Valdez DE-1096 - Inligting
(DE-1096: dp. 3,963 (f.); 1. 438 '; b. 47', dr. 25's. 27+ k .; cpl. 245; a. 1 5 ", 1 ASROC/Standard missile In., 1 Sea Sparrow in., 4 15,5 "ASW tt; cl.Knox)
Valdez (DE-1096) is op 30 Junie 1972 neergelê in Oswego, La., Deur die Avondale Shipyard, gelanseer op 24 Maart 1973; geborg deur mev Manuelita Valdez, die moeder van Hospitalman Third Class Valdez, en op 27 Julie 1974 te Charleston, SC Comdr. Joe D. Peden in bevel.
Valdez het die daaropvolgende drie maande in Charleston deurgebring om finale proewe af te handel en af ​​te handel. Sy het op 27 Oktober uit Charleston vertrek na Guantanamobaai, Kuba, waar sy die volgende sewe weke geopereer het. Na voltooiing van haar vaart met shakedown, keer sy terug na Charleston vir 'n maand verlof en instandhouding, gevolg deur inspeksies en voorbereidings vir die beskikbaarheid na afskakeling. Die beskikbaarheid begin op 25 Februarie 1975 en eindig op 11 April. Op daardie tydstip begin sy met normale operasies uit Charleston en neem later deel aan oefening "Solid Shield", 'n amfibiese landing en konvooi -beskerming wat gedurende die laaste week in Mei en die eerste week in Junie naby Morehead City, NC, op 6 gedoen is. In Junie keer die see -begeleier terug na Charleston en hervat die normale roetine tot 18 Augustus. Gedurende daardie tydperk is sy op 30 Junie 1975 'n fregat herklassifiseer en die FF-1096 herontwerp.
Op 18 Augustus het die fregat uit Charleston gestoom vir haar eerste ontplooiing oorsee. Sy het die operasionele beheer verander na die 6de vloot by aankoms op Rota Spanje, op die 29ste. Van daar af trek die fregat na en oor die Middellandse See na Egipte. Sy het op 5 September deur die Suez -kanaal gegaan en die volgende dag by die Midde -Ooste -mag by Djibouti in die Franse gebied Afars en Issas aangemeld. Tydens haar diensplig met die Midde -Ooste -mag het Valdez deelgeneem aan bilaterale oefeninge met eenhede van die vlootmagte van Frankryk, Iran, Abu Dhabi en Pakistan sowel as van die lugmag van Koeweit. Sy het ook amptenare van die Saoedi-Arabiese vloot vir opleiding begin en deelgeneem aan die multinasionale CENTO-oefening met die naam MidLink-75. Oproepe sluit in Bandar Abbas, Iran, Bahrein, Koeweit; Sharjah en Abu Dhabi in die Verenigde Arabiese Emirate Karachi, Pakistan; Assab, Ethiopië; Victoria in die Seychelle; en Jidda, Saoedi -Arabië.
Op 31 Januarie 1976 het Valdez op pad huis toe die Suezkanaal oorgedra. Sy het die Middellandse See oorgesteek en op 5 Februarie teruggekeer in Rota, waar sy tot die 8ste gebly het. Tussen 11 en 14 Februarie besoek sy Brest, Frankryk, waar sy deelneem aan 'n geweersaluut wat simbolies is van die eerste saluut wat ooit op die vlag van die onafhanklike Verenigde State afgevuur is. Van daar af het sy koers ingestel - via die Azore en Bermuda - om terug te keer na Charleston. Valdez het op 25 Februarie weer haar tuishawe binnegegaan.
Na verlof en instandhouding, hervat sy die normale 2d -vlootbedrywighede uit Charleston. Dié plig duur tot September toe sy begin voorberei het vir nog 'n 6de vloot -ontplooiing.
Op 4 Oktober staan ​​sy uit Charleston uit en kom 10 dae later in Rota aan. Op die 16de kom Valdez weer die Middellandse See binne. Die skip het die res van die jaar en die eerste maande van 1977 besig gehou met die 6de vloot. Valdez het op 21 April na Charleston teruggekeer en het 30 dae verlof en onderhoud begin.
Na 'n somer gewy aan operasies aan die ooskus, het die vloot -fregat met voorbereidings begin vir nog 'n oorsese tydperk, hierdie keer 'n ontplooiing na die Noord -Atlantiese Oseaan. Sy het op 27 September uit Charleston vertrek om by 'n NAVO -taakgroep aan te sluit vir oefening "Gekombineerde inspanning". Gedurende die volgende twee maande was Valdez besig met ander NAVO -oefeninge op see afgewissel met hawe -besoeke. Haar oproepe was Lissabon, Portugal, Portsmouth, Engeland, Amsterdam, Nederland, Bremerhaven, Duitsland en Cherbourg, Frankryk. Valdez keer op 2 Desember terug na Charleston en bly daar in die nuwe jaar.
