Kaupang -illustrasie - Inligting
In hierdie, die eerste van ses volumes, word die belangrikste resultate van die opgrawings wat die Universiteit van Oslo in Kaupang 1998-2003 uitgevoer het, aangebied. 'N Heeltemal nuwe prentjie word voorgestel van die hawe wat die avonturier Ohthere in c. 890. Dit is nou duidelik dat Kaupang een van die vier Skandinawiese dorpe was wat omstreeks 800 gestig is. Kaupang is verbind met die kragsentrum van Skiringssal, die Ynglings - die legendariese Noorse koninklike afstamming en die Koning van die Danes. - die dominante politieke akteur in die suidweste van Skandinawië.
Daar word getoon dat Kaupang verskeie dieselfde kenmerke in Birka, Hedeby en Ribe gehad het - dit wil sê 'n kompakte permanente nedersetting, verdeel in klein erwe, elk met 'n woning. Die stad kon 400-800 inwoners gehad het. Aansienlike spore van handel en kunsvlyt is 'n bewys van die belangrikste besigheidsgebiede. Gevorderde geo- en omgewingsargeologiese ontledings het 'n groot rol gespeel in die interpretasie van die vondste.
Dokumentêre bronne dui aan dat Skiringssal 'n belangrike koninklike setel in die 700's en 800's was. In die boek word hierdie bronne saamgevoeg met die argeologiese en toponieme bronne wat, verenig, 'n magsentrum toon met 'n duidelike ooreenkoms met soortgelyke plekke in Denemarke en Swede. 'N Saal- of salgebou, vermoedelik die Skirings-sal self, is by Huseby, naby Kaupang, opgegrawe. In die omgewing is 'n dingetjie geleë by 'n heilige meer. Hierin is die stad Kaupang gestig, die magsentrum van die Yngling -konings, waarheen baie mense gekom het om byeenkomste en offerfeeste by te woon.
In nege van die 20 hoofstukke van die boek word die opgrawings se bevindings, ontledings en resultate aangebied. In drie hoofstukke word 200 jaar navorsing oor Kaupang en Skiringssal opgesom, terwyl in die oorblywende agt hoofstukke gepoog word om die holistiese benadering tot Skiringssal wat navorsing gedurende die eerste 100 jaar oorheers het, weer te vestig.
Kaupang voor die muntstuk
Gedurende die vroeë Vikingtydperk het 'n nuwe nedersetting ontstaan ​​by Skiringsaal in Vestfold, net suid van die moderne Oslo. Dit was 'n goeie plek om te wees. Geologiese magte het 'n roete oor die fjorde gesny, wat elites die geleentheid gebied het om tussen beskutte inhamme te versprei terwyl hulle verbind was oor land en see. Die handelsplek van Skiringsaal, nou bekend as Kaupang na 'n later plaas, het in die hartjie van hierdie streek gestaan ​​en dit met die wêreld verbind.
Die Gokstad -skip, ca. 890. Hierdie skip is opgegrawe uit 'n graf nie ver van Kaupang nie. Soortgelyke skepe kan mense uit Vestfold op strooptogte of tussen verskillende handelshawe vervoer. Geleerdes beklemtoon nou hierdie dubbele aspek van die Viking -tydperk - strooptog en handel - maar hoe was hierdie verhale verbind? (Viking Ship Museum, Oslo, NO.)
Boomringe van oorlewende hout dui aan dat die vroegste strukture omstreeks 803 gebou is, terwyl die muntstukke uit oorlewende munte toon dat dinge vertraag het na 900, met 'n kort herlewing omstreeks 960. Die krale help om hierdie prentjie te voltooi. Die invoer van glas het tussen 815 en 860 gegroei, gevolg deur die invoer en verlies van 'n groot aantal Islamitiese munte tussen 860 en 890, en met 'n kort terugvoering van glas en muntstukke iewers na 900. Maar die invoer van krale in die algemeen het yl geword tydens die later Viking Age, beide in Kaupang en in ander nedersettings, op dieselfde tyd dat die silwer ekonomie die noordelike handel oorneem.
Hierdie prentjie bied 'n aantal historiese probleme, soos die verband tussen Kaupang se opkoms tot prominensie en die Deense koninklike belangstelling in die streek in 813, sowel as die skielike vloei van silwer in Kaupang op dieselfde tyd dat die vikingaktiwiteit in die Wes in die 860's. Maar as geleerde wat met krale werk, bied hierdie chronologie ook 'n ander stel probleme. Om die vraag onomwonde te stel: As silwer krale vervang het as die dominante oostelike invoer in die 860's, moet ons krale behandel soos silwer, as 'n soort geldeenheid vir premoderne handel? En indien wel, wat beteken dit oor Kaupang en sy plek in die wêreld?
Sommige van die vroegste krale uit Kaupang. Die swart kraal is 'n fragment van 'n 'wasp ' kraal, wat waarskynlik in Skandinawië gemaak is. Ribe of Sebbersund in Denemarke is twee moontlike produksieplekke. Die ander twee krale is invoere op lang afstand en het via Rusland aangekom. Hulle is albei gemaak met 'n soortgelyke tegniek om die glas deur te steek - 'n stuk groen mosaïek aan die linkerkant en 'n pers bal aan die regterkant. Al drie krale het na 820 uit die mode geraak, wat daarop dui dat Kaupang voor die datum aktief was in plaaslike en langafstandhandel. Maar hulle is ook relatief skaars in Kaupang, wat daarop dui dat die bloeityd van die stad ietwat later gekom het. (Kulturhistorisk museum, Oslo, NO.)
Ek dink daar is 'n paar goeie redes om krale te sien as 'n uitruilmiddel wat silwer voorafgegaan het. Om te verduidelik hoekom wil ek fokus op twee van die mees algemene invoere - gesegmenteerde krale en gesnyde krale. Beide style is slegs in die Nabye Ooste gemaak. Die gesegmenteerde krale is waarskynlik in die oostelike Middellandse See vervaardig, en hulle het in die 790's noordwaarts begin reis, óf langs die Donau óf deur die Swart See. Die eenvoudige sny krale het egter 'n latere piek. Hulle behoort tot die middel van die 800's, toe die meeste langafstand-invoer herlei kan word van oorsprong in Iran, deur Rusland en deur die Baltiese Oseaan.
Omdat die gesegmenteerde krale vroeër floreer het, is dit die beste om dit eers te hanteer. Hierdie krale kom in baie verskillende kleure voor, maar dit kom die meeste voor in kontrasterende lae glas wat die voorkoms van silwer of goud, sowel as diep kobaltblou, laat verskyn het. Hierdie krale vorm ongeveer 14% van die krale wat ek van nedersettings gesien het (n = 3852).
Krale van Kaupang. Meer as 3000 krale is teruggevind uit hierdie stad in die Vikingtyd. Hierdie krale is tydens reddingsopgrawings opgegrawe om moderne konstruksie moontlik te maak. Hulle vorm 'n redelik verteenwoordigende steekproef van die vondste. Baie van die gesegmenteerde krale in hierdie prentjie het nie 'n gaatjie nie, maar is steeds noord verhandel. Die meeste van die klein blou, wit en geel is uit groter buise gesny en dan weer verhit om die rande te maak. Dit is die mees algemene krale van Kaupang. (Kulturhistorisk museum, Oslo, NO.)
Maar byna 14% van die gesegmenteerde krale wat in nedersettings aangetref word - of 2% van alle vestigings vir kronkelkorrels - word as 'gebrekkig' beskou. Hierdie krale het nie 'n bruikbare perforasie nie, want dit kom van die einde van 'n glasbuis wat geblaas en getrek is, en een of albei kante is verseël gelaat. Argeoloë is al jare bewus van hierdie probleem. Hulle aanvaar gewoonlik dat gesegmenteerde krale in grootmaat ingevoer is, en dat herverdelers in Skandinawië die slegte gooi en die goed verkoop. As dit waar was, moet ons verwag dat ons slegs 'n paar 'goeie' krale in die nedersettings sal vind en 'n groter verhouding op plase of in grafte. Maar gesegmenteerde krale vorm 14% van die nedersettingsvondste teenoor slegs 8% van die grafvonde (n = 3067). Alhoewel handelaars die geperforeerde krale as juweliersware kon verkoop, was dit meer geneig om dit te behou.
