Dit is ‘n wonderlike gewaarwording en sonderlinge ervaring om na vyftig jaar in die bediening vanmôre die evangelie van God se genade aan u te bring. Vanselfsprekend staan ek vanmôre hier met ‘n diep dankbare hart teenoor die Here vir wat ek oor die vyftig jaar van Hom ontvang het en dat Hy my as klein instrument in sy groot koninkryk gebruik het. Dankbaar ook teenoor my vrou en kinders en kleinkinders en familie wat in hierdie tyd saam in die koninkryk gedien het. Dankbaar ook vir wat ek van my ouers en grootouers ontvang het.
Die groot vraag is nou: waaroor wil Paulus graag vir oulaas met die ouderlinge praat? Iemand se laaste woorde word tog altyd as besonder belangrik beskou. Want of hulle vir Paulus weer sal sien, is onwaarskynlik, hy is op pad na die Jerusalem, die stad van gevaar, die stad van die kruis.
In hierdie verband gebeur daar nou iets interessants in die boek Handelinge, want hier word daar vir die eerste keer verwys na die “bloed van sy Seun”(28). Voorheen in die boek Handelinge, waar die preke van Petrus en Paulus opgeteken is, word deurgaans verwys na die opstanding/opwekking van Jesus as die evangelie. Só belangrik was die opstanding van Jesus, as oorwinning oor die dood, dat dit as die volle evangelie beskryf is (vgl Rom 10:9; 2 Tim 2:8). Hiér word vir die eerste keer in Handelinge na die kruis van Christus as evangelie verwys. Ons kan dus sê dat kruis en opstanding die twee skarniere is wat die deur van die evangelie oopmaak. Sonder die oorwinning van Christus oor die sonde en die dood is daar geen evangelie nie.
Die tweede omskrywing van sy lewenstaak waarna Paulus hier verwys, is: hy het oral die koninkryk (van God) verkondig (kerussoon)(25). Dit is ‘n ander manier om dieselfde saak te sê (kyk 19:8).
Die koninkryk van God is die belangrikste saak op aarde. Dit vertel ons dat God se nuwe wêreld aangebreek het, ‘n wêreld met ander waardes, ander norme, ander standaarde, ander lewenstyle, ‘n wêreld van geloof, hoop en liefde, ‘n wêreld van vrede, vreugde, versoening, vryheid en geregtigheid (Rom 14:17). Hierdie nuwe wêreld van God het in ons gebroke aardse werklikheid ingebreek met die koms van Jesus Christus, met sy kruis en opstanding, en met die koms van die Heilige Gees, wat ons lewe nuut maak.
Paulus gebruik ‘n derde omskrywing van sy lewenstaak, naamlik dat hy nie nagelaat het om die heilsplan van God in volle omvang te verkondig nie (anaggeilai)(27). God se plan met die wêreld is ‘n heílsplan, ‘n goeie plan, ‘n plan van uiteindelike en volle welsyn. God koester nie slegte gedagtes teenoor die mens nie. Aan die kerk in ballingskap sê die profeet Jeremia dat die Here vir sy volk voorspoed en nie teenspoed nie beplan; die Here wil vir hulle ‘n toekoms gee (Jer 29:11). Dieselfde gedagte vind ons ook by die profeet Esegiël: Dit is nie die wil van die Here dat die mens moet sterf nie, maar dat hy hom bekeer en bly lewe (18:32). Juis hiérmee het Jona soveel moeite gehad toe hy die oordeelsboodskap van die Here aan die vyande van Israel, die Nineviete, moes bring: Hy het geweet die Here is ‘n genadige en barmhartige God, lankmoedig en vol liefde en Een wat maklik afsien van die straf wat Hy aangekondig het (Jona 4:2).
Vir lang tye in die kerk is daar gedebatteer oor wat nou eintlik die belangrikste is: die vermeerdering en groei van die kerk, met ander woorde, sendingwerk, of die bewaring en versorging van die gemeente. Moet jy hou wat jy het, of moet jy soek na wat jy nog nie het nie? In die kerkgeskiedenis was daar altyd die neiging om die klem eerder te laat val op bewaring as op vermeerdering. Maar dis ‘n foutiewe benadering, want álbei is belangrik. Vermeerderend moet die kerk bewaar, en bewarend moet die kerk vermeerder.
So vra die Here ook vanmôre aan u en my: gee jy voldoende om vir die armes, in hierdie gemeente en ook buite hierdie gemeente? Is jou hart oop vir die armes? Daar word bereken dat daar meer as ‘n 1000 miljoen armes in die wêreld is - en ook baie in Suid-Afrika.
Oorskou ‘n mens jou eie bediening van 50 jaar in die lig van bogenoemde, kan jy minstens drie groot leemtes en tekortkomings uitwys. Hierdie waarneming geld vir my persoonlik, maar ook vir die GKSA in die algemeen en selfs vir elke kerk in die wêreld.
Ons het in die vorige politieke bedeling klem daarop gelê dat ‘n politieke beleid regverdig moet wees, sonder om indringend genoeg te vra: Ís ons beleid regverdig? Soos ons vandag moet vra: is die heersende kru vrye-mark sisteem goed vir die wêreld en vir ons land? In 1989 het die kommunisme (sosialisme) geval, maar sedert die ekonomiese krisis van 2008 slinger die Westerse wêreld soos ‘n dronk man.
Daar kom tye in die lewe dat ons baie konkreet moet wees, soos toe Paulus vir Petrus voor die hele gemeente gesê het: Nou is jy op ‘n dwaalspoor! Of soos die profeet Natan vir Dawid: Jy’s die man! Jy’s die moordenaar! Of soos Christus vir Petrus: Gaan weg agter my! Jy’s vir My ‘n Satan (teenstander)! Dat ons vir die groot maatskappye en myne en munisipaliteite moet sê: Jy’s die sondebok! En dan kan ons die vinger ook maar na onsself wys en sê: Jý’s die man/vrou! Ék moet my lewenspatroon verander en skoon lewe. Christus het my immers bevry en sy Gees maak van my ‘n nuwe mens wat op ‘n nuwe manier behoort te lewe.
As mens ouer word, broer en suster, besef jy die uurglas loop leeg en jy is ‘n dag nader aan die einde, of beter, ‘n dag nader aan ‘n nuwe begin. Jy’s in die vertreksaal, maar op pad na die ontvangsaal. Jy kyk terug op jou lewenstaak en besef hoeveel swakhede en leemtes daarin te sien is en jy vra die goeie God om dit te vergewe – en die goeie pogings te seën.
Maar jy is ook innig dankbaar om vanmôre saam met ‘n gemeente van Christus nagmaal te vier, die maaltyd wat ons almal herinner aan God se groot genade en vrye vergifnis, die maaltyd van die koninkryk, die maaltyd wat God se volle heilsplan voor ons oopsprei.