Norman Ebbutt - Geskiedenis Podcasts - 2021
Norman Ebbutt is op 26 Januarie 1894 in Londen gebore. Sy vader was William Arthur Ebbutt, 'n joernalis van die personeel van die Daaglikse nuus en die Daily Chronicle. Sy ma, Blanche Berry Ebbutt, was die skrywer van huweliksadviesboeke.
Ebbutt is opgevoed aan Willaston School in Nantwich. Nadat hy die skool in 1909 verlaat het, het hy die volgende paar jaar in Europa deurgebring om tale te leer. In 1914 het hy aangesluit Die tye maar tydens die Eerste Wêreldoorlog het hy as luitenant in die Royal Navy gedien. (1)
In 1925 word hy na Berlyn gestuur en in 1927 word hy die hoofkorrespondent van die koerant in Duitsland. Hy raak bevriend met verskeie politici wat in die Reichstag dien en was 'n persoonlike vriend van kanselier Heinrich Brüning, die leier van die Katolieke Sentrumparty. Soos Louis L. Snyder daarop gewys het: "Van 1930 tot 1932 het Brüning tevergeefs gesukkel om die verdiepende ekonomiese krisis op te los. Werkloosheid het tot meer as 6 miljoen gestyg, en hy is bitter aangeval deur die kommuniste aan die linkerkant en die nasionaal -sosialiste aan die regterkant. . " (2)
In die algemene verkiesing van November 1932 het die Nazi -party 196 setels gekry. Dit het hulle nie 'n algehele meerderheid gegee nie, aangesien die opposisie ook goed gevaar het: Sosiaal -Demokratiese Party (121), Duitse Kommunistiese Party (100), Katolieke Sentrumparty (90) en Duitse Nasionale Volksparty (52). Adolf Hitler is in Januarie 1933 as kanselier aangestel, maar die Nazi's het slegs 'n derde van die setels in die parlement gehad. (3)
Op 23 Maart 1933 het die Duitse Riksdag die wetsontwerp goedgekeur. Dit het die Duitse Kommunistiese Party en die Sosiaal -Demokratiese Party verbied om aan toekomstige verkiesingsveldtogte deel te neem. Daarna is Nazi -amptenare in beheer van alle plaaslike regering in die provinsies (7 April), vakbonde wat afgeskaf word, hul geld geneem en hul leiers in die tronk gesit (2 Mei), en 'n wet wat die Nazi -party die enigste wettige politieke party in Duitsland (14 Julie). (4)
Volgens sy biograaf, Markus Huttner: "Vanweë sy uitstekende kennis van Duitse aangeleenthede en sy jarelange kontak was Ebbutt beter in staat as die meeste van sy medekorrespondente om te gaan met die ernstige beperkings op die insameling van nuus onmiddellik nadat Hitler op 30 kanselier geword het Januarie 1933. Terwyl Hitler sy mag konsolideer, berig Ebbutt met ernstige erns en passievolle akkuraatheid oor gebeure. Hy het 'n besondere gevoel vir die latente antagonismes wat verborge was agter die oënskynlik monolitiese fasade van die Führer -staat. meer as vier jaar het hy die geskille in die Duitse protestantse kerk en die toenemende spanning tussen belydende Christene en die Nazi -regime in detail opgeteken. " (5)
Gedurende hierdie tydperk is hy beskryf as 'een van die voorste joernaliste van alle tye'. Hy was 'n goeie inligtingsbron vir ander joernaliste in Berlyn: 'Op sulke tye kon hy agteroor sit: 'n man wat vierkantig gebou is, en vas en verwagtend deur sy dik bril uitkyk, vuurhoutjies slaan terwyl hy herhaaldelik sy pyp aansteek, verheug glimlagend iemand het 'n sprekende punt in die bespreking gemaak ". (6)
Douglas Reed werk saam met Ebbutt en beskou hom as die beste Britse joernalis wat in Nazi -Duitsland werk: "Norman Ebbutt se boodskappe is die grootste kompliment ontvang - dit is deur sy eie kollegas oor die hele wêreld gelees. 'N Man met 'n diepe bewondering vir Duitsland, wat in die tyd voor die Hitler dikwels deur die Duitse pers as model van buitelandse korrespondent gehou is. " (7)
Ebbutt se probleem was dat sy redaksie, Geoffrey Dawson, by sy redakteur, anti-Nazi, nie gedeel het nie Die tye. In 'n toespraak van 1935 het die prins van Wallis 'n beter begrip van Hitler gevra om die vrede in Europa te beskerm. Op voorstel van Joachim von Ribbentrop stem Dawson saam met hierdie idee en sluit hy aan by admiraal sir Barry Domvile, Douglas Douglas-Hamilton, Montague Norman, Hugh Grosvenor, 2de hertog van Westminster, Charles Vane-Tempest-Stewart, 7de markies van Londonderry, Ronald Nall -Cain, 2de Baron Brocket, Sir Thomas Moore, Frank Cyril Tiarks, Ernest Bennett, Duncan Sandys en Norman Hulbert in die vorming van die Anglo-German Fellowship. (8)
Dawson was ook lid van die Cliveden Set. Dawson was 'n gereelde naweekgas by Cliveden, die huis van Lord Waldorf Astor en sy vrou, Lady Nancy Astor. Ander lede was Philip Henry Kerr (Lord Lothian), Edward Wood (Lord Halifax), William Montagu, 9de hertog van Manchester en Robert Brand. (9)
Soos Jim Wilson, die skrywer van Nazi -prinses: Hitler, Lord Rothermere en prinses Stephanie Von Hohenlohe (2011) het daarop gewys: "Die Astors -huispartytjies het berug geraak omdat hulle lede van die aristokratiese samelewing lok wat Hitler en sy beleid ondersteun, en vir liefhebbers van versoening. Lord Astor het beide besit Die waarnemer en Die tye, Geoffrey Dawson, redakteur van Die tye, was nog een van die kennisse van prinses Stephanie en het ook gereeld by Cliveden bygewoon.
Dit is beweer deur Stanley Morison, die skrywer van Die geskiedenis van die tyd (1952) dat Dawson die verslae van Norman Ebbutt gestuur het. 'N Ander korrespondent in die stad, William Shirer, het gesê:' Die probleem vir Ebbutt was dat sy koerant, die mees gewaardeerde in Engeland, nie veel sou publiseer van wat hy berig het nie. Die tye het in daardie dae sy bes gedoen om Hitler te paai en die Britse regering aan te moedig om dieselfde te doen. Die onaangename waarhede wat Ebbutt elke aand vanuit Berlyn na Londen bel, is dikwels uit die groot koerant gehou ". (11)
In 'n brief wat Geoffrey Dawson op 23 Mei 1937 aan H. G. Daniels gestuur het, het hy gesê dat hy sy uiterste bes gedoen het "om alles uit die koerant te hou wat hul (Nazi -Duitse) vatbaarheid kan benadeel". (12) Alhoewel sy artikels gesensor is, het Adolf Hitler steeds beswaar daarteen gemaak en in Augustus 1937 het Joseph Goebbels geëis dat Ebbutt die land moes verlaat. Op 21 Augustus het hy Berlyn verlaat, "afgesien op die stasie deur 'n groot byeenkoms van sy kollegas". Ebbutt het later gekla "dat die halfhartige ondersteuning wat hy van sy Londense meerderes gekry het, nie sy moeilike taak in die hoofstad van die Derde Ryk vergemaklik het nie". (13)
Kort nadat hy teruggekeer het na Londen, het Ebbutt 'n ernstige beroerte opgedoen wat hom baie verlam en met beperkte spraak gelaat het. Hy kon nie skryf nie, maar die tweede een-en-dertig jaar het sy tweede vrou, Gladys Holms Ebburt, na hom omgesien.
Norman Ebbutt is op 17 Oktober 1968 in sy huis in Midhurst oorlede.
Ebbutt was beter in staat as die meeste van sy medekorrespondente om die ernstige beperkings op die insameling van nuus op te los onmiddellik nadat Hitler op 30 Januarie 1933 kanselier geword het. Hy het 'n spesiale gevoel vir die latente teenstrydighede wat agter die oënskynlik monolitiese fasade van die Führer -staat skuil.
Op een gebied was Ebbutt se afdelings besonder vol en betroubaar: vir meer as vier jaar het hy die geskille binne die Duitse protestantse kerk en die toenemende spanning tussen belydende Christene en die Nazi -regime in detail opgeteken. Dit was te danke aan 'n unieke bron naby die binneste geledere van die Duitse protestantse kerkleierskap. In Februarie 1933 is Ebbutt deur die voormalige kanselier Brüning voorgestel aan dr Horst Michael, 'n opgeleide historikus, wat bereid was om die riskante taak van 'n vertroulike kontak te onderneem om die buitewêreld op hoogte te hou van wat in Duitsland gaan gebeur. As lid van die Berlynse broederraad van die belydeniskerk het Michael toegang gehad tot nuus oor die kerkkonflik, maar kon hy ook outentieke materiaal verskaf oor ander aspekte van die Nazi -beleid, soos massiewe herbewapening. Hierdie samewerking tussen Michael en die Berlynse kantoor van The Times, wat tot Maart 1939 geduur het, het baie daartoe bygedra dat die Londense koerant een van die belangrikste bronne van ernstige inligting oor Nazi-Duitsland was.
(2) Louis L. Snyder, Ensiklopedie van die Derde Ryk (1998) bladsy 43
(3) Michael Burleigh, Die Derde Ryk: 'n Nuwe Geskiedenis (2001) bladsye 144-145
(4) James Taylor en Warren Shaw, Woordeboek van die Derde Ryk (1987) bladsye 88-89
(6) Die tye (19 Oktober 1968)
(7) Douglas Reed, Insanity Fair (1938) bladsy 208
(8) Stephen Dorril, Swart hemp: Sir Oswald Mosley en Britse fascisme (2006) bladsy 362
(9) Norman Rose, The Cliveden Set: Portrait of an Exclusive Fraternity (2000) bladsy 80
(10) Jim Wilson, Nazi -prinses: Hitler, Lord Rothermere en prinses Stephanie Von Hohenlohe (2011) bladsy 86
(11) William L. Shirer, Die opkoms en ondergang van die Derde Ryk (1964) bladsy 355
(12) Geoffrey Dawson brief aan H. Daniels (23 Mei 1937)
Of die heer Norman Ebbutt van The Times oorweeg sou word
as 'n geskikte lid van een van die twee organisasies is 'n ander interessante vraag. Maar daar is min ander kringe waar dit nie as 'n eer beskou sou word om die heer Ebbutt te eer nie. Min mans in die geskiedenis van joernalistiek het meer gedoen, in omstandighede van abnormale probleme, om die beste tradisies van die joernalistieke beroep te handhaaf. In die jare wat hy in Berlyn deurgebring het, het hy konsekwent en op 'n wetenskaplike wyse daarna gestreef om die feite oor die land waarin hy gestasioneer was, onbevredigend en akkuraat aan te bied, en sy daaglikse versendings in The Times is 'n bewys van die opvallende sukses waarmee hy sy doel bereik. 'N Joernalis wat sy professionele plig so interpreteer, doen veel meer as om die koerant wat hy verteenwoordig, te dien, hy dien die hele publiek • van sy eie land. In die geval van mnr. Ebbutt kan die tyd aanbreek dat selfs sommige van die Duitsers wat nou sy handelaars is, besef dat die waarheid Duitsland minder skade berokken as die vermoedens en verdraaiings en canards wat die poging om die waarheid te onderdruk noodwendig aanwakker. * * • *
Merk: Norman Ebbutt
Die uitgawe van Christelike Lewe gepubliseer ter viering van die honderdjarige bestaan ​​van die Drie -eenheidswet bied nooit iets van belang nie. Ek blaai nou die dag deur sy blaaie op soek na iets anders, wat ek op die halfbladsy van die Willaston -skool kon vind. Soos met alles in die hele uitgawe, gee dit 'n viering van die betrokke instelling. Ek let op dat die gewone Sondagdienste deur die skoolhoof of die Unitarian -predikant in Nantwich gehou is en dat godsdiensonderrig in die skool bestaan ​​uit 'onderrig in die Bybel en in die geskiedenis van liberale denke en godsdiens'. Die fooie was £ 63 per jaar, hoewel beurse beskikbaar was vir die seuns van predikante. Dit skets 'n positiewe prentjie van musiek, die klassieke, krieket, ens. Elke seuntjie kweek sy eie erf op die vier en twintig hektaar groot terrein en "'n inwoner personeel van universiteitsmanne". Dit bied 'n openbare skoolopleiding op moderne reëls ". Vir diegene wat dit kon bekostig, was dit 'n goue era, die laaste dae van die ou orde voordat alles heeltemal verander is deur die Eerste Wêreldoorlog.
