Ou Galblaas (deel 2) | SkalkSkryf
« Ou Galblaas
Altz en Heimer’s se Aftree-Oord »
Ou Galblaas (deel 2)
Junie 27, 2016 by Louwie Ou Galblaas (Vervolg)
Is die laaste ding wat ek vermoed het, dat Ou Galblaas ´n vervolg sou hê. Hoe erg kan dit wees? Duisende mense verloor hulle galblase elke dag, en ´n week of wat later is hulle terug by die werk.
Moes geweet het dit sal nie so werk nie. Hier is daar altyd so ´n laaste skop op die skeen net as jy dink alles is nou verby.
Maandag word die operasie gedoen en die bose stene verwyder. Dinsdag gaan ek huis toe. Dit gaan vining beter, is selfs braaf genoeg om fotos van my klippe hier op die werf te plaas. Saterdag gaan dit so goed, ek ry saam met Ma na die plot toe om na die skaapies te gaan kyk, vir ou Jacob ´n groot pizza te gee en vir die kindertjies daar elkeen ´n tjoklit te gee. Baie dapper. Volgende week begin ek weer werk. Maar natuurlik weet ons al teen hierdie tyd: geen goeie daad sal ongestraf bly nie.
Laat Saterdag nag begin die pyn. Ek drink pille. Middernag slaan die pyn met alle geweld toe. Dit voel asof iemand soutsuur met ´n tregter in my ingewande ingegooi het. Dis ´n swart-groen pyn wat jou binnegoed verteer en jou asem uit jou uit wurg. Ek het in my lewe nog nooit soveel pyn verduur nie. Op ´n kol wonder ek vlugtig hoekom iemand koue water oor my kop sal uitgooi terwyl ek in pyn is, toe kom ek agter dis sweet wat so in ´n stroom oor my gesig loop. Daar is absoluut geen afname of onderbreking in die pyn nie. Dit word ook nie erger nie want dit kan nie. Daar is eenvoudig nie plek vir nog meer pyn nie.
Die voordeel daarvan om geskiet te word met ´n haelgeweer wat jou bobeen vergruis, is eerstens dat die donderende slag jou so laat skrik dat jy nie dadelik besef wat gebeur het nie. In die tweede plek verlam die skoot jou been so dat jy vir die oomblik geen pyn voel nie, en jy nog vir die mense kan sê wat om met die been te doen wat so skuins langs jou lê. Jy kan vir hulle sê hoe om jou mooi op te tel en agter in die bakkie te laai om jou by die hospital te kry, en jy bly by jou positiewe om vir die bestuurder die pad te beduie. By die hospital kan jy nog vir die ongevalle personeel sê om jou broek en onderbroek met ´n skêr van jou lyf aft e sny om by die wond uit te kom, en dan verloor jy jou bewussyn en kom eers weer dae later by na die eerste operasie verby is. Genadiglik is jy onder erge verdowing.
Met die hartomlyning was daar ontsettende spierspasmas wat van tyd tot tyd toegeslaan het. Gelukkig het dit sporadies gekom en weer gegaan terwyk ek onder erge verdowing was. Nogtans was dit so seer dat ek nie gedink het ek sal dit oorleef nie.
Dit was lank voor hierdie episode toe die gal iewers uit ´n buisie in my ingewande begin lek het. Nou weet ek wat meer pynlik as ´n hartomlyning is.
Ook met die operasie vir prostraatkanker was daar pyn, maar dit het ´n aanloop gehad en mens kon jou voorberei op wat wag. In vergelyking met die galblaas komplikasie, kinderspeletjies.
Met die aanval van Herpes zoster in die oog was dit ´n ander storie. Dit pyn baie erg en dit voel of jou oog wil uitspring en jou sinus gaan ontplof, en as jy dink dit kan nie erger nie, dan gooi hy jou in ´n diep gat van depressie. En die ding kom weer en weer en weer. Maar steeds is daar geen vergelyking met die pyn van ´n lekkende galbuis nie. Dit begin en dit hou aan tot hulle jou in die ambulans laai, tot hulle jou by ongevalle aflaai, dan deur die CT Scanner druk, dan opereer om die lek te herstel, en dan eers vol pynstillers begin stop, “engeltjie piepie” soos Ma en die kinders dit noem oor die uitdrukking van saligheid wat oor sy gesig spoel sodra die vloeistof in sy lyf begin instroom.
En as jy van ´n hoë muur af donder en jou bekkenbeen van bo tot onder kraak en een hoek afsplinter, het ek geleer, kan jy nog ´n treinrit van Durban tot in Pretoria sonder pynstillers oorleef, al moet jy self jou bagasie op en aflaai en op die peron rondsleep. Ja dis seer, maar nie naastenby so seer as wat ´n klein, lekkende galbuisie aan jou kan doen nie.
Daar is darem nog genade. Om doof te word bring geen pyn mee nie. Dit word net al stiller en stiller tot daar geen geluide meer oor is nie. Die enigste pyn daaraan verbonde is emosionele pyn, en die kan man hanteer. “Cowboys don’t cry”.
Maar hy het dit oorleef, al het Buurman wat Ma agter die ambulans aan hospital toe gevat het, vir sy vrou gesê die oom gaan dit nie oorleef nie. Maandag gaan ons weer die spesialis sien, en oor ses weke kom die stens uit, dan hardloop ons weer volspoed agter wind aan, soos altyd.
“What sound does forgetfulness make?”
Posted in Louwie | Tagged Galstene, Hartomlyning, Prostraatkanker, pyn | 7 Kommentaar	7 Responses
op Junie 27, 2016 at 4:54 nm Hennie Van der Walt
Ai ou Louwie, kan sien hierdie was baie erg ek dink jy loop nou daar in die huis rond en maak seker daar is nie dalk n nuwe drieling in die huis na die episode nie. Ons glo dat jy nou darem weer die lewe in die oee kan kyk.
op Junie 27, 2016 at 7:01 nm seegogga
op Junie 27, 2016 at 7:04 nm rondomtaliedraai
Sterkte Hoop jy is gou beter
op Junie 27, 2016 at 8:26 nm Tannie Frannie
Sjoe, jy het eintlik al baie meer as jou regmatige deel van pyn en lyding gehad!
op Junie 28, 2016 at 11:18 vm Louwie
Dankie Hennie. Ja wat jong, ons is nou ook deur die een. As ek n kat was, dink ek is ek nou besig met my negende lewe. Katvoet vorentoe van hier af!
op Junie 28, 2016 at 11:24 vm Louwie
Dankie Seegogga en Rondomtaliedraai. Ons stoei voort. Ma en die kinders kyk mooi na my.
op Junie 28, 2016 at 11:33 vm Louwie
Tannie Frannie, hoe sal ons weet wat is regmatig? Uit `n ander oogpunt gesien: “Karma is `n bliksem”? Dankie vir die simpatie.