Baleen tit - Voëlgesinne - 2022
Snormes (lat. Panurus biarmicus) woon in Sentraal-Europa en Asië en ontmoet van die Atlantiese kus tot die Stille Oseaan-kus. Dit kom voor in rietwolke, waarna dit slegs in die kwaai winter in die periode van gedwonge trek met 'n gebrek aan voedsel vertrek.
Dit is 'n baie aantreklike klein voëltjie met 'n liggaamslengte van slegs 14-16 cm. By mans strek twee eienaardige swart wigvormige antennas van die oë en bek af, waardeur die tiete hul naam gekry het. Die bokant van hul kop en nek is blougrys, die rug en stert is geelbruin, die vlerke is bruinswart met wit lengtestrepe. Die onderkant van die lyf en die onderkant van die stert is wit, met 'n effense pienkerige tint.
Wyfies, soos dit dames betaam, dra nie snorre nie. Hulle het 'n rooierige kop en ligte, bruin-geel verekleed. Jong mense is soortgelyk aan wyfies, net hul vere is effens ligter - hulle is nogal beige en geel. Daarbenewens het die stert swart dele en is die middel van die liggaam versier met 'n donker streep.
Baard leef in troppe, waarvan die aantal onderhewig is aan sterk skommelinge. Gedurende 'n harde winter in 'n spesifieke gebied kan die hele bevolking sterf, maar volgende lente sal hulle vervang word deur nuwe voëls wat hierheen getrek het. Die oorlewingsyfer van hierdie of daardie kudde hang direk af van die grootte daarvan, aangesien die blou tiete net een manier het om die koue te verduur: hulle oornag, naby mekaar.
Hul dieet bestaan ​​uit insekte, spinnekoppe en sade van verskillende plante. Dit is interessant dat die baleien in die somer dierekos verkies, en in die winter oorskakel na groentekos. Hulle is baie lief daarvoor om mekaar se vere skoon te maak, waarvoor dit tydens 'n middagrus gevind kan word.
Dit is baie aktiewe en vrolike voëls, waarvan die stem dikwels soggens of saans gehoor kan word. Sang as sodanig het hulle nie - hul 'gesprek' bestaan ​​uit kort herhalende klanke 'chviin-chviin-chviin' of 'stem' dzie-dzie-dziee ', en soms skielike' prrrr '.
Tydens paring lok die mannetjie sy maat egter nie met 'n pragtige stem nie, maar met 'n helder paringsuitrusting wat hy van alle kante aan haar demonstreer. Hy hoef dit net een keer in sy lewe te doen, aangesien die baarde permanente, onafskeidbare pare vorm.
Moustached titmice broei kuikens twee keer per jaar uit. Om dit te doen, bou hulle aan die onderkant van die riete, langs die water, 'n nes in die vorm van 'n diep beker. Die mure bestaan ​​uit verlede jaar se riete, en die bodem is gevoer met pluime van dieselfde riet.
Die wyfie lê 5 tot 7 klein wit eiers versier met bruin kolle. Hul inkubasie, waaraan beide ma en pa deelneem, duur ongeveer twee weke. Kuikens word baie klein en kaal gebore, net hul wyd oop mond, omring deur rooi en geel strepe, is duidelik sigbaar in die nes.
As gevolg van hul ongewone kleur, lyk hulle snawels met blomme ruikers - in die verhemelte is daar 'n rooi kol met wit kolletjies, die tong is tweekleurig en die rand van die bek is skarlakenrooi of geeloranje. Maar in die natuur word alles om 'n rede gedoen: hierdie kleur stimuleer ouers om aktief na kos te soek.
Ondanks sy naam, is dit nader aan Sutora en Thymelia as aan regte titmice. 'N Klein (kleiner as 'n mossie) voël met 'n lang stert, met 'n konstitusie wat op 'n mees of kappertjie lyk. Liggaamslengte 14,5-18 cm, gewig 11-20 g. As gevolg van die onvergeetlike kleur en die eienaardighede van die biologie, is dit amper onmoontlik om die snoragtige mees met iemand te verwar, maar dit kan moeilik wees om dit in digte ruigtes te sien. Klim baie behendig en vinnig op riete. Die vlug is ongelyk, wapperend, met 'n kenmerkende "snork" tydens die vlerke. Die grootste deel van die jaar voer die voëls 'n gesellige leefstyl, is hulle baie gesellig en raserig.
