Indiana Hoosiers - Pac-12 Blog - ESPN
Pac-12: Indiana Hoosiers
Tags:Stanford Cardinal, Jim Harbaugh, Stanford Cardinal, Andrew Phillips, Virginia Cavaliers, Bill Phillips, Paul Phillips, Colter Phillips, Indiana Hoosiers, Ted Stevens Cowboys to get Sean Lee back this week - National Football Post
Cowboys to get Sean Lee back this week
Speaking on his weekly radio show on KRLD, Cowboys owner Jerry Jones said that linebacker Sean Lee will return to the lineup this week. PressReader - Sarie: 2016-01-01 - Beer A­dri­aan­se
Sarie - 2016-01-01 - Vermaak -
Hy is be­dre­we as mu­siek­ma­ker, skry­wer, re­gis­seur . . . maar Beer is die trots­ste op die kyknet-reeks waar­van hy die re­gis­seur is. “Dis die sa­me­loop van vier jaar se har­de werk, van­dat ek en Ja­co S­mit [lees ook bl. ???] dit ge­skryf en toe ’n kort­film ge­maak het. Ons werk nou aan die twee­de sei­soen.”
Nog ’n hoog­te­punt was om as trom­spe­ler in En­ge­land te toer saam met die A­fri­kaan­se rock­groep Zink­plaat. “Ons speel dees­dae net so een keer ’n jaar saam, maar ek speel ook nog vir die in­stru­men­ta­le groep Mr. Cat & the Jackal.”
Dié lief­de vir mu­siek en kre­a­ti­wi­teit kom van sy ma, die ro­man­skry­wer Wilna A­dri­aan­se. “My jon­ger broer, Ja­co, skryf ook, so dis be­slis in ons ge­ne!”
Beer was al die or­ga­ni­seer­der van fees­te soos A­von­toer, deur sy maat­skap­py De Pla­te Kom­pan­jie, en is in klein rol­le­tjies te sien in Vir Al­tyd en Boer soek ’n ou.
Van­jaar wil hy meer op to­neel­spel fo­kus. “Ek ge­niet ver­al ko­me­die­sket­se en sal ook een­dag ver­hoog­werk wil doen,” sê hy.
< veer­tien het ek vir ein­ste Die Bur­ger be­gin be­rig­gies skryf. Die R24 wat ek as be­ta­ling ge­kry het, was die mees a­ma­zing ge­voel. Ter­wyl ek aan die Kaap­se Tech­ni­kon joer­na­lis­tiek stu­deer het, was dit trein­geld. Har­de werk is in my ge­ne. My pa, Wil­son, het vir kor­rek­tie­we diens­te en la­ter as se­ker­heids­wag ge­werk. Hy het deel­tyds ma­triek en daar­na ’n te­o­lo­gie­graad vol­tooi. Van­dag is hy pre­di­kant by die A­fri­can Met­ho­dist E­pis­co­pal-kerk in Bell­vil­le-suid, soort­ge­lyk aan die Me­to­dis­te. My ma is nou huis­vrou en be­trok­ke in die ge­meen­skap, kerk. Sy sê sy is be­si­ger as die pre­di­kant! Hoe het die koe­rant-gog­ga ge­byt? Ek was van graad ne­ge by die skool­koe­rant be­trok­ke en het Nas­pers se kur­sus daar­voor by­ge­woon. Daar is ’n koe­rant­fo­to waar ek hand op­steek, so ’n ma­er, klein laai­tie. Hul­le het ge­sê stuur jul sto­ries en ek het: ’n o­pi­nie-stuk oor tie­ner­seks vir Jong­bur­ger. Dis ge­pu­bli­seer en van toe af het ek hul­le met sto­ries ge­pes. Daar was selfs ’n paar mis­daad­sto­ries uit my ge­meen­skap. Hoe lees jy dees­dae koe­rant? Toe ek by die koe­rant was, was ek ver­knog aan die ge­druk­te me­dia. Dees­dae lees ek dit meer en meer aan­lyn. So kan ek nuus van oor die wê­reld kry. Ek het gis­ter ’n ge­druk­te koe­rant by my ma-hul­le ge­lees en daar­na ver­skrik­lik ge­nies. Dis nie meer ’n ge­woon­te nie, dit maak my vin­gers vuil! Die ra­dio was ook al­tyd deel van jou leef­wê­reld. En al die ra­di­o­per­soon­lik­he­de huis­vrien­de. Ver­al Co­bus. Ek het nooit ge­dink ek sal een­dag in daai stoel sit nie. In ’n sta­di­um het ek ge­dink ek’s nie goed ge­noeg nie. Ek het nog nie re­grets nie. Hoe­kom sal jy spyt wees? Die ure is on­ge­naak­baar. Jy kan nie moeg op die lug wees nie, dis ’n te­ken van dis­re­spek teen­oor die luis­te­raars. Hul­le kan jou nie sien nie en vorm prent­jies in hul kop met net jou s­tem as ver­wy­sing. As jy moeg, hart­seer of weer­loos is, vra hul­le gou: “Haai, waar’s jou glim­lag va­nog­gend?”
Saans lees ek ’n paar keer per week die A­fri­kaan­se nuus op SABC2. Dis nie so mak­lik om daar­na af te ska­kel nie. Ek kyk tot laat­aand in­ter­na­si­o­na­le Tv-nuus, flip . . . flip . . . flip tus­sen die ka­na­le.