Die skip het op 16 Januarie 1978 aan die gang gesit vir 'n goeie testament van drie maande na Wes-Afrika en Suid-Amerika. Lande op haar agenda het bestaan ​​uit Marokko Guinee-Bissau, Liberië, Togo, Ivoorkus, Nigerië Senegal en Brasilië. Valdez keer op 18 April terug na Charleston. 'N Maand van herstelwerk en verlof het gevolg. Die somer is bestee aan operasies uit haar tuishawe. Op 12 September vertrek Valdez uit Charleston na Boston, waar sy op 15 September 'n gereelde opknapping by die Bethlehem Steel -werf begin het. Die skip het daar gebly tot in 1979.
Daar is 3 000 sensusrekords beskikbaar vir die van De Valdes. Soos 'n venster in hul daaglikse lewe, kan die De Valdes-sensusrekords u vertel waar en hoe u voorouers gewerk het, hul opvoedingsvlak, veteraanstatus en meer.
Daar is 642 immigrasierekords beskikbaar vir die van De Valdes. Passasierslyste is u kaartjie om te weet wanneer u voorouers in die VSA aangekom het, en hoe hulle die reis onderneem het - van die skeepsnaam tot die hawens van aankoms en vertrek.
Daar is 1 000 militêre rekords beskikbaar vir die van De Valdes. Vir die veterane onder u De Valdes -voorouers, bied militêre versamelings insigte oor waar en wanneer hulle gedien het, en selfs fisiese beskrywings.
Die klimaat is relatief sag, wat toegeskryf word aan die seestrome in en weer wat deur die Stille Oseaan opgewek word. Die kenmerkende kenmerke daarvan is die onvergelyklike, robuuste skoonheid van die natuurlike omgewing met bergringe en die uiters hoë gemiddelde jaarlikse sneeuval van 30 duim, die meeste van enige gemeenskap op seevlak in Noord -Amerika. Die ekonomie van Valdez is gebaseer op olie, toerisme, kommersiële vissery, gestuur / vervoer en die stads- en staatsregering. Onder klein gemeenskappe is Valdez uniek in die groot geriewe wat dit bied vir 'n stad van sy grootte. Valdez bied 'n lewenskwaliteit wat min is. Dit het die gemak van 'n klein dorpie, met baie voordele van 'n groter gemeenskap.
Die stad is net voor die begin van die 20ste eeu gestig as 'n poort na die Amerikaanse roete na binnelandse goud- en kopervelde. Sedert 1901 is die gemeenskap se eerste honderd jaar gekenmerk deur 'n aantal belangrike gebeurtenisse, waarvan die opvallendste die aardbewing in Alaska is in 1964, gekies as die eindpunt van die trans-Alaska-pypleiding en die 1989 Exxon Valdez-oliestorting.
Knox-klas fregatte in die sewentigerjare (deel II)
Soos bespreek in die vorige plasing in hierdie reeks, het my detailer my in 1971 meegedeel dat my volgende opdrag as 'n beampte in beheer van 'n Fleet Introduction Team (FIT) by die Avondale Shipyard, waar USS Vlekloos (DE 1072), my vorige skip, is gebou. Die doel van die FIT -span was om die kernpersoneel van die oorblywende 14 te lei Knox-klas fregatte in aanbou by die skeepswerf deur die vooraf inbedryfstelling proses. Die detailer het my 'n kontak by OPNAV in Washington gegee wat my meer inligting oor die opdrag kon gee. Die OPNAV -kontak het gesê dat hy 'n afskrif van my nuwe handves aan my sal stuur. In die proses het hy my meegedeel dat hulle, toe hulle die werkgroep saamgestel het wat die FIT -span gestig het, gespesifiseer het dat die offisier in beheer die laaste skip in die program sou kry. Daar was geen manier dat ek dit kon afwys nie. Ek en my gesin vertrek dus van Charleston, Suid -Carolina, na New Orleans, Louisiana.
Eerstens 'n bietjie geografie. Ons het sy hoofkwartier by die Naval Support Activity (NSA) op die Wesoewer van die Mississippirivier oorkant die rivier van die sentrum van New Orleans. Die skepe is gebou by Avondale Shipyard in Westwego, opwaarts van die stad op die Wesbank. Dit was ongeveer twintig minute se ry van die NSA na die skeepswerf. Aangesien ek die grootste deel van my tyd by die NSA sou spandeer, was dit natuurlik tot ons voordeel om naby te woon. Ons huur dus 'n huis met twee verdiepings in Algiers, net 'n kilometer van die NSA af. Dit was 'n baie gerieflike plek en ek kon gewoonlik huis toe kom vir middagete.
