Umayyad -dinastie - Inligting
Die Umayyad-dinastie (661-750 nC), die eerste dinastie wat die titel Kalifaat aangeneem het, is in 661 nC gestig deur Muawiya (l. 602-680 nC), wat as die goewerneur van Sirië gedien het onder die Rashidun-kalifaat, nadat die dood van die vierde kalief, Ali in 661 nC. Die Umayyads het die politieke gesag van die Kalifaat effektief regeer en vasgestel, rebellies is met brute geweld verbrysel, en daar is geen kwartaal gegee aan diegene wat opstande veroorsaak het nie.
Hulle het geheers oor 'n groot ryk, waarby hulle groot nuut verowerde gebiede soos dié van Noord -Afrika (buite Egipte), Spanje, Transoxiana, dele van die Indiese subkontinent en verskeie eilande in die Middellandse See bygevoeg het (maar die meeste hiervan het verlore gegaan) . Alhoewel die ryk sy grootste omvang gehad het tydens hul bewind, het interne verdeeldheid en burgeroorloë hul mag daaroor verswak, en in 750 nC is hulle omvergewerp deur die Abbasiede (r. 750-1258 nC, 'n mededingende Arabiese faksie wat beweer het dat afstam van die profeet se oom Abbas).
Muawiya was 'n neef van Uthman; hy het geweier om met iets minder tevrede te wees as die teregstelling van sy aanvaller se aanvallers.
Na die dood van die Islamitiese profeet Mohammed (l. 570-632 nC), het Abu Bakr (r. 632-634 n.C., 'n senior metgesel van die profeet) die titel van die kalief aangeneem, en vorm dus die basis van die Islamitiese kalifate ( met tussenposes: 632-1924 CE). Abu Bakr was die eerste van die vier aanvanklike kaliefe wat gesamentlik deur die hoofstroom Soennitiese Moslems as die Rashidun-kaliefe verwys is, terwyl die Sjiïtiese Moslems slegs die vierde hiervan beskou, Ali ('n goeie metgesel en skoonseun van die profeet), die enigste wettige kandidaat vir die Kalifaat.
In die Rashidun-tydperk het die leërs van Islam op groot skaal invalle in Sirië, die Levant, Egipte, dele van Noord-Afrika, die eilande van die Griekse argipel en die hele Sassaniese Ryk geloods. Hierdie verowerings is begin deur Abu Bakr en is suksesvol voortgesit deur sy opvolgers Umar (r. 634-644 nC) en Uthman (r. 644-656 nC). Uthman was egter nie 'n sterk heerser nie en is in 656 nC in sy eie huis deur rebelle vermoor. Sy dood was die breekpunt in die geskiedenis van die Islamitiese ryk: sy opvolger Ali (656-661 n.C.) was vasgemaak tussen die hantering van 'n verbrokkelde koninkryk en mense wat daarop aandring dat geregtigheid aan sy dooie voorganger moet geskied.
Ali het teëgekom, veral deur die goewerneur van Sirië, Muawiya (l. 602-680 nC). Muawiya was 'n neef van Uthman; hy het geweier om met iets minder tevrede te wees as die teregstelling van sy aanvaller se aanvallers. Burgeroorlog het uitgebreek, die Eerste Fitna (656-661 CE), wat geëindig het met Ali se moord deur 'n ekstremistiese groep genaamd die Kharjites. Hierdie yweraars het Muawiya se lewe ook probeer, maar laasgenoemde het slegs met 'n geringe besering oorleef.
Die afstamming van Muawiyya (r. 661-680 CE) word die Sufyanids genoem (na sy vader Abu Sufyan), of soms Harbites (na sy oupa Harb). Hy was 'n skerpsinnige politikus en 'n sterk diplomaat wat omkopery bo oorlogvoering verkies het. Hy het Hasan (l. 624-670 CE), die seun van Ali, wat hom in Kufa opgevolg het, oortuig om in sy guns te abdikeer in ruil vir 'n hoë pensioen. Maar as hy voel dat iemand 'n bedreiging vir sy heerskappy inhou, neem hy geen risiko nie en laat hulle doodmaak. Die dood van Hassan in 670 nC, wat na bewering deur sy vrou vergiftig is, word dikwels deur Moslem -historici met hom verbind, saam met die van baie ander ondersteuners van Ali.
Sy 20-jarige bewind, uit sy hoofstad Damaskus, was inderdaad die stabielste wat die Arabiere sedert die dood van Umar gesien het, en sy administratiewe hervormings was net so uitstekend, soos die gebruik van 'n polisienetwerk (Shurta), persoonlike lyfwagte vir sy veiligheid, diwans (vir plaaslike administrasie, net soos Umar vasgestel het) onder andere. Hy het veldtogte begin in dele van die huidige Pakistan en Afghanistan en in die weste tot by die Atlantiese kus van Marokko. Hy het daarin geslaag om gebiede terug te kry wat verlore was vir die Bisantyne, maar die meeste van sy winste is na sy dood omgekeer weens interne onrus.
