Communitas » Forums
Multi-kulturele ervarings uit Lusaka
Written by Frederick on June 16, 2011 . Posted in Multikulturaliteit
Die Here se multikulturele gemeente hier in Lusaka is ontstellend broos. Net God hou ons bymekaar vas. Om dit te sien en te glo is partykeer meer ontwrigtend as wat mens sou wou hê.
– ‘n taamlike deel van die gemeente se samestelling is Afrikaanse ‘ex-pats’. Ek is een van hulle.
– Verreweg die meeste van hulle is hier of om geld te maak of omdat hulle nie elders ‘n lewe kan maak nie. En geld is mag, beheer en veral onafhanklikheid.
– Hulle moet aanpas om in ‘n ander land te woon en te werk. Sonder om daarop in te gaan: dis glad nie maklik nie — vir hulle persoonlik in hulle werk en vir hulle families hier en in die RSA.
– Om dus net in hulle eie taal te mag aanbid, is vir hulle ‘n hemelse hawe. En om mede-volksgenote rondom hulle te sien; te hoor Afrikaans praat [onthou in die werk is dit net Engels] en naweke saam die pragtige Afrika bosse en vol riviere met vis te mag verken, is nog meer hemels in hierdie vreemde land. Hulle is dus entlik ‘n kliek!
– Verreweg die meeste van Afrika se oorspronklike inwoners vertrou doodeenvoudig nie witmense nie; veral nie as hulle nog ook uit die RSA kom nie. Hulle ken ons geskiedenis beter as wat ons mag glo hier in Zambië. Onthou Zambië het menige ANC vlugtelinge uit die RSA, nie baie lank gelede nie, moes huisves.
Die volgende faktore ‘overide’ dus eenvoudig vir ons as God Drie-enig se geredde/vrygemaakte en gedoopte ‘Trinitarians’. Daarom is ons so verskriklik broos en sê ek ‘multikultureel’ gewoonlik baie sag.
– Die vloek van die ‘volkskerk’ wat in die murg en gebeente van Afrikaanse mense veral deur boere-Calvinisme, soos Ferdinand Deist dit duidelik raakgesê het, ingebrand is. Ek het persoonlik terugvoer van die oorsese verteenwoordigers van die Gestuurde-Gemeentes-projek gehad, wat sê: nêrens in die wêreld waar hulle werk, is die volkskerk so erg as in die RSA nie.
– Wat hiermee saamhang dat Afrikaanse mense glo mens kan net in jou moedertaal aanbid. “Ek sal liewer sonder kerk en erediens bly as ek dalk gevra moet word om die Here saam met ander in Engels te aanbid.
– Lidmate met geldmag en beheer, want hulle het nie regtig ander mense nodig nie; hulle hoef hulle nie op te soek en te ken nie; hulle kom self goed reg en het veral die middele om hulleself lekker te vermaak en naweke op te bou saam met hulle Afrikaanse maters.
– Die ekstra stres wat die werk en lewe in ‘n ander land meebring, laat ‘ex-pats’ sonder die energie om ook nog moeite met ander te doen; jouself te kruisig om na vreemdes — nie volksgenote — uit te reik nie.
– Wantroue/vrees vir swartmense en koloniale onderdrukkers wat gesien word as uitbuiters. Europeërs wat Afrika sommer net kom vat het; Afrika baie vroeër eenvoudig net uit ‘greed’ opgedeel het by ‘n konvensie in Europa. Ter illustrasie die volgende verhaaltjie: Susan Sakala is die gemeente se ‘Office Coordinator’. Ek het haar hier kom kry as ‘n jongmens; haar ouers en hulle familie is toegewyde lidmate en voorgangers. Sy het, omdat sy bietjie ouer is as die ander jongmense, persoonlik, dws een tot een katkisasie vir twee jaar by my gehad. Ons ken mekaar goed! Ons is lief vir mekaar. Sy is later as Office Coordinator aangestel en ‘n jaar gelede vra ek haar: “Susan op ‘n tien-punt-skaal, hoeveel vertrou jy my?” Sonder om vir een oomblik te aarsel, antwoord sy: “5 out of 10, Abusa” Vir haar openhartigheid en eerlikheid, só het ek haar geantwoord, gee ek haar 10 uit 10. Ek het hierdie wantroue net so bevestig gekry by Barbara, ‘n ander swart dame en een van my stapmaats oggende vroeg.
