In ’n latere boek, Mourner, Mother, Midwife: Reimagining God’s liberating presence in the Old Testament (Westminster John Knox, 2012), het ek ’n aantal verdere vroulike beelde ontgin – onder meer ’n God wat huil, wat soos die professionele weeklaers wat amper altyd vrouens was, huil oor die lyding en onreg in die wêreld (Jer 8: 21 – 9: 1, 17-20); ’n God wat geboorte skenk, wat met pyn en vreugde nuwe lewe in die wêreld bring (Jes 42: 13-14; 45: 9-10); en God as ’n vroedvrou (Ps 22: 9-10; 71: 6) wat met wysheid en tegniek die vrouens en babas wat die wesenlike gevaar geloop het om in kindergeboorte te sterf, verlos. Soos die mooi Afrikaanse woord vir Ginekologie dit goed stel: Verloskunde.
Hierdie beelde help ons om op ’n ander manier oor God te dink en God nie te sien as die outoritêre manlike figuur wat ons so dikwels in die patriargie leer ken het nie. Dit breek nuwe perspektiewe oop wat lewegewend is, wat gegrond is in waardes soos omgee, sorg, versorg, bemagtig. Waardes wat ons kan sê tipies met vroue geassosieer word, maar waardes wat ons almal vir ons eie beswil moet ontwikkel.
Elke voornemende predikant se proefpreek laat die kandidaat met ambivalente gevoelens. Dit is aan die een kant ’n wonderlike geleentheid om die kennis wat jy in jou studiejare opgedoen het, op die proef te stel en die droom wat jy oor jare, in sommige persone se geval dekades, gekoester het, te verwesenlik. Dit is aan die ander kant natuurlik ook ’n senutergende ervaring. Om voor gesoute en kundige predikante ’n erediens te lei, terwyl jy nie oor die nodige ervaring en uitgebreide kennis beskik nie, vra nogal senuwees van staal.
In onlangse tye was daar opnuut ongemaklike roeringe in die politieke wêreld. Politici het deur hul onbillike optrede gewys dat daar geen perke aan hul egoïsme is nie. Hierna verwys dr Deon du Toit in die hoofartikel. Hierdie blatante miskenning van die reg het enkele van ons vriende en familielede genoop om opnuut te praat van land verlaat. Hulle meen hulle kan geluk en vrede op ander plekke vind. Hul geboorteland is nie meer ’n geskikte adres vir sukses en geluk nie.
Die bekende skrywer Frederic Raphael het in die artikel Why and why not gepeins oor geloof en verwêreldliking wat oral posvat. Hy meen dat dit beter is om in skeptisisme weg te raak as om vas te val in sekerhede.
Immanuel Kant het geskryf dat vryheid van spraak waarskynlik die mees skadelose vorm van vryheid is. Hy het moeite gedoen om veral die verligte regeerders van sy tyd daarvan te oortuig dat hulle hierdie vryheid moet respekteer en akkommodeer. Elkeen se stem is immers belangrik. John Stuart Mill het gesê dat vryheid van spraak en vryheid van uitdrukking een en dieselfde ding is. Dit gaan oor die vermoë en die geleentheid om jouself te laat geld in ’n bepaalde samelewingstruktuur. Hy het dus net so sterk soos Kant gevoel oor die geleentheid om te mag sê wat jy wil en om selfs te handel soos jy goed dink (binne bepaalde parameters natuurlik).
Gerhard Verdoorn skryf ’n treffende artikel in die dagblad Beeld (5 Januarie 2016) waarin hy die droogte en gepaardgaande ellende met beelde uit die natuur beskryf. Hy verduidelik hoe sekere plante en diere ’n buitengewone vermoë het om in droogtes te oorleef. ’n Haasbolletjie wat byvoorbeeld agter ’n ysterklip skuil en die mistigheid van die vroeë oggend benut om doudruppels vir oorlewing op te vang. ’n Veldrot wat rustig sy pels kam asof môre nie nog ’n dag is nie. By die ingang van sy gat lê ’n klompie droë saadjies wat hy versamel het om die droogte te oorkom.