Die polisie in Londen doen dwelmaanvalle by die huis van George Harrison - GESKIEDENIS - Inligting
Die Londense polisie doen dwelmaanvalle by die huis van George Harrison
Die Londense dwelmgroep verskyn in die huis van George Harrison en Pattie Boyd met 'n lasbrief en dwelmsnuffels. Boyd gebruik onmiddellik die direkte blitslyn na die Beatles -hoofkwartier en George keer terug dat sy huis onderstebo is. Na wat verneem word, het hy aan die beamptes gesê: 'U hoef nie die hele bloedige plek onderstebo te draai nie. Al wat u hoef te doen is om my te vra, en ek sou u gewys het waar ek alles bewaar. "
Sonder sy hulp het die konstabels, insluitend sersant Pilcher wat die vorige jaar die dwelmverwante arrestasie van John Lennon beveel het, reeds 'n aansienlike hoeveelheid hasj gevind. Harrison en Boyd is in hegtenis geneem en toe hulle na die polisiekantoor begelei word, het 'n fotograaf begin foto's neem van die beroemde egpaar. Harrison jaag die fotograaf agterna, met die polisie agter hom in die straat in Londen. Uiteindelik het die man sy kamera laat val en George het daarop gestamp voordat die beamptes hom onderwerp het.
Harrison en sy modelvrou, wat Paul en Linda McCartney se troue dieselfde dag weens die arrestasie misgeloop het, is op borgtog vrygelaat. 'N Paar weke later is Harrison en Boyd toegelaat om skuld te beken. Ondanks die taamlik groot hoeveelheid hash wat uit hul huis gekry is, was die owerhede tevrede dat dit alles vir hul persoonlike gebruik was. Hulle is elk 'n boete van 250 pond opgelê en selfs 'n gekonfiskeerde pyp laat terugkeer. Tien jaar later trou Boyd met die kitaarspeler Eric Clapton en Harrison sing en speel op hul troue.
Sersant Pilcher, die man agter die klopjag, is skuldig bevind aan die plant van dwelms in ander gevalle en is in 1972 tronk toe.
George Harrison is in November 2001 oorlede na 'n stryd met kanker.
A londoni rendőrs ég k áb ít ószer-ellenes t ámad ást folytat George Harrison otthon ában
A londoni k áb ít ózer-capata George Harrion é Pattie Boyd h áz ában jelenik meg, parancorral é a k áb ít ózert zippant ó zemfogakkal. Boyd azonnal felh &#
Die polisie in Londen doen dwelmaanvalle by die huis van George Harrison - 12 Maart 1969 - HISTORY.com
Sonder sy hulp het die konstabels, insluitend sersant Pilcher wat die vorige jaar die dwelmverwante arrestasie van John Lennon gelas het, reeds 'n aansienlike hoeveelheid hasj gevind. Harrison en Boyd is in hegtenis geneem en toe hulle na die polisiekantoor begelei word, het 'n fotograaf begin foto's neem van die beroemde egpaar. Harrison jaag die fotograaf agterna, met die polisie agter hom in die straat in Londen. Uiteindelik het die man sy kamera laat val en George het daarop gestamp voordat die beamptes hom onderwerp het.
Die Londense dwelmgroep verskyn in die huis van George Harrison en Pattie Boyd met 'n lasbrief en dwelmsnuffels. Boyd gebruik die direkte blitslyn onmiddellik na die Beatles -hoofkwartier en George keer terug dat sy huis onderstebo is. Na wat verneem word, het hy aan die beamptes gesê: 'U hoef nie die hele bloedige plek onderstebo te draai nie. Al wat u hoef te doen is om my te vra, en ek sou u gewys het waar ek alles bewaar. "
Harrison en sy modelvrou, wat Paul en Linda McCartney se troue dieselfde dag weens die arrestasie misgeloop het, is op borgtog vrygelaat. 'N Paar weke later is Harrison en Boyd toegelaat om skuld te beken. Ondanks die taamlik groot hoeveelheid hash wat uit hul huis gekry is, was die owerhede tevrede dat dit alles vir hul eie gebruik was. Hulle is elk 'n boete van 250 pond opgelê, en selfs 'n gekonfiskeerde pyp is aan hulle terugbesorg. Tien jaar later trou Boyd met die kitaarspeler Eric Clapton en Harrison sing en speel op hul troue.
Brian Jones het geweet hy gaan nog gearresteer word voordat Pilcher opdaag
In die geskiedenis van Sgt. Pilcher, die beampte het 'n lys met rocksterre om te arresteer dat hy in streng volgorde afbeweeg. Op 'n stadium het plaaslike joernaliste na hierdie lys gekyk en kon hulle die sterre afskakel, maar dit het Pilcher en sy goons nie gekeer om hul optrede te maak nie. Die multi-instrumentalis van Rolling Stones, Brian Jones, was een van die ongelukkige sterre. Nadat hy teruggekeer het van die filmfees in Cannes, was Brian Jones gekontak deur joernaliste wat wou weet of hy al in hegtenis geneem is.
Volgens die bellers was hy die volgende op Pilcher se lys en die beampte was besig om hom gereed te maak om na Jones te gaan. Teen hierdie tyd het Jones die telling geken, sodat hy sy hele woonstel skoongemaak het. Toe Pilcher sy stap doen, het die inhegtenisnemende polisiebeamptes reguit na Jones se bed gegaan en 'n "pers Marokkaanse portemonnee met 'n onstuimige gras daarin." Dit was natuurlik geplant.
Pilcher beweer dat hy ook kokaïen in die woonstel gevind het, en toe hy dit vir Jones bring, het hy aan die Rolling Stone -maestro gesê: 'Wel, ek gaan jou nie hiervan aankla nie? Vir 'n duisendste van 'n gram? " Dit was asof Pilcher net met die sterre gespeel het wat hy gearresteer het.
Die verhaal van u gunsteling rocksterre se cannabis -arrestasies
Baie van ons grootste kreatiewe en musikante het cannabis as 'n kreatiewe hulpmiddel gebruik, en dit het hulle gedoen in 'n tyd toe die verbruik nog steeds onwettig was in byna elke wêrelddeel. Met die ekstra ondersoek wat gepaard gaan met lewe onder die soeklig, beteken dit dat arrestasies onvermydelik was.
Hier is sewe verhale van musikale legendes wat gearresteer is weens cannabis en#8211 en hoe hulle (skaars) teruggekeer het na vryheid.
Mick Jagger en Keith Richards
In Februarie 1967 het agtien polisiebeamptes toegeslaan op 'n partytjie by Keith Richards se huis in Engeland. 'N Operasie van hierdie omvang kan vandag as 'n vermorsing van begrotingshulpbronne beskou word, maar die gebruik van cannabis het destyds in die Westerse teenkultuur toegeneem, en polisiedepartemente het gereageer deur beroemdes te teiken om aan te toon dat niemand bo die wet verhewe is nie.
Die polisie het 'n paar kakkerlakke en 'n paar amfetamientablette gevind wat Mick Jagger, wat ook by die partytjie was, by 'n apteek in Italië gekoop het. Dit was nie 'n groot borsbeeld nie, maar dit was genoeg om Richards en Jagger in hegtenis te neem op aanklagte van dwelmbesit.
Jagger en Richards het as voorhoede van The Rolling Stones 'n aantreklike doelwit gemaak vir konserwatiewes in die regstelsel, en in Junie 1967 het die hof hulle albei skuldig bevind. Jagger sou drie maande gevangenisstraf opgelê word, terwyl Richards 'n jaar lank getref is omdat hy 'toegelaat het dat sy huis gebruik word om cannabis te rook.
The Stones het appèl aangeteken, en 'n paar dae later het 'n hoofartikel in die London Times aangevoer dat die regstelsel Jagger en Richards onregverdig behandel het deur hulle strengere vonnisse uit te spreek "as wat gepas sou gewees het vir 'n suiwer anonieme jong man."
Daar was 'n openbare oproer, en 'n paar weke later het die hof beide mans se vonnisse ontruim in reaksie op hierdie PR -stap. ("U kan nie altyd kry wat u wil hê nie," soos die Stones -liedjie lui, maar hierdie keer het hulle dit gedoen).
Op sy beurt was Richards dankbaar vir die bekendheid wat uit sy arrestasie voortspruit, en later in sy outobiografie skryf dat sy verhoor hom vanaand 'n 'volksheld' gemaak het en dat hy 'sedertdien' daarmee volgehou het.
In Oktober 1968 het die Londense polisie John Lennon en sy vriendin Yoko Ono gearresteer vir die besit van cannabis terwyl hulle in Ringo Starr se woonstel gebly het.
Lennon het in onderhoude openlik sy liefde vir cannabis verklaar, en die polisie het dit opgemerk. 'N Voormalige polisieman van Lennon het hom gewaarsku om te alle tye 'n polisie-aanval te verwag, sodat Lennon die woonstel (waarin Jimi Hendrix ook voorheen gebly het) skoongemaak het om van die materiaal ontslae te raak.
Op die oggend van 18 Oktober het die Londense polisie (dieselfde groep wat Mick Jagger en Keith Richards gearresteer het) op Starr se woonstel toegesak. Lennon en Ono het destyds nie gerook nie, maar die snuffelhonde van die polisie het 'n paar hasies in 'n paar bokse opgedaag wat Lennon uit sy huis gebring het. hierdie bokse toe hy dit in die woonstel ingedra het.
Norman Pilcher, speurder van die Scotland Yard -speurder (onthou die naam) het Lennon en Ono gearresteer en in manchette deur 'n skare wat buite die woonstel vergader het, saamgetrek. Lennon was vasbeslote dat nie hy of Ono cannabis op die perseel gerook het nie, maar het steeds skuld beken vir die besit, want hy was bekommerd dat Ono uit die Verenigde Koninkryk gedeporteer sou word as hulle teen die aanklagte in die hof sou veg en verloor.
Die hof het Lennon skuldig bevind, maar hy het vrygelaat nadat hy 'n boete van £ 150 betaal het en hom gewaarsku het dat verdere cannabis -oortredings hom 'n jaar tronkstraf kan verdien. Sy oortuiging het ook beteken dat dit hom jare geneem het om 'n groen kaart in die VSA te kry.
'N Jaar later het sersant Norman Pilcher se dwelmgroep John Lennon se bandmaat George Harrison gearresteer.
Die polisie het 'n klopjag op "die stil Beatle's" -bungalow op 12 Maart 1969 uitgevoer – die dag van Paul McCartney se troue met Linda Eastman. (Hoewel Pilcher dit nooit erken het nie, is dit meer as waarskynlik dat hy die aanval vir hierdie dag beplan het om Harrison te verhinder om die feeste by te woon).
Harrison en sy destydse vrou, Pattie, het gewag terwyl die polisie die huis verskeur het. Sommige van die polisiebeamptes het vir hulle tee gemaak en opgewonde om Harrison te ontmoet, het hom gevra of die Beatles aan nuwe musiek werk.
'Ja,' het Harrison gesê. "Maar jy gaan dit nie hoor nie."
Die polisie het 'n paar gewrigte in die huis gevind. Pilcher nader toe Harrison en beweer dat hy 'n groot klomp hasj in een van Harrison se skoene gevind het. Harrison antwoord dat die smeermiddel geplant is en sê: 'Ek is 'n netjiese man. Ek hou my sokkies in die laai van die sokkies en hou dit in die houer. Dit is nie myne nie."
Pilcher het George en Pattie Harrison gearresteer, en die besprekingsproses by die polisiekantoor het so lank geduur dat hulle inderdaad McCartney se troue misgeloop het.
Later die maand is die Harrisons skuldig bevind aan besit en het elkeen 'n boete van 250 pond betaal. Net soos Lennon, is Harrison deur sy oortuiging geteister en het later probleme ondervind om 'n visum te kry om die Verenigde State te besoek.
En wat sersant Pilcher betref? In 1972 het hy vier jaar tronkstraf opgelê vir meineed ná bewerings dat hy gereeld getuienis geplant het en in die hof gelieg het.
Paul McCartney het in Januarie 1980 in Tokio geland om saam met sy band Wings na Japan te toer, maar hy het nooit die lughawe gehaal nie. Die doeanebeamptes het 'n half pond dagga in sy bagasie gevind en hom na 'n narkotika -aanhoudingsentrum geneem.
'Ons was op die punt om na Japan te vlieg, en ek het geweet dat ek niks sou kry om daar te rook nie,' het McCartney in 2004 vertel. 'Hierdie goed was te goed om in die toilet af te spoel, so ek het gedink ek sal dit saamneem.
McCartney het goeie rede om hierdie kavalier te wees en hy is al verskeie kere gearresteer vir die besit van cannabis, en het altyd met 'n klap oor die pols weggekom.
Maar hierdie keer was dit anders. In Japan het 'n aanklag van dagga -smokkel 'n vonnis van tot sewe jaar se harde arbeid opgelê. Terwyl sy prokureurs gewerk het om hom vrygelaat te kry, het McCartney probeer om optimisties te bly, sy tyd te bestee aan die oefen en die lees van wetenskapfiksieboeke in sy gevangenis, en saam met die ander gevangenes bad (iets waaroor die gevangenes waarskynlik jare daarna gepraat het).
McCartney was nege dae lank opgesluit voordat hy 'vanweë my beroemdheid' opgespring is, soos hy later gesê het. Japanse owerhede het ingestem om hom te laat loop as hy 'n beëdigde verklaring onderteken waarin hy sê dat hy "nie meer cannabis rook nie" en dat alle betrokkenes moes weet dat dit 'n leuen was.
Kyk hier hoe McCartney praat oor sy arrestasie op Carpool Karaoke.
Toe Hendrix en sy bandmaats van die Jimi Hendrix Experience in Mei 1969 op die Pearson -lughawe in Toronto beland, het die Kanadese Mounties klein hoeveelhede cannabis en heroïen in Jimi se bagasie gevind.
Hendrix en sy bandmaats was verstom. Hul padpersoneel het hulle gewaarsku om seker te maak dat hulle sonder smokkelgoed reis, en hulle het hul tasse en klere noukeurig nagegaan voordat hulle na die lughawe gegaan het om seker te maak dat niks daarop geplant is nie. Dit was 'n wettige bekommernis vir Hendrix, net soos die Londense polisie die Rolling Stones, The Beatles en ander bekendes in hul vashouers gehou het, was die polisie in Kalifornië gretig om Hendrix op dwelmklagte vas te trek en het sy huis onder toesig gehou.
Kanadese aanklaers het Hendrix aangekla van die besit, wat hom tot 20 jaar kon wegsit. Hy is op borgtog van $ 10 000 vrygelaat en het nog steeds sy konsert gehou, maar hy het die volgende sewe maande gewag op sy verhoor in 'n toestand van 'pynlike spanning'.
Maar dinge het Hendrix in Desember in die hof gebreek. Sy verdedigingspan het aangevoer dat daar nie van Hendrix verwag kon word om voortdurend bewus te wees van wat hy in sy besittings gehad het nie en dat die dwelms deur Kanadese amptenare in sy bagasie geplant kon word. (Dit was inderdaad baie ongewoon dat die Mounties die lughawe besoek en aankomende passasiers soek, wat hulle aan Hendrix gedoen het). Sy prokureurs het ook daarop gewys dat aanhangers Hendrix -geskenke en klein pakkies gereeld deurgegee het, waarna hy later in sy sak sou steek.
Hendrix se saak is versterk deur die feit dat hy geen ander dwelmgereedskap in sy besit gehad het nie en geen naaldspore in sy arms nie. Die jurie het 'n vryspraak oorhandig na agt uur se beraadslaging, en hy het 'n vry man huis toe gevlieg.
David Bowie (met Iggy Pop)
In Maart 1976 het David Bowie se Isolar -toer hom na Rochester, New York, geneem, waar plaaslike speurders hom tydens 'n partytjie gearresteer het.
