William Ellery Channing - Inligting
William Ellery Channing is op 7 April 1780 in Newport, Rhode Island, gebore. Sy oupa, William Ellery, het die Onafhanklikheidsverklaring onderteken. Channing het Harvard bygewoon en studeer in 1798. Channing was 'n Unitarian en verwerp die Calvinistiese leerstellings van volkome verdorwenheid en goddelike verkiesing. Alhoewel hy aanvanklik van mening was dat sy standpunte verenigbaar was met ortodokse kongregasionalisme, het hy uiteindelik besef dat 'n nuwe denominasie nodig sou wees en was dit 'n belangrike rol in die konferensie van liberale predikante wat gelei het tot die stigting van die Amerikaanse Unitariese Vereniging in 1825. Channing was ontsteld oor die vooruitsig dat Texas aan die Verenigde State geannekseer word en in 1837 'n bekende brief aan Henry Clay geskryf het, wat anneksasie om verskillende redes teenstaan; in die 1830's was godslastering ondanks die beginsel van die skeiding van kerk en staat teen die wet in Boston. Channing het 'n brief geskryf wat hy onderteken het saam met Ralph Waldo Emerson, William Lloyd Garrison en ander, waarin hy 'n versoek om vergifnis versoek het. Die petisie is van die hand gewys en Kneeland het sy vonnis uitgedien. Die petisie het geëindig: "Omdat ons met kinderlike jaloesie die eer van hierdie Statebond beskou en nie bereid is dat dit blootgestel word aan verwyt nie, as om vas te hou aan illiberale beginsels, wat die mees verligte gedagtes het ontplof. " In 1838 was sommige mense in Massachusetts bekommerd dat hulle toestand deur ander beskou sou word as deel van die "Bybelgordel!" William Ellery Channing aanvaar die verantwoordelikheid vir die opvoeding van sy nuweling, William Henry Channing, by die dood van laasgenoemde se vader tydens sy kinderskoene. Hy het Ralph Waldo Emerson op hierdie punt in so 'n mate gedruk dat Emerson geskryf het Ode Ingeskryf by W.H. Channing in 1847 om sy onwilligheid te verduidelik.William Ellery Channing sterf op 2 Oktober 1842 in Bennington, Vermont.
William Ellery Channing - Geskiedenis
Dr Channing is 'n ere -transendentalis as 'n aktiewe Unitaristiese predikant wie se produktiewe jare baie van die idees wat veral deur Emerson en Parker aangeneem is, voorafgegaan en verwag het dat Emerson met respek sou sê: "hy is ons biskop."
Channing is gebore in Newport, RI, en het Harvard bygewoon, waarna hy 18 maande lank onderwyser was vir die kinders van David Randolph in Richmond, Virginia, toe hy besluit het om teologie aan Harvard te studeer. Channing was 'n vroom Christen wat welsprekende preke gelewer het, en bedien in verskeie Boston -kerke, veral die Federal Street Church. Geen leerstuk nie, hy beklemtoon moraliteit, liefdadigheid en Christelike verantwoordelikheid en dring aan op en organiseer optrede teen slawerny en armoede. Hy moes Unitarisme dikwels verdedig teen ortodoksie en stig die organisasie wat die American Unitarian Association sou word. Sy preek uit 1830, 'Gelykvormigheid aan God', is sy mees transendentale ondersoek van die goddelikheid van die mens.
'N Europese reis in 1822 herleef sy belangstelling in die Britse romantici. Hy het artikels gepubliseer in Die Christelike Eksaminator oor John Milton en F & eacutenelon, en sy opstel uit 1830, "Opmerkings oor nasionale letterkunde", het baie van Emerson se idees in "The American Scholar" verwag.
Sosiale en opvoedkundige hervormings het baie van sy krag getrek, hoewel hy, net soos die ander transcendentaliste, skepties was oor kollektiewe optrede, veral soos deur die regering voorgeskryf, en hy wend hom ook tot woorde vir aksie, veral in sy pamflet, Slawerny, 'n welsprekende aanval op die instelling wat hy in Virginia beleef het. Sy uitgesproke sienings het dikwels probleme met sy gemeente veroorsaak, maar hy was 'n man met 'n heilige saak. Sy laaste toespraak was ter viering van die herdenking van die Wes -Indiese emansipasie. Theodore Parker het vir baie gepraat, insluitend transendentaliste in sy huldeblyk, terwyl hy verklaar het dat "niemand onder ons gesterf het wie se werklike invloed so groot en so gunstig was, in die buiteland en tuis ... Hy het nie die waarheid gesien nie dit sal in die volgende eeu gesien word. Hy het gedoen wat beter was, hy het mense gehelp om 'n bietjie waarheid hierin te sien en het alles geseën wat ander gehelp het om te sien. "
UU Site, Frank Carpenter. , Robert Michael Ruehl, Syracuse Universiteit. (2011). , die Alcott -webwerf. , Robert Michael Ruehl (2011). William Ellery Channing, pre-transcendentalis en afskaffing, Shannon Riley
William Ellery Channing Residence
Onderwerpe. Hierdie historiese merker word in hierdie onderwerplys gelys: Kerke en godsdiens. 'N Beduidende historiese jaar vir hierdie inskrywing is 1835.
Ligging. 42 & deg 21.496 ′ N, 71 & deg 4.034 ′ W. Marker is in Boston, Massachusetts, in Suffolk County. Marker is in die berg Vernonstraat wes van Walnutstraat, aan die regterkant wanneer u weswaarts reis. Raak vir kaart. Marker is in hierdie poskantoor: Boston MA 02108, Verenigde State van Amerika. Raak vir aanwysings.
Ander merkers in die omgewing. Minstens 8 ander merkers is binne loopafstand van hierdie merker. 66 Mt. Vernon Street (binne skreeu afstand van hierdie merker) 87 Mt. Vernon Street (binne skree afstand van hierdie merker) 40-42 Mt. Vernon Street (binne skree afstand van hierdie merker) Margaret Deland (binne skree afstand van hierdie merker ) Pinckneystraat 20 (ongeveer 400 voet weg, gemeet in 'n direkte lyn) Robert Lee Frost (ongeveer 400 voet weg) Anne Whitney (ongeveer 400 voet weg) Geboorteplek van Charles Sumner (ongeveer 500 voet weg). Raak aan vir 'n lys en kaart van alle merkers in Boston.
Sien ook. . . William Ellery Channing. (Voorgelê op 26 Junie 2021 deur J. Makali Bruton van Quer taro, Mexiko.)
Ek sien die tekens van God in die hemele en op die aarde, maar hoeveel te meer in 'n liberale intellek, in grootmoedigheid, in 'n onoorwinlike regverdigheid, in 'n filantropie wat elke ongeregtigheid vergewe, en wat nooit wanhoop oor die saak van Christus en menslike deugde nie! Ek doen en ek moet die menslike natuur eerbiedig. Ek seën dit vir sy vriendelike liefde. Ek eer dit vir sy prestasies in wetenskap en kuns, en nog meer vir sy voorbeelde van heroïese en heilige deugde. Dit is tekens van goddelike oorsprong en die beloftes van 'n hemelse erfenis en ek dank God dat my eie lot gebonde is aan dié van die menslike geslag.
Ligging. 42 & deg 21.132 ′ N, 71 & deg 4.241 ′ W. Marker is in Boston, Massachusetts, in Suffolk County. Marker is by die kruising van Arlingtonstraat en Boylstonstraat, aan die linkerkant wanneer u suidwaarts op Arlingtonstraat ry. Raak vir kaart. Marker is by of naby hierdie posadres: Boston Public Garden, Boston MA 02116, Verenigde State van Amerika. Raak vir aanwysings.
Ander merkers in die omgewing. Minstens 8 ander merkers is binne loopafstand van hierdie merker. Generaal Tadeusz Kosciuszko (ongeveer 400 voet weg, gemeet in 'n direkte lyn) kolonel Thomas Cass en die negende Massachusetts Infanterie (ongeveer 500 voet
weg) Wendell Phillips (ongeveer 700 voet weg) Poe Terug na Boston (ongeveer 0,2 myl weg) Edward Everett Hale (ongeveer 0,2 myl weg) Monument vir Ether (ongeveer 0,2 myl weg) The Cocoanut Grove (ongeveer 0,2 myl weg) ) George Robert White (ongeveer 'n kilometer weg). Raak aan vir 'n lys en kaart van alle merkers in Boston.
1. William Ellery Channing Bio. (Ingesit op 30 Mei 2018 deur William Fischer, Jr. van Scranton, Pennsylvania.)
2. Werke van of oor William Ellery Channing. (Ingesit op 30 Mei 2018 deur William Fischer, Jr. van Scranton, Pennsylvania.)
3. William Ellery Channing -manuskripversameling by Harvard Library. (Ingesit op 30 Mei 2018 deur William Fischer, Jr. van Scranton, Pennsylvania.)
William Ellery is gebore in Newport, Rhode Island op 22 Desember 1727,  die tweede seun van William Ellery, Sr. en Elizabeth Almy, 'n afstammeling van Thomas Cornell. Hy ontvang sy vroeë opvoeding van sy pa, 'n handelaar en 'n gegradueerde aan die Harvard College. Hy studeer in 1747 aan die Harvard College, waar hy uitstekend presteer in Grieks en Latyn. Daarna het hy teruggekeer na Newport, waar hy eers as handelaar gewerk het, daarna as 'n doeane -invorderaar en daarna as 'n klerk van die algemene vergadering van Rhode Island. Hy het op 17 -jarige ouderdom in 1770 begin prokureer en het in die Rhode Island Sons of Liberty aktief geword.
Staatsman Samuel Ward sterf in 1776, en Ellery vervang hom in die kontinentale kongres. Hy word 'n ondertekenaar van die Statute van die Konfederasie en een van die 56 ondertekenaars van die Onafhanklikheidsverklaring in 1776. Die grootte van sy handtekening op die Verklaring is die tweede na John Hancock se beroemde handtekening.
Ellery was ook mede -regter van die Hooggeregshof van Rhode Island van Mei 1780 tot Mei 1781 en hoofregter van Junie 1785 tot Mei 1786.  Hy het teen 1785 'n afskaffer geword. Hy was die eerste doeaneversamelaar van die die hawe van Newport ingevolge die Grondwet, daar tot sy dood gedien het, en hy het aanbid in die Tweede Congregational Church of Newport.  
'N Stoel, wat tans in die Newport Historical Society in Newport, Rhode Island is, is in die Ellery House deur William C. Cozzens ontdek. Die stoel is moontlik deur Ellery besit. 
Ellery is op 15 Februarie 1820 op 92 -jarige ouderdom oorlede en is begrawe in Common Burial Ground in Newport.  Die Rhode Island Society of the Sons of the Revolution en die William Ellery Chapter of the Daughters of the American Revolution hou jaarliks ​​'n herdenking by sy graf op 4 Julie.
Ellery trou in 1750 met Ann Remington van Cambridge, Massachusetts. Sy was die dogter van regter Jonathan Remington (1677-1745). Sy sterf in 1764 in Cambridge en word daar begrawe, en hy trou met Abigail Cary in 1767. Hy het 19 kinders, en sy afstammelinge sluit in Ellery Channing, Washington Allston, William Ellery Channing, Richard Henry Dana, Sr., Edie Sedgwick, Paulita Sedgwick , Kyra Sedgwick en Andra Akers.  Francis Dana trou met sy dogter Elizabeth.
William Ellery is die naamgenoot van die stad Ellery, New York,  en Ellerylaan in Middletown, Rhode Island is ter ere van hom genoem.
In Newport, Rhode Island, is William se pa dood toe hy dertien was. Sy pa, William Ellery, wat die onafhanklikheidsverklaring onderteken het, het toe gehelp om vir hom te sorg. Toe William afgestudeer het as klasrede, was die klein Harvard College beperk tot slegs 'n paar geboue.