Soos in die vorige artikel genoem, het die Knox-klas was die grootste enkele Amerikaanse skeepsbouprogram sedert die Tweede Wêreldoorlog. Die skepe was bedoel om te dien as konvooi -begeleiers wat oorspronklik Destroyer Escorts (DE) genoem word. In 1975 is die skepe weer aangewys as fregatte (VF). Die skepe was aansienlik omstreden as gevolg van hul enkele skroewe en enkele 5-duim-gewere. Maar hulle het baie doeltreffende anti-duikboot-oorlogsplatforms geword met die toevoeging van passiewe sleep-sonars en helikopters. Ses en veertig skepe van die klas was geskeduleer. Die eerste skip van die klas, USS Knox (DE 1052), in diens geneem in 1969. Die skepe is gebou by Todd & Lockheed Shipyards in Seattle, WA, Todd Shipyard in San Pedro, CA en Avondale Shipyards, LA. My vorige skip, USS Vlekloos (DE 1072), was die vyfde skip van die klas. Vir die ekonomie het die vloot besluit om die laaste vyftien skepe van die klas (DE 1078 tot 1097) by Avondale te bou. Die laaste skip in die reeks, DE 1097, was geskeduleer vir aflewering in 1974. Toe ek die FIT -span in 1971 oorgeneem het, was dit nog nie genoem nie.
Ek was geskeduleer vir inligtingsessies in Washington, Newport en San Diego voordat ek vir my nuwe FIT -spanopdrag aangemeld het. Dit was my eerste besoek aan die Pentagon gedurende my loopbaan, waar ek 'n afskrif van my OPNAV (uitgereik deur die Chief of Naval Operations) handves gekry het. Daar word gesê dat 'n span van ongeveer 30 offisiere en mans by die werf gereël word. Ons taak was om kontinuïteit, skakeling, opleiding ter plaatse, administratiewe en ondersteuning aan die kernpersoneel van die Knox-klas skepe in aanbou by Avondale.
Ons onmiddellike baas sou die bevelvoerder, Cruiser-Destroyer Force Atlantic (COMCRUDESLANT) in Newport, Rhode Island, wees. Op papier het ek by 'n agteradmiraal aangemeld. Maar in die praktyk het ek eintlik gerapporteer aan die nuwe konstruksieprogrambeampte, 'n luitenant -bevelvoerder in die ingenieursafdeling van die personeel. Ek moet erken dat die bestuur van my eie operasie by my naaste baas in Newport vir my redelik aantreklik geklink het. My titel was offisier-in-beheer, maar ek sou in wese funksioneer as 'n bevelvoerder.
Ek het uitgevind dat die span reeds in plek was en funksioneer, onder leiding van die voornemende bevelvoerder (PCO) van USS kok (DE 1083), dan in aanbou. Die plan was dat hy die operasie aan my sou oorhandig nadat ek daaroor ingekom het. Dit was waar die grootste deel van die FIT -span, bestaande uit ongeveer 15 senior aangewese graderings, onder leiding van ons ingenieurs- en wapenbeamptes sou werk. Hulle taak was om een-tot-een opleiding op te lei Knox-skeepsbedrywighede van die klas met die bemanningslede van die skepe.
Avondale het 'n unieke produksielynmetode gehad. Hulle het vyf skepe op 'n slag gebou, langs mekaar. Hul konstruksie het 'n hoogtepunt bereik met 'n sywaartse lansering in die Mississippirivier, vergesel van 'n reuse spat. Namate 'n skip gelanseer word, word die ander na die volgende posisie verskuif en 'n nuwe een begin. Elke skip het ongeveer 'n jaar geneem vanaf die kiellegging tot aan die begin. Dit sou nog tien of elf maande duur om die skepe aan die vloot te voltooi en af ​​te lewer.
Die eerste stap by aankoms in New Orleans in die somer van 1971 was om 'n beroep te doen op die Supervisor of Shipbuilding, 8th Naval District (SUPSHIP 8). Hy het toesig gehou oor die bou van die skepe en het die skeepsboukontrak met Avondale bestuur. Sy onmiddellike baas was die Ship Acquisition Program Manager (SHAPM), ook 'n kaptein by die Naval Sea Systems Command (NAVSEA) in Washington.
Ongeveer twee weke na die aankoms van die PCO, sou dit tyd wees vir die verhoor van die bouer. Dit was 'n operasie van drie dae wat die eerste keer aan die gang was, om die Mississippirivier af te stoom na die Golf van Mexiko (ongeveer 50 myl), om die skip deur sy pas te sit en dan terug te keer na die hawe. Die skip is geheel en al deur die proefpersoneel van die werf bedryf. Ons was net as waarnemers. Ek funksioneer as die verstandelike verteenwoordiger en skryf 'n verslag op na afloop van die verhoor. Ek vind dit 'n wonderlike leerervaring en ek het gedink dat dit 'n goeie voorbereiding sou wees vir die bevel van die laaste skip. Maar daar sou 'n paar stampe in die pad wees voordat dit sou gebeur.
