Scott's Seafood San Jose and Hermitage Brewing Fall Beer Dinner Pairing
Pink Pumpkin Beer Fest Weekend AFRIKANERS PRAAT MET DE KLERK (4)
Lees reeks by Afrikaners praat met De Klerk
"Die NP-leiers het hulle keuse klaar gemaak: hulle veg nie meer teen die vyand nie, maar teen dié wat die vyand wil beveg en wil stuit. Hulle, nie die vyand, sal toenemend deur die NP voorgestel en behandel word as “die ekstremiste” en moeilikheidmakers, omdat hulle weier om onderwerp te word aan ’n Kommunisties beheerde ANC-regering... Die gebruik van Art. 29 van die Wet op Binnelandse Veiligheid om persone aan die regterkant aan te hou sonder verhoor, is die begin van ’n proses wat aangeskakel is deur die Kommuniste se druk op die Regering".
In die openbare pers is al minstens drie maal geskryf oor die Regering se geheime agenda.
• In The Sunday Times van 20 April 1975, is in ’n prominente groot berig op bladsy 3 geskryf:
“Die Regering het deur aanvaarding van die hoogs geheime (‘top secret’) Kollektiewe Aksieprogram teen Inflasie homself verbind tot ’n reeks voorstelle wat die ekonomiese en sosiale aangesig van Suid-Afrika kan verander”.
Enige denkende persoon sal homself afvra: Waarom ’n hoogs geheime program teen inflasie? Waarom moet dit geheim wees? Maar belangriker: Waarom ’n program teen inflasie wat Suid-Afrika se ekonomiese en sosiale aangesig moet verander?!
Dit is duidelik dat die program hoogs geheim is, nie omdat dit inflasie moet bekamp nie, maar om ’n ekonomiese en sosiale omwenteling volgens ’n geheime agenda in Suid-Afrika te bewerkstellig. Hieroor hoef nie gespekuleer te word nie. Die feite spreek vanself. Sedert 1975 het inflasie net toegeneem: daar was geen sprake van werklike bekamping nie. Maar die ekonomiese en sosiale aangesig van Suid-Afrika is ingrypend verander as gevolg van die Regering se sosialistiese beleid van gelykmaking van lone, herverdeling van die Blanke se besittings, aftakeling van apartheidsmaatreëls en die toelating van buitelandse inmenging in Suid-Afrika se binnelandse sake.
Dit was derhalwe net ’n politieke program om die Nasionale Party sy beginsels te laat verloën en na links te beweeg volgens ’n hoogs geheime agenda.
• Hierdie hoogs geheime program het blykbaar reeds heelwat vroeër tot stand gekom. The Sunday Tribune van 22 Oktober 1983 het in ’n groot berig geskryf:
“’n Geheime twaalfjaar oue bondgenootskap tussen groot sakeleiers en die Regering is hierdie week onthul”. (Dit beteken die geheime plan het reeds in 1971 in werking getree). Die berig gee besonderhede van geheime samesprekings oor die grondwetlike voorstelle van 1983, en voeg dan by dat dit “net die eerste stap en deel van die verskuilde agenda (‘hidden agenda’) was”.
Wat die betroubaarheid van die berigte bevestig, is dat geen enkele aspek daarvan deur die Regering ontken is nie, hoewel die onthullings uiteraard groot verontwaardiging moes veroorsaak het as hulle nie waar of korrek was nie.
Regering erken geheime agenda
• In elk geval het daar uit die Regering self bevestiging van die berigte gekom. Op 14 Julie 1977 het Nasionale Perskoerante, onder andere Beeld en Die Oosterlig, ’n verklaring gepubliseer wat die destydse Adjunk-minister van Inligting, mnr. Louis le Grange, gemaak het dat die Regering ’n omvattende program goedgekeur het “om rassebetrekkinge te verbeter”. "Die program", het hy gesê, “behels nie net aspekte van kleur- diskriminasie wat verwyder kan word nie, maar ook ander positiewe maatreëls”.
Dit, sou ’n mens verwag het, sou die Regering aan die kiesers voorgelê het om ’n mandaat vir die program te kry. Maar allermins. Mnr. Le Grange sê: “Die Kabinet het besluit om nie die program en sy oogmerke aan te kondig nie, maar van tyd tot tyd en namate dit nodig word en geskik is, van die punte daarin uit te voer”.
Dit is die onomstootlike bewys uit die Regering self dat die NP volgens ’n geheime agenda regeer en dus op ’n manier te werk gaan, waardeur die kiesers in die duister gehou word oor die Regering se beleid en planne.
Die aanklag is selfs leliker, want nie net word ’n geheime agenda van die kiesers weerhou nie, maar word kiesers opsigtelik mislei.
