So pas het Protea-uitgewers ? keur uit sy gedigte (115 bladsye) gepubliseer met Abraham H de Vries as die samesteller.
Ek het nie veel erg aan die ernstige, verhewe Digter nie. Vir my is die essensiële en beste digter die een van die moppies, die parodie, die vinnige lopervers en speelse gedig.
Miskien het dit iets te make met ons tradisie dat die speelse gedig, waaroor Daniel Hugo al uitvoerig geskryf het, nie na waarde geskat word nie. Ek het ? bepaalde voorliefde vir die speelse vers wat op die oog af na ? grap lyk, maar onder draai die duiwels rond.
Humor is egter selde polities aanvaarbaar. Jy trap dikwels op ? toon of misbruik ? stereotiep om 'n effek te kry. Trouens, die speelse verse en uitinge hiervan, soos die limeriek, gedy op die skunnige.
Die spanning tussen die verhewe en die banale is waarop hierdie soort gedig se as draai. Sy volta, of keerpunt, is die teenstrydighede wat in die gedig skuilhou: kerktaal versus vloekwoord. En dan die ontlading: die mangels wat skoongehou word.
Die teenoorstaandes word dan verder beklemtoon deur die inbring van die mangels wat kwansuis deur die vloekwoord skoongemaak word!
Op die oog af lyk die gedigte maklik en selfs verspot, maar met ? dieper lees en uitmekaarskroef besef die leser hoe die knap die verse gefabriseer is.