Probleme het begin toe Muawiya sy seun Yazid (r. 680-683 CE) as sy opvolger aangestel het. Die Arabiere was nie gewoond aan dinastiese heerskappy nie, en daarom word Yazid se toetrede met baie wrewel ondervind, veral van Husayn ibn Ali (l. 626-680 CE), Hasan se jonger broer en Abdullah ibn Zubayr (l. 624-692 CE), wat die seun was van 'n goeie metgesel van die profeet Mohammed.
Vandag word Yazid onthou as miskien die mees negatiewe figuur in die Islamitiese geskiedenis.
In 680 CE marsjeer Husayn, oortuig deur die mense van Kufa, na Irak, met die bedoeling om sy magte bymekaar te maak en dan Damaskus aan te val. Yazid het Kufa egter opgesluit en sy leër gestuur, onder bevel van sy neef: Ubaidullah ibn Ziyad (omstreeks 686 CE) om Husayn se mag te onderskep. Die twee partye het mekaar ontmoet in Karbala, naby die Eufraat, waar Husayn se leër - ongeveer 70 vegters (meestal familielede en naaste medewerkers) 'n heldhaftige standpunt ingeneem het en almal wreed vermoor is en Husayn onthoof is. Dit het die tweede burgeroorlog van die Islamitiese geskiedenis veroorsaak-die Tweede Fitna (680-692 nC).
Yazid het toe 'n ander leër beveel om die Medinans aan te val, wat in opstand gekom het weens hul afkeer van Yazid se karakter en optrede; dit het uitgeloop op die Slag van al-Harra (683 nC), waar die opposisie verpletter is. In die nasleep van die geveg, volgens sommige bronne, is Medina blootgestel aan plundering, roof, verkragting en moord. Die Siriese weermag het daarna na Mekka gegaan, waar Abdullah sy eie koninkryk gevestig het. Die stad is 'n paar weke lank beleër waartydens die voorblad van die Ka'aba (Islamitiese heilige plek) aan die brand gesteek het. Alhoewel die leër van Yazid na Sirië teruggetrek het na die skielike dood van hul leier (683 nC), het die skade wat die leër van Yazid aangerig het, 'n onuitwisbare merk in die harte van die Moslems gelaat. Abdullah het sy opstand nog 'n dekade voortgesit en die titel van kalief (683-692 n.C.) vir homself opgeëis; hy het die getrouheid van Hejaz, Egipte en Irak verdien - terwyl sy teenstanders skaars in beheer van Damaskus was ná hul soewereine dood.
Vandag word Yazid onthou as miskien die mees negatiewe figuur in die Islamitiese geskiedenis. Sy seun Muawiya II (r. 683-684 nC) is na sy dood tot kalief uitgeroep, maar die sieklike jongeling wou geen aandeel in sy pa se slegte optrede hê nie. Hy sterf net 'n paar maande later in 684 nC, en bring 'n einde aan die Sufyanid -heersers. Afgesien van Damaskus, was die hele Umayyad -koninkryk in chaos gewerp.
Marwan ibn Hakam (r. 684-685 nC), 'n senior lid van die Umayyad-stam en 'n neef van Muawiya, het oorgeneem met die belofte dat die troon na sy dood aan Khalid (Yazid se jonger seun) sou oorgaan. Hy was nie van plan om hierdie belofte na te kom nie; nou was die ryk in die hande van die Marwanids (huis van Marwan), ook bekend as Hakamiete (na Marwan se vader Hakam). Marwan herower Egipte - wat in opstand gekom het en by die Zubayrid -faksie aangesluit het. Maar hy kon Abdullah se opstand nie inhou nie, aangesien hy net nege maande nadat hy die amp beklee het, oorlede is (685 nC). Hierdie taak val nou op die skouers van sy briljante seun, Abd al-Malik (r. 685-705 nC).
In 685 begin Al Mukhtar (l. 622-687 nC) met 'n opstand in Kufa en vat hande met Abdullah teen die Umayyads. Al Mukhtar het stelselmatig gejag op almal wat by Husayn se moord betrokke was. 'N Weermag wat deur Abd al-Malik onder Ubaidullah (die generaal uit Karbala) gestuur is, is verpletter deur die gesamentlike magte van die Kufans en Zubayrids; die verslane generaal is aan die swaard gesteek.
