Die definisie van ŉ heldedaadEckhard Binding. (Foto: Facebook) Deur Paul Maritz Op Maandag 4 Maart 2019 het ŉ video op sosialemediaplatforms begin versprei wat die Suid-Afrikaanse publiek behoorlik aan die klets gehad het. Dié video, wat oorspronklik geplaas is deur Arno Roodt, hoof van die Universiteit van die Vrystaat Afrikaanse Debats-Aksie (Uvada), wys hoe twee betogers op die Bloemfontein-kampus van die Universiteit van die Vrystaat, rommel uit die asblik haal en dit dan op die grond neergooi. ŉ Kovsie-student, wat later as Eckhard Binding geïdentifiseer is, tel dan verskeie kere die rommel op en sit dit terug in die asblik – en keer op keer word die rommel weer deur die betogers uit die asblik gehaal en gestrooi. Deelnemers aan die sosialemediadebat het hoofsaaklik gereageer met lof en prys vir Eckhard, met baie mense wat sy korrekte optrede, ondanks moeilike omstandighede en uitdagings, gehuldig het. Verskeie persone het ook onderneem om geld aan Eckhard beskikbaar te stel sodat hy sy studies kan betaal – wat sin maak, as sy waagmoed in die letterlike gesig van wanorde in ag geneem word. Ongelukkig was daar, soos dit maar dikwels in politiek gaan, verskeie partye wat Eckhard se optrede verag het, en as onvanpas wou afmaak. Charles Cilliers, digitale redakteur van die koerant The Citizen, voer in ŉ meningstuk aan dat Eckhard die betogers se uitdrukking van ontevredenheid voor hul oë verwyder het. Selfs meer radikaal was die uitlatings deur Siphokazi Tyida, EFF studentebevelvoorsitter aan die Universiteit van die Vrystaat, wat in ŉ mediaverklaring aanvoer dat die rede vir Eckhard se optrede sy behoefte was om die stemme van arm swart ouers stil te maak. Diegene wat Eckhard se optrede aankla, hou vas aan die idee dat wanorde, in hierdie geval in die vorm van rommelstrooiing, ŉ geldige en legitieme en, bowenal, aanvaarbare manier is om jou misnoeë met ŉ situasie uit te druk. Laat ons hierdie aanklaers van Eckhard Binding se optrede vir ŉ oomblik ondersoek: Oor die afgelope vyf jaar is miljarde rand se skade aan universiteitskampusse aangebring, in die naam van protes. Geboue aan die NWU se Mafikeng-kampus en die Universiteit van Johannesburg, sowel as die ingangshekke van verskeie universiteite, is aan die brand gesteek. Al die geld wat spandeer moes word om hierdie geboue te herstel, kon nie in die verbetering van ons universiteite, of die verhoging van die gehalte onderrig ingestoot word nie. Behoort ons werklik simpatie vir hierdie tipe vernietiging te toon, dit te aanvaar omdat dit ŉ uitdrukking van protes is? Om ŉ asblik om te gooi is dikwels die eerste stap in die stelselmatige skepping van wanorde wat dikwels as protes voorgehou word. Sou hierdie omgegooide asblikke nie die gewenste resultaat hê nie, neem die wanorde stelselmatig toe, vensters word gebreek, bande word gebrand, en voor jy jou kom kry is daar chaos, en miljoene rand se skade. Hoe behoort ons te dink oor Eckhard Binding se optrede? Dit is eintlik heel eenvoudig. In ŉ situasie van wanorde het hy, ten koste van homself, opgestaan en gedoen wat reg is. Woordeliks is dit ŉ definisie van ŉ heldedaad – laat geen opportunis ons anders oortuig nie!