MANIERE - Geskiedenis Podcasts - 2021
Amerikaners was minder respekvol as hul Europese eweknieë. Namate die vroeë nasie ontwikkel het, het die praktyk om te buig en ander uiterlike tekens van respek en ondergeskiktheid te laat val, veral in die informele Weste, te min geword. Die handdruk, 'n groet van gelykheid, het die algemene groet geword. Nietemin moes kinders nog steeds uiterlike tekens van respek vir ouderlinge maak, soos om 'n hoed te trek of 'n buiging te maak of met hoflikheid te doen.
Die meeste Amerikaners was oor die algemeen minagtend vir aristokratiese maniere. Baie boere in die suidelike land het dit wat hulle beskou as die pretensies van sommige van die ryk plantasiegesinne, nie goedgekeur nie. Amerikaanse taverne -inwoners het gelag oor die hoogmoedige lug van Europese besoekers.
Sommige het die Genootskap van die Cincinnati beskuldig dat hulle elitisties en uitsluitend was, en dat hulle probeer het om die erflike titels van Europese aristokrasie na te boots. Die Society of the Cincinnati, wat deur die offisiere van die Revolusionêre Oorlog in 1783 gestig is, is so ingerig dat die oudste manlike afstammeling in opeenvolging van 'n offisier van die Revolusionêre Oorlog lidmaatskap sou erf. Dit is vernoem na die beroemde Romeinse generaal, Lucius Quinctius Cincinnatus, wat van sy klein plaas af geroep is om Rome teen aanvalle te verdedig. Hy was 'n verklaarde diktator van Rome (519 v.C. - 439 v.C.) en het troepe gemobiliseer, die aanvallers verslaan en uit die diktatuur bedank om binne 16 dae na sy plaas terug te keer.
Deur die Genootskap sou die diens van die Romein 'n model wees vir die offisiere van die Revolusionêre Oorlog en hul afstammelinge. Die primêre doel van die organisasie was om te steun vir die regte van veterane. Betogings teen die aristokratiese pretensies van die organisasie het van regoor die land gekom, alhoewel George Washington self president van die Genootskap was. Een so 'n klag kom van die wetgewer van Massachusetts, wat bekommerd was dat die genootskap 'gevaarlik vir die vrede, vryheid en veiligheid van die Verenigde State' sou wees. As gevolg van nasionale klagtes het die Genootskap uiteindelik sy politieke aktiwiteite prysgegee en 'n sosiale klub geword.
Verskillende opvattings oor maniere word dikwels geassosieer met filosofieë van politieke partye. Federaliste was oor die algemeen meer elitisties, formeel en aristokraties as hul informele Demokraties-Republikeinse kollegas. Selfs president Washington is gerespekteer vir die 'hoflike' maniere wat by sosiale funksies gehandhaaf word. Adams was selfs meer formeel as Washington. Mevrou Adams is voor die hof gebring toe Adams minister van Groot -Brittanje was, en sy wou Britse hoflike maniere aan presidensiële sosiale funksies bekendstel. Met die einde van die federalistiese administrasies het die einde gekom van baie van die oordrewe formaliteite waarin hulle toegegee het.
Jefferson en die Demokratiese-Republikeine het 'n informaliteit saamgebring wat baie van hul kollegas ontstel het. Jefferson het self die deur na die Withuis geantwoord, soms geklee in ou klere en skoene met sy tone wat uitsteek. Hy het toegelaat dat sy kleinseun in die somer kaalvoet rondhardloop, wat nie Britse besoekers beïndruk het nie.
Europese besoekers het Amerikaners dikwels daarvan beskuldig dat hulle geen maniere het nie omdat hulle sekere praktyke verontagsaam het, maar ander as belangrik geag het. In werklikheid was baie Amerikaners gretig om volgens die etiketreëls te lewe, hoewel hul prioriteite anders was as die Europeërs van hul tyd en Amerikaners van ons tyd. Dit is as onbeleefd beskou om net te sê: "sny die hoender op" om te eet: 'n mens moes sê: "breek die gans", "steek die hoender", "bederf die hoender", "steek die pluim asb." gepaste frase. Terselfdertyd het Amerikaners wat in herberge bly, nie twee keer gedink om twee of meer in die bed te sit nie, gewoonlik saam met vreemdelinge.
Die meeste stede en dorpe het geen sanitasiediens gehad nie, so daar is vullis in die strate gegooi. Sonder binnenshuise loodgieterswerk het Amerikaners hul sanitêre behoeftes versorg, óf deur na buite te gaan en 'n gat te grawe, óf deur kamerpotte te gebruik en dit buite leeg te maak. Privieë, of 'nodige huise', was meer algemeen in koue dele van die land, soos New England, waarin die gebruik van die fasiliteite moeiliker was in die blootgestelde klimaat. Boston was een van die skoonste van die groot stede in die land. Aasvreters; karre en boere wat mis versamel het, het die strate relatief skoon en ordelik gehou. Daar was egter steeds die reuk van dooie diere en verrottende kos uit die Faneuil Hall -mark en ander plekke.
Een van die morsigste gewilde gebruike was die kou van tabak, wat sedert ten minste die vroeë agtiende eeu algemeen voorkom. Spoegballe word geleidelik op stoomboot, in salonne, in hotellobby's, in treinspoorwaens, in hofsale en in huise opgerig. Aangesien die meeste mense nie altyd hul doelwitte bereik het nie, het die geel, tabakkleurige spoeg tapyte, vloere, mure en klere regoor die land bevlek. Aangesien was vir die meeste Amerikaners nie 'n belangrike deel van die lewe was nie, het baie van hierdie vlekke permanent geword.
In so 'n uiteenlopende land soos die Verenigde State was daar verskillende benaderings tot maniere. Sommige Amerikaners, soos George Washington en baie van die welgestelde suidelike planterklasse, handhaaf 'n geordende formaliteit wat vergelykbaar is met die howe van Europa. Ander spot met sulke maniere en verheerlik hulle om sulke "oorblyfsels van die monargie" te trotseer. Nog ander val êrens tussenin, met die strewe na beter maniere, terwyl hulle erken dat die werklikheid van hul lewens die uitgebreide etiket onprakties en pretensieus gemaak het.
Etiket ( / ˈ ɛ t ɪ k ɛ t / en / ˈ ɛ t ɪ k ɪ t / Frans: [e.ti.kɛt]) is die stel konvensionele reëls vir persoonlike gedrag in 'n beleefde samelewing, gewoonlik in die vorm van 'n etiese kode wat die verwagte en aanvaarde sosiale gedrag omskryf wat ooreenstem met die konvensies en norme wat deur 'n samelewing nagekom word. sosiale klas, of 'n sosiale groep. In moderne Engelse gebruik, die Franse woord etiket (kaartjie) dateer uit die jaar 1750. 
The Big Boy -gelukbringer Wysig
Die ketting is veral bekend vir sy handelsmerk mollige seuntjie met 'n pompadour-haarstyl met 'n rooi-en-wit geruite oorpak met 'n Big Boy-toebroodjie (dubbeldekker cheeseburger). Die inspirasie vir die naam van Big Boy, sowel as die model vir sy gelukbringer, was Richard Woodruff (1932–1986) van Glendale, Kalifornië.  Toe hy ses jaar oud was, stap Woodruff in die eetkamer Bob's Pantry in terwyl Bob Wian probeer om sy nuwe hamburger te noem. Wian het Woodruff gesê: "Hallo, Big Boy", en die naam het vasgesteek. Die animasiekunstenaar van Warner Bros. Ben Washam het Richard se karikatuur geskets, wat die karakter geword het wat op die handelsmerk van die onderneming verskyn het. [nota 3]
In 1955 huur Bob Wian Manfred Bernhard, seun van grafiese ontwerper Lucian Bernhard, : 12 om 'n nuwe openbare beeld vir Big Boy te skep.  Bernhard was nie beïndruk met Washam se gelukbringer nie en het gesê dat dit slordig was en 'n morele uitdrukking het.  Die gelukbringer van die "West Coast Big Boy" is hersien, veselglasbeelde gevorm, skemas vir spyskaarte en bouontwerpe en 'n strokiesprent vir kinders bekendgestel.
In 1951 ontwikkel Bob Wian se oorspronklike franchisee Dave Frisch 'n effens ander Big Boy -karakter. Hy was slanker, het 'n sydop, saalskoene en gestreepte oorpakke gedra. Met rooierige of blonde hare is hy uitgebeeld in 'n lopende houding. [nota 4] Hy was bekend as die "East Coast Big Boy", en was onder kopiereg van Frisch's en gebruik vir standbeelde en strokiesprente vir Frisch's, en sy subfranchisee Manners en Azar's. Voor 1954 gebruik Parkette (Shoney's) beide weergawes, maar nooit saam nie.   Sedert 1956 is die Wian "West Coast Big Boy" -ontwerp uitsluitlik deur alle franchisenemers behalwe Frisch's, Manners en Azar gebruik. Aan die einde van die sestigerjare is albei karakters weer geteken om soortgelyk te lyk, met die geruite uitrusting, pompadour en hamburger bo die verhoogde arm van die ontwerp van die Weskus, en die loopvorm en rigting van die Ooskus -ontwerp. In die tagtigerjare is die hamburger uit die ontwerp van die Weskus verwyder, wat 'n beklemtoning van die hamburger in Noord-Amerikaanse Big Boy-restaurante verteenwoordig, en dit het ook die Japannese Big Boy-restaurante gehuisves wat nie hamburgers op 'n broodjie bedien nie.
Big Boy -standbeelde Wysig
Die veranderende Big Boy
A. 1937. Die eerste Big Boy (links) is afgelei van 'n skets deur Warner Brothers se animasiekunstenaar Bennie Washam in 1937. Washam was 'n gereelde klant en teken die karakter op 'n servet vir Bob Wian vir 'n gratis middagete.  Die logo, geteken met 'n hamburger (regs), is tipies gebruik deur Wian en verskeie vroeë franchisenemers: Parkette (Shoney's),  Elias Brothers  en Frejlach's.  Die oriëntasie is ook omgekeer.
B. 1952. Wian se eerste franchisee, David Frisch, het sy eie Big Boy -karakter ontwikkel. Gedateer 1952, is die ontwerp in 1951 onder die kopiereg beskerm en het dit bekend gestaan ​​as die East Coast Big Boy. Hy was die model vir veselglasbeelde wat deur Frisch's gebruik is, en subfranchises Azar's en Manners. Hierdie Big Boy wissel tussen blonde en rooierige blonde hare. Anders as die ontwerpe van die Weskus (A) en (C), het hy die hamburger in albei hande gehou en altyd aan die linkerkant gehardloop.
C. 1956. Hierdie skema het die moderne Big Boy -karakter bekendgestel en is die model vir die ikoniese veselglasbeelde. Dit het Wian se oorspronklike figuur (A) vervang, en is eintlik in 1955 in Shoney se advertensies gesien. Gewoonlik met die hamburger bo -op sy regterarm, word die hamburger soms bo -op sy linkerarm gelig.  Getoon is 'n algemene weergawe van die verskillende weergawes wat gebruik word. Teen 2009 word 'n nuwe weergawe soms weer gebruik.  
D. 1969. Hersiene Ooskus Big Boy. 
E. 1969. Hersiene Weskus Big Boy.
Verskille tussen die oostelike en weskusontwerpe, insluitend die standbeelde, het verwarring veroorsaak langs die grens tussen Ohio en Michigan waar Frisch's en Elias Brothers werksaam was. Dit motiveer 'n algemene Big Boy -merk, afgelei van elemente van beide voorgangers, (B) en (C). Hy behou die voorkoms van die Weskusfiguur (C), maar aanvaar die loophouding en oriëntasie van die Ooskusfiguur (B). Desondanks is soortgelyke weergawes van die Wes- en die Ooskus gerealiseer, wat die gesigstyl van die vorige merke behou het. Frisch gebruik (D) tot 2016.
F. 1981. Om 'n volledige spyskaart te beklemtoon, is die hamburger uit die ontwerp van die Weskus verwyder.
G. 1988. Nadat hy Big Boy gekoop het, het Elias Brothers die linkerarm heeltemal laat sak.
Vroeë weergawes van die West Coast Big Boy -standbeelde was reusagtig, met 'n lengte van 34 voet   met latere weergawes so kort as 4 voet.  Die vroeë standbeelde bevat altyd die Big Boy -hamburger bo die regterarm van die gelukbringer, baie later, het die hamburger uitgeskakel, terwyl albei arms eerder die bretels vasgeklem het. Die hamburger was 'n deel van die Frisch se ooskusstandbeelde, hoewel die slingervel uit die figuur se sak gebêre is. Alhoewel dit steeds deur die ketting gebruik word, vertoon sommige restaurante van Frisch tans die standbeeld van die Weskus.