Ongeveer 'n maand later was dit tyd vir die aanvaardingsproef toe die SUPSHIPS die skip aan die Board of Inspection & amp Survey (INSURV) sou voorlê. Die agenda was in wese 'n herhaling van die bouer se verhoor. Maar hierdie keer word die skip waargeneem deur die INSURV -inspekteurs wat afwykings opgestel het wat deur die SHAPM beoordeel moes word voordat die skip afgelewer kon word. In die ergste geval kan die INSURV -raad die skip heeltemal verwerp en 'n herverhoor vereis. Daar is dus baie gery op die uitslag.
Ons eerste aanvaardingsproef sou aan boord van die USS wees McCandless (DE 1084) in Desember 1971. Ons vergader in die saal en wag dat die president van die raad van inspeksie en opname (PRESINSURV) en sy span inspekteurs opdaag. Ek was bewus daarvan dat PRESINSURV die admiraal J.D. Bulkeley was, "P.T. Boat Bulkeley, "wat as jong luitenant generaal MacArthur tydens die Tweede Wêreldoorlog uit die Filippyne ontruim het en 'n erepenning van die kongres verwerf het vir sy heldhaftigheid in die oorlog. Hy was baie bekend in die vloot en was byna net so 'n nasionale ikoon as admiraal Rickover. Dit was die eerste keer dat ek hom ooit ontmoet het. Ons almal was destyds nogal geïntimideer deur hom. Maar vir my was dit alles wat ongeveer tien jaar later verander het toe hy my baas geword het gedurende my laaste vyf jaar in aktiewe diens. Die McCandless aanvaardingsproef het nie baie goed gegaan nie. Na afloop van die aanvaardingsproef het RADM Bulkeley die skip verwerp en 'n herverhoor gevra. Ek was nie ontevrede nie, want die skip het wel beduidende tekortkominge.
Op die tuisfront was die lewe in New Orleans soos om in 'n ander land te woon. Dinge was baie anders daar onder. Ons het in die middel van 'n politieke veldtog aangekom en daar was oral tekens. Dit lyk asof die politici name soos Bubba, Taddy en Speedy het. Mardi Gras was egter baie pret. Ons het 'n aantal parades bygewoon in die sentrum van New Orleans, en 'n paar van hulle het by ons huis geloop. Ek kan nog onthou hoe my vrou geduik het om krale te vang wat van die vlotte neergegooi is. Ons het nogal 'n versameling opgebou. Die vloot het vir ons seisoenkaartjies voorsien aan die New Orleans Saints wat toe nog nie baie goed was nie. Maar ons het slegs 'n dollar per wedstryd betaal, insluitend gratis vervoer na die Tulane -stadion. Die mees prominente speler in die destydse Saints was Archie Manning.
Die werk self het redelik goed afgeloop. My drie hoofassistente, LCDR Dave Klinkhammer (ingenieurswese), LCDR Bill Riddell (aanbod) en CWO John Sheirling (wapens), was 'n groot hulp. Nadat 'n paar skeepsmanne ons program deurgemaak het, het ons redelik goed saamgekom en ons program het 'n groot treffer geword. Dit was vir almal duidelik dat 'n FIT -span die regte pad was. Voordat ons aankom, moes die bemannings van die skepe self uitvind wat hulle moes doen, en daar was 'n goeie rondval. Daarteenoor het ons dinge redelik goed uiteengesit toe hulle aankom. Die PCO's het hul waardering getoon deur 'n bestendige stroom waarderingsbriewe aan my baas toe hulle vertrek.
Ek het vroeër genoem dat toe ek die opdrag aangeneem het, ek meegedeel is dat dit die bevel van die laaste is Knox-klasskip om van die bouweë af te kom. Voordat hulle aan die bevel van 'n vlootskip toegewys was, het hulle vereis dat 'n offisier gekies word deur 'n formele keuringsraad bestaande uit 'n groep senior offisiere in Washington, DC. Die raad van 1972 het in Februarie vergader, en ek het ontdek dat ek misluk het. Dit was beslis 'n beduidende terugslag in die loopbaan en dit sou die voorloper wees van 'n lopende sepie wat die volgende twee jaar sou duur.
Die lente is ek besoek deur my titulêre baas, admiraal Thomas Wechsler, COMCRUDESLANT van Newport R I. Hy het sterk steun vir my program uitgespreek en aangedui dat hy sou probeer om sy invloed te gebruik om my te help met die volgende reis.