'N Paar onderduimse polisiebeamptes het die partytjie binnegekom om 'n wenk op te volg dat Bowie en sy gevolg met kokaïen reis. Terwyl die beamptes niks van die stof gevind het nie, het hulle wel 'ongeveer 'n half pond dagga' in 'n slaapkamer in Bowie se hotelpakket ontdek.
Speurders het Bowie en drie ander partytjiegangers in hegtenis geneem, waaronder die medemusikant Iggy Pop. Bowie het sy regte van (Jones) by die polisiestasie gegee, 'n nag in die tronk deurgebring en die volgende dag vertrek nadat hy almal se borg betaal het. Hy was die aand weer op die verhoog.
Die besit van dagga in New York was toe 'n klas C -misdaad, en Bowie sou vyftien jaar gevangenisstraf opgelê word as hy skuldig bevind word (stel jou voor hoe sy afwesigheid die musiektoneel gedurende daardie tyd sou verander het).
Daarop het dit nie gekom nie. Bowie het 'n paar weke later onskuldig gepleit by sy verhoor en het volgehou dat die cannabis nie syne was nie en het later aan Playboy gesê dat dit aan ander partytjiegangers behoort en dat 'ek dit al 'n dekade lank nie aangeraak het nie.'
Die saak is gepas 'n paar weke later formeel uitgestel en op 20 April, alle dae. Die regter het Bowie vrygelaat op borgtog, en die Thin White Duke's Isolar -toer het voortgegaan. Intussen word Bowie se "belaglik koel" skets van die arrestasie vandag nog wyd aanlyn gedeel.
Kyk na beeldmateriaal van 'n perskonferensie wat Bowie oor sy ervaring hier gegee het. ( SKAKEL )
Reggae -pionier Bob Marley –, wat 'n uitgesproke voorstander van die wettiging van cannabis was en na die daad van rook as 'n "sakrament" verwys het, het 'n eie cannabisgeval opgedoen toe hy in Engeland gewoon het.
Daar is nie te veel besonderhede oor hierdie voorval nie, maar ons weet wel dat die polisie hom betrap het terwyl Marley in die lente van 1977 in Londen was aan sy album "Exodus" (die versameling wat ons "Jamming" en "One Love" gegee het). in die openbaar met 'n klein hoeveelheid cannabis.
Hulle het die sanger gearresteer, wat gelieg het oor sy adres by die polisiekantoor en gesê het dat hy in Collingham Gardens 27 woon (waar sy bandmaats was) en waarskynlik dat die polisie nie sy regte adres in Oakleystraat 42, dit is 'n veilige kans dat hy moontlik 'n groter hoeveelheid cannabis gehad het.
Marley is by sy hofverskyning skuldig bevind aan besit. Hy het met 'n ligte straf afgekom, maar die hof het hom beveel om 'n boete te betaal, maar hy het nie 'n tronkstraf gekry nie.
Ongeag oortuiging, dit lyk asof die Stad Londen met liefde terugkyk op Marley se tyd in Engeland. Verlede jaar herdenk The English Heritage Society Marley met 'n spesiale gedenkplaat by sy huis in Oakleystraat 42.
Alhoewel sommige van hierdie verhale naby was, het nie een van hulle 'n tragiese einde gehad nie, en die sterre was binnekort weer aan die gang. (Regsverteenwoordiging op die hoogste vlak is beslis een van die grootste voordele wat met sterre gepaardgaan).
Hierdie verhale bly ongelukkig uitsonderings. Selfs vandag nog kan 'n dagga -arrestasie in die verkeerde jurisdiksie strawwe boetes, tronkstraf of verwoestende kriminele veroordelings meebring.
Maar namate die wettige cannabis -toneel volwasse word, kan ons binnekort 'n punt bereik waar die volgende generasie entoesiaste nie eens 'n tyd sou onthou toe cannabis onwettig was nie. Hopelik sal hierdie verhale op daardie stadium meer argaïes lyk as ooit.
By Northern Standard glo ons dat cannabis sommige van die beste dinge in die lewe verbeter. En om die beste dinge te verbeter, benodig u die beste cannabis.
Daarom skep ons premium, volle spektrum cannabis-ekstrakte via ons eie CO2-ekstraksieproses. Ons gebruik geen snyers, vullers of bymiddels van enige aard nie.
Gaan hier om te sien waar ons uittreksels beskikbaar is, en ons nuwe reeks vape -bykomstighede te sien hier.
Die polisie in Londen doen dwelmaanvalle by die huis van George Harrison - GESKIEDENIS
Die onlangse News of the World 'Telefooninbraakskandaal was nie die eerste keer dat die rooi top onwettige middele gebruik het om stories te bekom nie. In die vroeë sestigerjare het die koerant gereeld met die polisie ruil vir inligting om op sy bladsye te gebruik.
Een van die News of the WorldDie wenke van die polisie het gelei tot die berugste dwelmverhoor van die twintigste eeu, waar Mick Jagger, Keith Richard van The Rolling Stones en die kunshandelaar Robert Fraser in die tronk was in 'n skynbare poging om die band se korrupte invloed op die nasie se jeug.
Vir die eerste keer word die ware verhaal agter die arrestasies en verhoor deur Simon Wells in sy uitstekende boek onthul Skoenlapper op 'n wiel: The Great Rolling Stones Drugs Bust. Wells ' vorige werk bevat boeke oor The Beatles en The Stones, British Cinema en mees onlangs 'n kragtige en ontstellende biografie van Charles Manson. In 'n eksklusiewe onderhoud met Gevaarlike gedagtes, Verduidelik Wells sy belangstelling in die borsbeeld van The Stones:
As student van die 1960's was dit miskien onvermydelik dat ek op 'n stadium sou bots met die hele Redlands -kwessie. Waarskynlik, net soos enigiemand met 'n verbygaande belangstelling in die Stones, het ek dit eers van die legende geweet - die 'Mars Bar', die bontmat, die 'Butterfly On A Wheel' kwotasie, ens. Maar soos die meeste gebeure wat verband hou met die In die 1960's was ek bewus daarvan dat daar 'n agtergrond moes wees, en nie wat in die mite oorgedra is nie. Hierdie verhaal was geen uitsondering nie, en hopelik is die feite net so sensasioneel (indien nie meer nie) as wat in die mitologie oorgegaan het. Boonop was ek as 'n Sussex -seun vertroud met die fisiese landskap van die verhaal, so dit was ook vir my aantreklik. '
Net na agtuur, die aand van 12 Februarie 1967, arriveer die West Sussex -polisie by Keith Richards se huis, Redlands. Binne het Keith en sy gaste - waaronder Mick Jagger, Marianne Faithfull, die galery -eienaar Robert Fraser en "Acid King " David Schneiderman - deelgeneem aan die rustige warmte van 'n dag wat LSD geneem is. Ontspanne luister hulle na musiek, onbewus van die polisie wat buite bymekaarkom. Die eerste aanduiding dat iets op die punt was om te gebeur, kom toe 'n gesig teen die venster verskyn.
Dit moet 'n fan wees. Wie anders kan dit wees? Maar Keith het opgemerk dat dit 'n klein ou dame was. " Vreemde soort fan. As ons haar ignoreer. Sy sal weggaan.
Toe kom dit, 'n harde, dringende klop aan die voordeur. Robert Fraser knik, "Don 't antwoord. Dit moet handelaars wees. Menere bel eerste. " Marianne Faithfull fluister, " As ons geen geraas maak as ons almal regtig stil is nie, gaan hulle weg. " Maar hulle het nie.
Toe Richards die deur oopmaak, word hy gekonfronteer deur 18 polisiebeamptes onder leiding van polisiehoofinspekteur Gordon Dinely, wat aan Richards 'n lasbrief gegee het om die perseel en die persone daarin te ondersoek, kragtens die Wet op Gevaarlike Dwelms 1965. "
Dit was toe die begin van die berugte verhoor van Mick Jagger, Keith Richards en Robert Fraser.
Dit lyk miskien asof ons almal 'n klein stukkie van hierdie verhaal ken, maar eintlik Skoenlapper op 'n wiel: The Great Rolling Stones Drugs Bust shows, ons het nog nooit die hele prentjie gesien nie:
Dit was so 'n bekende verhaal, ek was verbaas dat niemand voorheen 'n boek daaroor geskryf het nie. Dit is een van die ongelooflikste verhale van die 20ste eeu en ek kon nie glo dat dit geïgnoreer is nie, aangesien elke ander hoek van die Stones in die 1960's deeglik ondersoek is. Terwyl ek deur die verhaal gewerk het, het ek duidelik besef hoe die mitologie van die verhaal deur die jare opgebou is. Vir 'n dekade lank vol dwelms, was dit ietwat voorspelbaar dat die gebeure daardie nag op so 'n stratosferiese vlak opgeblaas is. '
Wells het 'n 5 -ster -boek geskryf wat die volledige agtergrondverhaal verduidelik en nuwe inligting bring oor die gebeure rondom die borsbeeld, met veral klem op die afskuwelike aktiwiteite van die News of the World en 'n dowwe koper, speurdersersant Norman "Nobby " Pilcher.
Ek veronderstel dat dit voorspelbaar was gedurende die 1960's met sterre dat die andersins anonieme polisiemag in Londen hul eie bekende koper sou skep. In hierdie geval was dit speurder -sersant Norman Clement Pilcher, ' sê Wells. Norman of "Nobby" soos hy aan sy kollegas bekend was, was nogal 'n karakter, net soos sy onversadigbare begeerte om vinnig deur die geledere van die Londense polisie op te staan. Pilcher het moontlik 'n agenda gehad om die aktiwiteite van die Londense musikante te beperk, maar my eie mening was dat hy die waarde van 'n beroemdheidsbeeld ken. Alhoewel die meerderheid van die jongmense in die hoofstad skynbaar met 'n narkotiese gebruik besig was, het Picher geweet dat 'n berusting deur 'n bekende persoon sy profiel (en deur vereniging, sy span) geweldig sou verhoog. '
Richard Hamilton se portret van Mick Jagger en Robert Fraser in hegtenis geneem.
Pilcher het 'n oorlog gevoer teen die elite van die pop. Gedurende sy tyd by die Drugs Squad was Pilcher verantwoordelik vir die arrestasie van Donovan, Brian Jones, John Lennon en George Harrison. Pilcher het altyd sy man gekry deur sy eie bewyse by enige borsbeeld te bring. Hy is as 'n rock -groepie deur die underground tydskrif vertoon Oz, en John Lennon het hom beskryf as 'semolina pilchard, klim op die Eiffeltoring ' in "I Am The Walrus. "
In ons huidige wêreld van anodyne-musiek wat deur platemaatskappye en TV-talentprogramme as 'n klankbaan vir winkelsentrums, hysbakke en supermarkte uitgepomp word, is dit moeilik om te glo dat musiek, veral popmusiek, ooit oorweeg is revolusionêr en 'n baie werklike bedreiging vir die gevestigde orde. Dink hieraan as u die wêreld voorstel The Rolling Stones bars in 1963 in, want dit was die Stones, hul musiek en hul beweerde dwelmgebruik wat die fokus van die Britse vestiging geword het.
Wat die houding ten opsigte van sagte dwelmgebruik betref, verduidelik Simon, en ek sou sê dat dit die belangrikste oomblik van die 20ste eeu was. 'N Massiewe waterskeiding van mening wat elemente van die sogenaamde "establishment" vir die eerste keer teen die opstandige jongmense opgegee het - die beste voorbeeld in die metafoor van The Rolling Stones. Dit was duidelik dat dit eers deurmekaar sou raak sodra die strydlyne getrek is. Met die voordeel van terugskouing was die debat veels te vroeg - dit was slegs 22 jaar sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog - en duidelik het baie gesaghebbendes aktiewe diens beleef en was ontsteld toe hulle sien hoe hierdie jongmense ongehinderd hul goed uitsteek. Baie het dit as 'n belediging beskou. '
Anders as The Beatles, wat die speletjie gespeel het, en as brutaal en onskadelik beskou is, pakke gedra en geglimlag het, word The Stones as vuil, nors, langharig en swart musiek beskou - R 'n ' B, wat hul aanhangers aangesteek het oproer. Dit alles is nie gehelp deur die bestuurder Andrew Loog-Oldham se verklaring as The Beatles Christus was nie, dan was The Stones die Anti-Christ.
Dinge begin skeefloop ná een van die oproerige optredes van The Stones, waar die beroemde vyf so vinnig as moontlik van die lokaal weggejaag is, maar sonder 'n toiletonderbreking. Op pad huis toe, het hulle by 'n vulstasie ingeloop, waar Bill Wyman gevra het om die herentoilet te gebruik. Die motorhuiswagter hou nie van die voorkoms van Wyman en sy lang hare nie, en ook nie van sy gierende vriende agter in die bakkie nie, en weier toegang tot die baskitaarspeler. Jagger en Brian Jones het betrokke geraak, met Jagger wat gesê het dat hy oral kon pis, wat die drie behoorlik gedoen het. Die voorval het gelei tot 'n verhoor en 'n boete en was die eerste aanduiding dat iemand The Stones in hul visier gehad het. As dit nie die onderneming is nie, dan is skelm elemente:
Ek het moeite gedoen om uit te wys waaruit die 'vestiging' in die middel van die sestigerjare werklik bestaan, en hoe 'hulle' hul wraak teen Mick, Keith en Brian wou beoefen. Uiteindelik glo ek nie dat dit mans in pakke in Westminster was wat die Rolling Stones bespreek en hul ondergang beplan nie. Dit is 'n uiters romantiese beeld, maar dit is eerlikwaar belaglik. In werklikheid was daar 'n Arbeidsregering aan die bewind wat - glo dit of nie - probeer om die nuwe beweging te verstaan, en ook om dwelmgebruik te rasionaliseer deur 'n ingrypende hersiening van die wrede narkotiese wette wat sedert die oorlog van krag was. .
Daar was egter ander- minder gereguleerde- elemente van die sogenaamde establishment wat woedend was vir die manewales deur die jeug van die land, soos getoon deur hul defacto-leiers- popgroepe. Aangesien The Beatles nog steeds die gunsteling van die land was, was The Rolling Stones 'n duidelike teiken vir dele van die "morele meerderheid" om hul milt op te los. Voorspelbaar was dit die News Of The World wat besluit het om die kernsirkel van Mick en Keith te infiltreer en hul persoonlike gewoontes aan hul lesers bekend te maak. Die koerante het op hul beurt die polisie se karte blanch gegee om lede van die groep te aanval. Binnekort was dit 'n oop seisoen vir musikante - maar nie net in die Verenigde Koninkryk nie, maar ook elders. Dus die 'vestiging' in 'n sekere sin, ja, maar nie so baie wil glo nie. '
Daar was nog 'n geritsel van teekoppies toe Richards 'n huis uit die 15de eeu, Redlands, in West Wittering, Sussex, gekoop het. Die einste gedagte dat 'n werkersklas kitaarspeler so 'n deftige woning kan bekostig, het die melk op die ontbyttafels van Middel -Engeland gestop.
Voeg hierby die verskuiwing in die nuus weg van Wing Commanders en derring-do, na popgroepe en haarstyle, toenemend kommer oor die val van die land se sedes en sy rolmodelle.
Aangesien The Beatles onaantasbaar was, veral nadat premier Harold Wilson hulle in 1965 op kontroversiële wyse met MBE's vereer het, het die pers die oë op The Stones gerig vir moontlike vuilheid.
Van besondere belang was die toename in dwelmgebruik onder hierdie jong musikante. Die News of the World stel 'n span joernaliste saam om die sirkel The Stones ' te infiltreer en die maer te kry oor hul dwelmgebruik. Op 'n aand het 'n joernalis met 'n dwelmverslaafde Brian Jones gepraat oor sy chemikalieë. Omdat hulle gedink het dat hulle 'n groot doelwit het, het die koerant die storie uitgevoer. Dit was 'n groot fout, soos die News of the World kon nie hul popsterre van mekaar onderskei nie en het geglo dat hulle Mick Jagger onverwags betrap het, eerder as Jones. Toe die koerant sy verhaal oor Jagger en sy beweerde dwelmbekentenis publiseer, het die sanger die koerant gedagvaar. Dit het die poniekoerant gelei om sy wraak te beplan om Jagger in diskrediet te bring.
