Die kerk en die oorsprong van Skotse onafhanklikheid in die twaalfde eeu - Artikels - 2022
Die kerk en die oorsprong van Skotse onafhanklikheid in die twaalfde eeu
Deur Dauvit Brown
Opnames van die Scottish Church History Society, Vol. 31 (2001)
Inleiding: Skotland se status met betrekking tot Engeland is een van die mees emosionele kwessies vir 'n Skotse historikus om te konfronteer. Beroepshistorici in die afgelope tyd, beide Skotse en Engelse, het oor die algemeen probeer om deur die onderwerp te beweeg sonder om die laer van patriotisme te neem; nietemin is dit bykans onmoontlik om te vermy om in sy glans opgetel te word deur lesers wat agterdogtig is oor 'n geleerde objektiewe objektiwiteit. Die geskiedenis word herhaaldelik as bewysgrond deur diegene met verskanste uitsigte aangewys; en, wanneer die getuienis nie met 'n bepaalde posisie versoen kan word nie, is dit al te maklik aangepas om te verseker dat die kogensie van 'n voorafbepaalde verhaallyn ongestoord is. Aan die einde van die sewentiende eeu, of kort daarna, het iemand selfs so ver gegaan om te vernietig wat hy as 'n besonder onaangename bewys beskou het.
Die slagoffer van hierdie vandalisme was 'n kort gedeelte in die Kroniek van Melrose, die enigste kroniek uit Skotland in die twaalfde en dertiende eeu wat oorleef in die manuskrip waarin dit oorspronklik geskryf is. Onder die jaar 1072 is in die Kroniek opgemerk dat Mael Coluim Cenn Mór, die koning van die Skotte, toe hy met William the Conqueror in Abernethy 'sy man geword het'. Hierdie eksplisiete verklaring in 'n Skotse bron van 'n Skotse koning se slagting aan 'n koning van Engeland was te veel vir ons leser om te dra; in desperaatheid het hy die afskuwelike woorde homo suus devenit heeltemal weggeskraap, 'sy man geword' en 'n lelike leë ruimte en 'n onvolledige vonnis agtergelaat. Die oorspronklike lesing is egter bewaar in die eerste gedrukte uitgawe van die Kroniek, in 1684 gepubliseer.
Dit is algemeen om te sê dat elke poging om die verlede te rekonstrueer, gerig word aan die outomatiese aannames of bewuste konsepte waarop 'n outeur afhanklik is. Dit is maklik om te wys op die beperkings van 'n partydige vertelling van die Skot-Engelse verhoudings; dit is baie minder eenvoudig om 'n vakkundige konstruksie te kritiseer wat die gewig van geslagte boeke en referate dra. Wat die verhouding tussen Mael Coluim Cenn Mór en William the Conqueror en hul opvolgers betref, het historici dit geïnterpreteer binne 'n konseptuele raamwerk wat in die wetenskaplike bloedstroom was voordat Geskiedenis vir die eerste keer in universiteite geleer is. Hierdie raamwerk is feodalisme. Die kern van wat feodalisme beteken en hoe dit gebruik is in die konteks van die verhouding tussen die konings van die Skotte en die konings van Engeland, kan geïllustreer word deur te verwys na 'n boek oor die Middeleeuse Skotland wat in 2000 verskyn het. Daar word verduidelik dat:
Feodalisme was in wese 'n stelsel van persoonlike verhoudings. Op die boonste vlakke van die samelewing het dit normaalweg die vorm aanneem van die toekenning van grond deur 'n superieure heer, dikwels die koning, aan iemand wat 'n vasaal genoem word, wat hulde gebring het en die heer gesweer het en in werklikheid beloof het om 'sy man te wees'. en om getrou aan hom te wees, en onderneem om spesifieke dienste te verrig wat normaalweg (hoewel nie altyd nie) van militêre aard was, soos diensplig in die oorlog en die uitvoering van garnisoenediens in kastele.