In onlangse jare het Big Boy -beelde in botsing gekom met plaaslike soneringsverordeninge. In 2002 word Tony Matar, 'n franchisehouer van Big Boy in Canton, Michigan aangehaal in stryd met die plaaslike tekenverordenings. Die stad beweer dat die standbeeld 'n verbode tweede teken was. Matar beweer dat die standbeeld van 7 voet 'n beeldhouwerk was, nie 'n teken nie.  Met 'n kompromie van 2004 kan die bestaande standbeeld bly met die woorde "Big Boy" verwyder van die slab van die figuur.  Toe 'n franchise in Brighton, Michigan vroeg om 2015 om finansiële redes gesluit het, het soneringskodes veroorsaak dat die hele bord - bedek met 'n roterende Big Boy -beeld - verwyder is voordat die restaurant weer oopgemaak kon word.  In teenstelling hiermee is die beplanningskommissie in Norco, Kalifornië - bekend as Horsetown, VSA- was bekommerd dat die standbeeld nie westelik genoeg was nie. In reaksie hierop is die Big Boy -beeld van die restaurant nou toegerus met 'n cowboyhoed en stewels. 
'N Paar ander gewysigde standbeelde word amptelik gebruik. In Cincinnati se Great American Ball Park word 'n Frisch -standbeeld geverf met 'n Reds -bofbaluniform uit die 1970's met 'n Reds -balpet by. Frisch se Big Boy -hamburgers word by twee van die park se konsessiehokke verkoop.  In plaas van 'n tipiese standbeeld te wysig, vertoon die Big Boy -restaurante in Manistique   en St. Ignace,  Michigan volskaalse elandbeelde geklee in geruite overall met 'Big Boy' oor die bors gedruk. Om te voldoen aan Gaylord, Michigan se Alpine tema, het die standbeeld van die plaaslike restaurant voorheen 'n groen Tiroolse hoed gedra.  (Die restaurant is in 2016 herbou, en die gewysigde standbeeld word nie meer vertoon nie.)
In Maart 2017 onthul Frisch's 'n gerenoveerde standbeeld. Die nuwe standbeeld lyk soos die Weskus -ontwerp, maar dra gestreepte oorpakke soos die oorspronklike East Coast Big Boy.  Die debuutbeeld wat 'n Reds -uniform dra, word naby die bestaande standbeeld in Great American Ball Park geplaas, 'n ander word beplan vir 'n naamlose Frisch's -restaurant.  Frisch's sal die nuwe standbeelde geleidelik verruil vir bestaande restaurantbeelde wat herstel moet word. 
As gevolg van die sluiting of skeiding van voormalige Big Boy -restaurante, is baie standbeelde aan die Weskus deur privaat persone verkry, wat dikwels via eBay verhandel word.  ​​ Kleiner weergawes van die beelde word verkoop as muntbanke en bobbelkopfigure.  Die driedimensionele Big Boy -figuur is ook gebruik op vroeë asbakke,  sout- en peperskudders,  hout toonbanke en as klein ongeverfde tinmodelle. 
Gigantiese lugopblaas Big Boy -figure is beskikbaar en word tipies gebruik vir restaurantopeninge en spesiale aanbiedings, waar dit toegelaat word. 
Avonture van die groot seun strokiesprent Edit
Boonste ry (links na regs): nr. 1, Julie 1956, weergawes Weskus en Ooskus nr. 13, Julie 1957, Weskus en Ooskus.
Onderste ry: Nr. 155, Junie 1969, Weskus en Ooskus weergawes nr. 156, Julie 1969, gekombineerde weergawe nr. 1, Shoney se weergawe, 1976 (maand onbekend).
Avonture van die groot seun (aanvanklik Die avonture van Big Boy) was 'n reklameboek wat gratis gegee is aan kinders wat die restaurante besoek. Die boek is bedoel om 'die kinders iets te gee om te doen terwyl hulle vir hul kos wag',  behels die eskapades van Big Boy, sy vriendin Dolly en die hond Nugget. Uit die strokiesboeke kan kinders ook aansluit by die Big Boy Club, 'n kinderklub wat gratis Big Boy-hamburgers,  dekodeerkaarte,  terugknoppies  en ander premies bied. Die reeks - soms 'King of the Giveaways'   genoem - het 'n verspreiding op drie miljoen eksemplare gehad. 
Manfred Bernhard het Timely Comics opdrag gegee om die boek te vervaardig. In die eerste jaar, Avonture van die groot seun is bestuur deur Sol Brodsky, geskryf deur Stan Lee en geteken deur Bill Everett, Brodsky en Dan DeCarlo.    [nota 5] DeCarlo het in die tweede jaar voortgegaan met teken en Lee het die reeks tot 1961 geskryf.  [nota 6] Vir 17 jaar, begin in die middel van die sewentigerjare, teken Manny Stallman die ( Marriott) -reeks,  gevolg deur Bob Bindig wat die reeks tot 1995 geteken het.   [nota 7]
As gevolg van die duidelike Oos- en Weskus Big Boy -gelukbringers, is daar twee weergawes van Avonture is vervaardig, identies behalwe die detail van die Big Boy -figuur.  In Julie 1969 het die weergawes saamgesmelt, en 'n donsige bruinhaar Big Boy verskyn.  In 1976 begin Shoney's eerder hul eie reekse publiseer. [nota 8] In hierdie weergawe is 'n ouer, slanker Big Boy gekontrakteer, met sy broers en susters Katie en Tripp wat Dolly en Nugget vervang , en is aangeneem deur die JB's en Azar's Big Boy -franchises.  Na 75 uitgawes het dit geword Shoney's Fun and Adventure Magazine die bekendstelling van 'n gelukbringer van Shoney ("Uncle Ed" -beer) in plaas van Big Boy, sodat hy Shoney se nie-Big Boy-restaurante kan bedien.  [nota 9]
In 1996, na 39 jaar en 466 uitgawes, het  Big Boy die strokiesprent gekanselleer en Craig Yoe's Yoe aangestel! Studio om die karakters op te knap en 'n plaasvervanger te skep.   Na 63 uitgawes het die Big Boy Tydskrif is self in 2008 gekanselleer. 
Die kenmerkende Big Boy -hamburger is die oorspronklike hamburger met 'n dubbeldek. 
Die nuwe hamburger het as 'n grap begin. In Februarie 1937 het 'n paar plaaslike grootbandmusikante, wat gereelde kliënte van Bob's Pantry was, die restaurant besoek. By die bestelling het baskitaarspeler Stewie Strange gevra: 'Hoe gaan dit met iets anders, iets spesiaal? " [beklemtoning bygevoeg]. [Nota 10] Bob Wian geïmproviseer en skep die eerste (toe naamlose) Big Boy met die bedoeling dat die ding" belaglik lyk, soos 'n skuins toring ".  Vraag na" die spesiale " die hoogte ingeskiet, maar Wian soek 'n "snaakse" naam, wat Big Boy geword het.  [nota 11] In 1938 kos die Big Boy -hamburger 15 ¢ : 156  ($ 2,65 in 2018).  The Big Boy kos $ 6,49 in Michigan, in 2018.  Verskeie slagspreuke is van die 1950's tot die 1970's gebruik om die Big Boy -hamburger te bevorder, soos: 'A Meal in One on a Double -Deck Bun' en 'Twice as Big , Twee keer so goed ". Op spyskaarte uit daardie tydperk is dit genoem,". die nasionaal beroemde, oorspronklike hamburger met twee dekke. ".
Die Big Boy -hamburger is geïnspireer en was die model vir ander hamburgers met dubbeldekke. Dit sluit in McDonald's Big Mac,  Burger Chef's Big Shef  en Burger King's Big King.  
The Big Boy bestaan ​​uit twee dun beesvleispasteitjies wat op 'n drie-laaibolle met blaarslaai, 'n enkele sny Amerikaanse kaas, of mayonnaise en rooivleis ('n kombinasie van soetrissies, ketchup en chili-sous) geplaas word, : D4 Big Boy spesiale sous (dikwels duisend eilanddressering genoem) of (by Frisch's, Manners en Azar's) tartaarsous op een of elke sny broodjie. (Ongeag, in die spyskaarte word gereeld na die Big Boy -speserye verwys wat as 'spesiale sous' gebruik word.) Wian het 'n sesamsaadbroodjie gebruik, terwyl Frisch 'n gewone broodjie gebruik het en piekels ingesluit was. [nota 12] Die Big Boy -hamburger het oorspronklik 'n kwart pond (4 ounces) vars gemaalde beesvleis gevra, maar later het franchisenemers toegelaat om bevrore beesvleispasteitjies te gebruik, en die minimum inhoud is verminder tot 'n vyfde pond om toenemende voedsel te vergoed koste. Ander spesifikasies was veeleisend, soos dat die onderste gedeelte van die broodjie 1 sentimeter hoog en die middelste sentimeter ¾ duim en 1½ onse gerasperde blaarslaai gebruik is. 
Oorspronklik was die Big Boy -hamburger die enigste algemene spyskaart vereis van alle Big Boy -franchisenemers. 
Ander kernkieslysitems Wysig
Net soos Bob Wian se Big Boy -hamburger deur alle franchises bedien is, het die vroeë franchises ook handtekeningmenu -items bygedra. Frisch het die hamburgers "Brawny Lad" en "Swiss Miss" verskaf, Shoney's het die "Slim Jim" toebroodjie en Hot Fudge Ice Cream Cake bygedra, terwyl Strawberry Pie deur Eat'n Park bekendgestel is. Hot Fudge Cake en Strawberry Pie bly steeds gewilde nagereg -items in die hele wêreld, maar ander items word nie noodwendig deur alle franchises aangebied nie, en franchises sou soms die item se naam verander: Die "Slim Jim" het by Frisch die "Buddie Boy" geword, en Elby het die naam " Swiss Miss "as die" Brawny Swiss ".   Net so, toe franchisenemers Big Boy verlaat, sou hulle die Big Boy -hamburger tipies hermerk: dit het die "Superburger" (Eat'n Park) geword,  die "Buddy Boy" (Lendy's), [87 ] die "Big Ben" (Franklin's),  en die "Elby Double Deck hamburger" (Elby's).  Shoney's het ongeveer 'n dekade nadat hy vertrek het, die 'Classic Double Decker', 'n bietjie anders as die Big Boy, weer bekendgestel. 
Big Boy bied ontbyt, hamburgers en toebroodjies, slaaie, aandete -kombinasies en verskillende nageregte.  
Bob Wian het reëls en filosofieë ontwikkel oor hoe Big Boy moet werk. Benewens die (konstruksie van die) Big Boy -hamburger, skryf hy die grootste deel van sy sukses en dié van sy franchisenemers toe aan die nakoming van hierdie reëls.  Sy basiese restaurantbeginsels was: "bedien die beste kwaliteit kos, teen matige pryse, in 'n vlekkelose omgewing, met beleefdheid en gasvryheid."   Hy het geglo "die kliënt is altyd reg" en het werknemers opdrag gegee dat, "as 'n voedselitem nie bevredigend is nie, dit vrolik teruggee en om verskoning vra vir die fout".  Wian het gesê dat hy vyf basiese reëls het vir die bou van sy onderneming: "''n goeie plek om voor te werk, aan te verkoop, aan te koop en daarin te belê. En wees 'n goeie buurman in die gemeenskap.' " Hy skryf ook die groei toe aan" bekwame bestuur en konserwatiewe beleid om nie meer mense te probeer sit as wat bedien kan word nie, of om meer restaurante oop te maak as wat bedien kan word. "  As 'n ontwrigting by 'n restaurant plaasvind, soos 'n nuwe bestuurder of opknapping, sal Wian advertensies uitstel totdat die bedrywighede na sy standaard terugkeer. : 81
Elby's Big Boy, tipies van Big Boy-restaurante, het 'n proses van nege stappe gebruik wat op die eetkamerklante wag: 
Groet kliënte binne 'n minuut nadat hulle gesit het, water bedien het en drankbestellings geneem het.