Een van die dinge wat die boek onlangs gepubliseer het Willaston Skool Nantwich geredigeer deur Andrew Lamberton en gepubliseer deur Willaston en District History Group bring uit hoe swaar gemilitariseer die skool geword het nadat die oorlog begin het. Daar is niks ongewoons daarin nie, maar byna elke seuntjie en personeellid het lid geword van die Army Cadet Corps en baie van hulle sou binne 'n paar jaar aan die voorkant vermoor word, baie van hulle versier vir dapperheid soos ek reeds opgemerk in die vorige pos. Ten minste een stigterslid was egter anders. Alhoewel ek hom genoem het in die komende resensie van die boek wat in die 2016 -uitgawe van die Transaksies van die Unitarian Historical Society Ek het hom nie in die vorige pos genoem nie. William Mellor het in 1900 by die skool aangesluit en na Exeter College, Oxford, gegaan. Hy was 'n prefek en 'n kaptein van krieket en sokker. Hy beland as redakteur van die Daily Herald en die Tribune aen tydens die Eerste Wêreldoorlog was 'n gewetensbeswaarder. Sy loopbaan was nie sonder betekenis in die ontwikkeling van die Arbeidersparty nie. William Mellor het radikale sosialistiese sienings gedeel met sy broer, ds Stanley Mellor, predikant by Hope Street Church, Liverpool. William en Stanley was die seuns van ds William Mellor, Unitarian minister in Huddersfield voor die Eerste Wêreldoorlog. Ek is dankbaar vir Andrew Mellor, kleinseun van die William op die foto hieronder, vir hierdie familie -inligting.
Maar nog 'n kort gedeelte uit die Willaston -boek het in my gedagtes vasgesteek. In die hoofstuk oor 1914-1924 word kort gedeeltes gegee wat die aktiwiteite van die Kadette illustreer, geneem uit die skoolblad, insluitend hierdie op bladsy 45:
In April 1918: 'Ons het hierdie kwartaal slegs een lesing gehad, 'n interessante lesing van Captain Kitchen, (Old Willastonian) assistent -instrukteur by die Command Gas School Aldershot. Behalwe die beskrywing van die gebruik van gas, verskillende eksemplare van gasmaskers, is daar ook praktiese demonstrasies gegee van traangas en rookbomme. "
Dit moes R.T. Kitchen wat van 1903 tot 1908 by die skool was. Die eerste gebruik van gas deur Britse troepe het plaasgevind tydens die slag van Loos in 1915. Dit was nie 'n sukses nie, die wind het die gas terug in die Britse loopgrawe geblaas. Later in die oorlog gebruik die bondgenote ook mosterdgas. Dit is inderdaad 'n moeilike taak om assistent -instrukteur by die Gas Command School te wees.
Willaston School Football XI 1908. Met dank aan Andrew Lamberton
In een van die vele beelde in die Willaston Skool Nantwich boek is daar 'n prentjie van die Football XI in 1908 (bladsy 60). Daar sit hulle, die eerste elf, 'n selfversekerde W. Mellor (kaptein) wat in die middel sit. Links van hom is Norman Ebbutt wat gedurende die Eerste Wêreldoorlog in die RNVS gedien het, en wat later geword het Die tye korrespondent in Berlyn totdat hy deur Goebbels verdryf is. Regs vir William Mellor is 'n jong R.T. Kombuis.
Stigter Philip Barker en 'n blik op die skool uit die 'Christian Life ' 1913
Opgeteken as Ebb, Ebbe, Ibb, met verkleinwoorde Ebben, Ebbett, Ebbitt, Ebbot, Ebbott, Ebbutt, Ibbett, Ibbot, Ibbuts en patronimieke, waaronder Ebbs, Ebson, Ebbson, Ebbetts, Ebbitts, Ebbotts, Ebbettson, Ibbotson en ander, is 'n Engelse middeleeuse van. Dit het 'n taamlik verwarde oorsprong, naamlik 'n verkleinwoord of patroniem, 'n manlike naam, maar 'n metroniem, en dus gebaseer op 'n vroulike naam, die gewilde vroeë vroulike Elisheba, die latere Elizabeth of Isabel, wat beteken dat God my tevredenheid gegee het 34. Hierdie naam is na 1066 deur die Normandiese indringers in die Britse Eilande bekendgestel. As voorbeeld sou Ebb of Ibb, die kort vorm van Isabel, die moeder se naam wees, en haar seun sou Ebben, Ebbett of Ibben genoem word, en sy seun sou Ebson, Ebettson of Ibbotson wees. 'N Metroniem kom gewoonlik voor wanneer die moeder 'n weduwee en 'n grondeienaar in eie reg was, of 'n persoon met 'n hoër status as haar man, en daarom het hul oudste seun haar naam geneem. Die van is van oudsher goed aangeteken in die vroeë oorlewende belastingrolle en registers van Engeland. Hierdie voorbeelde sluit in Adam Ebboth in die Subsidy Tax Rolls van die grondeienaars van Sussex in 1327, Ralph Ebbotts in die Poll Tax rolls van Yorkshire in 1379, John Ebbitt in die Friary Rolls of Yorkshire in 1674 en Lancelot Ebbutt, 'n doopgetuie op 10 September 1724 in St Dunstans in die Ooste, Stepney.
Ebbutt war der Sohn des Journalisten William Arthur Ebbutt en seiner Ehefrau Blanche, gebore Berry. Der Vater arbeitete u. ਊ. f ür den Oggend leier, sterf Daaglikse nuus en den Daily Chronicle. Nach dem Schulbesuch is Ebbutt ebenfalls Journalist: Seine erste Stellung erhielt er 1911 as Hilfskorrespondent der Zeitung Die oggendleier und Die Daily News en Leader in Parys. Zuvor het 1910 ses Monate as Tutor f ür Englisch an einer Sprachschule in Duisburg verbracht. Es folgten Reisen nach Finnland en Russland, vir 1913 na Gro ෻ritannien zur ࿌kkehrte.
Ek is in Augustus 1914 met die Ebbutt -voormalige in die Dienst des Pressekonzerns Times Ltd. angeh örte. Er word ﲾrwiegend auf Atlantikfahren und in the North America Station eingesetzt. Nach Kriegsende kehrte er 1919 zum Times-Verlag zur ࿌k, f ür die er zun ์hst in der Auslandsredaktion (departement buitelandse redakteurs) der Zeitung Die tye, die belangrikste Blatt des Verlagsprogramm en eine der wichtiger Tageszeitungen in Gro ෻ritannien ﲾrhaupt t ätig wurde.
1925 word Ebbutt von der Times Ltd. Von dort berichtete is – seit 1928 as Hauptkorrespondent – zw ölf Jahre lang f ür die Tye, ﲾr die politischen, wirtschaftlichen und gesellschaftlichen Geschehnisse und Entwicklungen in Deutschland. So nahm er as Beobachter an den Haager Reparationskonferenzen, an der Konferenz von Lausanne und dem Reichstagsbrandprozess teil.
Seit etwa 1932 war Ebbutt zudem Vorsitzender des Vereins der Auslandspresse in Berlin, dem Zusammenschluss der verschiedenen ausl ändische Pressekorrespondenten in der Reichshauptstadt.
Seit dem Machtantritt der Nationalsozialisten begleitete Ebbutt, der als one of the bestinformierten – is verf ügte ﲾr zahlreiche Insiderquellen in Beh örden, Ministerien, Parteib üros usw. – Auslandskorrespondenten in Berlyn, die politieke entwicklung in Deutschland met sterk kritiek: Bereits in April 1933 word die lesern der Tye mit, dass die Mentalit ät des neu errichteten Systems in Deutschland eine Entwicklung erwarten lasse, die innerhalb von f ünf bis zehn Jahren auf einen neuen Krieg hinauslaufen w ürde:
& quotHerr Hitler het ook in sy Reden as Kanzler swar dazu bekend, eine Au ෾npolitik des Friedens betreiben zu wollen. Dies ist aber keineswegs ein Beweis dass die grundlegende Gesinnung des neuen Deutschlands tats ์hlich eine friedliche ist. Deutschland ist von der Entschlossenheit beeseelt, alles was es [seit 1919] verlore hat zur ࿌kzugewinnen und hat nur geringe Aussichten, dies auf friedlichem Wege zu erreichen. Einflussreiche Deutsche erwarten, dass weniger as zehn Jahre ins Land gehen bevor der Krieg, den sie as nat ürlich und unvermeidbar erwarten, in Europa ausbricht. Mitunter ist auch von nur f ünf oder sechs Jahren die Rede. & Quot 
Mit den kritischen Berichten, die Ebbutt en die Londoner Times-Redaktion schickte, stellte er sich in dezidierten Gegensatz zur politischen Linie den Chefredaktion seiner Zeitung um Geoffrey Dawson and Robert Barrington-Ward, die NS-Regime tot 1938 met einer wohlwollend-zur &# xFCckhaltenden Sympathie gegen ﲾrstand. Dementsprechend word viele Berichte Ebbutts ﲾr in Deutschland vorkommende Gr äuel und Missst ände oder ﲾr fragw ürdige Ma ßnahmen und Pl äne der neuen Herrscher von der Chefredaktion zur ࿌kgehalten und6nicht ࿌kgehalten und6nicht wie is een Spiegel-Artikel der 60er Jahre formulierte – word 𠇪larmierende " Berichte Ebbutts von seinen Chefredakteuren "gnadenlos " zurechtgek ürzt, um ihnen die Spitze abzubrechen.