Ek erken dat dit 'n chronologiese probleem kan wees. Miskien dateer my grafte uit ander tydperke as my nedersettings, wat die verskillende verhoudings kan verklaar. Ons het egter 'n tweede toets. As gesegmenteerde krale in grootmaat ingevoer word en dan te koop gesorteer word, moet ons verwag dat die aantal defekte krale by elke stop wat hulle na Skandinawië reis, kleiner word. Maar by Kaupang, wat aan die einde van hierdie roetes was, is 18% van die gesegmenteerde krale gebrekkig. Dit is in teenstelling met 11% in Åhus en 4% by Hedeby, wat albei bemiddelingsdorpe was. Die verbasend groot aantal 'gebreke' by Kaupang dui daarop dat hierdie krale hul waarde behou het toe hulle gedurende die Viking -tyd van stad tot stad verhuis het.
Krale uit 'n negende-eeuse graf by Reine in Buskerud. Hierdie krale uit die hoogtes bokant Kaupang toon aan dat hierdie persoon in dieselfde netwerke vasgemaak was wat die stad gesegmenteerde en gesnyde krale voorsien - maar dit vorm 'n baie kleiner deel van hierdie versameling. Baie van die groen krale in die middel is moontlik plaaslik gemaak - miskien selfs van glas gemaak in Kaupang of Hedeby - en dit lyk asof die silinderkrale agter uit 'n werkswinkel in Birka in die middel van Swede gekom het. (Kulturhistorisk museum, Oslo, NO.)
Op grond van hierdie waarnemings kan ons die aanname bevraagteken dat gesegmenteerde krale volgens gewig gemeet word en as groot goedere verhandel word. Hierdie aanname berus deels op ons kennis van die latere silwermark. Ons het bewyse dat Skandinawiese handelaars teen die 860's silwer muntstukke opgebreek het, silwer volgens sy gewig gemeet eerder as 'n aantal munte. Geleerdes stel 'n logiese vordering voor - van mense wat handelsware soos glas vir hul gewig waardeer, tot mense wat net edele metale waardeer, tot mense wat muntstukke waardeer vir die metale wat hulle verteenwoordig.
Trouens, die gesegmenteerde krale breek nie in eenvoudige gewiggroepe in nie. Die enigste ding wat hulle gemeen het, is dat hul segmente maklik getel kan word. Elke segment kon as 'n waarde -eenheid gebruik word, soos dollar of sent. Dit is baie sinvol in die lig van die daaropvolgende tydperk, toe eenvoudige gesnyde krale die invoermark oorheers. Soos gesegmenteerde krale, verdeel die gesnyde krale nie in 'n paar eenvoudige gewiggroepe nie. Baie was so klein dat hulle amper geen gewig het nie, dikwels minder as 0,01 g. Aangesien die klein gewigte van die latere silwermark ongeveer 2,0 g gemeet het, kan dit tot 2000 krale neem om op 'n Viking-tydperk te registreer.
Sny krale uit Kaupang. Hierdie groep van 52 gesnyde krale weeg slegs 1,15 gram, wat minder is as die meeste van die kleinste gewigte in die Viking-tydperk. Dit weeg ongeveer dieselfde as drie klein snippers en minder as die helfte van die gewig van 'n Amerikaanse sent of 'n eurosent. (Kulturhistorisk museum, Oslo, NO.)
Dit lyk dus asof die gesegmenteerde krale en die gesnyde krale 'n manier bied om waarde te meet en transaksies te doen gedurende die vroeë Viking -tydperk. Hierdie handelsgrondslag het 'n ingrypende verandering ondergaan in die 860's, toe glas vir silwer verlaat is en waarde -eenhede vir gewig verlaat is. Die vloei van Islamitiese dirhams het die ou handelsroetes wat vir glas gebruik is, ingehaal en tot in Engeland uitgebrei waar Arabiese muntstukke op vikingplekke gevind is.
Vir my dui dit daarop dat Islamitiese invoer gekoppel moet wees aan die vikingaktiwiteit van die Weste. En as silwer invoer verband gehou het met vikingeweld, sou krale moontlik ook gekoppel gewees het. Die krale van Kaupang laat ons toe met 'n paar vrae: Wat sou die vikingaanvallers, indien enigiets, kon produseer wat die verkopers van silwer en glas en silwer kon wou hê? Wat wou Islamitiese handelaars hê wat vikingaanvallers - en die middelaars van Kaupang - kon lewer?
Sy van die Oseberg Ship Begrafnis, ca. 820. Silwer en krale was nie die enigste dinge wat gedurende die Vikingtydperk in Skandinawië ingevoer is nie. Mense uit Vestfold was ook mal oor hul sy, wat hulle as voltooide produkte ingevoer het en miskien ook as grondstowwe vir plaaslike tekstielwerk. Dit lyk asof hierdie sy dieselfde roetes deur Sentraal -Asië afgelê het wat die gesnyde krale noordwaarts gedra het. (Viking Ship Museum, Oslo, NO.)
Die hoeveelheid materiaal wat uit Kaupang opgegrawe is, is groot. My navorsing was slegs moontlik deur warm gesprekke en die vrygewige hulp van baie mense hier by die Kulturhistorisk museum in Oslo, sowel as die stewige fondamente van vorige navorsing, waarvan baie aanlyn beskikbaar is. Ek het veral belangstellende lesers daarop gewys dat:
Hanne L. Aannestad, "Alle veier fører til Kaupang? Om vareutveksling en ferdsel langs Numedalslågen i vikingtid, " Viking 74 (2011), pp. 119–36.
Dagfinn Skre, red., Kaupang in Skiringssal, Kaupang Excavation Project Publication Series 1 (Aarhus: Aarhus University Press, 2007).
Dagfinn Skre, red., Ruilmiddels: hantering van silwer in die Viking -tydperk, Kaupang Excavation Project Publication Series 2 (Aarhus: Aarhus University Press, 2007).
Dagfinn Skre, red., Dinge uit die stad: kunsvoorwerpe en inwoners in Kaupang uit die Viking-era, Kaupang Excavation Project Publication Series 3 (Aarhus: Aarhus University Press, 2011).
Marianne Vedeler, Sy vir die Vikings, Ancient Textiles Series 15 (Oxford: Oxbow, 2014).
Gry Wiker, " Monochroomblou Kaupang -krale - plaaslike vervaardiging of invoer? " in Innere Strukturen von Siedlungen und Gräberfeldern as Spiegel gesellschaftlicher Wirklichkeit? Akten des 57. Internationalen Sachsensymposions vom 26. bis 30. August 2006 in Münster, red. Christoph Grünewald und Torsten Capelle (Münster: Aschendorff, 2007), pp. 137–43.
Prehistoriese en argeologiese terreine in Noorweë
Angelokastro het 'n verdedigingsdriehoek gevorm met die kastele van Gardiki en Kassiopi, wat Corfu & quots -verdediging in die suide, noordweste en noordooste bedek het.
Die kasteel het nooit geval nie, ondanks gereelde beleëringe en pogings om dit deur die eeue te verower, en het 'n beslissende rol gespeel in die verdediging van die eiland teen invalle van seerowers en tydens drie beleërings van Korfu deur die Ottomane, wat 'n beduidende bydrae tot hul nederlaag gelewer het.
Die goewerneur van die kasteel (die kasteel) is normaalweg deur die stadsraad van Korfu aangewys en is gekies onder die edeles van die eiland.
Letty Ten Harkel, die Journal of Medieval Archaeology.
