Die eiland Spitsbergen bly vir die meeste Russe 'n soort van 'terra incognita' - 'n onontginde land. Sommige mense vind dit selfs moeilik om die vraag oor die nasionaliteit van hierdie gebied te beantwoord. Die meeste weet net dat Spitsbergen êrens ver in die noorde, buite die Arktiese Sirkel geleë is, en die Russiese Federasie het dit reg.
Is dit die moeite werd om hierdie eiland met die Kuriele te vergelyk? Ons sal hierdie probleem hieronder verduidelik. Ten spyte van die ligging "naby die Noordpool", is uitstappies na Spitsbergen baie gewild. Oor dit, wanneer gaan ons na 'n pool-stuk grond, waar om te stop en wat om te sien, sal ons in hierdie artikel vertel.
Waar is die eiland Spitsbergen
Kom ons begin met 'n klein regstelling. Die feit is dat die definisie van "eiland" soos van toepassing op Spitsbergen verkeerd sal wees. Dit is 'n argipel. Hy lê net een en 'n half uur se somer uit die Noordpool. Daarom is 'n tipiese landskap 'n grenslose sneeuwoestyn, permafrost, ijsberen.
Die argipel, met 'n totale oppervlakte van een en sestig duisend vierkante kilometer, bestaan uit drie groot eilande, sewe klein en 'n groot aantal baie klein. Ons leef regtig net die grootste - Westerse Spitsbergen (37 673 km 2 ). Daar is die enigste lughawe en die hoofstad van die streek, die stad Longyearbyen.
Daarbenewens is daar vestings in Wes-Spitsbergen: Barentsburg, Ny-Alesund, Grumant en Piramide. Die laaste twee is nou ontheilig. Op ander eilande (Noordoos-Aarde, Rand, Barents, Wit, Kongsoya, Wilhelm, Svenskoya) leef mense nie meer as 'n dosyn nie, en selfs dan net in die somer. Die bevolking van die hele argipel is nie meer as drie duisend mense nie.
Die eiland Spitsbergen lê in die Arktiese Oseaan tussen 76 en 80 grade noorderbreedte en 10 ° -32 ° oostelike lengtegraad. So 'n reëling beteken egter glad nie dat die archipel 'n deurlopende arktiese woestyn is nie. Danksy die Spitzberg-stroom (die Golfstroomtak), bevries die see naby die kusse nooit. Die klimaat in die argipel is nie so ernstig soos in ander plekke op dieselfde breedtegrade nie. Byvoorbeeld, die gemiddelde lug temperatuur in Januarie hier is slegs 11-15 grade onder nul. In Julie styg die termometer se kolom slegs tot +6 ° C.
Toeristiese seisoene hier is twee: van Maart tot Mei kom amateurs van winter pret en wil hulle by die erge polêre winter aansluit. Hulle ry sneeuwscooters, bewonder die noordelike ligte. Van Junie tot Augustus word die argipel besoek deur 'n heeltemal ander gehoor. Toeriste geniet die pooldag, kajak onder die ysberge, kyk na die ijsberen. Daar is ook diegene wat hierdie argipel beskou as 'n vervoer-basis op pad na die verowering van die Noordpool.
Die Noorweërs noem die eiland Spitsbergen Svalbard, wat "junior rand" beteken. En die Hollander Barents het die archipel nie die klimaatseienskappe genoem nie, maar op die verligting - "Peaked mountains". In die taal van die ontdekker lyk dit soos Spitz-Bergen. Die hoogste punt is Newton Peak. Hy is in Wes-Svalbard. Die hoogte is nie te groot nie - 1712 meter, maar die geografiese ligging van die berg verander dit in 'n sneeubedekte blok.
Terloops dek gletsers meer as die helfte van die gebied van die hele argipel. Selfs in die somer kan jy die eilande van sneeu ontmoet. Die kus van die eilande is ruig, daar is baie fjords. Plantegroei hier is tipies toendra. Daar is dwergberk, polêre wilg, korrels en mosse. Die mees algemene dier is 'n ijsbeer. Die jakkals en die Spitsbergen-takbokke woon hier (die kortste van alle noordelike spesies). Voëls kom meestal in die somer voor. Vir die winter is daar net 'n poolpatroon. Maar die see rondom die oewers van Spitsbergen spruit uit 'n verskeidenheid vee. Daar is walvisse, walrus, beluga, seël.
