Mense vergader buite die Wit Huis in Washington, DC op Donderdag, Junie 1, 2017, om president Donald Trump se besluit om die Verenigde State te onttrek uit die Parys-klimaatverdraagsakkoord te protesteer. AP Foto / Susan Walsh Firmin DeBrabander, Maryland Institute College of Art
President Donald Trump op Junie 1 het die dramatiese stap van verwydering die VSA uit die Parys-klimaatooreenkoms - die produk van baie jare van ywerige en moeilike onderhandelinge onder 175-lande regoor die wêreld. Onlangse stembusse openbaar dit ses in 10 Amerikaners verset Trump se skuif. Egter 'n beduidende deel van die klimaat skeptici bly - veral onder Trump se basis en die Republikeinse politici wat hierdie skuif aangemoedig het.
Die ongelukkige waarheid is dat omgewingsbewustes en hul bondgenote versuim het om wydverspreide passie om klimaatsverandering aan te val. En nou word hulle gekonfronteer met 'n administrasie wat heeltemal gekant is teen omgewingsregulering, die EPA se begroting drasties verminder en omkeer Obama se klimaatsverandering inisiatiewe.
As 'n filosoof, wat belangstel in die aard van kennis en oorreding, het ek lankal gewonder waarom klimaatsverandering so hard verkoop in die VSA is. Is daar iets daaroor wat twyfel, skeptisisme of onwilligheid maak?
Klimaatverandering is onsigbaar
Onder geïndustrialiseerde demokrasieë, het die VSA al lankal 'n uitloper oor klimaatsverandering, wat 'n hoër persentasie van die ontkenning van klimaatsverandering aanbied. Niemand sal egter sê dat Amerika 'n volk is van holbewoners, wat die wetenskap verdag en tegnologie verbeur ten gunste van 'n paar bene-bene se premoderne bestaan.
Ek sou redeneer daar is 'n mate van skynheiligheid.
Miljoene Amerikaners wat gelukkig die wetenskaplike konsensus agter klimaatsverandering twyfel, maak dan gebruik van die vrugte van die wetenskap, wat 'n mens mag vermoed dat dit waarskynlik of vermoedelik is.
Baie mense speel byvoorbeeld graag met farmaseutiese produkte, wat die mees onbenullige voordele bied, terwyl hulle algehele newe-effekte ignoreer of ignoreer. As 'n persoon se lewe op die spel is, sal hy of sy gretig aanvaar en eksperimenteer met die vreemdste teorie of genesing, selfs al bied dit net beskeie sukses.
Maar hierdie selfde mense Mag nie so maklik die feite glo nie oor klimaatsverandering.
Waarom is so baie onwillig om opofferings vir die klimaat te maak - selfs op die kans dat menslike geografie en lewe op Aarde diep verander sal word?
Baie sê dit selfsugtigheid is aan die skuld. Ons is net onwillig om die nodige offers te lewer wat klimaatsverandering aksie impliseer, soos om die individuele energieverbruik te beperk. Maar ek vermoed daar is ook iets anders aan die gang.
Klimaat is 'n spesiale voorwerp van kennis - anders as enige ander. Dit verander altyd; Dit is immens, ontwykend en in sy mees toeganklike vorm vir almal van ons - die weer - subjektief en veranderlik. Klimaatsverandering is 'n vorm van besoedeling wat moeilik is om rond te loop, want dit is onmoontlik om netjies en bondig vas te stel of te identifiseer. Daarbenewens lyk klimaat onder mense se persepsie veranderlik; Wat my warm is, kan vir jou cool wees.
Die gebruik van DDT het gelei tot die agteruitgang van kale arende. Nicole Beaulac, CC BY-NC-ND
Ander vorme van besoedeling of omgewingsdegradasie het makliker oproepe tot aksie getoon, omdat hulle baie sigbare, tasbare implikasies gehad het. Oorweeg, byvoorbeeld, die Cuyahoga River-vuur in 1969 - wanneer, as gevolg van onstuimige waterbesoedeling, hierdie rivier in Cleveland het letterlik aan die brand gesteek - en gegalvaniseerde aksie wat gehelp het om die Clean Water Act te skep. Of die afname van kale arende - die nasie se simbool - as gevolg van die Gebruik van die plaagdoder DDT, wat, toe dit in die kossiklus ingeskryf is, veroorsaak het dat voëls swak eiers lê en hul jonges doodmaak. Hierdie rampe was maklik om steun te erken en te ondersteun agter omgewingsaksie.
Lyk dit minder dringend?
Daarenteen is kweekhuisgasse onsigbaar en klimaatverandering is geleidelik - ten minste vir menslike persepsie. Alles lyk goed, so miskien voel mense minder dringend om op te tree.
In Maryland, byvoorbeeld, is die primêre omgewingsfokus die Chesapeake Bay. Verlede jaar het dit het 'n graad van "C" van wetenskaplikes ontvang - wat die laagste was wat hy in meer as 20 jaar ontvang het. Die krap-oes is arm jaar na jaar, en die oester oes is minuscule in vergelyking met die verlede as gevolg van konstante en toenemende besoedeling van die voorstedelike uitstorting aan die westelike kus en intensiewe hoenderboerdery aan die oostelike kus.
Maar die baai lyk goed: Wanneer die suburbaniete elke somer oor die baaibrug onderweg na Ocean City gooi, glinster die water in die sonskyn, bote stroom heen en weer, cattails dryf in die golwe en kinders spat op die strande. En daar is dit, soos uitgedruk deur National Geographic in 'n stuk op die Chesapeake Bay in 2005:
"Chesapeake-styl krapgeregte is steeds op plaaslike spyskaarte, maar baie is vol ingevoerde Asiatiese Kreef. Plomp gebraaide oesters ... is ook wyd beskikbaar - maar hulle word meestal in Louisiana en Texas ingevoer. "
Die artikel het verder kommer uitgespreek dat 'n seekoskultuur sonder plaaslike voorrade kan floreer. Dit impliseer, soos gesê, "minder dringend om die baai gesond te maak."