Aan die begin van Februarie 1988 het die NP groot ruimte in sommige koerante gekoop om sy beleid te adverteer. In Die Noordwester (Lichtenburg) het die advertensie onder andere gelui:
“Die NP dring egter aan op die beskerming van Blankes se belange. Die NP is nie bereid om toe te laat dat die Blanke bevolking ondergeskiktes word in die land waar hulle vry geword het nie. Dit is ’n onwaarheid dat die NP afgesien het of begin afsien van sy aandrang op ’n gemeenskapslewe vir alle gemeenskappe. Terwyl ruimte op talle terreine geskep word vir die uitbouing van vrye assosiasie vir dié wat wil, vereis die NP dat ’n grondpatroon van eie woongebiede gehandhaaf word, dat eie staatskole nie in gedrang kom nie, en dat verdringing voorkom word, onder meer ook deur die instandhouding van eie geriewe”.
Om in die lig hiervan te beweer, soos De Klerk doen, dat hy ’n mandaat het om die Wet op Afsonderlike Geriewe te herroep, Blankes se hospitale rasgemengd te maak, Nieblankes in Blanke staatskole te laat indring, en die Wet op Groepsgebiede kragteloos te maak, is politieke galgehumor. Dit is selfs ’n Derdewêreld-potentaat onwaardig.
Sulke politiek het geen aanspraak op openbare eerbaarheid en demokratiese waardes nie. Dit is bedrogpolitiek, wat pas by die Kommuniste. Sulke oneerbaarheid is vreemd aan die Nasionale Party-leiers vanaf genl. JBM Hertzog tot dr. HF Verwoerd, en sulke politieke metodes is ’n skandvlek op die Afrikanervolk se openbare lewe.
Hervorming en onderhandeling tot ondergang
Daar kan aangeneem word dat die Nasionale Party onder De Klerk finaal ver na links oorgeskuif het. Hy het al die basiese waardes, sentimente en aksiome aanvaar wat die liberalisme met die Kommunisme deel, en is veel nader aan die ANC en die SA Kommunistiese Party as aan die Nasionale Party van Malan, Strijdom en Verwoerd.
As die De Klerk-bewind voortgaan op sy huidige weg, moet dit eindig in ’n Kommunisties-behs^de ANC-regering oor Suid-Afrika. Die slotsom is onvermydelik uit vers'kfeie oorwegings. Die eenvoudigste daarvan is dat die hele eietydse geskiedenis van Suider-Afrika, vanaf die sluipmoord op dr. HF Verwoerd, sigbaar daarop dui: die Kommunistiese verowering van Mosambiek, Angola, Rhodesie en Suidwes-Afrika was die nodige voorwaarde om Suid-Afrika blootgestel te kry vir verowering.
Ook John Vorster het dit openlik erken in sy ope brief van 18 Maart 1974, net voor die 1974-algemene verkiesing. Hy het geskryf:
“In die geval van Suid-Afrika weet ons ook dat ons vanweë ons strategiese ligging en die rykdom van ons bodem ’n gesogte prys is vir Kommunistiese oorheersers en hul linkse meelopers. Trouens, die gepoogde oorrompeling van Rhodesië, Angola en Mosambiek is maar net die voorspel vir onderwerping van Suid-Afrika self".
Geen redelike oorweging kan hierteen ingebring word nie. Suider-Afrika moet volgens ’n sekere beplanning een Kommunistiese blok word, en Suid-Afrika is die enigste stuk wat nog in die Kommunistiese legkaart van Suider-Afrika moet kom.
“Die Kommuniste”, skryf prof. Leo Raditsa in Prisoners of a Dream, “dink nooit aan Suid-Afrika alleen nie, maar aan die hele Suider-Afrika”.
Langs watter weg dit moet geskied en hoe lank die verwagting is dat dit sal duur, kan nie met sekerheid gesê word nie, maar met stelligheid kan aanvaar word dat dit eerder vroeër as later sal gebeur, indien die proses nie gestuit word wat in Februarie 1990 aangeskakel is nie.
Groter vyandigheid na regs
In sy gevestigde en openbaar sigbare bondgenootskap met die ekstrak van linkse politiek sal die Nasionale Party onder De Klerk noodwendig ’n al groter vyandigheid na regs moet openbaar.
Net soos die Nasionale Party vanuit sy vroeëre regse oriëntasie ’n vyandigheid teenoor die liberalisme en Kommunisme gekoester en met mag teen hulle geveg het, so sal die party nou uiteraard ’n al erger vyandigheid na regs openbaar en algaande met alle mag tot sy beskikking na regs veg.
Die venynigheid van die aanvalle sal aanhoudend verhewig word, omdat die bestaan van regse weerstand en opstand aandag vestig op die Nasionale Party se politieke verraad, en die leiers van die party daarom die stemme van regs ten alle koste sal wil doodsmoor. Daarby moet die NP- leiers hulle verraad regverdig deur die weerstand daarteen voor te stel as uit die bose en as ’n gevaar vir wet en orde.
Die NP-leiers het hulle keuse klaar gemaak: hulle veg nie meer teen die vyand nie, maar teen dié wat die vyand wil beveg en wil stuit. Hulle, nie die vyand, sal toenemend deur die NP voorgestel en behandel word as “die ekstremiste” en moeilikheidmakers, omdat hulle weier om onderwerp te word aan ’n Kommunisties beheerde ANC-regering. Al die maatreëls wat vroeër deur die Nasionale Party teen die Kommuniste en hulle handlangers toegepas is, sal al hoe meer teen die regse verset toegepas word totdat die Afrikanervolk aan ’n Kommunistiese regering uitgelewer is vir vernietiging — tensy die politieke verraad betyds gestuit word.