Ek het die opdrag geniet. Dit het min rigting van buite af gehad, en dit was lekker om my base baie kilometers ver in Newport te hê. Maar ek was nogal vasbeslote om hulle telefonies op die hoogte te hou. Ek moes nogal tyd op die skepe deurbring, en ek het uitgegaan vir al die see -proewe, waar ek as die verstandelike verteenwoordiger opgetree het. Ek het alle gebiede op die skepe binnegekom. Terwyl ek aangaan, word ek die regerende deskundige van die vloot oor die Knox-klas skepe. Ek het net gehoop dat dit uiteindelik êrens loopbaangewys sou lei.
Uiteindelik ondersteun ons die kernpersoneel van die laaste veertien skepe van die klas wat in diens getree het tussen 1971 en 1974. Hou in gedagte dat al hierdie skepe oorspronklik as vernietiger-escorts (DE) aangewys is en deur CNO as fregatte aangewys is ( FF) in 1975. Dit sluit in:
'N Paar dramatiese dinge was besig om op die baan te gebeur. Soos voorheen genoem, is ek normaalweg aangewys as die verstandelike verteenwoordiger van die bouers en aanvaardingsproewe, en een van my opdragte was om 'n boodskap aan my baas te skryf waarin die resultate van die verhoor saamgevat is. Op drie opeenvolgende proewe het ons gebarste ketelbuise ervaar. By twee van hierdie geleenthede was ek in die vuurkamer langs die ketels toe dit gebeur. Hoewel niemand beseer is nie, was dit 'n ernstige situasie. Ek het nie daarvan gehou om langs 'n ketel van 1200 psi te staan ​​toe dele begin breek nie, en ek het in my opsommingsverslag opgemerk dat dit die derde gebeurtenis is en dat iets moet gedoen word. Die resultate was taamlik dramaties, aangesien 'n ondersoekraad van NAVSEA onmiddellik in die stad aangekom het om na die situasie te kyk. Binne 'n week is SUPSHIPS afgedank. Ek was beslis nie van plan om so iets te gebeur nie. Ten spyte van 'n paar aanvanklike probleme met hom, was dit toe redelik goed en ek het geen kwade wil teenoor hom gehad nie.
Teen hierdie tyd was ons tot by DE 1093 en dit was die tiende skip wat ons FIT -program deurgemaak het. Ons het waarderingsbriewe ontvang van omtrent elke PCO wat die afgelope twee jaar deurgegaan het. Maar die toekoms was nog steeds 'n bietjie onseker, want ek het in 1973 nie weer die opdrag vir kommando misluk nie.
Teen Desember 1972 het die laaste skip van die klas, DE 1097, 'n naam gekry (USS Moinester), maar 'n PCO is nie daarvoor genoem nie. Ons het besluit om die bekendstelling by te woon wat in Mei 1973 plaasgevind het. Maar ons moes voor die seremonie vertrek toe ons agterkom dat my seuns 'n onderonsie gehad het, wat daartoe gelei het dat 'n venster in ons huis gestamp is. Gelukkig het nie een van hulle seergekry nie. Maar ons het die bekendstelling misgeloop. So het 1973 tot 'n einde gekom. Daar was baie onsekerheid oor wat 1974 sou bring. Bly ingeskakel. As dit soos 'n sepie klink, was dit amper die een.
In Januarie 1974 ontvang ek 'n brief van BUPERS. Tot my verligting het dit my meegedeel dat ek op kommando gekeur is. In April ontvang ek my amptelike bevele as die PCO van die USS Moinester (DE 1097). Die skip sou in November in gebruik geneem word. Sy tuishawe sou wees Norfolk, Virginia.
Die USS Moinester (DE 1097) is vernoem na luitenant jg Robert W. Moinester, 'n vlootoffisier wat op 24 -jarige ouderdom in 1968 in Hue, Suid -Viëtnam, vermoor is tydens die Tet -offensief deur die Noord -Viëtnamese magte. Na 'n ondersoek het ek ontdek dat hy van Lynbrook, Long Island, New York, kom. Sy ma, Gertrude, was die skeepsborg wat die tradisionele bottel oor die boog gebreek het toe die skip in Mei 1973 gelanseer is.
My eerste aksie is natuurlik om Robert se ouers, Gertrude en Bob Moinester, te kontak. Toe ek hulle vra wie hulle vir 'n spreker vir inbedieningseremonie wil hê, noem hulle hul plaaslike kongreslid. Ek het hulle gevra of hulle in plaas daarvan die senator James Buckley van New York sou wou hê, en hulle het gesê dat dit nog beter sou wees as ek dit kon verwyder. Toe ek die Navy Bureau of Public Affairs kontak, was die antwoord bevestigend. Ons was almal verheug. Ek moes 'n PCO -kursus van 3 weke in Newport bywoon. Ek en my gesin het dus besluit om na die Norfolk -omgewing te gaan, waar die skip tuisgemaak sou word.
