Adele Lafrance, Universiteit van Laurentian
Lydia is ernstig ondergewig en ly aan mediese komplikasies van 'n eetversteuring. Sy is in die hospitaal. Haar behandelingspan werf haar ma aan om Lydia te help om gewig te kry deur middel van etensondersteuning. Lydia en haar ma gaan saam vir hul eerste maaltyd.
Halfpad deur die ete neem die ma angstig die aandete van haar dogter se skinkbord en steek dit in haar beursie. Sy vertel haar dogter: "Jy kan vandag die brood oorskiet. Een tree op 'n slag."
Is Lydia se ma ongemotiveerd om haar dogter se herstel te ondersteun? Is sy onbewus? Of kry sy dit net nie?
In die 10 jaar werk ek as sielkundige op die gebied van eetversteurings, het ek te veel variasies van die scenario hierbo beskryf. Deur die verkeerde lens te gebruik, kan ons aflei dat die ma dit nie as 'n herstel bondgenoot sal sny nie. Eintlik, wat ons navorsing toon is dat Onderliggend aan hierdie problematiese patrone van ondersteuning is diep vrese.
En nie net enige vrese nie. Ouers soos Lydia se ma is bang dat as hulle die verkeerde ding doen, of as hul kind te hard en te vinnig gestoot word, sal hulle te veel nood ervaar. Dat dit hulle sal afbreek in depressie, selfskadelike gedrag of elke ouer se nagmerrie - selfmoord. Meer dikwels as nie, en bewustelik of nie, voel hierdie ouers vas tussen 'n rots en 'n harde plek.
Ons navorsing toon ook dat met baie geteikende ondersteuning baie ouers hul vrese en verwante gedrag kan omskep om 'n baie positiewe rol in die behandeling van hul kind se eetversteuring te speel - al lyk dit aanvanklik nie so nie.
Sukkel met vrees en selfvertroue
Eetversteurings word geassosieer met hoë siektetoestande en voortydige dood. Hulle ernstig benadeel die kwaliteit van die lewe en word oorweeg baie moeilik om te behandel. Alhoewel ouers beskou word as Belangrike agente van genesing wanneer die pasiënt 'n kind of adolessent is, dit is nie noodwendig die norm wanneer die individu met die eetversteuring oor die ouderdom van 18 is nie, of wanneer ouers gedink word dat dit obstruktief is, soos in Lydia se geval hierbo.
Trouens, wanneer ouers krities of moontlik is van hul geliefde se simptome, is dit nie ongewoon dat hulle aan die buitewyke van die herstelproses gehou word as hulle glad nie betrokke is nie.
Ons navorsing toon dat 'n ouer se vrees vir hul geliefde se veiligheid obstruktiewe gedrag kan veroorsaak. So kan gevoelens van self-blameer. In hierdie veld van navorsing en kliniese praktyk weet ons nou met vertroue dat ouers nie eetversteurings veroorsaak nie. Gesinspatrone kan 'n rol speel, ja, maar so kan die invloed van genetika, die media, eweknieë en baie ander faktore ons is nou besig om te ontdek. En dan is daar die interverwantskappe tussen hierdie verskillende veranderlikes. Dit is ingewikkeld om die minste te sê.
Ongeag, die meeste ouers dra nog steeds 'n verhaal van selfvertroue vir hul geliefde se siekte. Hulle bure, vriende en familielede mag ook. Vra jouself hierdie vraag: As jy gedink het dat jy verantwoordelik was - selfs 'n bietjie - vir jou kind se siekte, sou jy nie huiwer om betrokke te wees nie? Net in geval? Nog 'n rots en 'n harde plek.
Alle ouers kan herstelafrigters wees
En so wat om te doen? Saam met 'n kollega het ek ontwikkel Emosie-gefokusde Gesinsterapie - 'n behandelingsmodel wat ontwerp is om ouers te help om hul kind se fisiese en emosionele herstel van 'n eetversteuring te ondersteun. Opgeleide klinici rus ouers toe met konkrete strategieë om te reageer op hul kind se gedrag en emosies, insluitend uitbarstings, gevoelens van wanhoop, selfs totale stilte, en veral wanneer dit inmeng met maaltye.
Wanneer die gevoelens van vrees en selfvertroue die ouers in beslag neem, en hulle ongetwyfeld op 'n sekere tyd deur die herstelreis doen, bring die EFFT-klinikus spesifieke tegnieke in om ouers te help om deur hierdie emosionele blokke te beweeg. Hulle help dan hulle kry weer op koers om hul geliefde op 'n goeie manier te ondersteun.
Ons het hierdie proses onlangs getoets tydens 'n kort tussenkoms met ouers wat kinders met 'n eetversteuring het. Meer as 100 ouers van regoor Kanada 'n twee-dag versorger werkswinkel bygewoon sonder hul geliefde teenwoordig. Hulle is geleer om hul kind te ondersteun met etes en met die emosionele pyn onderliggend aan die eetversteuring, insluitende die herstel van hul gesinsverhoudinge indien nodig. Hulle is ook ondersteun om deur hul vrese en selfvertroue te beweeg.
Seker genoeg het deelname aan die werkswinkel gelei tot 'n afname in hierdie gevoelens. Dit het toe gelei tot 'n toename in die ouers se geloof in hul rol as hul kinders se herstelafrigters. Die belangrikste was dat hulle ook bereid was om huis toe te gaan en te oefen alles wat hulle geleer het, en met 'n nuwe selfvertroue. Ons glo dit is goeie nuus vir kliënte en gesinne en selfs vir die klinici wat hulle ondersteun.
Trouens, dit bied meer bewys dat ouers die beste doen wat hulle kan met wat hulle het, en wat hulle nodig het - nee, verdien - professionele ondersteuning wanneer hul emosies oorneem, 'n baie normale ervaring as hulle 'n lewensbedreigende siekte ondervind.
Neurologies bedraad vir die lewe
Ouers en kinders is neurologies bedraad en vir die lewe. Dit ondersteun die idee dat ons ouers meer moet betrek, nie minder nie. Maak nie saak of die kind 14 of 40 is nie, en maak nie saak of die ouer foute in die verlede gemaak het nie of die verhouding is gespanne.
Trouens, wanneer spanning hoog in die gesin is, kan herstel met die eetversteuring vir die individu meer uitdagend wees - 'n goeie rede om met alle betrokkenes te werk.
Dit beteken ook dat as ouers ondersteun kan word om as hul kind se herstelafrigter op te tree, sal hul pogings - al is dit op 'n baie kleiner skaal en onvolmaakte - veel sterker wees as enige terapeut. En dit is 'n goeie rede om saam met alle betrokkenes te werk.