Kersspraak: Die Verbrande Oranje Huis - Af - 2022
Kersspraak: Die Verbrande Oranje Huis
Patrick, seun van Odette en Armand A., is op 7 Desember 1940 in Saint-Jean-de-Brébeuf gebore, 'n gehucht in die berge van die Gaspe-hinterland tydens die ekonomiese krisis van die 1930's.
Met die hulp van sy pa, sy broer, sy drie skoonbroers en 'n paar vriende met hul vroue in hierdie kolonie om 'n nuwe lewe te breek, verkies Armand A., 'n houtwerker, om sy gesin op te rig op Die stukkie beskikbare grond wat tussen die kerk en die huis van Anselme L ingewy is, is soos gevangenes, maar uit liefde en 'n plig van werk, het die vrye mans hout en materiaal aan die sweet van alles gedra. In drie seisoene het hulle 'n soliede huis gebou waarvan die buitekleur, gekies om dit van die ander huise van die gehucht te onderskei, uit 'n oorblyfsel van die Kanariese geel bootskildery gekom het, wat hulle gedink het, sal die son in Julie en Januarie weerstaan. en koud.
Patrick A., gebore in die huweliksbed, is gelyktydig gedoop as die huis wat die naam Sun ontvang vir sy insolente kanariese geel mond in die winter.
Die eerste storm het op 24 Desember plaasgevind in die vorm van 'n verwoestende sneeu wat enige beweging van meer as 'n paar meter omskep het in 'n handige baanbrekersuitbuiting. Maar eensaamheid het nie die eerste Kersfees van die A-familie in Saint-Jean-de-Brébeuf bederf nie, meer eenvoudig Brébeuf genoem. Vir New Year's Eve het Anselme L. se familie by Armand A se familie in die Son aangesluit, waar dit warm en warm onder die pelisse was.
Illustrasie: Geneviève Godbout
Odette verruil die laaste skinder van die dorp met Marie L. voor die vuur en voed haar splinternuwe kind terwyl die mans kaarte op die kombuistafel speel wat 'n verwoeste eau-de-vie drink. 'N Stoof het gesmoor en brood het uit die oond gekom, dit het soos 'n feestelike ete op die grondvloer geur; Alkohol verhit mans se gesprek, maar nie vroue se maag nie.
"Asseblief Armand, 'n druppel om my op te warm," het Odette aan sy man gesê.
Armand aarsel. Die alkohol was van twyfelagtige vervaardiging en hy hou nie van die idee dat sy seun alkohol drink nie; maar hy was self nie dood terwyl hy gedrink het nie, dit was winter, dit was koud en dit was Kersfees. Hy haal die bottel by die nek op en kom na sy vrou, een hand agter sy rug, om 'n pakkie te steek wat hy saggies voor haar op die koffietafel geplaas het.
"'N Druppel vir jou en 'n druppel om die seun te laat slaap," het hy gesê, sy wolsjal oor sy skouers.
Hy vee die melk op sy seun se ken met sy duim, lek sy duim nie gesien of bekend nie, soen sy vrou op die tempel en gooi dan 'n bietjie alkohol in die metaalbeker wat water bevat. Odette die doel van 'n melking deur haar oë toe te maak. Die vloeistof was ontsteek - vuur - maar enige vorm van hitte is in die winter waardeer. Armand het 'n vinger in die kokende ketel gedoop. Sy vrou het hom 'n blik gegee wat alles beteken het. Hy het te hard gelag, die kind het gespring. Hy het daarvan gebruik gemaak om op Odette se knieë die boks wat hy die vorige dag toegedraai het, in 'n meel-gedrukte meelsak te laat sak. In die dorpie Nouvelle het hy daarin geslaag om sy hande op 'n meter kersie rooi satynlint te kry. Hy het gedink dit was mooi op die pakkie. En Odette kan dit gebruik om haar hare te kam of een van haar rokke te versier. Sy het die geskenk met een hand uitgepak. Dit was 'n voël wat in die bos gesny is, tussen wie se bene Armand die kleinkind van hul seun, Pat, gegraveer het.
