Die afgelope week het ek heelwat tyd in dokters spreekkamers deurgebring terwyl ek my ma vir verskillende toetse geneem het. Die spreekkamers was anders as waaraan ek gewoon is, want dis meestal ouer mense (ja nog ouer as ek). Party saam met familie en ander stoksiel alleen. Die feit dat baie kinders en kleinkinders gerieflikheidshalwe van hul ouers en groot ouers vergeet en iets wat ek baie hier sien, is 'n skrywe vir 'n ander dag.
Terwyl my ma met die toetse besig was, kon ek hulle rustig dophou. Op meeste van hulle kon mens pyn, angs en selfs twyfel sien en ek het gewonder is dit is omdat hulle die uitslae vrees of omdat hulle alleen was. Is hulle gered? Weet hulle waarnatoe hulle gaan na hul dood? Het hulle 'n verhouding met God? MAAR ... Behalwe vir daardie gesigte, was daar ook die waarop daar groot vrede en vreugde te midde van die siek wees gewys het.
My klein Windows rekenaar wat maklik in 'n rugsak vervoer, was meestal gebruik vir kerkgoed en met my laaste besoek aan die woestyn het ek nog die finansiele state daarop gesit en doen. Terug in SA wou ek die state in dropbox bere, maar die rekenaar wou nie aanskakel nie. Die herlaai kabel se liggie wou nie eers brand nie. In groot nood is twee kabels (net sodat dit nie weer kan gebeur nie) vanaf die woestyn aangestuur, maar die rekenaar was steeds so dood soos 'n mossie. Die rekenaar boffins in die dorp het net gestaar, gegoogle en gese jammer ons kan nie help nie. En indien ek die data wil herwin, sal hulle aanbeveel ek stuur die rekenaar terug na die vervaardigers toe. Na 'n groot gesulk is die rekenaar in 'n sakkie gebere vir wanneer ek eendag dalkies die vervaardigers sien.
En dis presies wat ek toe doen. Haal die rekenaar uit sy sakkie en bid vir hom. Natuurlik is daar altyd twyfel en ek is half versigtig om dit aan te skakel en gaan maak eers koffie. Terug in die studeerkamer, prop ek die kabel in en ..... daar brand die liggie!! Vinnig is alles oorgedra na die ekstra geheue en die rekenaar terug in sy sakkie.
Iemand vra my gister, werk die rekenaar nog? Ek moet erken ek het dit nie weer aangeskakel nie, want ek het mos net gevra om die data af te laai, maar as ek hier klaar is, gaan ek dit weer aanskakel, want as dit Sy wil is, kan dit weer gebruik word.
Die afgelope week het sy kwota drama opgelewer, en een daarvan was, iemand wat met reg my tweede ma genoem kan word, wat met 'n frats ongeluk deur 'n pyl gewond is. Die pyl is die eenkant van haar sy in, en die ander kant uit, met die res wat natuurlik iewers in die middel vassit. 'n Noodoperasie later en gate in die derms wat deur die pyl veroorsaak is. Sy is op die oomblik stabiel en beter en ons bid net dat daar geen infeksie is met al die slegte vloeistof wat uit die derms deur die 8 gate uitgeloop het nie.
Ek kan nie vir julle se hoeveel keer terwyl ek die storie vertel of daaraan gedink het ek nie ook gedink het aan Jesus wat ook n steekwond in Sy sy gekry het nie. Ons was so bekommerd oor haar minute nadat dit gebeur het en natuurlik nog steeds. Ek kan my nie eers begin indink hoe God moes voel terwyl Hy moes toekyk hoe Sy Seun aan die kruis sterf nie. Hoe Hy moes kyk hoe hulle Jesus in Sy sy steek. Pyn, en dan praat ons nie eens van die spykers in Sy hande en voete nie. Pyn vir my.