Daarna verklaar hy sy wens om 'n Alid-kalifaat te stig, met behulp van een van Ali se seuns (hoewel nie van Fatima nie), Muhammad ibn al-Hanaffiya (l. 637-700 CE). Dit het daartoe gelei dat hy afskeid geneem het van Abdullah, wat die kalifaat van Mekka vir hom geëis het. Abd al-Malik wag toe terwyl sy mededingers mekaar verswak. In 687 is Al Mukhtar deur die Zubayrid -magte tydens die beleg van Kufa vermoor. Alhoewel Al Mukhtar daar en dan gesterf het, het sy opstand uiteindelik gelei tot die evolusie van sjiïsme van 'n politieke groep tot 'n godsdienstige sekte.
Met die dreigement in Kufa geneutraliseer, het Abd al-Malik sy aandag op Mekka gevestig: hy stuur sy mees lojale en genadelose generaal, die goewerneur van die rebelse Irak, Hajjaj ibn Yusuf (l. 661-714 CE) om sy mededinger te onderwerp. Alhoewel Abdullah geen kans gehad het teen die magtige leër van Hajjaj nie, wou hy nie oorgee nie en sterf in 692 n.C. die oorlog was verby.
Alhoewel hy nie aan die kritiek vir Hajjaj se wrede dade ontsnap het nie, word Abd al-Malik geloof dat hy stabiliteit en sentralisering na die ryk gebring het. hy het ook amptelike munte vir sy ryk gevestig.
Die bou van die Rotskoepel in Jerusalem het onder sy afdak (691-692 CE) plaasgevind; dit is denkbaar dat dit sy posisie teenoor Abdullah, wat op daardie stadium in beheer van die Ka'aba was, kon balanseer. Dit was ook tydens sy bewind dat die hele Noord -Afrika, insluitend Tunis, ten goede verower is (teen 693 nC). Die plaaslike Berbers, wat Islam aanvaar het, sou tydens die bewind van sy seun noodsaaklik word om dit na Spanje te bring.
Na die dood van Abd al-Malik neem sy seun Al Walid I (r. 705-715 CE) die amp aan wat die grense van sy ryk nog verder gestoot het. Hajjaj het sy invloed op sy soewerein uitgebrei; twee van sy beskermelinge-Muhammad ibn Qasim (l. 695-715 CE) en Qutayba ibn Muslim (l. 669-715 CE) was suksesvol om dele van die hedendaagse Pakistan en Transoxiana onderskeidelik te onderwerp.
Die Moslem-verowering van Spanje het in 711 nC begin toe 'n Berber met die naam Tariq ibn Ziyad op die Iberiese skiereiland beland het op 'n berg wat sy naam vandag dra: Gibral-Tar. Hy verslaan 'n numeries beter leër onder leiding van die Gotiese koning Roderic (r. 710-712 CE) tydens die slag van Guadalete (711 CE), waarna die land eenvoudig vir hom lê.
Musa ibn Nusayr (l. 640-716 CE), die goewerneur van Ifriqiya (Noord-Afrika buite Egipte) versterk Tariq met meer mans en die duo het die grootste deel van Al Andalus (Arabies vir Spanje-die land van die Vandale) teen 714 verower . Musa was op die punt om Europa deur die Pireneë binne te val, maar op daardie noodlottige oomblik het die kalief beveel dat hulle om terug te keer na Damaskus om redes wat historici nie duidelik was nie.
Walid het probeer om sy eie seun as sy opvolger aan te wys, in plaas van sy broer Sulayman, wat sy opvolger was deur die verbond van hul vader; natuurlik het Sulayman geweier om sy eis te laat vaar. Walid is dood voordat hy sy broer tot onderwerping kon dwing en Sulayman (r. 715-717 CE) die amp beklee; sy kort bewind was 'n groot mislukking. Sulayman het niks anders as minagting vir wyle Hajjaj gehad nie en het baie mense vrygelaat wat in die gevangenisse van Hajjaj gevange gehou is.
Die ondergeskiktes van die dooie goewerneur het egter die volle toorn van die nuwe kalief in die gesig gestaar; Sulayman het baie van die ontsagwekkende generaals en talentvolle goewerneurs van die ryk laat doodmaak, aangesien die meeste van hulle deur die voorgenoemde gekies is. Sulayman het daarna sy aandag op Konstantinopel gerig en 'n massiewe mag gestuur om die Bisantynse hoofstad in 717 nC te verower. Hierdie onderneming was 'n duur en vernederende nederlaag; die skade was permanent en onomkeerbaar, die uitbreiding is gestop, en dit was boonop die eerste groot terugslag teen die Bisantyne. Na sy dood besef Sulayman dat sy eie seuns te jonk was om hom op te volg, het hy sy vrome neef Umar ibn Abd al-Aziz benoem.