Ek moes in Junie 1974 terug wees in New Orleans, toe die kernpersoneel verslag sou doen. Dit het bestaan ​​uit ses beamptes en 27 aangewese personeel. Hulle sal deur my FIT -span opgelei word, wat dan ontbind sal word. Die balanspersoneel wat uit ongeveer 220 personeellede bestaan, sal in Julie deur die voornemende uitvoerende beampte, luitenant -bevelvoerder Ted Fijak, by die vlootstasie in Norfolk vergader word.
Die bouers en aanvaardingsproewe het baie goed afgeloop. Voordat jy weet, was die skip gereed vir aflewering. Ons vaar vanaf Avondale op 14 Oktober 1974. Die skip is tydens die reis na Norfolk deur die bemanning van die werf bedryf. Om die bemanningskoste laag te hou deur die tyd aan die gang te beperk, het die bouer gewoonlik die afleweringsrit teen 25 knope afgelê. Dit het 'n terugslag op USS gekry Vlekloos toe die skip met 'n seilboot afloop. Gelukkig het ons op 17 Oktober by die Norfolk Naval Shipyard in Portsmouth, Virginia, aangekom, waar ons 'n drie maande lange beskikbaarheid (FOA) sou ondergaan, die balanspersoneel sou rapporteer en die inbedieningseremonie sou plaasvind in November. By aankoms het die SUPSHIP -verteenwoordiger my 'n vorm DD 250 gegee om te onderteken. Dit was die kwitansie vir materiaal wat 'One Destroyer Escort' was. Dit was nou alles in my hande. Ek het nog steeds die vorm op die muur in my huis aangebring.
Die inbedieningseremonie is gehou op 2 November 1974 by 'n pier stroomaf van die Norfolk Naval Shipyard. Daar is 'n paar dae in 'n mens se lewe wanneer alles verkeerd loop. Maar daar is ook dae waarop alles reg loop. Dit was een van die dae.
Die ingebruikneming het pragtig verloop. My baas, RADM Wentworth, het die bevele van die vlootafdeling gelees en verklaar dat ons in kommissie was, en dan het ons die vaandel, die domkrag en die wimpel in gebruik geneem, ek het my bevele gelees en die bevel aangeneem. Die bemanning het toe aan boord gegaan. Senator Buckley het sy toespraak gelewer. Ek het toe die podium oorgegee aan die borg van die skip, Gertrude Moinester, en sy het 'n baie mooi toespraak gehou waarin sy verklaar dat sy haarself as "die moeder van die skip" beskou. Die seremonie moes in alle opsigte as suksesvol beskou word en almal het dit baie geniet. Dit was 'n absoluut wonderlike dag en dit het vir my persoonlik die leuse van die skeepswapen (ontwerp deur die vrou van een van my FIT -spanlede) vir my persoonlik "The Sea is My Life" gesimboliseer.
Die skepe het groot, sonkoepels van 26 ton boog gemonteer wat 20 voet in deursnee was en wat lateraal en voor die skip se stam uitsteek. Dit was absoluut noodsaaklik dat dit nie op enige manier gebuik of geskraap word nie, veral nie in latere jare toe hierdie koepels weer toegerus was met akoesties deursigtige rubber "vensters" wat die koepels nog meer "sag" gemaak het nie.
Elke skip het slegs 'n enkele skroef en roer gehad. Terwyl hulle goed reageer het op die voorste klokke vanweë die propeller wat teen die roer afloop, het hulle baie swak reageer op die agterste klokke en sou die agterstewe altyd na die hawe val.
Om bogenoemde redes moes landings aan die bakboord en aan stuurboord se sye baie anders benader word.
Die skepe het 'n ongewone ankerkonfigurasie gehad. Hulle het 'n "kielanker" van 8000 pond wat ongesiens uit die middellynkiel agter die sonarkoepel geval het. Daar was ook 'n "liggewig anker van Danforth -styl" van 4000 pond wat naby die boog aan die bakkant van die voordek van die hoofdek gemonteer is.
Omdat die sonarkoepel die pad lei waarheen die skip ook al beweeg, het die seepvaart van die skip tot minstens 25 voet vergroot. Ek het altyd vereis dat 'n kanaal wat ons deurgemaak het 'n minimum waterdiepte van 30 voet het.
