Hoe Klimaatwetenskaplikes die mensdom in die steek laat met hul benadering tot die klimaatskrisis - Klimaatsimpaknuus | Klimaatsimpaknuus
'N Wetenskaplike wat sonaktiwiteit op die Noordpool monitor. Andrey Pavlov / Shutterstock
As 'n klimaatwetenskaplike van meer as 25 jaar, is ek trots op die werk wat my beroep die afgelope dekades gedoen het om die mensdom te waarsku teen die ontvouende klimaatskrisis. Maar namate die nood al hoe skerper word, moet ons wetenskaplikes die manier waarop ons dit benader verander - of as ons deel uitmaak van die probleem.
Klimaatwetenskap was grootliks 'n merkwaardige suksesverhaal. Die Sweedse fisikus Svante Arrhenius akkuraat bereken hoeveel 'n verdubbeling van koolstofdioksied in die atmosfeer die planeet so vroeg as 1896 sou opwarm.
Die 1979 Charney-verslag het kommer uitgespreek oor 'n dreigende klimaatskrisis lank voordat ons dit direk kon bewys. In antwoord daarop het die wetenskaplike gemeenskap sy navorsingspogings versterk en het dit gereeld gedoen wetenskaplike assessering om 'n konsensusmening, en 'n sterk boodskap aan beleidmakers stuur om hulle tot aksie aan te spoor.
Die probleem is dat 40 jaar van hierdie pogings, hoe goed ook al bedoel is, geen invloed op die koolstofverloop van die mensdom gehad het nie. Sedert die middel van die 19e eeu het CO₂-emissies van menslike aktiwiteite eksponensieel gegroei, gemiddeld met 1.65% per jaar sedert 1850.
Die VN was tot dusver magteloos om te keer dat die uitstoot styg. Wolgang Knorr
Daar was tye dat ekonomiese ontberings die uitstoot tydelik tot stilstand gebring het, soos die olieprys skokke van die vroeë 1980's, die ineenstorting van die Sowjetblok, en die 2008 finansiële krisis. Maar dit het niks met die klimaatbeleid te doen gehad nie.
As ons hierdie eksponensiële styging vir nog vyf jaar voortduur, ons sal al klaar uitgeput wees die koolstoftoelaag wat ons 'n tweederde kans gee om die opwarming tot 1.5 ° C te beperk. Dit is volgens die IPCC, die VN-liggaam wat verantwoordelik is vir die kommunikasie van die wetenskap van klimaatsverlies. Ander wetenskaplikes skat dat ons dit wel het die boot al gemis.
Ons pynlike traagheid om op te tree is nie die wetenskaplike se skuld nie. Maar die krisis is nou dringender as ooit en ons huidige benadering begin ons deel van die probleem maak.
Wetenskaplikes is van nature konserwatief. Hierdie neiging is intiem gekoppel aan die manier waarop die wetenskap funksioneer: voordat 'n nuwe teorie aanvaar word, moet dit herhaaldelik ondersoek word om seker te maak dat ons seker is dat dit goed is.
Gewoonlik is dit goeie praktyk. Maar dit het veroorsaak dat klimaatwetenskaplikes konsekwent is onderskat beide die spoed waarteen die klimaat destabiliseer, en die erns van die bedreiging dit hou in.
Die IPCC is 'n hoofskuldige hiervoor. Dit het die ekstra probleme om die regerings van die wêreld te bekragtig vir sy samevattende verslae, en word deurgaans uitgesonder vir die verkoop van die dreigende krisis.
Die wetenskaplikes regoor die wêreld wat bydra tot die verslae van die liggaam, moet let op die rekord van verkeerde konserwatisme en hul benadering vorentoe aanpas. Onsekerhede is natuurlik inherent in die modellering van hoe en wanneer die klimaat sal destabiliseer, maar wanneer die spel so hoog is soos dit, moet ons werk volgens die voorsorgbeginsel - die normale bewyslas op wetenskaplikes moet omgekeer word.