Dennoch blieb den Berliner Machthabern nicht verborgen, dass sie in Ebbutt mit einem entschiedenen Gegner zu tun hatten, der durch die ungeschminkte Offenlegung der tats ์hlichen Verh ältnisse in Deutschland, die er in seinen Artikeln praktizierte – zumind die britische 󖿾ntlichkeit erreichten –, in erheblicher Weise dazu beitrug, dass das Ansehen ihres Regimes in der Wahrnehmung der Bev ölkerung der in ihren Augen entscheidenden Macht Europas schweren Schaden nahm. As im Sommer 1937 drei as Journalisten getarnte deutsche Spione in England entlarvt and des Landes verwiesen word, nahm die Reichsregierung dies zum Anlass, um die britische Government durch Ausw ärtige Amt ersuchen zu lassen, bei der Redaktion der Times in London darauf hinzuwirken, Ebbutt as Korrespondent zur ࿌kzuziehen. Begr ündet wurde dies mit der Behauptung, Ebbutt habe Spionage betrieben, sowie der Anschuldigung jahrelanger �utschlandfeindlicher Berichterstattung ", die bilateralen Beziehungen beider L änder st öre. Zugleich word durch eine Notiz des Deutschen Nachrichtenb üros (DNB) vom 20. August 1937 󶿾ntlich bekend gegeben, dass wenn Ebbutt das Land nicht bis zum 22. August 24 Uhr verlassen habe, as als unerw ünschter Ausl änder behandelt werden w ürde und ihm das "gew ährte Gastrecht " und die Aufenthaltsbewilligung entzogen werden w ürde. Auch hier wurde die Ausweisung mit Ebbutts & quotdie deutsch-englischen Beziehungen dauernd st örender tendenzi öser Berichterstattung ﲾr innerdeutsche Verh ältnisse & quot gerechtfertigt.
Ebbutt reiste am 16. August 1937  vom Bahnhof Charlottenburg unter reger Anteilnahme anderer Auslandskorrespondenten – die sich in gro ෾r Zahl demonstrativ auf dem Bahnsteig versammelten – aus Deutschland ab.  Zeitgen össische Kritiker der Appeasement-Politik r ühmten Ebbutt als & quotKronzeugen und M ärtyrer & quot.
Nach seiner R ࿌kkehr nach Gro ෻ritannien erlitt Ebbutt einen schweren Schlaganfall, von dem is sich nie richtig erholte. Den Rest seine Lebens verbrachte er zur ࿌kgezogen auf dem Land.
Die journalismusgeschichtliche Literatur hat Ebbutt, so der Monograph Huttner, & quotweit mehr Aufmerksamkeit & quot gewidmet as jedem others britishen Korrespondenten der Zwischenkriegszeit.
Ebbutt -geskiedenis, familiewapen en -wapens
Die Ebbutt-naam is geskep deur die Angelsaksiese stamme van Brittanje. Ebbutt was oorspronklik 'n naam wat gegee is aan iemand wat as 'n meerder van 'n klooster, 'n abt, gewerk het. Die naam Ebbutt kan ook 'n bynaam wees wat toegepas word op iemand wat die rol van 'n abt in 'n Middeleeuse toernooi gespeel het, of op 'n persoon wat veral vroom en vroom is. 
Vroeë oorsprong van die Ebbutt -familie
Die van Ebbutt is sedert antieke tye die eerste keer gevind in die graafskappe Oxfordshire, Huntingdon, Bedfordshire en Cambridge. Die gesin was in hierdie gebied voor die Normandiese verowering van Engeland deur William, hertog van Normandië in 1066 nC.
Alfwoldus Abbas (1111-1117) is een so 'n voorbeeld van 'n man wat 'n houer van die kloosterkantoor van Abbot was. Daar word ook aanvaar dat die naam later 'n bron van verskeie vanne kan wees. Walter Abbott is in die jaar 1200 in die City of London opgeneem. 
Walter Abat is opgeneem in The Assize Rolls for Yorkshire in 1219. Peter le Abbot (die Abbot) van Essex is gedokumenteer in die rekords van die Hornchurch -priory, en word ook genoem van Ralph Abbod in die Assize Rolls for Somerset in 1272. [2 ]
Die Abbotson- en Abotson -variante dateer uit 1200 toe Walter Abbottson destyds in Londen opgeneem is. 
Vroeë geskiedenis van die Ebbutt -familie
Hierdie webwerf toon slegs 'n klein uittreksel van ons Ebbutt -navorsing. Nog 98 woorde (7 reëls teks) wat die jare 1306, 1577, 1379, 1720, 1720, 1912, 1565, 1642, 1562, 1633, 1612, 1633, 1560, 1617, 1603, 1648, 1588, 1662 en 1623 dek, is ingesluit onder die onderwerp Early Ebbutt History in al ons PDF Extended History -produkte en gedrukte produkte, waar moontlik.
Ebbutt Spelling Variasies
Dit is eers in die afgelope paar honderd jaar dat die Engelse taal gestandaardiseer is. Om hierdie rede word vroeë Angelsaksiese vanne soos Ebbutt gekenmerk deur baie spellingvariasies. Namate die Engelse taal elemente van ander Europese tale verander en elemente van ander Europese tale opgeneem het, het selfs geletterde mense die spelling van hul name verander. Die variasies van die naam Ebbutt sluit in: Abbott, Abbot, Abbotts, Abbett, Abbet, Abott en ander.
Vroeë bekendes van die Ebbutt -familie (voor 1700)
Bekende van hierdie van op hierdie tydstip sluit in: Sir Maurice of Morris Abbot (1565-1642), was 'n vooraanstaande handelaar, goewerneur van die Oos-Indiese Kompanjie, en burgemeester van Londen, die vyfde en jongste seun van Maurice Abbot, 'n doekwerker van Guildford. George Abbot (1562-1633), aartsbiskop van Canterbury, die vierde kanselier van Trinity College, Dublin, tussen 1612 en 1633. Hy was een van die vertalers van die Bybel. Sy vader, Maurice Abbot, was 'n doekwerker van die stad. Abt se ouers was getroue Protestante, hulle het eers die waarheid van die Evangelie in die tyd van koning Edward aangeneem en daarvoor vervolg.
Nog 142 woorde (10 reëls teks) is, waar moontlik, onder die onderwerp Early Ebbutt Notables ingesluit in al ons PDF -uitgebreide geskiedenisprodukte en gedrukte produkte.
Migrasie van die Ebbutt -gesin na Ierland
Sommige van die Ebbutt -familie het na Ierland verhuis, maar hierdie onderwerp word nie in hierdie uittreksel behandel nie. Meer inligting oor hul lewens in Ierland is ingesluit in al ons PDF Extended History -produkte en gedrukte produkte, waar moontlik.
Ebbutt migrasie +
Ebbutt Settlers in die 20ste eeu in die Verenigde State
Christine Ebbutt, 23 jaar oud, wat in 1903 in Amerika gevestig het
Frank R. Ebbutt, 14 jaar oud, wat in 1906 in Birmingham uit Amerika geland het
Percy G. Ebbutt, 46 jaar oud, wat in 1906 uit Birmingham na die Verenigde State geëmigreer het
Hedendaagse bekendes met die naam Ebbutt (pos 1700) +
Anthony Clive Ebbutt B.E.M., Britse ontvanger van die British Empire Medal op 8 Junie 2018, vir dienste aan liefdadigheid en aan die gemeenskap in Burton upon Trent, Staffordshire 
Norman Ebbutt (1894-1968), Britse joernalis, hoofkorrespondent vir The Times tydens die Tweede Wêreldoorlog
Die Ebbutt Motto +
Leuse: Deo patria amicis
Motto -vertaling: 'N Vriend van God en my land.
Norman Ebbutt - Geskiedenis
Die vreemde rol van die pers
Die daaropvolgende jare, 1933-1939, was die aanvang van die Tweede Wêreldoorlog. 'Pruisiese militarisme', wat veronderstel was om in 1918 neergelê te word, het meer gedug as ooit tevore opgestaan ​​en die skouspel het die gedagtes van mans so opgeneem dat hulle die belangstelling in die aangeleentheid in Palestina, wat nie verband hou met die groot gebeurtenisse in Europa, verloor het. Dit sou in werklikheid groot word onder die 'oorsake en voorwerpe' van die tweede oorlog wat president Wilson 'onduidelik' genoem het in die eerste oorlog. Die leemte wat die ineenstorting in 1917 van die legende van 'Joodse vervolging in Rusland' gelaat het, is gevul deur 'die Joodse vervolging in Duitsland' en, net toe die sionisme 'hulpeloos en hopeloos' was, kon die Sioniste 'n nuwe kreet kry om die Jode te ontstel en die Westerse politici te beleër. Die gevolge het getoon in die uitkoms van die daaropvolgende oorlog, toe revolusionêr-sionisme en revolusionêr-kommunisme die enigste begunstigdes was.
My eie ervaring gedurende die jare het uiteindelik hierdie boek opgelewer. Toe hulle begin, in 1933, het ek uit my kantoor gegaan om 'n korrespondent van The Times in Berlyn te wees en was gelukkig in die roeping. Toe hulle eindig, in 1939, was ek heeltemal ontevrede daarmee en het ek genoodsaak gevoel om my lewensbestaan ​​op te hef. Die verhaal van die jare tussenin sal die rede toon.
Vanaf 1927 rapporteer ek die opkoms van Hitler, en toevallig het ek die Reichstag verbygegaan toe dit in 1933 in vlamme uitgebars het. ) het Hitler aan die bewind bevestig, maar 'n mate van gewete het daardie aand vir my gesê dat dit veel meer as dit beteken. Die huidige onvoltooide beproewing van die Weste dateer eintlik uit daardie nag, nie uit die latere oorlog nie. Die ware betekenis daarvan was dat die besettingsgebied van die wêreldrevolusie na die middel van Europa versprei het, en die werklike oorgang na kommunistiese eienaarskap in 1945 bevestig bloot 'n volbringde feit (wat voor die massas vermom is deur die nare antagonisme tussen Nasionaal-Sosialisme en Kommunisme) ) wat die oorlog in die begin wou ongedaan maak. Die enigste ware vraag wat die toekoms nog moet beantwoord, is of die wêreldrevolusie teruggedryf sal word of verder weswaarts sal versprei vanaf die posisie wat dit in die nag van 27 Februarie 1933 beklee het.
Vanaf die aanvang van Hitler se bewind (op daardie nag) het alle professionele waarnemers in Berlyn, diplomate en joernaliste, geweet dat dit 'n nuwe oorlog beteken, tensy dit voorkom word. Die voorkoming op daardie stadium was relatief eenvoudig. Winston Churchill het in sy memoires tereg die Tweede Oorlog 'die onnodige oorlog' genoem. tyd tot 1938 toe (soos mnr. Churchill ook bevestig) die Duitse generaals, wat Hitler op die punt staan ​​om te stort, self ongedaan gemaak is deur die Westerse kapitulasie by hom in München.
Die opgeleide waarnemers in Berlyn was dit eens dat hy oorlog sou voer indien dit toegelaat word
en so hul regerings- of redaksionele meerderes in Londen geadviseer. Die hoofkorrespondent van The Times in Berlyn, Norman Ebbutt (ek was die tweede korrespondent) het vroeg in 1933 berig dat oorlog oor ongeveer vyf jaar verwag moet word, tensy dit vooraf vermy word, en hierdie spesifieke verslag is gedruk. Hy, ek en vele ander verslaggewers het gedurende die daaropvolgende jare ontsteld en onrustig geraak oor die onderdrukking, 'ontploffing' en die negering van versendings en deur die uitbeelding van Hitler in die parlement en die koerante, as 'n inherente goeie man wat vredeliewend sou bly as sy regverdige griewe is nagekom (op ander se koste).