Oorlog teen Afrikanernasionalisme
Die gebruik van Art. 29 van die Wet op Binnelandse Veiligheid om persone aan die regterkant aan te hou sonder verhoor, is die begin van ’n proses wat aangeskakel is deur die Kommuniste se druk op die Regering. En dit is noodwendig dat waar hierdie eerste stap gedoen is, die volgende en die volgende en die volgende tree op die weg gegee sal word, totdat die Regering saam met die Kommuniste in ’n totale oorlog teen Afrikanernasionalisme sal wees.
Dat daar ’n baie snelle eskalasie van botsing sal wees, is byna seker. De Klerk het reeds gesê “die pas van verandering moet byna asemrowend wees” en “die verandering moet onomkeerbaar wees”.
Dit is duidelik dat hy die pas van sy “hervorming” asemrowend wil maak ten einde te verhoed dat na regs weerstand al sterker opbou. Maar namate die werklike aard van die NP-regering se geheime agenda al duideliker word, en mense die volle omvang van die politieke verraad insien, sal juis die snelle pas van “hervorming” al hewiger weerstand uitlok.
En die dreigement van onomkeerbaarheid beteken dat as langs demokratiese weg dus niks vermag kan word nie, daar met ander middels teen die verraad geveg sal word.
Dit is waarskynlik een kant van die toestand wat sal ontstaan, en wat as een van die redes aangevoer sal word waarom daar ’n tussentydse regering van die NP en die ANC gevorm moet word ten einde “die geweld te bekamp”.
Die ander kant is dat in die Swart bevolking die Kommunistiese Party, met behulp van Cosatu, die UDF en die MDM deur middel van stakings, massa-demonstrasie, skole-onlus en plakkery ’n program sal volg om die land onregeerbaar te maak, en dit van daardie kant ook as hefboom te gebruik om ’n tussentydse regering af te dwing.
Sodra ’n tussentydse regering van die NP en die ANC tot stand kom, sal die inlywing van Umkontho we Ziswe by die Veiligheidsmagte ’n hoë prioriteit word, omdat die lojaliteit van die bestaande Weermag en Polisie aan so ’n tussentydse regering nie aanvaar sal word nie.
Dit sal tegelyk die wapen wees vir aandrang op “die rol wat die internasionale gemeenskap moet speel”, soos dit in die ANC/SAKP se Harare-verklaring lui. En daaruit sal die ontbinding en ontwapening van die kommando’s en burgermagte in Suid-Afrika moet volg, soos in Suidwes-Afrika, om plek te maak vir ’n VVO-mag, oor die samestelling en omvang waarvan daar reeds bespiegelende aanduidings is.
Medeseggenskap aan Mandela
Waar in hierdie bespreking die totstandkoming van ’n tussentydse regering ’n sleutelfaktor is in die ontplooiende proses, is dit nodig om enigsins te verwys na die gronde waarop dit gepropageer word. Die argument is dat by die onderhandelings oor ’n grondwetlike bestel die NP net as ’n party op gelyke voet met die ANC moet staan, en derhalwe nie tegelyk die regering van die land kan wees nie. Daar moet dus ’n tussentydse regering wees, “wat toesig hou oor die opstel en aanvaarding van ’n nuwe grondwet, en ook die land regeer in die oorgangstadium na ’n nuwe regering”, soos dit in die ANC se Harare-verklaring lui.
Daar kan verwag word dat so ’n tussentydse regering stelselmatig oor ’n betreklik kort tydsverloop ingebring sal word, beginnende met een of ander amptelike status wat aan Nelson Mandela gegee word om aan hom medeseggenskap in regeringsbesluite te gee.
Flitse van geheime agenda
Van Zyl Slabbert, wat klaarblyklik noue verbintenisse met die ANC en die SAKP het, en tegelyk toegang tot bronne binne die Regeringsgeledere, het aan ’n linkse publikasie van 6 Julie 1990 verklaar dat “’n stelsel van gemeenskaplike besluitneming tussen Mandela en De Klerk reeds teen Augustus of September vanjaar kan ontstaan.”
Dit is kennelik ’n aanduiding van ’n gesamentlike regering van die NP en die ANC/SAKP. Slabbert het daaraan toegevoeg: “Een of ander titel vir Mandela is onvermybaar”; “Mandela en De Klerk sal baie gou moet begin saamwerk om wettigheid aan die oorgangsfase van wit oorheersing na ’n demokrasie te gee”, dit wil sê, magsoordrag aan ’n Kommunistiese Swart regering, soos in Zimbabwe en Namibië. Dit is flitse van die geheime agenda van De Klerk en Mandela, en tegelyk ’n aanduiding van die “asemrowende” vaart waarmee beweeg gaan word om regse verset vooruit te loop en te verhoed dat die politieke verraad en die daarstelling van ’n Kommunisties beheerde ANC-regering gestuit word.