Getuienis van 'n seropositiewe Een van die strate vir die sukses van vigs
VideoSeropositiewe verhaleGetuienis van MIV-positiewe mense vanaf 2000 tot 2021Mense met MIV hul verhale en getuigskrifte
26 jaar nadat sy 'ter dood veroordeel' is, het mara hierdie foto van my gemaak. 'N Lankjarige vriend het dit aangepas. Sensualiseer nog steeds regte ou! Ek dink sy was bo
Getuienis van 'n seropositiewe persoon kan alles wees. Myne, wel, die lewe was my aan die begin nie baie simpatiek nie. En nie later nie! Maar u sal dit alles net weet deur hierdie getuienis van my te lees ...
Die getuienis van 'n seropositiewe
Die verhaal van 'n seropositief, van die begin af; Ek kon net gee wat gebeur het, my pa ... Sebastião Afonso de Souza
"Deur sy ma en stiefpa verwerp, het Claudius op 12-jarige ouderdom die straat sy nuwe tuiste gemaak. Tussen die koue, die honger en die verlating het dit vinnig verouder. Hy het die hel en dan die hemel leer ken. Dit was aan die hand van Fatima dat hy uit die modder gekom het. Hy het 'n paar klere, 'n paar skoene, 'n dak en, bowenal, 'n werk gekry. Toe ek by die werk grootgeword het, het ek verlore tyd opgemaak. Vir Claudius was vigs 'n probleem van ander, dit sou nooit met hom gebeur nie. Van 18 tot 32 jaar oud het hy 'agter die verlies aangehardloop'; Ek het elke dag met 'n meisie uitgegaan. Wat vigs betref, 'word gevang, gekry', het hy gewoonlik gesê. Hy het dit geneem ... Hy het sy werk, sy huis, sy vriende verloor ... Maar hy het sy kop opgelig en die waardigheid en waarde van die lewe herontdek nadat hy geword het seropositief... "
Dit is ek op vyfjarige ouderdom
Die foto is van 1969, toe ek vyf was. Ek weet nie hoekom nie, maar ek het die indruk dat die voorkoms van daardie kind alreeds op die een of ander manier die geweldige storm sou sien wat eendag oor hom sou opkom ...
My storie is, dink ek, baie algemeen. Die feit is dat ek mense ken wat dieselfde pad deurgemaak het en daar buite is en die lewe raak. Ek het op twaalfjarige ouderdom die huis verlaat en my vader se geweld nie verduur nie; Ek het my ma, wat twee jaar gelede van die huis af weggeloop het, na 'n avontuur gaan soek. Dit was natuurlik om na haar, haar toevlug, haar skoot, haar geneentheid, haar beskerming te soek ... Maar ek onthou goed dat my moontlike stiefpa (beul) vir haar gesê het dat sy nie die seun van 'n klooster by sy huis sou aanvaar nie. ... geen ... My ma, altyd lou van aard, het dit aanvaar met die voorlegging wat altyd haar eie was as iets gerieflik was en my na die strate gestuur het, waar ek vyf jaar gewoon het, te midde van die koue, honger, misdaad, diskriminasie , die misbruik van alle soorte ...
'Jy moet lief wees vir mense soos daar geen more is nie.'
Elke aand, elke dag honger
Ek sal nie elke winter, elke dag en elke uur vertel nie; laat elkeen self indink hoe die lewe op straat is.
Maar ek kan u verseker dat niemand hulle verlaat sonder die hulp van iemand anders nie. Niemand ontsnap die hel alleen nie, sonder hulp. U kan selfs onbepaald in die hel oorleef, alleen, maar om daar weg te kom, het u ongetwyfeld hulp nodig. Dit is 'n bose kringloop waarin u nie die dinge kry wat u benodig nie, omdat u dit nie het nie. Hy het geen huis nie, want hy het geen werk nie; hy het geen werk nie, want hy bad nie; hy stort nie, want hy het geen huis nie, ensovoorts, soos in 'n ewige motorfiets.
Maar vir my was daar hierdie iemand. My iemand, my engel, was 'n vrou. Van diegene wat deur die afwesigheid van populêre wysheid 'vrou van die lewe' of 'vrou van 'n maklike lewe' genoem word (gaan soontoe om hierdie lewe te lei en jy sal weet hoe maklik dit is).
Sy was nie 'n non of 'n dame van die liefdadigheidsvereniging of 'n dame van die spiritistiese liga of die vrou van 'n evangeliese predikant nie.
'N Hoer, 'n maklike lewende slet.
Ek laat hierdie etiket oor aan u wat lees en diskrimineer. Ek noem haar self 'n engel.
Hy het my slaapplek gegee, om te bad, twee broeke, drie hemde en 'n paar stywe skoene (ek sal nooit die digtheid van daardie skoene en die vreugde waarmee ek dit aangehad het, vergeet nie) wat hy in 'n tweedehandse winkel gekoop het. En die belangrikste ding: ek het werk gekry as 'n skottelgoedwasser by 'n nagklub in São Paulo - die Louvre - wat al minstens tien jaar gesluit is.