Ek het ook die volgende begin ontdek:
– God het oor baie jare heen, byna lewenslange Europeërs wat hier leef en werk oortuig, in die woorde van een van hierdie lidmate: “Martin, iemand wat in Afrika ryk word, doen dit altyd ten koste van die oorspronklike inwoners”. Hierdie lidmate is hoopgewers vir die Here se “Trinitarian-gemeente”.
– Hier is ou ingesetenes in die groter Lusaka gebied wat regtig verskriklik armoedig en eenvoudig is. Hulle is vir my Kuyper se “kleine luyden”. Hulle is totaal gemarginaliseer. Geen Afrikaanse kerkraadslid het my ooit van hulle vertel nie. Daar was nie eers so ‘n wyk nie. Hoe kan hulle nou deel wees van ons ‘smart’ ouens? Ek moes hulle self in hulle wegkruipplekke stuk-stuk gaan ontdek. Hulle voel in elke geval glad nie welkom in die gemeente nie. Maar hierdie “magtelose” mense het nie probleme met swartmense nie en hulle het geen probleem daarmee dat ons in Engels aanbid nie — daar ver in die bos een keer per maand. En hulle nooi self enige een wat in die omgewing is om tog asseblief saam te kom! Hulle is elke maand die hoogtepunt in my bediening.
– Ons bly op die kerk-werf reg langs die ‘Caretaker’, Adam en sy vrou, Donna Lungu en hulle twee klein kindertjies, Lize en Chisomo. Donna werk in ons huis, maar hulle is eintlik ons enigste werklike bure. Ons bly hier slegs die afgelope jaar en ‘n half. Ek ken hulle eintlik al 5 jaar, maar nou eers baie beter omdat hulle ons enigste bure is. Dit is slegs in hierdie nou buurskap dat ons mekaar regtig leer ken het; dat ons moes uitvind Donna is die slagoffer van ‘n Pa wat haar sedert haar elfde jaar gereeld verkrag het; sy op veertien uit die huis gevlug het en met Adam getroue het, net om uit die ellende weg te vlug. Onnodig om te sê, sy is op 24 ‘n alkoholis wat haar seer probeer wegdrink. Hulle het enorme huweliksprobleme. Ons het die geweld in die huis eers agtergekom toe ons nagstiltes wreed met vrees-gille onderbreek is. God is goed. Donna is nou al vier maande sonder drank en die huisgeweld het totaal opgehou. Hulle is albei besig met katkisasie. “Trinitarians’ kan eintlik net multikultureel in die gemeente in eenheid leef as hulle naby mekaar leef en werk. Die ander vloek in die RSA, is dus groepsgebiede. Eintlik bestaan dit nog net soos altyd voort. Geld en mag bepaal mos waar ek lekker apart kan bly. En dit staan vierkant in die pad van ‘n multikulturele gemeente. Dis so goed om dit nie hier in Lusaka te hê nie.
‘n Multikulturele gemeente leef baie broos en dis glad nie eenvoudig nie, maar nog nooit het ek in die 40 jaar van my werk soveel van God se goedheid en [wonder]werke met groot dankbaarheid en blydskap raakgesien nie. Wat kan mens ooit meer vra! Ek weet nie hoe ek ooit hier kan ophou werk nie.
Verrassende oorgrens bewegings van die Gees in Pinkster 2011
Written by webmeester on June 14, 2011 . Posted in Pinkster 2011
Pinkster is nog vars in ons geheue en ons wil graag hoor waar en hoe het die Gees ons verras hierdie Pinkster en daarom die vraag:
Wat het jy hierdie Pinkster geleer/ontdek oor die verrassende oorgrens beweging van die Gees in jou konteks?
Kom ons deel ons ervarings in ‘n kort paragraaf met mekaar en dalk ontdek ons ‘n patroon wat ons op ons eie nie kon raaksien nie.
Reageer direk hieronder of stuur jou kommentaar aan ons per e-pos.
