Woord: laitieWoord: Laitie laitie s.nw. Ook laaitie. Seun of ŉ jong man. Afleiding met -ie van die verafrikaanste vorm van Eng. light (1225), so genoem omdat ŉ seun of jong man lig van kop, hart en gedagtes is. Vanuit Afr. in S.A. Eng. (1986). WAT, HAT, Silva Etimologiewoordeboek van Afrikaans laitie s.nw., laities; laitietjie. (geselstaal; soms verkleinerend) Ook laaitie. Seun of jong man: Gaan sê vir daardie laitietjie as hy moeilikheid soek, kan hy dit kry. ≈ “Daar’s ŉ nuwe laitie in ons skool,” sê hy met berekende meerderwaardigheid (S.C. Brink in Huisg., 13 Jun. 1969, 81). Johny: Wanneer hou ŉ ou op om ŉ laitie te wees? Wynand: Wel, so teen dertig sou ek sê, of vroeër (H. Aucamp in Standp., Aug. 1985, 48). Hier’s maar min laities in die weeshuis wat regtig wees is (E. Steenberg: Moerasloper, 1968, 56). Weet Ma wat, ek het my eie bende gestig! Ja! Daar’s ander laities ook wat wil werk … en toe’t ons saamgemaak (Huisg., 20 Febr. 1970, 8). Bron: Woordeboek van die Afrikaanse Taal laai·tie s.nw. [~s] Ook lai·tie (sleng) 1 seun(tjie): ◊ Maar die een wat aan my laaitie vat, maak ek vrék (PG du Plessis). 2 (geringskattend, skertsend) ventjie; kêreltjie: ◊ Die seun wat jou so gefieks het; is hy ’n laitie van soe twintig? (André P. Brink). [Engels light lig, tingerig, skraal] lai·tie s.nw. [~s] (sleng) > laaitie