'N Traumatiese ervaring het gevolg toe Channing die onderwyser van kinders in Richmond, Virginia, geword het. Inwendige pyniging het ontstaan ​​as gevolg van sy worsteling met tradisionele godsdienstige eise wat sy liggaam-gees so versteur het dat dit sy gesondheid dan en daarna kon beïnvloed. Nadat hy besluit het om predikant te word, het hy by die Eerste Kerk in Cambridge aangesluit, waarna hy deur dr. Abiel Holmes bedien is. Toe hy drie en twintig was, in 1803, is hy georden deur die Federal Street Church in Boston-nou die Arlington Street Church-wat hy bedien het tot sy dood.
Hy kondig sy groeiende liberalisme aan toe hy sy toespraak oor Unitaristiese Christendom lewer tydens die ordening van Jared Sparks in Baltimore in 1819. Op wat die Pinkster van Unitarisme genoem is, verwoord hy 'n manifes van die beweging van liberale Christene. Sy streng afwysing van die Calvinisitiese leerstellings van menslike verdorwenheid, uitverkiesing en ewige verdoemenis het verenig met sy versterkende bevestiging van menslike vryheid en menswaardigheid.
In 1820 nooi hy kollegas na sy pastorie om 'n organisasie te stig wat liberale geestelikes verenig. Hulle het die Berry Street -konferensie gevorm, wat in 1825 gelei het tot die aanneming van 'n grondwet vir die American Unitarian Association.
Gedurende sy leeftyd het hy op belangrike maniere bygedra tot filosofie, letterkunde, opvoeding en sosiale hervorming.
William Ellery Channing was die derde kind van William en Lucy (Ellery) Channing, en is gebore in Newport, RI, op 7 April 1780. Sy ma, 'n dame met 'n ongewone sterk karakter en uitnemend karakter, was die dogter van William Ellery, wat in 1747 aan die Harvard College gestudeer het, en daarna 'n vooraanstaande patriot in die Amerikaanse Revolusie was en 'n ondertekenaar van die Onafhanklikheidsverklaring was. Sy vader, wat onderskei word vanweë sy intellektuele en morele kwaliteite, studeer in 1769 aan die College of New Jersey en vestig hom daarna as advokaat in Newport, sy geboorteplek. In 1777 word hy prokureur-generaal van die staat, en na die aanneming van die federale grondwet word hy aangestel in die kantoor van distriksprokureur vir die distrik Rhode Island.
Op twaalfjarige ouderdom is William Channing na New London gestuur om hom voor te berei vir die kollege. Hier woon hy saam met sy oom, ds Henry Channing, destyds die predikant van die Congregational kerk in daardie plek, en woon hy 'n skool by wat deur mnr. (Daarna ds.) Seth Williston geleer is. Terwyl hy hier was (21 September 1793) is sy pa oorlede. Omtrent hierdie tyd het daar ook 'n herlewing van godsdiens in die gemeente van sy oom plaasgevind, waarin sy biograaf ons vertel dat 'die gedagtes van William so diep en blywende indrukke gekry het dat hy teruggekeer het na daardie tydperk met die aanvang van 'n besliste godsdienstige lewe. "
Vanaf New London is Channing na Cambridge, waar hy in 1794 Harvard College betree het, toe in sy vyftiende jaar. Gedurende sy hele universiteitskursus het hy hom as 'n geleerde onderskei. Na sy afstuderen is die eerste eer, die Engelse Orasie, aan hom toegeken, maar omdat die fakulteit die invoering van politieke vrae in die oefeninge van die aanvangsdag verbied het, wou hy nie onder hierdie beperking praat nie. 'N Opvolgende onderhoud met die president het die saak egter so aangepas dat hy die aanstelling nagekom het op 'n manier wat die onafhanklikheid sowel as die glans van sy gedagtes toon.
Vanaf Cambridge keer hy terug na sy ma in Newport sonder om 'n besliste plan vir die toekoms te maak. Dit lyk egter asof hy binnekort besluit het om predikant te wees, en omdat hy nie die middele gehad het om homself te onderhou terwyl hy teologie studeer nie, aanvaar hy 'n uitnodiging van David Meade Randolph, van Richmond, Va., Toe besoek hy by Newport, om die plek van tutor in sy gesin in te neem. Gevolglik het hy in die herfs van 1798 na die Suide gegaan om hierdie verlowing te ontmoet. Hier vind hy baie om hom te interesseer, alhoewel hy baie pynlik onder die indruk was van die instelling van slawerny, en in een van sy briewe verklaar hy dat dit alleen hom sou verhinder om ooit in Virginia te vestig.
Channing het ongeveer anderhalf jaar in die suide gebly, en gedurende hierdie tyd het hy deels te wyte aan sy intense aansoek om studie in verband met sy pligte as onderwyser en deels aan sy geestelike en geestelike onrus, sy gesondheid verloor en teruggekeer na Newport in Julie 1800. Toe Channing die huis verlaat, was hy sterk en lewenskragtig, maar toe hy terugkom, was sy vriende geskok toe hy agterkom dat hy niks meer is as die skaduwee van 'n man nie. Sedertdien was sy lewe 'n voortdurende stryd met liggaamlike swakheid.
Hy het anderhalf jaar in Newport gebly, studeer en vir sy leerlinge 'n seun van mnr. Randolph en sy eie jongste broer gehad. Hy het in hierdie tyd kennis gemaak met eerwaarde Samuel Hopkins, aan wie se karakter hy by meer as een geleentheid dankbaar gebring het. Aan die begin van 1802 keer hy terug na Cambridge om die amp van regent in die kollege te vul. Volgens die Cambridge Association het hy 'n lisensie om in die herfs van 1802 te preek. Sy teologiese opvattings op daardie tydstip was waarskynlik nie baie goed gedefinieer nie, alhoewel dit blyk uit die volgende stelling wat hy op 'n latere tydperk in die lewe gemaak het, dat hy nog nie 'n Trinitar was nie:
Daar was 'n tyd dat ek in die rigting van Calvinisme was, want swak gesondheid en depressie het my 'n donker siening van dinge gegee. Maar die leer van die Drie -eenheid het my teruggehou. Toe ek my beroep bestudeer het, en godsdiens die diepste persoonlike besorgdheid oor my was, het ek Doddridge gevolg deur sy 'Rise and Progress' totdat hy my gebid het tot Jesus Christus. Daar stop ek en skryf aan 'n vriend dat my geestelike gids weg is waar ek hom nie kan volg nie. Ek was in geen opsig 'n trinitaris nie.
Channing se eerste pogings op die preekstoel het groot aandag getrek.Die kerke in Brattlestraat en Federalstraat in Boston wou elkeen sy dienste verseker. Hy is op 1 Junie 1803 aangestel as predikant van die Federal Street Church, en eerwaarde dr. Tappan, professor aan die Harvard College, wat die preek preek, en sy oom, ds Henry Channing, van New London, lewer die heffing.
Mnr. Channing het altyd 'n groot belangstelling in die aangeleenthede van die land, sowel as in die triomf van liberale beginsels in godsdiens. In die oorlog was al sy meegevoel beslis met die federale party, soos aangedui is deur twee preke wat tydens die National en State Fasts gehou is, wat albei gepubliseer is. In 1814 lewer hy 'n toespraak in die King's Chapel oor die val van Bonaparte, wat 'n diepgaande indruk skep.
In 1815 het die Unitariese kontroversie gestalte gekry in die publikasie, eers in die Panoplist en daarna in 'n aparte pamflet, van 'n artikel wat uit Bel-sham's Life of Lindsey uitgegee is en met die titel 'American Unitarianism' is. Dr Channing het onmiddellik 'n brief aan eerwaarde Samuel Cooper Thacher gerig, waarin hy die publikasie betreur wat hy as 'n onwaardige voorstelling van die sienings van die Boston -ministers beskou het. Dit bring 'n brief aan hom, op die omstrede punte, van eerwaarde dr. Worcester, van Salem, waarop hy antwoord. In 1819 het hy 'n toespraak gelewer tydens die ordening van mnr. Jared Sparks in Baltimore, wat 'n belangrike tydperk in die geskiedenis van unitarisme in hierdie land was, aangesien dit gelei het tot 'n polemiek waarin aan beide kante 'n baie hoë mate ingeroep is van vermoë. In 1826 het hy 'n preek gehou by die opening van die nuwe Unitarian kerk in New York, met 'n baie beslissende en ernstige toon, wat gepubliseer is.
In 1814 was mnr Channing getroud met sy neef, Ruth Gibbs, van Newport. Omtrent hierdie tyd begin hy met sy somerbesoeke aan Rhode Island, waar mev Gibbs, sy skoonmoeder, wat gedurende die winter in Boston gewoon het, 'n plattelandse sitplek behou het. Hy het die vader geword van vier kinders, waarvan een, die eersteling, as kind dood is.
In 1820 word hy vereer met die graad Doctor of Divinity van Harvard College.
In 1822 het sy samelewing en vriende hom aangespoor om 'n jaar lank uit sy arbeid te rus, en op voorstel het hy in Mei van daardie jaar, vergesel van sy vrou, na Engeland gevaar. Hier het hy baie waardevolle kennisse gemaak, onder wie Wordsworth en Coleridge.
Van Engeland het hy Frankryk binnegegaan, en daarna deur Switserland na Italië. Hy het in die herfs van 1823 by die huis gekom en sy ministeriële pligte hervat met toenemende wrok en ywer.
In die lente van 1824 het mnr. Ezra Stiles Gannett met hom verband gehou in die pastorale klag. As gevolg van hierdie reëling het dokter Channing 'n deel van sy salaris afgestaan, en van tyd tot tyd, toe hy sien hoe die pligte van sy kollega vermeerder, het hy die res prysgegee, "totdat die geldelike band tussen hom en sy gemeente amper geword het nominaal. "
Dr. Channing, behalwe dat hy groot aandag trek deur sy af en toe toesprake en ander bydraes tot ons literatuur, is geïdentifiseer met baie van die prominente welwillendheidsprojekte van die dag. Hy het baie belang gestel in die hervorming van matigheid, en het in 1837 'n toespraak gelewer voor die Massachusetts Temperance Society, waarin hy die oorsake en oplossings van ongemak met groot vermoë bespreek het. Hy het belangrike hulp verleen aan sy vriend, dr. Tuckerman, by die oprigting van die ministerie vir armes. Die oorsaak van die hervorming van die gevangenis het ook sy innige simpatie en soveel aandag as wat hy dit kon toeken. In 1838 en 1840 het hy lesings gelewer oor selfkultuur en oor die verhoging van die arbeidersklasse, wat herpubliseer is en 'n wye verspreiding in Engeland verkry het.
Standbeeld in Touro Park, Newport, Rhode Island.
Met vergunning van die Channing Memorial Church.
Dr Channing het sterk meegevoel met die beweging teen slawerny. Reeds in 1828 het hy aan 'n vriend in Engeland geskryf en sy diep belangstelling in die onderwerp uitgespreek en sy ernstige begeerte dat 'n plan bedink kan word waarmee die slawe in hierdie land geëmansipeer moet word. In die herfs van 1830 vaar hy na Santa Cruz ten bate van sy gesondheid, en bly daar tot Mei van die volgende jaar. Hier het hy baie gesien om sy vorige indrukke met betrekking tot slawerny te bevestig, en by sy terugkeer het hy 'n sterk begeerte geopenbaar dat iets gedoen moes word om die openbare gedagtes oor die onderwerp te wek. Terwyl hy in Wes -Indië was, het hy begin met 'n werk oor slawerny wat eers in 1835 gepubliseer is. In 1837 publiseer hy 'n brief oor die bedreigde anneksasie van Texas, gerig aan Henry Clay. In die herfs van dieselfde jaar het hy 'n belangrike rol gespeel om 'n openbare vergadering in Faneuil Hall te bekom, om getuienis af te lê teen die moord op eerwaarde Mr. slawerny. Terwyl sy gedagtes met meer intensiteit oor hierdie onderwerp woon as byna enige ander, het hy sy afkeuring van alle uiterste maatreëls verklaar en op die krag van argument en oortuiging staatgemaak eerder as verwytende bynaam of gewelddadige handel.
