Maand: November 2012	Dankie tog kinders is nie soos (sommige) volwassenes nie	VRYDAG 30 NOVEMBER 2012
As kind weet jy aanvanklik nie hoe om skaak te speel nie; jy weet nie hoe om fiets te ry nie, hoe om ballet te doen of rugby te speel nie; jy weet nie hoe om ’n rekenaar te gebruik nie; jy weet nie eens hoe om te lees of te skryf nie.
As kind het jy gewoonlik nie getwyfel wanneer dit by iets nuuts gekom het wat jy moes bemeester nie. Jy’t net gedoen wat vir jou gesê is, aangehou probeer, en na ’n paar maande of ’n paar jaar kon jy skaak speel, fietsry, rugby speel en/of ballet doen, jy kon lees en later skryf, en uiteindelik selfs ’n rekenaar gebruik.
Hoekom dan, as volwassene, twyfel soveel mense in hulle vermoëns om iets nuuts te kan leer? Hoekom twyfel soveel volwassenes in die moontlikheid dat hulle iets nuuts kan bemeester?
“Nee, goeie genade! Daar’s geen kans dat ek dit sal kan doen nie!” sal die persoon uitroep, veilig in die wete dat daar ten minste ’n handvol ander volwassenes in die omgewing is wat hulle sal ondersteun in hulle oortuiging dat hulle nie in staat is om iets te kan doen nie.
“Nee, ou Sarel, ek is verseker ook te dom daarvoor,” sal Karel sy ondersteuning aanbied, en almal sal lag vir wat – kom ons wees eerlik daaroor – eintlik ’n bietjie pateties is.
“Agge nee wat, Pappa, daai fiets is so groot. Ek gaan afval en my toon stamp,” sal klein Sarel sê, en wegstap om onder die boom te gaan sit.
“Daai ballet dansies lyk te moeilik, Mamma! Ek kan dit nie doen nie!” sal klein Juanita sê, en weier om uit die kar te klim buite die ballet plek.
“As jy dink jy kan iets doen of as jy dink jy kan nie iets doen nie, is jy reg,” het Henry Ford gemeen.
“Watse voorbeeld dink jy stel jy vir die nageslag as jy op 25 ophou glo jy kan iets nuuts bemeester?” wil ek weet.
Gepubliseer op 30/11/201205/06/2016Kategorieë 2011-2016	Trots aangedrewe deur WordPress