Umar II (r. 717-720 CE) het daarin geslaag om slegs drie jaar lank te regeer, omdat hy deur sy eie familie vergiftig is weens sy onwankelbare standpunt oor geregtigheid en oor Islamitiese beginsels. Hierdie kwaliteit van hom, aangevul met baie van sy bewonderenswaardige optrede, soos om die openbare vloek van Ali te stop, bekering te fasiliteer en aanvalle op vreedsame naburige ryke te stop, het hom baie postume roem besorg, aangesien hy dikwels as die vyfde Rashidun -kalief genoem is.
Hy stop alle militêre ekspedisies, wetende dat die interne toestand van die ryk voor enigiets anders verbeter moet word. Hy het ook met die nie-Arabiese Moslems onderhandel (Mawali - in Arabies), wat die Umayyad -heerskappy teëgestaan ​​en gekrenk het (aangesien hulle gewelddadig onderdruk is). As hy genoeg tyd gekry het, was die kans groot dat hy sou slaag, en sou die Abbasids nooit genoeg steun teen die Umayyads verkry het nie Mawalis en Shia -Moslems (van die Oostelike Provinsies).
Umar se opvolger, Yazid II (r. 720-724 CE), 'n ander seun van Abd al-Malik, was 'n beter heerser as die eerste wat sy naam gedra het. Terwyl hy besig was om lief te hê vir sy gunsteling byvroue in sy harem, het sy ondoeltreffende goewerneurs alle beheer oor die ryk verloor. Gelukkig vir die Umayyads sterf hy net vier jaar nadat hy beheer oorgeneem het.
Yazid se broer en opvolger, Hisham (r. 724-743 nC), het 'n ryk geërf wat deur burgeroorloë verskeur is, en hy sou al sy kragte en hulpbronne gebruik om die koninkryk uit hierdie rumoer te bring. Hisham, 'n sterk en onbuigsame heerser, het baie hervormings ingestel wat deur Umar II ingestel is, maar deur Yazid II gestaak is.
Sommige van sy militêre ekspedisies was suksesvol, ander nie soseer nie: 'n Hindoe-opstand in Sindh ('n provinsie in die hedendaagse Pakistan) is verpletter, maar 'n Berber-opstand het uitgebreek in die westelike dele van Noord-Afrika (hedendaagse Marokko) in 739 nC. Die Berbers is wakker gemaak deur die fanatiese leerstellings van die Kharijitiese yweraars ('n radikale en opstandige sekte van Islam) en het groot skade aangerig, veral die dood van die meeste Arabiese elites van Ifriqiya tydens die Slag van Adellike (c. .740 CE) naby Tanger. Pogings om die rebellie te vermorsel, was nie eens naby om die doel te bereik nie, maar die ontbinde Berbers het vinnig ontbind (743 nC) nadat hulle nie die kern van Ifriqiya, die hoofstad van Qairouwan, kon inneem nie, maar Marokko het verlore gegaan vir die Umayyads.
Al Andalus het ook tot anargie gedaal, maar Hisham was daar suksesvol. Onder 'n bekwame generaal genaamd Abd al-Rahman al-Ghafiqi, is die provinsie weer in orde herstel, maar verdere uitbreiding na Europa is nagegaan na die nederlaag tydens die Slag van Tours (732 nC) teen die Franken onder Charles Martel (r. 718-741) CE).
Na die dood van Hisham in 743 nC, is die ryk tot 'n burgeroorlog gebring. Walid II-'n seun van Yazid II regeer van 743-744 CE, voordat hy omvergewerp en vermoor word deur Yazid III (d. 744 CE)-'n seun van Walid I. Dit het die Derde Fitna (743-747 CE) veroorsaak, die derde burgeroorlog in die Islamitiese geskiedenis, aangesien baie stamme te midde van die chaos ook teen die establishment begin in opstand kom. Yazid III is net ses maande later oorlede en word opgevolg deur sy broer Ibrahim, wat slegs twee maande lank regeer het voordat hy deur die bejaarde Marwan II (r. 744-750 CE) omvergewerp is-'n kleinseun van Marwan I.
Die Umayyad-heerskappy eindig met Marwan se dood, maar Abd al-Rahman het sy gesin se greep op Spanje gehou.
Marwan II was 'n sterk militêre bevelvoerder, maar het nie diplomatieke vaardighede gehad nie, maar hy het die opstande met brute geweld verpletter en 'n einde gemaak aan die Derde Fitna in 747 nC. Die Abbasids ('n Arabiese faksie wat beweer dat hulle afstammelinge van die profeet se oom was: Abbas), het egter die steun van die mense van Khurasan (in Iran) gekry. Sy ryk was nie in staat om 'n grootskaalse opstand in die gesig te staar nie; sy leër was uitgeput na jare se oorlogvoering, die mislukte ekonomie het hom nie toegelaat om meer troepe te werf nie, en ondoeltreffende goewerneurs het nie besef hoe ernstig die Abbasid -bedreiging was nie, totdat dit net te laat was.