In die somer van 1842 het dr. Channing 'n paar weke by Lenox, Mass., Geslaag. Hy verlaat Lenox in September, met die bedoeling om deur die passe van die Groenberge terug te keer, maar word by Bennington aangeval deur 'n koors, wat na 'n bietjie meer as drie weke sy lewe beëindig het. Op Sondag 2 Oktober, die laaste dag van sy lewe, luister hy na 'n gedeelte uit die Skrif wat sommige van die woorde van Jesus bevat, met groot skynbare tevredenheid. Een wat by sy bed kyk, sê:
Die middag het hy baie ernstig gepraat, maar in 'n hol fluistering. Ek het vooroor gebuig, maar die enigste woorde wat ek duidelik kon hoor, was: "Ek het baie boodskappe van die Gees ontvang." Namate die dag afgeneem het, het sy aangesig gedaal, en hy het flouer geword. Met ons hulp draai hy homself na die venster wat oor valleie en beboste berge na die ooste kyk. Ons trek die gordyne terug, en die lig val op sy gesig. Die son het pas ondergegaan, en die wolke en die lug was helder van goud en bloedrooi. Hy haal al hoe sagter asem, en sonder 'n gesukkel of sug raak die liggaam aan die slaap. Ons het nie geweet toe die gees oorgegaan het nie.
Die lyk is onmiddellik deur die gesin na Boston vervoer, en die middag van Vrydag, 7 Oktober, is sy begrafnis bygewoon in die Federal Street Church, en 'n toespraak by die geleentheid gehou deur eerwaarde dr. Gannett. Die begrafnis het dieselfde aand op Mount Auburn plaasgevind.
Eerste-persoon rekeninge van William Ellery Channing
Dit sou verblydend wees om getuienisse oor die karakter van dr. Channing te vermenigvuldig, maar 'n paar huldeblyke van diegene wat hom geken het, moet volstaan. Dr Orville Dewey skryf in 1848:
My kennismaking met Channing het byna dertig jaar gelede begin, net toe ek my beroep aangaan. Ek het destyds 'n paar weke saam met hom in sy gesin deurgebring en meer as 'n jaar lank op sy preekstoel gedien, aangesien sy gesondheid toe, en inderdaad ooit daarna, hom toegelaat het om te preek, maar selde. Hy het egter gewoonlik kerk toe gegaan, en dit was nie 'n bietjie moeite vir 'n jong man om met so 'n teenwoordigheid soos syne op die preekstoel te preek nie. Hy was egter 'n baie bedagsame sowel as opregte kritikus. Ek onthou sy gesegde van Buckminster dat hy die mees verdraagsame kritikus op die prediking onder sy broers was. Maar Channing se oordeel oor elke onderwerp het beslis 'n eiesoortige gewig, nie net vanweë die intrinsieke waarde daarvan nie, maar omdat dit nie gretig voorgehou is nie. Dit het gekom as 'n soort voorbehoude krag wat alles bepaal. Dit was in elk geval nogal 'n formidabele ding om op die kansel te hê. 'Ek kon nie help om aan hom te dink wat agter my sit nie,' het een gesê, 'hoewel my teks' vergeet van die dinge wat agter is en vorentoe beweeg na dinge wat voor is '.' Ek onthou sy eerste kritiek op my was: 'Jy spreek u te veel tot die verbeelding en te min tot die gewete. " Ek het inderdaad altyd gevoel dat sy teenwoordigheid die skerpste ondersoek of die skerpste toets van my gedagtes was. Sy gedagtes was voortdurend gespanne tot die hoogste spanning-dit lyk asof hy nie weet hoe hy dit in die gewone geselsie moet laat sak nie.
Ek weet self nie wat meer skaars of merkwaardig die pad van 'n jong man kan wees as omgang met so 'n verstand as syne nie. Dit was 'n nuwe ding in my ervaring, en het sedertdien alleen gestaan. Ek luister weke lank na hom en bestudeer hom as my enigste besigheid. In 'n stil en lae toon, met 'n klein verskeidenheid intonasie, sonder passie, sonder 'n grap, sonder om te lag, sonder 'n alledaagse opmerking, het hy dag na dag aangegaan, óf een tema volg, soos hy gereeld vir dae gedoen het, of As u na gewone onderwerpe afdaal, moet u dit altyd vanuit die hoogste oogpunt ondersoek, en altyd met so 'n verstandelike insig en so 'n diepgaande emosie praat as wat die hart deur en deur binnedring. Daar was 'n soort onderdrukte gevoel oor hom, baie meer aangrypend as wat enige ander manifestasie kan wees.
Dit was inderdaad 'n merkwaardige ding - sy gesprek, en tog weet ek nie dat ek dit sou gekoop het teen die prys wat hy daarvoor betaal het nie. Hy het alleen gestaan ​​- ek het hom in eerbied en liefde gevoel, maar tog in 'n afsonderlike isolasie. Geen wese was ooit eenvoudiger, onpretensieus en vriendeliker as hy nie, en tog was so 'n wese nooit so ontoeganklik nie-nie dat hy trots was nie, maar dat hy vereer is as iets uit die aardse sfeer. Byna geen van sy professionele broers, selfs diegene vir wie hy die hoogste agting gehad het, het vertroudheid met hom gehad nie. Selfs Henry Ware, wat in soveel opsigte 'n verwante aard gehad het, het gesê: 'Ek gaan na Channing, ek luister na hom: ek gaan weg. Dit is al. " 'N Mens het dit nodig gevind om regop te sit terwyl jy met hom in gesprek was, en om sy gedagtes te spanne oor 'n taak. Dit was lank voordat ek op sy bank kon sit terwyl ek met hom praat en sê wat ek wil. Niemand, het ek my voorgestel, het ooit by sy studeerkamer gesê: "Hoe gaan dit met jou, Channing?" Sy eie familie het hom altyd, en met liefde, hom William genoem, maar die vryer omgang, die mooiste neigings van vriendskap, het ek nooit met hom saamgegaan nie. Ek sal nuuskierig wees om in sy komende biografie op te let of hy ooit in sy briewe iemand as 'My dear John' of 'My dear Phillips' aangespreek het. Ek twyfel of hy dit wel gedoen het, en tog hou hy nie van isolasie of formaliteit nie. Sy teenwoordigheid, sy gees, het 'n soort heiligdom om hom gemaak.
En tog, moet ek herhaal, niks kan minder opsetlik of minder begeerlik van sy kant wees nie. Niks kan sy eenvoud, sy vryheid van alle pretensie en aanraking oortref nie. Dr Channing gee nie om om dokter genoem te word nie, maar hy het nog minder moeite daaroor gemaak. Hy het niks van niks gehou nie. Ek mag miskien sê dat daar 'n soort apatie in hom was oor klein dinge, en dinge wat vir ander moontlik nie min was nie. Hy was dikwels ongevoelig vir die gevoelens van ander, deels uit abstraksie, sonder twyfel, en deels omdat hy nie in hul gevoelens oor homself kon ingaan nie. Ek was soms geamuseerd toe persone aan hom voorgestel is, met baie boë en buitengewone bewys van respek, om hom blykbaar net so bewusteloos daarvan te sien as die stoel waarin hy sit. Tog was hy 'n beleefde ontvanger. Dit was nie moontlik dat 'n natuur soos syne onbehoorlik was nie, alhoewel dit onttrek kan word. Ek dink hy buig makliker by kinders as by ander. Alhoewel hy nie spesiaal lief was vir kinders nie, was hy altyd die teerste en liefdevolste vir hulle, en ek het meer as een keer gesien hoe my eie hom met 'n perd in die salon gaan ry terwyl ek aan die rokke van sy jas vasgehou het om teuels. Die idee wat sommige mense aangeneem het dat hy onnodig aandag gee aan sy eie gesondheid, was heeltemal verkeerd. Ek weet dat sy uiters delikate grondwet besondere sorg nodig het. As hy vyf keer per dag sy jas verander het, soos hy soms gedoen het, was dit nodig vir hom. Ongetwyfeld kan sy aftrede soms daartoe lei dat hy foute begaan wat soos 'n morbiede sorg vir homself lyk. 'N Gemeente van hom het vir my gesê dat hy hom op 'n April-dag-een van die dae toe die sagte suidwestewind die belofte van die lente oor die aarde inasem-en hy sê vir meneer Channing, wat ongesteld en gemoedelik lyk. , "Waarom gaan u nie uit nie, meneer, en gaan stap?" Channing wys eenvoudig deur sy venster na die spits van Park Street Church, wat in sig was, en sê: "Sien jy die lamppit?" 'Ja', was die antwoord, 'ek sien dit: dit het vinnig vasgekeer en vir veertien weke na die noordooste gewys.' Hierdie inligting het die betowering opgelos, en die ongeldige - want hy was nooit anders nie - het uitgegaan en 'n heerlike wandeling geniet.
Ek moet byvoeg dat Channing se belangstelling in alles wat verband hou met die algemene vooruitgang en welsyn van die wêreld 'n unieke intensiteit het. Die manier waarop hy elke aanduiding opgemerk het en elke feit te kenne gegee het en elke mening wat oor hierdie onderwerp was, ondersoek, moet baie onthou. En in sy gedagtes was konserwatiewe en liberale beginsels sterk saamgebind. Hy het elke hervormingsprojek met 'n lewendige en simpatieke belangstelling dopgehou, en tog was hy ewe versigtig, en meer as een teleurstelling het die hervormers van die dag ondervind, want aan hul projekte kon hy nie sy hele hegting gee nie.
Van die eienskappe waaroor ek die meeste beïndruk was, was die groot belangstelling wat hy in die jongmense gehad het. Deur al die ervaring van manlikheid het hy die vars, warm, simpatieke hart van die jeug bewaar. Hy was mal daaroor om die kleintjies om hom te hê. Hy het hul gevoelens aangegaan en hul opinies met respekvolle aandag behandel. In 'n enkele graad was hy geduldig en bemoedigend, terwyl hy die strengste diensplig by hulle aangedring het, en terwyl hy die hoër ente voor hulle gestel het, het hy geweet hoe om die swak en wankelende te stimuleer en aan te moedig om hulle te bereik.
Terwyl die omgang voortduur, was die volgende punt wat die prominentste verskyn het, die liefde vir die waarheid - 'n eienaardige openheid van die gees vir nuwe sienings, 'n bereidheid om dit te waardeer en 'n sterk begeerte om die waarheid te bereik. Ek onthou sy gesegde dat, toe hy jonk was, 'n groot probleem waarmee hy te kampe het, die manier was waarop nuwe onderdane vasgehou en tiranniseer het oor sy gedagtes, hom van slaap ontneem, met sy gesondheid inmeng totdat hy in staat was, soos dit vir hom lyk, om deur te sien en dit te verstaan. Sy verstand was geregtelik. Die gesprek met hom was nie 'n botsing nie, maar 'n instrument om die waarheid te ondersoek, nie 'n argumentatiewe geskil nie, maar 'n ondersoek. Toe u hom verlaat, het u gevoel dat u nie geleer het hoe om 'n kant te handhaaf nie, maar dat u dieper in die onderwerp van bespreking ingegaan het. Hy was volgens smaak, humeur en gewoonte konserwatief, maar hy het hom altyd in die houding gehou van 'n leerder, van iemand wat 'n hoër en duideliker siening van die waarheid wou en wou bereik. Dit het die jeug van sy gedagtes behou, hom gasvry gemaak vir nuwe idees en aangenaam vir menings anders as sy eie. Maar juis hierdie eienskappe en die uitgebreide navrae waarna hulle aanleiding gegee het, het elke keer as hy oortuig was dat hy die waarheid bereik het, sy oortuigings diepgaande en ernstigste gemaak. Wat hy geglo het, het hy met sy hele verstand en hart geglo.
In sy soeke na waarheid was daar 'n merkwaardige vermenging van die intellektuele en morele vermoëns. Syne was nie soseer 'n pligsgetroue intellek as 'n intellektuele gewete nie. Die eenvoud, direktheid en wysheid wat sy sienings gekenmerk het, was grootliks te danke aan hierdie harmonieuse werking van sy hele geestelike natuur. Hy het gekrimp van enige onreg tot die opinies van ander, en uit verklarings en argumente waarin die waarheid opgeoffer word om te wys en te bewerkstellig, aangesien die meeste mense terugdeins van direkte valsheid in woorde of oneerlikheid in aksie.