Die belangrikste besluit wat geneem moes word by die in- of uitgang van die hawe, was die nut van die sleepbote. Dit hang alles af van die omstandighede. Oor die algemeen was dit nodig om loods en sleepbote te gebruik wanneer ons die hawe onbekend was, en in die geval van ons tuishawe Norfolk was daar kruisstrome in die Elizabethrivier. In Norfolk beland ons gewoonlik boog en stuurboord, terwyl ons gebruik maak van 'n dokvlieënier en een of twee sleepbote. Ons het dit nuttig gevind om die boegbooganker op die pad na die pier te laat val. Dit het ons in staat gestel om sonder hulp aan die gang te kom deur die anker te gebruik om die boog van die pier af te trek. Ons eerste aanvangsperiode het plaasgevind in Januarie 1975. Na 'n paar dae van die hele dag deur die stoomkant om die gevoel van die skip te kry, het ons met die Yorkrivier na die Naval Weapons Station in Yorktown, VA gegaan vir ons eerste aflaai van wapens. Die evolusie het redelik vlot verloop. Van daar af was dit vir 'n baie intensiewe tydperk van twee maande weg, wat 'n Weapons System Accuracy Test (WSAT) in Port Everglades, Fla, ingesluit het met opleiding in die Amerikaanse vlootbasis in Guantanamo Bay, Kuba (GTMO), kwalifikasie vir die ondersteuning van vlootskote by Vieques, en 'n hawe -besoek aan Port Au Prince, Haïti. Ons opleiding het 'n wye verskeidenheid oefeninge ingesluit. Ons het gevind dat ons die meeste van ons daaglikse aanvangs- en landingsontwikkelings kon bereik wat meestal aan stuurboord was, met hulp van 'n duwboot sonder om 'n vlieënier of sleepbote nodig te hê.
Ons mees onvergeetlike ervaring gedurende hierdie tydperk het plaasgevind toe ons skietoefeninge uitgevoer het met 'n vliegtuig wat 'n teiken ver agter dit op 'n draad sleep. Ons was op pad oos van die suidkus van Kuba. Alle lewende vuur sou suid van die eiland af wees. Na die oproep na die einde van 'n skietloop, het die MK 68 -wapendirekteur gesê dat hy nog 'n rondte in die geweerloop gelaai het. Dit was 'n redelik algemene verskynsel in die vinnige vuur, gewere wat outomaties gelaai is, en hy het toestemming gevra om die loop skoon te maak deur in 'n veilige rigting deur die snuit te skiet. Soos die standaardroetine tot op daardie stadium by GTMO was, het die direkteur egter voortgegaan om die vliegtuig na die noorde op te spoor op pad huis toe. Toe ek toestemming gee om die een ronde af te vuur, het die geweer skielik na die noorde geswaai om met die regisseur in lyn te kom en 'n 5 "dop in die algemene rigting van die Kubaanse vasteland gelanseer. My beampte van die dek het 'n spatsel in die waterput kort van die land gerapporteer en ek het 'n sug van verligting geslaak. Ek het toe nogal kwaad geword en begin skree op die direkteur -offisier en die wapenbeampte (toe LT Charles T. Creekman). Dit het geblyk dat die kanonniers wat in die geweerhouer was, 'n skakelaar gesluit het wat veroorsaak het dat die geweer in lyn was met die regisseur voordat die geweer afgevuur is, die normale proses wanneer daar op 'n teiken geskiet word, maar NIE tydens die skoonmaak van die loop nie! Gelukkig is daar geen skade aangerig nie en ek het bedaar. GTMO het die oefenprosedures vir toekomstige sulke skietoefeninge verander.
Ons het ons operasionele gereedheidseksamen aan die einde van Shakedown -opleiding voltooi met 'n algehele graad van 91 uit 100: 'n 'uitstekende' gradering wat ons eerste volgehoue ​​operasionele periode gepas beskryf het. Ons is laat Maart 1975 terug huis toe. In April het ons ons eerste Operational Propulsion Plant Examination (OPPE) geslaag.
In Mei 1975 het ons die Norfolk Naval Shipyard binnegegaan vir 'n drie maande lange post-shakedown beskikbaarheid (PSA). Na voltooiing van PSA was die belangrikste gebeurtenis die installering van die AN/SQR 18 Tactical Towed Array System (TACTAS). Dit het ons 'n passiewe sonar moontlik gemaak deur middel van 'n lang kabel met talle hidrofone en aan ons SQR 35 veranderlike diepte sonar getrokke liggaam of 'vis' - wat ons in staat gestel het om die reeks tot 600 voet diep te stroom vir die beste akoestiese prestasie. Die doel van die gesleepte reeks was om duikbote op lang afstande op te spoor deur te luister na die breëband en diskrete tonale frekwensies wat deur die duikboot -aandrywingstelsel uitgestraal word.
In Augustus stig ons 'n nuwe eskader teen duikbootoorlogvoering (ASW) (DESRON 10) met die volgende lede:
USS Moinester (FF1097) - Vlagskip - Met TACTAS en helo
USS Connole (FF 1056) - met TACTAS en helo
USS Voge (FF 1047)- met ASW Tactical Data System (ASWTDS) en helo
USS Koelsch (FF 1049) - met ASWTDS en helo
USS McCloy (FF 1038) - met SQR 15 TASS (towed array sonar system), 'n kritiese hoek gesleep array, baie langer as ons TACTAS, maar nie so maklik manoeuvreerbaar as ons array nie.
