‘n Koper-glans | Dion se gedagtes
Julie 20, 2009 deur Dion
Hier gaan ek alweer met ‘n visvangstorie… Deal with it… Ek kan nie help nie, ek moet dit net deel!
Saterdag-oggend het verbasend windstil maar verfrissend aangebreek, en die Irishman het my om 5:45 by my hengelvriende afgelaai – ja, sy het! Sonder om te kla ook. Ons het die boot inderhaas gepak, tenk volgemaak en gehaas na die hawe waar ons binnekort seewater gekloof het. Die vroeg-oggend see-sproei het gevoel of dit wou vries teen my wange, maar die opgewondenheid het ons almal warm laat gloei. Na sowat ‘n driekwart-uur was ons op ons merk. Ons moes dit wel deel met sewe ander ski-bote en twee kommersiële vissersbote, maar ons het besluit dat ons nie daardeur afgesit sou word daardie dag nie.
Binnekort was daar mooi rooi vis op die boot en ons het gedink dat dit nie beter kon gaan nie. Die stroom was redelik sterk en ons het gou verder suid-weswaarts met die kus langs afgedryf en moes weer stroom-op plek gaan soek. Ons skipper, Gary, het ‘n plekkie waargeneem waar die seebodem sommer oor so twee meter geval het vanaf 38m na omtrent 52m. Dit sorg gewoonlik vir uitsonderlike struktuur vir allerhande groot seebewonders, en ons het ernstig en in afwagting hoeke die dieptes ingestuur.
Ek het sommer ‘n klein 4-voet tuna-stokkie gebruik met 17kg voorslag en 9kg skuur-bestande hooflyn wat ek gewoonlik van die kant af mee vang tussen die rotse. Daar was drie klein hoekies aan (heel optimisties!) almal met tjokka aangeryg. Ek het ongeveer vyf minute gesit en kyk hoe die kommersiële ouens geelbek spartelend oor die kante van hulle skuit trek, toe dit ewe skielik voel of ek vasgehaak het aan die seebodem. Ek het toe maar in elk geval gekap – miskien kon dit my lyn loskry – en my moed wou net in my skoene sak, toe my stokpunt ewe skielik afgeduik het water toe en die ou Okuma-katrolletjie aan die skrou gegaan het soos ‘n speenvarkie wat sy eerste inspuiting gekry het!
Die Irishman sê ek glimlag nie eers sò wyd as ek haar sien nie!
Om weereens ‘n lang storie kort te maak – uiteindelik, na sowat 20 minute se gespartel en ronddans, steek meneer sy kop bokant die golwe uit; ‘n knewel rooi steenbras. Ons een vriend het net geskree “Copper!” en dit was soos ‘n skoot aan die begin van ‘n wedloop – die ouens het omtrent oor mekaar geval om gaffels en nette reg te hou en luike oop te maak vir die nuweling se aankoms. Na so paar naelbyt-oomblikke was die vis veilig op die boot en kon ek sit vir foto’s en gelukwensings – ‘n 17kg bielie van ‘n rooi steenbras, of “copper” soos ons dit hier in die Oos-Kaap noem, my eerste, en my beste vangs tot dusver. Ek is seker dat mense ons tot op die kant kon gehoor het…
Kyk hoe trek hy daardie skaal!
Ons het nog nie eers ons voete op ferm aarde gehad nie, toe die Engele my al gebel het en wou weet wanneer ons vis sou bak!
Lekker rooi in die gesig - die ding is mos swaar!
Posted in Daaglikse doen en late | Lewer Kommentaar