Bedien drankies en neem maaltye.
Bel maaltye kombuis toe.
Plaas opstellings (bv. Silwerware) en speserye, bedien slaai -items.
Hou die kombuis (nommerpaneel) dop vir voltooide bestelling en bedien dadelik etes aan tafel.
(Die kombuis moet bestellings binne 8 minute voltooi, 10 minute vir steaks.)
Gaan binne 'n paar minute terug by kliënte: "Is alles reg?"
Gaan terug en plaas die tjek op die tafel: "Ek kom binnekort terug."
Stel nagereg voor en neem nageregbestellings.
Bedien nageregte of lewer finale tjek uit, verwyder leë skottelgoed.
Bob Wian het werknemers onderskei en wagpersoneel - wat hy as 'n beroep beskou het - aangestel deur voorkoms, intelligensie en entoesiasme.  Hy verkies werknemers met min of geen restaurantervaring wat opleiding in die Big Boy -tradisie gebied het nie.   Wian het gesê dat hy "[werknemers] daartoe verbind het om in hulself te glo. Ek het my kokke in sjefuitrustings gesit, al kon hulle nie 'n eier kook nie". : D4 Anders as bedieningspersoneel, het werknemers gewoonlik as skottelgoedwassers en busse begin, en het deurgegaan na kokke met kort bestelling, en dan moontlik na die bestuur.    Bob's Big Boy was een van die eerste restaurantkettings wat gesondheidsversekering en winsdeling aan werknemers aangebied het. 
Bob Wian het uitgeblink in franchise -verhoudings. Hy het opleidingspersoneel van 20 persone gelei om nuwe Big Boy-restaurante oop te maak,  gereelde landwye toere deur die franchises te maak,  was beskikbaar vir konsultasies en beweer dat hy die naam van elke bestuurder ken. : D4 Hy het ook die belangrikste franchisenemers as raadslede van die National Big Boy Association vergader om aan leierskap deel te neem. Nadat Wian weg is, het sommige Big Boy -operateurs die waarde van hul franchise begin bevraagteken.   
Werking en geskiedenis Redigeer
Benewens die Big Boy -naam, was die konsep, spyskaart en gelukbringer "Big Boy" oorspronklik gelisensieer aan 'n groot aantal plaaslike franchise -houers (in die volgende afdeling genoem). Omdat baie van die vroeë franchisenemers reeds in die restaurantbedryf was toe hulle by Big Boy aangesluit het, is "Big Boy" by die franchisee se naam gevoeg, net soos die Big Boy -hamburger by die franchisee se spyskaart gevoeg is. In hierdie sin is dit verwarrend as daar na 'n ketting verwys word, aangesien elke genoemde franchisee self 'n ketting was en Big Boy as 'n kettingketting beskou kon word. Mense is geneig om Big Boy nie net as Big Boy te ken nie, maar as die franchise van waar hulle gewoon het, soos Bob's Big Boy in Kalifornië, Shoney's Big Boy in die suide of Frisch's Big Boy in 'n groot deel van Ohio, Marc's Big Boy in die Upper Midwest, tussen die vele ander.
Elke plaaslike konsessiehouer bedryf gewoonlik 'n sentrale kommissaris wat voedsel en souse voorberei of verwerk om vars na hul restaurante gestuur te word.     Sommige items kan egter daagliks by die restaurante voorberei word, soos sop en brood van seekos en uieringe.
Deur die 1950's en 1960's het die klem verander van inry-restaurant na koffiewinkel en gesinsrestaurant. Nuwe franchisenemers sonder bestaande restaurante het aangemeld. 'N Groter standaard spyskaart is ontwikkel. Die meeste het 'n algemene grafiese ontwerp van spyskaarte en promosie -items aangeneem, aangebied deur Big Boy, maar aangepas vir die franchise. Voorraadplanne van restaurantontwerpe is verskaf deur die Los Angeles -argitekte Armet en Davis of die argitektoniese ontwerper Robert O. Burton in Chicago, en na behoefte gewysig.
In die 1960's kon Big Boy en ander inryrestaurante nie meeding met die verspreide kitskosrestaurante soos McDonald's en Burger King nie. Big Boy het sy laaste inry in 1964 gebou en teen 1976 het slegs 5 van die 930 restaurante van die ketting stoepdiens aangebied.   Big Boy het homself herdefinieer as 'n volledige restaurant in teenstelling met kitskos. In die laat 1960's en 1970's het Bob's, Shoney's en JB's egter ook Big Boy Jr. -winkels geopen, ontwerp as kitskosbedrywighede wat 'n beperkte spyskaart bied. Hierdie junior winkels, wat soms 'inryke' genoem word, het geen motorwinkels gebruik nie.    In 1993 het Marc's Big Boy op dieselfde manier Big Boy Express-winkels ontwikkel met dubbele aandrywers en geen eetarea binne nie.  Twee Express -winkels is gebou, 'n jaar later te koop aangebied en in 1995 gesluit.  
Verskeie franchises het ook Kentucky Fried Chicken -franchises gehou en die hoender in hul Big Boy -restaurante verkoop, waaronder Marc's,  McDowell's,   Lendy's en een of meer Shoney se subfranchises. Die praktyk is ontmoedig en Big Boy bied uiteindelik 'n soortgelyke skema vir die verkoop van emmers afhaalhoender, bemark as Country Style  of Country Cousin Chicken.  Franchises wat die verandering teëgestaan ​​het, moes die spyskaartitems uit Kentucky Fried Chicken verwyder en die bedrywighede fisies hervestig.  Marriott verkoop egter "Pappy Parker Fried Chicken" in Bob's Big Boys  die handelsmerk wat deur Marriott besit word, is ook verkoop in die Hot Shoppes en Roy Rogers Restaurants van die onderneming,   en later Marriott Hotel Restaurants. 
Big Boy se oorsprong as 'n inry-restaurant, vereis 'n baie kleiner belegging om te open en baie laer koste om te bedryf: 'n klein gebou sonder eetkamer of beperkte toonbankruimte. So kan persone met beskeie bates Big Boy -operateurs word. Dit was die wins uit hierdie bedrywighede wat nie net bykomende inskrywings moontlik gemaak het nie, maar ook operateurs om moderne restaurante met groot aangename eetkamers te bou. Baie van die vroeë suksesvolle franchisenemers sou waarskynlik nie genoeg bates hê nie (omgeskakel na huidige waarde) om vandag by Big Boy aan te sluit.
Teen 1979 was daar meer as duisend Big Boy -restaurante in die VSA en Kanada, en ongeveer 20 franchisenemers. Shoney's, Elias Brothers en Frisch's - charter franchisees - het die oorgrote meerderheid beheer.  Hierdie mega -franchisenemers het feitlik geen fooie betaal nie, bv. Frisch het $ 1 per jaar betaal vir sy vier staatsgebiede. Na Bob's was die vier oorspronklike franchisenemers (in volgorde) Frisch's, Eat'n Park, Shoney's (oorspronklik 'Parkette') en Elias Brothers, almal naby die deelstaat Ohio. Almal, insluitend Bob's, bly vandag in diens, alhoewel Elias Brothers eenvoudig as Big Boy bekend staan, en Eat'n Park en Shoney se Big Boy -affiliasie in die 1970's en 1980's.
Big Boy het genoemde franchisenemers op verskeie maniere ontwikkel. Baie vinnig word die Big Boy -naam en selfs die Big Boy -karakter wyd gebruik sonder toestemming. Bob Wian, wat Big Boy -restaurante benodig wat in verskeie state werk om nasionale (Amerikaanse) handelsmerkbeskerming te handhaaf, het Frisch's, Eat'n Park en Parkette (Shoney's) baie vrygewige franchise -ooreenkomste aangebied. In 1952 het Wian 'n formele franchise -proses ingestel en Elias Brothers het die eerste sodanige 'amptelike' franchisee geword wat Wian 1% van die verkope betaal het. Bob Wian het ook oortredings van handelsmerke opgelos sodat die skelm operateur 'n gelisensieerde franchisee kan word, soos McDowell's Big Boy in Noord -Dakota.  Franchisehouers is toegelaat om hierdie vroeë subfranchiseërs te subfranchiseer, gebruik dikwels hul eie naam en werk onafhanklik: Frisch se gelisensieerde Azar's, en Manners Shoney's gelisensieerde Adler's, Arnold's, Becker's, Elby's, Lendy's, Shap's, Tune's en Yoda's.   ('n Franchisee van 'n oostelike Pennsylvania Elby het kortliks as Franklin's Big Boy gedien voordat hy Big Boy laat val het.)
Oornames en samesmeltings het ook plaasgevind. In die vroeë sewentigerjare het Frisch's Kip's Big Boy verkry. JB's het Vip's, Kebo's, Leo's en Bud's aangeskaf, wat JB's hermerk het. Shoney's het die Missouri -gebied verkry wat voorheen aan Tote's toegewys was. Nadat hulle Big Boy gekoop het, het Elias Brothers Elby's en TJ's gekoop. Elby's was uniek om die Big Boy -stelsel te verlaat en weer daarby aan te sluit. Toe Marriott Big Boy (Wian Enterprises) in 1967 gekoop het, sluit dit Bob's Big Boy in. Die naam "Bob's" sou deur alle Big Boys -eienaars van Big Boys gebruik word en kom algemeen voor in dele van die oostelike VSA en elders, ver weg van Bob se historiese gebied.
Frisch's besit nou die naam "Big Boy" in 'n omskrewe vierstate-streek en die franchisee Azar is gesluit in 2020. Bob's is 'n gelisensieerde Big Boy Restaurant Group. Baie van die ander voormalige franchise -eienaars (veral Shoney's) het uitgebrei na die voormalige gebiede van ander franchise -houers.
Nadat hy die Big Boy -stelsel by Marriott gekoop het, was Elias Brothers van plan om franchise -name uit te skaf,  wat eers in die algemeen deur Big Boy Restaurants International na 2000 besef is.  Dit was bedoel om die handelsmerk te versterk, maar ook om afwykings te voorkom, soos gebeur het met Shoney's Big Boy wat identiteit behou as Shoney's.   Dieselfde gebeur met Eat'n Park, Elby's, Lendy's, JB's en Abdow's wat hul name behou het nadat hulle Big Boy verlaat het. Big Boy laat operateurs nou toe om informeel te identifiseer volgens ligging, soos Tawasbaai Big Boy in East Tawas, Michigan. 
Anders as die meeste moderne franchises, verskil die historiese Big Boy -franchisenemers ietwat van mekaar in pryse en spyskaarte. Na die aankoop van Big Boy in 1987, wou Elias Brothers die naam en spyskaart standaardiseer, maar Bob's, Frisch's en McDowell's (nou bekend as Bismarck Big Boy) bied steeds onderskeidings aan vanaf die standaard Big Boy -spyskaart. 
Franchisingkoste vandag Wysig
Big Boy Restaurant Group en Frisch's Big Boy Restaurants bied albei franchises aan in hul eksklusiewe gebiede, wat elk 20 jaar termyn het. Vanaf 2014 hef Big Boy Restaurant Group 'n franchisegeld van $ 40,000, en 'n deurlopende 4% tantième en tot 3% advertensiefooie gebaseer op weeklikse bruto inkomste.   (In die grootste deel van Michigan betaal die franchisenemer 'n advertensiefooi van 2% en moet hy nog 1% spandeer aan plaaslike advertensies. Franchisegetroue in die Upper Peninsula of Michigan of buite Michigan betaal 'n ½% advertensiefooi en moet bestee 1½% op plaaslike advertensies.)  Vanaf 2020 hef Frisch's Big Boy 'n franchisegeld van $ 40,000– $ 45,000, en 'n deurlopende 4% tantième en 2½% advertensiekoste op bruto inkomste.  [nota 13] Die meerderheid van die Big Boy Restaurant Group -eenhede het 'n franchise , terwyl die meerderheid van Frisch se eenhede tans in die besit van 'n maatskappy is.  Die franchise -ooreenkomste van Big Boy Restaurant Group is nie hernubaar nie, maar nuwe ooreenkomste is nodig. 
