Die jongste berigte oor Jacob Zuma se beweerde gekonkel is nog ’n inskrywing op die groeiende lys faktore wat bydra tot onsekerheid oor politieke stabiliteit in die ANC-regering.
Sy klaarblyklik alomteenwoordige skaduwee oor die ANC begin ’n probleem word. Hy woon selfs by tye vergaderings van die nasionale uitvoerende komitee (NUK) by. Daartoe is hy ingevolge die party se grondwet wel geregtig, maar dit behoort as voormalige ANC-president ’n meer simboliese reg en die uitsondering eerder as die reël te wees.
Sy voortdurende teenwoordigheid is ongetwyfeld ’n poging om sy aanhangers te sterk in hul pogings om politieke beheer oor die organisasie terug te wen. Hulle het reeds welslae behaal deur pres. Cyril Ramaphosa byvoorbeeld in ’n hoek oor grondhervorming te dryf.
Die jongste berigte oor Zuma – dat hy met van sy termyn se voorste luitenante, Supra Mahumapelo, uitgeskopte voormalige Noordwes-premier, en Ace Magashule, die ANC se sekretaris-generaal, in ’n Durbanse hotel vergader het – het die ANC (en Suid-Afrika) soos ’n emmer koue water getref. Veral die meegaande bewerings dat daar ’n gekonkel is om Ramaphosa as ANC-leier te ontsetel.
Al probeer Magashule nou, soos te verwagte, die bewerings van ’n gekonkel ontken en wegverduidelik, is dit ongesond dat hy steeds gereeld in die opperstaatskaper se geselskap is. Dit alles dra by tot vrae of Ramaphosa werklik vordering maak om sy stempel op die organisasie af te druk, strem politieke vertroue en het uiteindelik ’n nadelige uitwerking op ekonomiese vertroue.
In die meeste politieke partye wêreldwyd is daar gewoonlik verskillende faksies wat verskillende beleidsaksente bevorder, of dit bloot as ’n dekmantel gebruik om mee te ding om die leierskap en beheer.