Ek was arm - die lewe was wreed vir haar - my Fatima. Iemand het, om watter rede ook al, sy gesig met suur verbrand. Hulle sê vir wraak.
26 jaar nadat sy ter dood veroordeel is, het mara hierdie foto van my gemaak. 'N Vroeë vriend het dit aangepas. Sensualiseer nog steeds regte ou! Ek dink sy was bo
Ek weet nie watter soort suur nie, ek het nooit die moeite gedoen om te weet hoekom nie. Ek weet dat die skade groot was, en 'n persoon wat leef deur sy gunsies te verkoop, moet mooi wees, moet aantreklik wees. 'N Swart kol, wat 50% van haar gesig en 'n deel van een bors bedek, het nie veel gehelp nie en alles was vir haar baie moeilik. Fátima het probleme ondervind, selfs 'n epilepsie wat volgens haar die gevolg was van die aanval wat sy gely het. En hy het baie vernederings in die gesig gestaar, van klante en dienskollegas.
Dit was nie 'n struikelblok vir haar nie. Hy het gedoen wat hy kon en beslis wat hy nie kon nie om my tot die minimum vlak van menswaardigheid te verhoog.
Hierdie engel het soos 'n weerlig uit my lewe gekom en uitgegaan. Drie of vier maande. Hy het verdwyn sonder om totsiens te sê en sonder om my die geleentheid te gee om hom te bedank. Hy het die nota vir die betaalde wasgoed en 'n maand daagliks by 'n sekere hotel in die mond van die asblik gelos. Ek bedank u hier en hoop dat u my sal lees, dat u sal onthou en weet dat ek u dankbaar is, dat ek u nooit vergeet het nie en dat ek u nooit sal vergeet nie, en ook nie. Ek weet nie eens of haar naam Fatima regtig was en of dit 'n fiktiewe naam was nie. Dit het my soeke na haar nog altyd baie moeilik en sonder tasbare resultate gemaak. Ek het haar nooit weer gesien nie.
Sedertdien het ek my afgevra wie my moeder regtig was: die een in wie se baarmoeder ek geleef het en wie se melk ek gedrink het of die ander (...) wat die samelewing verwerp en bestempel het soos dit wou, nadat ek dit gebruik het soos hy wou ...
Ek kon nooit 'n definitiewe gevolgtrekking hieroor maak nie. Maar dit maak nie saak nie. Dit maak saak wat sy gedoen het.
Lyk ek soos die persoon wat bekommerd is dat ek miskien eendag aan MIV sal sterf? Die dood is 'n belangrike deel van die reis en, hoe trots dit ook al mag lyk, gaan ons almal daarheen!
Die feit is dat ek, nadat ek my waardigheid herwin het, ook weer bewus geword het. En dit het my aan die dink gesit. As ek dink, het ek my ma gehaat met al my krag. Aan die sensitiefste siele wat geskok is deur hierdie stelling, bied ek my vyf jaar van duisternis, vrees, koue en honger as 'n redenasieparameter. Miskien moet dit genoeg wees. As dit nie genoeg is nie, bied ek die slae en skoppe wat ek gereeld omgeruil het, aan om 'n toebroodjie te waarborg.
Haat is 'n gevoel soos enige ander, en om te blus, verg dit tyd of iets om daarvoor te vergoed.
Baie jare het so verbygegaan, sonder dat ek my daaroor bekommer het of sy, my moeder, gebore het of nie, of sy goed of sleg was nie, ek het my nie veel aan haar lot gesteur nie. Dit was 'n kwessie van wederkerigheid: haar onverskilligheid teenoor myne.
Dit lyk regverdig. Baie regverdig.
Maar dieselfde onverskilligheid was om haat en seer te begrawe, pyn, vrees, die angs om myself te ken sonder 'n moeder, sonder oorsprong.
By die nagklub het dit nie lank geduur voordat hy vriende gemaak het nie. Oor 'n jaar was ek die huisklinker. In werklikheid die klankhulpassistent (wat hulle vandag 'n DJ noem). Baie vriendinne, elke dag 'n ander een, stel ek nooit op nie.
Ek dink ek het beslis probeer om die verlore tyd, die afwesigheid van geneentheid en liefde, die verlore jare van my adolessensie in te haal. Ek het hierdie waansin geskud en nooit opgehou nie. Tussen 18 en 30 jaar oud was ek net om 'agter die verlies aan te hardloop'.
Ek het geweet, het altyd geweet, van die bestaan ​​van vigs. Ek het gesien hoe mense "daaraan" sterf, heeltemal uitgesluit van die groep waartoe hulle behoort. Maar ek het gedink dat dit iemand anders se probleem was en dat dit nooit met my sou gebeur nie, maar daar was ook een ding wat ek gedink het: as jy 'dit kry, fok dit'. Fok dit.
Wel, ek het net so beland, befok.
Maar voordat ek myself seergemaak het, het ek pret gehad en was ek baie gelukkig (op 'n manier is ek nog steeds!). Ek het my vriendin elke dag en soms meer as een keer per dag verander.
