February | 2019 | Lewies Mymer
February 24, 2019 Lewies Mymer	9 Comments
"Dit was amper! Bloemin amper" dink Rambo Rabie en begin weer aanstap na die kruin van die berg, maar nou baie versigtig en op sy hoede . Hy het wragtag nie krag vir nog 'n magtige sprong nie.
Teen laatmiddag bereik hy die kruin. Hy staan op 'n hoe krans, daaronder is die see. Al sy moeite en ontbering verniet. Geen teken van menslike bewoning op die eiland nie.
Wat Rambo nie weet nie is dat daar 72 uur gelede 'n tektoniese plaatverskuiwing op die seebodem was, ongeveer 3 000 seemyl suid van waar hy nou staan. Sulke ondersese seismiese aktiwiteite het altyd tsunami's ten gevolge, en terwyl Rambo teleurgesteld oor die see tuur is is dit ook nie hoe nie of daai tsunami –golf bereik die rotskrans waarop hy staan en slaan hom in die see in. Soos die golf terugtrek word hy die diep see ingesleur.
Op daardie oomblik kom 'n massiewe walvis verby geswem. Die walvis sukkel self in die geweldige terugsleurstroom van die tsunami-golf en maak kort-kort sy bek groot oop om asem te skep. So sleep daai kragtige stroom vir Rambo binne in die walvis se bek in! Die water maal en woel en rol hom daarbinne rond, maar dan gaan die walvis se bek toe en Rambo bevind hom as't ware in 'n diep grot. Slungels drillerige vlees hang van die walvis se verhemelte af soos stalagtiete. Die fosfor in die seewater veroorsaak 'n sagte, spookagtige gloed wat Rambo in staat stel om sy omgewing te verken. Yslike bene, wat lyk soos massiewe ribbebene, wit soos Italiaanse marmer, strek van onder die kakebeen tot bo teen die kop. Dit lyk soos die gewelf van 'n Gotiese katedraal. Mens sou 'n ondraaglike stank verwag, maar dit ruik heel aangenaam daarbinne, amper soos 'n shusi bar. Rambo staan so kniediep in die water wat wemel van 'n menigte klein skupvisgediertetjies. Onder op die vloer is 'n laag skulpreste, koeelrond gemaal soos spoelklippies.
Rambo gaan sit op 'n tandagtige uitsteeksel en bedink sy moontlikhede. Geen lig gaan vir hom op nie. Uit pure verveeldheid skiet hy met sy kettie van die spoelskulpe teen die ribbebene. 'n Wonderskone klank verbaas hom toe die skulp die been tref. Sommer gou kom hy agter dat die toonhoogte van die klanke verband hou met die area waar die skulp die bene tref. As dit hoog teen die been is, kom 'n hoe klank na vore, en laag 'n lae dieper klank. In die middel is dit 'n suiwer middel C. Voordat jy kan se "Andante fortissimo" weergalm die soet klokkies van "La Campanella" in die akoestiese ruimte van die walvis se bek. En nou ontdek Rambo nog 'n verbasende feit, hoe vinniger die ritme van die musiek, hoe vinniger swem die walvis! En skielik sien hy hoop: walvisse migreer hierdie tyd van die jaar na die Kaapse kus, as hy lank genoeg kan oorleef kan hy hitch hike tot in die Kaap! En net daar trek hy weg met die Minute Waltz en die walvis swem! Rambo speel al hoe vinniger, hy speel die Minute Waltz later in 59 sekondes!
Maar al die kettie-skietery en die dag se avonture begin nou hul tol eis. Hy het vanoggend laas geeet, daai popopoepappel, en hy smag na spys en drank. Sy opwinding taan en sy gemoed sak. "Is dit erens in die groter bestel van die oneindige kosmos en die ewig-uitdyende heelal so beskik dat ek die lewe sal verlaat as 'n walvisdrol?"filosofeer hy mismoedig.
In sy sak het nog 'n popopoepappel wat hy saam met die eerste een gepluk het om later te eet. Ten spyte van sy nare ervaring knaag die hongerpyne nou so erg dat hy dink: "Waddehel. So kom ek om so kom ek om!" en hy eet gulsig van die soet vrug. Hy vat sy kettie en begin weer mismoedig The Minute Waltz op die ribbebeen-xilofoon uit te skiet.
Dan voel hy hoe die gevreesde drukking in sy gedermte opbou. Al erger en erger word dit. Die nagevolge van daai eerste popopoepappel het sy spysverteringskanaal verrek, en die gasvolume bou nou op tot 5 kubieke meter met gepaardgaande drukking. Onvermydelik volg 'n geweldige gasontlading en die drukking in die walvis styg so skielik die hoogte in dat dit sy bek oopsper, en daar skiet Rambo uit soos 'n prop uit 'n sjampanjebottel!