"net soos volumes 1 (2007) en 2 (2008), neem hierdie omvangryke publikasie 'n tematiese benadering, met die fokus op die aktiwiteite en identiteite van die inwoners deur 'n gedetailleerde ontleding van hul materiële kultuur. Hierdie fokus op die alledaagse lewe verteenwoordig 'n verfrissende idee van tradisionele vind katalogusse, aangesien dit 'n menslike element in die studie van vroeë Middeleeuse urbanisme terugbring. As sodanig vul dit die politieke en ekonomiese fokus van die eerste twee volumes opmerklik goed aan, wat lei tot 'n samehangende en goed gestruktureerde publikasieprojek ".
Middeleeuse Skandinawië: Power Dynamics in die Viking -tydperk
Die verre reise en hewige aanvalle van die Noormanne van die Viking-tydperk het lank die gewilde verbeelding aangegryp. Die dade van beroemde sagehelde soos Ragnar Lothbrok of Harald Fairhair is deesdae bekend, veral as gevolg van hul onlangse uitbeeldings in massamedia. Die manier waarop Skandinawiese samelewings funksioneer en ontwikkel het, is eweneens fassinerend. Teen die begin van die dertiende eeu was die eens gevreesde Dani en Norþmenn van die kontinentale en insulêre kronieke op dieselfde manier geleef, gedra en gedink het as hul bure in die suide - maar hoe het hierdie verskuiwing plaasgevind?
Vroeë Middeleeuse Skandinawië moet beskou word as, indien nie relatief homogeen nie, 'n gebied met betekenisvolle gedeelde eienskappe, sowel vanuit kulturele as geografiese oogpunt. Groot dele van die Skandinawiese bevolking-nietemin die Sami's en ander Finse volke-het 'n aantal dialekte gepraat wat grootliks onderling verstaanbaar was, maar hul sosio-politieke instellings was soortgelyk en aanbid dieselfde panteon van Noorse gode-al was dit met duidelike streeksverskille. Vanuit 'n geografiese perspektief is die belangrikheid van seë en waterweë moeilik om te onderskat: van die noue Deense argipel tot die diep Noorse fjorde en tot die breë Sweedse mere, skepe en seil was absoluut sentraal in die Skandinawiërs. Die see was 'n vervoermiddel, die bron van proteïenryke voedsel, die ontdekkingsreisigers en die snelweg vir die oorlogsvlote wat na ryker kuste vaar. Hierdie algemene eienskappe help ons om die samelewing, politieke organisasie en magsdinamika van die Viking -tyd Skandinawië vanuit 'n wye oogpunt te verstaan.
Plaaslike magnate en leiers van die oorlogsbande het nie sommer aan die begin van die Viking-tydperk tot lewe gekom nie, alhoewel geskrewe bronne skaars is, argeologiese bewyse dui daarop dat 'n goed georganiseerde militêre elite sedert eeue tevore in Skandinawië bestaan ​​het. Ons weet byvoorbeeld dat reeds in die derde eeu nC 'n indrukwekkend toegeruste leër van hedendaagse Noorweë en Swede na Jutland gevaar het, waar hulle behoorlik verslaan is. Teen die migrasietydperk - c. 400-550-kragtige magnaatkomplekse het rondom Skandinawië begin bou. Hierdie koshuise was gesentreer op 'n groot langhuis, wat self omring was deur kleiner geboue en 'n aantal afhanklike plase. Die lede van die sosiale elite wat in hierdie sale gewoon het, het uitgebreide netwerke van volgelinge ontwikkel, wat hulle in staat gestel het om rykdom te bekom sonder om self die grond te hoef te bewerk.
Skandinawiese samelewing in die Viking -tydperk
Vanuit 'n maatskaplike oogpunt het die vroeë Viking-tydperk Skandinawië relatief horisontale magsstrukture gehad, ten minste in vergelyking met hedendaagse Europese state soos Frankia of Angelsaksiese Engeland. Een van die belangrikste - en waarskynlik die grootste - groepe was die van die allodiale boere, diegene wat die grond besit het wat hulle bewerk het. Hierdie individue het volle regte en was van kardinale belang vir die funksionering van hul plaaslike inwoners þing, die belangrikste vergadering wat verdubbel het as 'n besluitnemingsorgaan en as 'n regshof.
Onder die grondbesitters was daar ander vrye manne, soos diegene wat grond gehuur het - huurders - of plaasmanne, wat in ander mense se lande gewerk het en as deel van hul huishouding gefunksioneer het. Slawe was redelik algemeen, alhoewel groot boedels geheel en al deur slawe -arbeid bestaan ​​het, sou die meeste huishoudings 'n beskeie aantal slawe hê wat as arbeiders gebruik is, wat dikwels onaangename of moeisame take onderneem het, soos om die veld te mis of diere op weiding te neem. Die status van vroue was marginaal beter as elders in Europa, maar vroue was geensins gelyk aan mans nie. Skandinawiese samelewings was intens patriargaal en nietemin was dit byna onmoontlik vir vroue om hul eie boerdery te besit en te bestuur, byvoorbeeld.
Die belangrikheid van die vrye, grondbesitende boerdery as die ruggraat van die samelewing, beteken egter nie dat hierdie samelewings 'n elitegroep het nie. Die boonste laag van die samelewing was saamgestel uit kragtige streekleiers wat op die voormelde komplekse gewoon het wat op langhuise gesentreer was. Dit is onduidelik hoe hierdie elite ontstaan ​​het. Met hul permanente gewapende vervolgings, het hierdie magnate die vermoë gehad om hul oppergesag af te dwing - ten minste plaaslik - deur die bedreiging van geweld, maar dit lyk asof hulle ook sekere aspekte van die Noorse godsdienstige lewe uitgevoer het. Dit is waarskynlik dat hierdie individue lede was van skerpsinnige grondbesitende dinastieë wat hul posisie deur verskeie generasies versterk het, maar dit is ook moontlik dat die toewysing van gewyde gesinsgroepe hul status in die samelewing verder versterk het. Hulle gesamentlike sosiale, godsdienstige en militêre status het hierdie grootmanne sterkmense in hul eie streke gemaak en die besluite van die gemeentes aansienlik beïnvloed.
Die belangrikste metodes wat die magnate gebruik het om verdere rykdom te bekom, was huldeblyk en handel. Hulde is geëis van die afhanklikes van die magnate, soos hierbo genoem, maar streng beheer oor seeroetes was ook 'n doeltreffende manier om inkomste te verseker. Die landgoed van Avaldsnes is 'n uitstekende voorbeeld op 'n lae rant op die eiland Karmøy, noord van Stavanger, en kyk uit oor 'n smal kanaal langs die Noorse kus. Skepe sou beskutte gange soos hierdie gebruik in plaas daarvan om die gevaar te loop om op oop waters te vaar, en sou hulde moet bring om dit te doen. Beheer oor waterweë moes 'n natuurlike inkomste vir die aristokrasie gewees het, dit is nie toevallig dat argeologiese vondste in Avaldsnes 3000 jaar teruggaan nie.
Die organisering van seisoenale - en soms permanente - markplekke het ook bygedra tot die rykdom van die magnate. Hierdie markte het plaasgevind naby die elite -samestellings, wat veiligheid aan handelaars gebied het in ruil vir 'n deel van hul verdienste. Sommige goedere van hoë gehalte wat op hierdie plekke verkoop is, soos glaskrale, oosterse sy of Frankiese wapens, is ook deur die magnate as statusmerkers gebruik. Kort afstandsplundingsekspedisies, waardeur naburige gemeenskappe aangeval is, moes in Skandinawië plaasgevind het, maar as gevolg van die relatiewe armoede van die streek, kon hierdie benadering nie 'n besonder doeltreffende metode van eksterne uitbuiting gewees het nie. Hierdie situasie sou nietemin dramaties verander met die aanvang van sistematiese ekspedisies teen die Wes -Europese koninkryke.
Die impak van Viking -aanvalle op Skandinawië
Die motivering agter die eerste golwe van Viking -aanvalle in Wes -Europa word gereeld bespreek. Daar is aangevoer dat dit 'n heidense reaksie op 'n toenemend ekspansionistiese Christendom was, of dat dit die bevolkingsaanwas en verskeie swak oeste was wat daartoe gelei het dat die Skandinawiërs elders beter toestande gesoek het. Dit is egter waarskynlik dat die belangrikste motiewe agter die aanvalle was om nuwe handelsgeleenthede te soek, die beperkinge van die streng plaaslike dinamika tuis te laat vaar en laastens eenvoudig opportunisme.
