Akonietplant - plant en versorg, groei in 'n blombedding, soorte en foto's - Interessant
Akoniet (lat. Akoniet), of vegter - behoort tot die soort kruidagtige meerjariges van die Buttercup-familie, waarvan die verteenwoordigers hoofsaaklik in Noord-Amerika, Asië en Europa groei. Tans is meer as 300 plante van die genus beskryf. Aconite word gekweek vir dekoratiewe en medisinale doeleindes.
U sal in hierdie artikel leer oor die geskiedenis en eienskappe van die worstelaar, hoe om dit te kweek en hoe om dit te versorg.
Die geskiedenis van die genusnaam is nie seker nie. Daar is ten minste twee variante van oorsprong: van die woord wat in Grieks "krans", "rots" beteken, en van die woord wat vertaal word as "pyl". En daar is ook 'n mitiese verklaring vir die naam: Hercules het die drie-koppige hond Cerberus uit Hades na sy volgende prestasie voltooi, en hy het losgebars en alles rond gespat met sy giftige speeksel; op die plekke waar die druppels op die grond geval het, het die hoë en deur en deur giftige plante vinnig opgekom, wat akoniete genoem is, aangesien alles naby die stad Akoni gebeur het. En akoniet is 'n vegter genoem in ooreenstemming met die Skandinawiese legende: hy het na bewering grootgeword op die plek waar Thor, wat die giftige reptiel beveg het, aan haar byt gesterf het.
Die giftige eienskappe van akoniet
Die mensdom het lank gelede geleer om akonietgifstowwe te gebruik: hulle het pylpunte gesmeer en voedsel en water vergiftig, wat bedoel was vir die vyand of groot roofdiere. Hulle sê dat die glorieryke Timur ook gesterf het, vergiftig deur 'n kopdop wat deur akonietgif geweek is. Nie net die organe en die sap van die plant is giftig nie, maar selfs die reuk daarvan: die Romeinse soldate het die bewussyn daarvan verloor en ly aan kwaai braking.
Die oorsaak van die giftigheid van die vegter is die alkaloïede wat in die samestelling daarvan ingesluit is, wat verlamming van die asemhalingsentrum by lewende wesens veroorsaak, gepaard met stuiptrekkings.
Hoe warmer die klimaat waarin akoniet groei, hoe giftiger is die plant, maar in koel toestande kan die stoeier sy gevaarlike eiendom heeltemal verloor. In die Skandinawiese lande word beeste byvoorbeeld met akonietgras gevoer. En in die middelste baan word kulturele akoniet in vrugbare grond na 'n paar seisoene heeltemal skadeloos.
Op die foto: Aconite blom
Akoniet is 'n familielid van larkspur en bordeaux, maar die sigomorfiese blomme verskil van die klassieke botterblomblomme en lyk meer soos die kerse van die boontjieplantlupien. Onreëlmatige blou, room, geel, pers of wit stoeierblomme vorm gewoonlik 'n piramidekop of 'n groot rasem, wat soms 'n halwe meter lank word.
Op die foto: Lupin
Die wortelstelsel van die stoeier is wortelstok of wortelknolagtig. Sy wortels dring deur tot 'n diepte van 5-10 tot 30 cm. Aconite se lote is gewoonlik reguit, van 40 tot 160 cm hoog, maar in wingerdstokke kan dit tot vier of meer meter word. Vingerverdeelde, gelobde of gedissekteerde donkergroen blare word afwisselend op die stingels gerangskik. Die vrugte van die vegter is pamflette met klein sade wat hul ontkieming vir tot anderhalf jaar nie verloor nie.
Bye neem akonietnektar in uitsonderlike gevalle, net as daar geen ander sagte plante in die omgewing is nie: die gif van hierdie plant is gevaarlik vir insekte.
Hoe om akoniet in die tuin te kweek
Dit is nodig om die saad van die stoeier onmiddellik te saai nadat dit voor die winter versamel is in 'n skaduryke omgewing met klam grond. In die lente sien u vriendelike lote. As u besluit om die saai vir die lente uit te stel, is dit raadsaam om 'n tweestadige behandeling van die saad warm en koud uit te voer: gedurende 4-5 weke word die saad op 'n temperatuur van 20-25 ºC gehou. , dan word hulle vir drie maande in koeler toestande geplaas - 2-4 ºC, en aan die einde van die winter word dit in 'n houer met saailinge gesaai.
