May het Vrydag aangekondig dat sy op 7 Junie as leier van die Konserwatiewe Party sal bedank. Dan sal haar party 'n nuwe leier moet aanwys, wat May vervolgens ook as premier sal opvolg.
Die reeks flaters wat gelei het tot haar val – en die politieke chaos waarmee Brittanje se uittrede uit die Europese Unie (EU) gepaard gaan, het al begin toe sy in 2017 'n vervroegde verkiesing uitgeroep het.
Daarmee het die Tories hul volstrekte meerderheid in die parlement verloor, en met dié minderheid moes sy die ondankbare taak van Brexit aanpak.
Agterna bekyk, was dit 'n gifbeker wat byna énige premier se rug sou breek. Sy moes staatmaak op 'n onherroeplik verdeelde Konserwatiewe Party wat in allesbehalwe naam geskeur het tussen die pro- en anti-EU-faksie.
Tussen die duiwel en die diep blou see is die Britse politiek in 'n volslae chaos.
'n Poging om steun by die ewe verdeelde Arbeiders te kry het ook op die rotse gestrand.
Die gevolg was stemming ná stemming in die parlement waarin geeneen van die moontlike rigtings ooit 'n meerderheid kon kry nie.
Daar is geen meerderheid vir Brexit mét of sónder 'n behoorlike ooreenkoms nie, geen meerderheid vir 'n tweede referendum nie, geen meerderheid vir die idee om dan maar in die EU te bly nie.
May is nie die enigste verantwoordelike nie, maar sy was by wyse van spreke voorsitter van die vergadering wat in 'n voortdurende politieke vuisslanery sonder enige konstruktiewe vordering na enige kant ontaard het.
Onder die Tories gaan daar nou dik strome bloed vloei in die stryd om May op te volg. Die man wat tans die beste kans staan, is die flambojante Boris Johnson, wat al sedert sy loopbaan as joernalis bekendheid verwerf het vir sy vermoë om skaamteloos en flagrant te lieg.
Wie ook al in 10 Downing Street intrek, sal egter met dieselfde probleme te make kry as dié wat May se rug gebreek het.