Op 25 Desember 1940 het middernag vir die eerste keer in die Kanariese Geelhuis van Brébeuf geslaan. 'N Houtvogel het net op die kombuistentel gesit.
Sien ook: Kersgeskenke: pragtig, uniek en hier gemaak
Saint-Jean-de-Brébeuf bestaan ​​slegs in die herinneringe en die geskiedenisboeke. Armoede, gebrek aan politieke wil op die gebied van herbebossing en vuur het in 1971 die laaste inwoners van die gehuur gery. Die huis van geel gordelroos wat oor die jare vervaag het, is na New soos 'n groot bagasie van die lewe verlaag. Gebou met die middel van die rand en die materiaal van die bos deur 'n man wat ek Armand A gedoop het, maar dat ek nie van Eva of Adam weet nie, het dit gehuil en grond verander. Ek hou daarvan om te glo dat teen die tyd dat hierdie huis ontwortel is, agt voëls hout by die toonbank van die kombuis aangesluit het wat van Patrick A.
Gemaak en onlangs opgeknap, dit het pas onlangs hande verander. Dit het nie sy wortels verloor nie. Ek weet dit omdat sy nuwe eienaar my ma is. My ma is gebore in Nouvelle, en haar pa het grootgeword in Brébeuf tussen die oorloë. My moeder oupa het Patrick A. by die skool, in die kerk of by Anselme L. ontmoet. Hy kon met Armand A met Wood gewerk het. Hy het met een van sy seuns by die saagmeel gejag of gewerk. gebore in die son in die 1940's. Hy het dalk een van Patrick A. se susters agter die kerk na massa gesoen. Hy het hierdie huis gesien, ek is seker daarvan, maar hy sal nooit weet dat sy dogter dit vir ons gekoop het nie; die lug kon nie wag nie en hy rus by die nuwe begraafplaas. Die Brébeuf Sun het 'n storie en die mond van 'n gesinswoning, en dit is in hierdie huis geverf in verbrandde oranje wat ons sal slaag, my broers en ek, die Kersvakansie in 2016.
Lees ook: Gesinne: wanneer moeders die fort hou
Daar sal 'n boom wees - wat lekker ruik, sy naalde verloor, kan jouself agter die huis gesny word en brand as 'n aanbieding na die vakansie - 'n ware gran. Ons sal nie aan tafel wees soos in die tyd van die nedersettings, soos in die dae van my oupa se jeug nie, maar ons sal vriende en familie nooi. Na die 24 Desember-maaltyd pak ons ​​ons geskenke uit, eet die lekker soet soos 'n lepel kinderjare, gaan dalk agter die huis op sneeu skoue, dan sit ons ons moegheid op die boonste verdieping, waar is die kamers. Ons sal die trappe wat in 1940 gebou is, deur die hande van mans van bietjie klim. Die trappe, gedra deur die hakke en tone van die eerste gesin wat sy beskerm het, en die boude en knieë van sulky kinders wat ek nie geweet het nie, sal met elke stap kraak. Dit is die geluid van 'n huis wat geleef het. Dit is die geluid van 'n huis wat al die kleure gesien het. Ek gaan saam met my minnaar, as ek een voor die vakansie vind. My broers sal doen wat hulle wil met hul blondes. My ma gaan saam met haar minnaar, as sy een voor die vakansie vind.
By die wintersonse sal my broers en ek na Nouvelle, hierdie groot, maar ylbevolkte dorp, verdeel word, gedeel deur die grys koord van die 132 wat die Gaspé-Skiereiland omring. My ma se huis sal ons toevlug wees in Chaleur Bay, die nulpunt van ons familie. Die paaie wat ons sal neem sal van nou af kom, elke jaar vir Kersfees, na hierdie Brébeuf-huis wat aan die wêreld in Nouvelle gegee word.
Perrine Leblanc het in 2010 haar eerste roman gepubliseer,Die blanke man. Sy het die Grand Prix du Livre de Montreal en die Goewerneur-generaal van Kanada se literêre toekenning ontvang vir haar tweede roman, Malabourg.
Geneviève God het veral die jeugboek geïllustreerPienk met ertjies (Die waatlemoen). Malou, haar eerste album as skrywer, is in 2018 vrygestel.