In ’n onlangse gesprek met ’n verteenwoordiger van die Sinodale Deputate vir Diakonale Sake blyk dit dat daar op die oomblik ’n armblanke-probleem aan die ontwikkel is.
Die saak van armoede hang saam met die gebed wat ons in die Onse Vader bid as ons in die vierde bede bid: “Gee ons vandag ons daaglikse brood.”
2. Die ander kant is die fisiese kant waar die Here ons as sy werktuie gebruik om armoede te verlig.
Kyk na die lelies, hoe hulle groei: hulle arbei nie en hulle spin nie; en Ek sê vir julle, selfs Salomo in al sy heerlikheid was nie bekleed soos een van hulle nie. (Luk. 12:27 AFR53)
Dit beteken dat ons as gelowiges nie ons kinderlike band met die Here moet prysgee nie. Ons mag vir geen enkele oomblik ons vertroue op sy almag prysgee nie.
’n Baie magtige Hand, want al sê ons dit nie in die gebed in soveel woorde nie, weet ons mos almal dat daardie magtige Hand al die visse in die see kosgee, en net so ook die voëls wat vry rondvlieg, en selfs die plante wat oraloor op die aarde groei.
Ons het almal die eerste verpligting dat ons moet bid vir die liggaamlike dinge wat ons nodig het om te kan lewe.
Dis eintlik so uitgebreid dat mens kwalik oor alles kan dink, want geen mens is so skerp dat hy alles wat hy nodig het vir sy voortbestaan kan opnoem nie.
Die gebed dat die Here ons met ons daaglikse brood versorg, is nie ’n gebed van gierigheid nie. Dis ’n gebed wat net vra wat genoeg is – bid vir oorvloed is uitgesluit.
Eintlik is dit so dat baie van ons op hierdie punt uiters skuldig staan, want daar is nie baie mense wat tevrede is met dit wat hulle het nie.
Die punt mag nie misgekyk word nie, want daar is in ons tyd baie mense wat net sweet om die begeertes van hulle harte en hulle bankrekening te bevredig.