Op die foto: Groeiende saailinge van akoniet
In die ontwikkelingsfase van saailinge word pare ware blare in aparte bekers of in 'n ruimer houer geplant, met 'n stap van 10-12 cm. Jong akoniete word in die herfs in die tuin oorgeplant. As die saad nie voor die saai gestratifiseer word nie, maar bloot in die lente in die grond gesaai word, sal dit eers na 'n jaar uitspruit, en selfs nie almal nie. Maar selfs as u alles reg doen, en die stoeier goed sal ontwikkel, sal u sy eerste bloeiwyses eers in die derde of vierde seisoen sien.
Oorplanting van saailinge na 'n blombedding
Akoniete verkies effens suur en deurlaatbare sanderige leem of ryk leemgrond. Om die dreineringskwaliteit te verbeter, moet die losmaak van organiese komponente - turf, saagsels of sand - by chernozem en kleigrond gevoeg word om die dreineringskwaliteit te verbeter, omdat 'n vegter siek kan word van oortollige vog in die grond. Saailinge word geplant in gate met tussenposes van 30-35 cm.
Die versorging van 'n stoeier in die tuin
Aconite sal met dankbaarheid reageer op u besorgdheid: in uiterste hitte en langdurige droogte, moet die stoeier natgemaak word, en nadat dit bevochtig is - die grond losgemaak en gekruid word. Aconite hoef nie gereeld gevoer te word nie: in die lente, om die blomme van die plant helderder te maak, voeg 'n bietjie kompos by onder elke bos, en in Julie, wanneer die stoeier blom, gooi die gebied met 'n oplossing van 'n gebalanseerde minerale kunsmis. Organiese deklaag sal die plant ook nie skade berokken nie: dit is raadsaam om die tuinbed gedurende die somer verskeie kere met gras, hoë turf of humus te bedek.
Wees versigtig: akonietknolle ruik na peperwortel, en die blare van jong plante lyk baie soos seldery, dus is die giftige vegter maklik om te verwar met 'n tuingewas!
Om die aantreklikheid van akoniet te behou, moet u verlepte bloeiwyses uit sy bosse verwyder, maar as u van plan is om stoeiersaad te versamel, plaas gaas sakke op die mooiste kerse sodat die ryp sade nie op die grond verkrummel nie. Met die aanvang van die laat herfs word die grondgedeelte van die plant afgesny en 'n hoop droë turf van 15-20 cm hoog word oor die risoom gegooi, wat die oorblyfsels van die bos heeltemal moet bedek. So 'n skuiling sal voldoende wees vir rypbestande akoniet om die winter veilig te kan oorleef.
Voortplanting van akoniet
Akoniet word nie net deur die saadmetode vermeerder nie, maar ook vegetatief: steggies, die bos verdeel, knolle.
Om die versiering van die vegter te handhaaf, is dit raadsaam om dit op te grawe en in die lente elke vier tot vyf jaar te plant, die bos verdeel met 'n skerp mes in stukke. Voordat u die risoom verdeel, sny die lote af en laat drie tot vier knoppies op elkeen. Afdelings en wonde aan die wortels word met 'n swamdoderoplossing behandel en met steenkoolpoeier besprinkel, waarna die delenki in vooraf voorbereide gate gesit word.
Knolle akoniet word vroeg in September in die grond geplant en lê twee in elke gat uit. Nadat die gate gevul is, word die gebied natgemaak.
Vir steggies Aan die einde van die lente word lote uit die stingels van akoniet gesny, in 'n mini-kweekhuis geplant, en wanneer die steggies gewortel is en nuwe blare daarop begin verskyn, word jong plante in die grond geplant.
Ons herinner u daaraan: die stoeier is giftig, dus moet alle manipulasies met handskoene gedoen word, en aan die einde van die werk moet u u hande deeglik met seep en water was.
As u nalatig na 'n stoeier omsien of onder bome groei, kan die stoeier slaan slakke, plantluis, blaar, wortelknoopaalwurms en ander plae, en as gevolg van siektes, is meeldou 'n gevaar vir die vegter. Verwyder siek of plaagbesmette monsters van die terrein en behandel die res van die plante met 'n geskikte voorbereiding - swamdoderoplossing vir swamme of insekdoderoplossing vir insekte.