In sy boek wys Wells hoe die News of the World werk hand in handskoen saam met die polisie, tik relevante partye oor dwelmpartytjies af, en daag dan op om die gearresteerde te neem wat weggeneem word. Hy het ook die verhaal agter die aanval blootgelê.
Deur die gesprekke met die polisie in Chichester op daardie tydstip, weet hulle eintlik van Keith Richards se teenwoordigheid op Redlands en was hulle ook bewus daarvan dat daar waarskynlik dwelms gebruik word. Eintlik het 'n voormalige lid van die dwelmgroep my vertel dat hulle nie die minste belangstel om 'n aanval op Keith se huis te doen nie, aangesien dit baie min bewys, en boonop 'n enorme kollig op hul bedrywighede werp.
'Die nuus van die wêreld was gretig om Mick Jagger se laster teen hulle te bluf en het Scotland Yard gebel om te sien of hulle die naweek van 12 Februarie 1967 'n klopjag op Richards se huis sou instel. die tyd (nie Pilcher nie) het op die punt afgestaan ​​en gesê dat dit 'n martelaarskapstatus sou skep vir Mick en Keith as hulle daarmee voortgaan.
'Ongeskrik, die News Of The World het toe die Chichester -polisie gekontak en skynbaar hul hand gedwing om die klopjag die naweek te doen. As 'n mens die boek lees, merk 'n mens op dat hoewel die polisie in Chichester 'n briefie gehad het om arrestasies uit te voer - hulle eintlik almal met groot respek behandel het.
Terloops, in Londen is 'n kommunikasie tussen die polisie en die pers aktief gehandhaaf - soos veral blyk uit die aanval op John en Yoko aan die einde van 1968. Die pers was inderdaad net voor Pilcher en sy span opgedaag het! Ek het moeite gedoen om daarop te wys dat die aanval op Redlands nogal 'n rustige aangeleentheid was (in teenstelling met die algemene opvatting) met die meeste polisielede wat uit dorpsdobbe en deeltydse werknemers bestaan. Die polisie in Londen is van verskillende doek gesny.
Soos u kan dink, is die polisie wat teenwoordig was tydens die aanval, huiwerig om kommentaar te lewer oor die optrede van die nag. Trouens, die meeste het my vooruitgang verwerp. Nietemin is ek in aanraking gebring deur iemand wat die aand by was. Hy het 'n merkwaardige geheue en kon my inlig oor al die besonderhede rakende die beplanning en die persoonlikhede wat daaraan deelgeneem het. In teenstelling met al die ander berigte wat verskyn het, was dit 'n taamlik onstuimige karavaan van die polisie wat op Redlands neergedaal het-die meeste van hulle was net die dorpie Bobbies en ander wat die naweek aan die suidkus ingesleep het. Ek het die tydlyn van die gebeure vinnig uiteengesit en afgelei dat die hele aanval binne 'n paar uur beplan is. '
Ek kon bewys dat die NIE het op daardie stadium na die telefoon geluister en informante afbetaal. In werklikheid lyne met NIE verslaggewers en die Metropolitaanse polisie was ondeelbaar. Die joernalis Trevor Kempson, wat die fyn besonderhede van die party van die Redlands ontlok het, werk duidelik nou saam met die polisie in ruil vir skoppe toe strooptogte en/of arrestasies gemaak is. Alhoewel Kempson in die geval van die Redlands-storie pas die wenk aan die polisie in Chichester gemaak het nadat Scotland Yard dit deurgegee het. '
Die polisie het amfetamiene/reissiektepille in die sak van Jagger se baadjie ontdek. Jagger het die pille in Italië gekry, waar dit wettiglik beskikbaar was vir reissiekte.
Heroïen en 8 kapsules metielamfetamienhidrochloried is op Robert Fraser gevind, terwyl die oorblyfsels van dagga wat in 'n asbak gevind is, Richards betrek.
Die ontwykende 'Acid King ' David Schneiderman
Vreemd genoeg is die draagbare dwelmkas van David Schneiderman, wat LSD en dop bevat, nie deur die polisie ondersoek nie, wat vrae laat ontstaan ​​het oor die betrokkenheid van "Acid King 's ":
Die ontwykende David Schneidermann bly waarskynlik die mees raaiselagtige figuur in rock and roll -folklore. Tog, vir 'n verhaal wat so kragtig hang af van die bekende optrede van die sogenaamde 'Acid King', moes ek sy karakter volledig ondersoek, ver bo die mitologie wat beweer dat hy vir die CIA, MI5 of 'n dwelmhandhawingsagentskap werk. Alhoewel dit lekker sou gewees het om te ontdek dat hy 'n soort dwelmhandelaar was, was die werklikheid merkbaar anders, en tog nie minder interessant nie. Die 'Acid King' het beslis 'n geruite lewe na Redlands gehad, en ek het al sy bewegings na die aanval gedokumenteer. Dit is genoeg om te sê dat hy daarin geslaag het om homself te omskep in vele gedaantes- ironies genoeg die meeste op een of ander manier verband gehou met vermaak.
Ek veronderstel dat die een ding wat my verbaas het oor die skryf van die boek, was hoe die mitologie die koue feite oorskry het. Dit is waarskynlik nie verbasend nie, maar die werklikheid was baie interessanter as al die denkbeeldige dinge wat sedertdien geskryf is. Ek veronderstel dat die verrassendste is hoe so baie - insluitend baie van die mense by die Redlands -partytjie - in die oortuiging ingegaan het dat David Schneidermann 'n soort dubbele agent was wat hulle probeer vernietig het. Ek veronderstel dat die ander ding wat absoluut geen verrassing was nie, was dat die manewales van die News Of The World was nie anders as wat tot 2011 plaasgevind het nie. Ek sou waarskynlik sê dat dit meer skokkend as verrassend was, en ek dink dat baie mense verbaas sal wees dat hulle in 1967 sou luister. '
Die poniekoerante was nie net met die telefoon afluister nie, hulle was ook skuldig aan die vervaardiging van wrede en wrede leuens, veral die bewering van "Mars Bar " en die nadelige uitwerking daarvan op die onskuldige Marianne Faithfull of Miss X soos sy in die pers bekend was.
Ek is oortuig dat die aanval op Redlands en die gepaardgaande uitval die Marianne Faithfull se ondergang bespoedig het, ' sê Wells. Trouens, sy het dit aan my bevestig tydens gesprekke oor die boek. 'N Mens moet onthou dat sy net 19 was, en hoewel hy nogal kranksinnig en brutaal was, het die persepsie van haar wat deur die poniekoerant van die "Mars Bar" -leuen getref is, 'n afbrekende uitwerking op haar gehad. Ek dink sy het net gedink dat as dit is wat mense dink ek is, ek dit sal wees. Selfs nou, ongeveer 45 jaar later, is dit nog steeds 'n baie seer punt by haar. '
Wat popsterre en dwelms betref, is ek verstom dat die pers nog steeds so geïnteresseerd is in die verband in die veertig-en-twintig jaar wat verloop het sedert die aangeleentheid. Ondanks die feit dat dwelmgebruik in die alledaagse samelewing opgeneem word (of dit nou 'n goeie of slegte ding is), vind redakteurs die verband steeds nuuswaardig en vind ek dit nogal hartseer. Wat die onderneming as sodanig betref, sou ek sê dat as hulle werklik gedink het dat die Stones op hierdie stadium so 'n korrupte invloed sou wees, hulle die saak op 'n baie meer presiese en presiese manier sou hanteer het - en dit nie oor die hele wêreld kon laat loop nie vraestelle vir die beste deel van 'n jaar.Die drafstap wat die Stones in 1967 gedoen het, dui ook min aan dat die groep se vlerke erg geknip is. Uiteindelik het die hoër klasse van die onderneming Mick en Keith gered - en dit is 'n punt wat by baie mense verlore gegaan het. '
Tydens hul verhoor wat in West Sussex Quarter Sessions gehou is, pleit Jagger en Richards onskuldig en word verdedig deur Michael Havers QC, 'n baie onwaarskynlike held:
'Havers is 'n fassinerende karakter wat vir my die held van die verhaal is. Destyds het hy twee tienerseuns gehad - Phillip en [die akteur] Nigel - wat albei aanhangers van Stones was en saam in 'n band gespeel het. Ek glo dat dit hom 'n insig gegee het in die ingesteldheid van jongmense, selfs al het hy nie veel geweet van die 'pop' -kultuur as sodanig nie. Nietemin moet onthou word dat Havers nie die verhoor van Mick en Keith in Chichester kon wen nie, hoewel hy later die appèlregters in die hooggeregshof kon oortuig. '
As dit by hul verhoor kom, het regter Leslie Block die jurie aangeraai om enige redelike twyfel wat die verdediging gebruik, te ignoreer. Jagger word drie maande opgelê vir die besit van amfetamiene en Richards tot een jaar tronkstraf omdat hy toegelaat het dat cannabis in sy huis.
Robert Fraser het ses maande ontvang vir die besit van heroïen.
Die vonnisoplegging het gelei tot William Rees Mogg, destydse redakteur van die London Tye skryf 'n hoofartikel in die koerant, "Wie breek 'n vlinder op 'n wiel? " wat gehelp het om die openbare mening in die rigting van die Stones te swaai en teen die harde vonnisoplegging, wat later in appèl vernietig is. Wells beskou hierdie gebeurtenisse as bekendheid van [Mick en Keith 's] as martelaars van die 20ste eeu "
Gegewe die reputasie van die Stones as rock and roll outlaws - die feit dat hulle die stigting aangeneem en gewen het - het slegs hul reputasie versterk. Ek dink albei het die voorval redelik vinnig agter die rug gelê. Ek durf sê dinge sou anders gewees het as hulle hul tronkstraf uitgedien het - ek kan my nie voorstel dat Jagger die tronk te goed oorleef nie.
Ek het om 'n hele paar redes nie meer kontak gemaak met Mick en Keith nie. Alhoewel dit voordelig sou gewees het om hul hulp te kry, het my navorsing bewys dat hulle die mite aangegryp het en min gehelp het in die rigting waarin ek die verhaal wou inslaan. Alhoewel dit ietwat ongeloofwaardig kan lyk, is ek nie so gepla deur met die hoofpersone te praat nie. Ek vind dat die minder gevierde karakters in hierdie verhale 'n veel groter helderheid van denke het. As u 40 jaar gelede te doen het, is dit noodsaaklik om so duidelik as moontlik 'n herinnering te hê. Normaalweg behels dit meer tyd om oorspronklike dokumente te soek wat so na as moontlik aan die geleentheid geskryf is. Gelukkig kon ek vir hierdie verhaal 'n hele aantal amptelike dokumente van die polisie, howe en prokureurs bekom wat 'n totaal nuwe siening van gebeure bied. '
Simon Wells het 'n definitiewe verslag geskryf van die gebeure rondom die dwelmbotsing van Redlands, en hy stel die buitengewone vendetta op 'n duidelike en oortuigende manier uiteen News of the World teen The Rolling Stones. Die boek Wells ' ondersoek ook die verhale agter die dwelmborsbeeld van Donovan, John Lennon en George Harrison en die tragiesste, Brian Jones.
Hofstukke uit die Jagger & Richards ' -verhoor - met vergunning van Simon Wells
John Lennon en Yoko Ono word gearresteer vir die besit van dwelms
In die oggend van 18 Oktober 1968 is John Lennon en Yoko Ono deur die Drugs Squad in hegtenis geneem.
Die egpaar woon tydelik in die woonstel van Ringo Starr op 34 Montagu Square, Londen. Na 'n wenk van 'n koerantjoernalisvriend, het hulle die woonstel deeglik skoongemaak om seker te maak dat dit vry is van dwelms.
Voordat die polisie opdaag, het Lennon se vriend, Pete Shotton, gebel. Shotton, wat as polisiebeampte opgelei is, het hulle gehelp om elke kamer na te gaan. Uiteindelik het Ono egter geëis dat Shotton die woonstel verlaat, wat hy gedoen het en die stofsuiersak saamgeneem het.
Die agt-sterk polisietaakspan, onder leiding van die berugte yweraar teen sergeant Norman Pilcher, het om 11:30 die perseel binnegekom. Dit bestaan ​​uit twee speurdersersgeeste, twee speurderskonstabels, 'n polisievrou en twee snuffelhonde-hanteerders, aanvanklik sonder hul honde.
Lennon het probeer om hulle te vertraag deur daarop aan te dring om hul lasbrief deur 'n venster te lees. Hy het Ono ook opdrag gegee om hul prokureur te bel, maar sy het Apple gekontak. Peter Brown het gereël dat prokureurs die toneel bywoon.
Die span het 219 korrels cannabishars ontdek en Lennon en Ono na die polisiestasie in Paddington Green geneem. Daar word hulle aangekla van die besit en die belemmering van die polisie in die uitvoering van 'n deursoekingsbevel.
Ons lê in die bed en voel baie skoon en dwelmloos, want ons het drie weke tevore gehoor dat hulle ons kom haal - en ons sou dom gewees het om dwelms in die huis te hê. Skielik kom 'n vrou by die voordeur, lui die klokkie en sê: 'Ek het 'n boodskap vir jou.' Ons het gesê: 'Wie is dit? Jy is nie die posman nie. 'En sy sê:' Nee, dit is baie persoonlik, 'en skielik begin hierdie vrou die deur druk. Sy [Yoko] dink dit is die pers of 'n paar aanhangers, en ons hardloop terug en kruip weg. Nie een van ons was aangetrek nie, eintlik het ons net baadjies aangetrek en ons onderste dele het gewys.
Ons het die deur gesluit en ek het gesê: 'Wat is dit? Wat is dit? 'Ek het gedink dis die Mafia of so. Toe was daar 'n groot klap aan die kamervenster, en 'n groot super-polisieman was daar en grom en sê: 'Laat my in, laat my in!' En ek het gesê: 'U mag nie so inkom nie, of hoe? ? 'Ek was so bang. Ek het gesê: 'Kom om die voordeur. Laat my net aantrek. 'En hy sê:' Nee, maak die venster oop, ek gaan val. '
Daar was 'n paar [polisie] voor en 'n paar agter. Yoko het die venster vasgehou terwyl ek aangetrek het-half uit die badkamer geleun sodat hulle kon sien dat ons niks wegsteek nie. Toe begin hulle die deur laai. Ek het 'n groot dialoog met die polisieman gehad en gesê: 'Dit is 'n slegte publisiteit as u deur die venster kom.' En hy het gesê: 'Maak die venster oop, jy sal dit net erger maak.' Ek het gesê: ' Ek wil die lasbrief sien. '' N Ander ou kom op die dak en hulle wys my hierdie koerant, en ek maak asof ek dit lees - net om te probeer dink wat om te doen. Toe sê ek: 'Bel die prokureur, bel die prokureur', maar [Yoko] bel ons kantoor. En ek het gesê: 'Nee, nie die kantoor nie - die advokaat.'
Toe is daar 'n hoogte in die deur, so ek hardloop en maak dit oop en sê: 'OK. OK. Ek is in elk geval skoon, 'dink ek was skoon. En hy sê: 'Ah-ha, het jou as obstruksie gekry!' En ek het gesê: 'O, ja,' omdat ek vol vertroue was dat ek geen dwelms het nie.
Hulle het almal ingekom, baie van hulle en 'n vrou. Ek het gesê: 'Wel, wat gebeur nou? Kan ek die kantoor bel? Ek het binne twee uur 'n onderhoud, kan ek vir hulle sê dat ek nie kan kom nie? 'En hy sê:' Nee, u mag nie 'n oproep maak nie ... Kan ek u telefoon gebruik? 'Dan kan ons advokaat gekom.