(Fok ek raak nou gatvol vir ou Rambo. Ek het lus en laat dooi hom net hier. 'n Swaardvis kan sy hart deurboor of 'n moerse inkvis kan hom diep onder die water intrek waar hy stuiptrekkend versuip.)
Rambo trek so 10, 15 m deur die lug en val met 'n plons in die water. Om hom is dit pikswart donker. Aan die hemeltrans skitter die sterre en hy vind Orion in die hemelgewelf. Hy bereken dat hy erens in die suidelike halfrond is, maar die kennis help net mooi niks. Hy trap water en swem en trap water en swem weer tot die dag breek. Water net waar hy kyk, en nie 'n druppel om te drink nie. G'n land in sig nie.
Dan sien hy doer ver 'n warreling in die see. Die water skuim en spat en soos die gewoel nader kom maak hy die buitelende lywe uit van 'n skool dolfyne. Hy slaak 'n sug van verligting. Dolfyne is darem nie vleisvreters nie. Die volgende oomblik pyl twee dolfyne reg op hom af. Soos hulle naderkom sien hy yslike glimlagte op hul visgevreetjies. Vriendelike dolfyne! Dan steek die twee hul snoete onder sy arms in en swem met groot spoed vorentoe, die res van die skool op hul hakke. Kort-kort ruil die dolfyne om en dan skep twee ander hom weer. Teen die middag kan hy land uitmaak in die verte. Vir die eerste keer in 'n lang tyd skep Rambo weer moed en hy tuur angstig na die kuslyn daar ver op die einder.
Rambo kan later vaagweg geboue uitmaak, en hoe nader hulle aan die land kom hoe duideliker word dit. Dan, meteens, so helder soos daglig, daag dit by hom: Dis Hermanus! Waar die walvisse die tyd van die jaar in die baai kom kalf!
En voor jy kan se "Hermanuspietersfontein" laat die dolfyne hom los by die ou hawe. Hy gee elkeen van die dolfyne in die skool 'n dankbare soen en streel hul snoete. (Dit vat lank, dit is 'n goot skool dolfyne)
Toeriste in die hawegebied en by die talle restaurante daar storm opgewonde nader. In al wat 'n taal is babbel hulle in Babelse verwarring. Kameras en selfone flits en klik en zir. Rambo word soos 'n held skouerhoog uit die water gedra. Almal wil weet wat het gebeur.
"Lees my merkwaardige verhaal in volgende week se Huisgenoot" se hy. "Ek is nou moer toe, ek het nie krag om julle te vertel nie. Ek wil nou eers my vrou bel om te se dat ek veilig is"
Almal bied hul selfone aan en sommer gou hoor hy haar geliefde stem
"Hallo?" kom dit hartseer en verdrietig.
"Vrou" se Rambo Rabie"haal die steak en die tjops en die wors en die sosaties uit die deep feeze. Ek gaan nou braai."
Nog verdere avonture van Rambo Rabie
February 19, 2019 Lewies Mymer	12 Comments
Rambo Rabie Episode Drie
Toe Rambo Rabie opstaan, voel hy wonderlik verfris. Sy vel tintel en sy senuweepunte voel of dit sulke vonkies skiet. Daai massiewe gasontlading het natuurlik sy organe gesuiwer van alle soorte liggaamsgifstowwe, 'n enorme detox. Hy voel so gesond soos 'n free range eier. Hy stap voort met vaste tred, doelgerig soos 'n kruisvaarder op 'n missie.
Die plantegroei word al hoe digter en hy moet as't ware deur die takke en blare roei. Gou- gou is sy voorarms vol bloederige hale, maar hy laat hom nie daardeur van stryk bring nie. Nee, hy stryk vasbeslote aan. "Kom hel of hoogwater" dink hy, "ek gaan vorentoe" Hoe verder hy vorentoe beweeg, hoe stiller word dit. G'n meer apies wat "hieggie hagga" of Kalkoengedoentevogels wat "Kweaakoel" nie. Doodstil. Morsdoodstil. Net die geritsel van die blare soos hy dit wegdruk
Skielik gryp iets hom aan sy een voorarm vas toe hy die plantegroei uit sy pad du. Hy ruk sy arm terug, maar verniet. Hy gebruik sy ander hand om dit wat hom vashou los te maak. Maar daar sit die hand ook vas! Toe hy mooi kyk, sien hy dat hy in 'n massiewe spinnerak vassit! Die spinnedrade is dik, so dik soos 'n vroulike motoris in Gauteng se middelvinger, en so taai soos Sticks like Shit-gom. Hoe meer hy spartel hoe meer raak hy verstrengel in die taai, klewerige spinnerak. "Shit" se hy, "nou sit my turf!" So 'n ent bokant hom merk hy 'n beweging. Dis 'n moerse spinnekop! So groot soos 'n Foksterrier. (Net met agt voete). Die spinnekop loer agterdogtig na sy prooi, hy ken nie die soort vangs wat hy gemaak het nie en vertrou nie die vrede nie.
