Die instellings van die Europese Unie - Daarbenewens - 2020
Die instellings van die Europese Unie
Die Europese Unie word nie deur een liggaam bestuur nie, maar deur 'n reeks instellings met hul eie bevoegdheid. Die volgende instellings is in die 1960's opgerig en ontwikkel sedertdien. Die Europese Kommissie het gekom vir kritiek van diegene wat die Europese Unie teëstaan, en baie het die skynbare gebrek aan nasionale demokrasie gekritiseer as gevolg van die magte van hierdie instellings in die Europese Unie.
Die seniorste van hierdie instellings is die Raad van Ministers.
Ander belangrike liggame is:
Die Europese Kommissie Die Europese Parlement Die Europese Hof van Justisie
Die Raad van Ministers
Dit is die magtigste besluitnemingsliggaam van die Europese Unie. Dit bestaan ​​uit die ministers van buitelandse sake van lidlande. Ander ministers van lidlande kan 'n inset hê in onderwerpe wat relevant is vir hul kundigheid.
Die beleid wat die Raad bespreek en uiteindelik besluit het, word grotendeels ontwikkel deur nie-verkose staatsamptenare in lidlande en deur die nie-verkose Kommissie. Dit het gelei tot baie klagtes oor hoe hierdie stelsel werk deurdat 320 miljoen mense besluite neem deur verkose ministers, maar hierdie ministers bespreek beleid wat deur nie-verkose staatsamptenare geskep is.
Voor 1986 kon slegs een land wat in die Raad verteenwoordig is 'n beleid teen veto hê, maar in 1986 gekwalifiseerde Meerderheidstem is bekendgestel. Dit is 'n stelsel waardeur elke land 'n blok stemme kry afhanklik van die grootte daarvan. Brittanje, Frankryk en Duitsland as die grootste lidlande het elk 10 stemme. Luxemburg het 2 stemme. In totaal is daar 87 stemme in die Raad en 62 is nodig om 'n meerderheid te verkry.
'N Eenparige stem is nodig om die lidmaatskap van die Unie te vergroot. Dit sou ook nodig wees as daar 'n harmonisering van die belastingstelsels van lidlande sou wees.
Groot Brittanje het terselfdertyd herkiesings gekry met behulp van hierdie QMV-stelsel. Brittanje is in 1993 op die beginsel van 'n 48 uur week in die wiele gery. In 1996 het die Groot Regering, in weerwraak vir die EU wat die verkoop van Britse beesvleis as gevolg van die BSE-skrik verbied, 'n beleid van nie-samewerking met die EU. Dit was egter gedoem om te misluk en was nie meer as gebaarspolitiek nie, aangesien die Raad van Ministers nie die 10 stemme van Brittanje nodig gehad het om die beleid deur te voer nie.
Hierdie aspek van die Raad alleen het kritiek gebring teen diegene teen die EU deurdat die Raad 'n beleid op lidlande kan instel, selfs al het hulle a) nie daarvoor in die Raad gestem nie, of b) om watter rede ook al, nie deelgeneem het nie. in die werk wat in die Raad op die beleid gedoen is. Hierdie vermoë om sy wil op te lê is alles deel van die supranasionale aard van die EU, dit wil sê waar die vermoë van die lidlande om binnelandse beleid te skep, minderwaardig is as die van die Europese Unie.
Die Europese parlement, gevestig in Strasburg, is 'n verkose liggaam. Lede daarvan staan ​​bekend as lede van die Europese Parlement (MEP's) en hulle word deur kiesers in 'n lidstaat verkies. Die opkoms vir die verkiesing vir lede in Brittanje is egter laag - baie laer as vir 'n nasionale verkiesing. In 1999 was die gemiddelde kiesafdeling van die MEP slegs 23% in die Verenigde Koninkryk, wat minder as gunstig vergelyk met die gemiddelde 60% in die vasteland van die Europese Unie.
Die Europese Parlement is nie 'n wetgewende liggaam nie. Daar word oor kwessies gekonsulteer en dit kan veranderings aan die voorgestelde beleid beïnvloed, maar dit kan nie bekendgestel word nie; dit word slegs deur die Kommissie gedoen en dit is die Kommissie wat die hele proses inisieer. In hierdie sin, watter mag het die Europese Parlement?
Die Europese Parlement het twee teoretiese magte, maar in werklikheid is dit onwaarskynlik dat dit albei sal gebruik.