Rooster van genoemde franchisenemers Edit
Big Boy -restaurante is gekombineer met ten minste 34 verskillende name wat verskillende franchisenemers verteenwoordig. Hierdie franchisenemers word hieronder gelys met gebiede, tydsduur, stigters, strokiesprentkode (tussen hakies) en bykomende aantekeninge, soos bekend:
Abdow's (Wes- en Sentraal-Massachusetts, Connecticut, 1963–1994, gestig deur George en Ron Abdow en hul suster Phyllis Abdow-LaVallee)   Abdow het in 1959 as 'n Hi-Boy-franchisenemer geopen, in 1963 'n franchisehouer van Big Boy gekoop en verander die korporatiewe naam in Abdow's Big Boy in 1965.  Abdow verlaat Big Boy in 1994 oor spyskaarte in konflik met Elias Brothers en waarde wat vir die franchisegeld bedien word, en 18 restaurante uit die nasionale ketting verwyder.   Baie is nou beëindig, baie het oorgeskakel na die Bickfords -familierestaurante van Elxsi Corporations of bly vakant. [N]
Adler s'n (Lynchburg, Virginia, 1958–1960, gestig deur Abe Adler)  Word 'n Lendy's Big Boy, toe Adler die onderneming aan Leonard Goldstein van Lendy's verkoop het. 
Van Arnold (Folsom, Pennsylvania, 1955– ?, stigters onbekend) Arnold's en Tune's werk in die Philadelphia -omgewing. 
Die van Azar (Noord-Indiana, Colorado, 1953-2020,   [nota 14] gestig deur broers Alex, David en George Azar) Geopen in Ft. Wayne, Indiana as 'n subfranchise van Frisch, en in 1967 uitgebrei na die Denver, Colorado -mark. Bestuur 26 eenhede in 1984.  Alex Azar se seun, George Azar, word uitvoerende hoof.  Na die sluiting tydens die COVID-19-pandemie, het die laaste Azar's Big Boy permanent gesluit.   Alex Azar word lid van die Big Boy Board of Directors.  [T]
Die van Becker (Rochester en Buffalo, New York, 1956  –1965,  gestig deur Abe Becker) Shoney het in die middel van die vyftigerjare 'n restaurant in Rochester geopen wat moontlik Becker's Big Boy geword het.  Teen 1957 bedryf Becker's vier Big Boy -restaurante in Greater Rochester.  Om te vinnig uit te brei, het 'n finansiële krisis tot gevolg gehad en die franchise geëindig. 
Logos van historiese Big Boy -franchisenemers.
Dit was eens nodig dat franchisenemers hul eie naam met die naam en karakter van die Big Boy gebruik. Sommige het van tyd tot tyd logo's verander en hierdie vertoonontwerpe word gebruik as 'n Big Boy -vennoot, waarvan die meeste van die middel 1950's tot die middel 1960's dateer. Eat'n Park, Shoney's en JB's is nie meer verbonde aan Big Boy nie. Logos vir Adler's, Van Arnold, Bud se en Chez Kap was nie vir die kunstenaar beskikbaar nie.
Bob's (Kalifornië, Arizona, Nevada, Alaska, Hawaii, Washington, Oregon, Virginia, Maryland, Delaware, Pennsylvania, New Jersey, Vermont en Indiana, Ohio, Florida, New York en Pennsylvania tolpaaie en lughaweplekke wat in verskeie state deur die Marriott bedryf word Corp. of ander, 1936+, gestig deur Robert C. "Bob" Wian) Die oorspronklike Big Boy -ketting, wat in Wian se tyd beperk was tot Suid -Kalifornië, Arizona en Nevada. Omdat Marriott Big Boy -restaurante elders, hoofsaaklik in die noordooste van die VSA, ontwikkel en bekom het, het Bob's 'n meer uiteenlopende gebied en identiteit ontwikkel. Bob's in Nevada en Arizona is deur JB's Big Boy gekoop.  Tans bedryf Bob's slegs vyf restaurante - almal in Suid -Kalifornië. Bob se eenhede is die enigste operateurs onder die domein van die Big Boy Restaurant Group wat nou toegelaat word om 'n franchise -naam vir openbare identiteit te gebruik. Wian was die oorspronklike voorsitter van die Big Boy Board of Directors. [A]
Chez Kap (Westmount, 'n voorstad van Montreal, Quebec, 1978– ?, gestig deur Chapman Baehler) Baehler was die stiefseun van Bob Wian. 
Don's (Burlington, Vermont, 1984, gestig deur Donald Allard) Een van verskeie kettingrestaurante wat deur Allard bedryf word.   Restaurant is omstreeks 1986 aangewys as Bob's Big Boy,  en gesluit, met planne om 'n Red Lobster Restaurant op die terrein in 1991 te bou.  Vanaf 2020 was daar 'n Olive Garden op daardie webwerf vir 'n paar jaar.
Eat'n Park (metro Pittsburgh, 1949–1975,  gestig deur Larry Hatch en William Peters) Hatch en Peters was toesighouers by Isaly's in Pittsburgh.  Vir Isaly se besigheid in Cincinnati, sien Hatch die sukses van die Frisch's Big Boy Drive-In kontak met stigter Bob Wian, wat nasionale blootstelling nodig gehad het om nasionale handelsmerkbeskerming te verkry.  Binne 'n jaar is Eat'n Park geopen as die tweede Big Boy -franchisenemer. Toe die 25-jarige franchise-ooreenkoms verstryk het Eat'n Park Big Boy laat val, wat toegeskryf word aan die verlies aan inry-gewildheid, maar hoofsaaklik gemotiveer deur die einde van die lisensiegeld van $ 1 per jaar wat die franchise geniet het.  Big Boy se regte in Pittsburgh -omgewing is in 1977 aan Elby's toegewys.  [D]
Elby s'n (Noordwes -Virginia, Pennsylvania, Oos -Ohio, Maryland,  1956–1984, 1988–2000, gestig deur broers George, Ellis en Michael Boury) Vernoem na 'n handelsmerk geurstroop wat deur die Bourys se restaurantvoorsieningsonderneming verkoop word.  Oorspronklik verkry die Big Boy -regte op Noord -Wes -Virginia deur Shoney's.    In 1960 brei Elby's uit na Ohio,  wat deur Frisch's gelisensieer was. Ses jaar later het Bob Wian Elby se franchisegewys aan Pennsylvania toegeken, met die uitsondering van die Pittsburgh- en Philadelphia -gebiede wat Pittsburgh in 1977 aan Elby's toegeken is.  Toe Frisch in 1971 die bestaande bepalings op 'n vierde Ohio -eenheid weier,  het Elby hom aan Big Boy onttrek. affiliasie in Ohio, wat gelei het tot 'n langdurige handelsmerkstryd deur Frisch's.  In Augustus 1984 het Elby's Big Boy heeltemal laat val, vier maande nadat Shoney's - franchisegewer van Elby se winkels in West Virginia - verbintenis verbreek het.   Het eenhede in Maryland oopgemaak nadat hulle Big Boy verlaat het. Die naam van Elby en die meeste restaurante is in 1988 aan Elias Brothers verkoop en weer Big Boys geword.(George en Michael Boury het nege Ohio -eenhede behou wat weens die nabygeleë bedrywighede van Frisch nie Big Boys kon word nie. Hulle is as Shoney's -restaurante aangewys totdat hulle in 1993 te koop aangebied is. ) Hoewel die naam van die Elby amptelik gestroop is, was die identiteit so sterk dat die Elby se naam word in gedrukte advertensies voortgesit.   Die laaste oorblywende Elby's is in 2000 gesluit in reaksie op die finansiële krisis van Elias Brothers. [E]
Elias Broers (Michigan, Noordoos-Ohio, Ontario, Kanada, 1952–2000, gestig deur Fred, John en Louis Elias) In 1938 het die broers Fred's Chili Bowl in Detroit geopen en later die Dixie Drive-In in Hazel Park, wat die eerste Elias sou word Broers Big Boy. Beskou as die "eerste amptelike franchisee" omdat hulle die eerste was wat formeel aansoek gedoen het by Bob Wian. : 111 Werk saam met Wian, Schoenbaum en Manfred Bernhard om die 1956 Big Boy -karakterontwerp te skep en die strokiesprent te begin. Die eienaar van die Big Boy -stelsel van 1987 tot 2000 toe die bankrot onderneming aan Robert Liggett verkoop is. Baie eenhede in Michigan gaan voort met hul bedrywighede sonder die naam Elias Brothers, en dit is die oorgrote meerderheid (90%) van die Big Boy Restaurant Group se Big Boy -winkels. Fred Elias word lid van die Big Boy Board of Directors.  [F]
Franklin s'n (Eastern Pennsylvania, 1966–1978, gestig deur Marvin en Joseph Franklin) Onderfranchiseer deur en oorspronklik bedryf as Elby's.  Franklin staak die gebruik van die naam van die Elby in 1976, maar begin aanvanklik as Big Boy -restaurante werk.   [nota 15] Opponerende regsgedinge is ingedien. In Augustus 1978 kanselleer 'n federale hof Franklin se kontrakte met Elby's, gee Elby's 'n onbekende kontantskikking en beveel Franklin die gebruik van die "Elby's" en "Big Boy" name, voedselitems, resepte en ander materiaal.  Nietemin het Franklin die naam "Big Boy" die "Big Ben" genoem en 'n Benjamin Franklin -tema aangeneem.  Elby's het daarna nuwe restaurante gebou langs verskeie eenhede van Franklin.   Die ketting van 12 eenhede is in 1985 aan Hershey's Foods and Friendly's Restaurants verkoop. 
Frejlach's (Illinois, 1954–196?, Gestig deur Irvin Frejlach) het Big Boy by hul gevestigde ketting yswinkels gevoeg.  Anders as ander franchisenemers, het die winkels nie direk die Big Boy -naam gebruik nie; dit was Frejlach's Ice Cream Shoppes, nie Frejlach's Big Boy nie.  ​​Die maatskappy besit ook regte op McDonald's -restaurante in Cook County (Chicago), Illinois, wat in 1956 aan Ray Kroc terugverkoop is. Irvin se broer Lucian "Lou" Frejlach het lid geword van die Big Boy Board of Directors. 
Die van Frisch (Ohio, Kentucky, Indiana, Tennessee Florida tot in die vroeë 1990's, 1947+, gestig deur David Frisch) Die Cincinnati-restaurantketting en eerste franchisee het in 1946 Big Boy-hamburgers bedien, maar het hul eerste Big Boy Drive-In-restaurant in 1948 geopen Frisch's bedryf nou 96 Big Boys en franchise 25 Big Boys vir ander. Frisch se sub -franchise na Azar's and Manners, wat die Frisch se styl gebruik het Big Boy, na Milton en David Bennett in 1955, wat as Frisch's in die noordweste van Ohio werk en ook Elby's gelisensieer het om drie Big Boy -eenhede in die boonste Ohio -vallei tot 1971 te bedryf. In 2001 Frisch's het die ewige eienaar geword van die Big Boy -handelsmerk in die grootste deel van Ohio, Kentucky, Indiana en Tennessee, en het $ 1,2 miljoen ontvang om alle ander Big Boy -gebiede af te staan ​​aan Big Boy Restaurants International, aan wie Frisch's nie meer 'n franchisee of lisensiehouer is nie.  Op 24 Augustus 2015 is Frisch's verkoop aan 'n private-ekwiteitsfonds in Atlanta, wat gesinsbesit en beheer oor die ketting beëindig het.    [X]
JB's (Arizona, Utah, Idaho, Montana, South Dakota, Wyoming, Washington, Kalifornië, New Mexico, Nevada, Nebraska, Kansas, New Jersey, Rhode Island, Massachusetts, Connecticut  1961–1988, gestig deur Jack M. Broberg. ) Die eerste JB's Big Boy is in 1961 in Provo, Utah, geopen. In die 1970's het JB's uitgebrei deur die aangrensende Big Boy -franchisenemers te verkry: Vip's, Leo's, Kebo's en Bud's. Nadat Marriott geweier het om ekstra gebied toe te staan, het JB in 1984 gedagvaar om Big Boy te verlaat. Die partye het besluit, JB betaal $ 7 miljoen in ruil vir ekstra gebied, insluitend Sentraal- en Noord -Kalifornië, Oregon, Washington, Nevada en Arizona, waar dit as Bob's Big Boy werk. JB's koop ook 29 bestaande Bob's Big Boy -restaurante van Marriott.   Met verwysing na 'n gebrek aan voordeel behalwe die gebruik van die Big Boy -simbool vir die jaarlikse franchisegeld van meer as $ 1 miljoen, het JB's in 1988 sy Big Boy -franchise laat verval en 110 eenhede uit die Big Boy -stelsel verwyder.  Vanaf Desember 2016 werk vyftien JB's Restaurants in vyf state.  [H]
JB's (Kanada - Ontario, Alberta en Quebec, 1969–1979, gestig deur John Bitove, sr.) Bitove, 'n bekende Kanadese sakeman, was die konsessiehouer vir Kanada in die algemeen, saam met Roy Rogers Restaurants, albei handelsmerke van Marriott. JB's van Kanada het gegroei tot 32 Big Boy -restaurante voordat hulle aan Elias Brothers verkoop het. 