En vir diegene wat dink dat ek 'swartbessie' tel, is die man in die vreemde gekleurde hemp ek, in 'n 25-jarige weergawe, toe ek in die pos van die uitsaaier gekom het, geregtig op 'n perskaart. In hierdie video is daar 'n persoon vir wie ek as vader lief was, en op 'n manier was hy vir my die basis van die konsepte van sedes en etiek, verantwoordelikheid en respek, wat ek regtig in my nadat hy met MIV gediagnoseer is.
Ek het van hom af weggeloop die dag toe ek absoluut en onherstelbaar seker was dat hy my skaam, omdat ek my toestand as draer en MIV aangeneem het, en dat daar baie gedoen kon word om hierdie werk te verbeter. gedoen omdat hy bid vir die boekie wat leer dat pasiënte mislukking verteenwoordig.
Dit maak seer man! Dit maak jou seer van 'n teef seer
Sommige onthou nie eers die gesig nie. Op ander hou ek ten minste die naam. Maar daar was sommige wat my lewe net so baie soos sy, my engel, op 'n ander, maar onherroeplike manier gemerk het.
Simone, Flávia, Débora, Dayse, Cássia, Paula, Ana Cláudia, Claudia Vieira, Laura ('n ander saak), Raquel, Potira (Indië, van Xingu). Ek het elkeen van hulle vurig liefgehad en ek glo dat ek net so lief was vir hulle as 'n man wat volgens hulle nooit ooit net aan 'n vrou kon behoort nie.
Nie almal is gelukkig weg nie. Party het in my oorlog en met my lewe uit my lewe gekom. Maar lewe en oorlog het iets gemeen wat ek nie weet hoe om te distansieer nie ...
Maar daar was veral iemand genaamd Gabi ...
Ag! Gabi ... Mag ander nie van jou weet nie. Laat daar tussen ons wees wat tussen ons gebeur het.
U, wat my op 'n gevaarlike dagbreek ontvoer het, het my lewe 'n achtbaan gemaak met verrassings, vreugdes, ontsteltenis, soene, drukkies, liggies in alle kleure en skakerings, klokkies van alle skakerings ...
U wat my liefgehad het en skielik weg is soos in die sonnet. U, vir wie ek lief was soos u nog nooit vantevore liefgehad het nie en wat my geleer het dat ons niemand het nie, ons deel net oomblikke en dat u altyd getrou en lojaal was, in die mate dat u lojaal en getrou kon gewees het, sonder om iets te vra, sonder om iets te eis, dat dit was nie begrip, aandadigheid en toegeneentheid nie. Ek was jou medepligtige, jy was my godin, en ons het lank geloop, langs mekaar, na die horison gekyk, op soek na iets wat ons nooit geweet het wat dit was nie ...
Ek het baie gely toe u vertrek het, weet u, u onthou ... maar daar is dit ... As ek nog steeds u smaak neem, sal u beslis smaak van my neem ...
Maar ek het voortgegaan met die lewe, na my plate geluister, my balle opgewek, my meisies gesoen, die lewe saam met vriende geniet, soms tot die middag toe. 'N Baie mal lewe, vol op en af, lief en afkeer, liefde en ontevredenheid, geboue en ruïnes. Maar ek het ontnugter geraak oor die nag, wat nie meer aangebied het wat ek daaraan verwag het nie. Die nag verander, dit hou op om 'n romantiese ding te wees en word 'n banale handel in liggame en dwelms. Dit het my bedroef. Dit was nie wat ek uit die lewe wou hê nie. Miskien was dit nie die aand wat verander het nie. Miskien was dit ek wat die manier verander het waarop ek die nag gesien het.
En halfpad, êrens, met soveel agtelosigheid, het 'n virus stil in my geïnstalleer en sy werk begin. Ek het niks geweet nie.
My ontevredenheid oor alles het my begeer om my lewe te verander, ek wou 'n ander alternatief hê en kon dit nie vind nie.
Op 30 het ek Simone ontmoet. Sy, 'n vrou uit 'n ander wêreld, staan ​​sesuur die oggend op en werk die hele dag. Ons was die son en die maan, ek was die maan ... Dit was interessant om haar sesuur die oggend wakker te maak met duisend grappies en grappies, om haar vroeg te laat glimlag en opgewonde weg te gaan werk toe tot sesuur die middag, toe Ek sal haar vind en rondloop totdat dit tyd is dat ek werk toe gaan.
Op hierdie oomblik frons sy en sê: 'Claudius, dit het geen toekoms nie. U moet u lewe verander ".
Dit was sy wat my aan hierdie entiteit, die rekenaar, voorgestel het en my die eerste beginsels gegee het van die kuns om dit te gebruik, selfs sonder begrip. Dit was die begin van die verandering, wat geleidelik, pynlik, moeilik sou wees, maar wat ek vir liefde sou doen. Sy het egter nie die geduld gehad om op hierdie transformasie te wag nie en het my op 'n Saterdagaand sonder meer verduideliking verlaat.
Al wat oorgebly het, was die herinnering aan 'n vinnige, woelige, mal, vurige romanse ... Dit het my diep gekenmerk. Ek glo dat ek van hierdie vrou gehou het, en toe ek haar verloor, het ek baie siek geword met depressie.