Hulle [die polisie] het 'n paar honde saamgebring. Hulle kon eers nie die honde vind nie - en hulle het aanhoudend gebel en gesê: 'Hallo, Charlie, waar is die honde? Ons was hier 'n halfuur. 'En die honde kom.
Ek het al my goed in my woonstel laat inskuif, en ek het nog nooit daarna gekyk nie. Dit was net daar vir jare. Ek het kameras en klere bestel - maar my bestuurder het 'n verkyker gebring wat ek nie in my woonstel nodig gehad het nie. En binne die verkyker was 'n bietjie hasie van verlede jaar. Iewers anders in 'n koevert was nog 'n stukkie hash. So dit was dit.
27.3 hasjkorrels in 'n onbedekte bruin koevert in 'n blou kattebak in die slaapkamer
'N Sigaretkas met spore hasj op die slaapkamervloer
'N Sigaretrolmasjien met spore van cannabis bo -op 'n spieël in die slaapkamer
191.8 hasjkorrels in 'n verkykerkas in die sitkamer
Lennon en Ono is deur die menigte fotograwe buite opgeruk en is met die polisiemotor na Paddington Green geneem. Daar het Lennon met EMI se sir Joseph Lockwood gepraat, wat advies gegee het oor hoe om met die polisie om te gaan. 'Dit is sersant Lennon, kan ek u help?' Sê Lennon toe hy die oproep neem.
Die egpaar is aangekla en beveel om die volgende dag in die hof te verskyn.
Harrison is gebore te Arnold Grove 12 in Wavertree, Liverpool op 25 Februarie 1943.  Hy was die jongste van vier kinders van Harold Hargreaves (of Hargrove) Harrison (1909–1978) en Louise (née French  1911–1970 ). Harold was 'n buskondukteur wat as skeepsbestuurder op die White Star Line gewerk het,  en Louise was 'n winkelassistent van Ierse Katolieke afkoms.  Hy het een suster, Louise (gebore 16 Augustus 1931), en twee broers, Harold (gebore 1934) en Peter (20 Julie 1940 - 1 Junie 2007).  
Volgens Boyd was Harrison se ma veral ondersteunend: "Al wat sy vir haar kinders wou hê, is dat hulle gelukkig moet wees, en sy besef dat niks George so gelukkig maak as om musiek te maak nie."  Louise was 'n entoesiastiese musiekliefhebber, en sy was bekend onder vriende vir haar harde sangstem, wat besoekers soms laat skrik het deur die Harrisons se vensters te rammel.  Toe Louise swanger was met George, het sy gereeld na die weeklikse uitsending geluister Radio Indië. Harrison se biograaf Joshua Greene het geskryf: "Elke Sondag het sy ingeskakel by mistieke klanke wat sitars en tablas veroorsaak, in die hoop dat die eksotiese musiek vrede en kalmte by die baba in die baarmoeder sou bring." 
Harrison woon die eerste vier jaar van sy lewe in Arnold Grove 12, 'n huis in 'n doodloopstraat.  Die huis het 'n buitetoilet en die enigste hitte was afkomstig van 'n enkele steenkoolvuur. In 1949 word die gesin 'n raadshuis aangebied en verhuis na 25 Upton Green, Speke.  In 1948, op die ouderdom van vyf, het Harrison by die Dovedale Primary School ingeskryf.  Hy het die elf-plus-eksamen geslaag en van 1954 tot 1959 die Liverpool Institute High School for Boys bygewoon.   Alhoewel die instituut wel 'n musiekkursus aanbied, was Harrison teleurgesteld oor die afwesigheid van kitare en het gevoel dat die skool "het [studente] tot angs geskep". 
Harrison se vroegste musikale invloede sluit in George Formby, Cab Calloway, Django Reinhardt en Hoagy Carmichael  deur die 1950's, Carl Perkins en Lonnie Donegan was beduidende invloede.  Vroeg in 1956 het hy 'n epifanie gehad: terwyl hy op sy fiets gery het, het hy Elvis Presley se "Heartbreak Hotel" uit 'n nabygeleë huis hoor speel, en die lied het sy belangstelling in rock and roll gewek.  Hy het gereeld agter in die klas kitare in sy skoolboeke gesit en later gesê: "Ek was heeltemal in kitare."  Harrison noem Slim Whitman as 'n ander vroeë invloed: "Die eerste persoon wat ek ooit 'n kitaar sien speel het, was Slim Whitman, óf 'n foto van hom in 'n tydskrif óf regstreeks op televisie. Daar kom beslis kitare in." 
Aanvanklik was Harold Harrison bang vir sy seun se belangstelling om 'n musiekloopbaan te volg. In 1956 koop hy egter vir George 'n Hollandse Egmond plat-akoestiese kitaar, wat volgens Harold £ 3,10s gekos het-(gelykstaande aan £ 90 in 2021 ).   Een van sy pa se vriende het Harrison geleer hoe om "Whispering", "Sweet Sue" en "Dinah" te speel. Geïnspireer deur Donegan se musiek, het Harrison saam met sy broer Peter en 'n vriend, Arthur Kelly, 'n skifgroep gevorm, die Rebels.  In die bus skool toe ontmoet Harrison Paul McCartney, wat ook die Liverpool Institute bygewoon het, en die paartjie het gebind oor hul gedeelde liefde vir musiek. 
Harrison het saam met McCartney en John Lennon deel geword van die Beatles toe die orkes nog 'n skifgroep was, die Quarrymen. In Maart 1958 het hy 'n oudisie vir die Quarrymen by die Rory Storm's Morgue Skiffle Club gedoen, terwyl hy Arthur "Guitar Boogie" Smith se "Guitar Boogie Shuffle" gespeel het, maar Lennon het gevoel dat Harrison, wat pas 15 geword het, te jonk was om by die band aan te sluit.  McCartney het 'n tweede ontmoeting gereël op die boonste dek van 'n Liverpool -bus waartydens Harrison Lennon beïndruk het deur die hoofkitaarparty vir die instrumentale "Raunchy" op te voer.  Hy het met die groep begin sosialiseer, kitaar ingevul soos nodig,  en daarna as lid aanvaar.  Alhoewel sy pa wou hê dat hy met sy opleiding moes voortgaan, het Harrison op 16 die skool verlaat en 'n paar maande as elektrisiën by Blacklers, 'n plaaslike winkel, gewerk.  Tydens die groep se eerste toer deur Skotland, in 1960, gebruik Harrison die skuilnaam "Carl Harrison", met verwysing na Carl Perkins. 
In 1960 het promotor Allan Williams gereël dat die orkes, wat hulself nou die Beatles noem, speel by die Indra- en Kaiserkeller -klubs in Hamburg, albei in besit van Bruno Koschmider.  Hul eerste verblyf in Hamburg het voortydig geëindig toe Harrison gedeporteer is omdat hy te jonk was om in nagklubs te werk.  Toe Brian Epstein hul bestuurder in Desember 1961 word, het hy hul beeld opgeknap en later 'n opnamekontrak by EMI verkry.  Die groep se eerste enkelsnit, "Love Me Do", bereik 'n hoogtepunt op nommer 17 op die Rekordkleinhandelaar kaart, en teen die tyd dat hul debuutalbum, Asseblief asseblief vir my, vroeg in 1963 vrygestel is, het Beatlemania aangekom.  Harrison was dikwels ernstig en gefokus terwyl hy saam met die orkes op die verhoog was, bekend as "die stil Beatle".   Die naam het ontstaan ​​toe die Beatles vroeg in 1964 in die Verenigde State aangekom het, en Harrison was siek met 'n keelontsteking en koors en is medies aangeraai om soveel as moontlik te praat totdat hy opgetree het Die Ed Sullivan Show soos geskeduleer. As sodanig het die pers Harrison se skynbare lakoniese aard in openbare optredes op die toer opgemerk en die daaropvolgende bynaam het Harrison baie vermaak.  Hy het twee hoofkrediete op die LP gehad, waaronder die lied van Lennon - McCartney "Do You Want to Know a Secret?", En drie op hul tweede album, Met die Beatles (1963).  Laasgenoemde het 'Don't Bother Me', Harrison se eerste solo -skryfkrediet, ingesluit. 
Harrison was die speurder van die Beatles vir nuwe Amerikaanse uitgawes, veral met kennis van soulmusiek.  Teen 1965's Rubber siel, het hy begin om die ander Beatles in folkrock te lei deur sy belangstelling in die Byrds en Bob Dylan, en na Indiese klassieke musiek deur sy gebruik van die sitar op "Norwegian Wood (This Bird Has Flown)".  [nb 2] Hy het later gebel Rubber siel sy "gunsteling [Beatles] album".  Revolver (1966) bevat drie van sy komposisies: "Taxman", gekies as die eerste snit van die album, "Love You To" en "I Want to Tell You".  ​​Sy drone-agtige tambura-deel van Lennon se "Tomorrow Never Knows" was 'n voorbeeld van die band se voortgesette verkenning van nie-Westerse instrumente, , terwyl die sitar- en tabla-gebaseerde "Love You To" die eerste ware uitval van die Beatles verteenwoordig. in Indiese musiek.  Volgens die etnomusikoloog David Reck het laasgenoemde lied 'n presedent geskep in populêre musiek as 'n voorbeeld van die Asiatiese kultuur wat deur Westerlinge met respek en sonder parodie verteenwoordig word.  Skrywer Nicholas Schaffner het in 1978 geskryf dat hy na Harrison se toenemende assosiasie met die sitar na "Norwegian Wood" bekend geword het as "die maharaja van raga-rock".  Harrison het voortgegaan om sy belangstelling in nie-Westerse instrumentasie te ontwikkel, en het 'n swarmandal op "Strawberry Fields Forever" gespeel. 
Teen 1966 het Harrison se belange van die Beatles wegbeweeg. Dit word weerspieël in sy keuse van Oosterse ghoeroes en godsdienstige leiers vir opname op die albumomslag vir Sers. Pepper's Lonely Hearts Club Band in 1967.  [nb 3] Sy enigste komposisie op die album was die Indies-geïnspireerde "Within You Without You", waaraan geen ander Beatle bygedra het nie.  Hy speel sitar en tambura op die snit, ondersteun deur musikante van die London Asian Music Circle op dilruba, swarmandal en tabla.  [nb 4] Hy het later kommentaar gelewer op die Sers. Peper album: "Dit was 'n meulsteen en 'n mylpaal in die musiekbedryf. Daar is ongeveer die helfte van die liedjies waarvan ek hou en die ander helfte kan ek nie verdra nie." 
In Januarie 1968 het hy die basiese snit vir sy liedjie "The Inner Light" in die EMI se ateljee in Bombay opgeneem, met 'n groep plaaslike musikante wat tradisionele Indiese instrumente bespeel.  Dit was die eerste Harrison-komposisie wat op 'n Beatles-enkelsnit verskyn het as die B-kant van McCartney se "Lady Madonna".  Afkomstig van 'n aanhaling uit die Tao Te Ching, die lied se liriek weerspieël Harrison se toenemende belangstelling in Hindoeïsme en meditasie.  Tydens die opname van Die besies In dieselfde jaar het die spanning in die groep hoog geraak en die tromspeler Ringo Starr het kortliks opgehou.  Harrison se vier liedjieskrywersbydraes tot die dubbelalbum het ingesluit "While My Guitar Gently Weeps", waarin Eric Clapton op die kitaar verskyn, en die "Savoy Truffle" wat deur die horing gedryf word. 
Dylan and the Band was 'n groot musikale invloed op Harrison aan die einde van sy loopbaan by die Beatles.  Tydens 'n besoek aan Woodstock aan die einde van 1968, het hy 'n vriendskap met Dylan aangegaan en was hy aangetrokke tot die band se gevoel vir gemeenskaplike musiek en die kreatiewe gelykheid tussen die orkeslede, wat in teenstelling was met Lennon en McCartney se oorheersing van die liedjieskryf en kreatiewe rigting van die Beatles. Dit het saamgeval met 'n vrugbare tydperk in sy liedjieskryf en 'n groeiende begeerte om sy onafhanklikheid van die Beatles te bevestig.  Die spanning onder die groep het weer verskyn in Januarie 1969, in Twickenham Studios, tydens die verfilmde repetisies wat die dokumentêr van 1970 geword het Laat dit wees.  Gefrustreerd deur die koue en steriele filmstudio, oor Lennon se kreatiewe losbandigheid van die Beatles en deur wat hy as 'n oorheersende houding van McCartney beskou het, verlaat Harrison die groep op 10 Januarie. Hy het twaalf dae later teruggekeer, nadat sy bandmaats ingestem het om die filmprojek na hul eie Apple Studio te verskuif en McCartney se plan om terug te keer na die openbare optrede te laat vaar. 
Die verhouding tussen die Beatles was hartliker, maar nog steeds gespanne, toe die band hul album van 1969 opneem Abbey road.  Die LP bevat wat Lavezzoli beskryf as 'twee klassieke bydraes' van Harrison - 'Here Comes the Sun' en 'Something' - wat hom 'uiteindelik gelyke liedjieskrystatus' met Lennon en McCartney bereik het. Tydens die opname van die album beweer Harrison meer kreatiewe beheer as voorheen en verwerp voorstelle vir veranderinge aan sy musiek, veral van McCartney.  "Something" het sy eerste A-span geword toe dit op 'n dubbele A-kant-enkelsnit met "Come Together" uitgereik is, en die liedjie was nommer een in Kanada, Australië, Nieu-Seeland en Wes-Duitsland,  en die gesamentlike kante was boaan die top die Advertensiebord Warm 100 -grafiek in die Verenigde State.  In die sewentigerjare het Frank Sinatra 'Something' twee keer opgeneem (1970 en 1979) en dit later 'die grootste liefdeslied van die afgelope vyftig jaar' genoem.  Lennon beskou dit as die beste liedjie op Abbey road, en dit het die Beatles se tweede mees gedekte liedjie geword ná "Yesterday".  [nb 5]
In Mei 1970 is Harrison se liedjie "For You Blue" gekoppel aan 'n Amerikaanse enkelsnit met McCartney se "The Long and Winding Road" en word Harrison se tweede hitloper toe die partye op nommer een op die Hot 100 was.  His verhoogde produktiwiteit het beteken dat hy teen die tyd van hul uitbreek 'n voorraad onuitgereikte komposisies bymekaargemaak het.  Terwyl Harrison as liedjieskrywer gegroei het, bly sy komposisionele teenwoordigheid op Beatles-albums beperk tot twee of drie liedjies, wat sy frustrasie vergroot en aansienlik bygedra het tot die uitbreek van die band.  Harrison se laaste opnamesessie met die Beatles was op 4 Januarie 1970, toe hy, McCartney en Starr sy liedjie "I Me Mine" opgeneem het vir die Laat dit wees klankbaan album. 
Vroeë solo -werk: 1968–1969 Redigeer
Voordat die Beatles uitmekaar was, het Harrison reeds twee solo-albums opgeneem en vrygestel: Wonderwall musiek en Elektroniese klankwat albei hoofsaaklik instrumentale komposisies bevat. Wonderwall musiek, 'n klankbaan vir die film van 1968 Wondermuur, meng Indiese en Westerse instrumentasie, terwyl Elektroniese klank is 'n eksperimentele album met 'n prominente Moog -sintetiseerder.  Vrygestel in November 1968, Wonderwall musiek was die eerste solo -album van 'n Beatle en die eerste LP wat deur Apple Records vrygestel is.  Indiese musikante Aashish Khan en Shivkumar Sharma het op die album opgetree, wat die eksperimentele klankcollage "Dream Scene" bevat, wat 'n paar maande voor Lennon se "Revolution 9" opgeneem is. 
In Desember 1969 neem Harrison deel aan 'n kort toer deur Europa saam met die Amerikaanse groep Delaney & Bonnie and Friends.  Tydens die toer wat Clapton, Bobby Whitlock, tromspeler Jim Gordon en orkesleiers Delaney en Bonnie Bramlett ingesluit het, het Harrison skyf kitaar begin speel, en ook begin skryf aan "My Sweet Lord", wat sy eerste enkelsnit as solo geword het kunstenaar. 
