Versindaba » Blog Archive » Peter Holvoet-Hanssen: stadsdigter!
Monday, November 23rd, 2009 | Nuuswekkers. Louis.
Een Kommentaar op “Peter Holvoet-Hanssen: stadsdigter!”
Op 21 Maart verlede jaar was ek en Marlise gelukkig genoeg om die amptelike opening van die Vlaams Fonds voor Letteren se nuwe hoofkwartier te kon bywoon in die geselskap van Peter Holvoet-Hanssen. By die geleentheid het hy sy “Lente”-vers voorgelees en is die muurpaneel met die gedig onthul. Twee aande tevore het Hugo Claus op sy eie versoek gesterf. Onderstaande gedig het uit dié onvergeetlike aand voortgevloei. Graag plaas ek dit as huldeblyk aan Peter en vir jóú verdere leesplesier; met gebreke en al.
n.a.v. Peter Holvoet-Hanssen se voorlesing op 21 Maart 2008
Dat jaargetye bestaan, is nodig, Heer, dink jy sinies
terwyl vriend Peter sy prysvers lees tydens die opening
van ’n nuwe gebou vir het Vlaams Fonds
voor de Letteren –
Julle hoor van die somer wat visryke waters is.
Van die herfs wat witte uilen sneeu terwyl die dood
aan deure pluk. Winter se kwyldrade
teen ’n ruit. En dan, uiteindelik, is dit lente
se beurt: die verdwaalde lied
van ’n nagtegaal, boeke wat bome word. Julle loop
deur kamers vol befondsde titels, kyk na rakke
met vars ammunisie gepak in ’n toegewyde aanslag
op vergetelheid. Retireer oplaas
na buite. In ’n skuilhoek staan julle en rook
terwyl ’n yswind sy reën
straataf dryf –
Om te rook, is eintlik maar om altyd apart te wil wees,
sê sy en ja, deur die venster
kyk julle na die bondels om tafels, die praatjies
wat beleefd geskommel word
in ronde glase. Zet het raam eens open,
liplees sy die gemonteerde vers
teen die muur: Nu wij nog bestaan,
fluister jy die mantra van
en stuur ’n gebluste fakkel
die donker in.
Twee nagte tevore het dit soos nou
droewiglik gereën toe Hugo Claus besluit het.
Genoeg is genoeg. Hy het na die muur
gedraai en – soos afgespreek –
gesterf. Vir ’n oomblik al die strate
wat maande lank om sy hospitaalkamer
vergete lê, hul waardigheid
ontneem: Meester van het leven
koos het uur van zijn dood, proklameer
al die koerantopskrifte
dié nuus –
Na gedane sake.
Hier het Herman de Coninck gebly,
beduie Peter na ’n huis terwyl julle na afloop
van sy voorlesig deur ysreën
koes. Dis ’n gewone huis
in ’n gewone straat. Die kroeg se naam is
‘t Hof van Ellende en by die deur
bied ’n Hugo Claus-gedig teen die ruit
tot gebottelde troos –
want zij word mooier, kouder naarmate ik verder sterf.
Hugo Claus, 1929 – 2008.
uit: “Nu nog”
(c) Louis Esterhuizen