Daar is toenemende bewyse dat ontsteking-wat alreeds die oorsaak is van baie van die hele liggaam ...
Die reuksintuig by ouer volwassenes neem af as dit by vleis kom, maar nie vanielje nie, navorsers ...
David Brower met Steve Chapple
In die Skotse Himalaja-ekspedisie het die bergbeklimmer William H. Murray nagedink oor die organisasie en wilskrag wat nodig is om die ekspedisie te begin:
"Totdat een toegewyd is, is daar huiwering, die kans om terug te trek, altyd ondoeltreffendheid. Met betrekking tot alle inisiatief (en skepping) is daar een elementêre waarheid, waarvan die onkunde ontelbare idees en pragtige planne doodmaak: dat die oomblik wat mens beslis begaan jouself, dan beweeg Providence ook. Daar is allerhande dinge om iemand te help wat andersins nooit sou plaasgevind het nie. 'n Hele stroom van gebeure is van die besluit af, wat in alle guns allerhande onvoorsiene voorvalle en byeenkomste en materiële bystand verhoog. 'n mens kon gedroom het, het sy pad gekom. '
In die nie-verre verlede het ek Murray se opmerking gesien dat verbintenis amper as godsdiens vir die mense was, insluitende my, wat gehelp het om damme uit die Dinosaur Nasionale Monument, die Yukon en die Grand Canyon te hou, wat gehelp het om loggers met jeukerigheid te hou. asse uit die Olimpiese Nasionale Park; wie het DDT verbied; wat gehelp het om die Nasionale Wildernis Bewaringsisteem en toevoegings tot die Nasionale Parkstelsel in die Noordkuskade, Kings Canyon, Redwoods, Grootkom, Point Reyes, die Golden Gate, Cape Cod, Fire Island te vestig.
Ons het gehelp om dit alles te doen met 'n Sierra Club-lidmaatskap van minder as een tiende van sy huidige grootte. Selfs ons sukses in die verkryging van die Alaska National Interest Lands Conservation Act van 1980 is bereik met 'n veel kleiner klub as nou.
Toe het die Sierra Club dit alles moontlik gemaak deur hom dapper te verklaar. Dit het die woorde van John Muir ter harte geneem: "Klim die berge en kry hul goeie nuus."
Miljoene omgewingskundiges moet meer krag hê
Daar is nou miljoene duurder betalende omgewingsbewustes in die Verenigde State alleen. Sommige tel die getal by 10 miljoen. Daar is meer; hulle het nog nie aangemeld nie. Maar wat ookal die nommer lyk, lyk hulle nie naby die krag wat hulle moet hê nie.
Wat is die redes hiervoor? Die vinnige en vuil antwoord is: 'n gebrek aan vrymoedigheid, leierskap, leierskap, stryd oor turf, afwesigheid van die wetgewende arena, burokrasie en geen pret nie.
Ek stel graag hierdie vraag voor: Wat het omgewingsbewustes, feministe, die regverdiges, regverdiges en die Bybel gemeen? Antwoord: Geen humor nie. Niemand het dit eens nie.
Natuurlik het ons dalk twee groen partye, die liggroen en die donkergroen nodig. Dit is, Republikeinse en Demokratiese, konserwatiewe en progressiewe. Die omgewingsbeweging moet veel meer deel wees van politieke bespreking in hierdie land. Dit was die rede waarom ek die Liga van Bewaring Kiesers, sodat ons kon sien wie aan die kant van die Aarde gestem het en wie daar buite was om dit te verwoes.
In elk geval moet ons 'n boodskap stuur: Dit sal lekker wees om 'n nuwe probeer te maak om demokrasie te beoefen.
Hoe klimaatverandering die risiko van wildbrande verhoog
Hoe Monarch Butterflies maak dit na Mexico sonder 'n kaart
Hoe om politici te bring om die aarde te red
Hoe bring jy politici aan die kant van die redding van die Aarde? Die eerste ding wat jy doen, is om hulle te wys wat hulle spaar, soos ons op die High Trips gedoen het, of soos John Muir gedoen het toe hy in Yosemite kampeer het met president Theodore Roosevelt. Roosevelt het rhapsodisering oor natuurlike katedrale weggegaan.
Terug in Washington het hy gehelp om 'n groot deel van die woestyn te beskerm teen dié van sy eie party wat wou kopvel, pulp en alles wat tussen die stede lê, verpak. Hulle het in Michigan, Wisconsin, Oregon en Washington 'n goeie werk gedoen in Roosevelt se tyd. Aan die rand van die Grand Canyon, kan hy sê: "Los dit soos dit is. Die eeue het daaraan gewerk, en die mens kan dit net markeer."
