Versindaba » Blog Archive » Andries Bezuidenhout. Dis my geheim
Monday, May 9th, 2016 | Andries Bezuidenhout, Binneblik.
6 Kommentare op “Andries Bezuidenhout. Dis my geheim”
Sjoe, Andries, wonderlike stuk! Het jy al ooit werk van Rudolph Vosser gesien – ek besef nou ewe skielik hoe naby van sy laaste werk aan Freud s’n is! Vosser het van die (algemene lewens)toneel verdwyn – niemand wat ek ken weet iets van hom nie behalwe dat hy nog in sy huis bly waar hy nie antwoord as mens klop nie. ‘n Ongelooflike verstand en talentvolle skilder het ondergronds gegaan … “dis [sy] geheim” (dalk dwelms, dalk iets anders …?)
Dankie Maria, ook vir die wenk oor Rudolph Vosser. Ek sien hy kom van Stella af.
Leo Vashnikov :
“dat hy nog in sy huis bly waar hy nie antwoord as mens klop nie”: dat lijk me in deze wereld een ideaal toestand, en toenemend helemaal niet uniek…
Dit was baie interessant om te lees, ek het nog nooit van Lucian Freud gehoor nie.
Leo, laat jy my nou lekker lag. Jy het ‘n goeie punt beet, want anders sou daar mos vrede en versorging vir als wat leef en beef op aarde gewees het. Ek sien jou opmerking in die lig van Derrida (2004:119) se frase “unbounded generalization” wat mens kan vertaal in ‘n ander opmerking van hom (2001:58) naamlik “We know in common that we have nothing in common”. Ons is almal (te?) tuis om die ander te (wil) hoor klop …
Gewis een “een ideaal toestand” want ons kan die ander ook nooit heeltemal weerstaan nie. Ek is vertel dat daar hope klippe op die sypaadjie buite Vosser se erf lê wat hy blykbaar snags aanry (want niemand sien hom ooit) … Sy hande was altyd besig … Dalk bou hy iets ondergronds daar in die put agter in sy erf …
Andries, was jy ooit by Die Jaart (die windpomp was al die pad van Stella af ingevoer) en die Boerebar (bestuur deur Gilda Swanepoel) daar in Hatfield in Pretoria? Dit was een van Vosser se ander skeppings, saam met Philip Uys (eertydse eienaar van die Barrydale Hotel). Vosser was nie net ‘n skilder nie, maar ek dink die volgende woorde uit jou gedig mag van toepassing wees:
““Julle meld van ŉ ander tyd, ŉ ander land, ŉ ander taal aan
drapeer en interrogeer, maar wat maak dit saak?”
Maria, ek onthou die Boerebar. Ek ken vir Gilda, ook Monchichi, haar mees onlangse projek in Johannesburg se middestad. Ek dink sy reis op die oomblik deur die Oos-Vrystaat. Sy’s een van daardie mense wat mens dankbaar maak dat jy ‘n Suid-Afrikaner is, al staan ons Weimar-era nou einde se kant toe. (Nou onthou ek ook Berlin in Melville.)