Vriende in die vreemde
OM DIE KOMBUISTAFEL | Saterdagaand was ons laaste kuier saam met hierdie hartsvriende in Engeland. Die tema was pajamapartytjie en Chinese kos.
Angelique het een aand by ons tweeweeklikse Afrikaanse bybelstudiegroepie gesê: Vriende is jou enigste familie in Engeland. En daarom moet ons goed wees vir mekaar.
Dis 'n alleenpad sonder lekker Afrikaanse vriende hier in die vreemde. Ek onthou ons eerste "perongeluk" ontmoeting met Bernie en Lezanne in Engeland. Ek was uitbundig om te hoor hier's nog mense binne 20myl van ons af wat Afrikaanse praat en lief is vir 'n vleisie oor die kole. En toe ontmoet ons vir Marcel en Eska en Angelique en Altus en hulle almal se kindertjies. En skielik was alles net beter. My gestel kon klaarkom met die minder son en Afrikaans en die baie reën en Engels.
Saterdagaand was ons laaste kuier saam met hierdie hartsvriende in Engeland. Die tema was pajamapartytjie en Chinese kos. Almal moes iets saambring en dis dan op skottelbraaie in Eska se waskamer geroer. Marcel het sommer summier besluit dat die waskamer voortaan ook sommer sy braaikamer sal wees. Iemand het 'n bottel Olof Bergh na die partytjie gebring en die manne het uitbundig om die skottelbraaie gekuier.
Later, heelwat later is daar gekaraoke in ons pajamas. Die mans was eerder lus vir Afrikaans sing en David Kramer se CD is nie minder as drie maal deur gesing nie. Ek dink die laaste sessie was so 'n skraps na een Sondagoggend. Dit was Altus se voorstel dat die manne nog een laaste keer alles moet gee vir ou David.
Ek dink dit was rondom middernag toe my man onbeskaamd verneem na die lekker sjokoladekoek in die kombuis. Hy wou net sekermaak of dit vir hierdie aandjie se kuier gebak is. Eska het haar nie twee keer laat nooi nie. Ek wou die oomblik verewig vashou in my kop…ons klompie in ons pajamas, David wat moeggesing steeds in die agtergrond aanhou, elkeen met 'n bordjie sjokoladekoek. In Engeland, Lincolnshire.
Die lewe loop draai soms met jou op plekke waar jy dit die minste verwag het.
Ek dink nie dit was te lank voor die son se opkoms toe Marcel sy rekenaar gaan haal vir Tolla nie. Ons móés eers Tolla se hasie-grappie en sy mêrrie-go-round grappie hoor.
Sondagmôre moes ons groet. Groet is mos nooit lekker nie. Mens voel amper om liewer net in jou kar te klim en liewer nooit te groet nie. Dit maak die swaar beter. Ons sal egter hierdie spesiale vriende van ons weer sien. Ek's seker daarvan.