Alle dinge moet verbygaan: 1970 Wysig
Vir baie jare was Harrison beperk in sy liedjieskrywery -bydraes tot die Beatles -albums, maar hy het vrygestel Alle dinge moet verbygaan, 'n drievoudige album  met twee skywe van sy liedjies en die derde van die opnames van Harrison wat saam met vriende stamp.   Die album word deur baie as sy beste werk beskou, en dit was bo -aan die ranglys aan weerskante van die Atlantiese Oseaan.   [nb 6] Die LP het die nommer een treffer-enkelsnit "My Sweet Lord" en die top-tien enkelsnit "What Is Life" vervaardig.  Die album is mede-vervaardig deur Phil Spector met behulp van sy "Wall of Sound" -benadering,  en die musikante was Starr, Clapton, Gary Wright, Preston, Klaus Voormann, die hele band Delaney en Bonnie's Friends en die Appelgroep Badfinger.   [nb 7] By vrylating, Alle dinge moet verbygaan is met kritieke lof ontvang  Ben Gerson van Rollende klip beskryf dit as 'van klassieke Spectoriaanse omvang, Wagneriaans, Brucknerian, die musiek van bergtoppe en uitgestrekte horisonne'.  Skrywer en musikoloog Ian Inglis beskou die lirieke van die titelsnit van die album "'n erkenning van die verganklikheid van die menslike bestaan. 'N eenvoudige en treffende gevolgtrekking" vir Harrison se voormalige orkes.  In 1971 het Bright Tunes Harrison aangekla vir inbreuk op outeursreg oor "My Sweet Lord", vanweë die ooreenkoms met die 1963 -treffer "He So Fine" van Chiffons.  Toe die saak in 1976 in die Amerikaanse distrikshof aangehoor word, het hy ontken dat hy die lied doelbewus plagiaat gemaak het, maar die saak verloor, aangesien die regter beslis het dat hy dit onbewustelik gedoen het. 
In 2000 het Apple Records 'n dertigste herdenking van die album vrygestel, en Harrison het aktief deelgeneem aan die promosie daarvan. In 'n onderhoud het hy besin oor die werk: "Dit is eintlik iets wat net soos my voortsetting van die Beatles was. Dit was ek om uit die Beatles te kom en net my eie gang te gaan. Dit was 'n baie blye geleentheid."  Hy lewer kommentaar op die produksie: "Wel, in daardie dae was dit asof die reverb 'n bietjie meer gebruik is as wat ek nou sou doen. Eintlik gebruik ek glad nie galm nie. Ek kan nie Weet, dit is moeilik om dertig jaar later na iets terug te gaan en te verwag dat dit sal wees soos u dit nou sou wou hê. " 
The Concert for Bangladesh: 1971 Wysig
Harrison het op 'n versoek van Ravi Shankar gereageer deur 'n liefdadigheidsgeleentheid, die Concert for Bangladesh, te organiseer, wat op 1 Augustus 1971 plaasgevind het. Die geleentheid het meer as 40 000 mense na twee vertonings in Madison Square Garden in New York gelok.  Die doel van die geleentheid was om geld in te samel om honger vlugtelinge tydens die bevrydingsoorlog in Bangladesh te help.  Shankar het die vertoning geopen, met gewilde musikante soos Dylan, Clapton, Leon Russell, Badfinger, Preston en Starr. 
'N Drievoudige album, Die konsert vir Bangladesj, is in Desember deur Apple uitgereik, gevolg deur 'n konsertfilm in 1972. [nb 8] Die album is toegeskryf aan "George Harrison and Friends", en het die topposisie bo -aan die Britse lys behaal en op nommer 2 in die VSA bereik  en het aangegaan om die Grammy -toekenning vir Album van die Jaar te wen.  Belastingprobleme en twyfelagtige uitgawes het later baie van die opbrengste vasgemaak, maar Harrison het gesê: "Die konsert was hoofsaaklik om aandag te trek aan die situasie. Die geld wat ons ingesamel het, was sekondêr, en hoewel ons geldprobleme gehad het, het hulle steeds baie, selfs al was dit 'n druppel in die see. Die belangrikste was dat ons die woord versprei en gehelp het om die oorlog te beëindig. " 
Lewe in die materiële wêreld aan George Harrison: 1973–1979 Wysig
Harrison se album van 1973 Lewe in die materiële wêreld het die nommer een plek op die Advertensiebord albums vir vyf weke op die lys, en die enkelsnit van die album, "Give Me Love (Give Me Peace on Earth)", bereik ook nommer een in die VSA.  In die Verenigde Koninkryk bereik die LP 'n hoogtepunt op nommer twee en die enkelsnit bereik nommer 8.  Die album is uitbundig vervaardig en verpak, en die dominante boodskap daarvan was Harrison se Hindoe -oortuigings.  Volgens Greene was dit 'baie van die sterkste komposisies van sy loopbaan'.  Stephen Holden, skryf in Rollende klip, het gevoel dat die album 'uiters aantreklik' en 'diep verleidelik' was, en dat dit 'alleen staan ​​as 'n geloofsartikel, wonderbaarlik in sy glans'.  Ander beoordelaars was minder entoesiasties en beskryf die vrylating as ongemaklik, heilig en te sentimenteel. 
In November 1974 word Harrison die eerste eks-Beatle wat deur Noord-Amerika getoer het toe hy met sy 45-date Dark Horse Tour begin het.  Die vertonings bevat gastekolleksies van sy bandlede Billy Preston en Tom Scott, en tradisionele en kontemporêre Indiese musiek uitgevoer deur "Ravi Shankar, Family and Friends".  Ondanks talle positiewe resensies, was die konsensusreaksie op die toer negatief.  Sommige aanhangers het gevind dat Shankar se beduidende teenwoordigheid 'n bisarre teleurstelling was, en baie is beledig deur wat Inglis beskryf as Harrison se "preek".  Verder het hy die lirieke na verskeie Beatles-liedjies verwerk,  en sy sang wat deur laringitis aangetas is, het daartoe gelei dat sommige kritici die toer 'donker hees' noem.  Die skrywer Robert Rodriguez sê: "Hoewel die Dark Horse-toer as 'n edele mislukking beskou kan word, was daar 'n aantal aanhangers wat ingeskakel was vir wat probeer word. iets so opbouend dat dit nooit herhaal kan word nie. "  Simon Leng noem die toer "baanbrekerswerk" en "revolusionêr in die aanbieding van Indiese musiek". 
In Desember het Harrison vrygelaat Donker perd, 'n album wat hom die minste gunstige resensies van sy loopbaan besorg het.  Rollende klip noem dit 'die kroniek van 'n kunstenaar wat uit sy element was, besig was tot 'n spertyd, wat sy te veel belasde talente verswak deur 'n haas om 'n nuwe' LP-produk 'te lewer, 'n band te oefen en 'n langlauftoer saam te stel, alles binne drie weke ".  Die album bereik nommer 4 op die Advertensiebord en die enkelsnit "Dark Horse" het nommer 15 bereik, maar hulle kon nie 'n impak in die VK maak nie.  [nb 9] Die musiekkritikus Mikal Gilmore beskryf Donker perd as "een van Harrison se mees fassinerende werke - 'n rekord oor verandering en verlies". 
Harrison se laaste ateljee-album vir EMI en Apple Records, die siel-geïnspireerde musiek Ekstra tekstuur (lees alles daaroor) (1975),  bereik 'n hoogtepunt op nommer 8 op die Advertensiebord grafiek en nommer 16 in die Verenigde Koninkryk.  Harrison beskou dit as die minste bevredigend van die drie albums wat hy sedertdien opgeneem het Alle dinge moet verbygaan.  Leng het "bitterheid en ontsteltenis" geïdentifiseer in baie van die snitte wat sy jarelange vriend Klaus Voormann gesê het: "Hy was nie reg daarvoor nie. Dit was 'n vreeslike tyd, want ek dink daar was baie kokaïen, en dit is toe ek uit die prentjie kom. Ek het nie van sy gemoedstoestand gehou nie ".  Hy het twee enkelsnitte uit die LP vrygestel: "You", wat die Advertensiebord top 20, en "This Guitar (Can't Keep from Crying)", Apple se laaste oorspronklike enkelsnit. 
Drie en dertig en 1/3 (1976), Harrison se eerste albumvrystelling op sy eie Dark Horse Records -etiket, het die treffers 'This Song' en 'Crackerbox Palace' opgelewer, wat albei die top 25 in die VSA bereik het.  [nb 10] Die surrealistiese humor van "Crackerbox Palace" weerspieël Harrison se assosiasie met Monty Python se Eric Idle, wat 'n komiese musiekvideo vir die lied regisseer.  Met die klem op melodie en musikaliteit, en 'n meer subtiele onderwerp as die vroom boodskap van sy vroeëre werke, Drie en dertig en 1/3 het Harrison sedertdien sy gunstigste kritieke kennisgewings in die VSA besorg Alle dinge moet verbygaan.  Die album bereik 'n hoogtepunt net buite die top tien daar, maar verkoop sy vorige twee LP's.   As deel van sy promosie vir die vrylating het Harrison opgetree Saturday Night Live met Paul Simon. 
In 1979 het Harrison vrygelaat George Harrison, wat gevolg het op sy tweede huwelik en die geboorte van sy seun Dhani.  Saam vervaardig deur Russ Titelman,  die album en die enkelsnit "Blow Away" het beide die Advertensiebord top 20.  Die album was die begin van Harrison se geleidelike terugtrekking uit die musiekbedryf, en verskeie van die liedjies is in die rustige omgewing van Maui in die Hawaiiaanse argipel geskryf.  Leng beskryf George Harrison as "melodieus en weelderig. vreedsaam. die werk van 'n man wat die rock and roll geleef het, droom twee keer en was nou 'n huislike sowel as 'n geestelike geluk". 
Iewers in Engeland aan Wolk nege: 1980–1987 Wysig
Die moord op John Lennon op 8 Desember 1980 het Harrison versteur en sy dekades lange kommer oor stalkers versterk.  Die tragedie was ook 'n diep persoonlike verlies, hoewel Harrison en Lennon in die jare voor Lennon se dood min kontak gehad het.  [nb 11] Na die moord het Harrison gesê: "Na alles wat ons saam deurgemaak het, het ek nog steeds groot liefde en respek vir John Lennon. Ek is geskok en verstom."  Harrison het die lirieke van 'n liedjie wat hy vir Starr geskryf het, aangepas om die lied 'n huldeblyk aan Lennon te maak.  "All That Years Ago", wat vokale bydraes van Paul en Linda McCartney, sowel as Starr se oorspronklike tromparty ingesluit het, bereik 'n hoogtepunt op nommer twee in die Amerikaanse kaarte.   Die enkelsnit is op die album ingesluit Iewers in Engeland in 1981. 
Harrison het vyf jaar na 1982 geen nuwe albums uitgereik nie Troppo weg min kennis van kritici of die publiek gekry.  Gedurende hierdie tydperk het hy verskeie gasverskynings gemaak, waaronder 'n optrede in 1985 tydens 'n huldeblyk aan Carl Perkins getiteld Blou suede skoene: 'n Rockabilly -sessie.  [nb 12] In Maart 1986 het hy 'n verrassende verskyning gemaak tydens die finale van die Birmingham Heart Beat Charity Concert, 'n geleentheid wat gereël is om geld in te samel vir die Birmingham Children's Hospital.  Die volgende jaar verskyn hy tydens die konsert van The Prince's Trust in die Wembley Arena in Londen, met 'While My Guitar Gently Weeps' en 'Here Comes the Sun'.  In Februarie 1987 sluit hy by Dylan, John Fogerty en Jesse Ed Davis aan op die verhoog vir 'n twee uur lange optrede saam met die blues-musikant Taj Mahal.  Harrison onthou: "Bob het my gebel en gevra of ek vir die aand wil uitkom en Taj Mahal wil sien. So het ons daarheen gegaan en 'n paar van hierdie Mexikaanse biere gedrink - en nog 'n paar. Bob sê: ' Hoekom staan ​​ons nie almal op en speel nie, en kan julle sing? ' Maar elke keer as ek naby die mikrofoon kom, kom Dylan op en begin net hierdie gemors in my oor sing, en probeer my gooi. " 
In November 1987 stel Harrison die platinumalbum vry Wolk nege.   Die album is saam met Jeff Lynne van Electric Light Orchestra (ELO) vervaardig, en bevat die weergawe van Harrison van James Ray se "Got My Mind Set on You", wat nommer een in die VSA en nommer twee in die Verenigde Koninkryk.   Die meegaande musiekvideo het aansienlike airplay ontvang,  en nog 'n enkelsnit, "When We Was Fab", 'n terugblik op die loopbaan van die Beatles, het in 1988 twee nominasies vir MTV Music Video Awards verdien.  Opgeneem Op sy landgoed in Friar Park was Harrison se gitaarspeel prominent op die album, wat verskeie van sy jare lange musikale medewerkers insluit, waaronder Clapton, Jim Keltner en Jim Horn.  Wolk nege bereik nommer agt en nommer tien op die Amerikaanse en Britse kaarte onderskeidelik, en verskeie snitte van die album het plek gekry Advertensiebord se Mainstream Rock -kaart - "Devil's Radio", "This Is Love" en "Cloud 9". 
The Traveling Wilburys en keer terug na toer: 1988–1992 Wysig
In 1988 vorm Harrison die Traveling Wilburys saam met Jeff Lynne, Roy Orbison, Bob Dylan en Tom Petty. Die orkes het in die motorhuis van Dylan byeengekom om 'n liedjie op te neem vir 'n Harrison European single release.  Harrison se platemaatskappy besluit dat die snit, "Handle with Care", te goed was vir sy oorspronklike doel as 'n B-kant en het gevra vir 'n volledige album. Die LP, Traveling Wilburys Vol. 1, is in Oktober 1988 vrygestel en onder skuilname aangeteken as halfbroers, vermeende seuns van Charles Truscott Wilbury, sr.  Dit bereik nommer 16 in die Verenigde Koninkryk en nommer 3 in die VSA, waar dit drievoudig platinum gesertifiseer is.  Harrison se skuilnaam op die album was "Nelson Wilbury", hy gebruik die naam "Spike Wilbury" vir hul tweede album. 
In 1989 verskyn Harrison en Starr in die musiekvideo van Petty se liedjie "I Won't Back Down".  In Oktober daardie jaar het Harrison vergader en vrygelaat Best of Dark Horse 1976–1989, 'n samestelling van sy latere solo -werk.  Die album bevat drie nuwe liedjies, waaronder 'Cheer Down', wat Harrison onlangs bygedra het tot die Dodelike wapen 2 filmklankbaan. 
Na die dood van Orbison in Desember 1988, het die Wilburys opgeneem as 'n vierstuk.  Hulle tweede album, wat in Oktober 1990 uitgereik is, het 'n ondeunde titel gekry Traveling Wilburys Vol. 3. Volgens Lynne, "was dit George se idee. Hy het gesê: 'Laat ons die buggers deurmekaar maak.'  The Wilburys het nooit regstreeks opgetree nie, en die groep het nie weer saam opgeneem na die vrystelling van hul tweede album nie. 
In Desember 1991 sluit Harrison by Clapton aan vir 'n toer deur Japan.  Dit was Harrison se eerste sedert 1974 en geen ander het gevolg nie.  [nb 13] Op 6 April 1992 het Harrison 'n voordelekonsert gehou vir die Natural Law Party in die Royal Albert Hall, sy eerste optrede in Londen sedert die Beatles se dakkonsert in 1969.  In Oktober 1992 tree hy op tydens 'n huldigingskonsert van Bob Dylan in Madison Square Garden in New York, saam met Dylan, Clapton, McGuinn, Petty en Neil Young. 