'N Ander fundamentele verandering wat hierdie plunderingstogte moontlik gemaak het, was die evolusie van die Skandinawiese skip. Vanaf die migrasietydperk is skepe gebou met behulp van klink-boutegnieke, wat hulle vlak en vinnige vaartuie gemaak het, maar dit lyk asof seile egter eers in die agtste eeu wyd aangeneem is. Deur die bekendstelling van seile het die Skandinawiese magmanne nou vinnige skepe wat groot oop waters veilig kon oorsteek, sowel as om lang afstande opwaarts te kan ry.
Ek sal nie fokus op die impak van die Viking -aanvalle in die buiteland nie, maar eerder op die veranderinge wat dit in die Skandinawiese tuislande veroorsaak het. Voortgesette ekspedisies na die Britse Eilande en die Karolingiese koninkryke, sowel as langs die Baltiese kuslyne en die Dnjepr-, Dnjester- en Volga -rivierbekkens in Oos -Europa, het gelei tot 'n aansienlike opbou van rykdom deur die Skandinawiese elites. Hierdie nuutgevonde welvaart, gekombineer met die militêre kundigheid wat tydens opeenvolgende veldtogte opgebou is, het die Viking -magnate in 'n magsposisie tuis geplaas, en dit het hulle ook die geleentheid gebied om groter gewapende retinuiste te werf.
Hierdie verwikkelinge was natuurlik nie net beperk tot die ekonomiese en militêre sfeer nie. Skandinawiese teenwoordigheid in die buiteland, tesame met die permanente besetting van streke langs die Wes -Europese kuslyn - soos die Danelaw of Normandië - het Viking -leiers in noue kontak met die Christendom geplaas, die opvattings van die sakrale koningskap en die ideologie van heerskappy en wetgewende aktiwiteite wat in Continental heers. Europa destyds. Die idees van deur God gekose dinastiese heersers en die belangrikheid van permanente burokratiese instellings sou 'n waardevolle aanwins wees om duursame bestuursmetodes in Skandinawië daar te stel.
Die vorming van permanente handelsentrums moet ook nie onderskat word nie. Teen die vroeë agtste eeu was daar vier sulke dorpe in Skandinawië: Hedeby en Ribe in die suide van Jutland, Kaupang aan die westekant van die Oslofjord en Birka op die eilande van die Lake Mälaren. Hierdie emporia lê langs die Baltiese handelsroetes wat Oos en Wes verbind het, en kosbare langafstandgoedere, sowel as slawe, is daarin uitgeruil. As permanente, gespesialiseerde stedelike sentrums het hierdie handelsdorpe baie buitelanders na hul strate gelok, waaronder sendelinge Saint Ansgar, byvoorbeeld, het Hedeby en Birka verskeie kere besoek en daarin geslaag om 'n kerk in die voormalige te bou.
Al die veranderings en innovasies wat hierbo genoem is, sal die weg baan vir die permanente eenwording en konsolidasie van die Middeleeuse Skandinawiese koninkryke. Gedurende die Vikingtydperk-en moontlik vroeër-was daar pogings om groter state te skep, veral deur Horik I in Denemarke, gedurende die middel van die negende eeu, en deur Harald Fairhair in Noorweë vanaf die 870's. Alhoewel hierdie grootmanne suksesvol was, sou hul politieke en militêre winste nogal van korte duur wees, aangesien hul verowerings afhang van die leiers se eie aansien en mag om te kan volhard. Later pogings deur ander skerpsinnige en berekenende aristokrate in die laat tiende en vroeë elfde eeue, aan die ander kant, sou tot die vestiging van permanente koninkryke lei.
Beñat Elortza Larrea het 'n PhD aan die Universiteit van Aberdeen, en hy voltooi tans 'n Bernadotte -postdoktorale genootskap aan die Universiteit van Göteborg. Sy navorsingsbelangstellings sluit in staatsvorming in die Middeleeuse Skandinawië, militêre geskiedenis vanuit 'n sosiale perspektief en maritieme samelewings in die Middeleeue. Klik hier om sy blad op Academia.edu te besoek.
Bo -prent: Detail van die Vikings wat Engeland binnedring. Verligte illustrasie uit die 12de eeu Diverse oor die lewe van St. Edmund – Pierpont Morgan Library MS M.736 fol. 9v
'N Desember -groet van die Borgund Kaupang -projek
'N Paar besige weke het verloop sedert die Borgick Kaupang-projek se KickOff-werkswinkel by Borgund. Hier is 'n kort opdatering van ons vordering.
'N Belangrike deel van die eerste fase van die Borgund Kaupang -projek is die wetenskaplike samestelling van die vondste en die dokumentasie van die Borgund -opgrawings. Die doel is om 'n navorsingsplatform vir die argeologiese primêre data te vestig. Een van die hooftake is om die terrein deur middel van verskillende argeologiese en natuurwetenskaplike metodes te dateer. Gitte werk saam met die volledige stel rou data van die opgrawings. Dit bestaan ​​uit verslae van 20 veldseisoene, velddagboeke, meer as duisend plantekeninge en konteksinligting oor die ca. 90.000 argeologiese en osteologiese vondste. Op grond van die volledige stel data het Gitte 'n eerste weergawe van 'n matriks opgestel wat ons wys waar ons ontbrekings vind wat deur argeologiese tipologiese metodes gedateer kan word, en dus waar ons monsters vir C14-datering moet kry. Ons het 63 monsters geneem vir C14-datering uit verskillende organiese materiale (veral leer en wolstowwe, maar ook van hout). Ons het die dag voor die Kersvakansie klaar getrek! Dit is ons eerste 'bondel' monsters - en meer word aan die begin van 2020 gestuur.
Die NTNU Universiteitsmuseum Nasionale laboratorium vir datering in Trondheim sal die monsters ontleed. Ons is baie bly vir hierdie samewerking, en sien baie uit na die resultate!
Besoek ook ons ​​Facebook-blad vir meer foto's!
Boonop het Michèle en Alan na die KickOff die Middeleeuse versamelings by die Universiteitsmuseum van Bergen besoek om tekstiele te bestudeer, wat ook deel uitmaak van Michéle se substudie vir die Borgund Kaupang-projek.
Geseënde Kersfees van die Borgund Kaupang -projek en 'n gelukkige nuwe jaar!
'Ons voel ons stelsel is gekaap': DEA -agente sê dat 'n groot opioïdesaak geëindig het
Van links: David Schiller, afgetrede assistent -spesiale agent in beheer van DEA se Denver -veldafdeling, en John H. Hammergren, uitvoerende hoof van McKesson. (Foto's deur Mark Abramson vir The Washington Post en David Maxwell/Bloomberg/Illustrasie deur The Washington Post)
Na twee jaar van noukeurige ondersoek, was David Schiller en die res van die Drug Enforcement Administration -span onder wie hy toesig gehou het, gereed om voort te gaan met die grootste opioïedverspreidingsgeval in die Amerikaanse geskiedenis.
Die span, gebaseer op die DEA se Denver -veldafdeling, het die bedrywighede van die land se grootste dwelmonderneming, McKesson Corp., ondersoek. Teen 2014 het ondersoekers gesê dat hulle kan aantoon dat die onderneming nie verdagte bevele aangemeld het waarby miljoene hoogs verslawende pynstillers betrokke was nie. gestuur na apteke van Sacramento, Kalifornië, na Lakeland, Florida. Sommige van hulle het na korrupte apteke gegaan wat dwelmringe verskaf het.
Volgens 'n gesamentlike ondersoek deur The Washington Post en '60 Minutes' was die ondersoekers gereed om die vyfde grootste openbare korporasie in Amerika te bekamp.
