Is daar primêre bronne oor die visie van Jinnah vir Pakistan? - Inligting - 2022
Is daar primêre bronne oor die visie van Jinnah vir Pakistan?
Pakistan het 'n paar jaar na onafhanklikheid in militêre bewind verval. Ek onthou dat ek 'n paar jaar gelede gelees het dat dit die gevolg was van die dood van sy stigter en eerste premier (wat in hierdie antwoord weergegee word). Die land het ook eers jare na hierdie sterftes 'n Islamitiese republiek geword. Dit het my laat kyk na wat die stigters oorspronklik wou hê Pakistan moes wees.
Dit was natuurlik bedoel om 'n land met 'n meerderheid van Moslems te wees. Ek kan egter nie baie primêre bronne vind oor watter beleid hulle wil voer nie, met die uitsondering van die doelwitresolusie van 1949. Mense wat teenwoordig was op hierdie vergadering, soos Sris Chandra Chattopadhya, het egter gesê dat Jinnah 'n sekulêre regering wou hê. Dit blyk ietwat ondersteun te word deur die grondwetlike hervormingsplan van Jinnah. Dit is egter nogal onduidelik of hy wou hê dat Islam 'n staatsgodsdiens vir die land moet wees of nie.
Toe ek die naam van Jinnah opspoor, het ek tekste ontdek waar hy deur Pakistani's verafgod word en deur Indiërs gedemoniseer word. Ek vind dit egter moeilik om vas te stel waarin die man werklik geglo het. 'n persoonlike eerder as politieke aangeleentheid. Volgens dieselfde artikel bestaan ​​daar egter geen bekende opnames van die toespraak nie. Dit lei tot die vraag: is daar ander toesprake of geskrifte van Jinnah wat kan verduidelik watter soort nasie hy Pakistan voorgestel het?
'N Volledige transkripsie van Muhammad Ali Jinnah se toespraak van 11 Augustus 1947 kan hier gevind word op die webwerf van 'n instrukteur aan die Universiteit van Columbia.
In die toespraak maak hy ten minste twee stellings wat blykbaar 'n visie van 'n sekulêre regering met godsdiensvryheid ondersteun:
[] ... U sal ongetwyfeld met my saamstem dat die eerste plig van 'n regering is om wet en orde te handhaaf, sodat die lewe, eiendom en godsdienstige oortuigings van sy onderdane ten volle deur die staat beskerm word.
[] Nou dink ek dat ons dit as ons ideaal voor ons moet hou, en u sal agterkom dat Hindoes mettertyd sou ophou om Hindoes te wees, en dat Moslems sou ophou om Moslems te wees, nie in godsdienstige sin nie, want dit is die persoonlike geloof van elke individu, maar in die politieke sin as burgers van die staat.
Ten minste 'n gedeelte van die toespraak is opgeneem en kan op video op YouTube gehoor word. Sommige van die aangehaalde teks hierbo kan in die video gehoor word. Dit blyk dat die toespraak self in Engels gehou is, dus ons het te doen met die werklike woorde van Jinnah eerder as met 'n vertaler se interpretasie daarvan.
Jinnah was 'n prokureur wie se 'proffers' van die aard was om dit te laat of te laat, en wat hom of die staat wat hy van plan was, op geen manier gebind het nie. Omdat hy 'n prokureur was, het hy geen eie 'visie' geskets nie. Dit was nie sy saak nie. Sy posisie in die politiek was die hoofverteenwoordiger van die Moslemliga, wat geëis het dat hy as die enigste stem van die Moslems van Brits -Indië behandel moes word. Die kernvraag van die liga word uitgedruk in die Lahore -resolusie wat lui - geografies aaneenlopende eenhede word afgebaken in streke wat so saamgestel moet word, met die nodige territoriale aanpassings dat die gebiede waarin die Moslems numeries in meerderheid is, soos in die noordwestelike en oostelike gebiede van Indië, moet gegroepeer word tot 'onafhanklike state' waarin die samestellende eenhede outonoom en soewerein moet wees.'
Soewereiniteit beteken dat die opvolgerstaat, of state, op geen manier gebind sou wees nie. Dit is waarskynlik dat Jinnah self gelyke geleenthede wou hê, ongeag geloofsbelydenis, en hy het beslis die inisiatief geneem om nie-Moslems in hoë ampte aan te stel of om hulle belangrike pligte toe te vertrou- bv. die skryf van die volkslied. Maar juis omdat Jinnah 'n prokureur was, sou ons onregverdig wees om te sê dat Jinnah 'n 'visie' het wat later verraai is. As hy werklik wou beperk wat Pakistan kon doen, sou hy 'n gekwalifiseerde soewereiniteit geëis het wat gebaseer was op 'n bestaande grondwet.
Dit word duidelik as u kyk na wat in Ceylon gebeur het. Daar het die minderhede 'n ooreenkoms aanvaar waarin daar sterk grondwetlike beskerming van hul belange was, in ruil daarvoor dat hulle selfregering onder algemene stemreg vir volwassenes sou afstaan. Jinnah verwerp hierdie roete. Hy was nie alleen nie. Al die minderhede- insluitend Dalit Hindoes- het Gandhi en die INC verwerp tydens die tweede Tafelronde-konferensie. Alhoewel 'n federale struktuur in 1935 in die vooruitsig gestel is, het Jinnah en die minderhede dit heeltemal verwerp. Hoekom? Selfs al is grondwetlike beskerming van minderhede moontlik, was dit nie wat hulle wou hê nie. Hoekom? Jinnah se deurslaggewende bewering, sy 'visie', was dat Moslems 'n aparte nasie van 'n soewereine tipe vorm. Sommige Indiese Moslem-godsdienste het hierdie idee gekant as 'wataniya'- dit wil sê 'n eng nasionalisme, onverenigbaar met Islam wat universalisties is. Maar sodra Pakistan 'n werklikheid was, sou hulle moes aanvaar dat 'hubb al watan min al Islam'-patriotisme ook deel uitmaak van geloof. Met ander woorde, of die vraag na Pakistan nie-Islamities was of nie, as dit eers as 'n soewereine nasie bestaan ​​het, het geen Moslem die reg om daarteen beswaar te maak nie.