Hierdie tydperk het bekend gestaan ​​as die van 'die beleid van vrede', maar aanmoediging is die waarheid, en die beleid het die waarskynlikheid van oorlog in sekerheid verander. Die spanning het mnr. Ebbutt fisies in duie gestort. Vanaf 1935 was ek hoofkorrespondent in Wene, wat toe nog 'n uitkykpunt was om die Duitse toneel te ondersoek. Van daar af, laat in 1937, het ek The Times ingelig dat Hitler en Goering gesê het dat die oorlog teen die herfs van 1939 sou begin. Ek het hierdie inligting van die Oostenrykse kanselier gekry. Ek was in Wene tydens die inval van Hitler en het, na 'n kort arrestasie deur Stormtroepe op pad uit, na Boedapest, waar ek was toe die opperste kapitulasie van München in September 1938 gevolg het. Toe besef ek dat 'n getroue verslaggewer niks teen kon doen nie die beleid van versoening, en dat sy taak betekenisloos was, het ek per expostulante brief bedank en het ek nog steeds die redaksie se erkenning.
Veertien jaar later bely The Times in die openbaar foute ten opsigte van die beleid van versoening in die vreemd openhartige amptelike geskiedenis van 1952. Dit bevat 'n gruwelike verwysing na my: 'Daar was bedankings van junior personeellede' (ek was drie en veertig in 1938, was hoofkorrespondent vir Sentraal-Europa en die Balkan, het sewentien jaar by The Times gewerk, en ek glo ek was die enigste korrespondent wat bedank het). In hierdie bundel het The Times ook onderneem om nooit weer 'n fout te maak nie: dit is nie onbeskaamd om te sê dat aggressie nooit weer op Printing House Square sal wees nie, in terme van slegs 'Munich'. Die redaksionele artikels en verslae van The Times oor sulke latere gebeure soos die sny van Europa in 1945, die kommunisering van China, die sionisering van Palestina en die Koreaanse oorlog, blyk vir my dat die beleid daarvan glad nie verander het nie.
My bedanking van 1938 is dus geïnspireer deur 'n motief soortgelyk aan dié van kolonel Repington (van wie ek toe nie gehoor het nie) in 1918. Daar was 'n groot militêre gevaar vir Engeland en gekwalifiseerde verslaggewers kon dit nie aan die publiek bekend maak nie myns insiens die gevolg was die Tweede Wêreldoorlog. Die joernalis moet homself nie te ernstig beskou nie, maar as sy verslae in die belangrikste sake van die dag verontagsaam word, voel hy dat sy roeping 'n skyn is, en dan moet hy dit ten beste prysgee. Dit is wat ek gedoen het, en ek het my getroos, baie jare later, toe ek die woorde van sir William Robertson aan kolonel Repington lees: 'Die wonderlike ding is om reguit koers te hou, en dan kan u seker wees dat daar uiteindelik goeie dinge sal kom uit wat lyk nou dalk boos .
Toe ek in 1938 bedank, het ek 'n tweede rede gehad, nie in 1933 nie, omdat ek onrustig was oor die optrede van die pers. Ook hieroor kon ek net aanneem dat een of ander verliefdheid die waarheidsgetroue beeld van gebeure verdraai het. Die uitkoms van die daaropvolgende oorlog het egter getoon dat daar 'n kragtige motief agter hierdie spesifieke wanvoorstelling was.
In die geval van 'die Joodse vervolging' in Duitsland het ek gevind dat onpartydige voorstelling van die feite geleidelik plek maak vir 'n so partydige uitbeelding dat die waarheid verlore gegaan het. Hierdie transformasie het in drie subtiele fases plaasgevind. Eers is berig oor die vervolging van 'politieke teenstanders en Jode', daarna is dit onmerkbaar gewysig na 'Jode en politieke teenstanders' en uiteindelik het die pers in die algemeen slegs gepraat van 'die vervolging van Jode'. Op hierdie manier word 'n valse beeld geprojekteer na die openbare verstand en die nood van die oorweldigende meerderheid van die slagoffers, deur die fokus op die een groep, was dit uit die oog verloor. Die resultaat het getoon in 1945, toe, aan die een kant, die vervolging van Jode die onderwerp was van 'n formele beskuldiging in Neurenberg, en aan die ander kant die helfte van Europa en al die mense daarin aan dieselfde vervolging oorgelaat is, in wat die Jode in hul klein verhouding tot die bevolking oral gedeel het.
In daardie tydperk het ek, tipies van Engelsmanne van my generasie, nog nooit aan Jode as anders as myself gedink nie, en ek kon ook nie gesê het wat 'n Jood na sy mening anders as ek kan maak nie. As ek later bewus word van enige differensiasie, of van die begeerte van 'n magtige groep om dit te beweer, was dit nie die gevolg van Hitler se dade nie, maar van die nuwe belemmering vir onpartydige beriggewing wat ek toe begin waarneem het. Toe die algemene vervolging begin, het ek dit gerapporteer soos ek dit gesien het. As ek verneem het van 'n konsentrasiekamp met 'n duisend gevangenes, het ek dit gerapporteer as ek verneem dat die duisend dertig of vyftig Jode insluit, het ek dit aangemeld. Ek het die eerste verskrikking gesien, met baie van die slagoffers gepraat, hul beserings ondersoek en gewaarsku dat ek daardeur Gestapo -vyandigheid opgedoen het. Die slagoffers was in die groot meerderheid, beslis meer as negentig persent, Duitsers, en 'n paar Jode.Dit weerspieël die bevolkingsverhouding in Duitsland en later in die lande wat deur Hitler oorval is. Maar die manier waarop hulle in die wêreld se pers berig, het die groot lydende massa betyds geblokkeer en slegs die geval van die Jode gelaat.
Ek illustreer dit deur episodes en gedeeltes uit my eie ervaring en beriggewing. Rabbi Stephen Wise, wat in 1949 skryf, gee die volgende weergawe van die gebeure wat my persoonlik in 1933 aangemeld het, en het ongetwyfeld dieselfde weergawe in die presidensiële kring gegee waarvan hy in daardie jare bekend was: Die maatreëls teen die Jode het steeds oortref in sistematiese wreedheid en beplande vernietiging, die terreur teen ander groepe. Op 29 Januarie 1933 word Hitler tot kanselier ontbied - meteens begin die skrikbewind met slae en gevangenisstraf van Jode.Ons beplan 'n protesoptog in New York op 10 Mei, die dag van die bevelde verbranding van Joodse boeke in Duitsland die grootste deel van die aanval was onder die Jode se konsentrasiekampe
Al hierdie stellings is vals. Die maatreëls teen die Jode oortref nie die terreur teen ander groepe nie, die Jode was by 'n veel groter aantal ander betrokke. Die skrikbewind het nie op 29 Januarie 1933 begin nie, maar in die nag van die Reichstag -brand, 27 Februarie, is geen 'verbranding van Joodse boeke' gelas nie. , om my herinnering te verifieer. 'N Massa' marxistiese 'boeke is verbrand, insluitend die werke van baie Duitse, Engelse en ander nie-Joodse skrywers (my boeke, as dit dan gepubliseer is, sou ongetwyfeld onder hulle gewees het). Die vreugdevuur bevat 'n paar Joodse boeke. Jode het nie die grootste deel van die terreur gedra nie, en die konsentrasiekampe was ook nie vol Jode nie.
Tog het hierdie valse prentjie deur herhaling die openbare gedagtes gedurende die Tweede Oorlog oorheers. Ten tye van my bedanking, wat uitsluitlik veroorsaak is deur die 'beleid van versoening' en die dreigende koms van 'die onnodige oorlog', was hierdie ander hindernis vir getroue beriggewing slegs 'n sekondêre, geringe ergernis. Later het ek agtergekom dat die motief daaragter van groot belang was by die vorming van die verloop en die uitkoms van die Tweede Oorlog. . Hy wou die aard van 'n gebeurtenis in Rusland verduidelik en is dus onvermydelik in die Joodse vraag gelei. Twintig jaar later het ek opgemerk dat dit in werklikheid onmoontlik was om die openbare aandag te vestig op die wanrapportering van die aard van die vervolging van Duitsland en om te verduidelik dat die Jode slegs 'n klein fraksie van die slagoffers uitgemaak het.
Die saak het niks te doen gehad met my bedanking nie, maar ek het op daardie tydstip daarvan bewus geword, en hierdie groter wordende opvatting word weerspieël in die twee boeke wat ek gepubliseer het nadat ek afstand gedoen het van joernalistiek. Die eerste, Insanity Fair, was geheel en al gewy aan die bedreiging van oorlog. Ek het effens luidrugtig gedink dat een stem dit steeds kan afweer, en die leser van vandag kan nog steeds die motief bevestig. Om hierdie oormatige ywer by my te verantwoord, kan die toegeeflike leser, as hy oud genoeg is, die gevoel van afgryse onthou wat die gedagte aan 'n ander wêreldoorlog veroorsaak het by diegene wat die eerste een geken het. Hierdie gevoelens kan nooit ten volle begryp word deur diegene van latere geslagte, wat vertroud geraak het met die gedagte aan 'n reeks oorloë nie, maar dit was destyds oorweldigend.
Die tweede boek, Disgrace Abounding, het aan die vooraand van die oorlog die waarskuwingstema voortgesit, maar daarin het ek vir die eerste keer aandag gegee aan die Joodse vraag. dit sou speel in die vorming en kwessie van die Tweede Oorlog wat toe duidelik byderhand was. My gedagte van toe af is baie daaraan gegee, op hierdie manier het ek betyds gekom om die huidige boek te skryf, en in die lig hiervan word die oorblywende hoofstukke oor die brouery, die verloop en die gevolge van die Tweede Oorlog geskryf.
Hitler het 'n geheime trefferlys van 3000 prominente Britte gehou nadat Nazi's die Verenigde Koninkryk verslaan het
LONDEN — Die name was niks, indien nie eklekties nie. Van akteurs tot astrofisici, toekomstige presidente tot digters en spioene tot wetenskaplikes, die geheime lys van die Nazi's van die byna 3 000 prominente Britte wat hulle wou afrond as hulle die Verenigde Koninkryk binnegeval het, was kenmerkend deeglik.
Die ontdekking van die sogenaamde "Black Book" aan die einde van die oorlog het 'n aantal wrede kommentaar gelewer van sommige wie se name dit bevat het. 'My skat, die mense met wie ons dood moes gesien gewees het', skryf die skrywer Rebecca West aan die dramaturg Noel Coward, terwyl die spotprenttekenaar David Low sê: 'Dit is goed. Ek het hulle ook op my lys gehad. "
Maar soos die akademiese Sybil Oldfield in 'n onlangs gepubliseerde boek "The Black Book: The Britons on the Nazi List" uiteensit, was daar niks in die minste komies oor die Duitsers se noukeurig gemaakte planne om terreur te ontketen as hulle die Engelse kanaal oorgesteek het nie. Gewapen met afskrifte van die "mees gesoekte" lys, sou 20 000 SS -troepe die land in 'n dodelike ideologiese en rasse -soektog najaag.
Sommige van die aangehoudenes sou in huisarres geplaas of in nuutgeboude kampe gegooi gewees het. Baie ander sou 'n nog erger lot gely het. SS -kolonel Franz Six, 'n professor wat die moorddadige Reinhard Heydrich aangestel het om die opposisie teen die Nazi's in Brittanje uit te skakel, is ook gemagtig om "Einsatzgruppen [paramilitêre SS -doodsgroepe] op te rig ... soos die situasie dit vereis en die noodsaaklikheid ontstaan. " Hoewel hy nooit na Brittanje gekom het nie, het Six later 'n bloedige spoor oor die besette Sowjetunie gelaat en is hy tot 20 jaar gevangenisstraf in Neurenberg gevonnis.