Aanvanklik het hulle griep gediagnoseer. Ek het 28 dae lank soos griep behandel. Dit was virale meningitis. Ek is tussen lewe en dood in die Bandeirantes-hospitaal opgeneem en het lank in die hospitaal gebly. Die dokter, ek kan nie die naam onthou nie, het my om toestemming gevra om 'n MIV-toets te doen. In daardie toestand sou ek alles magtig, en toe ek wakker word, op 13 November 1995, om 15:43 uur, wag die uitslag op my:
Die wêreld het vir my in duie gestort. Ek het binne sekondes uitgevind dat alles verlore was, dat ek binne 'n paar dae soos 'n plant in 'n pot sonder water sou droog word en sou sterf.
Ek was bang, paniekbevange en verskrik. Hy het niks van die siekte geweet nie. Net dat dit noodlottig was, dat dit binne 'n paar maande sou doodmaak. Ek het nog nooit omgee vir vigs-nuus nie; trouens, ek het niks geweet nie, dit was iemand anders se probleem. Ek het gehuil en daaraan gedink om myself dood te maak, maar ek het gedink die minste wat van my verwag kan word, is om met moed te volhard wat ook al kom.
So, soos u kan sien, het ek myself nie doodgemaak nie. Ek het besluit om te wag en die gevolge te dra van my onverantwoordelikheid, my onverskilligheid. Dit was die minste om te doen: die gevolge van my agtelosigheid met ordentlikheid weerstaan.
Ek het onthou dat ek net tevore 'n vriendin gehad het, dat ons nog nooit 'n kondoom (Simone) gebruik het nie. Ek het gedink dat ek haar vermoor het, dat dit my skuld en myne alleen was. Dit het nie by my opgekom dat dit sy kon wees wat die siekte aan my oorgedra het nie. Dit was 'n tasbare hipotese, maar ek het dit nie gesien nie. Hy het geweet dat hy met haar moes praat, haar moes waarsku, haar die geleentheid moes gee om die beste te weet en voor te berei. Dit was baie naby aan Kersfees en ek het besluit om te wag tot die jaar eindig. Dit was 'n moeilike kroeg om so lank te wag. Laasgenoemde het daarop aangedring om homself te sleep. Ek het geweet dat ek 'n verpligting het, 'n morele plig om haar te waarsku sodat sy dieselfde geleenthede as ek het om die lewe te behandel en te veg. Maar daar was die vrees vir haar reaksie, vir wat ek van haar sou hoor, 'n persoon wat so dierbaar, so geliefd was. Na hierdie feestelike afsprake het ek nie die moed gehad om te praat nie. Elke dag het ek vir myself 'n nuwe verskoning opgemaak en tot môre uitgestel. 'N Vriend, 'n dierbare vriend, het dit vir my gedoen na aanleiding van my versoek. Hy het my vertel dat hy spyt was in die oomblik dat hy aan haar bekend gemaak het wat met my gebeur, dat dit moeilik was om haar te kalmeer en op die regte spoor te hou. Maar sy het die toetse gedoen en weer en weer negatiewe resultate gelewer.
Dit was vir my 'n groot verligting om te weet dat ek nie die virus aan haar oorgedra het nie. Ek dink nie ek sou daardie skuld kon verduur nie. Sy het verdwyn, sy verkies om my te ignoreer en te vergeet. Al wat hy sedertdien gedoen het, was om vir my 'n brief te skryf waarin hy sê dat hy die dae en nagte wat ons saam deurgebring het, vir altyd sal koester ... Geduld. Hy noem ook die voorneme om elke maand 'n basiese voedselmandjie te skenk aan die ondersteuningshuis waar ek begin woon het. Aan die duiwel saam met haar en die basiese mandjie. Dit het baie seergemaak, maar vandag het dit verbygegaan, alles gaan oor tot onverskilligheid.
Omdat ek nooit 'n stabiele verhouding kon onderhou nie, het ek myself alleen gevind, sonder vriende, sonder iemand wat my ondersteun, want ek het niemand gehad wat my regtig liefgehad het nie en diegene wat my liefgehad het, nie geweet nie. Ek het dit weggesteek uit vrees en skaamte.
Ek het my werk verloor, my huis verloor ... Eintlik 'n hotelkamer op Rua Aurora. Ek is verlaat deur die vermeende vriende wat ek gehad het. Dit is die lewe. Ek is nie seker of ek mense kan vertrou nie. Dit is soos penwiele en verander met verloop van tyd. En dit is onvoorspelbaar.
Ek het in die huise gaan woon, op straat, en ek het my kop baie geslaan. Maar die tyd het verbygegaan en ek het nie gesterf nie. Ek het nie soos 'n plant in 'n pot sonder water uitgedroog nie. Ek het ontdek dat lewe selfs met MIV moontlik is, en dat dit nie 'n doodsvonnis beteken om dit te dra nie. Daarom het ek besluit om vir my lewe te veg, vir my waardigheid as mens.