Word meestal in kultuur gekweek:
Kom uit die suide of uit die middel van Europa. Dit bereik 'n hoogte van 130 cm, sy reguit lote vorm 'n piramidebos wat tot 70 cm in deursnee word; blink, digte, vyf- of sewe-delige blare is in donkergroen geverf, en blou-wit of donkerblou blomme met 'n deursnee van 4-5 cm vorm 'n lang kwas. Gewilde variëteite: Eleanor (wit blomme met 'n rooi rand), Rubellum (pienkerige blomme), Album (romerige blomme), Newry Blue (diepblou bloeiwyses) en Carneum (pienk-beige blomme).
Op die foto: Akoniet in die tuin
Meerjarig met reguit, gegroefde en kragtige lote tot twee meter hoë, groot blare, bestaande uit vyf of sewe diamantvormige ongelyke lobbe en groot trosse stowwerige pers blomme. Die aantreklikste is die vroegblomende Ivorine-variëteit, wat ongeveer 60 cm hoog is: dit het romerige blomme en aantreklike blare.
Fisher se akoniet
Groei in die Verre Ooste. In hoogte bereik sy kaal, reguit en ronde lote in dwarsdeursnee anderhalf meter. Die blare bestaan ​​uit 5-6 leeragtige blare, en die bloeiwyse van Fischer se stoeier is 'n groep wit of blou blomme. Die bekendste variëteit is die bloublommige Azure Monkshood.
Dit is 'n bosliaan uit Oos-Asië met 'n gedraaide stingel, wat 'n lengte van twee of meer meter bereik, met blink gekerfde blare en groen-blou of diep lila blomme op puberteitpootjies, geklee in wye helms. In kultuur kan ander kruipende spesies ook 'klimakoniet' genoem word: akoniet henry, 'n stoeier van Vilmoren, baie soortgelyk aan Aconite Henry en Aconite Hemsley.
Benewens die spesies wat beskryf word, is daar ook wit-violet akoniete, Altai, baard, wolf, oostelik, boogvormig, Sakhalin, Karmikhelya, Kirinsky, Kuznetsov, Baikal en vele ander bekend.
Kategorieë: Tuinplante Vaste plante Kruidagtige blomblom
'N Kruidagtige plant soos Delphinium hou direk verband met die botterblomfamilie. Dit word ook larkspur of larkspur genoem. Hierdie soort word voorgestel deur eenjarige plante en meerjarige plante en bestaan ​​uit ongeveer 450 verskillende soorte. Eenjarige plante, waarvan daar ongeveer 40 spesies is, word soms in 'n aangrensende soort geïsoleer en word terselfdertyd 'n pik (Consolida) genoem. In China kom ongeveer 150 spesies delphiniums in die natuur voor. Hulle kom ook dwarsdeur Suidoos-Asië, in die Suidelike en Noordelike Halfrond, in die berge van tropiese Afrika voor. 'N Groot aantal mense is geneig om te glo dat, terwyl die blomme in 'n onoopgemaakte toestand is, die bloeiwyse self lyk soos die kop van 'n dolfyn, en daarom is die blom so genoem. Maar daar word ook geglo dat die delphinium na die antieke Griekse stad Delphi vernoem is, omdat baie daarvan daarin gegroei het. Hierdie plant het enorme gewildheid onder tuiniers gekry.
Indrukwekkende, lang delphinium (larkspur) bloeiwyses is 'n uitstekende versiering vir somerblombeddings. Die Latynse naam is afkomstig van die woord delfinion en verwys na die struktuur van die blom, die knoppe lyk soos die neus van 'n dolfyn.
Meerjarige delphiniumblomme behoort tot die botterblomfamilie. Dit kan gevind word in China, Siberië, Mongolië, Europa. In die natuur kom plante voor in die buitewyke van woude, wei, stroompies, bergweide. Daar word talle basters in ons tuine verbou - eenjarig, meerjarig, 80-200 cm hoog.