Die Black Book is saamgestel onder die wakende oog van SS -kolonel Walter Schellenberg, 'n gunsteling van Heydrich. Die Gestapo se eenheid vir buitelandse intelligensie het omstreeks 1937 begin met die opstel van die Sonderfahnungliste GB — die "spesial search " lys vir Groot -Brittanje —. Dit het uit twee dele bestaan: 'n alfabetiese lys van 2619 verdagtes en hul adresse, tesame met byna 400 organisasies wat toegeslaan en verbied sou word.
Die oorspronklike lys is aangevul deur die Gestapo's Informationsheft GB — wat grof vertaal is in " inligtingsbrosjure vir Groot -Brittanje " — wat opgestel is terwyl Hitler se planne om Brittanje binne te val, tussen Mei en Julie 1940 gelees is. 'n handboek aan die Verenigde Koninkryk vir besettingstroepe, maar bevat ook verdere name van diegene wat aangehou moet word.
Oldfield sê dat terwyl sy die lys vir leidrade fynkam, vinnig gefassineer word deur bewondering.
"Sodra ek so vinnig ontdek het dat hierdie anti-fascistiese Britte wonderlike mense was,#8212 dapper, menslik, intelligent, hoe meer wou ek meer leer en dit dan deel," vertel sy in 'n onderhoud aan The Times of Israel .
Alhoewel Oldfield sê dat die Gestapo nie 'seekat-tentakels' in die VK gehad het nie, was dit nie 'n tekort aan informante en#8212 pro-Nazi-Duitsers en nagraadse studente in Engeland nie, asook Britse fascistiese simpatiseerders.
Hoe ywerig moes die Nazi-notaboeke deur koerante gesoek het, na skinder geluister, Duitse paspoortvisums ondersoek en die arme ballinge wat uit vervolging in hul vaderland gevlug het, bygehou het.
"Hoe ywerig moes die Nazi-notaboeke deur koerante gesoek het, na skinder geluister het, Duitse paspoortvisums ondersoek het en die arme ballinge bygehou het wat van vervolging in hul vaderland gevlug het," het die koerant The Guardian in September 1945 kwaai gesê. afskrif van die lys is gevind in die Gestapo se Berlynse hoofkwartier.
Oldfield sê dat die 400 organisasies wat die Nazi's wou beëindig, wissel van die Rotary-klub in die middel van Engeland tot die almagtige Transport and General Workers Union, sowel as die YMCA, Workers 'Educational Association en die Quakers — onderstreep die ambisie van die 'plan om die hele Brittanje te nazifiseer'.
Baie van die teikens — Winston Churchill (beskryf saam met sy minister van buitelandse sake, Anthony Eden, as "verteenwoordigers van Joodse belange"), sy kabinet, senior Arbeiderspolitici en vakbondlede en bekende vooroorlogse anti -fasciste en anti-appeasers — was voorspelbaar.
So was ook die oproep van prominente Britse Jode, insluitend politici, sakemanne, persmagnate en vermaaklikheidshoeroes, saam met kommunale en Sionistiese organisasies.
Onder hulle was die eerste president van Israel, Chaim Weizmann ('n Britse burger totdat hy in 1948 sy Britse nasionaliteit verloën het) Oscar Deutsch, eienaar van die filmprodusente Odeon, Ivor Montagu en Isidore Ostrer en Lords Melchett en Bearsted uit die sakewêreld en finansies. Sir Samuel Joseph van die konstruksiereus Bovis, en Louis Halle Gluckstein en sir Samuel Gluckstein, die stigters van die spysenierings- en hotelryk J. Lyons, is ook gelys, asook talle ander Jode wat direkteure van maatskappye of banke beklee het.
Die Informationsheft het inderdaad gereeld 'n bank se kapitaal aangehaal op 'n manier wat daarop dui dat dit die persoonlike bate van die direkteure is. Die sentrale vertelling daarvan, skryf Oldfield, was dus dat "feitlik die hele Brittanje werklik beheer is deur baie ryk, geassimileerde Britse Jode", terwyl Jode in die media 'n skaduryke "anti-Duitse invloed" uitoefen. Boonop was meer as die helfte van die persone op die lys vlugtelinge en minstens twee derdes van hulle Jode wat voor die oorlog na die VK gevlug het.
Ander inskrywings in die Black Book was miskien 'n bietjie meer verbasend: die Boy Scout-beweging, wat vermoedelik 'n deel van die "English Secret Service" was, sou verbied word en die stigter daarvan, Lord Baden-Powell, in hegtenis geneem word. En 'n paar van diegene wat die Nazi's wou gryp, sou hulle sekerlik ontduik het: Albert Einstein, die kernfisikus Leo Szilard en die swart sanger Paul Robeson het reeds na die Verenigde State weggeglip, terwyl Sigmund Freud binne drie weke na die oorlog gesterf het. verklaar.
Oldfield, die dogter van 'n Duitse vlugteling, sê dat haar hoofdoel met die skryf van die boek was om te ontdek waarom die Britte op die lys onder wie se geledere sy Joodse vlugtelinge insluit wat Britte geword het en dat hulle "bo alle ander verdink word" die potensiaal om die suksesvolle Nazifikasie van Groot -Brittanje te belemmer. "
Sy wil ook 'n leemte in die historiese rekord invul met die vooroorlogse pogings van anti-fasciste om Brittanje te laat besef dat die gevaar wat Hitler inhou, te dikwels oor die hoof gesien en geïgnoreer word.
'Dit is nogal ontstellend dat die Nazi's, wat blykbaar 'n soort taboe -bekoring in die algemene bewussyn, 'n verbode duisternis uitoefen, altyd op een of ander manier die nuus kry,' sê sy.
Dit is nogal ontstellend dat die Nazi's, wat blykbaar 'n soort taboe -fassinasie in die volksbewussyn, 'n verbode duisternis uitoefen, altyd op een of ander manier die nuus kry
Alhoewel, soos Oldfield skryf, diegene op die lys nie 'gipsheiliges' was nie, verteenwoordig dit tog 'n ware wie van die mense wat probeer alarm maak het oor die Nazi -dreigement, die fascisme beveg en die Jode van Duitsland en Oostenryk in gevaar gestel het.
Frank Foley, 'n paspoortbeampte by die Britse ambassade in Berlyn, het 15 uur lank desperaat probeer om Duitse Jode te help red, en het (dikwels valse) dokumente uitgereik waarmee hulle na die Verenigde Koninkryk of Palestina kon reis. Foley, wie se posisie nie deur diplomatieke immuniteit beskerm is nie, was in 'n gevaarlike situasie, aangesien hy ook namens die Britse intelligensiedienste as 'n geheime agent in Duitsland opgetree het. Mederedders Robert Smallbones en Arthur Dowden, wat by die Britse konsulaat in Frankfurt gewerk het en duisende tydelike visums uitgereik het om Jode in Palestina toe te laat, was ook op die lys.
Groepe in die Verenigde Koninkryk wat voor die oorlog gewerk het om Joodse vlugtelinge te help, sou ook geteiken gewees het. Dit sluit 'n netwerk van Quaker en Joodse organisasies in die Verenigde Koninkryk in wat saam 'n deurslaggewende rol gespeel het in die Kindertransport, waarin Joodse kinders uit die kake van die Nazi -volksmoord gepluk is en na die Verenigde Koninkryk gebring is om deur Britse gesinne gekoester te word.
Soos Oldfield oplet, sou sulke aanvalle in die oë van die Gestapo dubbel produktief gewees het, sodat die Nazi's 'n paar van die mees "vasberade aktiewe anti-Nazi's" kon afrond, sowel as om te weet waar "Emigranten" was (soos die Duitsers verkies het) om hulle te noem) wat nou in Brittanje woon. Die Black Book identifiseer ook 'n paar belangrike Britse Jode wat reddingspogings gelei het, waaronder Norman Bentwich, 'n voormalige Pro-Sionistiese Prokureur-generaal van Palestina, en Otto Schiff, 'n in Frankfurt gebore bankier wat die Joodse Vlugtelinge Komitee gestig het. Teen 1939 was 80 persent van die vlugtelinge in die Verenigde Koninkryk geregistreer by die Schiff -komitee.
Behalwe die hele oorlogskabinet van Churchill en vooraanstaande Joodse politici, soos die voormalige leier van die Liberale Party, minister van binnelandse sake en hoë kommissaris vir Palestina, Herbert Samuel en die toekomstige minister van Arbeid, Manny Shinwell, is relatief min parlementariërs by die Swart ingesluit Boek. Diegene wat deur die Gestapo uitgesonder is, sluit in sommige van die mees uitgesproke advokate vir die lot van die Duitse Jode: Labour's Josiah Wedgwood, die onafhanklike parlementslid Eleanor Rathbone en die konserwatiewe Victor Cazalet.
Dit was nie verbasend nie dat die Nazi's ook beplan het om diegene wat die stryd teen die Nazi -versoening in die 1930's gelei het, in hegtenis te neem. Volgens politiek en agtergrond was hulle 'n uiteenlopende groep. Uit die parlement het hulle die post -oorlogse konserwatiewe premier Harold MacMillan ingesluit, wat in 1936 die regeringssweep bedank het toe sanksies teen Mussolini laat vaar is, en sy mede Tory, die hertogin van Atholl, wat in 1938 uit haar veilige sitplek ontkies is weens haar kwaai stryd verset teen Neville Chamberlain se versoeningsbeleid.
Van links van die politieke spektrum het vooraanstaande anti-fasciste in die Black Book die toekomstige minister van Arbeid (en passievolle Sioniste) Richard Crossman ingesluit, wat 'n eensame stem was vir herbewapening in sy party in die dertigerjare, die akteur Dame Sybil Thorndike en voormalige leier van die suffragette, Sylvia Pankhurst.
Die Black Book bevat ook 'n baie uitgebreide lys van Britse uitgewershuise wat gesluit sou word. Sommige, soos Penguin Books en die uiters gewilde Left Book Club, wat in 1936 deur die Joodse uitgewer Victor Gollancz gestig is, het 'n lang rekord van die uitgee van boeke, wat die ontwikkelinge in Nazi -Duitsland verdoem het. Maar ander, vind Oldfield, word as 'marxisties' geëtiketteer en word bloot gesluit op grond van 'slegs een anti-Nazi-boek'. Sy sê dat die Gestapo dit moontlik nie reggekry het om elke boek wat krities is oor Hitler en Nazisme wat in Brittanje gepubliseer is, te lees nie, maar hulle was nietemin 'indrukwekkend deeglik'.
Skrywers en akademici was ook goed verteenwoordig op die Gestapo se swartlys. Die romanskrywer E.M. Forster se anti-Nazi-wye, wat aan 'n miljoene gehoor op die BBC gelewer is en gedryf is deur sy haat teen die regime "Jood-manie", het hom sy plek besorg. Sy mede-romanskrywer J.B. Priestley, wie se werke sedert 1936 in Duitsland verbied is, en die wetenskapfiksiepionier H.G. Wells het ook hul teenkanting teen fascisme goed geadverteer.