Die DEA -span - nege veldafdelings wat saam met 12 Amerikaanse prokureurskantore in 11 state werk - wou registrasies vir die verspreiding van beheerde middels by sommige van McKesson se 30 medisynepakhuise herroep. Schiller en lede van sy span wou die onderneming meer as $ 1 miljard beboet. Meer as enigiets anders wou hulle die eerste strafregtelike saak teen 'n dwelmverspreidingsmaatskappy aanhangig maak, miskien selfs 'n bestuurder in boeie uit McKesson se hoë hoofkwartier in San Francisco stap om 'n boodskap aan die res van die bedryf te stuur.
David Schiller het gesê sy span is gedemoraliseer toe die saak teen McKesson afgegradeer is. (Mark Abramson/For The Washington Post)
"Dit is die beste saak wat ons ooit teen 'n groot verspreider in die geskiedenis van die Drug Enforcement Administration gehad het," het Schiller gesê, wat onlangs as 'n spesiale assistent-agent by DEA se Denver-veldafdeling afgetree het na 'n loopbaan van 30 jaar by die agentskap. 'Ek het gesê:' Hoe gaan ons nie agter die nommer een -organisasie aan nie? '
Maar dit het nie so uitgewerk nie.
Volgens die onderhoude en interne regeringsdokumente het top -prokureurs van die DEA en die departement van justisie vroeër vanjaar 'n ooreenkoms met die korporasie en sy kragtige advokate aangegaan, 'n ooreenkoms wat baie meer toegeeflik was as wat die veldafdeling wou hê. Alhoewel die agente en ondersoekers gesê het dat hulle genoeg bewyse het en dat hulle strafregtelike aanklagte wil hê, kon hulle nie die Amerikaanse prokureur in Denver oortuig dat hulle genoeg het om 'n saak aanhangig te maak nie.
Besprekings oor aanklagte het nooit deel geword van die onderhandelinge tussen die regeringsadvokate in Washington en die onderneming nie.
'Dit was beledigend,' het Schiller gesê. 'Die moraal is verbreek as gevolg hiervan.'
Die resultaat illustreer die jarelange konflik tussen dwelmondersoekers, wat 'n aggressiewe benadering tot 'n voorskrif-opioïde-epidemie geneem het wat byna 200 000 mense tussen 2000 en 2016 doodgemaak het, en die regeringsadvokate wat die sake by die DEA en die departement van justisie hanteer.
Nie een van McKesson se pakhuise sou hul DEA -registrasies verloor nie. Die onderneming, 'n tweede keer oortreder, het in 2008 belowe om meer ywerig te wees oor die afleiding van sy pille na die straat. Dit het uiteindelik ingestem om die gestuurde stofversendings by vier verspreidingsentrums tydelik op te skort en 'n boete van $ 150 miljoen te betaal.
'Binne die geledere voel ons asof ons stelsel gekaap is,' sê Helen Kaupang, 'n DEA -ondersoeker en toesighouer vir 29 jaar wat aan die McKesson -saak in Denver gewerk het voordat hy in September uittree.
Terwyl die boete 'n rekord vir dwelmverspreiders opgestel het, is dit slegs sowat $ 50 miljoen meer as die vergoeding verlede jaar vir die voorsitter en uitvoerende hoof van McKesson, John H. Hammergren, die land se derde hoogste besoldigde uitvoerende hoof. McKesson het 76 000 werknemers en 'n inkomste van byna $ 200 miljard per jaar, ongeveer dieselfde as ExxonMobil.
Die departement van justisie het herhaalde versoeke om kommentaar geweier.
"Die McKesson-skikking was 'n baanbrekende gevolgtrekking vir 'n suksesvolle multi-distriksondersoek na die rol van 'n verspreider se versuim om verdagte bestellings op te spoor en aan te meld, waarvan baie gekoppel was aan onafhanklike en klein ketting-apteekklante wat opioïedmedisyne bestel," het die DEA gesê. n verklaring. "Belangriker nog, McKesson het verantwoordelikheid aanvaar en terme aanvaar bo die vereistes van die [Wet op beheerde stowwe]."
'N Senior amptenaar, wat op voorwaarde van anonimiteit gepraat het, het gesê dat die boete 'n aansienlike boete is, dat die maatskappy 'n onafhanklike monitor goedgekeur het, en die saak het McKesson en ander verspreiders aangespoor om verdagte bevele aan te meld.
'Ons kon hulle 'n boete opgelê het, of die onderneming aangekla het en hulle buite werking gestel het,' het die amptenaar gesê. 'Ek wil eerder hê dat een van die grootste dwelmverspreiders die plakkaatkind is vir die opsporing en rapportering van verdagte bestellings.'
Ten tyde van die skikking het McKesson gesê dat dit 'beduidende veranderinge' aangebring het aan sy program wat bedoel is om verdagte bestellings van dwelms te merk. "Ons gaan voort om die prosedures en voorsorgmaatreëls in ons verspreidingsnetwerk aansienlik te verbeter om die afwyking van voorskrifmedisyne te beperk, terwyl pasiënte toegang tot die nodige medisyne verseker," het Hammergren in 'n verklaring gesê.
Die maatskappy het ook gesê dat die hantering van die opioïedprobleem die samewerking van almal wat betrokke is, vereis - dokters, aptekers, verspreiders en vervaardigers.
In 'n onlangse onderhoud het Geoffrey E. Hobart, hoofadvokaat van McKesson, gesê dat die vooruitsig van strafregtelike aanklagte of 'n boete van $ 1 miljard teen die onderneming nooit deur byna drie jaar onderhandel is nie.
'Alhoewel ek nie deel is van die besprekings van die regeringspan wat moontlik agter geslote deure in hierdie spesifieke skikking plaasgevind het nie, kan ek u vertel dat die DEA -ondersoekers, die Amerikaanse prokureurskantore en ander baie geleenthede sou gehad het om hul sienings tydens die proses, "sê Hobart, 'n voormalige federale aanklaer wat nou 'n vennoot is by Covington, een van die invloedrykste prokureursfirmas in Washington."Hoewel individuele DEA -ondersoekers en agente geregtig is op hul opinies, kan hul agentskap uiteindelik 'n ander siening hê."
McKesson "het verskeie kanse gehad om hul gedrag reg te stel", het Jim Geldhof, afgetrede DEA -programbestuurder, gesê. (Mark Abramson/For The Washington Post)
'As die regsadvokate geglo het dat daar kriminele gedrag hier was, sou hulle my daarvan vertel het,' het Hobart bygevoeg. 'Dit sou die hefboomfinansiering wat hulle gehad het, verhoog het, en dit het nooit gebeur nie.'
DEA -ondersoekers, agente en toesighouers wat aan die McKesson -saak gewerk het, het gesê dat die maatskappy min of geen aandag gegee het aan die buitengewoon groot en gereelde bestellings wat apteke geplaas het, waarvan sommige bewustelik dwelmringe verskaf het.
In plaas daarvan, het die DEA-amptenare gesê, het die maatskappy sy eie selfopgelegde perke, bekend as drempels, verhoog op bevele van apteke en het steeds toenemende hoeveelhede medisyne gestuur ten spyte van talle rooi vlae.
'Hulle het verskeie kanse gehad om hul gedrag reg te stel vanaf die dae van die internetapteek. Hulle het almal belowe dat hulle hul gedrag gaan regstel, en 'n jaar of twee later doen hulle dit weer, 'sê Jim Geldhof, 'n DEA-programbestuurder wat aan die McKesson-saak in Detroit gewerk het voordat hy in 2015 uittree na 'n 43-jaar beroep. Hy adviseer nou regsfirmas wat opioïedvervaardigers en -verspreiders dagvaar, waaronder McKesson.
Die DEA -agente en -ondersoekers voer aan dat prokureurs wat by die hoofadvokaat se kantoor in die afdeling vir afwykingsbeheer was, 'geïntimideer' is en teruggetrek het uit die stryd met McKesson en sy regspan, wat 'n voormalige DEA -amptenaar van die afdeling ingesluit het.