Roosevelt het nie veel oortuigend nodig nie. Toe hy ernstig depressief was nadat sy vrou en dogter tragies en skielik gesterf het, het hy na die Badlands van die Dakotas en Montana gekom met die idee om hom in wildheid te genees. Toe hy daardie oop prairie lewe verlaat en teruggekeer het na die politiek, het hy geweet wat hom gered het, en hy het geweet dit is wat die land en almal van ons kan red.
Verteenwoordiger John Saylor van Pennsylvania het ook as 'n konserwatiewe Republikeinse begin. Amerika se wilde riviere, eerder as ons wilde prairie, het hom beïnvloed. Baie politici begeer om strukture in hul name te bou, maar John Saylor het nie 'n monument gebou nie. Hy het een gered: Dinosaur Nasionale Monument.
In die vroeë 1950's het die Buro vir Herwinning en sy watergreedy-ondersteuners, wat die Echo Park- en Split Mountain-damme wou bou, in die Opper-Colorado-bekken gebou, uitgevind dat enigiemand wat oorweeg het om oor die Yampa of Green-riviere te raft, 'n ernstige doodswens moet hê. Dit was in die dae voor miljoene jong Amerikaners ons wildernis met vlotte, kajaks, perde, lama's en hoëtegnologie-skoene teruggee.
John Saylor het besluit om uit te gaan en te kyk na wat hy sou stem om te vloed (of sny) - iets wat nie genoeg senatore en lede van die Kongres bereid is om te doen nie. Hy het sy seun, en ook Joseph W. Penfold, saamgebring, wat die plegtige, humoristiese Westerse leier van die Izaak Walton League was. Penfold het ook sy seun gebring. Dit was Joe wat eenkeer gesê het: "Die ingenieurs in die Buro vir Herwinning is soos bevers. Hulle kan nie die lopende water sien nie." Joe, John, en die twee seuns het hul voete nat op die Yampa gekry, en dis nie alles nie. Saylor het 'n bulldog vir wildernis na die Kongres teruggegee.
Toe ons deur die Huisskomitee oor Binnelandse Sake en Insulêre Sake geraak word, sou 'n groep heren wat nooit kon verstaan ​​hoe enigiets ooit voorrang sou geniet oor die ordelike uitwissing van die woestyn nie, maar John sou ons red. Sy stem sal styg, stentoriaanse vibrasies gerommel, sy gewoonlik geamuseerde voorkoms word streng, en gou het hy inligting van kommissarisse, sekretarisse en agentskapstegnici gepluk wat die burokrate nie wou hê nie. John Saylor het geleer om stroomversnellings op die Groen te sien. Toe hy teruggekom het na Washington, het hy waarheid-plaasvervangers opgespoor. Dit is wat anti-omgewingsburokrate vroeër versprei het voordat hulle verspreiding versprei het.
Kry uit die stede en kop vir die land
Daar is ook burokrate in die omgewingsbeweging. Die genesing vir hulle is dieselfde as vir politici: Kom uit Washington (of San Francisco, New York, Los Angeles) en luister na die berge. Vloei die riviere. Dit is te maklik om met die gras te raak, met die graswortels. Moet nooit opgee wat jy nie gesien het nie.
En wees nie onwillig om jouself 'n bietjie ongewild te maak deur iets te beskerm wat mense wil beskerm nie. Sommige omgewingsbewustes sal enigiets doen om hul toegang, verbeel of eintlik tot bewind te bewaar.
Ek het een keer 'n verhelderende gesprek gehad met John Baker, wat destyds president was van die National Audubon Society. John Baker het my vertel dat Harold Ickes, wat Franklin Roosevelt se sekretaris van binnelandse sake en een van die grootste was, hom gekla het dat hy 'n paar probleme met jou Audubon-dames in die Suide het. Hulle was bekommerd oor die bedreigings vir die ivoor-gefotografeerde specht. Baker het aan die "Audubon-dames" gesê om maklik te gaan, wat hulle gedoen het.
"Daarna het John vir my gesê," Ek het nooit moeite gehad om 'n afspraak met Harold Ickes te kry nie. "
Maar die ivoorbelaaide specht is uitgesterf.
A Druk in die regte rigting
Toegang tot krag is goed. Dit maak dinge makliker as 'n Bob Marshall die ontspanningsafdeling van die Bosdiens bestuur of 'n Hazel O'Leary is Sekretaris van Energie in plaas van 'n Dixy Lee Ray. Maar wanneer toegang nie daar is nie, het ons, soos dit selde tydens die Reagan-administrasie was, nog steeds ons beroep: boikotte, stemme, die waarheid, die howe en die sterk begeerte van die meeste Amerikaners om skoon water te drink, om hul kinders skoon te laat asemhaal lug, en om hul kleinkinders te ervaar wat dit beteken om oor die paaie te kan loop.