Die dramaturg en akteur Noel Coward het slegs sy vriende sy vyandigheid teenoor fascisme en plesier gedeel, maar die Gestapo was deeglik bewus van sy werk om inligting oor die Nazi's vir Britse intelligensie in te samel. Soos Coward later erken het, het sy 'reputasie as 'n bietjie idioot ... en 'n dom gat' beteken dat, terwyl hy die wêreld vol gereis het, 'mense allerhande dinge sou sê wat ek sou meemaak'.
Coward is gewerf met 'n ander naam op die lys, die Hongaarse Joodse filmmaker Alexander Korda. Korda se Londense filmonderneming is klandestien gefinansier deur die Britse geheime diens en, net soos Coward, bied sy werk die perfekte dekking vir reis en onderdakwerk. Cambridge don en letterkundige kritikus F.L. Lucas, wat volgens Oldfield 'een van die mees onvermoeide en uitgesproke van al die Britse teenstanders van nazisme en versoening' was, het die Nazi's al lank opgeval en#8212 Goebbels het selfs gereageer op een van sy vele briewe in die Britse pers. Lucas, 'n briljante taalkundige, is gewerf om in September 1939 aan die 'Enigma' kodebrekingsprojek in Bletchley te werk.
Baie van diegene wie se name op die lys verskyn, was Duitse en Oostenrykse vlugtelingskrywers en joernaliste wat, soos Oldfield skryf, probeer het om ''n kragtige rol te speel in anti-Nazi-intellektuele aktiwiteite in Londen' voor die oorlog. Onder die geledere was die bekroonde Oostenrykse Joodse skrywer Stefan Zweig, die Duitse Joodse teaterkritikus Alfred Kerr (vader van die baie geliefde kinderskrywer Judith Kerr), en 'n mede-Duitse Joodse ballingsjoernalis Gabriele Tergit, wat nouliks ontsnap het toe die SA breek Maart 1933 na haar huis in Berlyn.
Die Nazi's het ook nie die name vergeet van die baie Britse korrespondente wat voor die oorlog na Duitsland gestuur is nie, wat soms ondanks die redaksionele reëls van hul koerante probeer het om hul lesers te waarsku oor die gevare van Nazisme. Hulle het die Daily Express se Sefton Delmer en The Times se Norman Ebbutt ingesluit. Soos die Duitsers vermoed het, het 'n aantal van hierdie mans, soos Victor Gordon-Lennox van die konserwatiewe Daily Telegraph, intelligensie ingesamel vir die Britse geheime dienste en die buitelandse kantoor.
Verbasend genoeg was die Hongaarse Joodse joernalis Stefan Lorant, wat in 1933 'n paar maande in Duitsland in die tronk was, nie op die lys nie. Lorant se bekendste skepping, die baanbreker -nuusblad "Picture Post", wat gereeld die Nazi's aangeval en deur miljoene Britte gelees is, is saam met tientalle tydskrifte en koerante genoteer vir beskuldiging.
Maar, soos Oldfield erken, het baie van die waarskuwings oor die Nazi's wat in die tweede helfte van die dertigerjare deur die Swartboek uitgereik is, ongehoorsaam deur 'n Britse regering en 'n publiek wat vasbeslote was om die land nie in 'n ander oorlog te verstrengel nie. 'Hulle het regtig gevoel dat hulle kassandras is, die waarheid praat en altyd verwerp word,' sê sy.
Oldfield sê dat sy aanvanklik ook effens verbaas was oor sommige op die trefferlys.Die gasvrou van die samelewing, Nancy Astor, die eerste vrou wat in die parlement gaan sit, was 'n leidende rol in die "Cliveden-stel" van die hoër klas, wat deur baie mense as fascistiese simpatiseerders beskou word. (Cliveden was die naam van die landhuis van Astor.) Net so was George Ward Price, 'n spesiale korrespondent van die pro-Nazi Daily Mail, volgens Oldfield, Hitler se gunsteling Britse joernalis. Sy glo dat Astor sowel as Ward Price waarskynlik volgens die Gestapo genoteer sou wees om die Fuhrer te verraai deur teen Duitsland en versoening te draai ná die inval in Tsjeggo -Slowakye in Maart 1939.
Etlike honderde name in die Black Book — wat vermoedelik dié van geheime agente of spioene is, is moeilik om te identifiseer, veral met die vae wyse waarop dit uiteengesit word. Baie van hierdie inskrywings is waarskynlik versamel as gevolg van die berugte "Venlo -insident" in November 1939 toe 'n Nazi -steekoperasie die Gestapo 'n magdom inligting oor Britse intelligensie en operasies op die vasteland besorg het.
Tog val sommige militêre en geheime diensname op. Kolonel Frank Noel Mason-Macfarlane, byvoorbeeld, was die Britse militêre attaché in Berlyn in 1938 en 1939 wat beroemd aangebied het om Hitler uit sy huis in die Charlottenburger Chausse te vermoor. ("Maklike geweerskoot. Ek kon die bastard van hier af so maklik soos 'n knipoog optel.")
Jona "Klop" Ustinov, gebore in Jaffa en met Joodse afkoms, het as joernalis in Londen gewerk terwyl hy vir die Weimar -regering se buitelandse kantoor gespioeneer het. Hy is deur die Nazi's afgedank en het 'n agent geword vir MI5. Die belangrikste bron van Ustinov was 'n hooggeplaaste, anti-Nazi-aristokraat by die Duitse ambassade in Londen, Wolfgang Gans zu Putlitz. Alhoewel dit ongelukkig te dikwels geïgnoreer word, blyk dit dat die waarskuwings van von Putlitz, wat via Ustinov gelewer is, oor Hitler se voornemens, volgens die woorde van senior MI5-offisier Peter Wright, 'onbetaalbare intelligensie, moontlik die belangrikste menslike intelligensie wat Brittanje in die vooroorlogse tydperk ontvang het. "
Ustinov se werk, sê Oldfield, illustreer die groot bydrae van diegene in die Black Book tot die uiteindelike nederlaag van Nazisme. Talle ander wat die Duitsers van plan was om in hegtenis te neem en#8212 baie van hulle vlugtelinge — kon soortgelyke bewerings maak. Paul Eisler, 'n Oostenrykse Jood wat byvoorbeeld in die laat dertigerjare na Brittanje verhuis het, het 'n baanbrekersrol gespeel in die uitvinding van die elektroniese tegnologie wat gehelp het om Londen te verdedig teen die V1 -vuurpyle wat Hitler in die laaste jaar van die oorlog gelanseer het.
Maar Oldfield wil ook graag die groter bydrae demonstreer wat die vlugtelinge van die Nazisme in die Black Book tot hul aangenome land gelewer het. Van kunshistorici tot musikoloë, politieke denkers tot wetenskaplikes en klassiste, "Duitsland se verlies", sê sy, "was Engeland se wins." 'Die Britse kultuurlewe', haal sy die hedendaagse beeldhouer Anthony Gormley aan, 'was nog nooit heeltemal dieselfde sedert hulle aangekom het nie.'
'Ek hoop dat mense sal dink dat ons baie aan daardie vlugtelinge te danke het, en miskien is vlugtelinge nie die noodlottige, naakte ellendes wat hulle op die een of ander manier te gereeld neem nie,' sê Oldfield. Hulle bring nooit iets saam nie en hulle bring altyd hulself. Daar is al hul ervaring, opvoeding, [en] kultuur. Ons moet baie meer nadink oor wat dit vir ons inhou as enige moontlike skade, wat ek nie dink bestaan ​​nie. "
Tony Greenstein het vandag 'n baie interessante stuk op sy blog geplaas oor Richard Millett, die Sionis wat Jeremy Corbyn tydens 'n pro-Palestynse vergadering in die Houses of Parliament 2013 vertel het, om geskiedenis te leer. Millett het opgedaag om die vergadering te ontwrig, en dit was aan hom en sy kollegas dat Corbyn sy kommentaar oor sioniste toegespreek het dat hulle nie Engelse ironie verstaan ​​nie, ondanks die feit dat hulle hul hele lewe hier gewoon het.
Millett verskyn gevolglik op die Beeb 's Six O 'clock Nuus verlede Vrydag, 24 Augustus 2018, as 'n slagoffer van antisemitisme, en was die inspirasie vir 'n artikel in Die tye raas oor 'Labour 's morele vakuum '.
Trouens, soos die artikel van Greenstein in groot besonderhede toon, is Millett beslis nie 'n onskuldige slagoffer nie, maar is hy ook een van die bekendste Sionistiese boewe en boelie-seuns. En ver van die veroordeling van fascisme en antisemitisme, het hy baie vorm wanneer dit kom by broederlikheid met werklike lede van die Britse uiterste regses. Daar is 'n foto van hom in die artikel in die geselskap van Paul Besser, die voormalige intelligensiebeampte van die islamofobiese fascistiese uitrusting, Britain First. Ja, dit was die eerste van Brittanje wat tydens gebede in moskees ingedwing het om Bybels na die aanbidders te gooi in 'n poging om hulle te bekeer.
Millett het ook aangesluit by Tommy Robinson 's Football Lads ' Alliance om te betoog teen die Al-Quds-demonstrasie in Junie verlede jaar, 2017. The Football Lads ' Alliance, terloops, is nie 'n organisasie van gewone manlike voetgangers nie, maar is 'n alliansie van verskillende voetbalhuligan 'firmas '.
In April verlede jaar het Millett en Jake Wallis-Simons, 'n hack vir die Daaglikse Heil, is deur die rozzers uit die laerhuis gegooi. Die Daaglikse Heil toe gaan lê en beweer dat hulle deur die gewapende polisie uitgesit is. Hulle was 't. Dit was die gewone fuzz wat hulle uit die gebou verwyder het. Wat Wallis-Simons betref, beskryf Greenstein hom as 'a virulent Zionist ', wat na aan die leier van die Verre Regs is, 'semi-Fascist ' Zionist group, Herut, Mandy Blumenthal.
Millett en sy mede -Sionistiese boef, Jonathan Hoffman, is ook deur Amnesty International verbied omdat hulle mense tydens hul geleenthede teister. Wat die Tye, Pos en Beeb het beslis nie hul lesers en kykers daarvan vertel nie.
As voorbeeld van hoe selektief Millett is oor wie hy as antisemities beskou, beskryf Greenstein agt jaar gelede sy optrede toe Greenstein en ander betoog teen 'n Israeliese winkel, Ahava, in Covent Garden. Dit het produkte verkoop wat gesteel is uit die besette Wesbank. Greenstein en sy vriende het die winkel elke tweede week gekies en daarin geslaag om dit van die veld af te gooi. Millett en die ander Sionistiese boelie-seun, Jonathan Hoffman, ondersteun die winkel.
Op 'n dag tydens die betoging het 'n vrou wat in die winkel gewerk het, uitgekom en die Joodse betogers en#8216Christemoordenaars gebel. Toe sy gevra is waarom sy hierdie verregaande bewering gemaak het, het sy geantwoord "Omdat u Joods is." Soos Greenstein verduidelik, met verwysing na die historikus Norman Cohn en die hoof van die anti-lasterliga, Abraham Foxman, die bewering dat die Joodse volk was gesamentlik verantwoordelik vir die dood van Christus en het byna 2 000 jaar tot gruwelike pogings gelei. Hitler gebruik dit en gebruik die Oberammergau-passiespel in Beiere om antisemitisme op te wek en die publiek ondersteun vir sy vervolging van die Jode.