Gedurende daardie tydperk, onder soveel dinge, behalwe my selfoordeel, waarin ek 'n meedoënlose regter, 'n hardnekkige beskuldiger en 'n swak verdediger was, het ek myself as verantwoordelik vir baie dinge beskou en in die proses het ek my moeder na die hof van my gewete geneem. vasgebind en gesnoer, kyk ek na haar, vul my met jammerte en besluit om haar te vergewe.
Maar verstandelik vergewe was nie genoeg nie, dit was nodig om hierdie vergifnis op die een of ander manier na haar toe te bring. Dit was nodig om dit te vind, te vind, omhels en die verlede in die sand te laat begrawe wat alles verteer ...
Dit was 'n lang en ywerige soektog. Ek is vaardig om dinge te vind en mense wat kwansuis verlore gaan. (Die enigste fout was om Fatima nie te vind nie, maar ek glo sy wil nie gevind word nie, sy het spoorloos verdwyn.) Iets wat ek snags, op straat, in die lewe geleer het ...
Die Reünie met die Moeder
Toe ek my ma drie jaar gelede gevind het, het ek 'n ou vrou gevind wat deur tyd en berou gemartel is, wat vasgehou het aan 'n God wat sy nie ken nie, verskeur deur 'n kanker wat sy nie behandel het nie en die simbole van haar moederskap geneem het (...). (Geregtigheid geskied, of ons daarvan hou of nie, en dit word altyd gedoen op die presiese punt waar ons misluk, en wys op die presiese mislukking van ons karakter. Kyk net na onsself en ons sal weet waar ons verkeerd gaan ...)
Ons praat baie. Ek het besef dat sy die bietjie oorbly wat van haar gesonde verstand oorgebly het, en het vasgehou aan spoke, illusies en laat spyt, maar van groot omvang.
Ek het myself nog nooit so jammer gekry deur iemand nie. En ek weet nie hoeveel my haat van ander jare slegte energieë opgelewer het wat haar so benadeel het nie.
Maar jammerte is nie liefde nie. Laat bekering is ook nie. En dit is juis die liefde wat die skip bestuur.
Op een of ander manier is die band van liefde wat ons verenig het, verbreek, en ek dink dit sal nooit hervat word nie ...
Want daar is nie meer tyd nie.
Die kanker wat haar gelas het en wat sy daarop gemik het om nie te behandel nie omdat die Here haar sou genees (Hy genees, maar doen nie af van die pogings van dokters en die opoffering van chemoterapie nie) het versprei en verbruik wat oorbly van die lewe, as dit dit is nie klaar met alles nie.
Die laaste keer toe ek u gesien het, was u sleg en onverskillig teenoor my. Ek het niks anders probeer weet nie. Dit is die konsep van wederkerigheid tesame met die bewustheid dat ek self voldoende moet wees.
Sedert die positiewe diagnose het ek 'n geweldige minagting vir myself en die lewe wat ek tot dan toe geleef het, gevoel. Ek het besluit om oor te begin. Ek het probeer om 'n bietjie meer te leer oor informatika om 'n bestaan ​​te kan maak (ek is dit verskuldig aan Simone). Ek het genoeg geleer om die masjiene wat ek gebruik, te kan monteer, en van tyd tot tyd 'n bietjie onderhoud kan doen en verander. Vandag doen ek al 'n paar webwerwe... Dit gee nie veel nie, maar ek hou aan om dit te neem. Ek het groter projekte, maar ek het nie genoeg hulpbronne nie.
Terwyl ek in die ondersteuningshuis gewoon het, het ek gedink dat ek mal sou word weens die gebrek aan perspektief op die lewe, die gebrek aan 'n horison, die gebrek aan hoop. Ondersteuningshuise vervul 'n sekere sosiale rol, maar dit was nie wat ek gesoek het nie. Ek wou nie 'n plek hê om te wag totdat die dood sou kom nie, ek wou veg vir my lewe, in die breedte van wat ek verstaan ​​as die lewe.
Skielik het alles verander, amper gemaklik. Daar was 'n nuwe pasiënt in die ondersteuningshuis, Waldir, baie swak, wat daagliks na die hospitaal Dia moes gaan. Daar was niemand wat hom vergesel het nie en ek is gevra of ek dit sou doen.
Het gesê ja. Dit was immers 'n geleentheid om nuttig te wees en nog 'n kans om uit te kom, die wêreld te sien, mense, my gedagtes skoon te maak.
Dit was 'n relatiewe eenvoudige roetine: in die oggend het ek hom gaan bad, sy bedsere skoongemaak (ek moes baie leer oor menslike broosheid en besef dat dit eendag ek op sy plek kan wees ...), ek het die verbande gedoen soos die verpleegster my geleer het en stuur hom stap vir stap na die ambulans, bekend as 'papa tudo', 'n ironie sonder perke ...
Toe ek by die hospitaal aankom, plaas ek hom in 'n rolstoel en neem hom na die derde verdieping, waar hy op 'n bed geplaas word en intraveneuse medikasie ontvang. Ek het die hele dag so daar gebly.
