Gedagtes op langtermyn reis: kan jy reis vir te lank? - Reisverhale - 2020
Kan jy te lank reis?
Opgedateer: 12/16/2018 |
Ek het onlangs oor 'n vriend met 'n vriend gesels - en die pad waaroor ons lei. Ek het haar gedruk om die wêreld te reis (soos ek almal stoot om die wêreld te reis) om haar onlangse funk te oorkom. Sy was 'n bietjie verlore oor wat om die afgelope tyd te doen en was op soek na iets om die leemte te vul.
"Gaan reis. U kan die antwoord ontdek. Indien nie, sal jy ten minste 'n goeie tyd hê! "
Terwyl ek met haar praat, het ek besef dat ek nie geweet het wat ek sou doen as ek ooit opgehou het om te reis nie. Wat is die lewe sonder reis? Hoe anders sou ek bestaan?
Ek het so lank beweeg dat ek my lewe op geen ander manier kan uitbeeld nie.
Reis het vir my 'n lewenstyl geword.
Dit het my identiteit geword.
Altyd beweeg, altyd op die pad, altyd êrens anders.
Dis my roetine.
Dit is bemoedigend.
Ek het so baie verskillende bestemmings wat ek wil besoek voordat ek "Semi-Nomadic Matt" word, wat ek dink ek sou 50 wees voordat dit eintlik gebeur het!
Daar is net te veel daar buite.
Ek wil nie regtig stop nie.
Uiteindelik sal ek verlangsaam. Dit is onvermydelik. Niks hou verewig nie. Swaartekrag en ouderdom neem uiteindelik vas.
Maar daardie idee skrik my.
Ek het vergeet hoe dit is om meer as 6 maande op een plek te woon.
Roetines is bemoedigend. Vir al die onreëlmatigheid reis bring, daar is 'n roetine vir die chaos wat ek net nie gereed is om op te gee nie.
Al wat my laat wonder - kan jy te lank reis?
Wanneer reis 'n lewenstyl word, is jy regtig beter af?
Die meeste reisigers wat 'n langtermynreis neem, doen dit as 'n loopbaanbreuk of neem die berugte gapingsjaar. Dan is dit weer by die huis en die regte wêreld. (Nie natuurlik nie, want die meeste mense kom terug van sulke reise met 'n nuwe stel werk- / lewensprioriteite. Maar hulle gaan steeds terug.)
Daar is 'n begin en 'n einde.
Daar is die digitale nomades daar buite wat van die pad af werk en stadig van plek tot plek beweeg.
Dan is daar die egte langtermynreisigers soos ek wat sonder enige einde in die oë reis.
Hulle is nomades.
Soveel moed as wat dit nodig het om weg te stap van die hokkie en op die pad uit te gaan, neem net soveel moed om van die pad af te stap en terug te gaan na 'n meer roetine-lewenstyl. Reis word uiteindelik alles wat jy weet. Dis alles wat ek weet. Na ongeveer 4-5 maande in een plek raak ek angstig en antsy en moet ek weer beweeg. Ek dink aan al die bestemmings wat die moeite werd is om te sien en dink oor hoe ek gou daar moet kom. Ek formuleer planne saam met vriende en beplan vakansie na verre plekke. Ek verander voortdurend waarheen ek gaan en maak nuwe planne. Ek het nog jare op die pad voor my en dat ek nog meer verskans sal wees in hierdie lewenstyl van voortdurende beweging.
Maar uiteindelik het ons almal 'n vaste adres nodig. Ons kan meer as 'n maand reis na ver bestemmings, maar almal het 'n plek om huis toe te roep. Jy kan nie jou hele lewe deurbring van een plek na die volgende nie - dit is onrealisties. Dit word 'n eensame lewenstyl wat altyd met vriende tot vaarwel gaan, nooit lank genoeg om 'n regte verhouding te vorm nie, nooit 'n plek leer ken nie. Almal het op 'n stadium wortels nodig. Selfs die lang, langtermyn reisigers wat ek ken, kry uiteindelik 'n tuisbasis.
Die antwoord vir my? Ja, ja, ek dink jy kan.
Wanneer reis 'n lewenstyl word, dink ek dit is 'n teken dat jy te lank op die pad was. Op daardie stadium is reis jou lewe - dit is wat jy doen, en daar is niks anders nie. Jy het geen huis of vaste plek nie, en vriendskappe is altyd ephemeral, want in ongeveer 5 maande sal jy weer weg wees. Dit is 'n goeie manier om vir 'n kort termyn te leef, maar nie 'n goeie manier om vir ewig te lewe nie. Dit is lekker om te doen vir 'n tydperk, maar jy kan nie vir ewig peterpan wees nie.
Bome groei net omdat hulle wortels het nie omdat hulle in die wind waai nie.
Soms dink ek ek is te lank op die pad. Dat ek na drie jaar te oud geword het. Maar is ek gereed om hierdie lewenstyl nog op te gee? Nee. Nie almal nie. Ek is nog jonk. Ek het hierdie blog net vir 'n jaar gehad. Ek het nog nie Kilimanjaro geklim, in die Suidelike Stille Oseaan gedompel nie, of het die Amazone nog gesaai, en dan besef ek dat ek nog 'n bietjie meer het om met hierdie lewe te gaan wat ek nou lei.
En so, terwyl ek eendag gaan sit, is daar nog myl om op hierdie reis te gaan ... en ek is reg daarmee.