Na ons terugkeer van ons vakansie in Australië in Julie 2010, het ek ‘n nuwe persepsie oor ons land gehad.
Nie almal moet eers land uit om anders te dink nie. Sommige bereik 'n ander persepsie terwyl hulle hier woon. Ander gaan land uit en kom terug met ‘n nuutgevonde positiewe persepsie oor Suid Afrika. My persepsie met ons terugkeer was anders, nie noodwendig positief of negatief nie. Net anders.
Dit voel egter vir my of “Pandora se boks” oopgemaak is. Ek het iets raakgesien en ervaar wat nie ontdoen kan word nie. Ek is, voel en dink anders.
Ek het ‘n ander begrip of insig gekry. Dit is moeilik om my emosies te verwoord, maar ek weet hoe ek verander het.
Moet my nie verkeerd verstaan nie. Ek is lief vir Suid Afrika. Dit is my geboorteland. Dit is die land waarvoor my voorvaders oorloë gevoer en gesterf het. Dit is die land wat my gevorm het tot die persoon wat ek vandag is. Maar ……. die land wat ek van praat is nie meer daar nie.
Die land waarin ek groot geword het is anders. Ek het nou eers besef dat ons almal maar eintlik sedert 1994 klaar geëmigreer het. Dit was net ‘n baie stadige proses wat ek nie besef het ek in is nie. Met elke idiaal wat weggeneem is, met elke straat naam wat verandar het, met die verandering van die skool stelsel, met elke “pakkie” wat aan wit werknemers geoffer was, met elke TV kanaal wat verander het …. Dit is hoe ons emigreer het. Ons het net nog nie land verlaat nie.
Laat my dink aan die storie oor die paddatjie wat in ‘n pot water op die stoof swem. Hy besef nie dat die water warm word nie. Nie totdat dit te laat is nie en dan kan hy nie uit die kookwater kom nie.
Wel, ek het nou besef dat ek in ‘n kookpot is. Ek wil hier uit voor ek kook.
Dit maak my hartseer om tot hierdie besef te kom, maar dit is hoe ek dit sien. Ons is ‘n volk sonder ‘n land. Dit voel of my geskiedenis nie meer belangrik genoeg is om in die geskiedenis te wees nie. En wie is 'n mens nou sonder 'n geskiedenis?
Ander mag dalk nie voel soos ek voel nie of mag dalk tot dieselfde besef gekom het, maar is teverede met die land soos dit is. Elkeen is geregtig op hul eie emosies en idees.
Dit het my wel ‘n lang tyd geneem om dit te besef, maar ek is klaar ontwortel. Ek is nou reg om my wortles elders te gaan vestig. Dalk kan ek weer daar tuis voel.
Mollers Down Under 27 December 2011 at 11:52
Jy vat dit mooi saam vir my... Baie goed geskryf.