Hoe breek ons uit die monokulturele gemeentes
Written by Frederick on May 30, 2011 . Posted in Multikulturaliteit
In die Koninkryk is meer-kulturele geloofsgemeeskappe normaal en monokulturele geloofsgemeenskappe abnormaal.
In Suider Afrika is meer kulturele geloofsgemeenskappe ‘n groeiende realiteit waarvan baie gelowiges ongelukkig uitgesluit is.
Meer kulturele geloofsgemeenskap is ‘n Missio Dei
In ‘n meerkulturele geloofsgemeenskap word kulturele voorkeure en taboes vloeibaar, en vind ransformasie van houdings en uitgangspunte plaas.
Kultuurmeerderwaardigheid is een van die grootste uitdaging om meer kulturele geloofsgemeenskappe te bou.
Meerkulturele geloofsgemeenskappe is broos en voel maklik blootgestel in die samelewing.
In meerkulturele geloofsgemeenskappe word daar ‘n dieper identiteit in Christus gevorm as in monokulturele geloofsgemeenskappe.
“Displacement” of gemeenskappe wat in liminaliteit is, is vrugbare grond vir die vorming van meer kulturele geloofsgemeenskappe.
Meer kulturele geloofsgemeenskappe is ook sosiale gemeenskappe waarin saam eet, saam leef en saam bly baie belangrik is. Ons kan nie meer kulturele gemeenskappe vorm as ons net saam in ‘n erediens is nie.
Wie gaan ons kinders se Hoop steel?
Written by Frederick on July 12, 2010 . Posted in Wêreldbeker Sokker 2010
So ek dink Die Burger vra vir ‘n keer ‘n goeie vraag: Het jy al ‘n onderwyser gehelp?
Hier is my punt: Een van die dinge wat ons met die WB geleer het is dat ons ‘n burgerlike samelewing-Jan en San alleman in SA het wat gereed is om hande te vat en dinge te maak werk- dalk nou meer so as ooit te vore. Ja daar moet Nasionale beleidsontwikkeling kom oor onderwys en mag dit beter aangepak word as in die verlede- maar van vandag af staan daar weer duisende onderwysers voor klasse in ons dorpe en voorstede voor klasse. Is daar polisiemense op diens, die vullis word verwyder in ons straat deur mense. Wie gee om vir hulle, wie het vanoggend vir hulle ‘n sms gestuur, gebid, ‘n handdruk gegee toe ek my kind afgelaai het, hulp aangebied om ‘n spannetjie te ry of selfs te help afrig, ‘n ekstra klas aan te bied? Ons kan nie almal help skryf aan die nuwe beleid nie, maar ons kan almal vandag, hierdie week, hierdie kwartaal ‘n verskil maak in ‘n skool of ‘n onderwyser, of ‘n polisieman se lewe. Of sommer net begin om dankie te se waar jy flinke dien ontvang. Dit is wat die burgerlike samelewing kan doen. Ons kan hande vat en mekaar optel en ons het dit “begin” doen met die WB- kom ons hou daarmee aan.
Ek kry ‘n epos vanoggend van ons buurt se forum wat vertel van ‘n inisiatief van buurtmense wat weekliks saam wil gaan stap op Onderpappegaaiberg. Ek het in die verlede self baie daar gestap totdat iemand aangeval is, toe ook maar opgehou. Maar nou reel ons buurt dat ons Sondagmiddae saam in groepe kan gaan stap!! Hierdie inisiatief word gereel deur die Vuya Endaweni Community Conservation Group, en is deel van ‘n poging om natuurliefhebbers instaat te stel om die natuurskoon van Papegaaiberg te kan geniet. Vuya Endaweni’s van die Field Guides groep sal as begeleier optree. ONs hoop so sal natuurliefhebbers van Onderpapegaaiberg en Kayamandi saam die berg weer kan geniet. Ek is trots op my buurt wat ons berg nie afgee vir misdadigers nie, hulle maak nie ‘n boehaai en kla nie net by die oorwerkte amptenare van die munisipaliteit nie, hulle doen dit sommer self- en so gee hulle vir my hoop. Dalk is die inisiatief gebore toe ons saam sokker gekyk het in Khayamandi die afgelope weke, ek weet nie, maak ook nie eintlik saak nie.