Kebo's (Seattle en Tacoma, Washington gebied voor JB's dba Bob's,? –1974, gestig deur W. Keith Grant.) "Kebo" kom van die eienaars, Keith, Ed en Bob. Twee eenhede is in 1974 aan JB's verkoop.
Ken's (Maryland, Washington DC,  1963– ?, gestig deur Bill Bemis) vernoem ter ere van Bill Bemis se vader Ken Bemis, wat die White Log Coffee Shop -ketting gestig het.   Three Maryland Ken's Big Boys bedryf in 1969.  "Ken's" het in die vroeë 1970's "Bob's" geword. [K]
Kip's (Texas, Oklahoma, Kansas, 1958–1991, stig Fred Bell, Thomas W. Holman en James Reed) Bell besit en bedryf Kip's van Texas, terwyl Holman en Reed Kip's van Oklahoma en Kansas besit en bedryf.  Verkry deur Frisch's in 1972. Kip se gebied is in 2001 na Big Boy Restaurants International oorgeplaas. Bell het 'n oorspronklike lid van die Big Boy -raad geword. [B]
Lendy se (Wes -Virginia, 1955–1964, gestig deur Leonard Goldstein) Besit deur Goldstein, maar het as Shoney's 1955–1959 bedryf.  Die omgewing naby Yoda se woedende Goldstein en die gelyktydige konsessie met Kentucky Fried Chicken, het die franchisegewer Alex Schoenbaum in die wiele gery, wat Lendy's daartoe gelei het om Big Boy te verlaat.   Hernoem die "Big Boy" -hamburger as die "Buddy Boy" en skep 'n Buddy Boy -gelukbringer wat soortgelyk is aan Frisch se Big Boy -karakter.
Leo se (Spokane, Washington, Montana, 1966–1971, gestig deur Leo A. Hansen, jr. ) Die eerste Leo se Big Boy het in 1966 in Great Falls, Montana, oopgemaak. 1971, Hansen word vise-president van JB's Big Boy. 
Maniere (Noordoos -Ohio (TV -mark in Cleveland), 1954–1979, gestig deur Robert L. en Ramona Manners) Franchisee deur Frisch's, gebruik die gelukbringer -ontwerp met Frisch -styl. Net soos Frisch, was Manners reeds gestig nadat Manners Drive-In in 1939 geopen is, 15 jaar voordat hy 'n franchisehouer van Big Boy geword het.  Frisch se $ 10 per maand vir elke plek betaal. In 1968 is Manners Big Boy verkoop aan Consolidated Foods (nou bekend as Sara Lee Corporation). Marriott het die 39 eenhede in 1974 gekoop en vyf jaar later die naam "Manners" laat val.  Marriott het in 1985 26 oorblywende restaurante aan Elias Brothers verkoop.  [W]
Die van Marc (Wisconsin, Iowa, Minnesota, Illinois, 1958–1995, gestig deur Ben Marcus en Gene Kilburg ) Marc's Big Boy, wat in besit is van die Marcus Corporation, het in November 1958 in Milwaukee gedebuteer.  Die ketting het tot 4 eenhede gegroei deur 1962, 22 eenhede teen 1970,  wat hierdie getal binne 4 jaar verdubbel  en uiteindelik tot 64 Big Boys oor 'n gebied van vier state bedryf het.   Onder andere, die verkryging van Illinois Top's Big Boy -restaurante teen 1974 - die handelsmerk van diegene in die voorstede van Marc, in Chicago.  In 1989 het Marc's Big Boy Corporation die naam van Marc's Restaurants geword  en 'n twee jaar lange eksperiment het Big Boy in twee van sy winkels heeltemal verwyder, en die toets toon geen invloed op die besigheid nie. In 1992 is die formaat van die Marc opgegradeer en herdoop Marc's Big Boy Cafes  in 1993 is na 13 Big Boy -kafees omgeskakel Marc's Cafe en koffiemolens, en die onderneming het 2 bekendgestel Big Boy Express deurry-winkels.  [nota 16] Die volgende jaar is die 13 Cafe- en Coffee Mill -restaurante aan 'n groep werknemers verkoop, met 3 oorblywende Big Boys en 2 Big Boy Express -eenhede wat te koop aangebied word.  In 1995 het die onderneming sy laaste Big Boy -operasie gesluit.  Sommige voormalige eenhede werk later as Annie's American Cafe en as Perkins Restaurants. In 2017 verkoop die Marcus Corporation egter Big Boy -hamburgers in die [email protected] -restaurant in die Milwaukee -hotel   in Maart 2017. Die toebroodjie kos $ 11 op die middagete  en $ 12 vir die aandete spyskaart albei bedien met friet.  [J] Nou bekend as Aria Café and Bar in Saint Kate hotel, vanaf 2019 kos die Big Boy $ 15.  [J]
Die van Mark (Hyattsville, Maryland, 1960  –1962? ) 'n Enkele eenheid bestaan ​​op 3050 East-West Parkway, Hyattsville, wat in 1964 'n Ken's Big Boy was.  
McDowell's (Noord-Dakota, 1954–1960 onafhanklik as "Big Boy Drive-Inn", 1960+ as franchise, gestig deur Harley McDowell) 'n Oortredingsgeding teen McDowell is in 1959 deur Wian ingedien, wat uiteindelik tot 'n franchise-ooreenkoms gelei het.  Werk uitsluitlik as 'n deurry. McDowell se naam is laat vaar en die oorblywende winkel heet nou die Bismarck Big Boy. Saam met Big Boy-hamburgers verkoop die enkele restaurant vlieënde pizza-hamburgers en patat per pond met hoendersous. [L]
Meneer B's (New Hampshire, Vermont, Maine,  1963–1969,  gestig deur Manfred Bernhard) : 75  Bedryf 'n restaurant in Keene, New Hampshire en Brattleboro, Vermont.
Vorm (Chattanooga, Tennessee, 1959–1964 ?, gestig deur I. Shapiro, Pem Cooley en E. D. Latimer) Franchised by Shoney's. Shap's is afgekort vir Shapiro's. Twee klein eenhede in Chattanooga bedryf. Latimer het die ander vennote uitgekoop en die naam verander na die franchisenemer, Shoney's. 
Shoney's/Parkette (Tennessee, Alabama, Arkansas, Mississippi, Louisiana, Georgia, Virginia, South Carolina, North Carolina, West Virginia, Maryland, Missouri, New York, Philadelphia, PA, 1952–1984, [nota 17] gestig deur Alex Schoenbaum), Oorspronklik die Parkette genoem, in 1952 het dit Parkette Big Boy Shoppes geword. 'N Onverwante "Parkette Drive-In" het in Kentucky  geopen, so in 1954 het 'n openbare wedstryd om 'n nuwe naam daartoe gelei dat Parkette Shoney's geword het, wat ook 'n verwysing was na stigter Alex "Shoney" Schoenbaum.  Shoney's is ook onderfranchiseer in Arnold's, Becker's, Elby's,  Lendy's, Shap's, Tune's en Yoda's.   en baie gebruik die Shoney -naam. Ray Danner, die franchisehouer van die Nashville Shoney, het die onderneming in 1971 gekoop en vyf jaar later Big Boy van die maatskappy se naam laat val.  [nota 18] In April 1984 het Shoney's Inc. - toe die grootste Big Boy -franchisenemer met 392 eenhede - $ 13 miljoen betaal om sy kontrak met Big Boy te verbreek, sodat dit kon uitbrei na die gebiede van Frisch en ander franchisenemers.   Schoenbaum word lid van die Big Boy Board of Directors.  [M] [P]
Ted's (Rhode Island, Oos -Massachusetts) Massachusetts is verdeel tussen Ted's Big Boy in die ooste en Abdow's Big Boy in die weste, wat ooreenstem met die verdeling van Rhode Island en Connecticut tussen die twee franchises.
TJ's (Rochester, Batavia en Syracuse, New York, 1972– ?, gestig deur Anthony T. Kolinski, John Gazda en John Giamartino)  Het teen 1986 by 9 winkels gegroei.  TJ's is gekoop deur Big Boy (Elias Brothers) . Elias het vier winkels in 1992 gesluit  en een Syracuse -winkel aan 'n plaaslike belegger verkoop. Dit het in 1994 nog drie restaurante in Syracuse gesluit.  
Tops (Illinois, 1956–1993, gestig deur Lucian Frejlach ) Bedryf hoofsaaklik in die voorstede van Chicago.  Teen 1974 word die winkels in die Chicago -omgewing Marc's Big Boys, terwyl die sentrale Illinois -eenhede tops bly.  [V]
Tote se (Missouri, 1964–197 ?, gestig deur Edward R. Todtenbier)   Todtenbier was 'n Frisch's franchisee in Anderson, Indiana, en was van plan om 33 Tote's Big Boys in Missouri, 9 in St.  In 1972 is die Missouri Big Boy -gebied weer aan Shoney's toegewys.  [U]
Tune's (Philadelphia en Levittown, Pennsylvania, 1956–1963,    gestig deur Jack Engel ) In die middel tot laat 1950's het Alex Schoenbaum verskeie franchises, waaronder Tune's, gesaai.   Twee inryrestaurante is oopgemaak.  Teen die vroeë 1960's het die Levittown -eenheid gesluit  en die ander is as Shoney's hermerk.
Vip's (New Mexico, Texas,  Wyoming,  1962–1982. Gestig deur Daniel T. Hogan en James O'Conner ) Vip's verwys na twee afsonderlike restaurantkettings. Die Big Boy -franchisenemer wat hier van toepassing is, Vip's Big Boy van New Mexico, is in 1972 deur JB's Big Boy aangeskaf, maar het die Vip se naam gebruik totdat dit in 1982 hermerk is.    Die ander, Vip's Restaurants of Salem, Oregon, was nie 'n franchisehouer van Big Boy, maar verkoop eenhede aan JB's Big Boy, wat hulle as Bob's Big Boy bedryf het.  Die nie-Big Boy-ketting in Salem het 53 plekke op sy hoogtepunt gehad, almal verkoop en hermerk, waaronder 35 na Denny's in 1982 en 16 na JB's in 1984. 
Yoda's (Wes-Virginia, gestig deur Jack Young en Bill Schroeder) Young was Leonard Goldstein (Lendy) se swaer. Saamgesmelt met Lendy's.  
Buite die Verenigde State Redigeer
Mady se Big Boy van Windsor, Ontario, was nie 'n franchisenemer, hoewel dit soms as een geïdentifiseer word en 'n gelukbringer met 'n soortgelyke voorkoms gebruik.  In 1965 het Bob Wian Mady's aangekla vir 'n handelsmerkskending, maar het misluk omdat (sy) Big Boy in Kanada nie algemeen bekend was nie. Die saak word as belangrik beskou in die Kanadese en internasionale handelsreg.  In 1973 koop Elias Brothers Mady's en stig 'n Elias Big Boy op die oorspronklike webwerf van Mady.  John Bitove, Sr., het die regte op Big Boy vir die res van Kanada besit, wat hy in 1979 aan Elias Brothers verkoop het.  Gedurende die middel tot laat 1980's was daar een in Nassau, Bahamas.
Buite Noord -Amerika, Big Boy Japan besit en bedryf 274 Big Boy Hamburger Steak & amp Grill -restaurante in Japan. Big Boy Japan, wat in 1977 gestig is, bedryf nou ook 45 Victoria Station -restaurante in Japan en is 'n filiaal van Zénsho Holdings Co., Ltd.    Die Japanese Big Boy -restaurante bied nie die Big Boy -hamburger of die meeste ander Amerikaanse Big Boy -spyskaartitems, wat eerder 'n aparte spyskaart bied.  Hulle bied ook bier en wyn aan.  Zensho het Big Boy Japan in 2002 by die sieklike Daiei gekoop vir 8,65 miljard yen.  
