Hierdie genre het ’n lang geskiedenis in mondelinge kultuur en voorliterêre vorms, wat diep in die plattelandse lewe van (waarskynlik) Sicilië gewortel was. Dit was ’n gedig wat deur en vir beeswagters en skaapwagters geskep is, vandaar die alternatiewe benamings bukoliek (Gr. boukólos, “beeswagter”) en herdersdig (Lat. pastor, “herder”). Die vroegste literêre pastorale, herders- of bukoliese poëse wat behoue gebly het, is dié van Theokritos. Sy pastorale gedigte is deur Alexandrynse geleerdes “idilles” genoem (van Gr. eidullion, mv. eidullia, “klein gedig”) en behandel ’n verskeidenheid van temas en vertoon elemente van die epiek (vertelling), drama (handeling en dialoog) en liriek (sang). Theokritos het primêr in die paleis van die vorste van Alexandrië, die Ptolemeë, sy gedigte voorgedra, maar sekerlik ook by die simposia van geletterde Grieke en sy mededigters in die stad. Hy sou waarskynlik geskrewe kopieë in die Mouseion, die groot biblioteek, beskikbaar gemaak het, want dit was trouens die bron van inspirasie vir die kennisontploffing wat alle vorms van literatuur, kuns, wetenskap, geografie, wiskunde en filosofie beïnvloed en vernuwe het. Die gedigte is dus literêre skeppinge wat intellektuele inspanning van die toehoorder of leser vereis. Twee ander vroeë pastorale digters is ook bekend, Moschos van Sirakuse en Bion van Smirna, maar daar bly min van hulle gedigte oor.