Elke narratief is verankerd in tyd en ruimte en as jy 'n letterkunde kan sien as 'n bepaalde narratiewe vorm in die sin dat dit 'n ontwikkelende sisteem is met bepaalde handelings-momente en rolspelers (karakters) wat ook as 'n literatuurgeskiedenis "vertel" kan word, is ruimte en tyd ook hier van die grootste belang.
Ghesquiere (2007:163) beweer dat herkenbaarheid (van die werklikheid) lei tot 'n positiewe beoordeling van 'n boek in die geval van jeugliteratuur. Dit gaan na my gevoel om meer as net herkenbaarheid; eerder deurgronding daarvan. My kennismaking met die Nederlandse literatuur het my onder die indruk gebring dat die werklike groot skrywers van ruimte 'n plek maak en van tyd 'n moment. Dit sluit aan by Van Rees en Dorleijn se stelling dat literatuur 'n antwoord is op die eie tyd en sy nood en uitdagings, maar ook aansluit by die tradisie.6 Daarmee bedoel ek dat die werklike groot skrywer beskik oor 'n historiese bewussyn deurdat hy/sy hom/haar doelbewus binne 'n tradisie plaas en kreatief daarop reageer. Terselfdertyd is daar 'n skerp bewussyn van die eietydse tyd en ruimte in die wydste sin van hierdie woorde deurdat hy/sy in staat is om op 'n unieke wyse daaraan beslag te gee. Daarom oorleef werklike groot skrywers en boeke die tyd waarin hulle geskrywe is en verkry daarmee 'n status wat in die verlede geringskattend genoem is monumentaal.