Schiller het gesê dat DEA -prokureurs herhaaldelik sou vra: 'Waarom sou u na 'n Fortune 50 -onderneming gaan wat al hierdie probleme met Ivy League -prokureurs gaan veroorsaak, as ons ander [DEA -registrasiehouers] wat baie laer is, kan volg? geen stryd voer nie?
'En ek het gesê:' Dit is presies die rede waarom u McKesson wil volg. Hulle is die prys. Dit is hulle wat 'n boodskap aan die duisende ma-en-pops, aan ander groot verspreiders, aan die vervaardigers gaan stuur, dat dit nie meer aanvaarbaar is nie. '
'Binne die geledere voel ons dat ons stelsel gekaap is,' sê Helen Kaupang, wat aan die McKesson -saak gewerk het. (Mark Abramson/For The Washington Post)
In 2008 het McKesson 'n boete van $ 13,25 miljoen betaal omdat hy nie honderde verdagte hidrokodoonbestellings by internetapteke aangemeld het nie - selfs nadat hy drie jaar tevore deur die DEA gewaarsku is dat hy te veel hoeveelhede medisyne stuur wat algemeen Vicodin genoem word. Die aanlynapteke het bestellings ontvang van kliënte wat vals voorskrifte gekry het, wat kriminele vervolging tot gevolg het.
"Deur nie die verdagte bestellings van beheerde stowwe wat dit van skelm internetapteke ontvang het, te rapporteer nie, het die McKesson Corporation die plofbare probleem van dwelmmisbruik wat ons in hierdie land het, aangevuur," het die destydse administrateur van die DEA, Michele M. Leonhart, gesê in 'n verklaring waarin die skikking aangekondig word. .
As deel van sy ooreenkoms met die departement van justisie het McKesson onderneem om die verspreiding van dwelms uit twee van sy 30 verspreidingsentrums tydelik op te skort en sy stelsel vir monitering en rapportering van verdagte dwelmbestellings te verbeter.
McKesson trek weer die aandag van die DEA in 2012, toe staats- en plaaslike wetstoepassers begin ondersoek instel het na Platte Valley Apteek in Brighton, Colo., 'N voorstad 25 myl noordoos van Denver aan die oewer van die Platte -rivier. Die bevolking was 38 000.
Die apteker Jeffrey Clawson het tot 2000 pynpille per dag verkoop.
Met staats- en plaaslike wetstoepassing, het die DEA se veldafdeling in Denver 'n kriminele ondersoek na Clawson begin, onderduimse aankope gedoen en die grootte van sy dwelmaankope gemonitor.
Die meeste dwelms kom uit die pakhuis van McKesson in Aurora, noordoos van Denver, volgens rekords. Ingevolge federale wetgewing moet McKesson die DEA in kennis stel van enige bestellings van ongewone grootte, frekwensie of patroon, en moet die medisyne gestuur word totdat die probleme opgelos is.
Maar McKesson het 1,6 miljoen bestellings uit die Aurora -pakhuis ingevul en slegs 16 as verdag aangemeld tussen Junie 2008 en Mei 2013. Nie een van die 16 het Platte Valley betrek nie, en die maatskappy het dit eers aangemeld nadat die DEA met sy ondersoek begin het.
"Ons sou 'n apteek hê in 'n klein dorpie in Colorado, 200 myl van Denver, wat dieselfde hoeveelheid pille kry of dalk 'n apteek oorskry wat langs 'n mediese sentrum in die stad Denver geleë is," het Kaupang gesê. die DEA -ondersoeker wat aan die Colorado -saak gewerk het. 'Daar was geen wettige rede dat die apteek in die klein dorpie in die afgeleë Colorado honderdduisende pille oor 'n tydperk van 'n paar jaar sou kry nie. Geen. Daar was geen regverdigbare rede nie.
'En tog kom die pille aan.'
Clawson het soveel oksikodoon bestel dat hy herhaaldelik teen drempels gestap het wat McKesson vir sy apteek gestel het. Die onderneming het die perke verhoog en meer na hom gestuur, het DEA -agente en ondersoekers gesê.
"Die onderneming sou die drempels verhoog, sodat apteke meer pille kan bestel sonder om verdagte moniteringsalarms in die onderneming te aktiveer," het Kaupang gesê. 'Het hulle gedink ons ​​sal nie weer daarna kyk nie? Ek weet nie. Maar hulle het amper so opgetree. "
Hobart, die prokureur van McKesson, ontken dat die maatskappy drempels verhoog het om ondersoek te vermy.
Schiller en sy DEA -kollegas in Denver het geglo dat hulle ten minste genoeg inligting het om 'n administratiewe klag teen McKesson in te dien wat kan lei tot strawwe boetes en die intrekking van die registrasie van die Aurora -verspreidingsentrum om beheerde middels te hanteer.
In Desember 2012 het die DEA prokureurs by die hoofkwartier gevra om 'n 'onmiddellike skorsingsbevel' teen McKesson uit te reik, 'n handhawingsinstrument wat gereserveer is vir die ernstigste bedreigings vir openbare gesondheid en veiligheid, het Schiller en Kaupang gesê.
Maar die onmiddellike opskortingsbevel is nooit goedgekeur nie. Schiller het gesê prokureurs by die DEA se hoofkwartier het aan hom gesê dat hy meer bewyse benodig dat die dwelms uit die pakhuis 'n onmiddellike gevaar vir die openbare gesondheid en veiligheid inhou.
'Hulle het gesê:' U het nie genoeg bewyse om te bewys dat dit 'n onmiddellike gevaar is nie ', maar dit het 'n gebrek aan onmiddellikheid veroorsaak omdat hulle die saak byna 'n jaar vertraag het,' het Schiller gesê. 'Hulle het net 'n verskoning gesoek om nie die bevel uit te reik nie.
Die senior DEA -amptenaar het aangevoer dat die veldafdeling van Denver eers in Februarie 2013 dokumente ingedien het wat die versoek vir die onmiddellike opskortingsbevel ondersteun. Agentskapsadvokate in die hoofkwartier het nie geglo dat die onderneming se bedreiging vir die publiek as "onmiddellik" beskou kan word nie, omdat te veel tyd geslaag het, het die amptenaar gesê.
Die ondersoekers het in Maart 2014 weer probeer, hierdie keer op soek na 'n 'bevel om oorsaak aan te dui' wat McKesson na 'n verhoor sou bring, waar die DEA kon argumenteer vir die noodsaaklikheid om dwelmversending van Aurora voor 'n administratiewe regter te stop.
Maar DEA -prokureurs wou ook nie die versoek goedkeur nie. Schiller het gesê dat hy meegedeel is dat hy nog meer bewyse nodig het - selfs nadat hy gesê het dat die span agt bokse dokumente by die prokureurs ingedien het.
'Dit was nog steeds nie genoeg nie,' het Schiller gesê.
Die senior DEA-amptenaar het gesê dat skikkingsonderhandelinge met McKesson begin het en dat die bevel oor die rede vir die gesprekke sou inmeng.
Terselfdertyd het die administratiewe saak teen McKesson kwyn, en die strafregtelike saak teen Clawson het voortgegaan.
'N Groot jurie in Colorado het hom in 2013 saam met 14 ander op aanklagte van dwelmhandel aangekla. Die beskuldiging het opgemerk dat McKesson die hoofverskaffer van Platte Valley Apteek was en gesê dat die onderneming 'n verpligting het om verdagte bestellings van verdowingsmiddels by die DEA aan te meld.
"Van 2008-2011 was die persentasie styging vir bestellings van oksikodoon 30 mg wat McKesson aan Platte Valley Apteek gelewer het, ongeveer 1,469%," het die groot jurie geskryf.
Clawson is skuldig bevind op aanklag van dwelmhandel en dien 15 jaar vonnis uit. McKesson is nie in die aanklag aangekla nie.
Terwyl die span van Schiller die pakhuis van Aurora ondersoek, het hy stappe gedoen om die ondersoek verder as Colorado uit te brei om vas te stel of McKesson die ooreenkoms wat hy met die departement van justisie bereik het om die prosedures te verskerp, ignoreer. Schiller en die Denver DEA -afdeling het die voortou geneem toe agt afdelings in ander dele van die land inligting oor McKesson se aktiwiteite begin insamel het.