Smid­dae is ek tot so een­uur by Mo­ni­tor en pro­beer daar­na ’n half­uur slaap. As ek te be­sig is – ek is die ko­ning van die po­wer nap. En kan op e­ni­ge plek vyf mi­nu­te in­dut. As dit moet, kan ek so twee keer ’n week met net vier uur se slaap reg­kom. Of luis­te­raars van jou hou, is nie al­tyd ’n ra­si­o­ne­le ding nie. Jy dring hul pri­vaat­ste ruim­tes bin­ne en as jy van die lug af ver­dwyn, soos Co­bus met sy af­tre­de, kan dit se­ker voel as­of ie­mand dood is. Ek het dit be­sef toe ek RSG se Sa­ter­dag­aand-mu­siek­pro­gram aan­ge­bied het. Luis­te­raars het eers nie van my ge­hou nie. Hul­le sê som­mer mak­lik op die so­si­a­le me­dia: Ag, wat weet jy nou? La­ter het ek be­sef men­se be­gin aan my ge­woond raak. Hul­le het my mu­siek­keu­ses be­gin ge­niet. Die i­ro­nie is, ek het pre­sies die­self­de goed ge­speel. Die vreem­de­ling moes eers ’n huis­vriend word. Kry jy soms vreem­de op­roe­pe van luis­te­raars? Toe ek nog my mu­siek­pro­gram aan­ge­bied het, was daar ’n groot on­der­steu­ner. Sy het my ge­reeld ge­bel, selfs in die week. Toe kon­tak haar sus­ter my en sê sy is dood, sal ek ’n bood­skap­pie vir haar uit­saai? Wat ek toe doen. Net om la­ter uit te vind sy is spring­le­wen­dig, dis sy­self wat my oor haar “dood” in­ge­lig het. Jy en A­ni­ta Vis­ser bied vlieg in tan­dem. Ek wou al lank­al saam met haar werk, van­dat ek op ra­dio be­gin het. Ek hou van haar styl en ons het die­self­de wer­ke­tiek. As jy ge­dink het ék werk hard . . . Mo­ni­tor verg baie voor­be­rei­ding. As een nie sy kant b­ring nie, kan die ver­hou­ding vin­nig ver­suur – dis hoe­kom ons uit­saai-hu­we­lik so goed werk. Ons is al­bei werk­es­els. Van­jaar vier jy ’n wit Kers­fees in New York. My eer­ste reis, op ag­tien, was juis A­me­ri­ka toe. Dit was ook my eer­ste vlieg­tuig­rit. My eer­ste wit Kers­fees was in 2005 toe ek Me­dia24 se kor­re­spon­dent in Lon­den was. Ek gaan New York toe saam met ’n vriend wat ek by­na so lank soos my­self ken. My en Mor­né [Mey­er] se per­soon­lik­he­de ver­skil baie. Ek sal waar­skyn­lik al­les wil doen waar­van hy nie hou nie. Mu­seums, die New York Tra­de Cen­ter be­soek, by bo­heem­se kof­fie­plek­ke uit­hang. Hy sal saans wil jol en dan laat­slaap. (Maar moe­nie vir die ge­meen­te sê nie . . . Hy’s ’n pre­di­kant.) Wat is jou guns­te­ling-wê­reld­stad? Bu­e­nos Ai­res, hoe­wel ek nie ge­dink het ek gaan daar­van hou nie. Ek kan die stad steeds hoor a­sem­haal as ek stil­sit, dis as­of dit vir jou sing. Ek hou van die kul­tuur, die men­se wat ne­ge­uur saans be­gin reg­maak vir aand­e­te en dan tot wat­ter tyd kui­er. Sul­ke pas­sie­vol­le, v­rien­de­li­ke mens-men­se. By­na soos Suid-a­fri­ka­ners op ’n goeie dag! Pa­rys lê jou ook na aan die hart. Hoe laat die ter­ro­ris­te-aan­val in No­vem­ber daar jou voel? Dit was by die ein­ste S­ta­de de Fran­ce-sta­di­on, wat deur ter­ro­ris­te ge­tei­ken is, waar ek in 2005 my lon­ge uit­ge­skree het vir die Bok­ke. (Ons het 20 – 26 ver­loor.) En ek ver­beel my ek ont­hou nog die kort­paad­jies tot by Pa­rys se 10de dis­trik waar Isis-skur­ke op on­skul­di­ges by die Le Pe­tit Cam­bod­ge­re­stau­rant los­ge­brand het. Ek kan nie help om te won­der of die wê­reld nou reg­tig mal ge­word het nie . . . Hou jy van men­se om jou? Ek hou ook van my stil­tes, ek is ’n bie­tjie van ’n lo­ner. Huis toe gaan en die deu­re toe­trek, soms nie eens die TV aan­sit nie. Dis hoe ek her­laai. Maar ek put baie e­ner­gie uit men­se se sto­ries. Skep moed uit wat hul­le deur­gaan. Ek pro­beer om on­ver­tel­de sto­ries ’n s­tem te gee, in my ru­briek in Die Bur­ger, Beeld en Volks­blad en selfs op Mo­ni­tor. Om nie net