Die Beatles Anthology: 1994–1996 Wysig
In 1994 begin Harrison 'n samewerking met McCartney, Starr en die vervaardiger Jeff Lynne vir die Beatles Anthology projek. Dit bevat die opname van twee nuwe Beatles -liedjies wat opgebou is rondom solo -sang- en klavierbande wat deur Lennon opgeneem is, asook lang onderhoude oor die loopbaan van die Beatles.  "Free as a Bird", wat in Desember 1995 vrygestel is, was die eerste nuwe Beatles -enkelsnit sedert 1970.  In Maart 1996 het hulle 'n tweede enkelsnit, "Real Love", vrygestel. Harrison het geweier om deel te neem aan die voltooiing van 'n derde liedjie.  Hy het later kommentaar gelewer oor die projek: "Ek hoop dat iemand dit aan al my kak -demo's kan doen as ek dood is, maak van hulle liedjies." 
Volg die Bloemlesing Harrison werk saam met Ravi Shankar oor laasgenoemde Gesange van Indië. Harrison se laaste televisie-verskyning was 'n VH-1-aanbieding om die album te bevorder, wat in Mei 1997 opgeneem is.  Kort daarna is by keelkanker by Harrison gediagnoseer . .  Hy gee jare lank rook in die openbaar die skuld vir die siekte. 
In Januarie 1998 woon Harrison die begrafnis van Carl Perkins by in Jackson, Tennessee, waar hy 'n kort vertolking van Perkins se liedjie "Your True Love" uitvoer.  In Mei verteenwoordig hy die Beatles in die Londense hooggeregshof in hul suksesvolle poging om beheer te kry oor ongemagtigde opnames van 'n optrede uit 1962 deur die orkes in die Star-Club in Hamburg.   Die jaar daarna was hy die aktiefste van sy voormalige bandmaats in die bevordering van die heruitgawe van hul animasiefilm uit 1968 Geel duikboot.  
Op 30 Desember 1999 is Harrison en sy vrou by hul huis, Friar Park, aangeval.Michael Abram, 'n 34-jarige man wat aan paranoïese skisofrenie ly, het ingebreek en Harrison met 'n kombuismes aangeval, 'n long gesteek en kopbeserings opgedoen voordat Olivia Harrison die aanvaller ongeskik gemaak het deur hom herhaaldelik met 'n kaggel en 'n lamp te slaan.   Harrison het later gesê: "Ek was uitgeput en kon voel hoe die krag van my afloop. Ek onthou duidelik 'n doelbewuste druk op my bors. Ek kon my long uitasem en het bloed in my mond gehad. Ek het geglo dat ek dodelik gesteek is. "  Na die aanval is Harrison met meer as 40 steekwonde in die hospitaal opgeneem, en 'n deel van sy gebreekte long is verwyder.  Hy het kort daarna 'n verklaring bekend gemaak oor sy aanvaller: "Hy was nie 'n inbreker nie, en hy was beslis nie 'n oudisie vir die Traveling Wilburys nie. Adi Shankara, 'n Indiese historiese, geestelike en groovy-tipe persoon, het eenkeer gesê: "Die lewe is broos soos 'n reëndruppel op 'n lotusblaar." En jy kan dit beter glo. "  [nb 14]
Die beserings wat Harrison tydens die huisinval toegedien is, word deur sy familie in hul kommentaar aan die pers afgemaak. Nadat Harrison vooraf so gesond gelyk het, het diegene in sy sosiale kring geglo dat die aanval 'n verandering in hom teweeggebring het en die oorsaak was van die terugkeer van sy kanker.  In Mei 2001 is dit onthul dat Harrison 'n operasie ondergaan het om 'n kankergroei uit een van sy longe te verwyder,  en in Julie is berig dat hy behandel is vir 'n breingewas in 'n kliniek in Switserland.  Terwyl hy in Switserland was, het Starr hom besoek, maar moes sy verblyf kortmaak om na Boston te reis, waar sy dogter 'n noodoperasie ondergaan het. Harrison, wat baie swak was, het gesê: "Wil jy hê ek moet saam met jou kom?"  In November 2001 begin hy met radioterapie in die Staten Island University Hospital in New York vir nie-kleinsellige longkanker wat na sy brein versprei het.  Toe die nuus bekend gemaak word, beklaag Harrison die skending van die privaatheid van sy dokter, en sy boedel eis later skadevergoeding. [nb 15]
Op 29 November 2001 sterf Harrison op 'n eiendom wat aan McCartney behoort, aan Heatherweg in Beverly Hills, Los Angeles. Hy was 58 jaar oud.   Hy sterf in die geselskap van Olivia, Dhani, Shankar en laasgenoemde se vrou Sukanya en dogter Anoushka, en Hare Krishna -toegewydes Shyamsundar Das en Mukunda Goswami, wat verse uit die Bhagavad Gita.  Sy laaste boodskap aan die wêreld, soos oorgedra in 'n verklaring deur Olivia en Dhani, was: "Alles anders kan wag, maar die soeke na God kan nie wag nie, en wees lief vir mekaar."  [nb 16] Hy is veras op die Hollywood Forever Cemetery en sy begrafnis is gehou by die Self-Realization Fellowship Lake Shrine in Pacific Palisades, Kalifornië.  Sy naaste gesin het sy as volgens Hindoe -tradisie in 'n privaat seremonie in die Ganges- en Yamuna -riviere naby Varanasi, Indië, verstrooi.  Hy het byna £ 100 miljoen in sy testament nagelaat. 
Harrison se laaste album, Breingespoel (2002), is postuum vrygelaat nadat dit voltooi is deur sy seun Dhani en Jeff Lynne.  'n Aanhaling uit die Bhagavad Gita is ingesluit in die album se aantekeninge: "Daar was nooit 'n tyd toe ek of jy nie bestaan ​​het nie. Daar sal ook geen toekoms wees wanneer ons sal ophou om te wees nie."  'n Enkelspeler, 'Stuck Inside a Cloud', wat Leng beskryf as ''n unieke openhartige reaksie op siekte en sterftes', het nommer 27 behaal Advertensiebord se volwasse kontemporêre grafiek.   Die enkelsnit "Any Road", wat in Mei 2003 vrygestel is, bereik 'n hoogtepunt op nommer 37 op die UK Singles Chart.  "Marwa Blues" ontvang die 2004 Grammy -toekenning vir die beste popinstrumentale uitvoering, terwyl "Any Road" genomineer is vir die beste manlike pop -vokale uitvoering. 
Harrison se kitaarwerk met die Beatles was gevarieerd en buigbaar. Alhoewel dit nie vinnig of flitsend was nie, was sy hoofkitaarspeel stewig en kenmerk dit die meer gedempte hoofkitaarstyl van die vroeë 1960's. Sy ritmekitaarspel was vernuwend, byvoorbeeld toe hy 'n capo gebruik om die snare op 'n akoestiese kitaar te verkort, soos op die Rubber siel album en "Here Comes the Sun", om 'n helder, soet klank te skep.   Eric Clapton was van mening dat Harrison 'duidelik 'n innoveerder' was, aangesien hy 'sekere elemente van R & ampB en rock en rockabilly neem en iets unieks skep'.  Rollende klip stigter Jann Wenner beskryf Harrison as "'n kitaarspeler wat nooit opvallend was nie, maar wat 'n aangebore, welsprekende melodiese sin gehad het. Hy het uitstekend in diens van die lied gespeel".  Die kitaarkiesstyl van Chet Atkins en Carl Perkins het Harrison beïnvloed, wat baie van die opnames van die Beatles 'n country -gevoel gegee het.  Hy identifiseer Chuck Berry as 'n ander vroeë invloed. 
In 1961 het die Beatles 'Cry for a Shadow' opgeneem, 'n blues-geïnspireerde instrument wat saam geskryf is deur Lennon en Harrison, wat erkenning kry aan die samestelling van die lied se kitaarparty, voortgebou op ongewone akkoordstemme en die styl van ander Engelse groepe naboots. as die skaduwees.  Harrison se liberale gebruik van die diatoniese toonleer in sy kitaarspel onthul die invloed van Buddy Holly, en sy belangstelling in Berry het hom geïnspireer om liedjies op die blues -skaal te komponeer, terwyl hy 'n rockabilly -gevoel in die styl van Perkins inkorporeer.  [nb 17] 'n Ander van Harrison se musikale tegnieke was die gebruik van kitaarlyne wat in oktawe geskryf is, soos op "I'll Be on My Way". 
Teen 1964 het hy 'n kenmerkende persoonlike styl begin ontwikkel as kitaarspeler, en skryf hy dele wat die gebruik van onoplosbare toon toon, soos met die eindakkoord arpeggios op "A Hard Day's Night".  Op hierdie en ander liedjies uit die tydperk gebruik hy 'n Rickenbacker 360/12 - 'n elektriese kitaar met twaalf snare, waarvan die laagste agt in pare gestem is, een oktaaf ​​uitmekaar, terwyl die hoër vier pare in harmonie is. .  Sy gebruik van die Rickenbacker op 'N Harde dag se nag het gehelp om die model gewild te maak, en die klinkende klank het so prominent geword dat Melodie Maker het dit die Beatles se 'geheime wapen' genoem.  [nb 18] In 1965 gebruik Harrison 'n uitdrukkingspedaal om die volume van sy kitaar op "I Need You" te beheer, wat 'n gesynchroniseerde flautando -effek skep met die melodie wat die dissonansie daarvan oplos deur middel van tonale verplasing.  Hy gebruik dieselfde volume-dekkingstegniek op "Yes It Is" en pas wat Everett beskryf as 'spookagtige artikulasie' toe op die natuurlike harmonieke van die lied. 
In 1966 het Harrison innoverende musikale idees bygedra Revolver. Hy het agtertoe kitaar gespeel op Lennon se komposisie "I'm Only Sleeping" en 'n kontra-melodie op kitaar op "And Your Bird Can Sing" wat in parallelle oktawe bo McCartney se basverslae beweeg het.  Sy kitaarspel op "I Want to Tell You" illustreer die kombinasie van veranderde akkoordkleure met dalende chromatiese lyne en sy kitaarparty vir Sers Pepper "Lucy in the Sky with Diamonds" weerspieël die stem van Lennon op dieselfde manier as wat 'n sarangi -speler 'n khyal -sanger in 'n Hindoe -toewydingslied begelei. 
Everett beskryf Harrison se kitaarsolo van "Old Brown Shoe" as "stingend [en] hoogs Claptonesque".  Hy identifiseer twee van die belangrikste motiewe van die komposisie: 'n bluesagtige trichord en 'n verminderde drieklank met wortels in A en E.  Huntley noem die lied '' 'n sissende rocker met 'n woeste solo.  Na die mening van Greene bevat Harrison se demo vir 'Old Brown Shoe' 'een van die mees komplekse kitaarsolo's op enige Beatles -lied'. 
Harrison speel aan Abbey road, en veral oor "Something", was 'n belangrike oomblik in sy ontwikkeling as kitaarspeler. Die kitaarsolo van die liedjie toon 'n uiteenlopende verskeidenheid invloede, met die blues -kitaarstyl van Clapton en die style van Indiese gamakas.  Volgens die skrywer en musikoloog Kenneth Womack: "'Something' kronkel na die onvergeetlikste van Harrison se kitaarsolo's. 'N Meesterstuk in eenvoud, [dit] strek na die sublieme". 
Nadat Delaney Bramlett hom geïnspireer het om kitskit te leer, het Harrison dit in sy solo -werk begin inkorporeer, wat hom in staat gestel het om baie tradisionele Indiese instrumente na te boots, waaronder die sarangi en die dilruba.  Leng beskryf Harrison se slide kitaar solo op Lennon se "How Do You Sleep?" as vertrek na "die lieflike solis van 'Something'", en noem sy spel "met reg beroemd. een van Harrison se grootste kitaaruitsprake".  Lennon het gesê: "Dit is die beste wat hy nog ooit in sy lewe gespeel het." 
'N Hawaïese invloed is opvallend in baie van Harrison se musiek, wat wissel van sy kitskitwerk Troppo weg (1982) na sy televisievertoning van die Cab Calloway-standaard "Between the Devil and the Deep Blue Sea" op ukulele in 1992.  Lavezzoli beskryf Harrison se skyfiespel op die Grammy-bekroonde instrumentale "Marwa Blues" (2002) as 'n demonstrasie Hawaïese invloede terwyl die melodie met 'n Indiese sarod of veena vergelyk word, en noem dit 'nog 'n demonstrasie van Harrison se unieke skyfie -benadering'.  Harrison was 'n bewonderaar van George Formby en lid van die Ukulele Society of Great Britain, en speel 'n ukelele -solo in die styl van Formby aan die einde van "Free as a Bird".  Hy tree op tydens 'n Formby -byeenkoms in 1991 en dien as die erepresident van die George Formby Appreciation Society.  Harrison speel baskitaar op 'n paar snitte, waaronder die Beatles -liedjies "She Said She Said", "Golden Slumbers", "Birthday" en "Honey Pie".  Hy het ook bas gespeel op verskeie solo -opnames, waaronder "Faster", "Wake Up My Love" en "Bye Bye Love". 
Sitar en Indiese musiek Redigeer
Tydens die Amerikaanse toer van die Beatles in Augustus 1965 stel Harrison se vriend David Crosby van die Byrds hom bekend met Indiese klassieke musiek en die werk van sitar maestro Ravi Shankar.   Harrison beskryf Shankar as "die eerste persoon wat my ooit in my lewe beïndruk het. En hy was die enigste persoon wat my nie probeer beïndruk het nie."  Harrison het gefassineer geraak met die sitar en verdiep hom in Indiese musiek.  Volgens Lavezzoli het Harrison se bekendstelling van die instrument op die Beatles se liedjie "Norwegian Wood" "die sluise vir die Indiese instrumentasie in rockmusiek oopgemaak, wat veroorsaak het wat Shankar 'The Great Sitar Explosion' van 1966–67 sou noem".  Lavezzoli erken Harrison as "die man wat die meeste verantwoordelik is vir hierdie verskynsel".  [nb 19]
In Junie 1966 ontmoet Harrison Shankar by die huis van mev Angadi van die Asian Music Circle, vra om sy student te wees en word aanvaar.  Voor hierdie vergadering het Harrison sy opnames opgeneem Revolver snit 'Love You To' en dra 'n sitaritem by wat Lavezzoli beskryf as 'n 'verstommende verbetering' bo 'Norwegian Wood' en 'die mees vermagde uitvoering op 'n sitar deur enige rockmusikant'.  Op 6 Julie het Harrison na Indië gereis om 'n sitar by Rikhi Ram & amp Sons in New Delhi te koop.  In September, na die laaste toer van die Beatles, keer hy terug na Indië om ses weke saam met Shankar sitar te studeer.  Hy het aanvanklik in Bombay gebly totdat aanhangers van sy aankoms verneem het, en daarna na 'n huisboot op 'n afgeleë meer in Kasjmir verhuis.  Tydens hierdie besoek het hy ook onderrig ontvang van Shambhu Das, Shankar se protégé.  
Harrison bestudeer die instrument tot 1968, toe hy na 'n gesprek met Shankar oor die noodsaaklikheid om sy "wortels" te vind, 'n ontmoeting met Clapton en Jimi Hendrix in 'n hotel in New York hom oortuig het om terug te gaan na kitaarspel. Harrison sê: "Ek het besluit. Ek gaan nie 'n goeie sitar -speler wees nie, want ek moes minstens vyftien jaar vroeër begin het."  Harrison het af en toe die Indiese instrumentasie op sy solo -albums gebruik en bly sterk verbonde aan die genre.  Lavezzoli groepeer hom saam met Paul Simon en Peter Gabriel as die drie rockmusici wat die meeste 'algemene blootstelling aan nie-Westerse musiek, of die konsep van' wêreldmusiek 'gegee het. 