Ek het nie geweet wat hy gehad het nie, maar dit was 'n vreeslike ding, want hy het homself skaars op sy bene ondersteun. Hy het ondersteuning nodig om badkamer toe te gaan, te eet, vir alles ... Selfs 'n glas water kon hy nie vashou nie. Nietemin het ek tyd gekry om die ander pasiënte op daardie vloer te leer ken, en so ver as moontlik vriende te maak, mense te leer ken, hul verhale te maak en hulle my familie te maak. Ek het selfs die vertroue gekry van dokters en verpleegsters wat my as 'n helper gesien het, iemand anders om saam te werk.
Hy was op soek na 'n rolstoel, stoot rekers, doen alles wat hy kon om te help.
Ek het water na 'n pasiënt gebring, verpleegsters gewaarsku oor die druppel wat opgeraak het, die aar wat verlore gegaan het, ek het baie geleer oor die roetine van 'n hospitaal en ek is dit verskuldig aan elkeen van die mense wat ek die voorreg gehad het om te bedien.
Nuwe prikkels in die lewe van 'n MIV-positief
Maar in hierdie tydperk het ek geleer om nie net die lewe nie, maar ook die wêreld self te waardeer. Die wêreld het klank gekry Dolby Surround en kleure in Technicolor. Elke persoon wat ek gesien het, selfs 'n vreemdeling, het vir my te belangrik gelyk om te ignoreer. 'N Voël wat getjirp het, was 'n teken dat ek lewe en dat ek dit kon hoor. Die lewe het vir my heilig geword, te belangrik om vermors te word. Elke dag het elke sekonde 'n groot belang in my manier om dinge raak te sien. Hy is wedergebore, 'n ander geboorte waarin 'n jong volwassene uit 'n ou volwassene na vore kom, soos 'n vlinder wat uit 'n kokon spring, met 'n kragtige poging om die warmte van die son te soek om sy vlerke te rek en sy vlugte te neem. . Baie van wat ek uit die lewe geleer het, het ek in 'n hospitaal gedoen, waar jy op elke oomblik om die lewe geveg het en nie altyd kon wen nie. Hou nie vanweë die doodsangs nie, maar vanweë die belangrikheid van die lewe, wat die heiligste ding is wat ons het, die gawe van die lewe, wat altyd 'n alternatief vind as u dit kans gee. Daarom het ek besluit om alle moontlike lewenskanse te gee, en sy het my al die opbrengste gegee wat ek kan ontvang.
Maar kom ons keer terug na die mense. Onder diegene wat ek ontmoet het, was daar 'n meisie met die naam Mércia, wat volgens hulle die terminale stadium van die siekte bereik het en daarin geslaag het om terug te keer (...). Dit was die gevolge van kombinasie-terapie wat sommige lewens begin red het.
Mércia het haar man se MIV opgedoen en was verbaas deur 'n positiewe MIV-diagnose as gevolg van die tallose opportunistiese infeksies wat haar man binne vyf maande aangeval en vermoor het. Sy het ook nie goed gelyk nie.
Ek wonder altyd hoe 'n persoon siek word van dit of dat en niemand steur hom daaraan om 'n meer diepgaande ondersoek te doen nie; Ek wonder ook hoe die persoon nie besef dat iets verkeerd is nie en tot die einde die "god-gee" laat gaan ... Dit moet die vrees wees om te weet, maar om nie bewus te wees nie, beteken nie dat die probleem nie bestaan ​​nie. En as daar probleme is, is dit die beste om dit reguit in die gesig te staar, verkieslik in u gebied.
Maar toe ek Mércia ontmoet, was sy beter, sy het al soos 'n geskokte poot begin loop. Ek het dit altyd vir haar gesê, sy het geglimlag ... En ek was vol hoop, ek het aan 'n nuwe begin gedink.
Maar ek moes elke dag daar wees en binneaarse medikasie kry. Die happies het haar gemartel, daar is nie meer 'n aar gevind sonder dat daar 30, 50 minute gesoek is nie. En sy huil net om die naald te sien. Ek dink dit het die situasie in u are vererger. Ek het altyd soggens om agt en dertig gaan inloer om te probeer help. Hy omhels haar en hou aan om onsin in haar oor te praat. Hy het harige hare op die 37-jarige meisie deurgegee, en sy het soos 'n kind gelag. Ten minste was hy afgelei, en die verdomde naald het ingekom, die lewe geneem en die voortbestaan ​​geïmproviseer.
Dit het ongeveer twee maande aangehou en sy is ontslaan.
Intussen het Waldir elke dag erger geword. Maar ek kan nie onthou dat ek 'n enkele klag, 'n traan van pyn, niks gesien of gehoor het nie. 'N Onuitspreeklike waardigheid, 'n moed, vir my, heeltemal onbekend.
Na soveel werk met Waldir het ek 'n naweek as geskenk gekry. Ek kon 'n paar mense sien vir wie ek nog steeds lief is, en het my daartoe verbind om Maandag terug te keer. Ek erken dit was 'n verligting. Ek was moeg om pyn, lyding, angs en hulpeloos te voel. Dit was 'n naweek toe ek moes ontspan. Maar ek kon nie. Ek het heeltyd aan Waldir gedink.
Voed hulle jou? Het hulle hom gebad? Word daar goed na hom omgesien? Dink hy dat ek hom verlaat het?