Big Boy het ook restaurante in Egipte, Saoedi -Arabië, Spanje, Brasilië, die Filippyne en Thailand bedryf (of beplan om oop te maak). 
Die Michigan-eienaar van die Big Boy-ketting, wat hoofsaaklik die vorige Elias Brothers Big Boy-restaurante in Michigan franchise, het 'n geleidelike verlies aan franchise-restaurante gely. Ongeveer 175 Big Boys bestaan ​​in Julie 2006,  in vergelyking met 76 in Julie 2019.
Op 16 April 2017 het die laaste Big Boy -restaurant in die stad Detroit gesluit.  Die Big Boy in Fenton, Michigan, sou na verwagting in 2017 sluit.  Beide eiendomme is aan ontwikkelaars verkoop. In 2016 het die Jackson, Michigan, Big Boy ook gesluit nadat die webwerf deur 'n ontwikkelaar gekoop is. 
Ander franchisenemers verlaat eenvoudig die Big Boy -ketting. In April 2017 het die Danville Big Boy, die enigste eenheid in Illinois, Big Boy laat val en sal dit as die Border Cafe werk.  In 2016 werk beide die restaurant Ann Arbor, Michigan (op North Zeeb Road)  en die restaurant in Houghton Lake, Michigan, maar nie as Big Boy -restaurante nie.  Die restaurante in Tecumseh  en Alma, Michigan  het aangekondig dat hulle hul franchise -ooreenkomste op onderskeidelik 1 November 2017 en vroeg in 2018 kan verstryk, en albei sal onafhanklik bly funksioneer. Die Marine City, Michigan Big Boy, het in Februarie 2018 gesluit om onafhanklik deur 'n nuwe eienaar te heropen.  In dieselfde maand het Big Boy egter 'n nuwe franchisenemer bygevoeg, 'n bestaande restaurant wat as 'n Big Boy heropen, in Woodhaven, Michigan.  In April 2018 het die Coldwater, Michigan -lokasie gesluit, mediabronne wat verskeie oortredings van die gesondheidskode en swak resensies van kliënte opgemerk het.  
Restaurante wat deur die onderneming besit word, het ook gesluit weens swak prestasie.   
Big Boy Restaurants International het 'n nuwe vinnige, toevallige konsep, bekend as, probeer Big Boy's Burgers and Shakes in Mayfield Heights, Ohio.   Die restaurant is in 2019 gesluit.
In November 2020 is die Big Boy-restaurant in Sandusky, Michigan, van die franchise gestroop toe hy geweier het om aan die COVID-19-beperkings van Michigan te voldoen. Dit werk nou as Sandusky Family Diner.  
Maniere en suidelike geskiedenis
Die konsep van suidelike maniere kan afbeeldings van debutante aan die provinsiale samelewing voorstel, of dit kan gedagtes laat ontstaan ​​oor die vernederende gedrag wat wit oppergesagters van Afro -Amerikaners onder Jim Crow verwag. Die opstelle in Maniere en suidelike geskiedenis ontleed hierdie onderwerpe en meer. Geleerdes ondersoek hier die magdom maniere waarop Suid -Afrikaners uit die burgeroorlog deur die burgerregtebeweging maniere verstaan ​​het.
Bydraers skryf oor ras, geslag, mag en verandering. Opstelle ontleed die maniere waarop suidelike blanke vroue bekommerd is oor hoe om woede tydens die burgeroorlog te hanteer, die ingewikkeldheid om sekere gedragskodes onder segregasie af te dwing, en die omstredenheid van dating -kollege -vroue in die harde 1920's. Skrywers bestudeer die agtergrond en betekenis van Mardi Gras -optogte en debutanteballe, die selektiewe handhawing van wette teen ontmenging en argumente oor die vorm wat teenkanting teen desegregasie moet aanneem. Slotopstelle deur Jane Dailey en John F. Kasson som die ander artikels op en kritiseer dit en bied 'n breër beeld van die rol wat maniere in die sosiale geskiedenis van die Suide gespeel het.
Opstelle deur Catherine Clinton, Joseph Crespino, Jane Dailey, Lisa Lindquist Dorr, Anya Jabour, John F. Kasson, Jennifer Ritterhouse en Charles F. Robinson II
Ted Ownby gee geskiedenis en suidelike studies aan die Universiteit van Mississippi.
Maniergeskiedenis, familiewapen en -wapens
Toe die voorouers van die Manners -gesin na die Normandiese verowering in 1066 na Engeland emigreer, het hulle hul familienaam saamgebring. Hulle het gewoon in Mesnieres 'n klein dorpie in Frankryk naby Roen en is vermoedelik temp. Rollo (ongeveer 846-c.932) na Mainer, 'n Viking-voorouer. Dit word as 'n halwe ridderfooitemperatuur gehou. Philip Augustus by die Abdij van Lyre. Die familie van Mesnieres het lank voortgegaan in Normandië, Ralph en Roger de Mesieres word 1198 genoem en William de Mesieres in 1232, waarvan die afstammelinge steeds tot gevolg gehad het. 1400 toe die manlike lyn opgehou het. & Quot  'n Ander bron bevestig die waarskynlik Normandiese afkoms: & quot Uit Menoir, en dit uit die Latynse Manere, om te bly of te bly. Lande wat deur die koning aan 'n militêre man of baron toegestaan ​​is, 'n gebruik wat deur die Normanders ingebring is. & Quot 
Vroeë oorsprong van die Manners -familie
Die van Manners is die eerste keer gevind in Northumberland, waar sir Robert Manners een van die eerstes was, toe hy in 1165 grond in Northumberland gehou het, en daar word voorgestel dat die dorpie Mannor naby Lanchester in die naburige Durham uit die familie vernoem is. Volgens Camden en ander oudhede het hierdie adellike gesin hul denominasie gehad uit die dorpie Mannor, naby Lanchester, co. Durham. Hulle was beslis 'n invloedryke in die noordelike graafskappe, en Collins herlei die naam na 'n William de Manner, wat floreer temp. William Rufus. Die stamboom word deur hom afgelei van sir Robert de Manners, heer van Etal in Northumberland, etlike geslagte voor die regering van Henry III. & Quot  Die eerste gebore Sir Robert de Manners (ongeveer 1038) is waarskynlik in Ethdale gebore, Northumberland. Hy is die stamvader van 'n lang lys seuns met dieselfde naam.
Vroeë geskiedenis van die Manners -familie
Hierdie webwerf toon slegs 'n klein uittreksel van ons Manners -navorsing. Nog 157 woorde (11 reëls teks) wat die jare 1327, 1340, 1324, 1525, 1488, 1543, 1525, 1559, 1588, 1587, 1588, 1604, 1679, 1640, 1641, 1638, 1711, 1703, 1676, 1721, 1696, 1779, 1697 en 1772 word, waar moontlik, onder die onderwerp Early Manners History opgeneem in al ons PDF Extended History -produkte en gedrukte produkte.
Die Engelse taal het eers in die laaste paar eeue gestandaardiseer. Om hierdie rede is spellingvariasies algemeen onder baie Anglo-Normandiese name. Die vorm van die Engelse taal is gereeld verander met die bekendstelling van elemente van Normandies Frans, Latyn en ander Europese tale, selfs die spelling van geletterde mense se name is daarna aangepas. Maniere is opgeteken onder baie verskillende variasies, waaronder Manners, Maners, Manner en ander.
Vroeë bekendes van die Manners -familie (voor 1700)
Uitstekend onder die familie was Thomas Manners (c. 1488-1543), seun van die 12de Baron de Ros van Hamlake, wat in 1525 graaf van Rutland geskep is - dit was die tweede skepping van hierdie titel, wat bybly die Manners, sedert John Manners (c.1559-1588), die 4de graaf van Rutland en.
Nog 54 woorde (4 reëls teks) word waar moontlik onder al die onderwerpe Early Manners Notables ingesluit in al ons PDF -uitgebreide geskiedenisprodukte en gedrukte produkte.
Maniere migrasie +
Manners Settlers in die Verenigde State in die 17de eeu
Joseph Manners wat hom in 1635 in Virginia gevestig het
Jos Manners, wat in 1635 in Virginia aangekom het 
George Manners, wat in 1646 in Maryland aangekom het 
Mev. George Manners, wat in 1649 in Maryland geland het 
Rebecca Manners, wat in 1649 in Maryland geland het 
Manners Settlers in die Verenigde State in die 19de eeu
William Manners, wat in 1838 in New York aangekom het 
Patrick Manners, wat hom in 1847 in Boston gevestig het
H Manners, wat in 1851 in San Francisco, Kalifornië aangekom het 
DW Manners, wat in 1851 in San Francisco, Kalifornië, geland het 
Frederick Manners, wat hom in 1864 in Philadelphia gevestig het
Manners Settlers in die 20ste eeu in die Verenigde State
Geo. E.J. Manners, 43 jaar oud, wat in 1903 uit Londen na die Verenigde State geëmigreer het
Francis Manners, 27 jaar oud, wat in 1910 na Londen, Engeland, na die Verenigde State geëmigreer het
Frederick Manners, 30 jaar oud, wat hom in 1910 in Birmingham, Engeland, gevestig het
Jacob F. Manners, 38 jaar oud, wat in 1912 in Amerika geland het
Gral Manners, 28 jaar oud, wat in 1914 in Londen, Engeland, in Amerika geland het
Maniere migrasie na Kanada +
Manners Settlers in Kanada in die 18de eeu
James Manners, wat in 1749 in Nova Scotia geland het
James Manners, wat in 1750 in Nova Scotia aangekom het
Maniere migrasie na Australië +
Manners Settlers in Australië in die 19de eeu
John Manners, 34 jaar oud, wat in 1849 aan boord van die skip & quot; Duke Of Wellington & quot; in Adelaide, Australië aangekom het 
Hannah Manners, 38 jaar oud, wat in 1849 in Adelaide, Australië aangekom het aan boord van die skip & quot; Duke Of Wellington & quot; 
Henry Manners, 32 jaar oud, wat in 1849 aan boord van die skip in 'Adelaide, Australië' aangekom het 'Marion' 
Anne Manners, 40 jaar oud, wat in 1849 aan boord van die skip aangekom het "Marion" in Adelaide 
Henry Manners, 12 jaar oud, wat in 1849 aan boord van die skip in 'Adelaide, Australië' aangekom het 'Marion' 
Maniere migrasie na Nieu -Seeland +
Manners Settlers in Nieu -Seeland in die 19de eeu
John Manners, Britse setlaar wat aan boord van die skip reis vanuit Liverpool en "tornado" aankom op 26 September 1859 in Auckland, Nieu -Seeland 
Mev. Eliza Manners, Britse setlaar wat aan boord van die skip reis vanuit Liverpool en "Torado" arriveer op 26 September 1859 in Auckland, Nieu -Seeland 
Mnr. George Manners, Britse setlaar wat aan boord van die skip reis vanuit Liverpool en "tornado" aankom op 26 September 1859 in Auckland, Nieu -Seeland 
Juffrou Eliza Manners, Britse setlaar wat aan boord van die skip reis vanuit Liverpool en "Torado" arriveer in Auckland, Nieu -Seeland op 26 September 1859 
Mnr. Hedley Manners, Britse setlaar wat aan boord van die skip reis vanaf Liverpool en "Torado" aankom op 26 September 1859 in Auckland, Nieu -Seeland 
Hedendaagse bekendes met die naam Manners (pos 1700) +
John Errol Manners DSC (1914-2020), Engelse eersteklas krieketspeler en Royal Navy-offisier van Exeter, Devon
Sarah Manners (gebore 1975), Engelse aktrise
Russell Henry Manners (1800-1870), Engelse admiraal en sterrekundige
Lady Diana Olivia Winifred Maud Manners (1892-1986), ook bekend as Lady Diana Cooper, Engelse geselligheid en aktrise
George Phillips Manners (1789-1866), Engelse stadsargitek van Bath
Lord George John Manners (1820-1874), Britse edelman
Lord Robert Manners (1758-1782), offisier van die Royal Navy
Generaal John Manners PC (1721-1770), Markies van Granby, Britse soldaat
John Hartley Manners (1870-1928), Britse dramaturg
David Manners (1900-1998), gebore Rauff de Ryther Daun Acklom, Kanadese rolprentakteur
. (Nog 3 opmerkings is beskikbaar in al ons PDF Extended History -produkte en gedrukte produkte, waar moontlik.)
