Oftalmiese ultraklank gebruik in veeartsenykundige medisyne - SIFSOF
Vestibuloplastie met behulp van 980nm diodelaser
In die meeste gevalle kan die retina tydens 'n volledige oftalmiese ondersoek gevisualiseer word. By pasiënte waarin dit nie moontlik is nie, kan oftalmiese ultraklank 'n gedetailleerde beeld van die retina gee met behulp van oftalmiese ultraklank. Omdat die oog 'n oppervlakkige vloeistofgevulde struktuur is, is ultraklank 'n maklik gebruikbare metode vir die visualisering van oogpatologie en anatomie. Aktuele verdowing word op die oogoppervlak toegedien, en ultraklankgel word dan op die ooglede aangebring. Die ultraklankomvormer word dan aan die buitekant van die ooglede geplaas en 'n gedetailleerde prentjie van die binnekant van die oog word verkry.
Die belangrikste doel van ultraklank is om 'n netvlies loslating op te spoor. Hierdie stap is voorheen nodig katarak operasie. Pasiënte met netvliesafskeidings is nie verstaanbaar vir hierdie prosedure nie. Daar is toestande behalwe katarak waarin die retina nie gevisualiseer kan word nie, en in hierdie gevalle kan Oftalmiese ultraklank 'n waardevolle hulpmiddel wees om te bepaal of daar 'n netvliesafskeiding is of nie. Dit is van kardinale belang by die bepaling van behandeling en prognose.
Die beginsels van okulêre ultraklank is soortgelyk aan ander toepassings van hierdie tegnologie. Klankgolwe word geproduseer met 'n frekwensie van meer as 20,000 Hz (20 kHz) en deur weefsel in sy pad teruggekeer na die transducer. As die klankgolf terugkeer, vibreer 'n piëzo-elektriese kristal in die transducer en produseer 'n elektriese sein wat omskep word in 'n beeld of ander data.
Hoër frekwensie het meer vlak penetrasie in weefsel, maar het 'n beter resolusie. Daarteenoor dring golwe met 'n laer frekwensie dieper, maar het 'n slegter resolusie. Ultraklankgolwe, net soos ander golwe, het voorspellende gedrag gebaseer op die eienskappe van die medium waardeur hulle beweeg. Klankgolwe het byvoorbeeld 'n hoër snelheid as hulle deur vaste stowwe beweeg as deur vloeistowwe. As klankgolwe tussen weefselkoppelvlakke beweeg met verskillende akoestiese impedansie, of digthede, kan hulle verstrooi, weerkaats of breek. Sommige klanke word ook deur weefsel opgeneem. Klankgolwe wat na die transducer terugkeer, word eggo's genoem, en ultraklank -beeldsones kan hiperechoies, hipo -choïs of anechoies wees. Skadu kan distaal tot 'n baie digte letsel voorkom, wat 'n anechoïese gebied kan veroorsaak.
Daar is twee hooftipes ultraklank wat tans in die oogheelkundige praktyk gebruik word, A-scan en B-scan. In A-scan, of tyd-amplitude-skandering, word klankgolwe by laer ultraklankgolflengte gegenereer en omgeskakel in spykers wat ooreenstem met weefselkoppelvlaksones. By B-scan, of helderheids amplitude-skandering, word klankgolwe gegenereer met 'n hoër ultraklankgolflengte. Die data wat deur die transducer versamel word, lewer 'n ooreenstemmende beeld.
A-skanderings in veeartsenykunde word tipies gebruik vir biometrie, of meting van okulêre strukture. Eksamens kan uitgevoer word by wakker, verdoofde of verdoofde diere. Die sonde kan direk op die kornea geplaas word, of gebruik word met 'n sklerale dop en waterbad (onderdompelingstegniek). Die sonde moet altyd aksiaal geplaas word. 'N Goeie skandering is een waarin die hoogte van die spykers vanaf die basislyn gelyk is. Elke piek moet teen 'n loodregte, nie skuins hoek vanaf die basislyn begin. A-skandering is in groot mate nie in veeartsenykundige medisyne gebruik nie. Een rede hiervoor is dat diagnostiese A-skanderings gebruik word om choroidale gewasse te diagnoseer, wat baie meer by mense voorkom as by die tipiese veearts. Die anterior uveale gewasse wat meer algemeen in veeartsenykunde voorkom, is moeiliker om te beeld met A-scan. Dit maak die A-scan slegs nuttig vir biometrie en meting van okkulêre strukture in veeartsenykundige feild.