Maar die kwaliteit wat, bo alles, manifesteer in toenemende kennis met hom, was die toegewyde gewoonte van sy gedagtes. Ek bedoel nie om hom met ander te vergelyk nie, maar in hom was die gevoel van toewyding so merkwaardig dat ek dit as die mees opvallende punt van sy karakter moes kies. Dit was so eenvoudig en onstilbaar as moontlik, maar dit was gewoon en allesbeheersend. Toe u hom goed leer ken, het u gevoel dat sy gedagtes gewoonlik binne die kring van lig bly wat van bo af skyn. Dit het nie in een ding verskyn nie, maar in sy hele denkwyse en gesprek. Ek onthou dat ek hom een ​​keer in sy studeerkamer gevind het toe ek die belydenisse van Sint Augustinus gelees het. Hy het my vertel dat hy dit elke dag 'n gewoonte gemaak het om gedurende 'n sekere tyd self 'n streng toegewyde boek self te lees.
Miskien het dit die hoogste idee van sy karakter gegee dat hy 'n voortdurend groeiende plek in u opsig beklee het, aangesien u hom meer intiem geken het. Daar was groot redenaars wat baie gewone mense was - persone wie se hele morele en intellektuele lewe in hul af en toe openbare toesprake saamgeval het, en wat tussen hierdie openbare vertonings op 'n lae denk- en doelvlak beweeg het. Met Dr Channing was dit die omgekeerde. Sy geskrifte was geen uitsonderings op sy lewe nie, maar die natuurlike, ongedwonge en dikwels toevallige uitdrukking van sy gewone en algemene gemoedstoestand. Sy algemene gesprek was meer geniaal en gevarieerd, maar dit was gebaseer op dieselfde morele sleutel met sy geskrifte. Daar was geen breuk of kruik tussen sy openbare en private lewe nie. Nooit was geskrifte meer deeglik natuurlik nie. Hulle vloei weg van die vlak van sy gedagtes. Sy gesprek, hoewel dit wisselend was vir die geleentheid en simpatie van die oomblik, was van dieselfde kwaliteit as sy boeke.
Dr Channing beskik oor 'n kenmerk van grootheid in 'n merkwaardige mate: die krag om dit wat op sekondêr en onbelangrik was, op te offer aan dit wat sentraal en noodsaaklik was. Ek het my gedeeltelik te wyte aan sy gesondheid. Hy was so broos dat dit 'n wonder was dat hy van jaar tot jaar geleef het. Hy was in staat om maar min arbeid te verduur. Van die vele oproepe wat hy tot hom geroep het, was hy verplig om te kies, en hy het sy hele krag gewetensvol gewy aan wat hy as die belangrikste van die tyd beskou het. Hy het toegelaat dat geen sekondêre saak hom hiervan afwyk nie. Die gevolg was dat hy, ondanks 'n gesondheidstoestand wat die meeste mans as 'n absolute siekte sou beskou, werke vervaardig het wat skynbaar 'n permanente indruk op die ouderdom gemaak het. Hierdie eienskap het alles wat hy gedoen het, raakgeloop. Hy was verplig om baie geleenthede te vermy waar sy dienste verlang word. Dit het hom dikwels onderwerp aan ernstige kritiek, en des te meer dat hy in sy vertroue in sy doelgerigtheid nooit verskonings of verskonings gemaak het vir die kursus wat hy gevolg het nie. Sy lewe was 'n openbare lewe, maar hy het geen sensitiwiteit vir die openbare mening gehad nie, vir sover dit homself beïnvloed het. Ek glo nie dat daar 'n lyn in al sy geskrifte is wat ooit 'n ander kleur gekry het as enige gedagte aan die invloed daarvan op sy eie reputasie nie.Hy het homself so opsy gesit in hierdie opsig dat hy soos 'n onpersoonlike leraar gelyk het. Hy het nie vir homself geskryf nie, maar as een wat toegewy is aan waarheid en menslike welsyn en God se diens.
Hy was in wese 'n denker. 'N Geskiedenis van sy lewe sou 'n geskiedenis van sy gedagtes wees. Hy het meer inligting by mans gekry as boeke. Sy samelewing is gesoek deur die vooraanstaande mans in verskillende lewensafdelings. Hy was lief vir omgang met allerhande mans, en veral met diegene wie se denkwyses anders as sy eie was. Hy het 'n eiesoortige vermoë om hulle inligting en hul sienings daaruit te put, en op sy manier het hy dit waarskynlik beter verstaan ​​as as hy dit slegs deur boeke geken het. As gevolg hiervan het sy omgang met vreemdelinge 'n eienaardigheid gehad wat hom soms misverstaan ​​het en hulle dikwels teleurgestel het. Hulle het 'n vooraanstaande man gaan besoek. Hulle vind hom angstig om nie homself uit te stal nie, om hulle nie te verheug nie, maar om uit hulle te put wat eie is aan hul eie sienings. Op hierdie manier, ondanks sy afgetrede lewe, het hy 'n baie groot kennis met die mens gehad, en ek ken sy algemene kennis met die mees uiteenlopende beskrywings toe aan die algemene omvang en duidelikheid van die oordeel wat hy getoon het oor die meer verwarde sosiale en morele vrae van die tyd.
Verwante bronne in die Harvard Square Library Collection
William Ellery Channing se teologie: God, Christus, die mensdom en selfkultuur
Die teologie van William Ellery Channing speel 'n deurslaggewende rol in sy begrip van die wêreld, die plek in die wêreld en die interaksie met ander. Ons verpligtinge teenoor ander en teenoor onsself berus op 'n geloof in God as 'n liefdevolle vader. 'N Mens kan redeneer dat Channing se teologie die primêre lens was waardeur hy die wêreld beskou het, beoordeel het wat goed en kwaad is, oor politieke trou en politieke verandering gedink het, en die noodsaaklikhede van lewe en kultuur beskou. Soos hierbo genoem, was sy geloof in 'n liefdevolle, vaderlike God sentraal in sy godsdienstige siening. [Fn value = "1"] Sien "Unitarian Christianity" en "Christian Worship" in William Ellery Channing, Die werke van William E. Channing, D. D, Nuwe en volledige uitg. (Boston: American Unitarian Association, 1898), onderskeidelik 377 en 415. William Ellery Channing en William Henry Channing, The Life of William Ellery Channing: The Centenary Memorial Edition, red. William Henry Channing, herdruk ed. (Hicksville: The Regina Press, 1975), 143-44. Sydney E. Ahlstrom en Jonathan S. Carey, red., 'N Amerikaanse reformasie: 'n dokumentêre geskiedenis van die eenheids -Christendom (Middletown: Wesleyan University Press, 1985), 35-38. Charles T. Brooks, William Ellery Channing: 'n Eeufeesherinnering (Boston: Roberts Brothers, 1880), 80, 209. Sien ook Andrews Norton, ''n verklaring van redes waarom hulle nie die leerstellings van die Trinitariërs glo nie', in 'N Amerikaanse reformasie: 'n dokumentêre geskiedenis van die eenheids -Christendom, red. Sydney E. Ahlstrom en Jonathan S. Carey (Middletown: Wesleyan University Press, 1985), 67-75. [/Fn] Hieruit voortspruit sy geloof in Jesus as 'n goddelik geordende bemiddelaar [fn value = "2"] Channing, Die werke, 371, 484. Channing, The Life of Channing, 253-56. [/Fn] (wat die uiteindelike wonder was [fn value = "3"] Channing, Die werke, 250. Channing, The Life of Channing, 452. [/fn] en die hoogste openbaring van God se bestaan ​​en wil [fn value = "4"] Channing, Die werke, 452, 936. Gary Dorrien, The Making of American Liberal Theology: Imagining Progressive Religion, 1805-1900 (Lousville: Westminster John Knox Press, 2001), 28-29. Robert Leet Patterson, Die filosofie van William Ellery Channing (New York: Bookman Associates, 1952), 196-201. [/Fn]) en sy idees oor die neiging van die mens om te sondig of te kort skiet, wat saam met sy geloof in die mens se vermoë was om eindeloos te streef na 'n herwonne intimiteit met God. [fn value = "5"] Conrad Wright, The Unitarian Controversy: Essays on American Unitarian History (Boston: Skinner House Books, 1994), 157-60. Patterson, 257-62. [/Fn] Uit hierdie drie terreine van Channing se teologiese perspektief het 'n hoogs geformuleerde wêreldbeskouing ontstaan.
Sy konsep van God het 'n sentrale rol gespeel in sy teologiese stelsel. God was in die eerste plek buite die mensdom en buite die natuur. God is nie die natuurwette wat die natuurlike wêreld deurdring nie. God het die heelal en die natuur geskep, en die natuurwette is ondergeskik aan God. Op hierdie manier is dit in Channing se denke heeltemal natuurlik om te sê dat God die natuurwette kan opskort sonder om teenstrydig te wees. As God en die natuurwette gelykgestel kan word, sou God, om hierdie wette op te skort, 6 sy eie wese weerspreek. wonderwerke te verrig.
Vir Channing het God homself op verskeie maniere aan die wêreld bekend gemaak.8 Eerstens het hy homself aan alle mense geopenbaar deur sy skepping van die heelal en die natuurlike wêreld op aarde. Hierdie siening sluit goed aan by die idee van intelligente ontwerp.9 Beide ortodokse Calviniste en Unitariërs was dit eens. Die natuurlike wêreld is te beveel om toevallig te gebeur. Die organisasie van die skepping op aarde openbaar 'n goddelike gees agter die materiële wêreld wat dinge aan die gang gesit het en die materiële koninkryk so gebou het dat mense kan bestaan. God het die aarde geskep as 'n goed gevormde verbinding van plante, diere, water, land en mense, sodat alle dinge saam kan bestaan. Met ander woorde, God het 'n wêreld van oorvloed geskep om lewe te onderhou.