Heel waarskynlik is die oerwoud oopgemaak deur Middeleeuse Vikings. In die kroniek van 1194 word 'n sekere provinsie Svalbard genoem. Ongeveer vanaf die XVII eeu het die eiland Spitsbergen bekend geword aan die Pomors. Hulle het dit Grumant genoem. Vir die wêreld is die argief in 1596 deur die Nederlandse navigator Wilhelm Barents geopen. Alhoewel op dieselfde tyd op die kaarte van ons land eilande verskyn het, het hulle die heiliges van Rusland genoem.
Aangesien Barents beskryf het dat hy 'n groot aantal walvisse in die plaaslike waters gesien het, het baie vissersbote na die oewer gegaan. Binnekort het hul eise aan die eilande Denemarke en die Verenigde Koninkryk begin wys. In die sestigerjare van die agtiende eeu is twee wetenskaplike ekspedisies georganiseer, georganiseer deur M. Lomonosov.
Ten spyte van die feit dat die Russe nie hier 'n dorpie gebou het nie, het sommige Pomors hier in die somer gekom om te visse. Toe die diere in die argipel krities gebly het, is die eilande vir honderd jaar verlate. 'N Nuwe oplewing van belangstelling in Spitsbergen het na die draai van die 19de en 20ste eeu ontstaan toe die mens uitgestrek het om die Noordpool te bereik. Ysvrye waters en die relatief sagte klimaat van die eiland is gebruik deur Arktiese ekspedisies. Svalbard het die belangrikste beginpunt geword.
Svalbard: wie behoort aan?
Toe die eilande kragtige steenkoolafsettings gevind het, het die belangstelling in die verlore agter die Arktiese Sirkel-eilande weer toegeneem. Maar in 1920 is die kwessie van die staatseienaarskap van lande uiteindelik deur die wêreld bepaal. In Parys is die sogenaamde Spitsbergen-verdrag onderteken, waarvolgens die archipel onder die soewereiniteit van Noorweë vertrek het. Volgens hierdie ooreenkoms behou alle partye by die verdrag (die Verenigde Koninkryk, die VSA, Frankryk, Japan, Swede, Italië, Nederland en later die USSR) egter die reg om minerale te ontwikkel.
Het ek 'n visum nodig om die eiland te besoek?
Teoreties nie. Dit maak immers nie saak wie se eiland Spitsbergen nie, burgers van al bogenoemde ondertekenende lande kan vryelik die argipel besoek. In die praktyk is dit egter nie so maklik om direk na Spitsbergen uit Rusland te kom nie. Slegs in die seisoen is daar af en toe chartervlugte wat vertrek, en plekke in vliegtuie is gereserveer vir polêre ontdekkingsreisigers of staatsamptenare. Daarom word toeriste gedwing om deur Oslo (SAS-maatskappye en "Norwegian Airlines") te vlieg. En dit verg 'n veelvuldige Schengen-visum om Noorweë te betree. U kan die archipel besoek en tydens 'n luukse cruise op die oseaanvaarder "Captain Khlebnikov".
Die owerhede van Noorweë het die ekonomie van die argipel vinnig herorienteer onder die omstandighede van 'n afname in die aantal walvisse en ijsberen en die daling in pryse vir steenkool. Nou is die belangrikste weddenskap op ekotoerisme. Die rigting is nuut. Tot dusver besoek slegs twee duisend toeriste elke jaar die koue eilande. Moenie bydra tot die ontwikkeling van hierdie bedryf en pryse nie. Alles is duur hier: vanaf die hotelkamer (die eenvoudigste ekonomiese opsie kos een honderd dollar per nag) voor etes. Maar ryk toeriste stop nie. Klimop na gletsers, seevliegtuie, honde slee, versameling fossiele (daar is baie van hulle op die eiland) - dit alles word by die verpligte program ingesluit.
Die eilande is 'n belastingvrye handelsgebied. Danksy die inwoners van die Oos-Kaap leef die welvarender as die Noorweërs op die vasteland. Die eiland Spitsbergen word beskerm teen arbeidsmigrante. Werk by baie myne word gestop en hulle word omskep in museums. Moenie die produksie van steenkool net Russiese mynwerkers stop nie. Alhoewel hierdie onttrekking nie winsgewend is nie, is dit staatsubsidies.
In 1993 het die Moskouhof die herdenkingsmunt "Spitsbergen-eiland" gemunt. Dit het 'n ijsbeer en 'n kaart van die argipel uitgebeeld. Sedert die geld die opskrif "Die Russiese Federasie" gehad het, het Noorweë dit as 'n inbreuk op sy grondgebied aanvaar. Die diplomatieke skandaal was net uitgeput toe hierdie geld uit sirkulasie onttrek is. Die munte wat in die hande van versamelaars oorbly, is in hoë aanvraag.