Elke skip, met die uitsondering van McCloy, was toegerus met 'n LAMPE Mk. 1 Seasprite (SH-2) helikopter saam met 'n geskikte lugvaartondersteuningsafdeling. Die helikopters was 'n noodsaaklike deel van die ASW -span. Soms het ons ASW-oefeninge in geselskap gedoen met 'n P-3 ASW-vliegtuig en Amerikaanse duikbote (SSN) ter ondersteuning.
Vanaf die punt in die daaropvolgende maande voor die implementering was ons primêre funksie die tegniese en operasionele evaluering van ons nuwe toerusting en die uitvoering van ASW -oefeninge. Ons eerste stop was by die Atlantic Undersea Test and Evaluation Center (AUTEC) reeks, wat in die Bahamas geleë was. Die toetse het redelik goed afgeloop en ons was gereed vir meer oefeninge.
Toe ek in 1956 die vloot binnegaan, was die groot kommer dat die Sowjets duikbote ontwikkel het wat ons vernietigers en verwoesters kan verbygaan. Dit het gou duidelik geword dat hierdie probleem oorkom kan word deur die gebruik van passiewe sonar -opsporing en opsporing. As 'n duikboot vinnig probeer ontduik, sou dit die see verlig en ons helikopter sou maklik daarmee kon tred hou. Destyds was dit 'n beduidende ontwikkeling in ASW.
Aangesien ons nou die vlagskip van die ASW -eskader was, moes ons akkommodasie bied vir ons eskaderbevelvoerder, kaptein Don Cannell, COMDESRON 10 en sy personeel. Die volgende paar maande was baie bedrywig, aangesien dit meer ASW -oefeninge, 'n operasionele evaluering (OPEVAL), 'n inspeksie van kernwapens (NWAI), ons tweede suksesvolle OPPE, kwalifikasies vir vlootgeweervuur ​​(NGFS) en 'n verskeidenheid ander aktiwiteite insluit. ons het 'n Karibiese oefening (CARIBBEX 2-76) voltooi as ons laaste evolusie voor implementering.
In April 1976 het die ASW -eskader na die Middellandse See gestuur as 'n groep waar ons as 'n eenheid van die sesde vloot sou dien. Na INCHOP in Rota, Spanje, het ons nog 'n ASW -oefening uitgevoer en daarna in Mei ons eerste tender beskikbaar in Napels, Italië. From there we proceeded to the Ionian Sea for more ASW exercises with the USS Amerika carrier task group before mooring in June in Brindisi, Italy.
Note that Moinester was the last conventionally-powered combatant ship to enter service in the US Navy powered by oil-fired boilers and steam turbines. All subsequent surface combatants have been powered by gas turbines. Die Knox-class frigates were succeeded by the 71 ships of the Oliver Hazard Perry (FFG 7)-class, the first of which entered service in 1977. All ships of this class have now been decommissioned, although 24 are still serving in foreign navies. We hope to follow this posting with one dealing with the Perry class ships.
Die USS Valdez (FF-1096) is the forty-fifth Knox-class frigate and was built by Avondale Shipyard, Westwego, Louisiana, and originally assigned as a Knox-class destroyer escort (DE-1096). She was propelled by one Westinghouse steam turbine with a total of 35,000 shp. Keel laid 30 June 1972 launched 24 March 1973 sponsored by Mrs Manuelita Valdez (mother of Hospitalman Valdez) and commissioned at Charleston, South Carolina 27 July 1974, CDR Joe D. Peden in command. Decommissioned 16 December 1991 after seventeen years and four months in active, in commission and struck from the Navy Register on 11 January 1995. Valdez is currently assigned to the Security Assistance program, for cash sale and was taken to Charleston, South Carolina for conversion and transfer to Taiwan.
Die USS "Valdez" (FF-1096) is the forty-fifth Sclass|Knox|frigate and was built by Avondale Shipyard, Westwego, Louisiana , and originally assigned as a "Knox"-class destroyer escort (DE-1096). She was propelled by one Westinghouse steam turbine with a total of 35,000 shp. Keel laid 30 June 1972 launched 24 March 1973 sponsored by Mrs Manuelita Valdez (mother of Hospitalman Valdez) and commissioned at Charleston, South Carolina 27 July 1974, CDR Joe D. Peden in command. Decommissioned 16 December 1991 after seventeen years and four months in active, in commission and struck from the Navy Register on 11 January 1995. "Valdez" is currently assigned to the Security Assistance program, for cash sale and was taken to Charleston, South Carolina for conversion and transfer to Taiwan.
USS Hout (DE-287)
USS Hout (DD-317)
USS Hout (DD-715)
Kyk die video: Terence Crawford vs. Julius Indongo. ON THIS DAY FREE FIGHT. Crawford becomes Undisputed Champion