Einde van die Umayyads
Die Abbasiede het die Umayyads geen genade bewys nie; alle manlike lede is gedood, 'n paar wat oorleef het, het na hul skuilplekke teruggetrek. Umayyad -grafte in Damaskus is uitgegrawe en die oorskot is verskeur en verbrand - behalwe Umar II, wie se graf weens sy reputasie gespaar is. Toe nooi die Abbasiede al die oorlewende lede vir ete onder voorwendsel van versoening, maar toe hulle aan tafel sit, op die sein van die nuwe kalief, kom sluipmoordenaars die kamer binne en slaan hulle dood. Abd al-Rahman I, 'n kleinseun van die bekwame Hisham, het die aaklige lot van sy familielede oorleef, hy het daarin geslaag om die Abbasids te ontvlug en 'n gevaarlike reis deur die ryk gemaak en in Al Andalus geland, waar hy in 756 die Emiraat van Cordoba gevorm het. CE, wat in elegansie en grootsheid teenoor die Abbasidiese koninkryk was.
Die Umayyads was die eerste dinastie wat die instituut van Kalifaat oorgeneem het en dit in 'n erflike titel verander het. Hulle was verantwoordelik om sentralisering en stabiliteit na die koninkryk te bring, en hulle het ook die vinnige militêre uitbreiding van die ryk voortgesit. Die Umayyads het egter ook 'n redelike deel van oortredings en gebreke wat hulle hul reputasie gekos het. Yazid I het gruwelike misdade gepleeg teen die huis van Ali en die mense van Medina en Mekka - tot vandag toe is hy steeds die mees gehate persoon in die Islamitiese geskiedenis. Hierdie haat word veral onder Shia -Moslems veral uitgespreek vanweë die slagting van Husayn en sy magte in Karbala in 680 CE (hierdie gebeurtenis word jaarliks ​​herdenk tydens die Ashura -fees deur die Shia's).
Die optrede van Yazid is tot die hele dinastie uitgebrei, en aangesien die meeste Umayyad -kaliefe min of meer sekulêr was en luukse lewens gelei het (behalwe 'n paar soos Umar II en Hisham), is hulle deur godsdienstige Moslems as goddeloos beskou. tyd. Hedendaagse historici is geneig om hulle te verheerlik, terwyl baie Moslem -historici (maar nie almal nie) geneig is om hulle te demoniseer. Ondanks hul talle gebreke, was die Umayyades effektiewe heersers en het hulle nie net 'n belangrike bydrae gelewer tot die ryk nie, maar moontlik ook met die arabisering van die ryk tot die Islam self.
In die jaar 622 moes die volgelinge van die profeet Muḥammad die stad Mekka in die Midde-Ooste verlaat en uiteindelik tweehonderd myl daarvandaan in die stad Medina vestig-wat, net soos Mekka, in die huidige Saoedi-Arabië is. Wat gevolg het, was 'n agt jaar lange oorlog tussen die twee stede wat die Arabiese wêreld gepolariseer het, aangesien baie stamleiers hulle tot Islam bekeer het om konflik met Muḥammad se leër en volgelinge te vermy.
Teen 630 het die profeet se magte Mekka ingeneem, maar twee jaar later het Muḥammad siek geword en gesterf. Die Moslems is bymekaar gehou deur die leerstellings van Muḥammad en deur die oortuiging dat hy die ware profeet van God was. Ten tyde van sy dood het Muḥammad egter nie 'n erfgenaam gekies nie, en ook nie onderrig gegee oor hoe die geloof moet voortgaan na sy afsterwe nie.
Die oorblywende Moslemleiers het die posisie van die kalief geskep om die magvakuum in die groeiende Islamitiese ryk te vul. Die eerste vier kaliefe, later bekend as die rashidun, is almal gekies uit die manlike familielede van Muḥammad, gekies deur 'n konsensus van Moslemleiers. Die bewind van die derde kalief, ʿUthmān ibn ʿAffān († 656) eindig met sy sluipmoord, wat die ryk in 'n burgeroorlog verlaat en die laaste van die rashidun -kaliefe, īAlī ibn Abī Ṭālib (ongeveer 600–661) in konflik met ʿUthmān plaas neef, Muʿāwiyah I (omstreeks 602–680), die goewerneur van Damaskus.
