Lesersbrief: Regering kelder PoskantoorTrotse Poskantoor-werknemer skryf: (Foto: SA Post Office/Twitter) Dat die Poskantoor in ŉ groot finansiële gemors is, is ŉ feit. Dat ongelooflike swak kaderbestuur oor verskeie jare 80% van die ineenstorting veroorsaak het, is ook ŉ feit. Die aanmerking in Podlitiek oor die poging om sekere possektore te nasionaliseer is egter net op halwe feite gegrond. Die Poskantoor se mandaat is om posdienste oor die hele land te lewer, selfs daar waar dit geensins winsgewend is nie. Daar is ŉ verpligting om poskantore per aantal mense per vierkante kilometer te hê, ongeag waar die geld vandaan sal kom om dit te finansier. Daar word nie eens naastenby hieraan voldoen nie weens die ongelooflike koste van so ŉ staatsbeleid. Koste om die posdiens te bedryf is gereguleer, en kos veel meer as wat die Poskantoor toegelaat word om vir dienste te vra. In geen private onderneming sou voortbestaan moontlik gewees het met die regulatoriese vereistes wat aan die Poskantoor gestel word nie. Daar geld dekades lank al wetgewing wat die pakkiesektor van 1 kg en minder aan die Poskantoor toegewys het om hom te vergoed vir die tekorte wat die Poskantoor ly weens die gebiede waar hy sonder wins ŉ diens moet lewer. Al wat die Poskantoor gevra het, is dat bestaande wetgewing afgedwing moes word, aangesien die Poskantoor steeds gedwing word om niewinsgewende dienste te lewer. (Andersins, hoe sou die koeriermark gereageer het as daar van sy werkers verwag word om in elke uithoek van die land items af te lewer teen ŉ inkomste veel laer as die uitgawes?) Mark Barnes het gewys dat omkeer moontlik is en was goed op pad om dit reg te kry. Daar was ŉ ongelooflike oplewing in personeel se moreel en ŉ toekomsvisie het soos ŉ lig in ŉ donker tonnel sigbaar geraak. Selfs voorheen aggressiewe vakbonde het begin saamwerk en hulle agter die beste leier in dekades geskaar. Die regering kon egter nie vinnig genoeg ŉ stokkie steek voor Barnes se planne nie. ŉ Radikale verandering in regeringsbeleid en wetgewing sou nodig wees om die omkeer te verwesenlik, en die regering het bloot gesorg dat dit nie moontlik sou wees nie. Barnes het uiteindelik bedank weens regeringsinmenging en openlike teenkanting vir sy omkeerstrategie. (Interessant dat die huidige omkeerstrategie wat nou aanvaar is 99% dié van Barnes is.) Die uitlatings van die minister van kommunikasie is beduidend van iemand wat geensins haar huiswerk gedoen het nie, soos ook soveel van haar voorgangers. Daar word nie verwag dat sy langer as enige van haar voorgangers in die pos sal uithou nie. Daar is te veel redes om te noem oor hoeveel wetgewing (veral die Wet op die Bestuur van Openbare Finansies), wat nie op die private sektor van toepassing is nie, die Poskantoor kniehalter. Barnes se aanbod om die Poskantoor te koop is amper met ŉ gejubel van personeel begroet. Die agbare minister het dit egter vinnig in die kiem gesmoor. Dit wil dus voorkom asof daar dalk ŉ verskuilde agenda in die regering is om doelbewus staatsondernemings te vernietig. Staan daar dalk iemand om die draai in die buiteland wat gereed is om teen ŉ premie dienste oor te neem? Of was die idee van ŉ tweede André de Ruyter te veel vir die regering se brose trots? Mens kan net wonder.