Die Parlement kan die jaarlikse begroting van die Europese Unie (wat dit in die 1980's ses keer gedoen het) verwerp, maar nou, met 'n gesentraliseerde geldeenheid, sal dit al die werk wat die Europese Unie doen, staak en die hele konsep van 'n Europa wat werk saam in oneer. Die twee botsende liggame sal die hele struktuur van die Unie wesenlik verswak en ammunisie aan diegene teen die Europese Unie gee.
Die parlement het ook die teoretiese reg om die Europese Kommissie te ontslaan as twee derdes van die lede van die parlementslid hiervoor stem. Dit sou groot chaos veroorsaak en sal eenvoudig nie gebeur nie. Aangesien die Kommissie die dryfkrag agter beleidsinisiatief is, sal so 'n daad die Europese Unie in baie opsigte sy werkswyse ontneem. Dit was egter die druk van die Parlement wat gelei het tot die bedanking van al twintig kommissarisse in 1999.
Die parlement het 626 lede van die Parlement en hulle word vir vyf jaar verkies. Die meer bevolkte lidlande het 'n groter aantal setels gekry. As die parlement sit, is diegene wat aan 'n politieke party behoort, geneig om saam met almal van 'n soortgelyke party te sit - dit wil sê, die Sosialiste sal almal saam sit, ongeag van watter lidstaat hulle kom; die omgewing sal ook dieselfde doen ens.
Die Europese Hof van Justisie
Hierdie liggaam is die een wat die teiken teen die meeste Europeërs is, omdat die Britse politieke soewereiniteit ondermyn / sal word. Hulle glo dat die Europese Hof van Justisie aan lidlande sal oplê wat hulle wil hê en dat die mense binne daardie lande geen keuse sal hê nie.
Toe Brittanje by die EEG aangesluit het, het die Europese regering bloot hierdeur bo die Britse reg geplaas. Alhoewel die Verdrag van Rome op sigself geen geldigheid het nie, is dit volgens die Britse reg deur 'n parlementswet - die Wet op Europese Gemeenskappe - in 1972. Daarom moet alle Britse binnelandse reg in ooreenstemming wees met die Europese Unie. Die Europese Hof sal beslis of dit so is of nie. Die eerste keer dat dit Brittanje geraak het, was in 1991 toe die House of Lords die Wet van 1972 gebruik het om die 1988-handelswetswet te oortree om strydig met die Europese Unie-wet (bekend as die Factortame-saak). Die opsomming van die saak is stomp:
“Die EEG-verdrag is die hoogste wet van hierdie land wat voorrang geniet bo Handelinge van die Parlement. Ons toetrede tot die EEG het beteken (onderworpe aan ons ongetwyfelde, maar waarskynlik teoretiese reg om almal uit die Gemeenskap te onttrek). Die parlement het sy soewereine reg om te wetgewing in stryd met die bepalings van die Verdrag oor aangeleenthede van sosiale en ekonomiese beleid oorgegee. ”
Die Europese Hof van Justisie bestaan ​​uit 15 regters wat deur die lidlande aangestel is. Hulle aanstelling is vir 'n vaste ampstermyn van 6 jaar, hoewel die termyn hernubaar is.
Die funksie van die Hof is om die wette en voorskrifte wat van die Kommissie afkomstig is, toe te pas. Dit is ook van toepassing op gemeenskapsreg, wat die wet is afgelei uit die verdrae waarop die Europese Unie gebaseer is. Die hof kan ook sake teen lidlande en die Kommissie self aanhoor. Dit was hierdie hof wat beskou het dat Frankryk onwettig optree toe hy geweier het om die verkoop van Britse lamsvleis in Franse winkels toe te laat. Die bevoegdheid daarvan is egter eers ná lang onderhandelings behou. Soos met die Hooggeregshof in Amerika, kan die Europese Hof slegs werk as lidlande instem om sy beslissings te aanvaar. Die hof het nie die vermoë om sy wil - soos in Amerika - fisies op te lê nie, en die situasie het nog nie ontstaan ​​waarvolgens lidlande op 'n onwettige manier geweier het om die beslissings van die hof te implementeer nie.
Kyk die video: Europe migration crisis: Austria's Kurz building bridges? Al Jazeera English (Augustus 2020).
Copyright 2020 \ Ensiklopedie van geskiedenis, wat alle onderwerpe en gedeeltes dek \ Die instellings van die Europese Unie