Die Manners Motto +
Leuse: Giet y parvenir
Motto -vertaling: Om dit te bereik
Die vreemdste etiketadvies van die afgelope 100 jaar
Van asseblief en dankie tot jy weet watter vurk jy tydens 'n aandete moet gebruik, is maniere belangrik. Maar toe die etiket hoogty gevier het, was daar meer as 'n paar moets en moenies wat nou heeltemal kranksinnig lyk. Van vroue wat hul hare dra tot die * regte * manier om te gedra by 'n troue, ons breek die vreemdste etiketadvies van die afgelope 100 jaar af.
Die Britse handleiding, Die gewoontes van 'n goeie samelewing: 'n Handboek vir etikette vir dames en here, sê dat 'n behoorlike dame slegs een glas sjampanje moet inneem, en alles is min of meer onbehoorlik.
Daar word van 'n vrou verwag om te alle tye vars, gepoleerd en gekomponeerd vir haar man te lyk. In Victoriaanse terme beteken dit dat haar hare verslete moet wees, behalwe in die privaatheid van haar bedkamer.
By die oorsteek van die straat word verwag dat 'n dame haar rok in haar regterhand, na buite na regs gelig, sou dra. Hierdie metode het verseker dat slegs die gepas hoeveelheid enkel is blootgestel.
Die Victoriaanse reëls rondom hofsake was veral bisar, maar niks anders as die geskenk etiket van die tydperk tussen 'n paartjie nie. 'N Vrou kan net 'n geskenk aan 'n man gee as hy eers vir haar 'n geskenk gee en selfs dan moet vroue slegs met goedkoop of handgemaakte geskenke terugkeer.
Victoriane vind dit ongelooflik onbeskof om 'n direkte vraag te stel. In plaas daarvan om iemand te vra: "Hoe gaan dit met jou?" 'n beleefde persoon sou die vraag herformuleer na iets soos "Ek hoop dit gaan goed met jou."
Een van die vele reëls wat 'n kind sou verwag om te sien wanneer hy gesien word en nie gehoor word nie, is om u opinies vir uself te hou. Dit word as onaangenaam beskou dat 'n kind om enige rede iemand weerspreek.
Roepkaarte is in die Victoria -era gebruik om 'n vriend of familielid te laat weet dat u hulle besoek het terwyl hulle nie tuis was nie. Daar was natuurlik baie reëls om by hierdie kaarte te hou, insluitend dat dit hoofsaaklik die vrou se taak was om die kaarte te los.
Kenners het ouers aangeraai om nie te lief vir hul babas te wees nie, selfs om aan te beveel dat ouers nie eers met hulle speel voordat hulle vier tot ses maande oud is nie, om hulle nie te bederf nie.
Die suiwerheid van gedagtes was a groot gedurende die Victoriaanse era, maar selfs in 1910 het ouerskapkundiges moeders laat glo dat dit hul lelike gedagtes was wat tot toestande soos koliek en mdash gelei het, en 'n ou vrou vertel dat die afskeiding van die gedagtes tot 'n pragtige baba sou lei.
Dit was nie nodig om op 'n uitnodiging te reageer nie, maar paartjies wat seremonies in die stad gehou het, sou kaarte uitstuur wat gaste toegang tot die kerk kon gee op hul groot dag.
Selfs tot in die twintigerjare het ouerskapkundiges soos John Watson aan ouers gesê om nooit hul kind te omhels of te soen nie en hulle soveel as moontlik in hul krip te laat as hulle nie wou bederf nie. Dit was bedoel om 'n sterk karakter by die kind op te bou, het Watson geskryf Sielkundige sorg vir die baba en kind.
Vanweë veiligheidskwessies het dit vir 'n swanger vrou onbehoorlik geraak om gedurende haar verwagtende maande te reis, selfs per motor.
'N Paar handige wenke vir universiteitsgebonde vroue is gedeel in 'n 1938-uitgawe van Mademoiselle, net soos u ma u blomme na u koshuiskamer gestuur het, sodat u eweknieë sal dink dat u in aanvraag is. Die tydskrif het ook voorgestel om die ligte in u kamer saans af te skakel, sodat mense sal dink dat u nie tuis is nie, selfs as u wel hellip is.
Dit word aanbeveel dat vroue ten minste 100 beroertes per nag vir 'n 'glansende stralekrans' doen, en aanhou borsel 'totdat u kopvel tintel', volgens die etiketboek van 1944, Future Perfect: 'n gids vir persoonlikheid en gewildheid vir die junior mej.
Volgens Vogue se Etiketboek uit 1948, die vermoë om meer as 'n paar drankies te drink, was destyds nie 'n goeie ding nie. Soos die boek beweer, "Sy kan beslis nie haar drank hou nie, is nie 'n kompliment nie." Beteken dit dan dat 'n vrou moet ophou drink, of moet sy net wegsteek hoeveel sy eintlik drink vir die mense om haar?
Die sout van die peper is 'n groot etiket, nee. In plaas daarvan moet u die twee speserye as 'n paartjie gee, selfs al vra die persoon net een.
Die telefoon was in die veertigerjare 'n relatief nuwe tegnologie. Volgens die kenner Bernice Morgan Bryant het behoorlike telefoonetiket beteken dat u duidelik in die telefoon praat en 'n glimlag byvoeg (alhoewel hulle u nie kan sien nie). Mense moet ook 'nooit in die telefoon blaf' met frases soos 'Wie is dit?' of "Whadja wil?"
Dit was tipies vir mans om vroue in die motor te help, hul jas aan te trek en selfs 'n maaltyd by 'n restaurant te bestel. Ons noem dit nie ridderlikheid nie, dit klink meer na oorbeheersing.
In 'n huis sonder 'n bediende (gaps), moet gaste na die gasheer kyk om die vleis te bedien, en dan elke bord na die gas gaan sit wat regs sit totdat almal bedien word, volgens Emily Post.
Tradisioneel was die groente in die Britse samelewing bekend as vingerete. In die hersiening van haar etiketboek van Emily Post in 1975, stel sy voor dat u die steel in die helfte sny voordat u dit optel om te voorkom: "die ongenadige voorkoms van 'n geboë aspersiestengel wat slap in iemand se mond val en die feit dat vog ook drup van die einde af. "
Volgens 'n film oor tafelmaniere wat deur die Emily Post Institute gemaak is, waarin Emily self verskyn, sê sy dat croutons op sop gestrooi moet word, terwyl krakers bedek moet word. O, en beskuitjies is slegs bedoel om bedien te word met geregte soos Clam Chowder of Oyster Stew.
Ja, selfs slaaie het streng riglyne vereis. "Probeer eers om u slaai met u vurk te sny. As u dit moeilik vind, neem u mes rustig op en gebruik dit," beveel Bernice Morgan Bryant aan in haar etiketboek uit 1944.
Ons weet almal dat dit onbeleefd is om met kos in die mond te praat, maar die advies van Emily Post in hierdie video van 1947 is om alle gesprekke en drankies te vermy terwyl u eet en eet, wat 'n bietjie lyk as u ons vra.
Toe 'n man 'n vrou in die Middeleeue begelei, was dit aan sy linkerarm sodat sy swaardarm (regterarm) vry sou wees as hy sou veg. Alhoewel dit verouderd klink, word dit vandag nog steeds as 'n behoorlike etiket beskou en is dit in die 1950's baie nou gevolg.
Dit word as onbeleefd beskou om 'n uitnodiging, veral vir 'n datum, in die lug te laat. Die regte antwoord was om die persoon dadelik te laat weet of u dit kan bywoon of nie, wat beslis nie vandag sou vlieg in die wêreld van teksuitnodigings nie.
Dit was ongehoord en onbeleefd vir 'n vrou om geld aan te bied terwyl sy op 'n afspraak was. Die belangrikste stukkie dating -etiket gedurende hierdie tyd was dat die man altyd die rekening betaal het.
Die Sears Discovery Charm School was besig om jong meisies in die 60's en 70's in verfynde dames te verander en leer hulle onderwerpe soos oefening/dieet, stem/spraak, modellering, velsorg/versorging, make-up, mode en maniere. na 'n pamflet van die skool.
Dit sal as onbehoorlik beskou word om met 'n mondvol kos te sukkel. Enige van die etiketboeke op die tafel uit die vyftigerjare sou u vertel om slegs 'n mondvol kos op 'n slag op u vurk te neem.
'N Sterk handdruk was veral belangrik in die 1960's onder sakelui. Maar wat is 'behoorlik', vra u? Dit is die beste om die elmboog vlak te hou, ewe ver van mekaar, stewig en vinnig.
In die 1960's het feitlik almal sigarette gerook. As u 'n man was wat dit nie gedoen het nie, is die kans goed dat u dit steeds saamgedra het, want dit was die gentleman -ding om te doen. Almal het hul eie handelsmerk, en as 'n vrou langs jou brand, word dit as onbeskof beskou om nie 'n lig vir haar te gee nie.
Behoorlike gedragskodes is al duisende jare lank kommerwekkend. Die eerste bekende boek oor gepaste gedrag was 'n gids wat Ptah-hotep, 'n regeringsamptenaar in Egipte in 2500 v.C., vir sy seun geskryf het. Verskeie Grieke en Romeine het gedragsgidse geskryf, waaronder Aristoteles, Horatius, Cicero en Plutarchus. In die dertiende-eeuse Europa het die ridderlike kode presies en noukeurig die regte gedrag vir ridders ten opsigte van die Christelike kerk, hul land en die behandeling van vroue bepaal. Tydens die bewind van Lodewyk XIV (1638–1715) in Frankryk, het die term "etiket" in gebruik geneem. Gebaseer op die Franse woord "kaartjie", wat die regte paaie aandui vir adel om in die tuine van die paleis van Versailles te volg, het die etiketreëls 'n daaglikse, baie presiese lys van funksies wat verband hou met tye, plekke en regte kleredrag en gedrag. Die regte etiket word dus geassosieer met die hoër klasse en diegene wat hul gedrag probeer navolg.
Desondanks was behoorlike maniere selfs 'n bron van kommer vir leiers in die meer demokratiese samelewing van die agtiende-eeuse Amerika. Op veertienjarige leeftyd het George Washington sy eie "Rules of Civility" getranskribeer. William Penn het versamelings van maksimums oor persoonlike en sosiale gedrag gepubliseer. Benjamin Franklin is baie gewild Arme Richard se almanak was vol kommentaar oor behoorlike gedrag. Gedurende die negentiende eeu is honderde boeke oor etiket in die Verenigde State gepubliseer. Dit is ontwerp vir die gewone persoon en skoolkinders sowel as die hoër klasse. Een van die gewildste wat tot die 21ste eeu oorleef het, is die Jeugopvoeder vir Huis en Samelewing, gepubliseer in 1896, wat 'n wye verskeidenheid situasies dek, insluitend die gewone - partytjies, reis, troues, ouers en kinders, briefskrywing en persoonlike higiëne - maar ook fietsry.
Namate die samelewing verander het, geld ook reëls vir behoorlike gedrag.Na die Eerste Wêreldoorlog (1914-1918) het die samelewing meer oop geword namate die rolle van vroue begin verander. Baie het geglo dat goeie maniere minder belangrik sou word. In 1922 publiseer Emily Post die gewildste boek oor etikette vir die samelewing, besigheid, politiek en huis en gesin. Haar boek het sedertdien die model geword vir duisende ander. Die sestiende uitgawe van Etiket is in 1997 gepubliseer. In plaas daarvan om die gebrek aan etikette onder Amerikaners te ontken, het Post hul jeugdige entoesiasme toegejuig en probeer dit net verfyn. Sy beweer dat verbeterings in smaak in huisversiering 'n bewys is van vordering. Sy wys ook op ander voorbeelde van verbeterings, byvoorbeeld, in teenstelling met vroeër tye, moes troues nie meer teen die middag gehou word nie, uit vrees dat die bruidegom na die uur nie meer nugter sou wees nie.
Daar is nog baie skrywers oor etiket en maniere. Sommige van die gewildste is Miss Manners, of Judith Martin, wat haar kommentaar lewer in verskillende soorte media, Letitia Baldridge, wat veral invloedryk was tydens die laat 1900's Sue Fox, wat saam met haar by die "dummies" -reeks aangesluit het Etiket vir dummies (1999) en Emily Post se agterkleindogter, Peggy Post.
15 Heerlike tafelmaniere uit die geskiedenis
Volg die volgende reëls die volgende keer dat u die verlede besoek om 'n faux pas -aandete te vermy.
