Pasifiese besit: 'n onderhoud met J. Maarten Troost - Versamelings
Die vrylating van Headhunters by my deur is die derde boek wat J. Maarten Troost oor The Pacific Islands geskryf het. Tom Gates praat met hom oor sy terugkeer na die wêrelddeel wat sy naam as skrywer gemaak het.
TG: Die sekslewe van kannibale is nou amper verpligtend vir reislesing. Dit is tans die nommer 10 in Amazon se reisboeke en ek het dit op omtrent elke boeke-wapenplank gesien in elke koshuis of gastehuis waarin ek gebly het. Wat beteken die boek nou vir jou? Is dit vreemd om 'n 'klassieke reisskrywer' te wees?
JMT: Ek dink nie regtig daaraan nie. Jy vorm 'n aparte skrywer-jy van regte-jy. Ek gaan nooit in die regte wêreld deur J. Maarten Troost nie. Dit is soos twee identiteite. My naaste vriend J. Maarten Troost het daardie lekker boek uitgereik.
[Headhunters op my drumpel] is die vierde boek. Dit is altyd baie opwindend, en 'n bietjie vreemd en vreemd om dit daar te sien, maar na 'n paar jaar neem jy dit net so 'n soort van jou halfnaakse werk.
Een van die verrassings van die boek vir my is dat jy uiteindelik na Kiribati teruggekom het ... terwyl ek gelees het, het ek verbasend nostalgies gevoel. Hoe was dit vir jou?
Dit is 'n vreemde sensasie, soos om na jou eie droom te stap. En u merk dadelik al die ooreenkomste en verskille. Maar dit was 'n fantastiese ervaring. Ek wou nog altyd 'n trilogie skryf, en dit het my die kans gegee om dit te doen.
Die Suid-Stille Oseaan is 'n fenomenaal groot plek met baie verskillende volke. Toe ek in Kiribati gewoon het, was dit die Mikronesiese wentelbaan. En toe ek in Vanuatu en Fidji gewoon het, waaroor ek in die tweede boek geskryf het, was dit Melanesia. En hierdie boek het ek die meeste van my tyd in Frans-Polinesië en Samoa deurgebring, wat soortgelyk is aan die Polinesiese hoek van die Stille Oseaan. So in die sin het dit vir my baie anders gevoel.
Nugter word in hierdie boek is die voorste en middelpunt. Was dit 'n groot besluit om daaroor te skryf? U besluit basies dat almal wat die boek ooit sal lees, hierdie baie persoonlike ding sal weet, en dat dit soos ek in die onderhoude gaan praat.
As ek skryf, probeer ek om nie aan 'n gehoor te dink nie, want dan raak u selfbewus. Om selfbewus te wees, is die beste waarmee ek vorendag kan kom. Slim is goed, maar jy wil gewoonlik iets dieper en meer sielvol hê.
Die enigste ding wat my hier 'n bietjie pouse gegee het, is dat ek nie op die herstelpad wil wees nie. Ek wil nie 'n plakkaat wees met hierdie dinge nie. Al my boeke is reis memoires, en dit is wat in my lewe aangaan. Ek weet dat dit miljoene en miljoene mense raak, en ek het ook nie omgegee om daaroor te skryf nie.
Die ander ding is dat ek 'n bietjie van die blywende skande van verslawing of alkoholisme wou wegneem. Die eerste ding wat ek gedink het ek kon doen, was om openlik te praat oor wat met my gebeur het.
Ek het dus ontelbare nugtere vriende, en dit is fassinerend hoe hulle hulself in 'n nuwe obsessie in hul lewe ná die drinkery gooi. Ek het regtig ooit daaraan gedink dat iemand hul verslawing op iets so ongelooflik dorklik soos Robert Louis Stevenson sou toepas. Kan u miskien verduidelik hoe sy skrywe op daardie stadium in u lewe met mekaar gesny het, en hoe die reisidee tot stand gekom het?
Ek was soortgelyk aan los ente en ek het baie van die vroeë literatuur oor die Suid-Stille Oseaan begin lees. Dit is opvallende leeswerk, maar daar is 'n sekere mate van onwerklikheid daaroor. Toe kom ek agter op RLS, wat die literatuur van die South Seas wat hom voorafgegaan het, beskryf, en hy het dit beskryf as 'n "epos vir suikergoed", wat volgens my so 'n slim frase was, en nie soos iets wat ek verwag het om te lees nie van iemand in die Victoriaanse tyd.
