African Game Rangers: Belangrike toerisme-vennote vir bewaring in spanning
Plek: Tuis » plasing » bestemming » African Game Rangers: Belangrike toerisme-vennote vir bewaring in spanning
Natuurlewe is die grootste toeriste-aantreklikheid en bron van toeriste-inkomste in Afrika, behalwe die ryk historiese en kulturele erfenis waaraan die vasteland beskik.
Wildsafari-safari's lok miljoene toeriste uit Europa, Amerika en Asië om hierdie kontinent te besoek om hul vakansie in natuurgebiede te beskerm.
Ondanks sy ryk natuurbronne, word Afrika steeds onder stroperyprobleme gekonfronteer wat tot dusver gefrustreerde bewaring van wild gehad het, ondanks die pogings om die situasie aan te keer. Afrika-regerings in samewerking met wêreldwye wild- en natuurbewaringsorganisasies werk nou saam om die Afrika-wild van uitwissing te red, meestal die bedreigde spesie.
Wildbewaarders in Afrika is die grootste bewaringsvennote wat hul lewens daartoe verbind het om die wilde wesens teen menslike ellende te beskerm, maar hulle werk in gevaar van mense en die wilde diere wat hulle verbind het om te beskerm.
Die veldwagters word deur talle sielkundige druk ondervind wat tot ernstige gevolge vir geestesgesondheid kan lei. Hulle word gereeld blootgestel aan gewelddadige konfrontasies binne en buite hul werk.
Baie veldwagters sien hul gesinne net een keer per jaar, wat geweldige verhoudings en geestelike spanning veroorsaak.
In Tanzanië is 'n gemeenskapsleier byvoorbeeld deur 'n vermeende stroper vermoor in 'n poging om stropery in die Tarangire Nasionale Park, die beroemde wildtuistoeristpark in die noorde van Tanzanië, te voorkom.
Die dorpsleier, mnr. Faustine Sanka, se kop is afgesny deur 'n vermeende stroper wat in Februarie vanjaar die lewe van die gemeenskapsleier naby die park rampspoedig beëindig het.
Die polisie het gesê dat die wrede moord op die dorpsvoorsitter, mnr. Faustine Sanka, net gedoen is om teenstropery in die Tarangire Nasionale Park, wat ryk is aan olifante en ander groot Afrika-soogdiere, te frustreer.
Die vermeende stropers het die dorpsleier doodgemaak deur sy kop af te sny met behulp van 'n skerp instrument. Nadat hy hom vermoor het, is sy liggaam in 'n plastieksak toegedraai en sy motorfiets waarop hy gery het, is daar gelaat, het polisielede gesê.
Vroeg in April verlede jaar het vermeende lid van 'n gewapende burgermag vyf wildbewaarders en die bestuurder in die Virunga Nasionale Park in die Demokratiese Republiek Kongo doodgeskiet.
Dit was die ergste aanval in die bloedige geskiedenis van Virunga, en die jongste in 'n lang reeks tragiese voorvalle waarin veldwagters hul lewens verloor het om die natuurlike erfenis van die planeet te verdedig.
Ten spyte van die toenemende bewustheid van die kwesbaarheid van baie van die wêreld se mees geliefde en charismatiese spesies soos olifante en renosters, is daar min bewustheid en is daar feitlik geen navorsing oor die stres en moontlike implikasies vir geestesgesondheid vir diegene wat hulle moet verdedig nie, het bewaringsbewaarders gesê.
"Ons moet sorg vir die mense wat 'n verskil maak," het Johan Jooste, hoof van teenstropingsmagte by die Suid-Afrikaanse Nasionale Parke (SANParke), gesê.
In werklikheid is daar meer navorsing gedoen oor posttraumatiese stresversteuring (PTSV) onder olifante na 'n stropery-voorval as oor die veldwagters wat hulle ook beskerm.
Natuurbewaringsdeskundiges het voorts gesê dat 82 persent van die veldwagters in Afrika 'n lewensgevaarlike situasie in die plig gehad het.