Muʿāwiyah se ondersteuners het ʿAlī tot stilstand geveg, en laastens het ʿAlī besluit om arbitrasie te aanvaar om die geskil te besleg. Dit was baie ontevrede met baie van die meer ekstreme elemente in ʿAlī se regering, wat dit oorweeg het om arbitrasie te soek, gelykstaande aan kettery. Ali is vermoor, en Muʿāwiyah het die vyfde kalief en die eerste van die Umayyad -dinastie geword. Muʿāwiyah het Damaskus die nuwe hoofstad van die Islamitiese ryk gemaak. Behalwe dat hy belangrike politieke en militêre steun aan die kalief gebied het, was Damaskus op 'n vrugbare platteland geleë wat 'n koninklike hof, 'n groeiende regeringsburokrasie en 'n aktiewe weermag kon ondersteun. 'N Nuwe regerende groep, bestaande uit militêre amptenare en stamhoofde, het ontstaan, en die voorste gesinne van Mekka en Medina, in die verre geboorteplek van Islam, het minder belangrik geword. Aanhangers van Islam het groot moskees gebou in stede in die Midde -Ooste en Noord -Afrika, en later in Cordoba, Spanje. Hulle was bedoel om aan die behoeftes van rituele gebed te voldoen, en was ook 'n ontmoetingsplek vir die gemeenskap om openbare kwessies bymekaar te kom en te bespreek.
Umayyad -kaliefe en hul amptenare het probeer om eenvormige beleid deur die hele ryk op te lê, maar die uitskakeling van plaaslike gebruike was moeilik as gevolg van die groot afstande en kulturele verskille. Terselfdertyd het sommige verowerde mense besluit om hul eie idees aan verteenwoordigers van die regerende kaliefe af te dwing. Hierdie pogings het momentum gekry teen die einde van die Umayyad -bewind.
Geskiedenis van die opkoms van die Umayyad -dinastie en die agteruitgang daarvan
Die Umayyad-dinastie begin in 41 H / 661 AD, dit was 'n Moslem-regering wat na die leiding van Khulafa al-Rasyidin ontstaan ​​het. Die Umayyad -regering is in Damaskus gestig sedert die gebeure van die tahkim tydens die Siffin -oorlog. Die oorlog is gevoer om die dood van Usman bin Affan te wreek.
Hierdie oorlog sou oorspronklik deur die Saiyyidina -groep van Ali gewen word, maar nadat hy die situasie gelees en gevoel het dat hy sou verloor, het Muawiyah onmiddellik aan die kant van Ali voorgestel om terug te keer na Allah se weg.
Tydens die tahkim -voorval het Muawiyah se tegniek Sayyidina Ali hulpeloos gemaak, en uiteindelik het die party van Sayyidina Ali politieke nederlaag gely.
Intussen het Muawwiyah aan die ander kant die geleentheid gehad om kalief en koning te word. Dit is 'n regeringstelsel wat die kiesstelsel van die begin af verander het, wat deur middel van beraadslaging vir konsensus gekies is om 'n kiesstelsel te word deur monargie of verwantskap.
Darri begin hier met die ontstaan ​​van verskillende begrippe rakende teologie, en selfs drie groepsmagte het ontstaan ​​aan die einde van Ali se bewind, naamlik Shia, Khawarij en Muawiyah.
Latas, wie was die stigter van die Umayyad -dinastie? Die Umayyad -dinastie is gestig deur Muawiyah bin Abu Sufyan bin Harb. Die naam van hierdie dinastie is geassosieer en toegeskryf aan Umayyah bin Abd Shams bin Abdu Manaf. Dus, Muawiyah was nie net die stigter van hierdie dinastie nie, maar ook as die eerste kalief.
Hedendaagse historici sien negatief hoe Muawiyah synde die kalief is, omdat hy mag verkry het deur die burgeroorlog, naamlik die Siffin -oorlog. Aan die ander kant is Muawiyah egter 'n persoon wie se siel die eienskappe van 'n heerser, administrateur en politikus versamel.
Tydens die Umayyad Khilafah was daar ander kaliefe wat destyds baie invloedryk was, waaronder Al Walid bin Abdul Malik Umar bin Abdul Aziz.
In die mag van Al Walid bin Abdul Malik het Islam na die vasteland van Spanje versprei, wat deur Thoriq bin Ziyad versprei is. Die Islamitiese Khilafah was so ryk dat hulle infrastruktuurontwikkeling bevorder het, soos die bou van moskees, fabrieke en putte.
Van die moskees wat destyds gebou is, is 'n paar van die bekendes die Al-Amawi Damaskus-moskee, die Al-Aqsa-moskee in Jerusalem en die uitbreiding van die Nabawi-moskee in Madinah al-Munawwarah. Teen hierdie tyd het die Islamitiese beskawing begin ontwikkel.
Daar was ook die kalief Umar bin Abdul Aziz, hy was bekend as 'n eerlike en regverdige en welgestelde man. Nadat hy as kalief gedien het, het hy egter verkies om eenvoudig te lewe. Hy staan ​​nie net bekend as 'n eerlike en regverdige persoon nie, maar is gewild onder die omvang van sy kennis, veral in die hadiths.