Die plant het taai, regop, nie-vertakkende stamme - puberteerend en nie-puberagtig. Die blare is palmaat-pinnate, groot, getand, op lang blare, oorkant mekaar, en vorm 'n roset. Plante vorm dik, veselagtige wortels.
Die hoofversiering van meerjarige plante is blomme, gewoonlik blou of pers, wit, pienk, tweekleurig, pastelkleurig of helder. Die bloeiwyses is bo-aan die stam geleë, in lang trosse versamel - tot 100 sentimeter lank!
Individuele blomme word op lang stingels gerangskik, gewoonlik 4-6 cm in deursnee. Die boonste sepalblad skep 'n lang dwarsproses, soortgelyk aan 'n spur (vandaar die ander naam van die plant - spur). Delphiniumblomme is eenvoudig of dubbel, verskyn van middel Junie tot Julie, sag.
Aandag! Baie delphiniums is giftig. Kan voedselvergiftiging, braking, onduidelike sig, asemhalingsprobleme veroorsaak as dit geëet word.
Onder die vele variëteite van Clarkia is vier die bekendste en gewildste. Hulle floreer die beste in gematigde klimaat en het nie hoë groeiende vereistes nie.
Eenjarige Clarkia Terry is nie 'n spesie nie, maar 'n hele groep variëteite met welige bloeiwyses. Dit groei tot 36 cm bo die grond en het vertakte stamme met dubbele knoppe tot 4,5 cm. Die blom is wit, lila of ryk karmyn, afhangende van die spesifieke variëteit.
Terry clarkia behou die dekoratiewe effek vir twee maande
Clarkia Fantasy (Fantaziya) - 'n mengsel van sade waarmee u blomme tot 75 cm lank kan laat groei. Die knoppe van plante van hierdie variëteit is okselvormig, meestal dubbel, minder dikwels eenvoudig. Die kleur wissel van wit tot ligrooi en ryk karmyn.
Clarkia Fantasia ontslaan middel Junie
Pretty Clarkia (Clarkia pulchella) is 'n dwergplant met regop stamme. Die blare van die spesie is groen, lank en smal, die blomme is eenvoudig, in verskillende stukke aan die bokant van die lote versamel. Die skaduwee van die blomblare is gewoonlik pienk of lila. Die blomkultuur begin in die derde dekade van Junie.
Mooi clarkia word gemiddeld 40 cm
Grasieuse Clarkia, of goudsbloem (Clarkia elegans), is 'n lang eenjarige plant tot 1 m bo die grond. Dit het dun, maar sterk stingels met houtagtigheid in die onderste deel, en bring blomme van 'n dubbele of eenvoudige soort van wit tot pers skakerings. Die dekoratiewe periode duur van vroeg tot Julie.
Grasieuse clarkia verkies om op sonnige plekke te land
Verskeie verteenwoordigers van die kultuur bied volledige materiaal vir generatiewe voortplanting. Die plant het intensiewe lootvorming, die tipe kroon kruip, daarom word die stingels wortel aan die punt van kontak met vegetatiewe knoppe met die grond, en bied ekstra materiaal vir voortplanting.
In die lente bepaal ek die lote se wortels. Sny die stam aan beide kante af, jy kry 'n snit. Dit word versigtig opgegrawe, die wortel word behandel met "Fitosporin". Onmiddellik op die aangewese plek geplant. Versorging bestaan ​​uit 'n enkele voeding met 'n groeistimulator.
Die kultuur groei vinnig, beslaan groot gebiede, daarom word die plant een keer elke 4 jaar verdeel en geplant. Dit is nog 'n manier om addisionele plantmateriaal te bekom.
Steggies word geoes uit die lote van die huidige seisoen. Dit kan aan die begin van die somer gedoen word, of deur die spaandermateriaal in die eerste herfsdae te plant. Vir 'n gematigde klimaat word Junie gekies vir die Suid - September. Steggies word in grond geplaas, onmiddellik na plant natgemaak, moenie bemes nie.
Groei meerjarige kekerwiet uit sade
Ek gebruik selde die generatiewe metode. Kan voortgeplant word deur self-versamelde of gekoopte plantmateriaal. Groei van meerjarige brokstukke van sade is moontlik deur voorlopig saailinge by die huis te kry of deur op oop grond te saai. Plantmateriaal word in die herfs geoes, wanneer die vrugte donkerbruin word.