Hulle het uitdagende werksomstandighede, gemeenskapsuitstoot, isolasie van die gesin, swak toerusting en onvoldoende opleiding vir baie veldwagters, lae salarisse en min respek beskryf as ander lewensbedreigings wat landwagters in die gesig staar.
Die Thin Greenline-stigting, 'n organisasie in Melbourne wat gewy is aan die ondersteuning van veldwagters, het die afgelope tien jaar data saamgestel oor veldwagterssterftes.
Tussen 50 en 70 persent van die aangetekende sterftes in wildbewaarders in Afrika en ander vastelandryke vastelande word deur stropers gedra. Die res persentasie van sulke sterftes is te wyte aan die uitdagende omstandighede wat veldwagters elke dag ondervind, soos om saam met gevaarlike diere en in gevaarlike omgewings te werk.
"Ek kan u kategories vertel van die 100 tot 120 veldwagtersterftes wat ons elke jaar ken," het Sean Willmore, stigter van die Thin Green Line Foundation en president van die International Ranger Federation, 'n organisasie sonder winsbejag wat toesig hou oor 90 veldwagtersverenigings wêreldwyd, gesê.
Willmore is van mening dat die ware wêreldsyfer heelwat hoër kan wees, aangesien die organisasie nie inligting uit 'n aantal lande in Asië en die Midde-Ooste het nie.
Veldwagters in Tanzanië en die res van Oos-Afrika sit met dieselfde lewensgevaarlike situasies, terwyl hulle diens doen om die natuurlewe te beskerm, meestal in nasionale parke, wildreservate en bosbewaarde gebiede.
Selous-wildreservaat, Afrika se grootste natuurbeskermde gebied, is nie gespaar van sulke lelike voorvalle wat die veldwagters in die gesig staar nie. Hulle werk in moeilike omstandighede en loop honderde kilometers deur op patrollie om die natuurlewe, meestal olifante, te beskerm.
Vol met spanning en sielkundige probleme, voer die veldwagters hul pligte met volle toewyding uit om die voortbestaan ​​van wildlewe in Tanzanië en Afrika te verseker.
In Selous-wildreservaat bly veldwagters ver van hul gesinne af; swig voor lewensrisiko's, insluitend aanvalle deur wild en stropers uit naburige dorpies, meestal diegene wat die wilde diere doodmaak weens bosvleis.
Gemeenskappe naby hierdie park (Selous) het geen ander proteïenbron as bosvleis nie. Daar is geen vee, pluimvee en visvangs in hierdie deel van Afrika nie, 'n situasie wat dorpenaars daartoe dryf om op bosvleis te jag.
Landwagters in hierdie park ly ook aan sielkundige spanning van die werk. Die meeste van hulle het hul gesinne in dorpe of ander plekke in Tanzanië verlaat om die wild in die Selous-wildreservaat te beskerm.
'Ons kinders woon alleen. Ek weet nie of dit goed gaan met my kinders op skool nie. Soms kommunikeer ons nie ver met ons gesinne nie, in ag genome dat daar geen kommunikasiedienste in hierdie gebied beskikbaar is nie, "het 'n veldwagter aan eTN gesê.
Selfoonkommunikasie, nou die grootste bron van interpersoonlike kontak in Tanzanië, is weens geografiese liggings in sommige gebiede van die Selous-wildreservaat nie meer beskikbaar nie.
'Almal is hier soos 'n vyand. Plaaslike gemeenskappe is op soek na wildsvleis, stropers soek trofeë vir sake, die regering is op soek na inkomste, toeriste soek beskerming teen rowers en dies meer. Die las is ons rug, 'het die veldwagter aan eTN gesê.
Politici en natuurlewebestuurders ry luukse motors in groot stede en geniet 'n hoë lewenstyl, terwyl hulle swaarkry met die swaarkry waarmee die veldwagters tans te kampe het.