Die Aztec Weergawe van 'n Antieke Pan-Mesoamerikaanse Reën Godheid
Tlaloc (Tlá-lock) was die Azteek reën god en een van die oudste en wydverspreide godhede van alle Mesoamerika. Tlaloc was gedink om op die top van die berge te woon, veral die wat altyd deur wolke bedek is; en van daar af stuur hy herhalende reën na die mense hieronder.
Reëngode word in die meeste Mesoamerikaanse kulture aangetref, en die oorsprong van Tlaloc kan teruggespoor word na Teotihuacan en die Olmec .
Die reën god word Chaac genoem deur die antieke Maya , en Cocijo deur die Zapotec van Oaxaca.
Tlaloc se eienskappe
Die reën god was een van die belangrikste van die Azteekse gode , wat die sfere van water, vrugbaarheid en landbou beheer. Tlaloc oorskiet gewasgroei, veral mielies , en die gereelde siklus van die seisoene. Hy regeer oor die 13-dae volgorde in die 260-dae- rituele kalender wat begin met die dag Ce Quiauitl (One Rain). Tlaloc se vroulike konsortium was Chalchiuhtlicue (Jade Her Skirt) wat varswater mere en strome voorgehou het.
Argeoloë en historici stel voor dat die klem op hierdie bekende god 'n manier was vir die Azteekheersers om hul heerskappy oor die streek te regverdig. Om hierdie rede het hulle 'n heiligdom gebou aan Tlaloc op die top van die Groot Tempel van Tenochtitlan , net langs die een wat toegewyd is aan Huitzilopochtli , die Aztec-beskermheilige godheid.
'N Heiligdom in Tenochtitlan
Tlaloc se heiligdom by die Templo Burgemeester verteenwoordig landbou en water; terwyl Huitzilopochtli se heiligdom oorlogvoering, militêre verowering en huldeblyk verteenwoordig het.
Dit is die twee belangrikste heiligdomme in hul hoofstad.
Die heiligdom van Tlaloc het pilare aangeteken met simbole van Tlaloc se oë en geverf met 'n reeks blou bande. Die priester wat aangestel was om na die heiligdom te neig, was die Quetzalcoatl tlaloc tlamacazqui , een van die hoogs gerangskikte priesters in die Aztec-godsdiens.
Baie aanbiedinge is gevind wat verband hou met hierdie heiligdom, met opofferings van waterdiere en artefakte soos jade voorwerpe wat verband hou met water, see, vrugbaarheid en die onderwêreld.
'N Plek in die Aztec Heaven
Tlaloc is bygestaan ​​deur 'n groep bonatuurlike wesens genaamd Tlaloques wat die aarde met reën voorsien het. In Aztec-mitologie was Tlaloc ook die goewerneur van die Derde Son , of wêreld, wat oorheers is deur water. Na 'n groot vloed het die derde son geëindig, en mense is vervang deur diere soos honde, skoenlappers en kalkoene .
In die Aztec-godsdiens het Tlaloc die vierde hemel of lug beheer, Tlalocan genoem, die "Plek van Tlaloc". Hierdie plek word beskryf in Aztec bronne as 'n paradys van welige plantegroei en meerjarige lente wat deur die god en die Tlaloques beheer word . Die Tlalocan was ook die destydse bestemming vir diegene wat gewelddadig aan waterverwante oorsake gesterf het, asook vir pasgebore kinders en vroue wat in die bevalling gesterf het.
Die belangrikste seremonies wat aan Tlaloc toegewy is, is Tozoztontli genoem en hulle het aan die einde van die droë seisoen in Maart en April plaasgevind. Hul doel was om oorvloedige reën te verseker gedurende die groeiseisoen.
Een van die algemeenste rites wat tydens sulke seremonies uitgevoer is, was slagoffers van kinders , wie se huil is as voordelig beskou vir die verkryging van reën.
Die trane van pasgebore kinders, wat streng verbind is met die Tlalocan, was suiwer en kosbaar.
Een aanbieding wat by die Templo-burgemeester in Tenochtitlan gevind is, sluit in die oorblyfsels van ongeveer 45 kinders wat ter ere van Tlaloc aangebied word. Hierdie kinders het tussen twee en sewe jaar oud geword en was meestal maar nie heeltemal mans nie. Dit was 'n ongewone ritueeldeposito, en die Mexikaanse argeoloog Leonardo López Luján het voorgestel dat die offer spesifiek Tlaloc was tydens die groot droogte wat gedurende die middel van die 15de eeu plaasgevind het.
Afgesien van die seremonies wat by die Aztec Templo-burgemeester uitgevoer is, is daar in verskeie grotte en op bergpieke bevallings aan Tlaloc gevind. Die heiligste heiligdom van Tlaloc was op die top van die berg Tlaloc, 'n uitgestorwe vulkaan geleë oos van Mexico City.
Argeoloë wat op die top van die berg ondersoek, het die argitektoniese oorblyfsels van 'n Aztec-tempel geïdentifiseer wat op die Templ-burgemeester in lyn was met die Tlaloc-tempel.
Hierdie heiligdom is ingesluit in 'n gebied waar pelgrimstogte en offergawes een keer per jaar deur elke Azteekoning en sy priesters uitgevoer is.
Die beeld van Tlaloc is een van die mees dikwels verteenwoordigende en maklik herkenbaar in Aztec-mitologie, en soortgelyk aan reëngode in ander Meso-Amerikaanse kulture . Hy het groot brilige oë waarvan die kontoere van twee slange is wat in die middel van sy gesig ontmoet om sy neus te vorm. Hy het ook groot toutjies wat van sy mond hang en 'n uitsteeklike bolip. Hy word dikwels omring deur reëndruppels en deur sy assistente, die Tlaloques.
Hy hou dikwels 'n lang septer in sy hand met 'n skerp punt wat weerlig en donderweer verteenwoordig. Sy voorstellings word gereeld in die Aztec-boeke wat bekend staan ​​as kodiede , sowel as in muurskilderye, beeldhouwerke en wierookbranders.
> Millar M en Taube KA. 1993. Die gode en simbole van Antieke Meksiko en die Maya: 'n Geïllustreerde Woordeboek van Mesoamerikaanse Geloof. Londen: Thames en Hudson