In die loop van veertig jaar in die Suid-Afrikaanse Polisie is daar talle insidente en staaltjies wat mens bybly.
Omdat die meeste van hierdie stories oor my persoonlike wedervarings gaan, moet die leser my maar vergewe as die woord “ek” gereeld in die teks voorkom. Dit is my manier om die stories te vertel.
In hierdie boekie is ŉ paar insidente oor my lewe in die Suid-Afrikaanse Polisie. Ek wil die leser by voorbaat waarsku dat ek myself aangematig het om die stories so hier en daar bietjie “op te sous”, soos ŉ familielid eendag dit beskryf het.
Ek kan nie onthou of hy na die Caprivi of Rhodesië van die huis af moes gaan nie, maar hy het sy vrou en drie klein kinders by die huis gelos. Die jongste was ŉ knaap wat al goed begin praat het.
Toe Frik na ses maande terug by die huis kom, sien hy dat sy jongste knaap maar bra skugter is. Hy gaan kniel toe voor die knaap en sê: