DIE LEWE EN FILOSOFIEË VAN CONFUCIUS - ALTERNATIEWE GODSDIENSTE - 2022
Die lewe en filosofieë van Confucius
Confucius (551-479 vC), die stigter van die filosofie bekend as Confucianism, was 'n Chinese wysgeer en onderwyser wat sy lewe bestee het aan praktiese morele waardes. Hy word by die geboorte Kong Qiu genoem en was ook bekend as Kong Fuzi, Kong Zi, K'ung Ch'iu of Master Kong. Die naam Confucius is 'n transliterasie van Kong Fuzi, en dit is die eerste keer gebruik deur skoliere van Jesuïete wat China besoek het en in die 16de eeu nC van hom geleer het.
Vinnige feite: Confucius
Volle naam: Kong Qiu (by geboorte). Ook bekend as Kong Fuzi, Kong Zi, K'ung Ch'iu of Master Kong
Bekend vir: Filosoof, stigter van Confucianism
Gebore: 551 vC in Qufu, China
Oorlede: 479 vC in Qufu, China
Ouers: Shuliang He (vader); Lid van Yan clan (moeder)
Kinders: Bo Yu (ook Kong Kong genoem)
Alhoewel Confucius gedurende die 5de eeu vC geleef het, is sy biografie eers opgeneem in die Han-dinastie, ongeveer 400 jaar later, in die Records of the Grand Historian of Shiji deur Sima Qian. Confucius is gebore uit 'n eens aristokratiese gesin in 'n klein staat genaamd Lu, in die noordooste van China in 551 vC, net voor 'n periode van politieke chaos, bekend as die oorlogstaatstydperk. Verskeie vertalings van die Shiji dui aan dat sy pa bejaard was, byna 70, terwyl sy ma slegs 15 was, en dit is waarskynlik dat die unie buite die huwelik was.
Confucius se vader is dood toe hy jonk was, en hy is deur sy moeder in armoede grootgemaak. Volgens The Analects, 'n versameling van leringe en gesegdes wat aan Confucius toegeskryf is, verwerf hy manlike vaardighede as noodsaak van sy swak opvoeding, hoewel sy posisie as lid van 'n voorheen aristokratiese gesin hom die vermoë verleen het om sy wetenskaplike belange na te streef. Toe Confucius 19 was, trou hy met Qiguan, hoewel hy vinnig van haar geskei het. Die rekords verskil, maar dit is bekend dat hulle slegs een seun, Bo Yu (ook Kong Li) gehad het, gehad het.
Iewers in die ouderdom van dertig het Confucius sy loopbaan begin bevorder, administratiewe rolle aangeneem en later politieke posisies vir die staat Lu en sy regerende familie. Toe hy 50 was, het hy ontnugter geraak deur die korrupsie en chaos van die politieke lewe, en hy het op 'n 12-jarige reis deur China vertrek, dissipels bymekaargemaak en geleer.
Min is bekend oor die einde van die lewe van Confucius, maar daar word aanvaar dat hy hierdie jare sy praktyke en leringe bestudeer het. Sy gunsteling dissipel en sy enigste seun is albei in hierdie tyd oorlede, en die onderwys van Confucius het nie die staat se regering verbeter nie. Hy het die begin van die oorlogstaatstyd vooruit gesien en kon nie die chaos verhoed nie. Confucius is in 479 vC oorlede, hoewel sy lesse en nalatenskap al eeue deurgedra is.
Confucius se leringe
Confucianism is afkomstig van die geskrifte en leer van Confucius, en is die tradisie wat fokus op die bereiking en handhawing van sosiale harmonie. Hierdie harmonie kan verkry word en voortdurend bevorder word deur die aanhang van rituele en rituele, en dit is gebaseer op die beginsel dat mense fundamenteel goed, onverbeterlik en leerbaar is. Die funksie van Confucianism berus op die algemene begrip en implementering van 'n streng sosiale hiërargie tussen alle verhoudings. Die handhawing van die voorgeskrewe sosiale status skep 'n harmonieuse omgewing en voorkom konflik.
Die doel van Confucianism is om 'n toestand van totale deug of vriendelikheid, bekend as ren, te bewerkstellig. Een wat bereik het, is 'n perfekte heer. Hierdie here sou strategies in die struktuur van sosiale hiërargie pas, terwyl hulle Confuciaanse waardes deur woorde en aksies naboots. Die Six Arts was die aktiwiteite wat here beoefen het om vir hulle lesse buite die akademie te leer.
Die Six Arts is ritueel, musiek, boogskiet, strydwa, kalligrafie en wiskunde. Hierdie ses kunste vorm uiteindelik die grondslag vir Chinese onderwys, wat, soos baie anders in China en Suidoos-Asië, baie beïnvloed word deur die Confuciaanse waardes.
Hierdie beginsels van Confucianism spruit uit die konflik in Confucius se eie lewe. Hy is gebore in 'n wêreld wat op die rand van chaos was. Trouens, China sou kort na sy dood 'n periode bekend staan ​​as die Oorlogsstate waartydens China byna 200 jaar verdeeld en chaoties was. Confucius het hierdie broeiende chaos gesien en probeer om sy lering te gebruik om dit te voorkom deur harmonie te herstel.
Confucianism is 'n etiek wat menslike verhoudings beheer, en die sentrale doel daarvan is om te weet hoe om in verhouding tot ander op te tree. 'N Eervolle persoon verkry relasionele identiteit en word 'n relasionele self, een wat intens bewus is van die teenwoordigheid van ander mense. Konfucianisme was nie 'n nuwe konsep nie, maar eerder 'n tipe rasionele sekularisme wat ontwikkel is uit ru ("die leer van geleerdes"), ook bekend as ru jia, ru jiao of ru xue. Confucius se weergawe het bekend gestaan ​​as Kong jiao (die kultus van Confucius).
In die vroegste formasies (Shang- en vroeë Zhou-dinastieë [1600-770 vC]) het ru verwys na dansers en musikante wat in rituele opgetree het. Met verloop van tyd het die term nie net die individue ingesluit wat rituele uitgevoer het nie, maar ook die rituele self; uiteindelik het ru sjamane en onderwysers in wiskunde, geskiedenis, astrologie ingesluit. Confucius en sy studente het dit herdefinieer om professionele onderwysers van antieke kultuur en tekste in ritueel, geskiedenis, poësie en musiek te beteken. By die Han-dinastie het ru 'n skool en sy onderwysers bedoel vir die filosofie van die bestudering en beoefening van die rituele, reëls en rituele van die Confucianism.
Drie klasse ru-studente en onderwysers word in Confucianism (Zhang Binlin) aangetref:
ru intellektuele wat die staat bedien het
ru onderwysers wat onderrig gegee het in die vakke van die ses kunste
ru volgelinge van Confucius wat die Confuciaanse klassieke bestudeer en gepropageer het
Op soek na die verlore hart
Die lering van die ru jiao was "soek die verlore hart": 'n lewenslange proses van persoonlike transformasie en karakterverbetering. Praktisyns het li ('n stel reëls van ordentlikheid, rituele, ritueel en dekorum) waargeneem en die werke van die wyse manne bestudeer, en altyd gevolg deur die reël dat leer nooit mag ophou nie.
Die Confuciaanse filosofie verweef etiese, politieke, godsdienstige, filosofiese en opvoedkundige grondbeginsels. Dit is gesentreer op die verhouding tussen mense, soos uitgedruk deur die stukke van die Confuciaanse heelal; hemel (Tian) hierbo, aarde (di) onder, en mense (ren) in die middel.
Drie dele van die konfusiese wêreld
Vir Confucians stel die hemel die morele deugde vir die mens op en oefen hulle kragtige morele invloede op menslike gedrag uit. As natuur verteenwoordig die hemel alle nie-menslike verskynsels, maar die mens speel 'n positiewe rol om die harmonie tussen hemel en aarde te behou. Wat in die hemel bestaan, kan bestudeer, waargeneem en begryp word deur mense wat natuurverskynsels, sosiale aangeleenthede en die klassieke antieke tekste ondersoek; of deur middel van selfweerspieëling van u eie hart en verstand.
Die etiese waardes van Confucianism behels die ontwikkeling van selfwaardigheid om 'n mens se potensiaal te verwesenlik deur:
li (ritueel en ordentlikheid)
xin (waarheid en persoonlike integriteit)
zheng (lojaliteit vir sosiale samehang)
xiao (die fondament van die gesin en staat)
zhong yong (die 'goue middel' in algemene praktyk)
Is Confucianism 'n godsdiens?
'N Debat onder moderne wetenskaplikes is of Confucianism as 'n godsdiens kwalifiseer. Sommige meen dat dit nooit 'n godsdiens was nie, ander dat dit altyd 'n godsdiens van wysheid of harmonie was, 'n sekulêre godsdiens met die fokus op humanistiese lewensaspekte. Mense kan volmaaktheid bereik en aan hemelse beginsels voldoen, maar mense moet hul bes doen om hul etiese en morele pligte na te kom, sonder die hulp van gode.
Konfucianisme behels wel voorvaderaanbidding en argumenteer dat die mens uit twee stukke bestaan: die hun ('n gees uit die hemel) en die po (siel uit die aarde). As 'n persoon gebore word, verenig die twee helftes mekaar, en wanneer daardie persoon sterf, skei hulle die aarde uit. Opofferings word gemaak aan die voorouers wat eens op aarde gewoon het deur musiek te speel (om die gees uit die hemel te herroep) en deur te mors en wyn te drink (om die siel van die aarde af te trek).
Die geskrifte van Confucius
Hierdie gedenkplaat van die Volksrepubliek China is deel van 'n manuskrip van die Tang-dinastie van die Analects of Confucius with Annotations deur Cheng Hsuan wat in 1967 in Turfan, Sinkiang, opgegrawe is. Die analise van Confucius was 'n noodsaaklike handboek vir leerlinge in antieke China. Hierdie manuskrip dui op die ooreenkoms tussen die onderwysstelsels tussen Turfan en ander dele van China. Bettmann / Getty Images
Confucius kry krediet vir die skryf of redigering van verskeie werke gedurende sy leeftyd, gekategoriseer as die Five Classics en die Four Books. Hierdie geskrifte wissel van historiese verhale tot poësie tot outobiografiese sentimente tot rituele en rituele. Hulle dien sedert die einde van die oorlogstaatstydperk in 221 vC die ruggraat van burgerlike besinning en regering in China.
Die Vyf Klassieke is:
The Book of Odes ('n versameling gedigte)
Die boek dokumente (historiese gebeure van antieke China)
Die boek van veranderinge ('n waarsêeryboek, met die fokus op Yin en Yang)
The Book of Rites (rituele en bestuurspraktyke tydens die Zhou-dinastie)
Die lente en herfs annale (chronologiese verslag van die staat Lu)
Die vier boeke sluit in:
Ontleed (leerstellings en gesprekke van Confucius)
The Great Learning (gids tot selfverbetering deur die wêreld te ondersoek)
Die leer van die gemiddelde (gids vir die handhawing van harmonie in die lewe)
Mencius (versameling besprekings tussen Confucius en Mencius)
Ho DYF. 1995. Selfdood en identiteit in konfucianisme, taoïsme, boeddhisme en hindoeïsme: kontraste met die weste. Tydskrif vir die teorie van sosiale gedrag 25 (2): 115-139.
Hwang KK. 1999. Filiale vroomheid en lojaliteit: twee soorte sosiale identifikasie in konfucianisme. Asian Journal of Social Psychology 2 (1): 163-183.
Johnson, Spencer. Die waarde van eerlikheid: die verhaal van Confucius . Danbury Press, 1979.
Kaizuka, Shigeki en Geoffrey Bownas. Confucius: Sy lewe en gedagte . Dover-publikasies, 2002.
Li J, en Yongqiang L. 2007. Filosofiese opbou en opvoedkundige filosofie: Op die basiese kenmerke van die Confuciaanse gees. Frontiers of Philosophy in China 2 (2): 151-171.
Taylor R, en Arbuckle G. 1995. Confucianism. The Journal of Asian Studies 54 (2): 347-354.
Yao X. 2000. Confucianism, Confucius en Confucian klassieke. 'N Inleiding tot Confucianism. Cambridge: Cambridge University Press. p 16-63.
Yao X. 2015. Inleiding. Encylopedia of Confucianism. Cambridge: Cambridge University Press.
Zhang X, en Taisu Z. 2009. Die filosofiese kenmerk van Confucianism en die posisie daarvan in interkulturele dialoog: Universalisme of nie-universalisme? Frontiers of Philosophy in China 4 (4): 483-492.