Dit is een deel van die teologiese stelsel van die negentiende-eeuse teologie in New England, bekend as natuurlike en geopenbaarde godsdiens. Op hierdie gebied van natuurlike godsdiens het Channing en ander die skeptisisme van David Hume bestry. Hy het sy argumente teen Hume gerig omdat hulle gewig opgedoen het uit sy aansien as skrywer.10 Hy het Hume se argument aangaande die twyfelagtige aard van wonderwerke uiteengesit vanweë die waarskynlikheid dat die getuie van die wonderwerke mislei is of ons kan mislei. Hume se standpunt was dat dit baie meer waarskynlik was dat iemand ons bedrieg as dat die natuur sy wette opgeskort het.11 Vir Channing was Hume se empirisme twyfelagtig omdat die materiële orde en ons persepsies nie die enigste weg was vir kennis van God nie. Channing het geglo dat mense 'n aanvoeling het vir die goddelike wat buite die materiële gebied is. Op hierdie manier is die natuurwette waarneembaar deur ons sintuiglike waarnemings, maar ons intuïtiewe begrip van 'n wese wat groter is as onsself en buite die natuur, stel 'n mens in staat om die vermoë van God om die natuurlike orde op te skort, wat die geloofwaardigheid van wonderwerke moontlik maak.12
Channing het ook Hume se veroordeling van wonderwerke gekritiseer omdat hy gesê het dat Hume se geloof in die natuurwette afhang van die persepsies wat hy in twyfel trek. Om aan te dui dat daar natuurwette is, het Hume op sintuiglike ervaring staatgemaak, maar dit was sintuiglike ervaring wat Hume gesê het ons toegelaat het om mislei te word deur die oënskynlike ervarings van wonderwerke in die wêreld. As sintuiglike ervaring so misleidend kan wees met betrekking tot wonderwerke, dan is dit so met betrekking tot ons onderskeiding van natuurwette. Hume se argument teen die betroubaarheid van ons sinpersepsies het ook vrae laat ontstaan ​​oor die waarheid van die sinpersepsies wat hom in staat gestel het om sy argument te baseer op die konsekwentheid van natuurwette.13 Terwyl die Unitariërs en die ortodokse Calviniste sterk op baie van John Locke se empiristiese voorveronderstellings staatgemaak het. , hulle het nie sy empirisme tot by die skeptisisme van Hume gevolg nie. In plaas daarvan bestry Channing en ander Christene uit New England Hume se skeptisisme energiek omdat hulle dit as 'n bedreiging vir die stabiliteit van die Christendom beskou het en gevolglik as 'n bedreiging vir die ordelikheid van die samelewing.14
Terwyl God buite die wêreld was, kon hy binne die wêreld gevoel word deur die ordelikheid van die wêreld, deur wonderwerke en deur die stuur van Christus in die wêreld. Terwyl Hume gedink het dat wonderwerke onsin is, vir Channing en ander liberale Christene in die negentiende-eeuse New England, het hulle gedink dat die wonderwerke 'n manier is waarop God sy liefde vir die wêreld kan toon. God is in die eerste plek nie 'n woedende God nie, maar is altyd vol vreugde. Channing sou aanspoor: 'God is die gelukkigste wese in die heelal, kan ons nie gelukkig wees deur simpatie nie?' 15 Dit is waarom Channing en die ander liberale Christene in opstand gekom het teen die ortodokse Calvinistiese verstaan ​​van God. Deur God as wraakgierig en kwaad uit te beeld, ontken hy sy liefde vir die mensdom en verminder hy sy besorgdheid oor die lydende mensdom. Aangesien ons letterlik kinders van God is, sou dit 'n tiran word om God uit te beeld soos die Calviniste dit gehad het. Vir so 'n wese sou Channing geen verbinding voel nie
Dit is vanuit hierdie perspektief dat Channing sy idee van godsdiens ontwikkel. 'Die aanbidding van goedheid, dit is godsdiens.' Deur ons sintuie kan ons die goddelike in die wêreld teëkom deur sy skepping.18 Op hierdie manier kan alle mense God ontmoet. Met enige hoop, sal hierdie gewaarwordinge ons na God toe draai, sodat ons kan lewe met dieselfde liefde wat hy vir ons het. Die probleem is egter dat ons ons van God afkeer. In ons lyding probeer mense om hul pyn uit die weg te ruim deur 'n ontvlugting wat lei tot meer lyding.19 Lyding en sonde hou verband met hul onderlinge gevolge om ons van God af te keer. Die mensdom se neiging tot sonde, wegdraai van God, het God geen keuse gelaat nie deur Jesus as 'n liefdevolle daad na die wêreld te stuur om die mensdom in 'n regte verhouding te herstel. Op hierdie manier was natuurlike godsdiens nie genoeg nie, en God wend hom tot geopenbaarde godsdiens, wat deur Jesus en die gevolglike opname van sy boodskap in die Bybel na die wêreld gebring is.
Vir Channing is die Bybel die verslag van God se opeenvolgende openbarings. Sommige tekste is belangriker as ander.20 Die Nuwe Testament is belangriker as die Ou Testament, en die Evangelies is belangriker as die ander Nuwe -Testamentiese geskrifte. Elkeen hiervan moet noukeurig deursoek word, 'n proses wat deur die rede gelei word. 'N Rasionele ondersoek van die Bybelse tekste-veral die Nuwe Testament-sal God se opeenvolgende (progressiewe) openbarings aan die wêreld openbaar, en dit sal Jesus se missie op aarde openbaar as 'n bemiddelaar wat probeer het om die mensdom na God terug te bring. Sy boodskap was nie nuut nie, hy kommunikeer die waarheid van God, wat van die begin van die skepping af bestaan. Jesus het 'n ander missie in hierdie wêreld gehad, behalwe die verwoording van God se goddelike waarheid, sy missie was om 'n goddelike lewe te modelleer. Hy was 'n rolmodel vir die hele wêreld wat onthul het hoe mense met liefde en deernis hul lewe moet leef.21 Op hierdie manier het Christus se voorbeeld aan die res van die wêreld oorgedra dat hulle ons moeilikheid en die behoefte om te verander ernstig moet opneem ons lewens. Christus, vir Channing, was 'n rolmodel wat 'n moreel foutlose lewe geopenbaar het wat mense aangespoor het om hul eie lewe moreel te vervolmaak deur hul vrye keuse.
Christus het dus die brug tussen God en die mensdom geword. Dit is hier waar die verskuiwing van God na Christus plaasvind. Hierdie verskuiwing is nie die doel of die einde van die godsdienstige lewe nie. Verbinding met Jesus is nie die bestemming of doel van godsdiens nie. Die klemverskuiwing na Jesus bestaan ​​eerder en is slegs belangrik in soverre Jesus se voorbeeldige lewe ons terugbring na God. Jesus is dus 'n middel tot 'n doel. Mense moet getrou wees aan Jesus om sy voorbeeld te volg. Deur hierdie voorbeeld te volg, gaan ons paradoksaal genoeg verder as Jesus deur meer soos Christus te word. Met ander woorde, hoe meer mense daarna streef om die voorbeeld van Jesus te volg, hoe meer sal hulle die goddelike gelykenis in hulself kweek. Dit sal hulle nader aan God bring. Deur voortdurend nader aan God te raak, word die sentraliteit van Christus minder.
Aangesien hy 'n rolmodel is, gee 23 mense trou aan Jesus as gevolg van sy optrede en sy vermoë om sy wil aan God te onderwerp. Die sentraliteit van Jesus as hulpmiddel vir 'n meer godsdienstige lewe berus nie op sy vermoë om belydenisskrifte te kommunikeer nie, maar in sy vermoë om die mensdom te leer hoe om te lewe. Die woorde van Jesus, terwyl dit waarhede oor God voorgehou het, was nie bedoel om geloofsverklarings te wees waaraan mense moes voldoen om deel te wees van 'n ortodokse gemeenskap nie. Die klem val dus nie op die regte oortuigings in hierdie vroeë fase van die Unitariese geskiedenis en in Channing se denke nie.24 Die klem val op die regte gedrag. Om dit anders te stel, het Jesus waarhede aan die wêreld oorgedra, en hy het op 'n sekere manier geleef. Dit beteken dat Jesus die wêreld geleer het deur sy woorde en sy dade. Die probleem is egter dat mense sy mondelinge leringe aanvaar het en dit opgestel het as standaarde vir wat dit beteken om deel te wees van die Christelike gemeenskap.
Hierdie tekste word dikwels uit hul konteks gehaal en irrasioneel vasgestel as een ding, as 'n noukeurige rasionele ondersoek aan die lig bring dat die werklike betekenis die gevestigde ortodokse interpretasie van die teks weerspreek. Op hierdie manier word die Bybel vir Channing 'n bron van foute en 'n manier om gemeenskappe te fragmenteer. Die klem op ortodokse en heterodoks oortuigings vir lidmaatskap as 'n Christen lei tot uitsluiting in plaas van insluiting in 'n liefdevolle gemeenskap. Die wending tot Christus as 'n rolmodel en die verhoging van sy optrede, vir Channing, het gehelp om die konflikte te vermy deur 'n te sterk klem op geloof. In plaas daarvan om oortuigings te beklemtoon, sou die klem op Christus se dade ons help om die regte manier van lewe te leer, en dit sou tot vryheid lei.
Op hierdie manier was Channing op soek na 'n meer direkte skakel met Jesus. Die standaardklem op geloof in 'n geloofsbelydenis het die Christen van Christus geskei.25 Die mense wat die belydenisskrifte gemaak het, verhef hul posisie deur tussen Jesus en die res van die mensdom te staan.26 Met ander woorde, belydenisskrifte is 'n daad van hybris. Elke geloofsbelydenis het dus op hierdie manier ontstaan ​​uit 'n hoogmoedige posisie; dit was nie rasioneel of geestelik nie. Om hierdie produk van hubris te ontduik, moes elke Christen rede gebruik om die Bybel met sorg te interpreteer om weer met Christus in verbinding te tree soos hy in die Bybel uitgebeeld word. Die geloofsbelydenis, wat irrasioneel en ongeestelik is, kan nie Christelik wees nie, want beide natuurlike en geopenbaarde godsdiens is rasioneel. Die rede sal ons terugbring na Christus, aangesien sy optrede en sy leringe heeltemal rasioneel was.
Hierdie klem op die rede en die opvoedkundige aard of die voorbeeldige rol van Jesus was in ooreenstemming met die oortuigings van sy mede -Unitariërs. Hulle het nie geglo in 'n diensbare navolging van Jesus nie, want hy was die heer en redder wat die mensdom na God sou terugbring. Hulle het gepleit om Christus te volg omdat die rede hulle tot die gevolgtrekking gelei het. Hulle beklemtoon die navolging van Jesus op grond van hul geloof in die harmonieuse naasbestaan ​​van rede, openbaring en godsdiens. Hulle het Jesus dus nie verhef nie, omdat hulle gedink het dat hy oneindig beter was of omdat hulle gedink het dat hy God is. In plaas daarvan het hulle Jesus verhef, omdat hulle deur hom te verhoog, 'n manier van lewe beklemtoon word wat die mensdom sou help om te verbeter. Op hierdie manier was Christus slegs op 'n ondergeskikte manier belangrik. Solank Jesus die verbetering van die mensdom gehelp het, sou die Unitariërs hom in die leeu kry, maar hulle het nooit gepleit dat hulle hom aanbid nie, en hulle het ook nie geglo dat hy aan goddelikheid deelgeneem het in die mate dat Jesus eintlik God was nie. Om Jesus se optrede te volg, is rasioneel omdat sy optrede saamgeval het met rasionaliteit, en dit het mense gehelp om hul inherente goddelike gelykenis te verbeter.
Channing se teologie het dus 'n streng afbakening tussen God en Jesus geplaas.28 Die twee was nie gelyk nie. Jesus was heeltemal ondergeskik aan God, maar hy beklee 'n posisie bo die mensdom. Hy het God intiem geken, maar was nie God nie. Sy kennis van God en sy sondelose lewe het Jesus in staat gestel om 'n leermeester van die mensdom te wees, en dit het hom toegelaat om die mensdom se rolmodel te wees. God was een God was nie drie persone in een nie. Channing en die Unitarians het geglo in God se verenigde bestaan.29 Net so was Jesus nie 'n gefragmenteerde persoon nie.30 Hy was nie God en mens nie. In plaas daarvan het hy deelgeneem aan goddelikheid in die mate dat hy in die wil van God gedompel was en die wil aan die res van die mensdom meegedeel het. Channing het die Bybel letterlik opgevat toe dit God as die vader en Jesus as die seun beskryf het. God het Jesus die wêreld ingestuur. God was dus die oorsprong van die verlosser en die hoogste goed. Christus was sekondêr of minderwaardig aan God en het 'n aparte bestaan ​​van sy skepper gehad. Hulle Unitariese posisie oor God het ook gelei tot 'n Unitariese Christologie. Die aard van God en Jesus was nie gefragmenteerd nie, maar verenig.
Om enigiets anders te bepleit, verhoog aporia. Die mees problematiese konsep wat uit 'n trinitariese perspektief ontstaan, is Christus se dood aan die kruis.31 Om te verklaar dat God en Christus dieselfde is, om te beweer dat dit drie aspekte van die Godheid is, is om die betekenis van Christus se lewe en sy lyding te verminder. As Jesus God was en as hy vir ons sondes na die kruis sou gaan, sou sy lyding en dood verminder word omdat hy (God/Jesus) die hele tyd geweet het dat sy dood nie werklik 'n finale dood sou wees nie. In hierdie sin sou Jesus niks opgeoffer het vir die mensdom nie.
As mense egter van persepsie verander en Jesus verander in die leraar van die mensdom wat letterlik aan die kruis sal sterf en ly as gevolg van sy liefde vir ander, kommunikeer dit 'n boodskap wat mense lewenslank aan Christus sal bind. by Jesus nie as God nie, maar as 'n persoon wat ly en sukkel tot voordeel van ander, dan word sy voorbeeld as martelaar meer inspirerend, meer invloedryk en meer opvoedend. Deur Christus in 'n sekondêre posisie teenoor God te ontmoet, word Jesus se lyding belangriker vir die mensdom en 'n teken van Jesus se liefde vir almal, wat mense dan in hul lewens kan probeer beoefen. Verder openbaar dit nie net Christus se volledige liefde vir die mensdom nie, maar onthul dit ook sy totale onderwerping aan God, wat ook opvoedkundig is en kan help om die mensdom te transformeer.
Uiteindelik was Jesus los van God, en God het Jesus na die wêreld gestuur op 'n goddelike sending. Dit het Jesus in staat gestel om met 'n goddelike gesag te praat omdat hy hom in God verdiep het en God se wil geken het. Hy het na sy hemelse vader geluister en die boodskap aan 'n lydende mensdom gebring. Jesus het wonderwerke in die wêreld verrig net soos God wonderwerke verrig het. Vanuit hierdie totale onderwerping aan God en Jesus se goddelike sending in die wêreld, kan die Unitariërs hom 'goddelik' noem. 33 Vir die Unitariërs was Jesus egter nie goddelik in die trinitariese sin nie. Hierdie gebruik van goddelikheid op 'n nie-trinitêre manier het Channing in staat gestel om die godheid van die mensdom te laat geld. Jesus se sondelose natuur het bekend gemaak waarna die mensdom kan word of waarna hy kan werk. Natuurlike godsdiens het nie daarin geslaag om die wêreld tot God te bring nie, maar die godsdiens wat in Jesus se leringe en optrede geopenbaar word, sou mense na God toe bring. Mense kan goddeliker word soos Jesus in hul volle onderwerping aan God.Deur Jesus het God geopenbaar op 'n manier dat natuurlike godsdiens hom nie kon openbaar nie. Deur Christus se voorbeeld kon mense hul goddelike gelykenis kweek en voortdurend meer soos God word deur die godsdienstige proses van selfkultuur.
Die idee van selfkultuur veronderstel 'n spesifieke tipe persoon. Die mensdom het vir Channing sekere eienskappe gehad.34 Eerstens het God nie mense geskep sodat hulle vreugde kon ervaar nie. Die lewe bestaan ​​uit meer as vreugde. Boonop dui vreugde nie altyd op iets positiefs nie; vreugde kan ontstaan ​​uit situasies wat die mens verneder. In elke persoon is daar egter 'n siel wat 'groot' is. 35 Dit beteken dat geen siel verdorwe is nie. Die inherente toestand daarvan is nie 'n Calvinistiese verdorwenheid nie; elke persoon kan op 'n manier optree om sy siel te verneder. Of om dit op 'n ander manier te stel, mense tree op verdorwe maniere op, maar hulle siel bly groot en die gelykenis met God kan nie heeltemal uitgewis word nie. Sondige dade kan tot 'n verdorwe bestaan ​​lei, maar elke persoon "beskik oor 'n natuur wat bedoel is vir grootheid." 36 Dit beteken dat elke persoon uiterlike hindernisse kan oorkom. Die lewe stel mense voor krisisse en moeilike besluite, maar elke persoon het 'n keuse hoe hy moet reageer. 'N Mens kan 'n situasie negatief beskou en besluit om op 'n vernederende manier te reageer, of jy kan die uitdaging as 'n geleentheid vir geestelike groei beskou. God het aan elke persoon 'n rasionele vermoë gegee en die vryheid om besluite te neem. Channing se optimisme is die duidelikste wanneer hy onthul dat hoe sleg ons besluite ook al is en hoe oorweldigend ons situasie ook al is, die idee van God sal onwrikbaar in die siel van elke persoon ingeplant bly. Dit is hierdie idee van God, hoe flou dit ook al mag wees, wat selfkultuur koester om 'n toenemende nabyheid tot God te bewerkstellig.
Selfkultuur is in die eerste plek 'n godsdienstige taak.37 Alhoewel dit intellektuele en morele komponente bevat, is die godsdienstige lewe die doel van selfkultuur. Dit kan nie anders nie. Negentiende-eeuse Unitariërs het geglo in ewige vooruitgang. Elke persoon se doel was om hulself eindeloos te vervolmaak.38 Mense, vir Channing en die vroeë Unitariërs, was van nature godsdienstig. Hulle begeer natuurlik self-transendensie en 'n verbinding met iets buite hulself, naamlik God. Hierdie klem op die begeerte en die strewe na self-transendensie kan nie oor die hoof gesien word nie, aangesien die vroeë Unitariërs vanuit 'n anti-Calvinistiese geloof in agensiewe outonome handelinge gewerk het in plaas van slegs die genade van God om self-transendensie te bewerkstellig.39 Elke persoon het egter het die vermoë om van hierdie begeerte af weg te draai. Elke persoon, vir Channing, bly vry. Op hierdie manier word die menslike natuur dikwels "bedwelmd" deur die teenwoordigheid of die idee van God, maar mense is onvolmaakte wesens wat op aarde bestaan ​​en is geneig om weg te beweeg van 'n nabyheid aan God.40 Die lewe is dus 'n mengsel van noodsaaklikheid en vryheid wat die vordering of terugtrekking van 'n persoon se toestand in hierdie wêreld moontlik maak. Die godsdienstige gevoeligheid by elke persoon is die vermoë om te begryp en te verlang na wat goed en mooi is, om na God te verlang.41 Elke aspek van selfkultuur help om die morele en intellektuele aspekte van 'n persoon se lewe te ontwikkel om hierdie sentiment te koester sodat elke persoon 'n meer godsdienstige lewe kan lei in die nabyheid van God.
Channing se idee van selfkultuur bestaan ​​uit verskillende elemente. Soos hierbo genoem, is daar morele en intellektuele aspekte van selfkultuur. Die morele en godsdienstige aspekte van selfkultuur is baie dieselfde Channing sê dat dit dikwels moeilik is om die twee te onderskei. kultuur. Wat dit beteken, is dat Channing glo dat selfkultuur die verstand se vermoë koester om universele waarhede te onderskei, en dit help om die persoon met God te verbind.43 Die intellektuele komponent is dus nodig, maar nie voldoende nie. Om hierdie intellektuele komponent te versterk, is lees van kardinale belang. Hierdie vermoë om krities te lees word deur opvoeding bevorder, en dit beteken dat selfkultuur 'n sosiale taak is. Aangesien die onderwyser die kind help om die argumente vir 'n spesifieke posisie krities te lees en krities te ondersoek, moet die student hierdie posisie kan verwoord. 'N Deel van die selfkultuur is dus 'n kritiese en kreatiewe handeling. Selfkultuur bou die verstandelike vermoëns van elke persoon op en help hulle om op 'n geartikuleerde manier nuwe tekste, nuwe argumente en nuwe posisies te skep.
Groot literatuur wat al generasies lank oorgedra is, bied die student die beste geleenthede om hul vaardighede te toets. Die verstandelike vaardighede van elke student moet uitgedaag word, en die beste manier om dit te doen is om na die literatuur te kyk wat die uitdagings van tyd weerstaan ​​het. Die gedagtes van die skrywers wat die groot tekste geskep het, kon universele waarhede begryp en die waarhede in tekste plaas. Op hierdie manier hang selfkultuur nie net af van die onmiddellike sosiale omgewing nie, maar selfkulture maak baie gebruik van die outeurs van die verlede om die proses van selfkultivering te ondersteun.
Uiteindelik sal dit help om die student van die openbare mening te bevry en sal elke persoon self kan dink. Met ander woorde, dit sal hulle help om vryer te wees in hul optrede. Hulle sal die foute van die samelewing en die keuses wat deur impulse en dieretendense gemaak word beter kan onderskei.46 Selfkultuur maak mense meer rasioneel, en rasionaliteit oorwin basiese motiewe. Dit stel mense in staat om meer harmonieus saam te leef, omdat hulle beter kan sien watter omstandighede ander en hulself sou verneder.
Binne hierdie pogings om die goddelike gelykenis binne te kweek, kan mense hulself kweek waar hulle ook al is. Selfs die ergste toestande kan geleenthede bied om die goddelikheid binne te koester. Die uitmergelende werk van handearbeid vir min salaris hoef nie te verneder nie. In werklikheid kan u die hiërargie omkeer en sien hoe sulke toestande die selfkultuur kan versnel, aangesien mense nog harder probeer om hindernisse in hul lewens te oorkom om nader aan God te kom. Sodra hulle uit daardie omgewing gekom het, sal die vordering wat gemaak is, sterker wees as diegene wat nie teëgekom het nie
Deur hierdie klem op selfkultivering het Channing en die ander Unitarians die Calvinistiese klem op 'n bekeringservaring deur die genade van God vervang en dit vervang met agensiewe outonome handelinge.48 Die idee van erfsonde het verdwyn. Menslike vermoëns het verdere kultivering nodig gehad om ons te help om verdere sondige dade te vermy, maar God het ons die vaardighede gegee om ons neigings tot sonde te oorkom en ons lewens reg te stel. Hierdie idee het 'n beduidende impak op die Amerikaanse denke gehad, en die idee van selfkultuur en die belangrikheid van opvoeding het sentrale temas in Transcendentalisme geword.
Sy publikasie "Self-Culture" het hierdie standpunt uitgebrei wat ander later in hul filosofiese en godsdienstige perspektiewe sou inkorporeer. Hierdie traktaat het bygedra tot sy reputasie in Amerika en Europa.50 Hy het 'n uiteensetting gegee van die bevoorregte plek wat Amerika vir mense het, omdat dit 'n plek bied vir selfverbetering wat geen ander land bied nie.51 Hy het 'n beroep op die massa mense gedoen om hul groot natuur te kweek. Hulle moet rolmodelle en opvoeding as deel van hul middele gebruik om hulself te verbeter om hul innerlike stryd om sonde en selfgenoegsaamheid te weerstaan ​​te oorkom.52 Sy metaforiese taal spreek die alledaagse landbou-trope toe wat nog steeds in New England se kultuur deurdring het deur dit te benadruk om die self te koester soos 'n mens 'n saad sou koester.53 Hierdie ontwikkeling was moreel, intellektueel en godsdienstig, maar Channing het die intellektuele ondergeskik gestel aan die godsdienstige en morele aspekte.54 Deur hierdie proses ontwikkel die vermoë om welwillend teenoor ander en jou land op te tree. , en die persoon is geneig om ander lief te hê en intieme vriendskappe te ontwikkel.55 Uiteindelik het selfkultuur baie praktiese doeleindes gehad, dit het gelei tot 'n ferm karakter, wat sou help om die regte besluite te neem, en mense kon die skoonheid beter sien van die wêreld en hul gedagtes in 'n samehangende, oortuigende taal plaas, dit alles sou lei tot die vermoë om ander te beïnvloed en te help om politieke besluit te neem ten bate van die gemeenskap en die land.56
Channing se teologiese idees oor God, Christus en die mensdom vervleg om sy konsep van godsdiens te skep. Volgens Channing se insig was 'n godsdienstige lewe die belangrikste doel van elke lewe. Sy idees oor God het sy siening van Christus en die mensdom gevorm. Die eenheid van God en God se vaderlike liefde is belangrik om Christus se verenigde natuur en sy goddelike missie om die wêreld te hervorm, te verstaan ​​en mense te help verstaan ​​hoe hulle hul goddelike gelykenis met hul hemelse vader kan kweek. Channing se teologiese idees was te heterodoks vir die meeste Calviniste in New England, veral diegene wat geglo het in Calvyn se uitwerking van die Drie -eenheid, die aard van God en die verdorwe natuur van die mensdom. Hierdie teologiese idees het gehelp om die weg voor te berei vir ander liberale godsdienstige idees, soos Transcendentalisme, soos ortodokse Christene gewaarsku het. Dit was in hierdie opposisie teen die Calvinisme dat Channing 'n teologiese standpunt uitgedink het wat die idees van die Verligting oor agensionele outonomie en Westerse oortuigings aan die gang vier. Met ander woorde, Channing het gehelp om 'n nuwe teologiese diskoers vir moderniteit in Amerika te vorm.
