Wysigings van die burgeroorlog - Inligting - 2022
Wysigings vir burgeroorlog - Geskiedenis
Hoe die burgeroorlog die grondwet verander het
Die duidelikste grondwetlike gevolg van die burgeroorlog was die aanneming van drie belangrike grondwetwysigings. Die 13de het slawerny vir ewig in die Verenigde State beëindig, terwyl die 14de alle persone wat in die Verenigde State gebore is (insluitend die voormalige slawe) burgers van die land gemaak het en die state verbied het om iemand die voorregte en immuniteite van Amerikaanse burgerskap, behoorlike proses of wet te ontken , of gelyke beskerming van die wet. Uiteindelik het die 15de wysiging, wat in 1870 bekragtig is, die state verbied om die franchise aan enigiemand te weier op grond van ȁ Kras, kleur of vorige serwituut. "
Hierdie wysigings het egter hul oorsprong in die oorlog self, en kan op sommige maniere gesien word as formele erkenning van die manier waarop die oorlog die Grondwet verander het. Ander veranderinge het aangebring sonder enige wysigings. Die oorlog het die Grondwet dus op verskillende maniere verander. 'N Oorsig van sommige van hulle beklemtoon hoe die Unie wat president Lincoln bewaar het, fundamenteel anders was en beter as die Unie wat hy geërf het toe hy president geword het.
Die eerste en duidelikste verandering behels slawerny. Die 13de wysiging was moontlik (net soos die ander twee wysigings in die burgeroorlog) slegs omdat die oorlog slawerny oor die politiek en grondwetlike ontwikkeling verbreek het. Die Grondwet van 1787 beskerm slawerny om elke draai. Alhoewel framers nie die woord "slavery " in die dokument gebruik het nie, het almal by die Konstitusionele Konvensie die maniere verstaan ​​waarop die nuwe regeringsvorm slawerny beskerm het. Die woord "slavery " is inderdaad nie op versoek van die afvaardiging van Connecticut en 'n paar ander Noordelinge gebruik nie, wat gevrees het dat hul kiesers nie die Grondwet sou bekragtig as die woord in die dokument was nie, nie omdat die afgevaardigdes daarteen beswaar gemaak het nie die woord self.
Dit sal baie bladsye neem om al die proslaverheidskenmerke van die Grondwet na te gaan, maar hier is enkele van die belangrikste. Die klousule van drie vyfdes het die suide ekstra lede van die Huis van Verteenwoordigers gegee, gebaseer op die aantal slawe in elke staat. Sonder hierdie verteenwoordigers, wat geheel en al deur slawerny geskep is, sou proslawerywetgewing soos die Missouri Compromise van 1820 en die Fugitive Slave Law van 1850 nooit kon aangeneem word nie.
Net so belangrik, stemme in die kieskollege was gebaseer op die aantal verteenwoordigers in die huis, en daarom het slawerny die Suide 'n bonus gegee in die verkiesing van die president. Sonder die kiesers wat deur slawerny geskep is, sou die slawerny Thomas Jefferson die verkiesing van 1800 vir die nie-slawehouer John Adams verloor het.
Die 'innenlandse opstandklousule " het gewaarborg dat federale troepe gebruik sou word om slawe -opstand te onderdruk, soos in die Nat Turner -rebellie in 1831 en John Brown se pogings om in 1859 'n slawe -opstand te begin.
Uiteindelik het dit twee derdes van die kongres geneem om 'n grondwetlike wysiging aan die state te stuur, en dit het driekwart van die state geneem om enige wysiging te bekragtig. As die 15 slawestate almal in die Unie bly, tot vandag toe in 2015, sou dit onmoontlik wees om slawerny deur grondwetlike wysiging te beëindig, aangesien dit in 'n unie van 50 state slegs 13 state neem om 'n wysiging te blokkeer.
Die politieke mag van die slawestate het beteken dat die nasie altyd gedwing was om slawerny te beskerm. So het die Suide in werklikheid die politiek beheer van 1788 tot 1861. Slawe-eienaars het tussen 1788 en 1850 die presidentskap vir almal behalwe 12 jaar gehad. Al die presidente van die twee termyn was slawe-eienaars. Drie Noordelikes het die amp van 1850 tot 1860 beklee, Fillmore, Pierce en Buchanan, maar almal was slawerny en het agteroor gebuig om die Suide te paai.
Dit het die burgeroorlog geneem om slawerny se wurggreep oor die politiek te verbreek en die aard van die grondwet en grondwetlike verandering fundamenteel te verander.
Die ondergang van slawerny het begin met slawe wat weggehardloop het en die leër hulle bevry het. Maar die belangrikste oomblik was die Emancipation Proclamation, wat die eerste belangrike uitvoerende orde in die Amerikaanse geskiedenis was. Om slawerny te vernietig en die Unie te red, het Lincoln nuwe mag vir sy kantoor gekry.
Sessie en nietigheid
Sedert die begin van die nasie het bewerings dat state die federale wet sou kon vernietig of selfs kon afskei, die Amerikaanse politiek en grondwetlik gedestabiliseer. Soms het Noordelinge hierdie bewerings gemaak, soos die ontevrede New Englanders wat die Hartford -konvensie gereël het om die oorlog van 1812 teë te staan. Maar die meeste bewerings van nietigheid kom van die slaaf -suide. In 1798 skryf Jefferson in die geheim die "Kentucky Resolutions, " terwyl sy vriend James Madison die "Virginia Resolutions " albei die reg beweer het om die federale wet te vernietig.
Sedert die vroegste debatte oor die Unie, in die Tweede Kontinentale Kongres, tot die vooraand van die Burgeroorlog, het talle suidelike politici in die openbaar afskeid bepleit as hulle nie slaag in slawerny en ander aangeleenthede nie. In 1832-33 het Suid-Carolina die reg aangevoer om die federale tarief te vernietig, en daarna amptelik (hoewel meestal simbolies) 'n verordening aangeneem om die Force Law te vernietig, wat die president gemagtig het om toepaslike militêre of burgerlike mag te gebruik om federale wette af te dwing. Op die oomblik het Georgië ook moedig verklaar dat dit nie 'n federale verdrag met die Cherokees hoef te hou nie. In 1850 het Suidlanders twee afskeidingsbyeenkomste gehou, wat nêrens heen gegaan het nie. In die debatte oor wat van die kompromie van 1850 geword het, het senator John C. Calhoun van Suid -Carolina die reg van die suide aangevoer om die federale wet te blokkeer.
Sommige noordelike teenstanders van slawerny —, veral William Lloyd Garrison —, het aangevoer vir afstigting in die noorde omdat hulle tereg verstaan ​​het dat slawerny die Amerikaanse regering oorheers. Maar Garrison het min volgelinge gehad, en selfs baie van hulle het nooit sy slagspreuk van "No Union With Slaveholders aanvaar nie. " In die middel van die 1850's het die hooggeregshof in Wisconsin die vlugtige slawwet ongrondwetlik verklaar, maar toe die Hooggeregshof die wet bekragtig het het die Wisconsin -hof teruggetrek.
Kortom, nietigheid en afstigting was nie nuwe idees in 1861, toe 11 state die unie verlaat het nie, maar was sedert die stigting deel van die kronkeling en inslag van grondwetlike debat. Maar die burgeroorlog het die bespreking beëindig. Die kwessie van die grondwetlikheid van nietigheid of afskeiding is permanent besleg deur die "legal -saak " van Lee v. Grant, beslis in Appomattox Court House in April 1865. Grant het die Grondwet en die idee van 'n ewige Unie suksesvol verdedig. Session verloor, en die Verenigde State wen. Die Hooggeregshof sou dit in Texas v. White (1869) hieroor weeg en meen dat afskeiding nog nooit wettig was nie en dat die staatsregerings in die Konfederasie geen regsbevoegdheid het nie.
Geld en nasionale mag
Vanaf die begin van die land was daar debatte oor die vraag of die Amerikaanse regering geldeenheid kan uitreik. Voor die burgeroorlog was daar inderdaad geen nasionale geldeenheid nie, slegs 𠆺nknote " uitgereik deur private banke of staatsbanke. Vir twee periodes (1791-1811 en 1816-1836) het die federale geoktrooieerde Bank van die Verenigde State banknote versprei wat as 'n nasionale geldeenheid funksioneer. Maar Andrew Jackson het 'n veto teen die herfinansiering van die bank gemaak omdat dit ongrondwetlik was, en vir die volgende 25 jaar word die land se ekonomie belemmer deur die gebrek aan 'n stabiele, nasionale geldeenheid.
Die oorlog het dit ook verander. Om die oorlog te finansier, het Salmon P. Chase, sekretaris van die tesourie, 'n beleid ontwikkel wat gelei het tot die uitreiking van "greenbacks, en#x201D en skielik is die grondwetlike kwessie nie in die hof besleg nie, maar deur die noodsaaklikheid van die konflik. Die hooggeregshof was verbaas oor hierdie nuwe beleid, en na die oorlog het die hof kortliks verklaar dat die uitreiking van 'n terugsakking ongrondwetlik is, maar daarna vinnig van plan verander. Sedertdien het die dollar na vore gekom as die belangrikste geldeenheid ter wêreld. Alhoewel dit nie meer deur goud of silwer gesteun word nie, bly die Amerikaanse geldeenheid " die goue standaard " vir internasionale transaksies.
Militêre Reg en Burgerlikes
Die oorlog het ook 'n nuwe stel reëls en#x2014 -wette geskep wat nog steeds by ons is en wanneer en hoe militêre tribunale of krygswet op burgerlikes van toepassing kan wees. By die aanvang van die oorlog was daar byvoorbeeld geen federale wette wat sabotasie verbied of om te keer dat burgerlikes leërs vorm om oorlog te voer teen die Verenigde State nie. Daar was ook geen nasionale polisiemag nie. President Lincoln het dus habeas corpus langs die spoorweg van Philadelphia na Washington opgeskort en die weermag gebruik om pro-konfederale terroriste in hegtenis te neem, soos John Merryman, wat spoorweë na Washington, DC skeur en probeer om 'n Konfederale weermag in Maryland te organiseer .
Dit was weereens 'n noodsaaklikheid, nie ideologie nie: die kongres was nie in sitting nie, en Lincoln het dus op eie gesag opgetree. Inderdaad, as Merryman suksesvol was, sou kongreslede nie in staat gewees het om Washington te ontmoet nie. Die kongres het later die optrede van Lincoln goedgekeur en selfs meer massiewe skorsings van habeas corpus goedgekeur. Die grondwetlike reël uit die burgeroorlog is dus dat die regering in 'n noodgeval kan optree om mense in toom te hou om die openbare veiligheid te bewaar.
Tydlyn van die burgeroorlog
'N Ontvouende geskiedenis van die burgeroorlog met foto's en artikels uit die Times -argief en deurlopende kommentaar van bydraers van Disunion.
Maar wat gebeur as die onmiddellike en dringende noodgeval verby is? Mag die weermag steeds gebruik word om burgerlikes in hegtenis te neem en te verhoor? Die antwoord uit die burgeroorlog is 'n nadruklike nee. Tydens die oorlog het militêre amptenare in Indiana Lamdin P. Milligan gearresteer omdat hy probeer het om 'n konfederale leër in die staat te organiseer. Daar was destyds geen geveg in Indiana nie, die burgerlike samelewing het glad funksioneer, en selfs bondgenote van Milligan het nie brûe opgeblaas of spoorweë vernietig soos Merryman gedoen het nie. Die weermag het Milligan egter probeer en hom ter dood veroordeel. In 1866, in Ex parte Milligan, het die Hooggeregshof beslis dat die verhoor ongrondwetlik was. Die weermag kan Milligan in hegtenis neem weens die noodgeval van die oorlog (net soos dit Merryman gearresteer het), maar die hof het beslis dat as die burgerlike howe oop was, soos in Indiana, dit ongrondwetlik was om 'n burger in 'n militêre hof te verhoor .
Sedertdien was dit in die algemeen die wet van die land. In die nadraai van 9/11 het die Hooggeregshof die reël bevestig dat burgerlikes (selfs terroriste in die Verenigde State) nie deur militêre tribunale verhoor mag word nie, maar slegs deur burgerlike howe verhoor kan word. Die Justices steun op Milligan.
Rasseverandering en die beweging na rassegelykheid
Toe die oorlog begin, het die federale wet Afro-Amerikaners feitlik alle grondwetlike regte geweier. In Dred Scott v. Sandford, besluit in 1857, het hoofregter Roger B. Taney beslis dat swartes nooit burgers van die Verenigde State kan wees nie, selfs al word hulle as burgers behandel in die state waar hulle gewoon het. Dit het gelei tot die eienaardigheid dat swartes vir lede van die kongres en presidensiële kiesers in ses state kon stem, en dat hulle hul pos in daardie state en in sommige ander kon beklee, maar hulle was nie burgers van die land nie. Die federale wet ondersteun nietemin die beslissings van Taney '. Byvoorbeeld, voor die oorlog kon swartes nie lede van staatsmilisies wees nie, in die nasionale weermag dien, paspoorte van die staatsdepartement ontvang of posdiens vir die poskantoor wees.
Gedurende die oorlog het dit alles begin verander. In 1862 het die Kongres die werwing van swartes in die nasionale weermag en in staatsmilisies goedgekeur. Terwyl die meeste swart soldate ingeroep was, het sommige as onderoffisiere gedien, en 'n paar as offisiere. Martin Delaney beklee die rang van majoor. Net so opvallend was dat Eli Parker, 'n lid van die Seneca -nasie, in die persoonlike personeel van Ulysses S. Grant as luitenant -kolonel gedien het en aan die einde van die oorlog tot brigadier -generaal bevorder is.
Die oorlog het ook rasse- en etniese/godsdienstige taboes en houdings afgebreek. Abraham Lincoln het die eerste president geword wat swartes ontmoet het, en in die geval van Frederick Douglass, raadpleeg hulle. In 1864 en 1865 het die kongres handves aan spoorwegondernemings gegee wat vereis dat daar geen diskriminasie in sitplekke is nie. Die kongres het ook die wet verander wat militêre kapelane beperk het tot bedienaars van die evangelie, sodat rabbis en Rooms -Katolieke priesters kapelane kon word. Tydens die oorlog het die Kongres die kantoor van die opnemer van die dade vir die stad Washington gestig. Die eerste offisierhouer was Simon Wolfe, 'n Joodse immigrant, maar daarna is die amp vir die res van die eeu deur Afro-Amerikaners beklee, waaronder Frederick Douglass, Blanch Bruce, 'n voormalige senator, en Henry P. Cheatham, 'n voormalige kongreslid. In sy laaste openbare toespraak het Lincoln 'n beroep gedoen op swart veterane en ander lede van hul ras. Vyf jaar later sou die Grondwet die doel weerspieël in die 14de en 15de wysigings.
Vandag kyk ons ​​tereg terug na hierdie twee wysigings, en die 13de, as die belangrikste blywende grondwetlike nalatenskap van die burgeroorlog. En dat hulle is. Maar dit is ook belangrik dat ons kyk na hoe Amerika se begrip van die Grondwet, veral met betrekking tot rasse- en etniese gelykheid, verander het tydens die oorlog, en nie bloot as gevolg daarvan nie. Anders gestel: Die wysigings van die burgeroorlog het die Grondwet verander. Maar selfs al sou dit op een of ander manier nooit gebeur het nie, sou die oorlog self die manier waarop Amerikaners en hul regering gesien het, verander het.
Paul Finkelman is 'n senior genoot in die Penn-program oor demokrasie, burgerskap en konstitusionalisme aan die Universiteit van Pennsylvania en 'n inwoner by die National Constitution Center.
Volg die afdeling New York Times Opinion op Facebook en Twitter, en meld u aan vir die Opinion Today nuusbrief.
Soewereine immuniteit van state (wysiging 11)
Die elfde wysiging van die grondwet van die Verenigde State is geskryf as 'n direkte reaksie op die hooggeregshofsaak van 1793, bekend as Chisholm v. Georgia, waarin 'n burger uit Suid -Carolina, Alexander Chisholm probeer om die staat Georgia te dagvaar oor finansies. Georgië het geweier om in die hof op te daag, aangesien die leiers in die eerste plek gevoel het dat hulle gedagvaar word, 'n skending van sy staatsoewereiniteit was. Ondanks die klagtes van Georgië het die hof Chisholm ten gunste daarvan beslis.
Hierdie wysiging het Artikel III, Afdeling 2 van die Grondwet verduidelik, en federale jurisdiksie verwyder in gevalle waar burgers van een staat of van die buiteland probeer om 'n ander staat te dagvaar.
Die Amerikaanse burgeroorlog: belangrikheid en betekenis#038
Gedurende die tydperk van die burgeroorlog en die heropbou van die burgeroorlog was daar baie veranderinge aan die gang in die Unie. Die Emancipation Proclamation, sowel as wetgewing soos die dertiende, veertiende en vyftiende wysigings, het 'n nuwe ontwaking van die demokrasie veroorsaak, terwyl die afstanddoening van afstigting deur die Suide 'n besliste triomf vir nasionalisme was.
Die regering was ook betrokke by sy eie onderonsies. Tydens heropbou het die wetgewende en uitvoerende gesag uiteindelik 'n slag gekry oor die gebruik van mag. Die land word verander deur magte wat 'n gebroke Unie veroorsaak en later herstel het.
Die eerste van hierdie " kragte ", was die uitbreiding van demokrasie. Reeds in 1862 neem Lincoln 'n groot stap in die rigting. Op 22 September kondig Lincoln die vrystelling van alle slawe aan in gebiede wat nie onder die beheer van die Unie is nie. Alhoewel die afkondiging nie alle slawe oral vrygemaak het nie, was dit die optrede wat die kongres sou dwing om die dertiende wysiging in 1865 deur te voer.
Die wysiging, wat later in 1865 bekragtig is, lui dat "Nog slawerny of onwillekeurige diensbaarheid. . . sal bestaan ​​in die Verenigde State, of op enige plek onder hul jurisdiksie. " Dit het gelyk asof demokrasie geseëvier het deur vryheid aan slawe te gee, maar die wysiging was nie volledig nie. Dit het net slawerny gestop en geen voorsiening gemaak vir burgerskap nie, daarom word swartes steeds nie as Amerikaanse burgers beskou nie.
Die veertiende wysiging was die demokratiese uitbreiding wat die probleem opgelos het. Oorspronklik deurgegee om 'n aantal aangeleenthede buite die beheer of diskresie van die president te stel, en die wysiging het ook alle persone gebore of genaturaliseer in die Verenigde State. . . burgers van die Verenigde State. " Dit het ook bepaal dat " Geen staat die voorregte of immuniteite van burgers van die Verenigde State sal verswak nie. "
Dit het nie net 'n nuwe betekenis aan swart mans se vryheid gegee nie, maar dit het ook 'n nuwe en breër betekenis aan burgerskap gegee. Diegene wat die wysiging opstel, het gehoop dat die omvang van die misbruik onomwonde sou wees, maar die algemene frasering was slegs 'n voordeel vir misbruikers. Daar is geen lys van die voorregte of immuniteite wat aan Amerikaanse burgers gebied word nie.
Trouens, daar is nie eens 'n verduideliking van watter regte 'n " burger " het nie. Hierdie veralgemenings en die misbruik wat daarmee gepaard gegaan het, het daartoe gelei dat die vyftiende wysiging in 1870 aangeneem is. #8221 en daardie reg, " mag nie ontken word nie weens ras, kleur of vorige serwituut. "
Hierdie wysiging het uiteindelik skuiwergate wat in die dertiende en veertiende wysigings bestaan, uitgehaal. Die regering van die Verenigde State was besig om nader te kom om 'n regering te wees deur alle mense, en nie net blankes nie. Die heropbou van die burgeroorlog bied egter meer as net uitgebreide demokrasie. Dit was ook 'n tyd van nasionale eenwording.
Een van die belangrikste hupstoot vir die nasionalisme van die Verenigde State het begin met die eenvoudige oorwinning van die Unie oor die konfederasie. Die afskeiding was ongrondwetlik volgens diegene wat die Unie ondersteun het. Deur die konfederasie te verslaan, het die Unie slegs die feit bevestig. Die radikale Republikeinse heropbouplan het ook 'n amptelike afstanddoening van afstigting vereis voordat state weer tot die Unie toegelaat kan word.
As afskeiding van die Unie nou onwettig was, dan moes Daniel Webster se teorie dat die Grondwet 'n volksregering was, en nie 'n samestelling van state nie, waar wees. "Die Grondwet. . . [begin] met die woorde 'We the people, ' en dit was die mense, nie die state nie, wat. . . dit geskep het, " beweer Webster in sy nasionalistiese teorie van die Grondwet.
Die Unie het meer verenig geword as ooit tevore, want nou was dit werklik 'n unie, ". . . nou en vir altyd, een en onafskeidbaar. " Daar was egter veranderinge wat plaasgevind het in die heropbouperiode wat nie so nuttig was vir die Unie as demokrasie en nasionalisme nie. Terwyl die nasie hom in hierdie meer bemoedigende ontwikkelinge verlustig het, het die regering van die Unie interne konflikte ondervind.
Die kongres en die president het begin twis oor die verspreiding van krag vanaf ongeveer die tyd van die presidentskap van Andrew Johnson. Johnson word president na Lincoln se dood en gee dadelik die toon vir die res van sy omgang met die kongres. Sy plan vir heropbou was baie verslap vir radikale Republikeine in die kongres, en Johnson het nie die diplomatieke vermoëns van Lincoln nie.
Johnson het wel lojaliteitseed vir suidelike blankes voorgeskryf as hulle kwytskelding en amnestie sou ontvang, hy het hoë konfederate amptenare uitgesluit van die toelaag, en hy het wel 'n staatsbyeenkoms vereis van staatsleiers wat lojaal was aan die Unie om nuwe kongresafgevaardigdes te kies. Johnson het egter nie 'n paar bepalings ingesluit wat die kongres versoek het nie.
Sy plan het aanbeveel, maar nie vereis nie, die herroeping van afskeidingsverordeninge en afkeuring van afstigting, afwysing van die Konfederale skuld en die bekragtiging van die dertiende wysiging. Hierdie punte wat nie by die Johnson -program afwesig was nie, was die aanvangskongres wat nodig was om die heropbou oor te neem.
Die eerste stap van die kongres, teen Johnson, is geneem in Desember 1865. Onder Johnson 's -program is suidelike verteenwoordigers tot die kongres verkies. 'N Meerderheid van die kongres het gestem om die afgevaardigdes te aanvaar en 'n komitee aangestel om met die heropbou te begin. In 1866 het die kongres vir die eerste keer in die geskiedenis 'n presidensiële veto omskryf, toe Johnson 'n veto teen 'n wetsontwerp op burgerregte afgelê het.
Die wetsontwerp sou swartes 'n aansienlike nuwe vryheid van diskriminerende suidelike optrede gegee het. Johnson het standpunt ingeneem teen die radikale Republikeine in die kongres toe die veertiende wysiging die eerste keer aanvaar is. Alhoewel die Kongres die wysiging as deel van die heropbou moes bekragtig, het Johnson die wysiging veroordeel en state aangeraai om dit nie te bekragtig nie.
Die stryd tussen die uitvoerende en wetgewende gesag het tot 'n voorspelbare ritme gekom: die kongres sou 'n wetsontwerp goedkeur, die president sou dit vetor, die kongres sou dit oorheers. wet, wat die goedkeuring van die Senaat vereis het om presidensiële kabinetslede te verwyder. Johnson het die wet oortree deur die minister van oorlog, Edwin Stanton, te verwyder.
Die Huis van Verteenwoordigers het artikels van beskuldiging goedgekeur en in Mei 1868 is Johnson deur die Huis beskuldig. Die senaat het hom met een stem nie uit die amp van president verwyder nie. Nie een van die twee partye het die stryd om mag gewen nie. Johnson het sy vermoë om 'n effektiewe president te word verloor, maar daar is vasgestel dat beskuldiging nie as 'n politieke wapen in die kongres gebruik kan word nie.
Die burgerlike oorlogstydperk, sowel as die heropbou, was gevul met politieke veranderinge in die Verenigde State. Die oorlog het die demokratiese gees van die nasie gewek en baie wetgewing aangewakker om die gelykheid van alle mense te verbeter. Na-oorlogse tye het die nasionalistiese gees van die nasie voortgebring, wat eens en vir altyd bewys het dat hierdie Unie inderdaad onder God ondeelbaar was. "
Die begeerte na mag en geregtigheid tydens heropbou het die stryd tussen die uitvoerende en wetgewende gesag veroorsaak, 'n stryd wat nie heeltemal opgelos is nie. Hierdie veranderinge, beide goed en sleg, het die Unie weer die Verenigde State gemaak. "a. . . nasie, verwek in Liberty, en toegewy aan die stelling dat alle mense gelyk geskape is. " Dit is sedertdien die Verenigde State.
Onderwyser en vryskutskrywer. Wetenskaponderwyser en liefhebber van opstelle. Artikel laas hersien: 2020 | Rosemary Institution © 2010-2021 | Creative Commons 4.0
Die heropbouwysigings is tussen 1865 en 1870 aangeneem,  die vyf jaar onmiddellik na die burgeroorlog.  Die laaste keer dat die Grondwet gewysig is, was met die twaalfde wysiging meer as 60 jaar tevore in 1804.
Hierdie drie wysigings was deel van 'n groot heropbou van die Verenigde State na die burgeroorlog. Hulle voorstanders het hulle beskou as die transformasie van die Verenigde State van 'n land wat (in Abraham Lincoln se woorde) 'half slaaf en half vry'  was in een waarin die grondwetlik gewaarborgde 'blessings of liberty' tot die hele bevolking uitgebrei sou word, insluitend die voormalige slawe en hul afstammelinge.
Die dertiende wysiging van die Amerikaanse grondwet het slawerny en onwillekeurige diensbaarheid afgeskaf, behalwe as straf vir 'n misdaad.  Dit is op 8 April 1864 deur die Amerikaanse senaat aangeneem, en na 'n onsuksesvolle stemming en uitgebreide wetgewende maneuver deur die Lincoln -administrasie, volg die Huis op 31 Januarie 1865 sy voorbeeld.  Die maatreël is vinnig bekragtig deur almal behalwe drie Unie -state (die uitsonderings was Delaware, New Jersey en Kentucky), en deur 'n voldoende aantal grens- en "gerekonstrueerde" suidelike state, om teen 6 Desember 1865 bekragtig te word.  Op 18 Desember 1865, Buitelandse minister William H. Seward het verklaar dat dit in die federale grondwet opgeneem is. Dit het 61 jaar na die twaalfde wysiging deel geword van die Grondwet, die langste tussen die grondwetlike wysigings tot nog toe. 
Slawerny is stilswyend in die oorspronklike grondwet vasgelê deur bepalings soos artikel I, afdeling 2, klousule 3, algemeen bekend as die drie-vyfde kompromie, wat uiteensit hoe die totale slawe-bevolking van elke staat in die totale bevolkingsgetal vir die doeleindes ingereken sou word van die verdeling van setels in die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers en direkte belasting onder die state.  Alhoewel baie slawe vrygestel is deur Lincoln se Emancipation Proclamation van 1863, was hul regstatus na die Burgeroorlog onseker. 
Die veertiende wysiging van die grondwet van die Verenigde State is op 13 Junie 1866 deur die kongres voorgestel.  Teen 9 Julie 1868 het die wetgewers die nodige aantal state bekragtig om amptelik die veertiende wysiging te word.  Op 20 Julie 1868 verklaar minister van buitelandse sake, William Seward, dat dit bekragtig is en by die federale grondwet gevoeg is.  Die wysiging handel oor burgerskapregte en gelyke beskerming van die wette en is voorgestel in reaksie op kwessies wat verband hou met die behandeling van vrymanne na die oorlog. Die wysiging is bitter betwis, veral deur suidelike state, wat gedwing was om dit te bekragtig om hul afvaardigings na die kongres terug te keer. Die veertiende wysiging is een van die mees gedingde dele van die Grondwet, wat die basis vorm vir belangrike besluite soos Roe v. Wade (1973), met betrekking tot aborsie, en Bush v.Gore (2000), aangaande die presidentsverkiesing van 2000.  
Die eerste afdeling van die wysiging bevat verskeie klousules: die burgerskapsklousule, die voorregte of immuniteitsklousule, die klousule oor 'n behoorlike proses en die gelyke beskermingsklousule. Die burgerskapsklousule bied 'n breë definisie van burgerskap, wat die beslissing van die Hooggeregshof in Dred Scott v. Sandford (1857), wat geglo het dat Amerikaners afstammelinge van Afrikaners nie burgers van die Verenigde State kan wees nie. Die Privileges or Immunities -klousule is so geïnterpreteer dat dit baie min doen. Alhoewel "Afdeling 2 van die Veertiende Wysiging die kongresverteenwoordiging verminder vir state wat stemreg op grond van ras ontken," is dit nie toegepas nadat suidelike state swartes in die laat 19de en vroeë 20ste eeu gediskfranchiseer het nie.  Terwyl die Noordelike Kongreslede in 1900 besware gemaak het teen die ongelykhede van suidelike state wat sitplekke verdeel op grond van die totale bevolking toe hulle swartes uitsluit, het verteenwoordigers van die Suider -Demokratiese Party so 'n magtige blok gevorm dat teenstanders nie goedkeuring kon kry vir verandering van verdeling nie. 
Die klousule oor 'n behoorlike proses verbied staatsamptenare en plaaslike regeringsamptenare om lewens, vryheid of eiendom sonder wettige magtiging te ontneem. Hierdie klousule is ook deur die federale regbank gebruik om die grootste deel van die Handves van Regte van toepassing op die state te maak, asook om inhoudelike en prosedurele vereistes te erken waaraan staatswette moet voldoen. 
Die klousule vir gelyke beskerming vereis dat elke staat onder die wet gelyke beskerming bied aan alle mense binne sy jurisdiksie. Hierdie klousule was die basis vir die Amerikaanse hooggeregshof se uitspraak in Brown v. Onderwysraad (1954), dat rasseskeiding in openbare skole ongrondwetlik was, en die verbod op die wette teen huwelike tussen rasse, in sy uitspraak in Loving v. Virginia (1967).  
Die vyftiende wysiging van die Amerikaanse grondwet verbied die federale en staatsregerings om 'n burger die stemreg te ontken op grond van die burger se "ras, kleur of vorige toestand van diensbaarheid". Dit is op 3 Februarie 1870 bekragtig as die derde en laaste van die heropbou -wysigings. 
Teen 1869 is wysigings aangebring om slawerny af te skaf en burgerskap en gelyke beskerming te bied ingevolge die wette, maar die noue verkiesing van Ulysses S. Grant tot die presidentskap in 1868 het 'n meerderheid Republikeine oortuig dat die beskerming van die franchise van swart kiesers belangrik was vir die party se toekoms. Nadat die breër weergawes van 'n stemregwysiging van die hand gewys is, het die Kongres 'n kompromie -wysiging voorgestel wat franchise -beperkings op grond van ras, kleur of vorige serwituut verbied op 26 Februarie 1869. Die wysiging het 'n moeilike bekragtingsgeveg oorleef en is op 30 Maart 1870 aangeneem.  Nadat swartes die stem gekry het, het die Ku Klux Klan 'n paar van hul aanvalle beveel om hul politieke vergaderings te ontwrig en hulle by die stembusse te intimideer, om swart deelname te onderdruk.  In die middel van die 1870's was daar 'n toename in nuwe opstandsgroepe, soos die Red Shirts en White League, wat namens die Demokratiese Party opgetree het om swart stemme gewelddadig te onderdruk.  Terwyl die blanke demokrate in die suidelike staatswetgewers weer die mag herwin het, is talle swartes deur die 1880's en vroeë 1890's steeds verkies tot plaaslike ampte in baie state, sowel as tot die kongres tot in 1894. 
Sedert 1900 het state in die voormalige Konfederasie nuwe grondwette en ander wette aangeneem wat metodes bevat om swartes te ontken, soos meningspeilings, verblyfreëls en geletterdheidstoetse wat deur wit personeel toegepas word, soms met vrystellings vir blankes via grootvaderbepalings.  Toe die uitdagings die Hooggeregshof bereik het, interpreteer dit die wysiging eng, gebaseer op die verklaarde bedoeling van die wette eerder as die praktiese effek daarvan. Die resultate in die onderdrukking van die kiesers was dramaties, namate die kieserslys gedaal het: byna alle swartes, sowel as tienduisende armblankes in Alabama en ander state,  is van die kiesersregistrasierolle en uit die politieke stelsel gedwing, effektief miljoene mense uitgesluit van verteenwoordiging. 
In die twintigste eeu het die hof die wysiging wyer geïnterpreteer en grootvader -klousules in die hand gewys Guinn teen die Verenigde State (1915).  Dit het 'n kwarteeu geneem om uiteindelik die blanke primêre stelsel in die "primêre gevalle in Texas" (1927–1953) af te breek. Aangesien die Suide 'n eenparty-gebied geword het na die ontbanting van swartes, was die voorverkiesings van die Demokratiese Party die enigste mededingende wedstryde in daardie state. Maar suidelike state het vinnig op die hooggeregshofbesluite gereageer en dikwels nuwe maniere bedink om swartes van kiesersrolle uit te sluit, en die meeste swartes in die suide het eers na die verloop van die federale wet op burgerregte stem gekry. die begin van federale toesig oor kiesersregistrasie en distriksgrense. Die vier-en-twintig wysiging (1964) verbied die vereiste vir peilingsbelasting by federale verkiesings teen hierdie tyd dat vyf van die elf suidelike state steeds sulke belasting vereis. Together with the U.S. Supreme Court ruling in Harper v. Virginia State Board of Elections (1966), which forbade requiring poll taxes in state elections, blacks regained the opportunity to participate in the U.S. political system. 
The promise of these amendments was eroded by state laws and federal court decisions throughout the late 19th century before being restored in the second half of the twentieth century. In 1876 and beyond, some states passed Jim Crow laws that limited the rights of African-Americans. Important Supreme Court decisions that undermined these amendments were the Slaughter-House Cases in 1873, which prevented rights guaranteed under the Fourteenth Amendment's privileges or immunities clause from being extended to rights under state law  and Plessy v. Ferguson in 1896 which originated the phrase "separate but equal" and gave federal approval to Jim Crow laws.  The full benefits of the Thirteenth, Fourteenth, and Fifteenth amendments were not recognized until the Supreme Court decision in Brown v. Onderwysraad in 1954 and laws such as the Civil Rights Act of 1964 and the Voting Rights Act of 1965. 
Even before the Brown v. Onderwysraad decision, a mass movement of African Americans had emerged from black churches and black colleges. Such organizations provided networks for communicating with and organizing recruits. The black press in both the North and the South publicized the movement.
Emansipasie Proklamasie: An executive order issued by Abraham Lincoln on January 1, 1863, during the American Civil War. It proclaimed the freedom of slaves in 10 states that were still in rebellion.