Jy kan nooit vertel as 'n effense stoot in die regte rigting politici sal beweeg wat wil verskuif of wat van tyd tot tyd hul eie gedagtes maak nie. President Jimmy Carter het 'n dosyn van ons in die Wit Huis gehad om onder andere te verduidelik waarom hy nie wetgewing kon veto wat die Clinch River Breeder Reactor - slegte kernnuus toelaat nie. Voordat ek vertrek het, het ek 'n brief aan my oorhandig, maar geskryf deur Jeff Knight, Vriende van die Aarde se energiekenner in Washington. Op een bladsy plus vier lyne het Jeff verduidelik waarom die president die wetsontwerp moet veto en wat die gevolge sou wees.
Nadat hy reeds verduidelik het waarom hy nie kon nie, het Jimmy Carter gedoen.
In die laat 1940's het 'n prokureur vir my gesê: "Die natuur het geen regte nie." Hy was verkeerd. Meer onlangse prokureurs laat die Aarde nou sy regte toe. Prokureurs het die Storm King-pompstoor hidrokragskema op die Hudsonrivier gestop. Regsgedinge het die ontwatering van Mono Lake deur die Stad van Los Angeles gestop. Hulle het begin met die proses van die redding van die ou woude van die Noordwes deur 'n federale regter, 'n vaste Reagan-aangestelde, te wys hoe federale agentskappe soos die Bosdiens 'n patroon van wetteloosheid betrek het met die doelbewuste weggee, met 'n fraksie van sy waarde, die openbare skat aan houtmaatskappye, en die bedreigde spesieswetgewing in gevaar stel ten opsigte van die gevlekte uil. Prokureurs het van onskatbare waarde geword. Ek hou van 'n volle arsenaal.
Natuurlik wou ek nooit 'n gelyke speelveld hê nie. Ek is 'n bergklimmer.
Ek hou nie altyd van om te wen nie. Sommige lesse word beter geleer andersom. Losing kan die behoefte aan hervorming toon - en 'n nuwe manier om dit te bereik. Die manier waarop jy leer om nie 'n warm stoof te raak nie, is om dit aan te raak.
Baie omgewingsorganisasies funksioneer nie op gelyke speelveld nie, omdat hul belastingaftrekbare status hul lobbying kragtig genoeg voorkom en verbied om hulle politieke te wees. Die Sierra Club het nie hierdie probleem nie, aangesien ek as een van my fyner dade die klub sy belastingaftrekbare status in die Grand Canyon-stryd verloor het.
Ons het die Grand Canyon gered. Wie gee 'n damn of jou jaarlikse heffings aftrekbaar is? Niemand. Deur nie aftrekbaar te wees nie, kan die organisasie direkte politieke aktiwiteite ondersteun.
Ek moet byvoeg dat ek ses jaar voor die IRS die klubs aangeval het, die Sierra Club-stigting se belastingaftrek het. Hierdie aanval het 'n groot oplewing in klublidmaatskap opgelewer, net soos James Watt se flop as sekretaris van die binneland onder president Reagan soveel as 'n miljoen nuwe rekrute aan die omgewingsoorsaak gebring het.
So baie mense wil help as net 'n kans gegee word
Die hoof van een effektiewe omgewingsorganisasie skei diegene wat die beweging wil deelneem om die aarde te red, maar wat niks doen nie, in drie groepe: diegene wat rigting nodig het, diegene wat motivering nodig het, en diegene wat net opgedaag het. So baie mense wil help as net 'n kans gegee word.
Ons het goeie dinge om te doen. Die lewe is 'n skool van geleenthede. (Moenie hulle probleme noem nie.) Sommige mense moet net opgewonde raak. Hulle moet leer dat hulle dinge kan verander.
Ek kry hierdie briewe van ou mense se organisasies wat bekommerd is oor regte: "Jy het hierdie beleggings gemaak. Nou verdien jy al die goed terug." Ek wil my ouderdomsmaats - diegene wat nie dood is nie - om na iets anders as hul regte te dink. Wat het hulle die Aarde gekos, in hul tyd daaraan? Wat kan hulle nou terugbetaal? Nie met 'n klomp geld nie, maar met hul energie is hulle beklemtoon deur die wysheid wat hulle opgehoop het. Dit is nog 'n geleentheid vir hulle. Dit sal hulle baie gelukkiger maak om te dink oor die herstel van die Aarde as wat hulle wil om te ly aan hul kwale.
