'n Hele ent vorentoe, min of meer op ons pad, was daar 'n groot boom, stoksielalleen op die vlakte. Uit die aard van my belangstelling in bome wou ek sommer so in die verbygaan kyk watter soort dit is. Ons het die perde soontoe gestuur.
Maar skielik, 'n entjie voor my, het die lyftaal van Francois en sy perd verander. Ek kon sien daar is erens 'n groot skroef los. July het eers links gemik en toe regs en toe weer links. In 'n stadium het dit vir my gelyk of Francois sommer so in die hardloop van die perd gaan afklim.
Francois doen toe al wat daar was om te doen. Hy stuur vir July reg in die middel van daai trop leeus in sonder om spoed te verminder. Om die slapende leeus se aandag te trek en hulle te oortuig dat hy eintlik 'n gevaar is waarmee rekening gehou moet word, begin spreek hy hulle toe so effentjies in tale aan.
Ongelukkig het 'n paar jong leeus koers gekies in presies dieselfde rigting waarheen ons oppad was. Ek kon sien July begin die gevaar loop om hulle in te haal en op hulle te trap.
En net daar verander July se hardloopstyl dramaties. Iewers moes Francois July se "panic button" gedruk het, want hy skakel oor na iets soos 'n kruising tussen 'n volstruis en 'n seeskilpad. Met die agterpote hol hy met alles wat hy het om te probeer wegkom van die leeus agter hom; met die voorpote roei hy so half in die lug om tog net nie op die leeus hier voor hom te trap nie.
Die jong leeus gee toe gelukkig pad na weerskante en July kon weer sy voorpote normaal aanwend. Toe hulle grond raak, slaan hy oor na die hardloopstyl van 'n windhond in volle vaart, want sy agterpote kom elke keer hier langs sy ore verby soos hy hom inspan om spoed aan te sit.
Dit kan ook wees dat July probeer wegkom het van die gillende ruiter op sy rug, want 'n hele ent anderkant die boom was Francois steeds besig om die leeus in te lig oor wat hulle behoort te doen en waarheen hulle kon gaan.
Ek kon net 'n paar woorde uitmaak, en een het vir my na "voertse-e-e-k!" geklink. Die res behoort nie gepubliseer te word nie.
Die leeus het so positief gereageer op sy instruksies, dat 'n mens maar kan sê Etosha se leeus verstaan Afrikaans.
Die volgende oomblik is ons tussen die leeus. Swernoot sien hulle en hoor hulle en ruik hulle en ek dink hy het hulle gevoel ook.
Kyk, ek was nie 'n kenner van perde nie en het nie geweet perde het Turbo Boost nie. Toe ons so mooi tussen die leeus is en Swernoot kom skielik agter hier is nou groot fout ... toe skop sy Turbo in.
Toe ons onder die boom uitkom, toe sit ek heel agter op sy kruis en klou soos 'n klein bobbejaantjie aan sy ma soos wat Swernoot onder my uitgehardloop het. Maar ek het my pad kon terugklou tot in die saal.
My sleepwa se agterklap was gelukkig reeds laat sak. Die klap se grendel het gereeld losgeskud en ek het dit altyd met 'n tou vasgemaak sodat dit nie moes oopval nie.
Gewoonlik het ons maar gesukkel om die perde in die sleepwa te kry, maar die slag het Swernoot sommer self daar gaan skuiling soek. Met die intrapslag vat hy die tou so in sy bek en trek daardie klap agter hom toe, so groot het hy geskrik.
Die kante van die sleepwa was van plank, en aan die een kant was daar 'n gat waar 'n kwas uitgeval het. Toe ek die tou vasgemaak het, stap ek agter toe om die grendel in te skuif en ek sien 'n beweging by die gat.