’n Mens vertrou Strydom se antwoord. Sy weet waarvan sy praat. Bewyse? “Ek loop die pad.” “Pelgrimsgebed.”
Amanda Strydom: “Solank daar nog in Afrikaans gesing word, sien ek nie gevaar vir die bedryf nie.” Foto: Verskaf
Die argument van “ ’n mens kan mos nie sê nie, dis subjektief” steek ook kop uit, maar ek druk deur. Wat is dit vir jóú?
“Amper soos ek love ’n stukkie avo, maar jy kan dit glad nie eet nie. Net so verstaan ek nie hoekom mense sal wil argumenteer oor of ’n stuk musiek goed of sleg is nie. Dit is mos maar wat dit vir jou is.”
Talle Afrikaanse musikante maak keel skoon oor die status quo van dié bedryf. Dit is nie op standaard nie, sê die een. Ons maak nie geld nie, sê die ander.
Blootstelling aan vernuwing, aan nuwe en anderste klank, ’n breër musiektoneel – dit is wat luisteraars bemagtig en die musiekbedryf laat blom, meen hy.
“Dis ’n kommersiële worsmasjien,” beskryf sy dit. En ja, dit het beslis ’n invloed op die gehalte en standaard van plaaslike musiek. Maar sy weet ’n musikant moet kommersieel dink.
Hemelbesem: “As ’n musikant jou kan beweeg. Hy maak jou kwaad, hy maak jou gelukkig, hy maak jou bly, of hartseer of iets, dan het hy sy job gedoen.”
Die woorde kom in ’n ry van Strydom: Substansie. Goeie liriekskrywers. Respek vir die taal. Oorspronklikheid. Trots. Toewyding. Finansiële steun.
Pierre Greeff meen daar is ’n plekkie vir almal in die Afrikaanse musiekbedryf se sonkolletjie. Foto: David Branson
Mense moet doen wat hulle moet doen, sê Parow. Maar as jy jou uitgee vir ’n toffie dan gaan jy gekou word.
“Ek is trots op Afrikaans. My hele ding, Fokof se ding ook, ons is lief vir Afrikaans, maar ons wil die res van Suid-Afrika ook daarvoor lief maak. En die res van die wêreld. Nie net ’n klein groepie van Afrikaanse mense happy hou nie,” sê hy.