Op die huidige vlak van 1.1 ℃ van wêreldwye verhitting, is klimaatsverandering en ekologiese ineenstorting besig om honderde duisende mense te verplaas en dood te maak en ander spesies uit te sterf. Bogenoemde 1.5 risks is egter 'n risiko vir die mensdom en ekosisteme versterk baie.
Tog gee die VN se doelwit vir wêreldwye koolstofvrystellings netto nul teen 2050 ons slegs ongeveer een-in-twee kans om wêreldwye verhitting tot onder hierdie vlak te beperk. Hierdie teiken is gebaseer op een van verskeie potensiële weë wat deur IPCC-wetenskaplikes in 'n spesiale verslag in 2018 uiteengesit is.
Bo 1.5 will sal miljoene meer regoor die wêreld sukkel vir vars water te midde van gewasversaking en dodelike hittegolwe. ffmr / Shutter
Beroepe soos dokters sou nie so 'n punt neem nie om die lewe te behou as beter kans beskikbaar was. Waarom is dieselfde nie van klimaatwetenskaplikes nie? Ons moet die idees van ons eie sowel as die samelewing verander oor wat 'n aanvaarbare risikovlak is om regeringsleiers, en dus ook die inwoners van die lewende planeet, aan te bied.
Selfs bogenoemde weë tot 'n halwe kans om verwarming te beperk tot 1.5 ℃ vertrou onbewese tegnologieë om koolstofdioksied in die tweede helfte van die eeu uit die atmosfeer te suig. Hulle neem ook nie die politieke landskap waarin hierdie modelle toegepas word in ag nie. Leiers is deeglik bewus daarvan dat die drie tot vier grade opwarming waarna ons op pad is buite die vermoë van die beskawing om aan te pas, en tog is dit nog steeds 'n ernstige voorsprong in die uitfasering wêreldwye subsidies vir fossielbrandstowwe wat minstens $ 100 miljard dollar per jaar beloop.
In die lig van 'n werklike eksistensiële bedreiging vir ons beskawing, moet ons wetenskaplikes ons fokus verskuif van langtermynmodelle wat 'n valse gevoel van beheer oor die klimaatskrisis gee en drastiese emissies verminder, so maklik haalbaar.
In plaas daarvan moet ons op die kwesbaarheid hier en nou fokus. Ons globale voedselsisteem is byvoorbeeld reeds kwesbaar vir uiterste weersomstandighede. As droogte in verskeie lande toeslaan op dieselfde tyd, daar is geen waarborge dat ons voedselvoorsieningskettings - waarin aflewerings "net betyds" opdaag om koste te verminder, sal die volgende dekade of twee nie in duie stort nie.
In vergelyking met die groot hoeveelheid navorsing wat op die onsekerheid gefokus is gevolge van wêreldwye verhitting op die mensdom deur 2050 en 2100, ons weet min kommerwekkend oor hoe broos ons voorsieningskettings - of ander dele van ons hoogs doeltreffende wêreldwye klokwerk - op die kort termyn is. Dit is uiters belangrik om hulpbronne te konsentreer op sulke dramaties onder-nagevorsde kwesbaarhede, veral omdat dit die klimaat en die ekologiese krisis tuis sal laat voel as abstrakte koolstofbegrotings en temperatuurstygings.
Uiteindelik hang die manier waarop die wêreld reageer op die dreigende krisis af van die mate waarin sy burgers en leiers radikale optrede voel noodsaaklik. Deur ons navorsing te hervorm en die aanvaarde vlakke van risiko en onsekerheid te verander, kan klimaatwetenskaplikes miskien die mensdom uiteindelik help om sy koolstofverloop te verander.
Wolfgang Knorr, Senior Navorsingswetenskaplike, Fisiese Geografie en Ekosisteemwetenskap, Lund Universiteit