Dit was 'n see van vrae en ek het Maandag in die ondersteuningshuis inmekaargesak en op soek na hom.
'N Siniese glimlag van 'n ander pasiënt en die kennisgewing:
'Waldir is aan die onderkant. Ons het selfs al hul goed gedeel. Hier is so ... ".
Ek het na die hospitaal, vierde verdieping, geskiet, ek het feitlik met geweld ingekom. Ek wou hom sien, 'n paar woorde sê, 'n drukkie gee, om vergifnis vra vir enige fout wat hy begaan het ... 'n Handdruk, enigiets wat ons vriendskap op die oomblik van sy vertrek kon seël.
Die prentjie wat ek gesien het, was skrikwekkend en ek het dadelik verstaan ​​waarom hulle my probeer keer om dit te sien.
Waldir het niks meer herken nie, hy het my nie gesien nie. Hy kyk om homself asof hy ander mense sien, ander dinge ... Binne die nuwe konteks wat hom nader, bedoel ek niks.
Ek het die kamer in stilte verlaat, oë klam, hart verhard, seergemaak deur myself en die lewe. Ek wou dit na 'n beter vlak neem, waar ek die geskenk van die lewe al hoe beter kon geniet. Ek het gevoel dat my 'breek' hom doodgemaak het.
Ek het in die wagkamer gesit en wag vir kennisgewing. Meer as 19 uur het verloop voordat dit verby was en hy kon uiteindelik rus.
Ek het die ondersteuningshuisadministrasie gebel wat my gevra het om die begrafnis te versorg.
Ek het nog nooit so nou met die dood omgegaan nie. Vraestelle, dokumente, sertifikate, lykskouings.
Miliêre tuberkulose (versprei deur die liggaam), soos hulle aan my verduidelik het. Dit het Waldir doodgemaak.
Na drie dae is sy liggaam vrygelaat, in 'n kis van karton, swart geverf, broos soos die lewe self, van diegene wat baie goedkoop was, en dit was ons, die bestuurder, Waldir en ek, na Vila Formosa, waar hy sou gelaat word. Ek onthou dat die uitdrukking op sy gesig rustig was, want ek het hom goed gesien voordat ek die kis toegemaak het ...
Daar was niemand om my te help om die kis graf toe te dra nie. Die bestuurder het geweier. Na baie bedelary het ek daarin geslaag om drie mense, wat nog 'n begrafnis bygewoon het, te help om my hiermee te help, wat my laaste diens aan Waldir was.
Ek kon nie, omdat ek nie 'n duit gehad het nie, 'n blom in daardie graf plant, wat ek nie eers weet waar dit is nie ...
Terug na die strate
Ek is terug na die ondersteuningshuis en het gehuil. Dit was net wat ek oor het ...
Ek het beslis gevoel dat daar nie plek vir my was nie, en dat daar nie plek vir my in so 'n plek was nie. Ek het na 'n ander ondersteuningshuis gesoek en weer het ek nie aangepas nie. Ek het die strate verkies, waar alles moeiliker is, maar ek kon ten minste die rigting van my lewe bepaal. Ek het blikkies, karton, bottels gaan haal en geld verdien. Dit was 'n oorlog. Ek het as straatverkoper gewerk, virtuele troeteldiere, koeldrank, alles en nog wat verkoop. Dikwels moet ek my reg om te werk verdedig op grond van slae en skoppe, net vir 'n verandering ... ek het my lewe bietjie vir bietjie verander ...
Soms het die geld wat ek verdien het my 'n keuse gelaat: eet of slaap?
Hy het gekies om die een dag te slaap en die volgende dag te eet as die geluk beter was. Maar ek het munt geslaan, gegroei, herstel, sonder paniek, maar met 'n mate van onsekerheid.
Maande nadat ek die ondersteuningshuis verlaat het, het ek die CRTA binnegegaan om myself te versorg en op die agt verdiepings langs die trap afgekom. Ek het na die bokant van die gebou gegaan omdat ek die geleentheid wou hê om soveel moontlik mense te ontmoet. Toe ek deur al die kamers gaan, het ek uiteindelik Mércia ontmoet, wat geslaap het, met haar oë oop, baie verslae, so verslae dat ek bang geword het. Sy skrik ook vir die skielike aankoms van 'n persoon en word wakker.
Daar was nie veel om te sê nie. Ek het duidelik besef dat dit die einde was, ek het al geleer om die dood aan die gang te identifiseer. En sy het vir my gesê:
- Cláudio, ek is moeg. Nie wil lewe nie. Ek kan dit nie meer alles doen nie.
Selfs sonder hoop het ek haar uitgeskel en vir haar gesê om te lewe, te veg, nie toe te gee noudat sy so naby was nie (wat?!), Dat sy net nog 'n dag sou gaan, dat sy een dag op 'n slag sou leef.
Sy het my vertel dat sy al lank een dag op 'n slag geleef het en dat sy daarna een uur op 'n slag begin leef het, en nou tel sy die minute ...
Ek het so lank as wat ek kon by haar gebly, maar ek moes gaan. Dit was 'n Vrydag, en die lewe het my daar buite geroep en verpligtinge en verpligtinge geëis ...