Rambo Rabie weet dit nie, maar sy eie oupagrootjie was 'n insekkundige wat hierdie soort spinnekop ontdek het. Tot sy eer het die Smythsonian Archaeology, Palaeontology and Entomology Institute die spinnekop na hom vernoem: Arachnida Rabie Rabies. Vandaar die Rabie. Wat die spinnekop besonders maak is dat sy gif hondsdolheid in sy prooi veroorsaak. Vandaar die Rabies. Ook maar goed die spinnekop weet nie dat Rabie Senior sy voorvader gevang en vasgespeld het (met 'n koevoet) aan 'n houtbord waar sy uitgedorde kadawer nou in die Smythsonian Archaeology, Palaeontology and Entomology Institute se smoking room (Gentlemen Only) pryk nie. Want dan sou daai spinnekop karma geeis het!
Intussen spook en spartel Rambo vergeefs om uit die spinnerak los te kom. Die spinnekop kom nou stadig teen een van die silwer spinneweefsels afgegly. Voetjie-vir-voetjie. (Dit vat hom lank want daar is agt voete) Rambo kan nou die ongedierte se oe uitmaak, koud en kil, ontdaan van enige emosie of erbarming. Rambo is nou vasgewoel soos 'n mummie in 'n doodskleed. Hy kan skaars asemhaal, sy longe is platgedruk. Die spinnekop steek versigtig een voet uit na Rambo, voel-voel waar sy liggaam ontbloot is. Dan met die ander voet. Dan met die ander voet. Dan met die ander voet. Dan met die ander voet. Dan met die ander voet. Dan met die ander voet. Dan met die ander voet. Tevrede dat die prooi vreetbaar is kom hy nader, maak sy angswekkende bek oop, Rambo sien die doodsknypers oopmaak, hy ruik die vrot reste van die spinnekop se vorige maal.
En dan, met een magtige sprong is hy los!
Lewies die onopmerklike
February 8, 2019 Lewies Mymer	12 Comments
Ek vermoed ek het 'n baie onmerkwaardige gelaat. Ek sal vandag kennis maak met iemand, blad skud, iets se soos "Aangename kennismaking Piet" vir Piet mooi vierkantig in die oe kyk (soos my poliesman pa my geleer het, net skelms maak nie oogkantak nie.)
Piet sal tien teen een antwoord "Bly te kenne, Lewies" en dalk iets byvoeg oor die weer wat vandag darem anderster is. Kyk hoe waai die Suidooster, dis mos Noordwester se tyd..
Ons paadjies skei en ons slaan ons onderskeie koerse in.
'n Week later loop ek vir Piet weer raak, daar in die wynafdeling van Checkers. Hy het 'n bottel Kanonkop in sy hand en kyk met smagting daarna. Dan sit hy dit met 'n sug neer en sit 'n bottel BC Cabernet in sy waentjie. Dis mos nou 'n goeie aanknopingspunt vir gesels.
"Jis ou Piet," se ek. "Die wyn is darem duur jong. Deesdae het ek my smaak ook maar afgeskraal"
Piet ruk orent, kyk my agterdogtig aan. Onthutsing vliet oor sy gesig, so asof hy vermoed sy identiteit is gekloon.
Ek verlos hom uit sy verbystering.
"Dis ek Lewies. Ons het verlede Saterdag by die boeremark ontmoet"
"O," se hy met sigbare verligting. "Nou onthou ek. Verskoon tog, ek is nie goed om gesigte te onthou nie."
"Jou bakkies sal ek nie sommer gou vergeet nie" wil ek vir hom se, maar ek se dit nie want my ma het my goeie maniere geleer. "Met daai lang tande van jou wat soos pitte in 'n misoes-mieliestronk sit" wil ek byvoeg.
Die een voordeel van sulke onakgesentureerde fisionomiese kenmerke is dat ooggetuies sal sukkel om 'n identikit van die uwe saam te stel as ek nou eendag in die gereg se visier kom.
'n Man is egter maar ydel, en dis vir my elke keer 'n teleurstelling as een van die vroulike geslag wat ek nie so lank gelede ontmoet het nie my so vinnig in die vergetelheid van haar geheue liasseer.
As my gesig dan so gou vergete word, moet ek die ontmoeting dalk meer merkwaardig maak deur dit te knoop aan 'n opmerking wat diep in die geheue sal inets Iets soos: "Glad to know you Mary. Show me yer tits"