie weet waarom hulle nie stemme het nie.
Daar is 'n nuwe akteur in hierdie verhaal, met wie hulle nie gewoond is om met die regses om te gaan nie (hulle het nie meer geweet hoe om met tradisionele sosiale akteurs om te gaan nie) en ook nie die linkses wat pas by die regering aangekom het nie, wat in baie gevalle toon outoritêre kenmerke soortgelyk aan dié van die regses. Die uitweg uit hierdie konflik hang nie eers af van die bereidwilligheid tot dialoog tussen die regerings nie, as hulle nie daartoe instem om deelname aan al die akteurs te skep nie.
Die behoefte aan deelname aan die ontwikkeling van naburige bevolkings aan die projekte, hetsy in die vorm van 'n gemeenskap, inheemse inwoners, burgerorganisasies, ensovoorts, is nie 'n verouderde idee van ou revolusionêre opvattings nie, want sommige wil hê dat u die voorstel In plaas daarvan word dit gevind in die mees onlangse aanbevelings oor die voorwaardes om maatskaplike en omgewingsvolhoubare ontwikkeling te verseker.
Hierdie aanbevelings kan gevind word in die amptelike dokumente van feitlik alle internasionale ontwikkelingsorganisasies. Hulle is vergesel deur regerings, finansiële instellings, sake-eenhede, vakbonde, NRO's en gemeenskaps- of voetsoolorganisasies in besprekings oor hoe om die groeiende agteruitgang in die omgewing en die toename in armoede op die planeet te oorkom.
Prosesse van breë sosiale deelname om ontwikkelingsprojekte te omlyn, te beheer en te evalueer, is glad nie maklik nie, maar die haas
bestuurders en tegnici, op soek na vinnige en maklike ekonomiese en politieke resultate, weet u waarheen hulle lei. Wat vandag bestaan, is ook 'n nuwe sosiale gewete, waar plaaslike gemeenskappe aktief aanspraak maak op hul reg om oor hul lewensmodel en hul toekoms te besluit.
(1) CARU, Administratiewe Kommissie van die Uruguay-rivier, 'n tweetalige instansie wat verantwoordelik is vir die nakoming van die Uruguay-rivierverdrag en die behoud van natuurlike hulpbronne.
* 13 Maart 2006
Video: El abogado de Cristina Kirchner asegura que hay una persecución política contra ella (Mei 2022).