Glo my, floks is baie makliker om te groei as baie ander blomspesies. U kan natuurlik glad nie sonder sorg klaarkom nie, maar 'n minimum werk is nodig.
Voordat u met flox teel, is dit nuttig om te weet wat hulle het wortelstelsel... Vir wat? Om die beste landingsplek vir hulle te kies.
Die plant hou van vog, maar verdra nie stagnasie van water in die grondlaag waar die grootste deel van sy wortels geleë is nie. Phlox het baie baie vertakkende bykomende wortels, eweredig versprei oor die hoofstok. Hierdie dun (2-3 mm) wortels dring maksimum 20-22 cm diep in die grond in basiese wortelmassa is geleë in die oppervlak grondlaag op 'n diepte van 3-15 cm.
Die gevolgtrekking is voor die hand liggend: as die grondwater in u omgewing nader as 15 cm aan die grondoppervlak is, met 'n eenvoudige aanplanting, sal die wortels nie genoeg suurstof kry nie en sal hulle sterf. En saam met hulle die hele plant. Soos die blomkwekers sê - "geweek, uitgeval." Dit kan vermy word deur floks in hoë beddings te plant, waar hul wortelstelsel die nodige, maar nie oormatige, vogvlak sal hê nie. Die hoogte van die tuinbed of bed mag nie meer as 10-15 cm wees nie.
Subuleer floks (Phlox subulata). Foto deur die skrywer
Belangrik! Moenie floks naby bome en struike met uitgebreide vlak wortelstelsels plant nie! Plante sal meeding vir lig, vog, kos en, sonder opsies, sal die sterkste wen. Maar dit sal beslis nie floks wees nie.
Phlox is geharde plante met 'n groot lewenskrag, kan groei en blom in 'n verskeidenheid gronde. Maar die maksimum ontwikkeling en die piek van blom word bereik op los, voedsame, klam.
Laaglande, waar in die lente (of gedurende somerreën) water lank ophoop en stagneer, en in die herfs 'n digte kors vorm - nie 'n plek om floks te plant nie.
Floxes verkies 'n sonnige plek of halfskadu. In die son sal die bloeiwyses dikker en weelderiger wees, in die skaduwee sal hulle ligter en ligter wees, maar die blom sal 5-10 dae langer duur. In die suidelike streke is skaduwee wenslik.
Floxes met 'n oop wortelstelsel word vroeg in die lente geplant sodra die grond ontdooi en vroeg in die herfs, wanneer groeiknoppies reeds gelê is. Vir Sentraal-Rusland is dit einde April - Mei en einde Augustus - September. Die stingels van flox-plant in die herfs moet met 'n derde van die lengte afgesny word.
Plante met 'n geslote wortelstelsel kan gedurende die groeiseisoen geplant (herlaai word). Hoe om dit reg te doen - sien die video oor die somerplant van flox.
'N Goeie idee om 'n somerblommetuin te organiseer!
U kan verskillende soorte flox in ons katalogus kies, wat die aanbiedings van groot tuinwinkels saamvoeg. Kies sade of saailinge van flox.
Daar is nooit baie floks nie, dus wil u waarskynlik die verworwe spesies voortplant.
Sedum prominent: siektes en plae
Die skoonmakers is baie bestand teen siektes. Sommige (veral grootblaar) spesies word egter 'n prooi van saagvliegruspes. As dit gevind word, word die plant behandel met 'n spesiale middel "actelik". In veral nat weer ly sedums aan swamsiektes, wat onvoorspelbare donker kringe op die oppervlak van die blare laat.
Plantluise kom dikwels voor op groot klippe. Dit is nie baie eng nie, boonop word dit vinnig verwyder met insekdoders vir aalbessies. Anders as die volgende plaag wat ons onlangs uit Europa bekendgestel het. Blaaspootjies val die blare aan en beskadig die toppe van die stingels.
Van tyd tot tyd word die rande van die blare gevreet deur die gevore kalander - 'n skadelike kalander wat snags gaan jag. Sy wit, dik larwes beskadig die wortelstelsels van baie verskillende plante. Jemen kan vir ongeveer 200 roebels gekoop word.