Harrison het sy eerste liedjie, "Don't Bother Me", tydens sy siekbed in 'n hotelbed in Bournemouth gedurende Augustus 1963 geskryf as 'n oefening om te kyk of ek kon skryf 'n liedjie ", soos hy onthou het.  Sy liedjieskryfvermoë het gedurende die loop van die Beatles se loopbaan verbeter, maar sy materiaal het Lennon, McCartney en vervaardiger George Martin nie ten volle respek verdien nie.  In In 1969 het McCartney aan Lennon gesê: 'Tot hierdie jaar was ons liedjies beter as dié van George. Nou hierdie jaar is sy liedjies minstens so goed soos ons s'n. " liedjies verskyn op Revolver, "die album waarop Harrison as liedjieskrywer volwasse geword het", volgens Inglis. 
Harrison het die akkoordprogressie van 'Don't Bother Me' byna uitsluitlik in die Doriese modus geskryf, en toon 'n belangstelling in eksotiese kleure wat uiteindelik uitloop op sy omhelsing van Indiese musiek.  Laasgenoemde het 'n sterk invloed op sy liedjieskryf gehad en het bygedra tot sy vernuwing binne die Beatles. Volgens Mikal Gilmore van Rollende klip, "Harrison se openheid vir nuwe klanke en teksture het nuwe paaie vir sy rock and roll -komposisies oopgemaak. -aardige maniere wat Lennon en McCartney geleen het uit die musiek van Karlheinz Stockhausen, Luciano Berio, Edgard Varèse en Igor Stravinsky. "
Van die Harrison -liedjie van 1967 "Within You Without You", het die skrywer Gerry Farrell gesê dat Harrison 'n 'nuwe vorm' geskep het, wat die komposisie ''n samesmelting van pop en Indiese musiek' noem.  Lennon noem die liedjie een van die beste van Harrison: "Sy verstand en sy musiek is duidelik. Daar is sy aangebore talent, hy het die klank bymekaar gebring."  In sy volgende volledig in Indiese styl, "The Inner Light", omhels Harrison die Karnatak-dissipline van Indiese musiek, eerder as die Hindustani-styl wat hy in "Love You To" en "Within You Without You" gebruik het.  In 1997 skryf Farrell: "Dit is 'n teken van Harrison se opregte betrokkenheid by Indiese musiek dat die Beatles se 'Indiese' liedjies byna dertig jaar lank die mees verbeeldingryke en suksesvolle voorbeelde van hierdie soort samesmelting is - byvoorbeeld 'Blue Jay Way' en 'The Inner Light'. " 
Die biograaf van die Beatles, Bob Spitz, het 'Something' as 'n meesterstuk beskryf, en '' 'n baie opwindende romantiese ballade wat 'Gister' en 'Michelle' sou uitdaag as een van die mees herkenbare liedjies wat hulle ooit gemaak het '.  Inglis oorweeg Abbey road 'n keerpunt in Harrison se ontwikkeling as liedjieskrywer en musikant. Hy beskryf Harrison se twee bydraes tot die LP, "Here Comes the Sun" en "Something", as "voortreflik" en verklaar dat hulle gelyk is aan enige vorige Beatles -liedjies. 
Vanaf 1968 werk Harrison saam met ander musikante wat hy Eric Clapton ingebring het om hoofkitaar te speel op "While My Guitar Gently Weeps" vir die 1968 Beatles 'White Album,  en werk saam met John Barham aan sy debuut solo -album uit 1968, Wonderwall musiek, wat weer bydraes van Clapton ingesluit het, asook Peter Tork van die Monkees.  Hy speel op snitte van Dave Mason, Nicky Hopkins, Alvin Lee, Ronnie Wood, Billy Preston en Tom Scott.  Harrison het liedjies en musiek saam met onder meer Dylan, Clapton, Preston, Doris Troy, David Bromberg, Gary Wright, Wood, Jeff Lynne en Tom Petty geskryf.  Harrison se musiekprojekte tydens die laaste jare van die Beatles het die vervaardiging van Apple Records -kunstenaars Doris Troy, Jackie Lomax en Billy Preston ingesluit. 
Harrison het saam met Clapton die liedjie "Badge" geskryf, wat op Cream se album van 1969 ingesluit is, Totsiens.  Harrison speel ritmiese kitaar op die snit en gebruik die skuilnaam "L'Angelo Misterioso" om kontraktuele redes.  In Mei 1970 speel hy kitaar op verskeie liedjies tydens 'n opnamesessie vir Dylan se album Nuwe oggend.  Tussen 1971 en 1973 was hy medeskrywer en/of vervaardiger van drie top tien treffers vir Starr: "It Don't Come Easy", "Back Off Boogaloo" en "Photograph".  Afgesien van "How Do You Sleep?", Sy bydraes tot Lennon se album uit 1971 Stel jou voor 'n solo -kitaar -solo op "Gimme Some Truth" en dobro op "Crippled Inside" ingesluit.  Ook daardie jaar vervaardig en speel hy skyfgitaar op Badfinger se top tien treffer "Day After Day", en 'n dobro op Preston se "I Wrote a Simple Song".  [nb 20] Hy het saam met Harry Nilsson gewerk aan "You're Breakin 'My Heart" (1972) en saam met Cheech & amp Chong aan "Basketball Jones" (1973). 
In 1974 stig Harrison Dark Horse Records as 'n weg vir samewerking met ander musikante.  Hy wou hê Dark Horse moet as 'n kreatiewe uitlaatklep vir kunstenaars dien, soos Apple Records vir die Beatles.  Eric Idle sê: "Hy is uiters vrygewig, en ondersteun en ondersteun allerhande mense waarvan u nooit sal hoor nie."  Die eerste bedrywe wat by die nuwe etiket onderteken is, was Ravi Shankar en die duo Splinter. Harrison vervaardig en lewer verskeie musikale bydraes tot Splinter se debuutalbum, Die plek waarvoor ek lief is, wat Dark Horse sy eerste treffer, "Costafine Town", verskaf het.  Hy vervaardig en speel ook kitaar en autoharp op Shankar's Shankar -familie en vriende, die ander inhuldiging van die etiket.  Ander kunstenaars wat deur Dark Horse onderteken is, sluit in Attitudes, Henry McCullough, Jiva en Stairsteps. 
Harrison werk saam met Tom Scott aan Scott se album uit 1975 New York -verbinding, en in 1981 speel hy kitaar op "Walk a Thin Line", van Mick Fleetwood's Die besoeker.  Sy bydraes tot Starr se sololoopbaan het voortgegaan met 'Wrack My Brain', 'n Amerikaanse top -40 treffer van 1981 wat deur Harrison geskryf is en vervaardig is  en kitaar -oordubbe tot twee snitte op Vertikale man (1998).  In 1996 het Harrison "Distance Makes No Difference With Love" saam met Carl Perkins opgeneem vir laasgenoemde se album Gaan Cat Go!, en in 1990 speel hy skyfkitaar op die titelsnit van Dylan's Onder die Rooi Hemel album.  In 2001 tree hy op as gasmusikant op Jeff Lynne en Electric Light Orchestra se comeback -album Zoom, en op die liedjie "Love Letters" vir Bill Wyman se Rhythm Kings.  Hy skryf ook saam met sy seun Dhani 'n nuwe liedjie, "Horse to the Water", wat op 2 Oktober agt weke voor sy dood opgeneem is. Dit verskyn op die album van Jools Holland Small World, Big Band. 
Toe Harrison in 1958 by die Quarrymen aansluit, was sy hoofkitaar 'n Höfner President Acoustic, wat hy gou vir 'n Höfner Club 40 -model verruil het.  Sy eerste soliede liggaam elektriese kitaar was 'n Tsjeggiese Jolana Futurama/Grazioso.  Die kitare wat hy op vroeë opnames gebruik het, was hoofsaaklik Gretsch -modelle, gespeel deur 'n Vox -versterker, insluitend 'n Gretsch Duo Jet wat hy in 1961 tweedehands gekoop het en op die albumomslag voorgestel het Wolk nege.  Hy het ook 'n Gretsch Tennessean en 'n Gretsch Country Gentleman gekoop, wat hy op "She Loves You" gespeel het, en tydens die Beatles se 1964 -verskyning op Die Ed Sullivan Show.   In 1963 koop hy 'n Rickenbacker 425 Fireglo, en in 1964 koop hy 'n Rickenbacker 360/12 kitaar, wat die tweede in sy soort was wat vervaardig is.  Harrison verkry sy eerste Fender Stratocaster in 1965 en gebruik dit eers tydens die opname van die Help! album daardie Februarie het hy dit ook tydens die opname gebruik Rubber siel later daardie jaar, veral op die liedjie "Nowhere Man". 
Vroeg in 1966 het Harrison en Lennon elk Epiphone -casino's gekoop waarop hulle gebruik het Revolver.  Harrison het ook 'n Gibson J-160E en 'n Gibson SG Standard gebruik tydens die opname van die album.  Hy het later sy Stratocaster in 'n psigedeliese ontwerp geverf wat die woord "Bebopalula" bokant die slagplaat en die bynaam van die kitaar, "Rocky", op die kop bevat.  Hy speel hierdie kitaar in die Magiese raaiseltoer film en gedurende sy sololoopbaan.  In Julie 1968 gee Clapton vir hom 'n Gibson Les Paul,  wat Harrison die bynaam "Lucy" gegee het.  Omstreeks hierdie tyd verkry hy 'n Gibson Jumbo J-200 akoestiese kitaar,  wat hy daarna aan Dylan gegee het om te gebruik tydens die 1969 Isle of Wight Festival.  Aan die einde van 1968 het Fender Musical Instruments Corporation aan Harrison 'n pasgemaakte Fender Telecaster Rosewood-prototipe gegee, spesiaal vir hom gemaak deur Philip Kubicki.   [nb 21] In Augustus 2017 het Fender 'n 'Limited Edition George Harrison Rosewood Telecaster' vrygestel, gemodelleer na 'n Telecaster wat Roger Rossmeisl oorspronklik vir Harrison geskep het. 
Harrison het gehelp om Ravi Shankar se dokumentêr te finansier Raga en het dit in 1971 deur Apple Films vrygestel.  Hy vervaardig ook, saam met Apple -bestuurder Allen Klein, die Konsert vir Bangladesj film.  In 1973 vervaardig hy die speelfilm Klein Malcolm,  maar die projek het verlore gegaan te midde van die geskille rondom die voormalige Beatles wat hul sakebande met Klein beëindig het. 
In 1973 stel Peter Sellers Harrison aan Denis O'Brien voor. Kort daarna het die twee saam sake gedoen.  In 1978, in 'n poging om te produseer Monty Python se lewe van Brian, het hulle die filmproduksie- en verspreidingsmaatskappy HandMade Films gestig.  Hulle beleggingsgeleentheid het gekom nadat EMI Films op versoek van hul uitvoerende hoof, Bernard Delfont, geld teruggetrek het.  Harrison finansier die produksie van Brian se lewe deels deur sy huis te verpand, wat Idle later genoem het "die meeste wat iemand ooit vir 'n bioskoopkaartjie in die geskiedenis betaal het".   Die film het $ 21 miljoen in die loket in die VSA verdien.  Die eerste film wat deur HandMade Films versprei is, was Die Lang Goeie Vrydag (1980), en die eerste wat hulle vervaardig het, was Tyd Bandiete (1981), 'n mede-draaiboek van die projek deur Monty Python se Terry Gilliam en Michael Palin.  Die film bevat 'n nuwe liedjie van Harrison, 'Dream Away', in die slotkrediete.   Tyd Bandiete Dit was een van die suksesvolste en bekroonde pogings van HandMade met 'n begroting van $ 5 miljoen, en dit verdien $ 35 miljoen in die VSA binne tien weke na die vrystelling daarvan. 
Harrison was uitvoerende vervaardiger vir 23 films met HandMade, insluitend 'N Privaat funksie, Mona Lisa, Sjanghai Verrassing, Withnail en ek en Hoe om vooruit te kom in advertensies.  Hy het verskeie rolle in hierdie films vertolk, waaronder 'n rol as 'n nagklubsanger Sjanghai Verrassing, waarvoor hy vyf nuwe liedjies opgeneem het.  Volgens Ian Inglis het Harrison se "uitvoerende rol in HandMade Films gehelp om die Britse rolprent in 'n krisistyd te onderhou, en dit het 'n paar van die land se mees gedenkwaardige films van die 1980's vervaardig."  Na 'n reeks loketbomme aan die einde van die tagtigerjare en buitensporige skuld wat O'Brien aangegaan het, wat deur Harrison gewaarborg is, het die finansiële situasie van HandMade onseker geword.   Die onderneming het in 1991  gestaak en is drie jaar later verkoop aan Paragon Entertainment, 'n Kanadese korporasie.  Daarna het Harrison O'Brien aangekla vir $ 25 miljoen vir bedrog en nalatigheid, wat 'n vonnis van $ 11,6 miljoen in 1996 tot gevolg gehad het.  
Harrison was sy lewe lank betrokke by humanitêre en politieke aktivisme. In die 1960's ondersteun die Beatles die burgerregtebeweging en protesteer teen die Viëtnam -oorlog. Vroeg in 1971 het Ravi Shankar Harrison geraadpleeg oor hoe om hulp te verleen aan die mense van Bangladesj na die Bhola -sikloon in 1970 en die bevrydingsoorlog in Bangladesh.  Harrison het haastig die liedjie "Bangla Desh" geskryf en opgeneem, wat popmusiek se eerste liefdadigheids -enkelsnit geword het toe dit einde Julie deur Apple Records uitgereik is.   Hy het Apple ook gedwing om Shankar's vry te stel Joi Bangla EP in 'n poging om verdere bewustheid vir die saak te verhoog.  Shankar het Harrison se advies gevra oor die beplanning van 'n klein liefdadigheidsgeleentheid in die VSA. Harrison het gereageer deur die konsert vir Bangladesh te organiseer, wat meer as $ 240,000 ingesamel het.  Ongeveer $ 13,5 miljoen is gegenereer deur die album- en filmversies,  alhoewel die meeste van die geld tien jaar lank in 'n Internal Revenue Service -oudit gevries is, weens Klein se versuim om die geleentheid vooraf as 'n UNICEF -voordeel te registreer.  In Junie 1972 vereer UNICEF Harrison en Shankar en Klein met die toekenning "Child Is the Father of Man" tydens 'n jaarlikse seremonie ter erkenning van hul geldinsamelingspogings vir Bangladesj. 
Vanaf 1980 word Harrison 'n vokale ondersteuner van Greenpeace en CND.  Hy protesteer ook teen die gebruik van kernenergie met Friends of the Earth,   en help met die finansiering Vole, 'n groen tydskrif wat deur die lid van Monty Python, Terry Jones, bekendgestel is.  [nb 22] In 1990 het hy gehelp om sy vrou Olivia se Roemeense Engel -appèl  te bevorder namens die duisende Roemeense weeskinders wat deur die staat in die steek gelaat is na die val van die kommunisme in Oos -Europa.  Harrison het 'n voordele -enkelsnit, "Nobody's Child", saam met die Traveling Wilburys opgeneem en 'n fondsinsamelingsalbum saamgestel met bydraes van ander kunstenaars, waaronder Clapton, Starr, Elton John, Stevie Wonder, Donovan en Van Morrison.  
Die Concert for Bangladesh is beskryf as 'n innoverende voorloper vir die grootskaalse liefdadigheidsrockprogramme wat gevolg het, insluitend Live Aid.  Die George Harrison Humanitêre Fonds vir UNICEF, 'n gesamentlike poging tussen die Harrison -gesin en die Amerikaanse Fonds vir UNICEF, het ten doel om programme te ondersteun wat kinders help wat in humanitêre noodgevalle beland.  In Desember 2007 het hulle $ 450,000 geskenk om die slagoffers van Cyclone Sidr in Bangladesh te help.  Op 13 Oktober 2009 het die eerste George Harrison Humanitarian -toekenning Ravi Shankar gekry vir sy pogings om die lewens van kinders te red en sy betrokkenheid by die konsert vir Bangladesj. 
