Kollektiewe geheue: is ons die som van ons voorvaders se ervarings? - Gesondheid - 2022
Kollektiewe geheue is 'n term wat verwys na gedeelde ervarings en kennis wat binne 'n sosiale groep of samelewing oorgedra word.
Dit is 'n gewilde term in geskiedenis, sosiologie en sielkunde wat onlangs op die gebied van genetika relevant geword het. In die sosiale wetenskappe is die konsep van kollektiewe geheue gesentreer op die deel, konstrueer en deurgee van ervarings rondom groepe en deur generasies heen.
Wantroue van dokters onder swart Amerikaners kan byvoorbeeld herlei word na die Tuskegee-sifilis-eksperiment, waarin die Amerikaanse regering 'n dekades lange studie gedoen het oor die gevolge van onbehandelde sifilis by die swart man sonder die medewete (veel minder toestemming) van die deelnemers. .
Hierdie ervaring is sterk geplant in die kollektiewe geheue van swart mense en is dikwels 'n bepalende faktor vir hul gesondheidsgedrag as gevolg van die letterlike slegte bloed tussen hulle en dokters wat hulle as proefkonies behandel het.
Hoe kollektiewe geheue gevorm word
Hierdie konsep van kollektiewe of sosiale geheue word dikwels gebruik om te verduidelik hoe kulture beide ontstaan ​​en voortgaan. Die herroeping van inligting tussen individue en daarna groter groepe help hulle om soortgelyke herinneringe te vorm wat dan versterk word as kollektiewe geheue. Dit is hoe geskiedenis en kennis oorgedra word.
Kollektiewe geheue word die maklikste bespreek in die geval van traumatiese gebeure soos konflik, maar kollektiewe geheue kan ook 'n instrument wees wat help om nasionale identiteit te vorm. Nasionale vakansiedae, seremonies, kunswerke en selfs monumente is instrumente wat help om die identiteit van 'n nasie te vorm en te bewaar.
Op 'n kleiner en effens humoristiese skaal kan kollektiewe geheue selfs help om vals herinneringe in die kollektiewe geheue-poel te verstewig. Ons almal onthou die film Shazaam, of hoe?
VERWANTE: MANDELA-EFFEK: DIE WETENSKAP AGTER ONS VALSE GESAMENLIKE HERINNERINGE
Mense kom dus bymekaar, gesels oor dinge wat gebeur het (herinner miskien films wat nog nooit bestaan ​​het nie), skryf daaroor, vier dit miskien en dit is hoe herinneringe "ooreengekom" en gedeel word. Eenvoudig. Of nie.
Wat as die idee van kollektiewe geheue meer is as 'n abstrakte sielkundige verklaring vir hoe ons interaksie het en die kontinuïteit van ons sosiale groepe en verskillende identiteite verseker? Wat as ons eintlik die gesamentlike geheue aan ons nasate deurgee deur genetiese inligting?
Kan herinneringe geërf word?
Wetenskaplikes het jare lank die teorie van oorerflike herinneringe ondersoek, met omstrede bevindings. Nuuskierige navorsers het bakterieë, wurms en selfs paddas ondersoek om uit te vind of lewende wesens hul herinneringe aan die volgende generasies kan oordra.
In al die voormelde spesies het bewyse bewys dat herinneringe hul nageslag kan beïnvloed op maniere wat hulle help om aan te pas op grond van die aard van die spesifieke ervaring. Hoe is dit dan van toepassing op mense? Is ons almal lewende aanpassings van die gesamentlike ervarings van ons voorouers?
Epigenetika: die natuur ontmoet koestering
Die antwoorde op al hierdie vrae lê in epigenetika. Epigenetika word gedefinieer as "die studie van oorerflike veranderinge in geenuitdrukking (aktiewe versus onaktiewe gene) wat nie veranderinge aan die onderliggende DNA-volgorde behels nie - 'n verandering in fenotipe sonder 'n verandering in genotipe - wat weer beïnvloed hoe selle die gene lees. "
Epigenetika verduidelik hoe ons ervarings die manier waarop gene tot uitdrukking kom - watter gene word in- of uitgeskakel - by ons nageslag kan beïnvloed. Studies van die nageslag van oorlewendes van die Holocaust het 'n groot deel van die navorsing gedryf oor hoe ons omgewings en ervarings deur die genetiese uitdrukkings van ons nageslag oorgedra word.
Daar is gevind dat oorlewendes van die Holocaust en hul nageslag verander het streshormone.
Die kinders van die volksmoordoorlewendes is gebore met laer vlakke van streshormone wat hulle ideaal sou voorberei om soortgelyke toestande (hongersnood en hoë stresvlakke) te oorleef, maar weens die manier waarop hul ouers aangepas het, het die kinders 'n stap verder aangepas om die in vitro-omgewing.
Dit het hulle baie vatbaar vir PTSV en 'n wye verskeidenheid stresverwante siektes gelaat.
Soortgelyke resultate is gevind in populasies wat kulturele trauma verduur het. Die kollektiewe herinneringe aan volksmoord, oorlog, hongersnood, slawerny en dies meer het die neiging om by kinders en kleinkinders van oorlewendes aan te dui as geneig tot siektes.
Kinders van trauma-oorlewendes kan gebore word met 'n hoë risiko om PTSS te ontwikkel en 'n hoë sensitiwiteit vir spanning, bo en behalwe 'n hoë risiko vir die ontwikkeling van een of ander vorm van stres-veroorsaak metaboliese wanbalans.
Die implikasies van die ervarings van ouers wat aan kinders oorgedra word in die vorm van geneties geaktiveerde gesondheidsprobleme, kan 'n rewolusie veroorsaak in die samelewing wat gesondheidsorg hanteer.
Wat vertel ons van epigenetika?
Alhoewel baie van die vroeë werk aan epigenetika die verband behels tussen kollektiewe herinneringe aan trauma en negatiewe gesondheidsuitkomste, is epigenetika meer as die wetenskap van die aflewering van tragedie. Kollektiewe geheue kan ook gevorm word rondom kulturele gebeure en norme.
Epigenetika demonstreer dit met ontdekkings oor genetiese reaksies op kulturele voedselgunstelinge wat mettertyd ontwikkel. In 'n studie is byvoorbeeld bevind dat sommige Japannese mense met verloop van tyd 'n spysverteringsensiem ontwikkel het in reaksie op 'n soort seewier wat uniek was aan hul dieet, wat hulle in staat stel om geregte op seewier te verteer wat nie deur mense van ander kulture verteerbaar is nie.
Die goeie nuus oor epigenetika is dat dit 'n opkomende veld is wat die wetenskaplike gemeenskap nog baie moet leer. Nog 'n goeie nuus is dat ons nie almal verdoem is weens die ontberinge van ons voorouers nie.
Kollektiewe geheue is in spraak en denke en verband deel van die essensie van wie ons is, maar net soos ons die mag het om die lewenswyse te verander ongeag ons verlede, het ons ook die mag om die lewenswyse te verander in ten spyte van ons DNA.
Lag kan u potensiaal om siektes te ontwikkel verminder, net soveel as wat ouma se swaarkry dit kan verhoog. Dieselfde geld vir dieet-, oefen- en denkpatrone.
Die krag van kollektiewe geheue en die verhouding daarvan met genetika is dat dit alles kode word wat voortdurend geskryf word.