Omega Centauri - Omega Centauri sterregroep - Video - Inligting
Omega Centauri sterretros
Hierdie video is 'n zoom in op die beweging van die sterre van Omega Centauri, 'n bolvormige groep wat meer as tien miljoen sterre so naby aan mekaar insluit dat dit moeilik is om individuele sterre op te los. Dit is die grootste bolvormige groep wat bekend is as die Melkweg (ons sterrestelsel).
Dit is die helderste sterreswerm wat vanaf die aarde waargeneem kan word en word in die sterrebeeld Centaurus aangetref.
Die video begin met 'n beeld op die grond van die reuse-sterreswerm Omega Centaurie en gaan voort met 'n toenemend smal zoom met skote wat deur die NASA se Hubble-ruimteteleskoop geneem is, wat in die buitenste lae van die aarde se atmosfeer geleë is, ongeveer 600 kilometer bo die grond. grond, in 'n wentelbaan om die aarde. In hierdie simulasie gebaseer op die opgespoor data en beelde, blyk dit dat die sterre in willekeurige rigtings beweeg, soos 'n swerm bye.
Wie is bang vir die donker?
Daar is 'n vreemde wolk op Mars. Dit vorm elke dag gedurende die suidelike Marslente maande lank. Dit is tot 1800 km lank en 150 km breed. Dit begin vanaf Arsia Mons, 'n voormalige vulkaan van amper 20 km hoog. In die verlede het sommige selfs beweer dat dit 'n pluim was wat op vulkaniese aktiwiteit dui, maar dit is net 'clickbait': dit is 'n wolk, gemaak van waterys. Hier kan ons dit in regte kleure sien soos dit op 21 September 2018 van die Mars Express-sonde verskyn het.
Dit is 'n vreemde wolk, het ek gesê. Eerstens omdat Arsia Mons die enigste plek naby die Mars-ewenaar is waar wolke waargeneem word, en tweedens omdat dit die enigste plek is om wolke hierdie seisoen te hê. Hierdie wolk is so interessant dat dit selfs 'n naam het: AMEC, wat staan ​​vir 'Arsia Mons Elongated Cloud'. Dit is seker nogal didakties, maar dit dui aan dat hierdie verskynsel die aandag van sterrekundiges verdien.
Dit is sedert 1976 meer as 100 keer gesien deur 5 verskillende missies, maar eers met die Mars Express-sonde van ESA het ons die siklus daarvan vir die eerste keer volledig waargeneem. AMEC bestaan ​​uit 'n "kop", ronde en 'n lang stert wat na die weste kyk. Die kop vorm voor dagbreek die oggend die stert, wat ongeveer 2 en 'n half uur lank groei teen die merkwaardige snelheid van 600 km / h en op 'n hoogte van 45 km. Die wolk het die maksimum lengte bereik, 'los' van die berg en gaan weswaarts voort en verdamp dan kort voor die plaaslike middaguur. Alles word die volgende dag herhaal, tot die einde van die seisoen.
Wat gebeur? AVEC is 'n sogenaamde 'orografiese wolk': Arsia Mons dwing die vogtige wind om langs sy helling op te staan ​​totdat dit 'n hoë hoogte bereik, waar lae temperature die waterdamp kondenseer en sodoende die wolk aan die ander kant van die berg vorm. Dit is die grootste orografiese wolk wat op Mars gesien is en groter as sy aardse eweknieë. Die AMEC-studie sal dus die kennis van Mars-klimaatsisteme verbeter, maar ook van ons eie.
Krediete: ESA / DLR / FU Berlyn / J. Cowart
Mars gaan onverbiddelik voort om die paar spore water wat in die ruimte oorbly, te verloor :(
Titan, Saturnus en die ringe. Nee, u kyk nie na 'n skildery of simulasie nie: dit is 'n regte foto. Titan is die maan van Saturnus wat Cassini se beelde nog vreemder en abstrakter laat lyk.
Die enigste satelliet in die sonnestelsel met 'n atmosfeer, is groter as die planeet Mercurius ('n bietjie) in grootte, hoewel die laer digtheid dit minder massief maak as die planeet. Net Ganymedes, die satelliet van Jupiter, oortref dit in grootte. Sy atmosfeer, hoofsaaklik stikstof, is 50% digter as die aarde se aarde. Danksy die lae swaartekrag van die satelliet kan 'n mens vlieg met behulp van armsterkte!
Die wonders eindig nie daar nie, want Titan is die enigste ander liggaam in die sonnestelsel wat vloeistowwe op sy oppervlak opneem: kolossale mere van koolwaterstowwe, hoofsaaklik vloeibare metaan en etaan. Dit is omdat Titan KOUD is: -180 ° C om presies te wees. Hier is die water klipharde ys.
Daar kan dus geen wêreld meer anders as ons maan wees nie, dor en sonder atmosfeer nie. Tog het Titan, die maan en al die belangrike satelliete van ons stelsel een kenmerk: die getye. Getye wat hul baan verbreed, en rotasie-energie van hul planeet steel.
In die geval van die aarde en die maan word die 'wrywing' wat nodig is om energie van die planeet se rotasie na die maanbaan oor te dra moontlik gemaak deur die aanwesigheid van aardse oseane: die maan lok die oseane en die oseane trek die maan aan. Dit blyk dat hierdie proses ook en bowenal aktief is vir die mane van gasreuse, planete wat beslis nie van vaste en nie-vervormbare materiaal gemaak is.
Hier het die navorsers vir die eerste keer die vertrektempo van Titan vanaf Saturnus gemeet: 11 sentimeter per jaar, om te vergelyk met die 3,8 van die Maan van die Aarde af. Vandag wentel Titan ongeveer 1,2 miljoen kilometer van Saturnus af, maar die resessie is ongeveer 100 keer hoër as wat bereken is met die ou modelle. 'N Model van vier jaar gelede voorspel presies hierdie waarde, 'n uitstekende bevestiging wat help om die geheim van die era van Saturnus se mane en ringe te werp.
Beeld geneem op 10 Mei 2006, vanaf 'n afstand van 2,9 miljoen kilometer van Saturnus af. Herwin deur Gordan Ugarkovic (krediete)
persverklaring - Die analise van die ultraviolette waarnemings van die warmste sterre in die Omega Centauri-sterreswerm het 'n internasionale span navorsers, onder leiding van INAF-sterrekundiges, toegelaat om die geskiedenis van die vorming van sy tweede generasie sterre, wat ongeveer 12 miljard plaasgevind het, te werp. jare terug. Dit is heel waarskynlik dat die stamvaders van hierdie sterre tydens die 'ontbranding' danksy die kernfusiereaksies daarin baie vinniger geroteer het as normale sterre. In hul studie wat in die tydskrif Nature gepubliseer is, skryf wetenskaplikes hierdie sterk rotasie toe aan die voortydige vernietiging van hul protostellêre skyf van gas en stof, as gevolg van die gravitasie-interaksie met ander sterre en bevoordeel deur die besonder digte vormingsomgewing van sterre.
Rome, 22 Junie 2015 - Die analise van ultravioletwaarnemings van die warmste sterre in die Omega Centauri-sterreswerm het 'n internasionale span navorsers, gelei deur INAF-sterrekundiges, in staat gestel om die geskiedenis van die vorming van sy tweede generasie sterre te werp, wat ongeveer 12 miljard jaar gelede plaasgevind het. Dit is heel waarskynlik dat die voorvaders van hierdie sterre tydens die 'ontbranding' danksy die kernfusiereaksies daarin baie vinniger geroteer het as normale sterre. Wetenskaplikes skryf, in hul studie wat in die tydskrif Nature gepubliseer is, hierdie sterk rotasie toe aan die voortydige vernietiging van hul protostellêre skyf van gas en stof, as gevolg van gravitasie-interaksie met ander sterre en bevoordeel deur die besonder digte vormingsomgewing van sterre.
In bolvormige trosse is daar 'veelvoudige' generasies sterre, chronologies baie nou, maar met 'n baie verskillende chemiese samestelling. In Omega Centauri, die rykste en mooiste van hemelse voorwerpe van hierdie soort wat ons Melkweg bevolk, is dit al sedert tien ontdek. jare die aanwesigheid van 'n generasie, bestaande uit 'n groot aantal sterre waarin die konsentrasie van helium baie groter is as die teenwoordige in die oermateriaal wat na die oerknal geproduseer is. 'n Internasionale studie gelei deur navorsers van INAF en vandag gepubliseer in voorskou op Nature tydskrifwebwerf voeg nuwe en belangrike resultate by om die geskiedenis van die vorming van hierdie "veelvuldige" populasies in sterretrosse te rekonstrueer. Van die kapillêre analise van die warm Omega Centauri-sterre wat in die ultravioletvorm met die Hubble-ruimteteleskoop van die NASA-ruimteagentskappe en ESA waargeneem is. , het die skrywers getoon hoe die bestaan ​​van hierdie groep 'n baie vinnige ro impliseer tasie
van hul voorouers, anders as wat met ander sterre gebeur.
Hierdie sterre, wat 'van die blou haak' genoem word, behoort tot 'n gevorderde evolusiestadium van superryke heliumsterre, en sommige van hul eienaardighede dui aan dat hulle gevorm is in die chemies anomale gas, verlore in die sterwinde deur die oersterre, wat in die mees sentrale en digte dele van die groep opgegaar het. Hier is die sterre baie naby aan mekaar en kan swaartekragversteurings, veral belangrik in die vroeë stadiums van evolusie, die uitgebreide aanwasskyf vernietig wat gewoonlik met stervorming gepaard gaan en wat, soos 'n gyroscoop, die stadig draaiende pasgebore ster stabiliseer.
"Die frekwensie van ontmoetings tussen sterre en protostellêre skywe teen die hoë sterldigtheid wat verwag word tydens die vorming van die 'tweede generasie' sterre in Omega Centauri is hoog", verduidelik Marco Tailo, PhD-student aan die '' La Sapienza '' Universiteit van Rome en verwante INAF, eerste outeur van die brief. "As die verlies van die skyf in die eerste miljoen jaar van die ster se lewe plaasvind, wanneer dit nog steeds verleng en nie baie dig is nie, dan laat die sametrekking daarvan toe dat dit so vinnig draai dat dit die daaropvolgende evolusie, een wat haar vandag een van die abnormale sterre van die blou haak laat word ».
Italiaanse navorsers, by die INAF-fasiliteite in Padua en Bologna, het die leiding van waarnemingsnavorsing in die studie van verskeie populasies van bolvormige trosse. Francesca D'Antona, ooreenstemmende skrywer van die brief en verbonde aan INAF, verduidelik dat 'die groep van die INAF-Osservatorio Astronomico di Roma 'n oorheersende rol gespeel het in die studie van sterre modelle vir die vorming van chemiese afwykings in verskeie populasies en in die voorspelling van die teenwoordigheid van populasies met 'n hoë konsentrasie helium. Hierdie laaste werk was moontlik deur die vaardighede in die berekening van sterre-modelle van Paolo Ventura en sy span, by die INAF-sterrekundige sterrewag in Rome, sinergisties te kombineer met dié in die berekening van dinamiese modelle van die sterre van die trosse van Enrico Vesperini by die Indiana Universiteit ".
Die groep navorsers wat, behalwe Marco Tailo en Francesca D'Antona, die studie gedoen het, is saamgestel uit Marcella Di Criscienzo, Paolo Ventura en Thibaut Decressin (INAF-Astronomical Observatory of Rome), Annibale D'Ercole (INAF-Astronomical Observatory of Bologna), Vittoria Caloi (INAF-IAPS Rome), Enrico Vesperini (Universiteit van Indiana, VSA), Antonino P. Milone en Aaron Dotter (Research School of Astronomy & Astrophysics, Australië), Andrea Bellini (Space Telescope Science Institute) , Roberto Capuzzo-Dolcetta ("La Sapienza" Universiteit, Rome)
Wat is 'n sterre stroom en soeke?
'N Sterrestroom word geskep wanneer sterre uit een sterrestelsel deur hul ander sterrestelsel getrek word. Sterrestroom is 'n lang dun string sterre wat voortgebring word deur die verlengingsaksie van getykragte. Slegs 'n dosyn sterrestrome is benoem of in detail bestudeer. Aangesien dit 'n verskynsel is wat slegs op galaktiese skaal voorkom, is die meeste sterrestrome te flou en ver om baie noukeurig te bestudeer.
Die bekendste sterrestroom en een van die eerstes wat dit bevestig, is die Arcturus-stroom, net 37 ligjaar verder, wat die ster Arcturus bevat. Die Arcturus-stroom is 'n oorblyfsel van 'n dwergstelsel wat lank gelede deur die Melkweg verslind is. Gedurende sy leeftyd het die Melkweg waarskynlik tientalle of selfs honderde klein dwerg sterrestelsels verteer, en doen dit steeds vandag. Ons neem ook sterretrosse waar wat lyk asof dit die oorblyfsels is van verslankde sterrestelsels, soos die Omega Centauri-sterreswerm. Ons weet dat dit voormalige galaktiese kerne en onkonvensionele oop trosse is, want oop trosse bestaan ​​uit sterre wat in dieselfde tydperk gevorm word, terwyl 'n galaktiese kern sterre van baie verskillende ouderdomme bevat.
Een van die mees bestudeerde sterrestrome is die Magellaniese vloed, 'n brug wat twee sterre van die sterrestelsels die naaste aan die Melkweg verbind, die Klein Magellaanse Wolk en die Groot Magellaanse Wolk. Aangesien Magellaanwolke die naaste sterrestelsels aan ons s'n is, slegs 150 000 ligjare daarvandaan, kan ons individuele sterre in 'wolke' en hul parallakses waarneem, wat ons 'n 3D-kaart van sterrestelsels en hul sterrestroom maak.
Net soos planete as oorsaak van die stof van Saturnus in ringe rondom hulle, skeur sommige sterrestelsels uitmekaar en vorm ook ringe. 'N Sterrenvloei in die vorm van 'n ring is die Eenhoornring, geskep soos die Melkweg 'n dwergstelsel, die Dog Major Dwarf Galaxy, verswelg, ongeveer 100 keer kleiner as dit.
Wanneer sterre van een sterrestelsel van hul tuisstelsel na 'n ander getrek word, word 'n ster vloei geskep.
persverklaring - Het 'n groep sterre geïdentifiseer wat die Omega Centauri bolvormige groep, geleë in ons Melkweg en ongeveer 18 000 ligjare van ons af, ontbreek, weggeruk deur die getykrag van die Melkweg. Omega Centauri kan die oorblyfsels van 'n dwergstelsel wees wat gedeeltelik verbrokkel is deur die interaksie met ons Galaxy National Institute of Astrophysics - INAF
'N Span navorsers van die Astronomical Observatory van Straatsburg, die National Institute of Astrophysics en die Universiteit van Stockholm het die sterre geïdentifiseer wat die bolvormige groep Omega Centauri, geleë in ons Melkweg en ongeveer 18 000 ligjare van ons af, verloor, weggeruk deur die getykrag van die Melkweg. Die sogenaamde 'getysterte' wat deur die span rondom die groep geïdentifiseer word en die verspreiding daarvan in die ruimte, dui daarop dat Omega Centauri eintlik die oorblyfsels is van 'n dwergstelsel wat gedeeltelik onderbreek word deur interaksie met ons Melkweg. Die resultate van hierdie studie, gepubliseer in 'n artikel in die jongste uitgawe van die vaktydskrif Nature Astronomy, is verkry danksy die ontleding van die baie akkurate gegewens oor die sterreposisie en behoorlike bewegings wat deur die Europese Ruimte-agentskap se Gaia-missie verskaf word, wat 'n belangrike siening sien. deelname wetenskap van Italië met die Nasionale Instituut vir Astrofisika en die Italiaanse Ruimteagentskap wat deelneem aan die Data Processing and Analysis Consortium (DPAC).
In 1677 het Edmond Halley die naam "Omega Centauri" (ω Cen) gegee aan wat hy gedink het 'n ster in die sterrebeeld Centaurus was. Later in 1830 besef John Herschel dat dit eintlik 'n bolvormige groep is wat in enkele sterre opgelos kan word. Vandag weet ons dat Omega Centauri die massiefste bolvormige groep in die Melkweg is, ongeveer 18 000 ligjare van ons af en bestaan ​​uit etlike miljoene sterre wat ongeveer 12 miljard jaar oud is. Oor die aard van Omega Centauri word al lank gedebatteer, of dit nou regtig 'n bolvormige tros was of eerder die hart van 'n dwergstelsel wat die meeste perifere sterre verloor het, nou versprei in die Melkweg. Laasgenoemde hipotese berus op die feit
dat ω Cen verskillende populasies sterre bevat, met 'n wye verskeidenheid metaalagtigheid (dws die inhoud van swaar chemiese elemente) wat die vorming van sterreprosesse oor 'n lang tydperk verraai, tipies van die evolusie van 'n sterrestelsel. Die navorsers het letterlik die streke rondom die tros deursoek en op soek na 'verlore' sterre langs sy baan in die Melkweg. Trouens, wanneer 'n dwerg sterrestelsel in wisselwerking is met 'n massiewe sterrestelsel soos ons s'n, word ten minste sommige van sy sterre daaruit geskeur deur die getykrag. Die sterre wat uit die groep geskeur word, is nie meer daaraan verbonde nie, maar het soortgelyke wentelbane en rangskik hulself dus in nou en langwerpige strukture op die baan van die baan (die getysterte), wat selfs vir 'n lang tyd konsekwent kan bly.
Globular cluster Omega Centauri beeld deur ESO se VST-teleskoop.
Krediete: ESO / INAF-VST / OmegaCAM
Deur die bewegings van die sterre wat deur die Gaia-satelliet gemeet is, te analiseer met 'n algoritme genaamd STREAMFINDER wat deur die span ontwikkel is, het die navorsers verskeie strome sterre geïdentifiseer. Een van hulle, genaamd "Fimbulthul", vernoem na een van die oerriviere van die Noorse mitologie, bevat 309 sterre wat na die lug strek vir 'n amplitude van meer as 18 grade.
"Deur die bane van die sterre te modelleer, het ons ontdek dat die Fimbulthul-struktuur 'n getystroom is wat bestaan ​​uit sterre wat uit ω Cen geskeur is, wat tot in die lug strek tot 'n groot afstand van die groep", sê Michele Bellazzini, van die INAF van Bologna. , wat aan die studie deelgeneem het. "Vanuit hierdie aanvanklike gegewens kon ons 'n seleksiekriterium bedink wat dit moontlik gemaak het om die getysterte op te spoor vanaf die groep tot by Fimbulthul. Spektroskopiese waarnemings van vyf sterre van hierdie vloed wat met die Kanada-Frankryk Hawaii-teleskoop gedoen is, toon dat hul spoed baie dieselfde is en dat hulle metaalmetale het met Omega Centauri-sterre. Hierdie eienskap versterk die idee dat die getystroom presies met daardie groep gekoppel is ".
Die data oor die dinamiese eienskappe van die sterre van Omega Centauri en diegene in die omliggende streke verkry uit die Gaia-missie en die algoritme wat ad hoc ontwikkel het, het die navorsers in staat gestel om die teenwoordigheid van hierdie sterrestroom te demonstreer, selfs in 'n lugruim. met 'n hoë digtheid van sterre in ons sterrestelsel. "Die volgende stap sal wees om die teoretiese model wat hierdie struktuur beskryf te verbeter, om die evolusiegeskiedenis van die dwergstelselstamvader van ω Cen met groter akkuraatheid te rekonstrueer", sluit Bellazzini af. "Ons verwag dus om nog meer sterre te vind wat verlore is deur hierdie hemelse voorwerp in die stralekrans van die Melkweg ".
Die studie is in die tydskrif Nature Astronomy gepubliseer in die artikel Identification of the long star star of the prototypical massive globular cluster ω Centauri by Rodrigo A. Ibata, Michele Bellazzini, Khyati Malhan, Nicolas Martin and Paolo Bianchini.
Dit word op 'n geskatte afstand van ongeveer 16 000 ligjare geplaas, dit blyk een van die bolvormige trosse te wees wat die naaste aan die sonnestelsel is. Dit is die grootste bolvormige groep wat bekend is by die Melkweg, die tweede grootste in die hele plaaslike groep na Mayall II bevat etlike miljoene sterre van die bevolking II, met 'n totale massa gelykstaande aan die van vyf miljoen sonne (dieselfde massa as die kleinste bekende dwergstelsels). Die grootte van sy helderste komponente is 11,5. 
Die ouderdom blyk ongeveer 12 miljard jaar te wees, dit is soortgelyk aan dié van die heelal self.  Omega Centauri is die enigste bekende bolvormige groep wat 'n duidelike verspreiding in sy metaalinhoud het, wat die teorie dat Omega Centauri die kern sou wees van 'n antieke dwergstelsel wat deur ons s'n 'verswelg' sou word. Die kern van die sterrestelsel, wat ongeskonde gebly het, sou die eienskappe van 'n bolvormige tros aangeneem het, met 'n bevolking van baie ou sterre, en ander trosse met soortgelyke eienskappe is binne en buite die Melkweg bekend.