Al wat ek weet is HOOP het ‘n nuwe gestalte, die gestalte van duisende hande wat gewillig is om klein dinge saam te doen wat ons land ‘n beter plak gaan maak. Ons het ‘n vriendin wat se: God is prepairing me for something very very small !! Ek dink sy is reg en ek weet sy doen dit.
…en as dit alles nie sin maak nie- kyk tog net asb na hierdie wonderlike inisiatief keepflying
Vorige bydrae oor UGO
Ek is van baie kleins af gefassineer deur verandering. Trouens my eerste ervarings van die kerk was hoe ek as klein seuntjie in die bank gesit en uitwerk het hoe ‘n mens dit wat nou hier gebeur anders kan doen? So hou ek van die kantlyn af die prosesse in die onderwys oor die afgelope aantal jare dop. En van lank al af het ek die aanvoeling die proses rondom UGO werk nie. En nou het dit gebeur, tot ons almal se skade. Ek dink dit is jammer, want ek dink UGO is uitstekend en my kinders het beslis baat gevind daarby. Hulle onderrig was eenvoudig ligjare beter as wat ek ontvang het.
Ons kan natuurlik ook vra wie hou vir wie verantwoordbaar- maar op een of ander manier is my aanvoeling dit gaan ‘n klomp van my energie steel en ek sien nie nou kans vir ‘n moddergooiery nie. Ek dink ons is aan die leer dat ons land kan en wil regkom, maar dat die regkom nie gaan kom van ander mense nie maar van mense op die grond in gemeenskappe wat hande vat en regmaak- dar sit immers vanoggend kinders in klasse.
Die Nasionale Departement van Onderwys gaan Uitkoms Gebaseerde Onderwys(UGO) en die gepaardgaande kurrikilum ontwikkeling van die afgelope 15 jaar terugtrek/onttrek/afskaf, is die afgelope aantal weke aangekondig. Ek wil op geen manier dans op ander se grafte nie, ook nie op enige wyse suggereer dat die huidige departement onbevoeg is nie, inteendeel ek wil nadink oor wat ons hieruit kan leer. ‘n Fout word ‘n excellent mistake indien ons daaroor nadink en daaruit leer, maar dit vra die moed om foute te maak soos wat Dan Ward in sy blog hieroor skryf.
Ek dink ons het hier te make met ‘n goedbedoelde proses van verandering maar wat ge-implementeer is asof dit met bestaande kennis en vaardighede toegepas sou kon word.
Aanpassende veradering – adaptive change- is ‘n term wat gemunt is deur Ronald Heifetz en dui op verandering wat nie met bestaande kennis en vaardighede toegepas kan word nie, omdat aanpassende verandering ook verandering bring tov die diepste vertrekpunte van die sisteem. Tegniese verandering is verandering wat met bestaande kennis-lees vanuit-‘n-vorige-era-of-paradigma suksesvol geimplimenteer kan word. Tegniese verandering kom meestal neer op beter-en-harder-werk-met meer-fokus.
Die implementering van die UGO stelsel was duidelik meer as net ‘n tegniese aanpassing gewees wat met die bestaande kennis en vaardighede toegepas kon word. Alan Roxburgh beskryf die uitdaging van aanpassende verandering in sy boek The sky is falling min of meer soos volg:
In tye van aanpassende veradering sal bestaande kennis en vaardighede die proses mislei! Die proses kan net slaag indien die leierskap bereid is om oor hulle mees basiese uitgangpunte, vaardighede en houdings leerbaar en oop te wees. Een van die belangrikste vereistes vir ‘n geslaagde Aanpassende veradering is ‘n fokus op die bou van nuwe kapasiteit onder die leiers. Ek is onseker of onderwysers en ouers se kapasiteit gebou is vir UBO.
Aanpassende verandering vra geduld omdat die hele sisteem deur ‘n proses van nuwe orientasie moet werk- ou bekende voorvoorveronderstellings is nie net nie meer geldig nie, maar vergiftig in der waarheid die nuwe sisteem. Die probleem is dat die ou veronderstellings so goed in die verlede gewerk het en daarom is dit so moeilik om van hulle ontslae te raak.
Ek dink diwels as dit oor God en die kerk gaan is die uitgangspunt oor die algemeen: Die antwoord le in die verlede! en dit is juis hierdie uitgangspunt wat ons vergiftig.