Die jong William, gebore in Newport, Rhode Island op 22 Desember 1727, was die tweede seun van William Ellery en Elizabeth Almy.
William Ellery se oupagrootjie, sersant William Ellery, immigreer na New England en woon in 1668 in Salem en word 'n suksesvolle handelaar. William 's (die ondertekenaar) se oupa, eerbare Benjamin Ellery, verhuis van Bristol na Newport en word 'n welvarende handelaar. Hy het 'n veerboot daar gehad en was voorsitter van die Huis van Afgevaardigdes en 'n regter van die County Court. Hy het 'n groot bydrae gelewer om 'n nuwe kerk te bou, was 'n moderator van die Genootskap en lid van die Newport Town Council
Elizabeth Almy, William se moeder, was die kleindogter van Christopher Almy. Christopher is in Engeland gebore en het op driejarige ouderdom saam met sy ma, pa en broers en susters in die Abigail gevaar en hom in Portsmouth gevestig.
Die pa van William Ellery studeer in 1722 aan Harvard, was 'n welgestelde handelaar en erf as die oudste seun 'n groot deel van sy pa se boedel. Hy was 'n adjunk en assistent in die koloniale vergadering, regter van die distrikshof en adjunk -goewerneur van Rhode Isalnd. .
Die pa van Ellery het sy naamgenoot geleer wat op sestienjarige ouderdom Harvard kon binnegaan, waaruit hy in 1747 studeer het. By sy terugkeer na sy huis in Newport het die jong William Ellery sy pa se handelsonderneming aangegaan en die besonderhede van die skeepsvaart geleer. en handel. Omtrent hierdie tyd het hy ook 'n vlootbeampte van die kolonie Rhode Island geword en geleer oor vlootaangeleenthede wat hom later in sy lewe 'n goeie rol sou vind. In 1748 word hy 'n meester -messelaar in die First Lodge in Boston.
William Ellery trou op 11 Oktober 1750 met Ann Remington, die dogter van Jonathan Remington en Lucy Bradstreet in Newport, RI. By haar het hy sewe kinders gehad, waarvan vyf tot volwassenheid oorleef het en 'n probleem gehad het, maar sy is op 7 September in Newport, RI oorlede. 1764, na veertien jaar van huwelik. William Ellery trou toe (2de) met Abigail Cary, die dogter van Nathaniel Cary en Elizabeth Wanton in Newport op 28 Junie 1767. Deur haar het hy nog tien kinders gehad, waarvan slegs twee tot volwassenheid oorleef het en 'n probleem gehad het. Die ander agt kinders is óf jonk óf ongetroud dood. Abigail sterf op 27 Julie 1793 in Newport, RI.
In 1764 was Ellery een van die stigters van die Rhode Island College en een van sy inkorporeerders.
Gedurende die tydperk van sy eerste huwelik tot die einde van die Franse en Indiese Oorlog in 1763, word Ellery 'n griffier van die hof. Sy handskrif was nie net uitstekend nie, hy het ook kennis opgedoen van die praktyk van die regte, van geskrifte en dade en prosedure. Hy brei uit op hierdie geleentheid en die rou werk van klerk, deur ook die regte te bestudeer, die balie te slaag en in 1770 in die praktyk te tree.
Namate die koloniale geskille met Engeland al hoe intenser geword het, het Ellery gehelp om 'n oproerige optog van Rhode Islanders te lei, alhoewel Providence in 1765 verset teen die seëlwet, en weer gehelp het om pogings teen die ondraaglike wette van 1767 te ondersteun. Die eerste kontinentale kongres, vergadering in Philadelphia in die herfs van 1774, het bewondering by Ellery gewek vir die standpunt wat hulle gemaak het om die Britse gesag te weerstaan ​​oor aangeleenthede binne die kolonies. Hy het sterk gevoel dat die plaaslike liggame in elke kolonie hul eie interne aangeleenthede goed kon bestuur sonder dat koninklike inmenging meer as 3 000 myl daarvandaan ingedring word.
Alhoewel Ellery nie lid was van die Eerste Kontinentale Kongres nie, het hy die regte geken en konneksies en korrespondensie gehad met baie belangrike mense in Rhode Island en die ander New England -kolonies. Hy kon inligting insamel en hom in kennis stel om te verafsku wat die Britse parlement doen. Die idee dat buitestaanders aan mense voorskryf oor wie hulle min of geen inligting het nie, en waaroor hulle nie omgee nie, het Ellery baie gepla. Hy beskou hierdie houding as onregverdig en onverantwoordelik. Leiers moet bewus wees van die probleme van die mense wat hulle gelei het.
Na die werklike gevegte op Lexington/Concord op 19 April 1775 en die byeenkoms van die Tweede Kontinentale Kongres op 10 Mei, was Ellery uiters bekommerd oor die feit dat daar geen pusillane benadering tot die Britse gewelddade was nie, soos 'n paar afgevaardigdes aanhang, sou goedkeuring verkry. Ellery aangekondig, "Jy moet jouself inspan. Om deur Tories beheer te word, wanneer ons deur Sons of Liberty beheer kan word - hoe vernederend. Daar is vryheid en vuur genoeg, dit vereis slegs die toepassing van die balg. Blaas dan 'n ontploffing wat hierdie land sal laat skud. " Hy het laat weet dat hy as afgevaardigde as 'n afgevaardigde sou dien as 'n vakature sou ontstaan.
Samuel Ward, een van die afgevaardigdes van Rhode Island, was vroeg in die jaar 1776 te siek om in sy amp te bly, en sterf in Maart aan pokke. Daarom het die Rhode Island -wetgewer op 4 Mei nog 'n verkiesing gehou en William Ellery is gekies om mnr. Ward te vervang. Ellery het die Tweede Kontinentale Kongres in Philadelphia bygewoon en sy geloofsbriewe op 16 Mei 1776 voorgelê en sy plek ingeneem.
Ellery was teenwoordig tydens die voorlesing van Richard Henry Lee se resolusie van 7 Junie 1775 oor onafhanklikheid. Die volgende dag berei Ellery 'n brief voor wat hy en Stephen Hopkins onderteken het aan Nicholas Cooke, goewerneur van Rhode Island, waarin hulle hul kommer uitspreek oor die gebrek aan kommunikasie weens die siekte en dood van Ward, en baie inligting bevat oor die gebeurtenisse op die kongres. Ellery het op 2 Julie vir die Resolusie vir Onafhanklikheid gestem en die Verklaring op 4 Julie 1776. Op 10 Julie 1776 het William Ellery aan sy broer, Benjamin, insluitend hierdie sin, geskryf en ons het 'n tydperk van 'n paar jaar beleef gelede sou geen menslike voorspelling kon voorstel dat hierdie kolonies hulle sou afskud en hulself onafhanklik verklaar van 'n staat wat hulle eens verheerlik het om Ouer te noem nie#8230 "
Op 20 Julie 1776 skryf Ellery aan eerwaarde Ezra Stiles, president van Yale, oor die voorstelle vir "accommodation " wat onlangs deur Brittanje aangebied is, " … die deur is gesluit … Ons is ingedryf in 'n Onafhanklikheidsverklaring en amp moet ons vorige liefde vir ons Britse broers vergeet. Die swaard moet ons rusie bepaal. "
Ellery was op 2 Augustus 1776 saam met die meeste ander ondertekenaars teenwoordig om die volledige kopie van die Onafhanklikheidsverklaring te onderteken. Dit is wat hy oor hierdie beroemde gebeurtenis geskryf het: " Ek was vasbeslote om te sien hoe hulle almal lyk terwyl hulle onderteken het wat hul doodsbevel kan wees. . Onverskrokke resolusie is in elke gesig vertoon. "
William Ellery was 'n taamlik klein man, ongeveer 5 ′ 5 ″, en effens gebou tot laasgenoemde in sy lewe. By die ondertekening is berig dat Benjamin Harrison, 'n redelik groot man, vir die dunraam Ellery gesê het: 'Ek sal 'n groot voordeel bo u hê, meneer Ellery, as ons almal hang vir wat ons nou is doen. Uit die grootte en gewig van my liggaam sal ek vinnig sterf, maar uit u ligtheid van u liggaam dans u nog 'n geruime tyd voordat u dood is. " (In ander weergawes van hierdie verhaal, Elbridge Gerry, 'n ander klein afgevaardigde met 'n effense afwerking speel die rol van William Ellery!)
Gedurende sy eerste maande in die kongres het Ellery in 'n komitee gedien om klere vir die Amerikaanse weermag aan te skaf, maar dit is gou ontdek dat hy baie verbintenisse het met skeepsmagnete en vlootaangeleenthede, en dus gou op die mariene komitee geplaas is. Hy was 'n getroue lid van die kongres, wat in verskeie komitees gedien het, behalwe sy vernaamste pligte in die mariene komitee en die admiraliteitshof. In 1778 onderteken hy die Articles of Confederation, die eerste grondwet van die Verenigde State.
Om die kongres vir so 'n lang tyd by te woon, het sy finansiële hulpbronne erg geëis. Hy het te perd gery eerder as 'n wa. Op 'n reis huis toe reis hy saam met John en Samuel Adams en bly in 'n herberg waar al drie brood en botter geëet het. Hy skryf dit oor sy reiservarings: " Het ek myself as lid van die kongres aangekondig, wie sou my geglo het? 8221
Ten tyde van die Britse inval en besetting van Newport, Rhode Island in die somer van 1778. Hulle versterk hulself en sit 'n geruime tyd daar 'n hoofkwartier. In die loop van hierdie besetting het die Britte die woonhuis van Ellery verbrand en groot skade aan ander eiendom van hom in en naby die stad aangerig.
In 1779 was William Ellery lid van die komitee om 'n paar diplomatieke probleme onder die Amerikaanse kommissarisse in Europa op te los. Ellery bly tot 1786 in diens van die kongres, met slegs 'n paar kort afwesighede.
In 1785 ondersteun Ellery Rufus King in pogings om slawerny in die hele land af te skaf. Hy is vroeg in 1786 aangestel as kommissaris van die kontinentale leenkantoor van Rhode Island, en was 'n tyd lank hoofregter van Rhode Island, wat slegs 'n kort rukkie beklee het. In 1790, met die organisasie van die land ingevolge die nuwe grondwet, het president Washington William Ellery aangestel as versamelaar van die doeane vir die distrik Newport, 'n pos wat hy behou het deur al die veranderinge van die nasionale administrasies tot sy dood dertig jaar later.
Ellery was altyd 'n interessante en goed ingeligte spreker. Sy geskrewe hand was in 'n elegante, sekretariële vorm, soos blyk uit sy handtekening op die Onafhanklikheidsverklaring.Hy was wyd gelees, nie net in Engels nie, maar in Grieks en Latyn, en 'n wonderlike korrespondent en gespreksgenoot. Deur baie van sy kollegas goed deurdink, is sy advies oor baie sake ingewin, en sy invloed, beide binne en buite die kongres, was aansienlik.
Later in sy lewe vat hy sy loopbaan soos volg saam: " Ek was 'n griffier van die hof, 'n kwaksalwer, 'n lid van die kongres, een van die here van die Admiraliteit, 'n regter, 'n leningsbeampte en uiteindelik 'n versamelaar van die gebruike en dus, nie sonder groot moeite nie, maar so eerlik, dank God, soos die meeste mense, het ek die reis van 'n gevarieerde en soms angstige lewe deurgemaak.
William Ellery, wat sewentien kinders gehad het, twee vroue oorleef en die federale regering onder agt administrasies en vyf presidente bedien het, is op 15 Februarie 1820 in sy huis in Newport, Rhode Island, oorlede. Hy was 92 jaar oud, 'n eerbare, eerbare dienaar van sy land en die mense wat hy verteenwoordig het. Ten tyde van sy dood sit hy in sy stoel en lees De Officiis.
William Ellery is een van slegs drie ondertekenaars wat in sy 90's geleef het, die ander is John Adams en Charles Carroll van Carrollton.