En toe begin ek regtig grawe in sy werk, en veral in sy lewe, en sy lewe is interessant. Toe hy na die Suid-Stille Oseaan vertrek, het hy ongeveer 5'10 "gestaan ​​en die hele 95 pond geweeg. Dit is nie die soort persoon wat u sou verwag om op hierdie harde, val-van-die-kaart-soort reis te gaan nie.
Toe u na hierdie reis vertrek, was u in 'n goeie vorm, ongeveer 'n jaar nugter onder u gordel en alhoewel 'n bietjie bang, ten minste fisies voorbereid. In teenstelling, kan u beskryf wat die fisiese vorm van RLS was toe hy hierdie reis onderneem het?
Hy was 'n warboel sedert die dag van sy geboorte. Hy was hierdie tuberkulêre, sieklike waif wat voortdurend hierdie aaklige bloeding gehad het wat hom bloed sou laat ophoes. Hy het altyd geweet dat die dood hom agtervolg en dit is iets waarmee hy vertroud geraak het, selfs gemaklik was met.
Hy het 'n bekende byskrif op sy graf in Samoa ("Onder die breë en sterrehemel / grawe die graf en laat my lê ..."). Hy skryf dit 15 jaar voordat hy oorlede is. Om elke dag daarmee saam te leef en tog soveel te doen lewende en soveel skryfwerk was hy ongelooflik produktief. Hy is op 44-jarige ouderdom oorlede, wat redelik jonk was.
Ek het die gedeelte waar u gepraat het oor die kies van 'n godsdiens baie geniet. Wat ek nie verwag het nie, is dat u op hierdie reis na willekeurige kerke sou stap. As ek voel asof ek op godsdiens wil baseer, dink ek aan nonne, en hoe die wêreld van haweloses, verslaafdes ... niks daarvan sal sonder hulle verdwyn nie. En ek bedoel oral op aarde. U het dit blykbaar in die boek bewys. Hoe was die nonne van Kiribati?
Ek het in die kerke ingekom toe ek daar was, en dit is iets redelik nuut vir my. Toe ek in die Suid-Stille Oseaan gewoon het, het ek nooit kerk toe gegaan nie - dit was Sondag, 'n wonderlike dag om te slaap tot 10 of 11. Op die eilande is die kerk regtig die kern van die gemeenskap, so dit is 'n baie goeie manier om uself te integreer met begin met.
Die nonne is geweldig. In Kiribati is daar 'n soort rehabilitasie op eilandstyl wat deur die nonne bestuur word. Elke drie of vier weke haal hulle 'n nuwe groep ontstoke mense uit South Tarawa en bring dit na hierdie plek langs die aanloopbaan, waar hulle drie weke bly.
Ek was verbaas om te hoor dat daar 'n 'cava-probleem' op die eilande is.
Cava is nie deel van die plaaslike inheemse kultuur nie, dit word ingevoer en is besig om 'n regte probleem te word. Dit is moeilik om bottels na die buitenste eilande te verskuif, maar om sakke met kruit met poedervorm te vervoer is baie maklik en eenvoudig. Wat dus gebeur het, is dat baie mense tot laat in die nag ophou om cava te drink, wat in wese 'n kalmeermiddel is, en 'n verdowingsmiddel het as hulle genoeg daarvan drink. So, hulle slaap die hele dag en drink kava die hele nag. Die rolle wat hulle tradisioneel gedurende die dag gespeel het - visvang, grasdoek of wat dit ook al is - is nou onbewaak.
Baie van die Matador-personeellede bestaan ​​uit jong reisskrywers wat dikwels hul kuns leer. Ek is nuuskierig om te hoor wat u nou van die reisskryflandskap dink, in teenstelling met u begin.
Ek dink die reis is soortgelyk aan die skrif. Die enigste ding wat regtig saak maak, is die skryfwerk self.
Wat is van die beste reisstukke wat die afgelope tien jaar geskryf is? Daar is David Foster Wallace 'N Sogenaamde lekker ding wat ek nooit weer sal doen nie, Ek hou regtig van die stuk van John Jeremiah Sullivan in Die New York Times Magazine om na Disneyworld te gaan en 'n paar rook te hê, (You Blow My Mind - Hey Mickey!).
Dink daaraan - dit is Disneyland en 'n Karibiese vaart. Daar is absoluut niks eksoties daaraan nie. Die kern is dus die skryfwerk self. Dit maak nie saak hoe ver en hoe eksoties u reis is as u nie 'n paar interessante frases kan saamvoeg nie. Dit is die kern daarvan.