Ondanks sy bewerings dat hy Jode teen antisemitisme sou verdedig, het Millett egter geen protesoptog teen die opmerking van die vrou gemaak nie. Hy het haar eintlik verdedig. Hy het 'n artikel op sy blog geplaas waarin die betogers daarvan beskuldig word dat hulle die vrou gepest het. Hy ontken in die eerste plek dat sy die antisemitiese opmerking gemaak het, en toe dit duidelik blyk dat sy dit wel gedoen het, het hy dit probeer verskoon as 'an die opmerking van die manchet '. Soos Greenstein sê, so was Corbyn 's toe Millett en sy mede-boewe probeer het om die vergadering in 2013 te ontwrig. Maar Corbyn word nou as 'n antisemiet veroordeel, terwyl Millett en sy makkers eintlik werklike antisemitiese opmerkings verskoon het.
Greenstein noem dan hoe skynheilig dit is vir die Daily Mail om te kla oor antisemitisme, toe dit Hitler in die dertigerjare ondersteun en heeltemal onverskillig is vir werklike geweld teen Moslems, sigeuners en ander etniese minderhede. Dit is die koerant wat die skadelike Katie Hopkins gepubliseer het, wat migrante beskryf het as ' kakkerlakke '.
Maar hy beskryf ook hoe die Tye was ook pro-Hitler. Hy skryf
Wat minder bekend is, is dit Die tye, gedurende die periode 1933-39 was dit nie net 'n voorstander van die versoening van die Hitler-regime nie, maar dat sy redakteur Geoffrey Dawson hardnekkig geweier het om die toenemende vervolging van Jode in Duitsland te dek. Dawson was lid van die pro-Hitler Anglo-German Fellowship wat 'n Tory-drukgroep was wat gevorm is deur invloedryke persoonlikhede in die Britse samelewing, waaronder die bankier en nyweraar Ernest Tennant, 'n 'persoonlike vriend van Joachim von Ribbentrop, destyds ambassadeur van die Derde Ryk in die Verenigde Koninkryk.' In 1946 is Ribbentrop in Nuremburg gehang nadat hy skuldig bevind is aan oorlogsmisdade. The Times ondersteun onder meer Himmler se anneksasie van die Sudetenland in Tsjeggo -Slowakye as deel van die versoening van Hitler.
Will Wainewright, in sy boek Verslaggewing oor Hitler: Rothay Reynolds en die Britse pers in Nazi -Duitsland beskryf hoe Tye verslaggewer Norman Ebbutt het gesukkel met sy redakteur, Geoffrey Dawson, 'wat met sy tjommies in die land saamstem dat Brittanje in vrede met Hitler moet wees'. Martin Gilbert, die amptelike biograaf van Churchill het in Prophet of Truth geskryf: Winston S. Churchill, 1922–1939 (London: Minerva, 1990), p. 850 hoe Dawson op 23 Mei 1937 aan Lord Lothian verduidelik het:
Ek wil graag met die Duitsers aan die gang kom. Ek kan eenvoudig nie verstaan ​​hoekom hulle op hierdie oomblik blykbaar so geïrriteerd met The Times moet wees nie. Ek spandeer my nagte daaraan om alles uit te haal wat ek dink hulle vatbaarheid benadeel en klein dingetjies te laat val wat bedoel is om dit te kalmeer.
So as ons hoor Die tye of die Pos vandag om ons te vertel hoe ontsteld hulle die 'antisemitisme' van Jeremy Corbyn is, as ons weet dat hul houding teenoor die Roma, Moslems en vlugtelinge nie 'n jota verander het nie, is dit billik om die gevolgtrekking te maak dat dit waaroor hulle bekommerd is nie rassisme teen Jode nie, maar opposisie teen die sionisme en die staat Israel.
Die artikel bevat ook baie foto's en video's van Millett en sy yobbiese gedrag, sowel as 'n resensie van die Wainewright -boek uit die Tye vanaf Februarie 2017.
Goeie môre almal. Boker tov. Dankie dat u my vandag hier genooi het. Ek veronderstel om met u te praat oor die rol wat die media gespeel het in die vorming van die openbare mening om die München -ooreenkoms te ondersteun. Ek moet aan die begin 'n vrywaring maak dat ek 'n joernalis is. Ek is nie 'n historikus nie, en selfs meer as my skande en skaamte om 'n joernalis te wees, is ek iemand wat gewerk het en werk vir sommige van die koerante wat 'n totaal roemryke rol gespeel het in die München -debakel.
As mense aan Brittanje en die Tweede Wêreldoorlog dink, dink hulle aan 1940 en die Blitz, en as jy die fliek gesien het Churchill, wat ek sterk aanbeveel as u dit nog nie gesien het nie, sal u aan Brittanje dink soos Brittanje graag aan homself dink terwyl ons alleen was. Ons het in 1940 alleen gestaan ​​teen die Nazi -bedreiging, en ons was noodsaaklik in die nederlaag van Hitler, en dit is heeltemal waar. Maar wat minder bekend is en waaroor beslis nie gepraat word in Brittanje nie, dink ek hoegenaamd, is dat Brittanje tot aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog die land van versoening was, die land München, die München -ooreenkoms. Toe Chamberlain uit München terugkeer, met sy stuk papier waai en sê: 'Vrede in ons tyd', word hy deur Brittanje tot die balle toejuig. Soveel is redelik bekend. Die vraag is dus waarom versoening soveel in die mode was in Brittanje, en hoe belangrik was die media om hierdie siening te vorm? Nou is daar baie gewag gemaak van die werklike steun vir Fascisme deur sekere koerante en politici en hul ondersteuning van Oswald Mosley se Britse Unie van Fasciste, andersins bekend as die Swartshirts. In 1933 het die Daaglikse pos, waarvoor ek gewerk het, beweer dat die Britse koerante vol was met "aanstootlike berigte oor Nazi -oordrewe." In plaas daarvan beweer die koerant dat hierdie hondsdol berigte nie waar is nie. In plaas daarvan het Hitler Duitsland gered van: "Israeliete van internasionale aanhangsels en dat die geringe wandade van individuele Nazi's onderdompel sal word deur die enorme voordele wat die nuwe regime reeds aan Duitsland bied." In Januarie 1934 het Lord Rothermere, wat beide die Daaglikse pos en die Daaglikse spieël, het onder sy eie byline -artikels geskryf wat in beide koerante verskyn het, met die opskrif "Hurra vir die swart hemde" en "Gee die swartes 'n helpende hand."
Alhoewel sy steun vir Mosley in Brittanje behoorlik afgeneem het, bly Lord Rothermere 'n bewonderaar van Hitler en Mussolini, en ontmoet hy en korrespondeer met Hitler, en wens hom selfs geluk met sy anneksasie van Tsjeggo -Slowakye. Maar sodra die oorlog egter in 1939 begin, het die Pos draai 'n sent op en dit verander sy posisie. Rothermere, die Here Rothermere, sterf in 1940. Sy seun Esmond het die vorige jaar beheer oor die koerant geneem, en vanaf die uitbreek van die oorlog het die Pos het geen steun vir Hitler uitgespreek nie. Nou, die Pos was nie die invloedrykste koerant nie. Die mees invloedryke koerant, sou u kon sê, was Die tye omdat dit die spreekbuis van die onderneming was. Die redakteur van Die tye tot 1941 was Geoffrey Dawson, wat reeds genoem is, eintlik 'n lid van 'n pro-Hitler-groep genaamd 'die Anglo-Duitse genootskap'. Daar word beweer, dink ek baie gesaghebbend, dat Dawson die verslae gesensor het deur Die tye' eie korrespondent in die destydse Berlyn, Norman Ebbutt. 'N Amerikaanse joernalis in Berlyn, terselfdertyd, William Shirer, het gesê:' Die probleem vir Ebbutt was dat sy koerant, die mees gewaardeerde in Engeland, nie veel sou publiseer van wat hy berig het nie. Die tye het in daardie dae sy bes gedoen om Hitler te paai en die Britse regering aan te moedig om dieselfde te doen. Die onaangename waarhede wat Ebbutt elke aand vanuit Berlyn na Londen bel, is dikwels uit die groot koerant gehou. " Maar in Maart 1939, Die tye het ook die koers omgekeer en gevra vir oorlogsvoorbereidings.
Nou, in die politieke klas, was daar 'n paar parlementslede wat Fascisme ondersteun het. Ander het toesprake gehou wat blykbaar die Nazi -regime verdedig, of hulle het kontak gehad met Britse fasciste in Mosley se uitrusting. Ander het simpatie met die Italiaanse fascisme gehad. Hierdie steun vir Fascisme is tot 'n sekere mate beïnvloed deur die vrees vir Bolsjewisme en die oortuiging dat Fascisme 'n skans teen Bolsjewisme was. Maar hoofsaaklik was die versoening in Brittanje en in Brittanje se media nie gedryf deur die steun aan fascisme nie. Daar was twee hooffaktore agter die denkpatroon van die dertigerjare. Die eerste was wydverspreide pessimisme oor Brittanje self en 'n diepe en vreeslike sekerheid van nasionale agteruitgang. Die tweede was, soos ons reeds gehoor het, verwys na die uiters diep nasionale trauma wat Brittanje deur die Eerste Wêreldoorlog toegedien het. Nou weet ek dat dit alreeds genoem is, maar dit is regtig moeilik om die impak van die Groot Oorlog op die Britse psige te oorskat, 'n impak wat ek vandag voel, en dit alles in Brittanje en ten erger verander het . Die vreeslike bloedbad in die loopgrawe het feitlik 'n hele generasie van die helderste en beste uitgewis. Dit het Brittanje se gevoel van homself vir ewig vernietig. Dit het sy godsdienstige geloof vernietig. Dit het sy geloof in die toekoms vernietig. Dit het sy geloof in die politieke klas vernietig. Dit vernietig sy geloof in die Europese beskawing, en dit vernietig sy geloof in homself. Dit bly vandag waar. Die oorlog wat veronderstel was om alle oorloë te beëindig, die Groot Oorlog van 1914-18, word as sinneloos beskou as vandag. Ons het geglo dat die moeilike omstandighede van die Versailles -verdrag aan die einde van die oorlog om te voorkom dat Duitsland ooit weer 'n bedreiging word, veroorsaak het dat Hitler aan bewind gekom het en dat Duitsland een van die grootste geword het sterk nasies in die wêreld, en daar is geglo dat daar eenvoudig geen manier is om die oorheersing van Duitsland te stop nie. As u in die oorlog sou gaan om Duitsland te stop, sou u elke 20 jaar 'n oorlog moes voer, het iemand gesê, om Duitsland te stop. Dit was hopeloos. Die Eerste Wêreldoorlog, met ander woorde, was Brittanje se eie, nooit weer -oomblik nie. Nooit weer sou Brittanje 'n wêreldoorlog begin nie en verdere bloedbad waag. Enigiets sou beter wees as dit.
