Dementia was bekend as "die stille epidemie", Maar dit is nie meer stil nie. Dit het die onderwerp geword van oënskynlik oneindige bespreking, byvoorbeeld met 12 stories oor demensie of 'n geneesmiddel vir dit in een Britse koerant in een week alleen. A opvolging van opnames deur Saga het getoon dat ons meer bang is om dementia op ou ouderdom te ontwikkel as enige ander voorwaarde, insluitend kanker, en die taal wat ons gebruik om daaroor te praat: "rou horror"En"lewende dood"Praat volumes van die diep ongemak, die vooruitsig van dementie roer.
Daar kan geen twyfel wees dat dit dikwels 'n verskriklike toestand is vir beide die pasiënt en diegene wat naby hulle is, wat almal van vrede, waardigheid, genot en hoop beroof en die geeste van versorgers oor maande of jare van stryd verpletter. Maar die hou wat die vooruitsig van dementie op ons kollektiewe verbeelding het, kan gewortel word in iets meer fundamenteel as ons vrees vir siekte - dit uitdagings ons diepste kulturele aannames. Ons leef in 'n "hiperkognitiewe" samelewing, as mediese etikus Stephen Post genoem dit, waarin rasionele denke en samehangende geheue kernwaardes is. As die maatstaf van ons menslikheid "Ek dink, daarom is ek", Wat is die menslike status van iemand wie se vermoë om te dink is benadeel?
Verdere refleksie gee ander maniere waarop 'n persoon met demensie nie ons begrip van wat 'n persoon behoort te pas nie. Byvoorbeeld, retoriek van politieke en burgerregte (en uiteindelik die hart van ons regstelsel) hang af van die idee van outonome individue wat op voorneme optree, elk met 'n samehangende sin van hul eie voorkeure en vryhede. Die aktiwiteit van burgers as skerp produsente en (belangriker) verbruikers van hoë-waarde fisiese en kulturele produkte is die grondslag waarop ekonomie en nywerheid gebou word. Laastens is die waargenome sosiale waarde, en tot 'n mate ekonomiese waarde van enige individu, nou gekoppel aan hul gewilligheid en vermoë om tred te hou met 'n hoogs komplekse en vinnig veranderende samelewing.
As die soort mens wat ons erken en waardeer, is iemand wat duidelik dink, onthou akkuraat, konsekwent verbruik en vinnig aanpas, dan is dit duidelik dat 'n persoon met 'n diagnose van demensie die vooruitsig van 'n soort van sosiale en kulturele dood, benewens die beserings en ly aan die toestand self.
Dit is 'n baie goeie rede waarom ons bang moet wees vir 'n diagnose van demensie, hetsy vir uself of vir iemand naby ons. Dit is 'n aspek van wat Tom Kitwood, 'n baanbrekernavorser op die gebied van dementia sorg, memorably genoem "kwaadaardige sosiale sielkunde": Die stel aannames en sosiale klimaat wat die identiteit en agentskap van 'n persoon met demensie kan erodeer.
Om hierdie gevoel van vrees te verminder, het die samelewing swaar belê in die soeke na 'n geneesmiddel vir demente, of ten minste 'n behandeling om die tempo van kognitiewe verlies en gepaardgaande simptome te verminder. Dit is natuurlik 'n baie belangrike projek wat 'n groot impak kan hê op die vermindering van die lyding van mense met demensie en diegene wat naby hulle is. Maar dit is 'n langtermynprojek, met onseker uitkomste. Intussen kan ons die oorsake ondersoek en soek na 'n "geneesmiddel" vir die sosiale en kulturele dood wat beide mense met demente en hul versorgers kan benadeel. Dit sal behels dat sommige van die sleutelbeginsels waarop die hedendaagse Westerse samelewing gebou word, in gedrang kom.
Dementia dwing ons om te kies. Gekonfronteer met iemand wat nie meer duidelik kan dink of onthou nie, wat nie 'n verskeidenheid opsies kan konseptualiseer of bydra tot die produktiwiteit van die materiële samelewing nie, moet ons besluit of ons hulle as 'n persoon sal aanvaar of nie. En as ons dit doen, moet ons aanvaar dat ons gewerk het met 'n nou, arm en funksionistiese siening van persoonlikheid wat die regte en belange van denke bevoordeel, verbruikers kies terwyl mense met demensie en ander siektes soos dit gemarginaliseer word. Dit is vanuit hierdie perspektief dat 'n persoon met demensie slegs as 'n "las" op die samelewing verstaan ​​kan word.
Die antwoord is nie om voor te stel dat mense met dementia moet kies vir genadedood, as Baroness Warnock stel berugte voor, maar om ons begrip van die samelewing te verander en hoe verskillende mense daaraan bydra.
Dit mag ons nodig hê om gesamentlik die rol van intuïsie, metafoor en kuns te herwaardeer om ons mens te hou. In die heroorweging van die rol van handel en die verbruiker as ons nader aan 'n tyd van "piek dinge". In die heroorweging van die rol van "kollektiewe geheue" wat beide individue en hele samelewings in kontak kan hou met menslike waardes. En om te leer vertraag in die gesig van 'n ry vir oppervlakkige en doelgerigte doeltreffendheid.
Om 'n samelewing te skep wat mense met dementia waarborg, moet ons 'n kultuur skep wat mense in die algemeen waardeer - iets wat ons almal sal baat.