Die DEA sal altesaam administratiewe sake met betrekking tot 12 McKesson -verspreidingsentrums vervolg. In 'n DEA -memorandum word die bevindinge van die ondersoek uiteengesit:
● "Verskaf beheerde stowwe ter ondersteuning van kriminele afleidingsaktiwiteite."
● "Blatante afleiding geïgnoreer."
● "Patroon om die drempels willekeurig te verhoog."
● "Kon nie bestellings vir verdagte aktiwiteite hersien nie."
● "Ignoreer eie prosedures wat ontwerp is om afleiding te voorkom."
Benewens Aurora, het ondersoekers bevind dat McKesson -pakhuise in Livonia, Mich. En Washington Court House, Ohio, apteke verskaf wat aan kriminele dwelmringe verkoop word, volgens interne regeringsdokumente wat The Post en "60 Minutes" gekry het.
Terwyl hulle besig was met die administratiewe sake, het Schiller en Joseph T. Rannazzisi, wat die DEA se afleidingskantoor gelei het tydens 'n deel van die McKesson -saak, gesê dat ondersoekers ook inligting saamstel ter voorbereiding van 'n moontlike kriminele saak teen die korporasie omdat hulle bewustelik die korrupte voorsien het apteke.
In die somer van 2015, "is ek by twee geleenthede deur my personeel in kennis gestel en met die veldafdeling van Denver gepraat, en hulle het geglo dat hulle meer as genoeg het om die korporasie misdadig te volg", het Rannazzisi gesê. konsultant vir advokate wat dwelmondernemings dagvaar.
John F. Walsh, destyds die Amerikaanse prokureur in Denver, het gesê dat hy met Schiller en ander gesprekke gevoer het oor moontlike kriminele aanklagte teen McKesson.
'Ons het nie 'n saak met voldoende bewyse voorgelê nie,' sê Walsh, nou 'n vennoot by WilmerHale, 'n wêreldwye regsfirma.
Schiller het gesê dat sy span "meer as genoeg" bewyse bymekaargemaak het en dit aan Walsh voorgehou het.
'Ek het gesê:' Ons het alles op 'n silwer skottel, 'het Schiller gesê. 'Ons het korrupte apteke gehad wat deur McKesson verskaf is, en hulle het 'n dooie oog vir alles wat aangaan.
In 'n onlangse reaksie op The Post het 'n woordvoerder van McKesson gesê: 'Ons ontken kategories enige kriminele opset of die oortreding van enige strafwet in ons hantering van opioïede, en in ons gesprekke met die regering het hulle nooit anders voorgestel nie.'
In Oktober 2014 versoek Schiller 'n vergadering by die DEA se hoofkwartier in Arlington, Va. Aan die een kant van die tafel was die hoofadvokaat van die DEA, Wendy Goggin en Clifford Lee Reeves II, die mede -hoofadvokaat. Aan die ander kant sit Schiller en sy agente en ondersoekers.
Die vergadering het op 'n hartlike noot begin toe hulle die feite van die saak begin hersien het.
'En toe kom die handskoene af,' het Schiller gesê. 'Dit was een van die stresvolste gesprekke wat ek nog ooit in my lewe gehad het.'
Reeves wou nie kommentaar lewer nie, en die DEA wou nie Goggin beskikbaar stel vir 'n onderhoud nie.
'Hulle val die dinge aan wat ons gedoen het, hoe ons dit gedoen het', onthou Schiller. 'Hulle het nie een keer gesê:' Goed, hier is wat ons nog nodig het. Dit was 'n goeie saak. Ons weet van die vorige skikking. 'Dit het nooit ter sprake gekom nie. Dit was: 'Ons gaan besluit.'
Met 'n skikking wat dreig, het verteenwoordigers van die nege DEA -afdelingskantore 'n maand later, in November 2014, op die hoofkantoor van die agentskap neergedaal om seker te maak dat hul prokureurs weet dat hulle 'n harde stryd teen McKesson wil neem.
'Dit is duidelik dat [McKesson] nie die erns of omvang van hul oortredings waardeer nie,' het die groep geskryf in 'n interne dokument wat The Post en '60 Minutes' gekry het.
Hulle het vier jaar 'oorgawe' van McKesson se DEA-registrasies geëis om beheerde stowwe in Washington Court House, Livonia en Aurora te versprei, asook twee-jaar oorgawe in Methuen, Mass., En Lakeland, Fla.
Die maatskappy het teruggekap. McKesson se prokureur, Hobart, noem die voorgestelde oorgawe 'n 'dealbreaker', volgens 'n interne memorandum van die departement van justisie.
McKesson het daarop aangedring dat sy registrasies eerder "opgeskort" word as dat dit "oorgegee word", lui die memorandum. 'N Oorgawe sal die onderneming se akkreditasies kos wat dit vir staatsregulasies nodig het, en McKesson sal weer aansoek moet doen om DEA -registrasies wanneer die boetes verstryk. Dit sou 'n nuwe ronde inspeksies van die bedrywighede van die onderneming veroorsaak.
Deur 'n skorsing kan elke pakhuis sy registrasie behou.
McKesson wou iets anders hê as deel van 'n skikking: 'n bepaling wat die verspreidingsentrums in Livonia en Washington Court House sou toelaat om dwelms voort te stuur na fasiliteite wat die federale gevangenisstelsel, Veterans Affairs en die Indiese Gesondheidsdiens bedien. McKesson het 'n federale kontrak van $ 31 miljard vir die verskaffing van VA -sentrums en ander webwerwe.
Maar sommige amptenare van die DEA wou 'n harde stryd met die maatskappy neem omdat dit reeds in 2008 vir sy gedrag gesanksioneer is, toon dokumente.
'Nietemin, hul slegte dade het voortgegaan en toegeneem tot 'n vlak van gruwelikheid wat nog nooit gesien is nie,' het Imelda L. Paredes, 'n DEA -amptenaar wat aan die saak werk, in 'n memorandum op 30 Maart 2015 geskryf. 'Hulle is nie gerehabiliteer of afgeskrik nie die 2008 [ooreenkoms]. "
Sy het ook opgemerk dat McKesson in 2008 'n uitsondering op VA ontvang het. Sy het gesê dat McKesson 'n stryd met die openbare belang kon toelaat om voort te gaan met die verspreiding van dwelms.
'Hoe kan die regering dan sê dat dit in stryd is met die openbare belang dat McKesson aan die algemene publiek versprei, maar dat dit' goed genoeg 'is om veterane te dien?
McKesson en regeringsamptenare het aangevoer dat die straf van die onderneming die vloei van dwelms sal onderbreek en veterane sal seermaak. Maar Paredes en ander DEA -amptenare het gesê dat daar geen ontwrigting sou wees as die kontrak aan een van McKesson se mededingers, Cardinal Health of AmerisourceBergen, oorgedra word nie.
'Soek ander verspreiders,' het Paredes geskryf.
Die volgende dag het Schiller aan Paredes geskryf en gesê hy het gehoor dat die DEA en die departement van justisie op die punt staan ​​om te skik in plaas daarvan om die onderneming hof toe te neem.
'Ek het 'n slegte gevoel hieroor,' het hy op 31 Maart 2015 aan haar geskryf.
Paredes het geantwoord dat sy deur advokate in die regsafdeling van die DEA oorheers word.
'Ek is heeltemal daarteen gekant, maar hoe hou ons hul voete teen die vuur as 'n advokaat weier om te twis?' Paredes geskryf. 'Ons prokureurs het ons oor 'n vat met hul weiering om hof toe te gaan.'
Paredes, wat die DEA verlaat het, wou nie kommentaar lewer nie.