1. Servette is nog nie uitgevind nie, so vee u vetterige hande af met 'n stukkie brood apomagdalia. As jy klaar is, gooi dit - saam met ander stukkies - op die vloer vir die honde.
2. Moenie daardie rol botter nie! Die Grieke het dit oorweeg om botter en melk barbaars te eet. Die digter Anaxandrides het die Thraciërs in die noorde versprei deur hulle 'bottereters' te noem.
3. Voor en na 'n maaltyd, vryf u hande in die sand buite u tent.
4. As brood op die vloer val, bel die reël van vyf sekondes: Tel dit op, soen dit, lig dit op u voorkop. (Dieselfde praktyk geld in baie ander Arabiese kulture.)
5. Nadat u koffie klaargemaak het, skud die beker. Indien nie, gooi u gasheer u net meer in.
6. Vurke verskyn eeue lank nie, so gooi jou kos met 'n skerp mes af.
7. As die drinkhoring geslaag word, is dit onbeskof om te weier tensy jy oud of siek is.
8. Neem 'n rukkie en sweer dit voordat u 'n stuk vleis in Frankryk sny.
9. Erasmus van Rotterdam skryf: "As dit moontlik is om terug te trek, moet [farting] alleen gedoen word. Maar indien nie. laat 'n hoes die geluid verberg. "
10. Wees beleefd! Gooi koue bene op die vloer. Onthou net om eers oor jou skouer te kyk.
11. Eet met jou hande, maar hou jou pinkie en ringvinger skoon.
12. Moenie jouself verskoon om na die toilet te gaan nie. Gebruik net 'n kamerpot by die tafel.
13. Dit is onbeskof om kos by 'n feesmaal te weier, so maak 'n bietjie ruimte vry deur 'n veer in jou keel te stoot om te kots. (Seneca gehaat dit skryf: "Hulle braak om te eet en eet om te braak.")
14. Moenie glase klink nie! Toe Oostenryk die Hongaarse rewolusie van 1848 stop, het die Oostenrykse leër vermoedelik gevier deur 'n bril bymekaar te bring. Bitter Hongare het belowe om vir nog 150 jaar nie drank te laat klink nie. Vandag is dit steeds onbeskof.
15. Drink uit 'n skoen. Bruidegom vier huweliksvoorwerpe deur 'n heildronk te drink uit die bruidspantoffel van sy bruid.
Victoriaanse era -etiket en maniere
Daar was ontelbare reëls vir sosiale maniere en etikette tydens die Victoriaanse era (1837-1901), hoewel dit nou 'n bietjie outyds lyk.
Om die oningewydes te begelei, het Thomas E. Hill 'n lys saamgestel van dinge wat hy nie moet doen nie Handleiding vir sosiale en besigheidsvorme, die eerste keer gepubliseer in 1875. Hier is 'n paar van ons gunsteling praktyke van sosiale etiket uit die Victoriaanse era. (Let wel: 'n sin vir humor is nodig!)
Bad: 'As u opstaan, neem 'n volledige bad. 'N Eenvoudige uitspoeling van die oë is nie voldoende nie. Die volledige bad van die liggaam een ​​keer per dag is van die uiterste belang. Nie meer as 'n liter water is nodig nie, verkieslik reënwater.
Hare: 'Die kop moet af en toe met seep en water gewas word. As die hare geneig is om hard en droog te wees, moet 'n matige toediening van beervet of ander verband gebruik word. "
Vel: 'Pasop vir buite -toepassings van skoonheidsmiddels. Neem een ​​keer elke twee of drie maande 'n teelepel houtskool in poeier gemeng met versoete water of melk. Dit sal effektief wees om die gelaatskleur duidelik en deursigtig te maak. "
Soen: "By die ontmoeting van intieme vriende, onder dames, in die privaat huis, is die soen as 'n manier om te groet nog algemeen, maar dit is 'n gebruik wat om fisiologiese en ander redes afgeskaf moet word."
Sosiale etiket en maniere
Buig: '' N Meneer moet nie van 'n venster na 'n dame op straat buig nie, alhoewel hy effens van die straat af kan buig as hy deur 'n dame in 'n venster herken word. Sulke erkenning moet egter oor die algemeen vermy word, aangesien geskinder waarskynlik onnodige belang daaraan sal heg as dit deur ander gesien word. "
Waardigheid: 'Om iemand te groet deur te sê' Hallo ou ou 'dui op swak teel. As u op hierdie vulgêre wyse benader word, is dit beter om 'n burgerlike antwoord te gee en die persoon met respek toe te spreek, in welke geval hy waarskynlik skaam sal wees oor sy eie gedrag. "
Klein praatjie: 'Geen onderwerp van interessantheid mag tot beleefde gesprekke toegelaat word nie. Dit kan tot bespreking lei. "
Gedrag om by die bal te vermy: 'Geen heer mag by 'n bal in die kleedkamer van die dames ingaan nie.'
Kaartspel: 'As dit moontlik is, moenie die spelreëls oortree nie en moenie bedrieg nie. As u iemand sien bedrieg, moet u dit stil en baie beleefd onder sy aandag bring, en wees versigtig dat u nie opgewonde raak nie. Mense wat sleg voel tydens die spel, moet vermy speel. "
Huwelik: 'Almal met helderrooi hare en 'n bruin gelaatskleur moet met iemand met gitswart hare trou. Die baie korpulente moet trou met die dun en vrymoedige, en die liggaam, senuweeagtig, koelbloedig, moet trou met die emosionele tipe van hart, hartlik. "
Mans: 'Verlaat altyd die huis met 'n sagte afskeid en liefdevolle woorde. Hulle is dalk die laaste. "
Treinreise: "Mense met swak oë moet nie lees op treine nie, en diegene met swak longe moet nie praat nie."
Straatetiket: 'By die kruising van die sypaadjie moet 'n dame haar rok met die regterhand lig, 'n bietjie om die enkel. Om die rok met albei hande op te lig, is vulgêr en kan slegs verskoon word as modder baie diep is. "
Wil u meer folklore hê? Kyk na 100 maniere om te voorkom dat u sterf, of leer 'n paar kruie -folklore!
Weet u van enige ander Victoriaanse era tradisies of etiket? Laat weet ons in die kommentaar!
John Daly: wat is etiket en waar kom dit vandaan?
Ek is altyd verbaas oor hoe geïnteresseerd my studente is om te leer oor die oorsprong van etiket. Dit kom nou die dag in 'n klas voor toe een van my studente voorstel, en ek wed dat die meeste mense nie weet hoe die etiket ontwikkel het nie. U moet dit in u kolom Noozhawk vertel. & Rdquo Ek het gedink, & ldquo Waarom nie? & Rdquo Dus, hier en rsquos hoe dit alles begin het.
Dit behoort u nie te verbaas dat die Franse alles begin het nie! Vandag begin die etikette in die 1600's en 1700's in die Franse koninklike howe. Etiket het vroeër bedoel om van die gras af te praat. & Rdquo Toe Louis XIV & rsquos tuinier in Versailles ontdek dat die aristokrate deur sy tuin trap, het hy tekens, of & ldquoetiquets, & rdquo opgesit om hulle af te waarsku, maar die hertogte en hertoginne loop reg langs die bordjies . Uiteindelik moes die koning self besluit dat niemand die grense van die etikette sou oorskry nie. Geleidelik word die betekenis van etiket uitgebrei met die kaartjie na hoffunksies wat die reëls bevat van waar om te staan ​​en wat om te doen. Net soos taal, het etiket ontwikkel, maar in 'n sekere sin beteken dit steeds dat ons van die gras af moet bly. & Rdquo Ons kyk hoe mense binne sekere perke bly.
Daarvoor is die eerste bekende etiketboek in 2400 v.C. deur Ptahhotep. Dit lees asof dit voorberei is as advies vir jong Egiptiese mans wat op die sosiale leer van die dag klim. Een advies was: & ldquo As jy met een en 'n rsquos superior sit, moet jy lag as hy lag. & Rdquo Goeie maniere bestaan ​​al lank!
Selfs as mense alles met hul vingers geëet het, was daar regte en verkeerde maniere om dit te doen. Sedert antieke Rome het 'n laer klas persoon met al vyf vingers kos gegryp, terwyl een van die teling slegs drie gebruik het, en die ring en pinkie daaruit gelaat. So word die verhoogde pinkie as teken van elitisme gebore. Ons durf egter nie ons pinkies vandag grootmaak nie, want dit is 'n teken van pretensie en 'n seker aanduiding vir die goed geteelde dat 'n mens nie die regte manier om te eet weet nie, of erger nog, 'n skaamtelose sosiale klimmer is.
Volgens Esther B. Aresty & rsquos Die beste gedrag, een van die vroegste skrywers oor beskawing was 'n & ldquoFriuliaanse Italiaans, en rdquo Tommasino di Cerclaria, bekend vir sy werk 'N Verhandeling oor hoflikheid, c 1200. Hy het 'n mate van moralisering gedoen, maar het dit lig en behendig gedoen. Vir di Cerclaria was die dra van verhale, verraad van geheime en hoogmoedige roem foute wat aan sonde grens. Dit was ook 'n bewys van swak teling om ander in 'n skare voor te dring.
Omstreeks 1290 het 'n Milanese monnik, Bonvicino da Riva, geskryf wat waarskynlik die eerste boek is wat uitsluitlik oor tafeletiket handel, Vyftig vergunnings van die tabel. Baie van die Bonvicino & rsquos -reëls was net so elementêr soos dié wat vandag aan klein kinders geleer word: moenie aan tafel sit nie, sluk nie kos en vloeistof in 'n mondvol, draai die kop as u hoes of nies nie, en lek nie 'n vingers skoon van voedsel of kies die tande met die vingers staar nie na ander & rsquo -borde nie en praat nie met 'n mondvol kos nie. Sommige van die monnik -rsquos -reëls was tydloos en blywend.
Amerikaanse etiket het uit hierdie oorsprong gegroei. Op grond van inagneming van ander, geld hulle steeds vandag.
Sou u glo dat die eerste werklike rekord van Amerikaanse etikette George Washington en rsquos was Reëls van beleefdheid? Dit is reg, direk uit die & ldquoVader van ons land. & Later, in 1922, het Emily Post gepubliseer Etiket & mdashIn die samelewing, in die sakewêreld, in die politiek en tuis. Post, 'n selfverklaarde debutant-skrywer/uitgewer, het 'n topverkoper-outeur geword en die weg gebaan vir ander om goeie maniere te verkondig. Sy is gevolg deur Amy Vanderbilt, wat haarself as ldquoa -joernalis op die gebied van etikette uitgeroep het. & Rdquo Vanderbilt het geskryf Die volledige gids vir die etiket van Amy Vanderbilt.
Peggy Post, Emily en rsquos se agterkleindogter, het in die voetspore van Granny & rsquos gevolg met Die etiketvoordeel in besigheid: persoonlike vaardighede vir professionele sukses. Sy deel ook haar reëls van goeie gedrag oor die internet uit.
Etiket het vandag buite die samelewing uitgebrei. Baie groot ondernemings beman etiketopleiers om goeie maniere aan hul bestuurders te leer. Hulle leer alles van hoe om aan te trek, hoe om op te tree, hoe om te eet en hoe om te praat oor die skryf van goeie sakebriewe. Met globalisering word bestuurders ook opgelei in die respek van kulturele verskille om hul suksessyfer op buitelandse markte te verbeter.
Met die aantal etiketboeke en afrigters wat beskikbaar is, is daar geen verskoning om nie te leer hoe om ander mense gemaklik en gerespekteer te laat voel nie. Maar u ken die gesegde, en u kan 'n perd na die water sleep, maar u kan hom laat drink. & Rdquo Om op goeie maniere te kan drink, moet u besef wat dit vir u bevat. As sukses in die sakewêreld, met mense en in u lewe deel uitmaak van u plan, moet u die inligting wat u beskikbaar het, gebruik om u drome te verwesenlik.
& mdash John Daly is die stigter en president van The Key Class, die gids vir suksesvolle werksoek. Klik hier om meer te wete te kom oor The Key Class, meer inligting oor Donderdagaandklasse in Santa Barbara of om sy boek te kry. Maak kontak met The Key Class op Facebook. Volg John Daly op Twitter: @johndalyjr. Klik hier vir vorige kolomme. Die menings wat uitgespreek word, is sy eie.