Gedurende die tyd van die kalief Umar bin Abdul Aziz het die idee vir die eerste keer ontstaan ​​om verskillende hadiths van die profeet Mohammed te versamel wat nog steeds versprei was op die hadiths van hadith -geleerdes. 'N Werk van hom kon ook geskille tussen die Amamiyah-, Khawarij- en Shia -sektes versoen.
Die tydperk van die Umayyad -kalifaat kan nie ontken word dat daar baie vooruitgang was in verskillende sektore, beide in die politiek, wetenskap en ekonomie.
Die uitbreiding en ontwikkeling van Islam was buitengewoon tot op daardie tydstip het Islam na die land Afrika en Spanje ontwikkel. Nie net die uitbreiding van Islam nie, maar ook die fisiese ontwikkeling in verskillende bisang met hul pragtige bouontwerpe en ook die bou van openbare fasiliteite wat nog nooit tevore gebou is nie. Maar op hierdie tydstip is al hierdie dinge reggestel tot voordeel van die samelewing.
Die Umayyads het in daardie tyd ook Mekka en Medina die stede gemaak waar musiek, liedjies en poësie ontwikkel is. Irak is die stad Basrah en Kufa is die stad van kennis. Intussen het die stad Marbad, 'n voorstad in Damaskus, 'n pragtige bymekaarkomplek geword vir Moslem -filosowe, digters, geleerdes en geleerdes.
Onder die wetenskappe wat op daardie stadium vinnige vordering ondergaan het, was Arabies, hadith -wetenskap, qiro 'at, fiqh en selfs aardrykskunde.
Dit het egter geblyk dat hierdie ontwikkelings en vooruitgang later verdwyn en verdwyn het as gevolg van die ontstaan ​​van 'n groep wat meen dat hulle nie tevrede is met die diens van Umaayyah nie. Hierdie groep is Khawarij, Shi 'ah en nie-Arabiese of Mawali Moslems.
Dit is nie duidelik wat die rede vir die verandering in die kalifaat was nie, die sterk vermoede is dat hulle ontevrede was met die leierskap van die Umayyads. Daarbenewens word daar ook van mening dat daar geen bedoeling is om vrede te handhaaf nie. Die twee kante het dus voortgegaan om te draai en te taps.
Daar is ook 'n ander ding: die luukse koninklike familie maak die las van die land nog swaarder en uiteindelik moeilik om te dra. Boonop was die moord op die kalief Marwan bin Muhammad deur die Abbasid -leër 'n teken dat die Umayyad -dinastie in Damaskus binnekort sou eindig.
Lys van die heersers van die Umayyad-dinastie, 661-750, 756-929
Hou jy van geskiedenis? Word een van ons beskermhere deur slegs $ 1 per maand te belowe en ondersteun die historiese juwele van die Islamitiese geskiedenis en die Moslem -kultuur wat ons daagliks ontdek.
5 minute geskiedenis (vyf minute geskiedenis) is 'n poging om Islamitiese geskiedenis en kultuur te ondersoek. Ons beklemtoon aspekte van die Islamitiese kultuur en geskiedenis wat gereeld oor die hoof gesien word en ontdek daagliks die historiese juwele.
Kruisvaarders ' beleg van Nicaea, 14 Mei.
In die jaar 1077 verower Suleiman Shah ibn Qutalmish die Bisantynse stad Nicaea en stig sy eie onafhanklike stad.
Chronologiese geskiedenis van die kruistogte
26 Augustus 1071 In die Slag van Manzikert verslaan Sultan Alp Arslan die Bisantynse leërs onder leiding van keiser Romanos IV Dio.
Ottomaanse verowering van Athene, 1456-58
Op 4 Junie 1456 is die stad Athene verower deur die Ottomaanse generaal Turahanoğlu Ömer Bey tydens die bewind van Fatih.
Die burgeroorlog en die opkoms van die Umayyad -dinastie
Die eerste Moslem -dinastie wat deur die Umayyads na die Eerste Moslem -burgeroorlog geskep is, het van 661 tot 750 nC geduur en 'n beduidende invloed op die vroeë Islamitiese gemeenskap gehad. Die belangrikste is dat die Umayyads se bewind die gemeenskap in die destydse magtigste ryk verander het. Die Umayyad -dinastie was getuie van 'n ongelooflike uitbreiding van die Islamitiese ryk en het 'n doeltreffende regeringstruktuur gebou. Ondanks al die perspektiewe wat die Umayyad -dinastie aan die Islamitiese gemeenskap gebied het, was dit veronderstel om te val as gevolg van sy swakhede, soos die onvermoë van die kalief om onder meer die opposisie en problematiese belasting te hanteer. Die geskiedenis van die Eerste Moslem -burgeroorlog en die opkoms van die Umayyad -dinastie weerspieël destyds kulturele, politieke en godsdienstige veranderinge binne die Islamitiese samelewing.
