Jakob word deur God geroep om terug te gaan na Kanaän. Dit was sy roeping. Maar wanneer hy gaan om sy roeping te vervul, word hy in die uitvoering daarvan in sy spore gestuit: Esau en ‘n leër van 400 soldate ruk teen hom op. Sy roeping word skynbaar onmoontlik gemaak. Hy kom deur God se bevel om terug te gaan, in verskriklike gevaar. Sy lewe en die voortbestaan van sy gesin – van die kerk – word bedreig.
Onder die benouende omstandighede neem Jakob noodmaatreëls: Hy verdeel sy laer in twee, in die hoop dat as die een deur Esau verslaan word, die ander miskien nog kan vrykom.
Maar Jakob doen ook nog iets, iets veel en veel belangriker: Hy neem sy toevlug tot die HERE. In die nood van sy lewe buig hy sy knieë en hy bid.
Dit is ‘n heel besondere gebed hierdie. En weet u wat is nou so besonder daaraan? Die feit dat Jakob nie sommer willekeurig bid nie: Hy laat hom in sy gebed absoluut lei deur dit wat die HERE self gesê het, dit wat God self beveel en self beloof het. Ons kan maar sê: Jakob bid met die Bybel in die hand en met die Heilige Skrif in sy hart. God se eie Woord is die gids vir sy gebed.
Ons mag eerstens by die HERE ‘n beroep doen op dit wat Hy in die uur van ons doop vir ons BELOOF het:
En ons mag as sy kinders steun op die belofte van sy Heilige Gees. Ons mag deur die gebed by Hom pleit dat Hy kragtens sy belofte deur sy Heilige Gees in ons sal werk, dat Hy ons die geloof sal skenk en die nuwe gehoorsaamheid.