B-scan tipe oftalmiese ultraklank wat tipies gebruik word vir die evaluering van intraokulêre strukture wat nie deur ondeursigtige media gesien kan word nie, soos korneale ondeursigtighede, bloeding of hypopyon in die voorste kamer, katarakte of ondeursigtighede in die binnekant. In veeartsenykundige medisyne is die algemeenste sondeposisie aksiaal. Die skandering word uitgevoer met die oog in die primêre blik en die sonde se gesig gerig op die kornea. Die beeld word deur die optiese senuwee geknip terwyl die klankbundel deur die middel van die lens gerig word, en die balk langs die twee opponerende meridiane gevee word. Hierdie beeld is gewoonlik die maklikste om te verstaan ​​omdat die lens en optiese senuwee in die middel van die letsel is, maar daar is 'n verminderde resolusie van die posterior segment as gevolg van klankdemping en breking van die lens. In veeartsenykunde is dit egter die maklikste sondeposisie om by bewuste diere te gebruik.
Die onlangse ontwikkeling van 'n 20-MHz, hoëfrekwensie ultraklank sonde het weefsel in 'n resolusie van 20 tot 80 mikrometer moontlik gemaak, wat soortgelyk is aan 'n histologiese uitsig met 'n lae krag. Hierdie hoë resolusie beperk egter weefselindringing tot 5 tot 10 mm, wat ideaal is vir die ondersoek van die voorste segment van die oog. Die detail wat ultraklank met 'n hoë resolusie verskaf, stel die dokter in staat om te onderskei tussen verskillende entiteite van die voorste segment wat soortgelyk kan lyk, maar heel anders behandel word, soos anterior uveale gewasse, iridociliêre siste en iris bombé. Hoëfrekwensie-ultraklank is ook 'n waardevolle hulpmiddel by die opstel van 'n chirurgiese plan vir die behandeling van oogafwykings waarin die kornea ondeursigtig is, soos katagtige korneale sekwestrum en gewasinval in die kornea. Ander toepassings van hierdie tegnologie sluit in die toeligting van die patogenese van gloukoom by veeartsenykundige pasiënte en die evaluering van die lensstreke wat moeilik is om direk te ondersoek.
As dit kom by oftalmiese ultraklankprosedures waar daar geen katarak is om die oplossing op te los nie, moet die ultraklankskandeerder van die oftalmiese sonde SIFULTRAS-8.25 is geskik vir die meting van die voorste kamerdiepte, lensdikte, glasagtige liggaamslengte, aksiale lengte en die berekening van die IOL-krag vir 'n ingeplante lens. Hierdie okulêre ultraklank-sonde danksy die hoë frekwensie -resultasie (20MHz) kan dit akkurate meting van die sentrale en perifere korneale dikte bied, en word dit wyd gebruik in die vooroperatiewe ondersoek en postoperatiewe effekteevaluering van refraktiewe chirurgie.
In ander gevalle kan daar 'n obstruksie wees wat die resolusie en akkuraatheid van die oftalmiese ultraklanklesing soos katarak of genetiese defekte belemmer. In hierdie geval is die Oftalmiese ultraklank-skandeerder SIFULTRAS-8.1 A/B -skandering word die beste aanbeveel vir okulêre B-modus ultraklank as een van die nie-indringende, vinnige diagnostiese beeldingstegnieke wat by katarakpasiënte aangedui word om die posterior segment van die oog te evalueer. Hierdie oogheelkundige A/B -skandeerder met normale, glasagtige liggaamsverbetering, retina -waarnemingsmodus word hoofsaaklik gebruik vir die diagnose van intraokulêre siektes, vertoon die ligging, vormbereik van die fokus van infeksie en die verhouding met die omliggende weefsel. Dit kan glasagtige ondeursigtigheid, netvliesafskeiding, oogbasis -gewasse, ens.