Nou is hierdie posttraumatiese oorlogsfobie versterk deur 'n chroniese pessimisme oor Brittanje self. Aan die einde van die twintigerjare en die vroeë dertigerjare het Brittanje met die Groot Depressie gesukkel. Die ryk, die Britse Ryk, het begin uitmekaar val met opstande in Indië en natuurlik hier. Ekonomies verloor Brittanje 'n uitbreidende Italië, 'n uitbreidende Duitsland en 'n uitbreidende Japan. Die meeste steun vir versoening kom dus uit 'n persepsie van die nasionale belang. Agterna kan ons sê dat hierdie persepsie van die nasionale belang verkeerd was. Mense het destyds ook gesê dit is verkeerd. Maar dit was 'n persepsie dat die nasionale belang nie gedien sou word deur oorlog toe te gaan nie.Lord Beaverbrook, miskien die invloedrykste persbaron van almal, wat die Daily Express, hy was persoonlik anti-fascisties. Hy het ook gedink dat 'n Europese oorlog nie net moontlik is nie, maar selfs waarskynlik, maar volgens sy biograaf, A.J.P. Taylor, wat Beaverbrook volgehou het, is dat Brittanje nie by so 'n oorlog betrokke hoef te wees nie, mits sy van Europese alliansies af wegbly en haar wapens opbou. Hy was dus teen Hitler. Hy was geen fascist nie, maar hy was 'n sterk appeaser, en hy was, sou ek voorstel, beslis die invloedrykste perspersoon van die tyd. Hulle het dus begin met die posisie dat oorlog ondenkbaar was. Alles was beter as dit, en as gevolg hiervan het hulle argumente saamgestel om die feit dat oorlog ondenkbaar was, te regverdig, en dit is die ingesteldheid van versadigers, nie waar nie? U begin met 'n stelling dat die oorlog ondenkbaar is, en dan vind u argumente om te laat blyk dat dit 'n baie rasionele en logiese standpunt is.
In die dertigerjare het die paaiers byvoorbeeld aan hulself gesê dat sodra Hitler se territoriale ontwerpe oor Tsjeggo -Slowakye bereik is, sy aggressie sou afneem. 'N Aantal peasers het geglo dat Duitsland geregtig was om die Sudetenland te regeer. Hulle het geglo dat die Sudeten -Duitsers in Tsjeggo -Slowakye onder buitelandse oorheersing was, en Die tye het 'n hoofartikel gelei wat die verdeling van Tsjeggo -Slowakye ondersteun. Al hierdie boetes het geglo dat Tsjeggo -Slowakye nie die vernietiging van die beskawing werd is wat volgens hulle die gevolg sou wees van nog 'n verskriklike oorlog nie. U kon nie sê dat die lot van Tsjeggo -Slowakye belangriker was as om die beskawing te red nie. Dit is wat hulle gedink het 'n versoening was: die beskawing red omdat dit oorlog sou voorkom. Hulle het nie gesien dat hulle tussen 'n rots en 'n harde plek was nie, dat Hitler van plan was om die beskawing te vernietig, en dat hulle Hitler moes beveg en hom moes verslaan om die beskawing te red. Nou was daar baie stemme teen versoening. Baie skrywers in tydskrifte, soos Die tweeweeklikse of Kontemporêre resensie, die Nuwe staatsman en Die Nasie, het hulle almal ter ondersteuning van Tsjeggo -Slowakye geskryf. Hulle het gesê dat Tsjeggo -Slowakye laat vaar word. Hulle het gesê dat dit as 'n verskoning vir Nazi -aggressie gebruik word. Briewe aan Die tye afgryse uitgespreek oor Die tye's eie redaksionele posisie.
Die belangrikste kritikus van Hitler in Britse koerante was 'n spotprenttekenaar, David Low. Nou, David Low was 'n sosialis, en sy tekenprente was egter so gewild dat hy in diens van Londen was Aand Standaard, wat in besit was van die konserwatiewe grandee en aartsvader Lord Beaverbrook, omdat hy so gewild was. Nou het Lowe se tekenprente Hitler en Mussolini so effektief aangeval dat sy werk in Duitsland en Italië verbied is, en na die oorlog is onthul dat die Duitse regering in 1937 die Britse regering gevra het om met die berugte Lae te praat om hom te laat stop. versoening aan te val. Die meeste gedrukte mening was egter ten gunste van versoening. Die pers het die militêre onoorwinlikheid van Duitsland oorskat en Hitler se fanatiese en onaantasbare ambisie om Europa te verower, onderskat.
Nou is die groot vraag: Vorm die media die publieke opinie, of word die media daardeur gevorm? Nou kan ek u vertel dat enige suksesvolle koerantredakteur baie, baie noukeurig aandag gee aan wat sy of haar lesers eintlik dink. Hooggesinde koerante soos Die Voog maak dit hulle saak om lesers te vertel wat hulle moet dink, want Die voog weet beter as enigiemand wat mense moet dink, en die lesers sê dat hulle baie bly is om te hoor wat hulle moet dink Die voog omdat hulle weet dat dit onteenseglik reg is. Gewilde koerante wat deur miljoene en miljoene mense gelees word, in teenstelling met hoogmoedige koerante, wat deur 'n paar mense gelees word, sou gewilde koerante nie daarvan droom om hul lesers te vertel wat hulle moet dink nie, omdat daar geen lesers oor is nie. Hulle weerspieël wat lesers eintlik dink, dus die idee dat die media se verhaal eintlik die mening van mense verander, is eintlik 'n meer- dit is nie waar nie. Daar is 'n meer komplekse dinamika betrokke.
Nou, in die dertigerjare, was dit baie anders as die huidige situasie. Die situasie vandag is dat mense die media, die hoofstroommedia nou afmaak as leuens, vals nuus en dit alles, omdat daar sosiale media is. Maar in die dertigerjare was daar geen alternatief vir die gewone media nie. Hulle het 'n monopolie op inligting en was 'n gesellige kartel in die dertigerjare met politici. Geskiedkundiges het aangevoer dat die pers in Brittanje deur die regering van Chamberlain gemanipuleer is om slegs artikels en nuus vir die versorging te publiseer, en daarom is daar nooit konsekwent in die pers 'n alternatief vir die beleid van vrede gevind nie. Dit geld nie net vir die pers nie, maar ook vir die nasionale pers, maar u kan ook sê van die BBC, wat miskien nog meer skuldig was aan die staking van die regering. Die proses wat gelei het tot die München -ooreenkoms was nou 'n kronkelende en omstrede proses. Dit het gelyk asof daar vrede gaan kom. Daarna het Hitler afstand gedoen van wat hy aan Chamberlain gesê het, ensovoorts, en die pers het op en af ​​gegaan. Dit was 'vrede in ons tyd', en dan was dit verskriklik, en dan was dit weer 'vrede in ons tyd'. Die München -ooreenkoms is onderteken, die pers en almal juig Chamberlain tot op die dak, behalwe vir sekere koerante. Die voog, op die dag dat die koerant onderteken is, Die voog het gesê: 'Niemand in hierdie land wat die omstandighede waaronder Hitler se troepe vandag met hul opmars na Tsjeggo -Slowakye begin, noukeurig ondersoek, kan anders as ongelukkig voel nie. Die Tsjeggies sal beslis nie die uitspraak van die heer Chamberlain waardeer dat dit polities vrede met eer is nie. Tsjeggo -Slowakye word hulpeloos gemaak en Hitler sal weer kan vorder as hy met 'n sterk groter mag kies. "
Feitlik, sodra die stuk papier onderteken is, het onenige stemme begin hoor, en sodra die oorlog begin het, word dit natuurlik baie, baie belangrik geag. Om die oorlog te wen, moes u verseker dat daar geen moraal en nederlaag was nie. Dit word as absoluut noodsaaklik beskou dat die pers die publiek vrolik, optimisties en toegewyd moet hou, omdat dit baie duidelik verstaan ​​word dat openbare demoralisering bygedra het tot die nederlaag van Duitsland in die Eerste Wêreldoorlog, dat openbare demoralisering bygedra het tot die val van Frankryk in die Tweede Wêreldoorlog, en daardie moraal moes volgehou word.
Dus, tot watter gevolgtrekkings kan ons kom wat vandag betref? Soos ek gesê het, glo die publiek nie meer die hoofstroommedia nie, maar die media het nietemin 'n verraderlike effek om 'n vertelling te skep wat veral bly, veral as dit 'n homogene vertelling is, en veral die BBC besonder in hierdie opsig belangrik, omdat die BBC, anders as koerante, wat as fopnuus beskou word, die BBC steeds in die algemeen as betroubaar beskou. Wat die BBC sê, is waar, en ongelukkig is wat die BBC sê eintlik 'n groepsdenkende verhaal is, wat die werklikheid verdraai in ooreenstemming met 'n baie ideologiese standpunt. Tydens die oorlog in Irak, toe ek dink dit was die Ark Royal, die vlagskip -slagskip van die Britse vloot, was dit die Irak -oorlog of die Falklandoorlog? Een van die onlangse oorloë waarby Brittanje betrokke was, waarby sy vloot betrokke was, het die bemanning sy radio in die see gegooi omdat dit wat die BBC uitstuur so demoraliserend was dat hulle nie 'n oorlog kon voer terwyl hulle na die BBC luister nie. Dit was vandag.
Daar is dus 'n groepsdenke wat die BBC weerspieël, 'n groepdenke oor Israel, 'n groepdenke oor die volkstaat, 'n groepdenke oor die Weste, 'n groepdenke oor oorlog. Die BBC is teen almal, en hulle is almal gekoppel, en dit is nie net die BBC nie. Dit is die koerante in die algemeen. Dit is die intellektuele klas in die algemeen. Hulle stem almal basies saam oor een belangrike ding. Die hele intellektuele klas dink dit, en het dit gedink, sou ek voorstel om terug te keer na die Groot Oorlog van 1914-18, maar beslis vandag, dat oorlog ondenkbaar is, dat oorlog sinneloos is, dat die slag van oorlog sinloos is, en niks kan beter wees nie. Niks kan erger wees as oorlog nie, en daarom het u nou konflikoplossing, wat die woede is. In plaas van oorlog, gaan sit en onderhandel, en as gevolg daarvan, omdat oorlog ondenkbaar is, vind u 'n aantal groepsgedagtes wat wortel skiet, wat almal onwaar is, maar wat die indruk versterk dat daar 'n logiese rede is om te vermy oorlog. Byvoorbeeld, in die Verenigde Koninkryk vind u vandag regtig geen koerantdekking oor die bedreiging van Iran nie. As u die publiek vra, is hulle bang vir Iran, sal hulle sê: 'Ja, ek is baie bang vir Iran', en waarvoor is hulle bang? Hulle is nie bang dat Iran se terroriste -regime hulle skade sal berokken nie. Hulle is nie bang dat Iran suksesvol kan wees in sy volksmoorddoel om Israel te vernietig nie. Hulle is bang dat daar oorlog teen Iran sal wees, want dan sal onskuldige mense sterf. In Brittanje is daar feitlik geen dekking van die duisende vuurpyle wat uit die suide, van Gaza, na die suide van Israel kom nie. Dit is nie 'n storie nie. Die verhaal is slegs as Israel Palestyne begin doodmaak. Hoekom? Omdat die enigste vreeslike ding oorlog is, as mense doodgaan wat onskuldig is.
U het dus vandag 'n situasie waarin u, met hierdie en vele ander onderwerpe, die belangrike inligting onderdruk, en in die vakuum die bevordering van 'n verhaal wat byvoorbeeld die gevaar van Iran, wat leuens bevorder, tot die minimum beperk oor Israel in die Midde -Ooste, wat die kommer oor die Islamisering van Europa as Islamofobie beskryf, wat almal presies dieselfde rol in die samelewing speel as die media in die dertigerjare. Dus, as Brittanje vandag die Tweede Wêreldoorlog sou veg, is ek bang dat Brittanje sou verloor.