Is aanpasbaarheid ons grootste vyand of vriend?Werkers het vir dae in Centurion gestaak. (Foto: Mohlaloga the Les/Twitter) Anoniem skryf: Na 5,5 miljoen besluite en aanpassings, pak ek die daaglikse 40 km lange eksodus aan na my werksplek. Ja, dit is my besluit om te kies om ver te pendel tussen werk en tuis, maar dit is ook ŉ weldeurdagte besluit, so ek aanvaar my verantwoordelikheid in dié lang pendelreise. Aanpassings om genoeg te rus, minimaliseer sosiale geleenthede om werklik uitgerus te wees en die beste pakket aan te bied vir my pasiënte. Post-pandemie aanpassings as gevolg van geneeshere se uitbranding. Aangekom in Lyttelton, Centurion, net om te ontdek dat die omgewing nou al dae lank, onderskeidelik sonder krag en water sit weens protesaksies.. Hierdie protesaksies het gepaard gegaan met groot verwoesting en anargie -deur munisipale werkers. Ek het vinnig navorsing gedoen om die oorsprong van hulle frustrasies te vind, maar kon nie antwoorde kry nie.. Ek neem dus aan wanneer ŉ groep verwoesting saai, dit heel moontlik is omdat daar iewers ŉ behoefte (of aanspraak?) -aan finansiële verhoging in hulle harte is. Hulle vloer- en straatstuipe veroorsaak dat ons, een van die mikro-sakeondernemings in die omgewing, byna twee dae se inkomste verloor. Twee dae se inkomste sou waarskynlik ŉ paar jaar terug veel makliker gewees het om te verwerk, maar na die pandemie en die rippel effek daarvan op die ekonomie, is dit ’n “tall order”. post-pandemie met al die reeks rippel-ekonomiese effekte daarvan is dit “it’s a tall order”. Twee dae se inkomste wat ingesluk is, eis sy tol met die groot eksodus wat tans plaasvind na die Wes-Kaap. Wat ek kan verstaan, want die munisipaliteite in die “Suidland” word verseker beter bestuur. Onmiddellik is ons hele spannetjie in aanpaspaarheidsmentaliteit. Pasiënte word geherskeduleer en dan word daar beplan vir die beste plan B vir elektrisiteit; is dit ŉ kragopwekker of sonpanele? Gesprekke word ook gevoer oor JoJo-tenks en pompe vir water. Dalk is ons verkeerd? Is dit juis aanpasbaarheid wat ons dryf na hierdie punt toe? Ons ry die sinkgate in die pad mis. Ons maak plan B om in te staan vir die mislukkings van munisipaliteite. Dalk moet ons leer om, soos die betogers, ook anargie te begin saai totdat ons stem gehoor word? Ons gaan koop ŉ koffie by die plaaslike vulstasie net om die werksmoreel te lig. Ek praat met die bestuurder. Sy lig my in dat hulle ook al dae sonder elektrisiteit sit en nou ŉ kragopwekker gebruik daarvoor. My geestesoog sien alreeds hoe anoreksiese sakeondernemings nog meer leeg gesuig word. Ek vra haar: Het julle al geveg daarvoor? Het julle al op sosiale media iets geplaas? “Nee”, antwoord sy. Ek het empatie daarvoor, want wanneer ons in oorlewingsmentaliteit is, is ons kapasiteit beperk. Wonder wanneer gaan ons die middeweg vind? Ons wil nie anargie veroorsaak nie. Hoe gaan ons, as boerenasie, leer hoe om meer saam te staan, op te staan, al is dit deur die gebruik van sosiale media? Miskien is dit tyd om te besef aanpasbaarheid is ons eie grootste finansiële en emosionele vyand.