In ons samelewing word ou mense op die weiveld uitgestort. Ek glo nie in gepasteuriseerde ouderlinge nie. Ek herinner hulle dat Theodore Roosevelt gesê het: "Dit is beter om uit te dra as om uit te roes." Die truuk is om my tydgenote te beweeg en hulle in die regte rigting te rig.
Ons het van die literêre kampioene van die woestyn en die omgewing verloor. As jy fotograwe soos Ansel Adams en Eliot Porter, en skrywers soos Wallace Stegner, Loren Eiseley, Nancy Newhall en Rachel Carson in 'n organisasie se tydskrif verskyn en boeke onder die omgewingsbanner publiseer, word die hoë grond maklik vasgelê. Daardie spesiale boeke het baie van ons gevegte vir ons gesit, daar op die koffietafels gesit totdat mense met groot mag hulle in hulle gekyk het en begin verstaan ​​het. Waarheid en skoonheid kan nog steeds oorloë wen. Ons benodig meer kuns, meer passie, meer wit ter verdediging van die Aarde.
Het 'n goeie tyd om die wêreld te red
Moet nooit jouself te ernstig neem nie. En het 'n goeie tyd om die wêreld te red, of jy gaan jouself net onderdruk.
Mense wil deel wees van iets lekker. Dit is opwindend om die wêreld te verander. As jy daaraan bloot blootgestel is, sal jy nie bly nie, en normale mense sal nie by jou aansluit nie. Mense wil die lewe liefhê, as liefde nie uit hulle gebreek is toe hulle kinders was nie. Om die Aarde te lees en dit te spaar, is fassinerende dinge. Sit pret in die beweging om dit te bewaar, te behou, te herstel en te vier, en mense sal hardloop om aan te meld.
Ek het 'n paar groot idees in my lewe gehad. Ek het 'n paar dinge gebeur. Ek het 'n paar verkeerde mense gestop om die Aarde te mors. Maar die idee wat ek glo ek sal uitkyk, is herstel, alhoewel ek nie van plan is om vroegtydig na te gaan nie. Ek is baie lief vir hierdie planeet. Ek wil help om 'n smaak van die paradys vir ons kinders te red. Gee ons terug, Hetch Hetchy en Glen Canyon, en ek gaan stil.
Ek het na die Himalajas toe ek vier en sestig was. Terwyl ek die aanpak van Mount Everest gemaak het, het ek aan William Murray gedink: "Die oomblik wanneer mens hom beslis verbind, beweeg die Voorsienigheid ook."
Miskien op hierdie oomblik in ons tyd op Aarde, moet ons almal oor 200-jare terugval en oorweeg hierdie koppeling van Johann Wolfgang von Goethe:
Wat jy ook al kan doen, of droom, kan jy dit begin.
Gewaagdheid het genie, krag en magie daarin.
Het jy magie in jou? Jy wed. Magic is daardie klein genetiese genie wat vir drie biljoen jaar ontwikkel het. Dit verbind ons almal met mekaar en alles wat voorheen gekom het en wat nog op die planeet bly. Dit is 'n magie, en dit is in die woestyn gevorm.
Kom ons begin. Kom ons herstel die aarde. Laat die berge praat en die riviere hardloop.
Weereens, en vir ewig.
Nuwe Vereniging Uitgewers. © 2000.
Laat die berge praat, laat die riviere loop: 'N Oproep om die aarde te red
As uitvoerende direkteur van die Sierra Club deur die 1950s en 60s, het David Brower sy landmerk-veldtogte voorgestel, sy uitgewery bekend gestel en in Jerry Mander se woorde "wesenlik die ekologiebeweging in 'n groot internasionale krag gewek." Brower was die beweging se karismatiese piedpyp, inspirerende talle jongmense om sy hoof te volg. Hierdie brandstof en baie vermaaklike volume is vintage Brower, wat gebeurtenisse uit sy lewe en tye vertel as preludes vir sy sirene liedjies namens die Aarde. Sy stem is erudiet, pragtig cadenced, angswekkend, en gekruid met droë humor. En sy insigte is onvoorspelbaar.
Info / Bestel hierdie boek (2 uitgawe).
Hy is die skrywer van verskeie ander boeke. Meer boeke deur David Brower
Steve Chapple is die skrywer van verskeie boeke, insluitend Kajak die volmaan en Don't Mind Dying. Steve is 'n bekroonde skrywer met die nuuskierigheid van 'n bedorwe kat. Hy is die mede-aanbieder van BellaV TV ("Bright Minds in Quarantine") en lewer die nasionale koerantrubriek Intellectual Capital.
Sy huidige boek BREAKPOINT: Reckoning with America's Environmental Crises saam met medeskrywer Jeremy BC Jackson (Yale University Press) is 'n reis na Amerika se klimaatkrisis en die komende oplossings.