Teen die middel van die 1960's het Harrison 'n bewonderaar geword van die Indiese kultuur en mistiek, en dit aan die ander Beatles voorgestel.  Tydens die verfilming van Help! in die Bahamas ontmoet hulle die stigter van Sivananda Yoga, Swami Vishnu-devananda, wat elkeen 'n getekende eksemplaar van sy boek gegee het, Die volledige geïllustreerde boek van joga.  Tussen die einde van die laaste Beatles -toer in 1966 en die begin van die Sers Pepper opnamesessies, het hy 'n pelgrimstog na Indië gemaak saam met sy vrou Pattie daar, hy het sitar by Ravi Shankar bestudeer, verskeie goeroes ontmoet en verskillende heilige plekke besoek.  In 1968 reis hy saam met die ander Beatles na Rishikesh in die noorde van Indië om meditasie by Maharishi Mahesh Yogi te bestudeer.  [nb 23] Harrison se gebruik van psigedeliese middels het sy pad na meditasie en Hindoeïsme aangemoedig. Hy het gesê: "Vir my was dit soos 'n flits. Die eerste keer dat ek suur gehad het, het dit net iets in my kop oopgemaak wat in my was, en ek het baie dinge besef. Ek het dit nie geleer nie omdat ek ek het hulle al geken, maar dit was toevallig die sleutel wat die deur oopgemaak het om hulle te onthul. Vanaf die oomblik dat ek dit gehad het, wou ek dit altyd hê - hierdie gedagtes oor die yogi's en die Himalaya, en die musiek van Ravi. " 
In ooreenstemming met die Hindoe -joga -tradisie, het Harrison in die laat 1960's 'n vegetariër geword.  Nadat hy in 1966 verskillende godsdienstige tekste deur Shankar ontvang het, bly hy 'n lewenslange voorstander van die leerstellings van Swami Vivekananda en Paramahansa Yogananda - onderskeidelik yogi's en skrywers van Raja joga en Outobiografie van 'n Yogi.  In die middel van 1969 vervaardig hy die enkelsnit "Hare Krishna Mantra", uitgevoer deur lede van die London Radha Krishna-tempel.  Nadat hy ook die tempelaanhangers in Brittanje help vestig het, ontmoet Harrison hul leier, AC Bhaktivedanta Swami Prabhupada, wat hy beskryf as "my vriend. My meester" en "'n volmaakte voorbeeld van alles wat hy gepreek het".  Harrison het veral die Hare Krishna -tradisie aangeneem japa-joga sing met krale en word 'n lewenslange toegewyde.  [nb 24]
Oor ander gelowe het hy eenkeer opgemerk: "Alle godsdienste is takke van een groot boom. Dit maak nie saak wat jy Hom noem nie, solank jy dit noem."  Hy lewer kommentaar op sy oortuigings:
Krishna was eintlik in 'n liggaam as 'n persoon. Wat dit ingewikkeld maak, is as hy God is, wat doen hy op 'n slagveld? Dit het my eeue geneem om dit te probeer uitvind, en dit was weer die geestelike interpretasie van Yogananda van die Bhagavad Gita wat my laat besef het wat dit is. Ons idee van Krishna en Arjuna op die slagveld in die wa. Dit is dus die punt - dat ons in hierdie liggame is, wat soos 'n wa is, en ons gaan deur hierdie menswording, hierdie lewe, wat 'n soort slagveld is. Die sintuie van die liggaam. trek die perde die wa, en ons moet beheer oor die wa kry deur beheer oor die leisels te kry. En Arjuna sê uiteindelik: 'Asseblief Krishna, u ry met die wa', want tensy ons Christus of Krishna of Boeddha of watter van ons geestelike gidse ook al bring. ons gaan ons wa neerstort, en ons gaan omdraai, en ons gaan doodgemaak word op die slagveld. Daarom sê ons "Hare Krishna, Hare Krishna", en vra Krishna om die wa te kom oorneem. 
Voor sy godsdienstige bekering was Cliff Richard die enigste Britse kunstenaar wat bekend was vir soortgelyke aktiwiteite wat Richard se bekering tot die Christendom in 1966 grootliks deur die publiek opgemerk het. "In teenstelling hiermee," skryf Inglis, "word Harrison se geestelike reis beskou as 'n ernstige en belangrike ontwikkeling wat die toenemende volwassenheid van populêre musiek weerspieël. Wat hy en die Beatles daarin geslaag het om te keer, was die paternalistiese aanname dat gewilde musikante geen ander rol speel as om op die verhoog te staan ​​en hul treffersliedere te sing. " 
Gesin en belangstellings Redigeer
Harrison trou op 21 Januarie 1966 met die model Pattie Boyd, met McCartney as die beste man.  Harrison en Boyd het mekaar in 1964 ontmoet tydens die vervaardiging van die film 'N Harde dag se nag, waarin die 19-jarige Boyd as 'n skoolmeisie gegooi is.  Hulle het in 1974 geskei en hul egskeiding is in 1977 afgehandel.  Boyd het gesê dat haar besluit om die huwelik te beëindig hoofsaaklik te wyte was aan George se herhaaldelike ontrou. Die laaste ontrouheid het uitgeloop op 'n verhouding met Ringo se vrou, Maureen, wat Boyd 'die laaste strooi' genoem het.  Sy beskryf die laaste jaar van hul huwelik as 'aangevuur deur alkohol en kokaïen', en sy verklaar: 'George gebruik oormatig coke, en ek dink dit het hom verander. Dit het sy emosies bevries en sy hart verhard.'  Daarna verhuis sy by Eric Clapton, en hulle trou in 1979.  [nb 25]
Harrison trou op 2 September 1978 met die sekretaris van Dark Horse Records, Olivia Trinidad Arias. Hulle het mekaar in 1974 by die A & ampM Records -kantore in Los Angeles ontmoet, en saam het hulle een seun, Dhani Harrison, gebore op 1 Augustus 1978. 
Hy het die Engelse herenhuis en terrein van Friar Park, sy huis in Henley-on-Thames, herstel, waar verskeie van sy musiekvideo's verfilm is, waaronder 'Crackerbox Palace'. Die terrein het ook as agtergrond vir die voorblad gedien Alle dinge moet verbygaan.  [nb 26] Hy het tien werkers in diens geneem om die tuin van 15 hektaar in stand te hou.  Harrison het kommentaar gelewer oor tuinmaak as 'n vorm van ontsnapping: 'Soms voel ek asof ek eintlik op die verkeerde planeet is, en dit is wonderlik as ek in my tuin is, maar die oomblik dat ek by die hek uitkom, dink ek:' Wat de hel doen ek hier? '" Sy outobiografie, Ek, ek, myne, word gewy "aan tuiniers oral".  Die voormalige Beatles -publisist Derek Taylor het Harrison gehelp om die boek te skryf, wat min oor die Beatles gesê het, maar eerder gefokus op Harrison se stokperdjies, musiek en lirieke.  Taylor het gesê: "George verwerp nie die Beatles nie, maar dit was lank gelede en eintlik 'n kort deel van sy lewe." 
Harrison het 'n belangstelling in sportmotors en motorsport gehad; hy was een van die 100 mense wat die McLaren F1 -padmotor gekoop het.  Hy het foto's van renjaers en hul motors versamel sedert hy op 12 was, het hy sy eerste wedren, die Britse Grand Prix van 1955 by Aintree, bygewoon.   Hy skryf 'Vinniger' as 'n huldeblyk aan die Formule Een -renjaers Jackie Stewart en Ronnie Peterson. Die opbrengs van die vrystelling daarvan gaan aan die Gunnar Nilsson -liefdadigheidsorganisasie vir kanker, wat gestig is ná die dood van die Sweedse bestuurder in 1978.  Harrison se eerste uitspattige motor, 'n Aston Martin DB5 uit 1964, is op 7 Desember 2011 in Londen op 'n veiling verkoop. 'N Anonieme versamelaar van die Beatles het £ 350 000 betaal vir die voertuig wat Harrison in Januarie 1965 nuut gekoop het. 
Verhoudings met die ander Beatles Edit
Vir die grootste deel van die Beatles -loopbaan was die verhoudings in die groep nou. Volgens Hunter Davies, "het die Beatles hul lewe lank nie 'n gemeenskaplike lewe gelei nie, maar het hulle dieselfde lewe geleef. Hulle was mekaar se grootste vriende." Harrison se eksvrou Pattie Boyd het beskryf hoe die Beatles "almal aan mekaar behoort" en erken: "George het baie met die ander waarvan ek nooit kan weet nie. Niemand, nie eers die vrouens, kan dit deurbreek of selfs begryp nie. "  Starr het gesê: 'Ons het regtig na mekaar gekyk en saam gelag. In die ou dae sou ons die grootste hotel -suites hê, die hele vloer van die hotel, en ons vier sou uiteindelik beland in die badkamer, net om by mekaar te wees. " Hy het bygevoeg: "Daar was 'n paar liefdevolle, omgee -oomblikke tussen vier mense: 'n hotelkamer hier en daar - 'n ongelooflike nabyheid. Net vier ouens wat lief was vir mekaar. Dit was redelik sensasioneel." 
Lennon het gesê dat sy verhouding met Harrison "een van die jong volgelinge en 'n ouer man was. [Hy] was soos 'n dissipel van my toe ons begin het."  Die twee het later gebind oor hul LSD -ervarings en het gemeenskaplike grond gevind as soekers van spiritualiteit. Hulle het daarna radikaal verskillende paaie gevolg met Harrison wat God en Lennon gevind het tot die gevolgtrekking gekom dat mense die skeppers van hul eie lewens is.  In 1974 sê Harrison oor sy voormalige bandmaat: "John Lennon is 'n heilige en hy is swaar, en hy is wonderlik en ek is lief vir hom. Maar terselfdertyd is hy so 'n bliksem - maar dit is die wonderlike ding van hom, sien jy? "
Harrison en McCartney was die eerste van die Beatles wat mekaar ontmoet het, nadat hulle 'n skoolbus gedeel het, en het gereeld nuwe kitaarakkoorde saam geleer en geoefen.  McCartney het gesê dat hy en Harrison gewoonlik 'n slaapkamer gedeel het terwyl hulle toer.  McCartney het na Harrison verwys as sy "baba broer".  In 'n BBC -radio -onderhoud met Alan Freeman uit 1974, het Harrison gesê: "[McCartney] het my as 'n kitaarspeler verwoes".  Miskien was die belangrikste struikelblok vir 'n Beatles -reünie na die dood van Lennon die persoonlike verhouding van Harrison en McCartney, aangesien albei mans erken dat hulle mekaar dikwels op die senuwees gesit het.  Rodriguez sê: "Selfs aan die einde van George se dae was hulle 'n onbestendige verhouding". 
In Junie 1965 is Harrison en die ander Beatles aangestel as lede van die Orde van die Britse Ryk (MBE).  Hulle het hul kentekens van die koningin ontvang tydens 'n belegging in Buckingham -paleis op 26 Oktober.  In 1971 ontvang die Beatles 'n Oscar vir die beste oorspronklike liedjie vir die film Laat dit wees.  Die klein planeet 4149 Harrison, wat in 1984 ontdek is, is na hom vernoem,  net soos 'n verskeidenheid Dahlia -blomme.  In Desember 1992 word hy die eerste ontvanger van die Billboard Century -toekenning, 'n eer wat musiekkunstenaars toegeken word vir belangrike werk.  Die toekenning gee erkenning aan Harrison se "kritieke rol om die grondslag te lê vir die moderne konsep van wêreldmusiek" en vir die "gevorderde samelewing se begrip van die geestelike en altruïstiese krag van populêre musiek".  Rollende klip tydskrif het hom op die 11de plek in hul lys van die "100 grootste kitaarspelers van alle tye" geplaas. Hy is ook op nommer 65 in die lys van "100 grootste liedjieskrywers van alle tye" deur dieselfde tydskrif. 
In 2002, op die eerste herdenking van sy dood, is die Concert for George in die Royal Albert Hall gehou. Eric Clapton het die geleentheid gereël, wat optredes van baie van Harrison se vriende en musikale medewerkers insluit, waaronder McCartney en Starr.  Eric Idle, wat Harrison beskryf as "een van die min moreel goeie mense wat rock and roll opgelewer het", was een van die kunstenaars van Monty Python se "Lumberjack Song".  Die wins uit die konsert het gegaan aan Harrison se liefdadigheidsorganisasie, die Material World Charitable Foundation. 
In 2004 is Harrison postuum opgeneem in die Rock and Roll Hall of Fame as solo -kunstenaar deur sy voormalige bandmaats Lynne en Petty, en in die Madison Square Garden Walk of Fame in 2006 vir die Concert for Bangladesh.  Op 14 April 2009 het die Hollywood Chamber of Commerce aan Harrison 'n ster toegeken op die Walk of Fame voor die Capitol Records -gebou. McCartney, Lynne en Petty was teenwoordig toe die ster onthul word. Harrison se weduwee Olivia, die akteur Tom Hanks en Idle het toesprake gehou tydens die seremonie, en Harrison se seun Dhani het die Hare Krishna -mantra gepraat. 
'N Dokumentêre film getiteld George Harrison: Living in the Material World, onder regie van Martin Scorsese, is in Oktober 2011 vrygestel. Die film bevat onderhoude met Olivia en Dhani Harrison, Klaus Voormann, Terry Gilliam, Starr, Clapton, McCartney, Keltner en Astrid Kirchherr. 
AP Op 1 Junie 1996 is Harrelson gearresteer en aangekla van die besit van dagga in Kentucky nadat hy vier hennepsaad geplant het om die staatswet simbolies uit te daag, wat nie onderskei tussen dagga en hennep, wat industriële gebruike het nie. 'N Jurie het die aanklag later van die hand gewys.
John Lennon en Yoko Ono nadat hulle in die hof verskyn het (AP)
Op hierdie dag, 18 Oktober, in 1968, het 'n berugte narkotiese sersant John Lennon en Yoko Ono in hul huis in Londen gearresteer.
Die Georgiese ryhuis op Montagu Square 34 in Londen was in besit van die Beatles -tromspeler Ringo Starr en was die plek waar die naakfoto van Lennon en Ono die kontroversiële voorblad van hul "Two Virgins " -album was.
Die middernagtelike aanval is gelei deur speurder sers. Norman Pilcher, van die Scotland Yard -dwelmgroep. Pilcher was bekend vir die arrestasie van rocksterre soos Eric Clapton, en Mick Jagger en Keith Richards, van die Rolling Stones.
Die polisie het 'n lasbrief deur 'n slaapkamervenster van Lennon se huis gelees en toe die voordeur afgebreek. Met dwelmsnuffelende honde is hasj gevind, 'n sigaretrolmasjien met spore van dagga en 'n halwe gram morfien.
Die egpaar het ontken dat die dwelms aan hulle behoort, en Lennon beweer dat hy opgerig is. Lennon het skuld beken op die besit van wangedrag en is beboet. Die aanklagte teen Ono is laat vaar.
Amerikaanse amptenare van die wetstoepassing het later die aanklag van wangedrag gebruik om die deportasie van Lennon uit die Verenigde State te beveel.
Etlike maande na die arrestasie van Lennon, het sers. Pilcher het die dag van die Beatle -bandmaat Paul McCartney se troue gekies om 'n aanval op die huis van George Harrison te begin.
Pilcher bevind hom later in warm water. In 1973 is Pilcher skuldig bevind aan die plant van dwelms op 'n ander bekende persoon en tot vier jaar gevangenisstraf gevonnis.
Kyk die video: George Harrison - Let It DownCovered by 柊しじま
Die teregstelling van Marie-Antoinette
Binne die geheimsinnige klipkis by die ou klooster is ... nog 'n raaiselkis
Napoleon se dapperheid
Copyright © salvadoryoscar.com | Die Londense polisie doen dwelmaanvalle by die huis van George Harrison...