Toe ek sê dat ek vertrek, het sy my omhels en bedank:
- Dankie vir alles, Cláudio
Ek het gehuil terwyl ek nou huil, en ek het geen woord gehad nie ... Dit was die laaste keer dat ek haar lewend op aarde gesien het. Hy is tuis oorlede, tesame met sy gesin, wat ietwat verlig gevoel het (...).
Ek het so voortgegaan met die lewe, soveel as moontlik gewerk, vooroordele van naderby leer ken en gevoel hoe skerp en wreed sy lem is, verraderlik en onversetlik.
Job? Glad nie. Niemand neem een ​​keer per maand iemand in diens wat werk mis nie. Ek draai om.
Ek is getroud met 'n meisie wat deur my aanbid is, wat nie die virus gehad het nie en nie vandag het nie. As ons seks het, gebruik ons ​​kondome. Ons weet dat ons lewens belangriker is as die afwesigheid van latex, ons probeer om onsself te respekteer en lief te hê.
Om aan die lewe te bly en gesond te bly, volg ek my medisyne voorskrifte elke paar uur, elke dag. Dit is 'n kroeg. Moeilik om te beheer, maar noodsaaklik. Ek gebruik 'n kalender, rekenaar en vriende, sowel as my geliefde vrou, sodat ek nie die ure mis nie. Ek gee die medisyne toe asof ek suurstof in 'n versonke duikboot toedien.
Vandag hou ek myne werf (www.soropositivo.org), terwyl ek wag vir 'n kuur of iets anders, wat ook al, selfs 'n borgskap. Ek het doelwitte, ek wil help om hierdie situasie van diskriminasie te verander, en as ek nie alles alleen kan doen nie, sal ek ten minste die grondslag kan lê vir 'n waardiger lewenswyse vir mense met MIV.
Ek versamel mense om my. Nie van my nie, maar van my idees wat stadig en altyd sal versprei totdat dit 'n onbeheerbare golf is.
Ek leef miskien nie om dit te sien nie. Maar hierdie punt maak nie saak nie.
Die belangrikste is dat ander mense, soos ek, 'n geskiedenis het soos ek en hulle leef. Ek is nie 'n wonderwerk nie, ek is nie 'n uitsondering nie.
Die lewe is altyd moontlik, selfs met MIV.
Mense moet hiervan bewus wees.
Ons leef en ons wil aan die lewe bly.
Ons is gesinshoofde, broodwinners, verantwoordelik vir ons lotgevalle.
Ons het dieselfde verpligtinge as almal. Dit is baie konsekwent dat ons dieselfde geleenthede het. Dit is nie regverdig dat ons van die lewe uitgesluit word net omdat ons siek is en omdat ons onsself gereeld moet behandel nie.
Ons is respek waardig as mense wat ons is.
Ons is liefde waardig soos enigiemand anders.
Bowenal is ons die lewe werd.
Moenie met my meegevoel hê nie. Solidariseer jouself met die wêreld wat ook joune is.
Claudio SS - Webmeester, 38 jaar oud - MIV-positief sedert hy 30 jaar oud was - Piracicaba / SP
e-pos: seropositivowebsi[e-pos beskerm]
PS. Die persoon wat ek as my geliefde vrou genoem het, wie se naam ek nog nie voorheen geskryf het nie en nou nie sal skryf nie, was 'n soort privaat demoon wat ek gehad het, wat die hoogste punt bereik het om te sê: 'Wat 'n siekte het u hierdie mark' !
Ek weet dat ek, na die publikasie van die boek, 'n boodskap gehad het om 'n boodskap te sien dat ek nie haar naam in die boek geplaas het nie (nietigheid van nietigheid, dit is alles nietigheid0 en, 'n rukkie later, nie meer haar slegte bui verduur nie, kaal Saterdagoggend het ek Ek het wakker geword en aan die tafel twee maal haar goeie oggend toegewens en sy het my so geantwoord:
"Hoe kan ek 'n goeie dag hê as u die eerste persoon is?"
Ek gryp die geleentheid aan terwyl die eekhoring die haselneut gryp:
Moenie dan bekommerd wees nie, want oor net meer as 'n week sal ek hierdie huis verlaat het ...
en sy: Gaan jy so? U sal nie eers wag vir Kersfees nie.
Ek het gesê dat ek en my siekte nie meer kon uithou om haar gesig te sien nie, in 'n wederkerigheidsregime waarin die dringendste ding was om die paartjie ongedaan te maak, en dit was hoe ek 'n week later, sleg en sleg, in São Paulo gevestig was ... die res is die lewe wat verbygaan en jy sal eers weet wanneer my boek verskyn, herinneringe aan 'n man van die nag
Hier het ek iets gekry om by te voeg. 'N Queen-liedjie met die naam Spread your wings. Dit was my eerste poging om iets te vertaal, en as ek daarna kyk, hier in 2016, blyk dit dat ek my eie profesie onwetend vertaal het ...
26 jaar met MIVVIGS: Dit is nie die einde nie!Getuienis van mense wat met MIV leef. Deurlopende lewensNog een persoon wat met MIV leef!Lewe met MIVLewe met MIV