Fiskale federalisme en sy basiese model
Fiskale federalisme - 'n stelsel wat die outonome funksionering van begrotings in alle stadiums van (wat op 'n paar vlakke) impliseer die begrotingsproses. Dit is gebaseer op sekere beginsels, waaronder:
1. Afsonderlike posisie begrotings van die verskillende vlakke. Dit beteken dat elkeen van hulle maak voorsiening vir die reg van krag en beheer sy eie bron van inkomste. Daarbenewens het hierdie situasie behels die moontlikheid van 'n onafhanklike gebruik van hierdie bronne.
2. Die nakoming van die finansiële hulpbronne wat die owerhede wat die funksie te verrig nie.
3. Die reg om die koste, wat die deur hoër owerhede en die owerhede besluite geëis verreken.
4. skeiding van fiskale verantwoordelikheid en gesag vir uitgawes op die wetgewende vlak, wat geproduseer word deur alle owerhede.
Fiskale federalisme in Rusland te danke aan die feit dat die land beslaan 'n groot gebied, sowel as 'n paar van die verskillende historiese en nasionale eienaardighede van die ontwikkeling van individuele streke, vereis verbetering van sy model.
Soos vir die model, ons daarop let dat die ideale vorm, wat geskik is vir alle federasies is, eenvoudig nie bestaan nie. Die hele punt is dat die ontwikkeling van elke land word beïnvloed deur historiese, ekonomiese, nasionale en politieke faktore.
Maar die definisie van die ideale model van fiskale federalisme nog bestaan. Dit lê in die feit dat die bedrag van inkomste magte wat besit word deur die vakke van die federasie, moet gelyk verantwoordelikheid vir die uitgawes wat vir 'n sekere vlak van elektrisiteit is vas wees. Maar as ons kyk na die praktiese implementering van hierdie vereistes voldoen, is dit duidelik dat onder hulle is daar altyd 'n groot gaping, wat gedek deur inkomstebronne wat bestaan tot die beskikking van die begroting, geleë op 'n hoër vlak.
Fiskale federalisme kan produktief wees wanneer die reg verspreiding van magte doeltreffend uitgevoer word, is dit moontlik onderhewig aan die nakoming van drie aspekte:
1. Skeiding van inkomste magte.
2. Die afbakening van uitgawes gesag.
3. begrotings Belyning.
Begroting stelsel kan vertikaal of horisontaal gebalanseer word. Die tweede beginsel is haalbaar wanneer die bedrag van inkomste is voldoende dat die belangrikste funksie van die begroting. Dit wil sê, daar is die konsep van gelykheid tussen uitgawes en inkomste magte. Een van die belangrikste voorwaardes vertikaal gebalanseer stelsel is 'n duidelike verdeling van verantwoordelikhede tussen die owerhede.
Met betrekking tot horisontale, is dit gekenmerk deur 'n algemene uitgawes nakoming en inkomste dele.
Fiskale federalisme is die bestaan van twee basiese modelle:
1. Die gedesentraliseer. Dit word gekenmerk deur die feit dat plaaslike owerhede het 'n hoë vlak van finansiële outonomie van elke vlak van die begroting stelsel is verantwoordelik vir sekere belastings, die sentrale regering het geen beheer oor die plaaslike owerhede. Vir hierdie model word ook gekenmerk deur swak ontwikkeling van fiskale gelykmaking en verwydering van verantwoordelikheid van die sentrale stelsel van die regerende elite vir die skulde van die plaaslike regerings en die gebrek aan hul begrotings.
2. Die koöperatiewe model wat algemeen in die ekonomie van baie Europese lande. Dit word gekenmerk deur die deelname van plaaslike owerhede in die herverdeling van nasionale inkomste, die teenwoordigheid van belasting en inkomste op elke vlak van die begroting stelsel en die ontwikkeling van meganismes van herverdeling van finansies tussen die vlakke, wat uitgevoer word deur middel van subsidies, toelaes en subsidies gedra. Hierdie model is in die lande waar daar sekere verskille tussen die vlakke van die begroting sekuriteit van streke van toepassing.
Die wet van dalende marginale produktiwiteit. Die wet van dalende marginale produktiwiteit van faktore