Die tragiese dood van Phnom Penh se Lake Area - Reisverhale - 2021
In my byna ses jaar van die wêreld reis, is my dae op die meer in Phnom Penh, Kambodja, nog steeds van my gunsteling.
Ek het vir 'n paar dae gekom en beland vir 'n paar weke. Ek het my tyd in die beroemde Number 9-gastehuis op die meer deurgebring, flieks gekyk, 'n paar koue bier gekry, mede-reisigers van regoor die wêreld ontmoet en pragtige sonsondergange oor die meer gekyk. Ons het 'n perfekte uitsig gehad, soos die meerbank in die weste gekyk het. Saans het my vriende (almal van hulle ook in die stad vasgekeer) en ek sou goedkoop Indiese kos eet, poker speel, en na ons plaaslike spook, The Drunken Frog, gaan. Dit was ons "Cheers." Almal het jou naam geken, en ek kon dit alles op my blad plaas.
My ervaring is waarskynlik gedeel deur duisende ander reisigers wat vasgevang het in Phnom Penh se meer distrik. Seker, dit was 'n bietjie seedy - 'n backpacker ghetto as daar ooit een was. Daar was die pushers, die touts, die dreads, bootleg films en goedkoop bier. Maar dit was pret, ontspannend, en 'n plek wat mense saamgebring het.
En dit is nie meer nie.
Beoung Kak Lake is heeltemal ingevul en vernietig. Toe ek hier in 2007 was, was daar gepraat oor die sluiting van die gebied en die inwoners uit te druk sodat ontwikkelaars die meer kon invul en op die grond kon bou. Wel, die gesprek het in aksie verander en vir die prys van $ 88 miljoen dollar, Shukaku Inc., 'n vaste bestuur deur die invloedryke senator Lao Meng Khin (korrupsie, enigiemand?) Het 'n 99-jaar huurkontrak op die meer en die omliggende gebied verkry. .
En daarmee is die gebied se lot verseël.
Ek het gehoor van die afname in die afgelope jare. Die oorblywende sand en die vertrek van sy inwoners. Noudat ek weer in Phnom Penh is, het ek seker gemaak om oor te gaan om te sien wat daar oorgebly het.
En vir die eerste keer in my reise het ek diep hartseer en kwaad geword oor die ontwikkeling. Ontwikkeling kan baie voordele vir 'n gemeenskap meebring, maar hier was die vreeslike verontagsaming van mense en die omgewing te veel. Soos ek die gebied vandag gesien het, het my hart gesink - en is nog gesink. Dit was hartverskeurend om daar te wees.
Gone is die meer, volledig ingevul behalwe vir 'n klein strook besoedelde rioolwater. Wat het eenkeer só gelyk:
Nou lyk dit soos volg:
En vanuit 'n ander hoek:
Gegaan is die hawe wat oor die rivier strek, waar jy die sonsondergang kon sien en met nuwe vriende verbind word terwyl dit deur muskiete aangeval word.
Die twee-dollar, alles-wat-kan-eet-Indiese plek is gesloop:
En my gunsteling kroeg, die dronk padda? Opgerig en toegesluit.
Al wat oorbly van hierdie eens lewendige gebied is 'n klomp geskeurde geboue, leë baie, en hutte. Geboue wat een keer lewendige besighede gehou het, is nou geboue. 'N Paar besighede het aangehou en ek het drie gastehuise nog oopgemaak. Maar daar was minder as 'n handjievol mense. Die gebrek aan touts en tuk-tuk-bestuurders het gepraat dat skare lankal verdwyn het.
'Daar was 'n goeie ontbyt,' het ek na my vriend uitgewys. 'Dit was waar ons poker gespeel het.' 'Daardie paal van die puin was vroeër 'n goeie seekosplek.' 'Ek het hier gebly,' het ek gesê na 'n ander plek.
Ek het deur die ruïnes rondgetrek, en toe ek op die stapel sand staan ​​wat eens die meer was, was ek diep versteur. Daar is 'n gat in my hart waar die meer een keer was.
Ek gee nie om ontwikkeling nie. Plekke verander, dorpe groei, samelewings ontwikkel. Vir die grootste deel dink ek dat ontwikkeling 'n baie goeie ding kan wees, veral wanneer dit reg gedoen word. Maar ek het hier rondgekyk en niks anders as vernietiging en hebsug gesien nie. Die meergebied was die tuiste van duisende mense wat 'n lewe in 'n glad nie-glansryke deel van die stad uitgeoefen het. Hulle het hier besighede bedryf. Opgewekte families hier. Leef lewens wat vernietig is.
Maar soos so dikwels oor die wêreld gebeur, is die plaaslike inwoners vir groot geld gestoot. Inwoners het baie min regsverteenwoordiging gehad. Die wettige stryd oor eminente domein en net vergoeding was 'n farce. Hulle is net vertel om te vertrek, met 'n bietjie vergoeding, en as hulle nie daarvan hou nie, is dit sleg. Dieselfde gebeur in Ko Phi Phi ná die tsoenami, toe die plaaslike bevolking uitgestoot is om plek te maak vir herboude oorde. Kambodja het oor die jare heen geword met korrupte grondooreenkomste. Inwoners word uitgeskop in blatante onwettige bewegings wat selfs mense wat vir die Khmer Rouge wil hê, want "hulle het ten minste 'n plek om te bly." Die inwoners het min vergoeding en baie werkloosheid en skuld.
Ek is hartseer, die meer distrik is nie meer daar nie. Ek wens toekomstige reisigers kan dieselfde groot herinneringe hê.
Maar meestal, ek is hartseer en teleurgesteld in die kortheid van diegene wat 'n meer wil invul, 'n gemeenskap ruïneer en 'n gedeelte van die dorp in die naam van geld vernietig. Daar was geen werklike behoefte om hierdie meer in te vul nie. Die enigste "regte" behoefte was gierigheid.
Terwyl 'n paar gesinne toegelaat word om te bly - net nadat die eerste minister ingegryp het - was duisende meer nie so gelukkig nie. Die meer kon ontwikkel met die gesinne in gedagte en die gebied gered. Maar dit was nie die geval nie.
En so as amptenare hulself verryk in 'n duidelike twyfelagtige en korrupte landooreenkoms, is alles wat almal anders oorgebly het, 'n hoop sand en baie wrok.
nota: Slaan Boeung Kak het die nuutste oor die aanhoudende stryd tussen die inwoners wat probeer om te hou wat van hul huise en die regering oorgebly het.
Kyk die video: Secret War in Laos Documentary Film: Laotian Civil War and . Government Involvement (Desember 2021).