Die Umayyad -familie het aan bewind gekom ná die einde van die Eerste Fitna, oftewel die Eerste Moslem Burgeroorlog. Trouens, die Umayyads het aan die bewind gekom met die bewind van Uthman ibn Affan, die derde kalief, vir die eerste keer. Muawiya ibn Abi Sufyan het egter sy familie se heerskappy gevestig en die Umayyad -dinastie eers aan die einde van die Eerste Moslem -burgeroorlog gestig. Die konflik is veroorsaak deur Muawiya, wat twyfel aan Ali se leierskap. Volgens John L. Esposito (n.d.) het baie Moslems geglo dat Ali, wat die vierde kalief was en 'n neef en skoonseun van Muhammed, 'n heilige reg het om die profeet se opvolger te wees. Ali se ondersteuners wou hê dat die familie van die profeet die Islamitiese gemeenskap moes regeer. Ali se bewind is egter onderbreek deur die Eerste Fitna en opstand. Twee opposisiebewegings het sy gesag uitgedaag (Esposito, n.d.). Die eerste beweging is gelei deur die weduwee van die profeet, Aisha, die tweede een is gelei deur Muawiya, wat destyds die goewerneur van Sirië was (Esposito, n.d.). Die hoofrede vir hierdie opstand was die mislukking van die vierde kalief om die moordenaars van Uthman te vind en te straf. Uthman, die oom van Muawiya, is vermoor deur onbekende Moslems wat nie daarvan gehou het dat die derde kalief die mag in die hande van die Umayyads (The Sailor Foundation, n.d.) gekonsentreer het nie. Die goewerneur van Sirië eis dat die moordenaars opgehang moet word, maar Ali verwerp hul eis. Aan die begin van die burgeroorlog het Ali die opstand onder leiding van Aisha verpletter. Volgens Esposito (n.d.) was die Slag om die Kameel "die eerste keer dat 'n kalief sy leër teen 'n ander Moslem -leër gelei het". Die vierde kalief het egter nie opgehou op hierdie stadium nie. In 657 het Ali sy leër teen Muawiya gelei. Esposito (nd) verduidelik dat die mense van Muawiya, wat die nederlaag in die gesig gestaar het, 'die Koran op die punte van hul spiese laat optrek het en 'n beroep op arbitrasie gedoen het volgens die Koran en uitgeroep het:' Laat God besluit. '' Gevolglik het die arbitrasie geen sekere antwoord, want nóg Ali nóg Muawiya het gewen. Ali se ondersteuners was teleurgesteld oor die vierde kalief omdat hy nie die vyand verslaan het nie. Muawiya was steeds die goewerneur van Sirië en het selfs sy heerskappy uitgebrei na Egipte (Esposito, n.d.). Na Ali se dood in 662, het Muawiya ''n suksesvolle aanspraak op die kalifaat gemaak, sy hoofstad na Damaskus verskuif en die geloof van Alid gefrustreer dat die leierskap van die gemeenskap tot Ali se afstammelinge beperk moet word' (Esposito, n.d.). Aan die begin het Muawiya baie min kans gehad om die leier van die Islamitiese gemeenskap te word. "Sy vaardigheid en intellek, tesame met baie geluk, het hom egter in staat gestel om die eerste Moslem -dinastie te bou" (The Sailor Foundation, n.d.). Alhoewel die goewerneur van Sirië nie die afstammeling van Mohammed was nie, het hy die vyfde kalief geword. Namate Muawiya die Umayyad -dinastie tot stand gebring het, beëindig hy die 'goue era' van Mohammed en die heerskappy van die korrek geleide kaliefs.
Onder die heerskappy van die Umayyad -familie is die kalifaat omskep in 'n absolute monargie. As gevolg hiervan het die dinastie geweier van 'n godsdienstige leierskap. Die eerste Umayyad -kalief, Muawiya, het die manier waarop kaliefs gekies word, verander. Voor dit het die kalief, wat bestaan ​​uit kragtige stamleiers, die kalief verkies. Trouens, die Umayyads was die eerste heersers van die Islamitiese Ryk wat besluit het om hul mag onder die lede van hul gesin hoofsaaklik van vader op seun oor te dra. Muawiya het die kaliefaat Yazid, sy seun, laat herken as die volgende kalief (Hooker, n.d.). Richard Hooker (nd) verduidelik dat "tegnies is Yazid steeds in werklikheid verkies, hy is deur sy vader gekies om hom op te volg." So het die Umayyad -kalifaat 'n oorerflike monargie geword onder die bewind van die Umayyad -dinastie.