Die vernaamste kleur van die verekleed is strooi-rooi, meer versadig bo, effens ligter onder. Duidelike seksuele dimorfisme is kenmerkend. By die mannetjie is die bokant van die kop blougrys, die keel is wit, vanaf die basis van die snawel deur die oog en dan tot by die grens van die keel en bors is daar kontrasterende swart merke - die snor. Die snorbaarde bestaan ​​uit verskeie dele van die verekleed van die kop, die breedte is maksimum op die vlak van die oë, wange en frenulum, en dan sny die snor geleidelik af na die basis van die nek. Die kleur van die iris is van heldergeel tot geel-oranje, die bek is oranje-geel, die bene is swart. Die algemene agtergrond van die kleur van die vleuels is rooi; die buitenste webbe van die primêre vliegvere vorm 'n merkbare wit veld daarop. Die tersiêre vlugvere is baie kontrasterend gekleur - hul binnewebbe is wit en die buitenste is swart. As gevolg hiervan lyk die vleuel driekleurig van 'n afstand. Die sye is eentonig gekleur met die rug, die onderlyf is ligter, met 'n kenmerkende wynpienk tint op die bors. Die mannetjie se onderstert is helder swart. Die stert is lank, getrap, lig rooibruin bo, grys onder met ligte buitekante van die buitenste pare stertvere.
By die wyfie is die kleur van die bolyf, vlerke en stert dieselfde as dié van die mannetjie. Die kop is monochromaties rooi sonder enige patroon, die wynpienk tint op die bors is swak ontwikkel, die onderstert is rooi. Die kleur van die iris en snawel is ook dof.
By jong voëls is die algemene agtergrond van verekleed selfs ligter as by wyfies; kontrasterende swart strepe word langs die hele rug tot by die boonste stert ontwikkel en saamgevoeg in een groot swart veld. Daar is ook baie meer swart aan die vlerke en stert as by volwasse voëls. Jong mans verskil goed van wyfies deur 'n swart toom en geel snawel; jong wyfies het 'n grys toom en 'n swart bek.
'N Tipiese oproep klink soos 'n kort gonsende "jin ..." of "chir ...", wat baie keer deur al die voëls van die kudde herhaal word. Die paringslied van die mannetjie bestaan ​​uit drie lettergrepe "chirr-chik-chiiyuyu ...", die laaste lettergreep is die langste, die lied word gewoonlik afgewissel met oproepe.
Die gebied strek van die Atlantiese Oseaan tot die Stille Oseaan. Suidelike spesies, neste in die suidweste, suide en suidooste van ons streek, word soms in die sentrale deel aangeteken. Vir die winter beweeg dit uit die noordelike streke na die suide, in die suide is dit 'n sittende spesie. In die ooreenstemmende biotope in die suide van Europese Rusland is dit nie ongewoon nie; in die middelste sone word broeipopulasies sporadies versprei en is dit min.
In die verspreiding daarvan is die baaltiet amper onlosmaaklik aan vleilande gekoppel, naamlik met uitgebreide rietdikte; dit is byna onmoontlik om dit in enige ander biotoop te ontmoet. Slegs kudde baleietiete kan wegbeweeg van rietstutte en vlieg om te vreet in langbes en struike in die omgewing van waterliggame.
Oorwegend sittende voëls, veral in koue winters, migreer na die suide. Jong voëls word gekenmerk deur uitgebreide bewegings na nes, wat dikwels lei tot die vorming van nuwe nesnedersettings.
Dit voed op verskillende klein insekte en plantsaad, veral die riet- en rietmace.
'N Sferiese nes, geweef van droë rietblare, word op 'n hoogte van tot 1 m in digte rietdasse geplaas. In die koppelaar is daar 3–11 wit of roomkleurige eiers met klein gevlekte patroon. Kuikens is kaal, die mond is rooi, die tong en verhemelte is swart. Albei ouers broei die koppelaar in en voer die kuikens. Die kuikens verlaat die nes op die ouderdom van 12-18 dae, nog nie geleer om te vlieg nie.