Die presedent vir wat met Britse Indië gebeur het- nl. sy verdeling op godsdienstige lyne- was wat gebeur het toe die Ottomaanse Ryk ontbind is. Griekssprekende Moslems het na Turkye gegaan. Turkssprekende Christene (vermoedelik van Griekse erfenis) het na Griekeland gegaan. Dit alles gebeur onder die vaandel van die 'sekulêre' Ataturk. Omtrent dieselfde tyd is Ierland in wese sektariese redes verdeel. Dit lyk asof godsdienstige identiteit bestaan ​​selfs onder diegene wat glad nie godsdienstig is nie.
Na die dood van Jinnah, was sommige van sy bewonderaars ontsteld oor die 'Objectives Resolution'. Maar ons kan nie sê dat dit 'n verraad of ondergrawing van Jinnah se bedoelings was nie. Hy wou soewereiniteit vir Pakistan hê omdat hy geglo het dat soewereiniteit in die beste belang van die Moslems van Indië was. Dit het weliswaar diegene aan die verkeerde kant van die grens in die steek gelaat. Dit is ook waar dat Jinnah se 'gyselaarsteorie'- dit wil sê die Hindoes die Moslems sou beskerm in ruil daarvoor dat Moslems Hindoes beskerm- onmiddellik in duie stort. Dit kan wees dat Jinnah self gevoel het dat sy 'visie' nie verwesenlik is nie. Daar is egter geen bewys dat hy dit ooit gesê het nie. Dit lyk egter asof Jinnah, net soos ander leiers, geskok was oor die omvang van die geweld en etniese suiwering wat selfs in groot stede en welvarende, relatief goed ontwikkelde distrikte uitgebreek het. Teen 1949 het sowel Indië as Pakistan verhard in hul houding teenoor minderhede. Indië het die herbetreding van ontheemde Moslems wat burgerskap verloor het, verbied. Die Indiese Grondwet sou dinge soos beesbeskerming handhaaf en daarop aandring dat die landstaal in die Devanagari -skrif van die Hindoes geskryf word. In Pakistan was die situasie van minderhede nog erger en etniese reiniging van Hindoes uit die Ooste het in die vyftiger- en sestigerjare voortgeduur.
Pakistan was stadiger as Indië met die aanneming van 'n grondwet en verklaar homself as 'n Republiek. Maar toe hy dit in 1956 doen, was dit die eerste land ter wêreld wat homself as 'Islamitiese Republiek' verklaar het. Dit het niks op die grond verander nie. In die besonder is die Ahmadiyyas ('n sekte wat deur sommige as nie-Moslem beskou word) nie gestigmatiseer nie. Hulle beklee hoë ampte en dra baie by tot die welvaart en vooruitgang van die land. Pas na die verlies van die Oosvleuel het Pakistan 'n uitdruklik Islamitiese grondwet aanvaar met ongelukkige gevolge vir die Ahmadiyyas. Tog is die feit dat Z.A Bhutto homself bevorder het as 'n sosialis. Eers toe die weermag teen hom optree, is die staatsapparaat onder generaal Zia uitdruklik Islamities gemaak.
Waarom was die demokrasie swak in Pakistan? Die antwoord is dat die Oosvleuel meer bevolk was en 'n langer tradisie van demokratiese politiek gehad het. So sou demokrasie die mag van die Weste na die Ooste verskuif het- wat ook meer buitelandse valuta verdien het deur die uitvoer van jute. In Wes -Pakistan was die staatsamptenare egter onbevoeg en korrup. Verder het die opkoms van militêre manne- soos Nasser in Egipte- in ander Moslem-lande die generaals laat dink dat hul eie heerskappy verwelkom sou word.
Aangesien die weermag deur sy netwerk van oud-dienspligtiges in die dorpe Punjab en dele van die NWF goeie ondersteuning van die voetsoolvlak ondersteun het, kan dit die embrionale klas advokate/politici in die Westelike vleuel verplaas. Dit is egter belangrik om te onthou dat dit die aristokratiese prokureur was, populisties geword het, ZA Bhutto, wie se verslae die weermag van kant gemaak het en die deur na Islamisering oopgemaak het.
Die paradoks van Pakistan is dat dit Westerse opgeleide advokate soos Jinnah en Bhutto was wat die Islamitiese genie uit die bottel laat kom het. Was dit onvermydelik? Ja. Daar is 'n mullah in elke dorp. Mense kyk op na hulle omdat hulle help om geskille op te los en hulle leer die kinders om 'n morele en geestelike lewe te lei. Daarteenoor is die 'burgerlike samelewing' relatief swak op die platteland. Daar moet egter gesê word dat Wes -Pakistan groot vordering gemaak het in die primêre onderwys, ensovoorts. Daarom kan die bewind van Ayub Khan redelik vinnig ekonomiese groei en 'n gevoel van voorspoed in die Westelike vleuel oplewer. Ongelukkig was militêre avontuur sy ongeduld.
Kyk die video: Пакистан. Вся правда. Такого никто не ожидал. Пешавар. Pakistan, Peshawar #6 (Januarie 2022).