“Die skrywer se taalgebruik en beskrywings maak die situasie werklik in jou oë. Jy ervaar die vrees wat Claire in die donkerte ervaar; haar kortasem sonder haar asmapompie laat jou bors saamtrek.”
“Dis regtig ’n aansteeklike roman. Selfs al wil jy amper nie verder lees nie, kan jy jouself nie help nie.”
Die hitte styg soos walms uit die teer van die parkeerarea op tot teen haar wange. Maart is al ’n week oud, maar die somer wil nie laat los nie. Sy loop stadiger en kyk in die rondte, die pepersproei sweterig in haar hand.
Dis al meer as twee weke van niks, maar sy kom nog steeds van voor af sodat sy die voorruit kan sien. Die ruitveër. Of daar ’n blom is.
Daar is nie. Daar is nooit meer nie, maar sy hou aan seker maak. En dan voel sy simpel dat sy gekyk het. Sy druk die pepersproei in haar handsak en pluk die rits toe.
Sy glimlag en lig die sleutel tot by die slot. Iemand het kougom daarin gedruk. Sy begin omkyk net toe die skaduwee oor haar val.
Sy wil skree, iets doen, maar sy voel lam. Haar liggaam wil nie reageer nie. Haar gedagtes val oormekaar.
Hy vat haar boarm en trek haar na links tot teen die kar langs hare. Lek vinnig oor sy dun lippe. “Maak die deur oop.” Sy asem blaas warm in haar gesig en bring ’n plaakreuk saam.
Alles word stadiger. Sy vingers wat om haar arm klamp. Die suur walm van sy sweet. Die oë. Dis die oë van iemand wat nie reg is nie. Dit maak haar banger as die mes wat nou teen haar kuiltjie druk. Daar waar haar hart so hard en vinnig klop.
Sy voel die brand toe die punt deur haar vel steek. Daar is niks wat sy kan doen nie. “Oukei. Moenie my seermaak nie.”
Hy druk haar af, een hand agter haar kop, die ander een, die een met die mes, ’n vuis teen haar rug. Die sitplek is agtertoe geskuif en sy pas in op haar knieë. Hy vat haar handsak en die sak met haar kostuum en gooi dit op die agterste sitplek. Daar lê ’n verbleikte olyfgroen duvet met vlekke op en hy trek dit vorentoe.