Ellery is begrawe in die Common Ground Cemetery in Newport, en 'n gedenkboekie merk sy graf. Dit is in 1965 herstel deur die Rhode Island: State Society of the Daughters of the American Revolution.
Oor William Ellery Channing & quot; Apostel van Unitarisme & quot;
Dr William Ellery Channing (7 April 1780 – 2 Oktober 1842) was die voorste Unitariese (Arian) prediker in die Verenigde State in die vroeë negentiende eeu en, saam met Andrews Norton, een van die belangrikste teoloë van Unitarisme. Hy was bekend vir sy artikulêre en gepassioneerde preke en openbare toesprake, en as 'n prominente denker in die liberale teologie van die dag. Dr. Channing se godsdiens en denke was een van die belangrikste invloede op die New England Transcendentalists, hoewel hy nooit hul sienings, wat hy as uiterst beskou het, beskou het nie.
Channing is gebore in Newport, Rhode Island, 'n kleinseun van William Ellery, 'n ondertekenaar van die Amerikaanse Onafhanklikheidsverklaring. Channing het 'n liberaal in New England geword en die Calvinistiese leerstellings van totale verdorwenheid en goddelike verkiesing verwerp.
Channing het op 'n besonder moeilike tyd by Harvard College ingeskryf, veral as gevolg van die onlangse Franse Revolusie. Hy het later oor hierdie jare geskryf,
& quotCollege was nooit in 'n slegter toestand as toe ek dit binnekom nie. Die samelewing was besig om deur 'n kritieke stadium te gaan. Die Franse Revolusie het die verbeelding ontstel en die begrip van mense oral ontwrig. Die ou fondamente van sosiale orde, lojaliteit, tradisie, gewoonte, eerbied vir die oudheid, is oral geskud, indien nie ondermyn nie. Die gesag van die verlede was weg & quot.
Hy studeer in 1798 en word verkies as aanvangspreker, hoewel die Harvard -fakulteit hom verbied het om die Revolusie en ander politieke besprekings te noem.
In teenstelling met die tradisionele Amerikaanse Calvinistiese ortodoksie, verkies Channing 'n sagte, liefdevolle verhouding met God. Hy het die Calvinisme gekant vir
… die verkondiging van 'n God wat verskriklik is. Ons word aangesê om God lief te hê en na te volg, maar ook dat God dinge doen wat ons as die wreedste sou beskou in enige menslike ouer, en as hy sy kinders totaal verdorwe in die lewe sou bring en dit dan met eindelose straf sou nastreef (Channing 1957: 56).
Die stryd het egter voortgegaan gedurende twee jaar waartydens Channing in Richmond gewoon het en as tutor gewerk het. Hy het tot sy definitiewe geloof gekom slegs deur baie geestelike onrus en moeite. In 1803 word Channing beroep as predikant van die Federal Street Church in Boston, waar hy die res van sy lewe gebly het. Hy het die toenemende spanning tussen godsdienstige liberale en konserwatiewes deurgemaak en 'n gematigde standpunt ingeneem en die uiterstes van beide groepe verwerp.
Nietemin het hy die primêre woordvoerder en tolk van Unitarisme geword toe hy in 1819 die ordeningspreek van Jared Sparks in Baltimore preek, dit was getiteld & quotUnitarian Christianity & quot. In hierdie toespraak verduidelik hy die kenmerkende beginsels van die Unitarian -beweging, waarvan slegs een die verwerping van die Drie -eenheid was. Ander belangrike beginsels was die geloof in menslike goedheid en die onderwerping van teologiese idees aan die lig van die rede.
In 1828 het hy nog 'n beroemde ordineringspreek gehou, getiteld & quotLikeess to God & quot. Die idee van die menslike potensiaal om soos God te wees, wat Channing voorgestaan ​​het as stewig gegrond in die Skrif, is deur die Calvinistiese godsdienstige vestiging van sy tyd as ketters beskou. Dit is in hierdie toespraak wat Channing eers die moontlikheid van openbaring deur die rede pleit, eerder as slegs uit die Skrif.
Selfs aan die einde van sy lewe het hy die Arianse geloof in die voorbestaan ​​van Christus gehou:
Ek het altyd neig tot die leer van die bestaan ​​van Christus, maar ek is nie ongevoelig vir die gewig van u besware nie. "(Boston 31 Maart 1832).
In latere jare het Channing die onderwerp van slawerny behandel, hoewel hy nooit 'n vurige afskaffer was nie. In 1835 skryf Channing die boek met die titel, SLAVERY, James Munroe and Company, uitgewer. Channing is egter deur Beverly Eileen Mitchell (133-38) beskryf as 'n & quotromantiese rassis & quot; in Black Abolitionism: A Quest for Human Dignity. Hy het 'n algemene Amerikaanse opvatting oor die minderwaardigheid van Afrikaanse slawe gehad en was van mening dat Afrikane as hulle vrygelaat sou word opsieners nodig het. Die opsieners (grootliks voormalige slawe -meesters) was nodig omdat die slawe in luiheid sou verval. Verder het hy nie by die abolitionistiese beweging aangesluit nie, omdat hy nie saamstem met hul optrede nie, en hy voel dat vrywillige verenigings 'n persoon se outonomie beperk. Daarom het hy dikwels gekies om los te bly van organisasies en hervormingsbewegings. Hierdie middelste posisie kenmerk sy houding oor die meeste vrae, hoewel sy welsprekendheid en sterk invloed op die godsdienstige wêreld die vyandskap van baie ekstremiste meegebring het. Channing het 'n enorme invloed op die godsdienstige (en sosiale) lewe van New England en Amerika in die negentiende eeu gehad.
Teen die einde van sy lewe het Channing onmiddellike afskaffing aanvaar. Sy ontwikkelende siening van afskaffing is bevorder deur die sukses van die Britse afskaffing in die Britse Wes-Indiese Eilande in 1834 en die gebrek aan die verwagte sosiale en ekonomiese omwenteling in die post-geëmansipeerde Karibiese Eilande.
Channing sterf in Old Bennington, Vermont, waar 'n senotaaf in sy geheue geplaas word. Hy word begrawe in die Mount Auburn Cemetery, Cambridge, Massachusetts.
Standbeelde van Channing is geleë aan die rand van die Boston Public Garden, oorkant die straat van die Arlington Street Church wat hy bedien het, en kyk uit na die Channing Memorial Church, gebou in Newport, Rhode Island in 1880 ter herdenking van die 100ste herdenking van sy geboorte. Dieselfde jaar publiseer 'n jonger Unitarian minister in Newport, Charles Timothy Brooks, 'n biografie, William Ellery Channing, A Centennial Memory.
Channing het 'n groot impak op die Transcendentalism -beweging gehad, hoewel hy nooit amptelik op die standpunte daarvan ingeskryf was nie. Twee van Channing se broerskinders, Ellery Channing (1818 �) en William Henry Channing (1810 �), het egter prominente lede van die beweging geword.
William Ellery Channing: Wedergebore Unitaries
William Ellery Channing was een van die stigters van die Amerikaanse Unitarisme, en is een van die drie of vier belangrikste figure in die geskiedenis van Unitarian-Universalism. Sy neef, die Unitarian minister William Henry Channing, publiseer 'n groot biografie van W.E. Channing in 1880 op die eeufees van sy geboorte. Onder die interessante gebeure wat W.H. Channing vertel 'n verslag van sy oom se ervaring van nuwe geboorte die enigste sodanige geval. Hier is die verslag uit die lewe van William Ellery Channing, D.D. " Let nie net op die inhoud en omstandighede van die nuwe geboorte nie, maar ook op die nuuskierige geslagswending wat Channing se gedagtes onmiddellik na die ervaring geneem het. Aan die een kant is dit 'n weerspieëling van die seksisme van sy tyd aan die ander kant; dit lyk asof hy wedergebore is in 'n gevoel van homself dat hy op 'n sekere manier doelbewus moet beliggaam en voortgaan vroulik godsdienstige deugde.
The Life of William Ellery Channing, D.D., The Centenary Memorial Edition. Deur sy neef, William Ellery Channing. Gepubliseer in Boston deur die American Unitarian Association. Druk deur University Press: John Wilson en Son, Cambridge. Kopiereg 1880. pp. 32-33 (uit die eksemplaar wat in Mei 1880 deur die Unitarian minister Samual Devens gekoop is):
En dit lei tot wat sy belangrikste ervaring op universiteit was. Hoe meer sy karakter en verstand volwasse was, hoe ernstiger het hy hom toegewy aan aspirasies na morele grootheid. Hy lees met vreugde die Stoïsyne en is diep geraak deur die suiwer suiwerheid wat hulle opgebou het. Maar die twee skrywers wat die meeste gedien het om sy gedagtes in hierdie tydperk te lei, was Hutcheson en Ferguson. Dit was terwyl hy op 'n dag in die voormalige gelees het, 'n paar van die verskillende gedeeltes waarin hy die vermoë van mense om ongehoorsaamheid te beklemtoon en deugde beskou as die opoffering van private belange en die dra van privaat euwels vir openbare belang, of as self-toewyding aan absolute, universele goed, dat daar skielik in sy gedagtes die opvatting van die waardigheid van die menslike natuur opduik wat hom nog ooit sou behou en koester, en vandaar voortaan die fonteinlig van al sy dag, die meesterlig van al sy siening. " Hy loop destyds terwyl hy lees, onder 'n klompie wilgers wat nog 'n bietjie noord van die regter Dana staan. Dit was sy gunsteling toevlugsoord vir studie, toe hy nogal ongestoord en privaat was, en bied 'n baie rustige en vrolike vooruitsig oor groen weide en die glinsterende rivier na die Brookline -heuwels. Die plek en die uur was altyd heilig in sy geheue, en hy het gereeld met dankbaarheid na hulle verwys. Dit lyk vir hom asof hy daarna deur 'n nuwe geestelike geboorte gegaan het en op die dag van ewige vrede en vreugde ingegaan het. Die heerlikheid van die goddelike ongeërgdheid, die voorreg om in 'n heelal van progressiewe orde en skoonheid te bestaan, die moontlikhede van geestelike bestemming, die verheuging van toegewydheid aan die wil van Oneindige Liefde, dring deur tot sy siel en hy was so weggevoer in verheugde visioene, dat ek, om sy eie woorde aan te haal, soos ek later in 'n jare met 'n vriend gepraat het, verlang het om te sterf, en ek het gevoel asof die hemel alleen ruimte kon gee vir die uitoefening van sulke emosies, maar toe ek agterkom dat ek moet lewe, het ek gewaag om iets te doen wat hierdie groot gedagtes en my entoesiasme op daardie ouderdom waardig was, toe ek teen vyftien was, en sterk na die vroulike geslag draai, het ek gedink dat dit die magte was wat die wêreld regeer, en dat, as hulle hul guns aan die net die regte rede, en nooit deur afwyking afgelei word nie, alles sal behoorlik gereël word, en triomf was seker. Geanimeer met hierdie siening, wat hom met groot snelheid en in baie rigtings ontvou, sê ek neer en skryf aan hierdie dame, en lê sy hand op sy vrou se arm, wat aan sy sy luister, maar#8220 Ek het nooit moed gekry om die brief te stuur en dit nog te kry nie. " Hierdie heilige uur was maar die eerste windblom van die lente, maar die opening van 'n lang reeks ervarings waarmee hy gelei moes word volmaakte toewyding. Dit is 'n belangrike feit dat sy hart in hierdie tyd van verheerliking, toe die jong morele ridder-gelowige sy gelofte van getrouheid afgelê het en met die swaard van liefde versier was, sy hart instinktief die konsert moes gesoek het in aksie van die vrou. Hierdie geloof in haar krag van ongeïnteresseerde deugde, wat so vroeg gevoel is, word steeds sterker en as teleurstelling in die karakters en dade van mans hom vir 'n oomblik in hierdie vrygewige doelwitte ooit laat wankel, vind hy sy hoop en heldhaftigheid hernu deur die reinheid van die vrou en erns.