Aanpassende verandering vra berekende risiko’s en eksperimentering. Dit is so ingrypend dat dit nie eensklaps in die totale sisteem aangewens kan word nie. Indien aanpasse aanpassende verandering gelyktydig in die totale sisteem toegepas word is die kanse meer as goed dat die sisteem beskadig sal word. Daarom is dit belangrik om eers te eksperimenteer met gewillige innoveerders wat nie omgee om foute te mak nie. Ek het nie die indruk dat die onderwys sisteem UGO eers genoegsaam deur ‘n groep lootsskole gevoe het voordat hulle dit in die volle sisteem toegepas het nie.
Genoeg geleer uit die onderwys- wat daarvan ons maak dit van toepassing op kerkeenhied, of die gestuurde uitdagings van die kerk, op die uitdagings tov ons jeug en ons sal sien dat baie van ons onvermoe om met hierdie soort prosesse te slaag te make het met ons onderskatting van die aard en inpak van die proses van veranering. Ons moet en kan by die foute van die onderwysers leer…
Aanpassende verandering vra geduld. Ek wonder of daar genoeg geduld was met die mense in die sisteem van onderwys om rustig in te groei in die nuwe sisteem en voorverondersteeling van die UFGO. Die aanleer van nuwe voorveronderstellings is om soos teen die grein in te skaaf- dit voel verkeer en is aanvanklik maar ‘n morsige aangeleentheid. Indien daar te vinnig te veel druk is op prestasie raak dinge eenvoudig onhoudbaar, val prosesse vas en word ou sisteme weer in plek gesit.
Ons is van Afrika BASTA
Written by Frederick on June 25, 2010 . Posted in Wêreldbeker Sokker 2010
Ek moet se ek het nog nie eintlik taal om hieroor te praat nie, maar ek dink ons moet probeer. Ek is deel van ‘n blanke gemeenskap, om presies te wees, ‘n afstammeling van die Hugenote, en (ons Marais)is al meer as 300 jaar in Afrika, maar tog is ons skugter om onsself te defenieer as van Afrika. En tog ons taal is Afrikaans en ons is Afrikaners. Noudat ons ons mag verloor het, moet ons weer besin oor wie ons is. Ons moet begin om onsself te defenieer vanuit ons diepste oortuigings en nie net as reaksie op ons vrese- Apartheid, of ons skuld oor Apartheid waar ons wegpraat van ‘n sosiale identiteit nie. Ook dit sal nie deug nie, want daar is eenvoudig so iets soos ‘n groep blanke mense in Afrika, wat daar hulle historiese wortels geskiet het. Op ‘n manier is ons skielik vry om te kies, nie omdat ons moet nie maar omdat ons wil- om van Afrika te wees.
So dalk het ek gisteraand so spontaan sonder dat ek bedoel het begin om myself te defenieer in my spontane ondersteuning van Cameroen as iemand van Afrika. Antjie se boek word beskryf as “a book of journeys- moral, historical, philosofical and geographical“. Ek kan daarmee identifiseer, sedert my voorsate via Nederland na Suid-Afrika gereis het is ons eintlik kultureel nog die hele tyd op reis. Ons wil maar net nie inpas in die handboeke van die geskiedenis nie. So ons moet ons eie kaas maak soos die Hollanders graag se.
…of dalk is dit na alles iets van die Gees wat in ons getuig wat aan ons ‘n behoefte gee vir versoening, vir oorgrens gemeenskap, vir ‘n blywende soeke na die koms van die Koninkryk in hierdie kontinent waar ons woon. Hoe het ons nie verdwaal op die pad nie, byna van die kaart af verdwaal, en tog iets het ons weer kom haal, heel onverwags hoor ek van soveel mense wat met die sokker (bid jou aan) FIFA wereldbeker iets in hulleself ontdek het waarvan hulle nie geweet het nie- iets soos- Ek is van Afrika en BASTA! Hierop gaan ek vanaand ‘n lekker Belgiese bier drink
terloops…as Ghana nou ook uitgeskakel moet word, dan sal ek met oorgawe my Oranje hempie aantrek!
Written by webmeester on June 24, 2010 . Posted in Wêreldbeker Sokker 2010