Ek sal dieselfde gevolgtrekking maak oor klimaatsverandering: Alles lyk en voel goed, vir die grootste deel; min mense verbind uiterste weersomstandighede met die groter globale veranderinge. En die meer dramatiese of voor die hand liggende gevolge van klimaatsverandering, wel, hulle voel nie hier nie - tog. As gevolg hiervan is daar min dringendheid agter hierdie onstuimige omgewingsgevaar.
Lyk dit nutteloos?
Dit is ook moontlik dat klimaatsverandering heeltemal fantasties en onrealisties lyk vir baie mense, gelowiges en twyfelaars.
Ons word vertel dat see (of sal) met verskeie voete styg; hele stede en nasies mag (of sal) verdwyn, insluitend baie van die kuslyn van Florida. Klimaatverandering kan groot dele van die planeet onbewoonbaar maak en wydverspreide oorloë tussen lydende bevolkings vonkel. Inderdaad, vyf klein Stille Oseaan-eilande het alreeds verdwyn as gevolg van aardverwarming, en ander eiland nasies is besig om te ramp vir duisende vlug uiterste weersomstandighede. Baie kenners argumenteer dat die wrede burgeroorlog in Sirië deur kweekverwante hongersnood gegroei het.
Maar selfs vir sommige, dit mag dalk lyk soos die dinge van wetenskapfiksie - Apokaliptiese visioene soos Hollywood is al jare lank aan die slaap. Inderdaad, dit het gee aanleiding tot 'n hele nuwe genre van wetenskapfiksie: "Cli-Fi," of Climate Fiction.
Dit is maklik vir diegene van ons wat nie direk die impak van klimaatsverandering sien om die uitsprake van klimaatsverandering-aktiviste te betwyfel nie, veral wanneer hulle so dramaties en vreeslik is. Ons weet wel dat baie konserwatiewes op stellings soos dié van klimatoloog Michael Mann afwyk verklaar dat die koste van die vervanging van die Aarde oneindig is. Inderdaad, dit is moeilik om eise soos hierdie te glo wanneer die son skyn, die blomme blom en voëls is aan hul gewone sake.
Alternatiewelik, hierdie apokaliptiese scenario's maak enige reaksie lyk net nutteloos. In die lig van sulke verwoesting, is klimaatsverandering aksie onoortuigend - veral wanneer wetenskaplikes ons vertel dat ons te laat kan wees. En as ons iets sou doen, moet ons eers die uiters moeilike samewerking tussen al die nasies van die aarde - het die grootste en mees komplekse wêreldwye samelewing die mensdom ooit gepoog.
Ek vermoed dat klimaatsverandering as gevolg van al hierdie hekkies nie deur demokrasieë opgelos kan word nie. Outocracies kan beter doen - soos byvoorbeeld China. Gegewe die erns van sy huidige lugbesoedeling - 'n ware "airpocalypse"- China se regering hoef nie gepresteer of oorreed te word nie; Die noodsaaklikheid is duidelik en dringend. En China het die vermoë om dramatiese maatreëls oor klimaatsverandering te neem en vinnig op te tree - net wat wetenskaplikes vra - om die mense met hulle te sleep. Dit is immers die nasie wat 'n half generasie mense in die middelklas in 'n enkele geslag opgehef het.
Maar hoe gaan dit met die VSA?
In ons demokrasie glo ek dat as daar een ding is wat die publiek kan aandring om hulle te beïnvloed ten opsigte van klimaatsverandering, het die VSA in die verlede enorme omgewings en geopolitieke bedreigings aangepak, nie heeltemal anders as klimaatsverandering.
Byvoorbeeld, die VSA het die reaksie op die osoonlaaggat in die 1990s voorspel. Toe dit geleer word dat chloorfluorkoolwaterstowwe (CFC's) wat deur lugversorging en koelmiddels vrygestel word, 'n massiewe gat in die osoonlaag oor Antarktika skep, wat die aarde blootstel aan gevaarlik hoë vlakke van UV-strale, President George HW Bush gelei die pad op 'n moratorium van CFK's dat opgelos 'n gevaarlike probleem in kort volgorde.
En natuurlik het die VSA die kernoorstand met die Sowjetunie oorwin en opgelos. Dit het vir 40 jaar verduur. Die bedreiging, soos klimaatsverandering, bied die moontlikheid van wedersydse vernietiging - net vinnig. Ons het die bedreiging bedreig, en verminder die wêreld se kernarsenaal, wat die bedreiging van die wêreldwye kernoorlog effektief uit die weg ruim.
Natuurlik kan ons hoop in die hoofrol van die demokratiese publiek self. Net 'n dekade gelede het 'n meerderheid van die Amerikaanse kiesers die bedreiging van klimaatsverandering aanvaar en bereid om aksie te onderneem. Meningspeilings vinnig verander.
Wie kan sê dat hulle nie weer kan verander nie, met 'n ekstra warm winter? Of 'n ekstra skroeiende somer? Of 'n string van rampspoedige weergebeurtenisse? Die enigste probleem is dat wanneer sulke maatreëls uiteindelik die publieke opinie verander word, kan klimaatswetenskaplikes wel sê dat dit te laat is.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Politieke > Hoekom is klimaatsverandering so 'n harde verkoop in die VSA?