Schiller se vrese was geregverdig. Dieselfde dag as wat Schiller aan Paredes geskryf het, het Arthur G. Wyatt, hoof van die departement van justisie se afdeling vir narkotiese en gevaarlike middels, in 'n interne dokument aanbeveel dat McKesson se registrasies opgeskort moet word, maar nie oorgegee moet word nie. Dit was 'n groot oorwinning vir die onderneming. Wyatt het gesê dat die Amerikaanse advokate wat aan die saak werk, van mening is dat skorsings 'bevredigend' was in die lig van die 'algemene omvang van die skikking'.
In September 2015 het McKesson en die regering 'n voorlopige skikking bereik. McKesson se registrasies sou vir drie jaar in Aurora opgeskort word, in Washington Courthouse vir twee en in Livonia vir twee. Die onderneming sal 'n jaar lank nie 'n soort verdowingsmiddel, hidromorfoon, uit sy pakhuis in Lakeland, Florida, kan versprei nie.
Daar sou geen strafregtelike aanklagte wees nie. Geen administratiewe saak nie. Geen boete van $ 1 miljard nie.
Die saak het meer as 'n jaar geneem om tot 'n gevolgtrekking te kom. In Januarie het die departement van justisie aangekondig dat hy 'n ooreenkoms met McKesson gesluit het, wat die boete van $ 150 miljoen en die vier pakhuisopskortings insluit. Die onderneming het ook ingestem om personeel te vergroot en 'n onafhanklike monitor te behou om die nakoming daarvan te bepaal.
Schiller het gesê dat hy en sy span gedemoraliseer is.
'Dit is in die voorste linies van almal se etenstafelgesprek, kinders, volwassenes,' het hy gesê. "McKesson was aan die voorpunt. Maar gaan DEA hulle nie agtervolg nie? Ons gaan skik. Hoe skik jy? Hoe kan u sê dat dit goed is, skryf 'Hier, skryf hierdie tjek hierdie keer en - en sluit hierdie plek 'n bietjie, teken hierdie stuk papier'.
In Washington het die House Energy and Commerce Committee begin met 'n ondersoek na hoe dwelmverspreiders, insluitend McKesson, 780 miljoen pille oor ses jaar na Wes -Virginia gestuur het - 433 dosisse vir elke man, vrou en kind in die staat. Sen. Claire D. McCaskill (D-Mo.) Het ook 'n ondersoek begin na die rol van dwelmverspreiders en -vervaardigers in die opioïedepidemie.
Regoor die land het 41 staatsadvokate -generaal saamgespan om die opioïedbedryf te dagvaar.
'Een van die dinge wat ons moet doen, is om die farmaseutiese maatskappye aanspreeklik te hou,' het senator Maggie Hassan (D-N.H.) Gesê, wie se staat onder die tweede hoogste dosis oordosis dwelms in die land ly. 'Op die oomblik, as u 'n boete van honderd-en-vyftig miljoen vir die McKesson-onderneming sien as hulle honderdmiljoen per week wins maak, sal dit dit nie doen nie.
Sy het opgemerk dat dit die staatsadvokate -generaal was wat 'n skikking teen die tabakbedryf vir meer as $ 200 miljard in die negentigerjare gewen het.
'Dit herinner my in baie opsigte aan die situasie met Big Tobacco,' het Hassan gesê. 'Ek dink dit is een van die redes waarom u sien dat prokureurs -generaal regoor die land regsgedinge teen die farmaseutiese bedryf begin aanhangig maak om hulle aanspreeklik te hou vir die koste van hierdie verskriklike epidemie.'
Die vorm kom op 'n paar Sweedse runstene as 'n persoonlike naam voor. Die klip van Tóki víking (Sm 10) is gelig ter nagedagtenis aan 'n plaaslike man met die naam Tóki wat die naam Tóki víking (Toki the Viking) gekry het, vermoedelik vanweë sy aktiwiteite as Viking.  The Gårdstånga Stone (DR 330) gebruik die frase "Ons kan nie 'n wikingu ken nie" (Hierdie dapper manne was wyd bekend onder vikingaanvalle),  met verwysing na die toegewydes van die klip as Vikings. Die Västra Strö 1 Runestone het 'n opskrif ter nagedagtenis aan 'n Björn, wat vermoor is toe "op 'n vikingaanval".   In Swede is daar sedert die Middeleeue 'n plek bekend as Vikingstad. Die Bro Stone (U 617) is opgerig ter nagedagtenis aan Assur, wat na bewering die land teen Vikings beskerm het (Saʀ vaʀ vikinga vorðr met Gæiti).   Daar is min aanduiding van enige negatiewe konnotasie in die term voor die einde van die Viking -tydperk.
'N Ander minder gewilde teorie is dit víking van die vroulike vík, wat "spruit, inham, klein baai" beteken.  Verskeie teorieë is aangebied dat die woord viking kan afgelei word van die naam van die historiese Noorse distrik Víkin, wat beteken "'n persoon uit Víkin".
Daar is egter 'n paar groot probleme met hierdie teorie. Mense uit die Viken -omgewing is in Ou Noorse manuskripte nie 'Viking' genoem nie, maar word na verwys as víkverir, ('Vík -bewoners'). Boonop kan hierdie verduideliking slegs die manlike (víkingr) en nie die vroulike nie (víking), wat 'n ernstige probleem is, want die manlike is maklik afgelei van die vroulike, maar skaars andersom.   
In daardie geval blyk die idee daaragter te wees dat die moeë roeier eenkant toe skuif vir die rustende roeier op die dwarsboom as hy hom verlig. Die Oud -Noorse vroulike víking (soos in die frase fara í víking) was oorspronklik 'n seereis wat gekenmerk is deur die verskuiwing van roeiers, dit wil sê 'n langafstand seereis, want in die voorseil-era sou die verskuiwing van roeiers seereise oor lang afstande onderskei. A víkingr (die manlike) sou dan oorspronklik 'n deelnemer aan 'n seereis gewees het wat gekenmerk word deur die verskuiwing van roeiers. In daardie geval was die woord Viking oorspronklik nie verbind met Skandinawiese seevaarders nie, maar het hierdie betekenis aangeneem toe die Skandinawiërs die seë begin oorheers het. 
In Oud -Engels, die woord geveg verskyn eerste in die Angelsaksiese gedig, Widsith, wat waarskynlik uit die 9de eeu dateer. In Ou Engels, en in die geskiedenis van die aartsbiskoppe van Hamburg-Bremen, geskryf deur Adam van Bremen in ongeveer 1070, verwys die term oor die algemeen na Skandinawiese seerowers of plunderaars. Soos in die Ou Noorse gebruike, word die term nie gebruik as 'n naam vir mense of kulture in die algemeen nie. Die woord kom nie voor in enige bewaarde Midde -Engelse tekste nie. Een teorie wat deur die Yslander Örnolfur Kristjansson gemaak is, is dat die sleutel tot die oorsprong van die woord is "wicinga cynn"in Widsith, met verwysing na die mense of die ras wat in Jórvík (York, in die negende eeu onder beheer van Noormanne) woon, Jór-Wicings (let egter daarop dat dit nie die oorsprong van Jórvík). 
Die woord Viking is tydens die 18de-eeuse Viking-herlewing in die moderne Engels ingevoer, en op daardie stadium het dit 'n romantiese heldhaftige toon van 'barbaarse kryger' of 'n edele woede verkry. Gedurende die 20ste eeu is die betekenis van die term uitgebrei om nie net te gaan na seevallers uit Skandinawië en ander plekke wat hulle gevestig het nie (soos Ysland en die Faeröer), maar ook na enige lid van die kultuur wat genoemde stropers gedurende die tydperk geproduseer het. vanaf die laat 8ste tot die middel van die 11de eeu, of meer losweg van ongeveer 700 tot so laat as ongeveer 1100. As byvoeglike naamwoord word die woord gebruik om te verwys na idees, verskynsels of artefakte wat verband hou met daardie mense en hul kulturele lewe, maak uitdrukkings soos Vikingtydperk, Viking -kultuur, Viking -kuns, Viking -godsdiens, Viking skip en so aan. 
Die term "Viking" wat in Noordwes -Germaanse bronne in die Vikingtydperk verskyn het, het seerowers aangedui. Volgens sommige navorsers het die term destyds geen geografiese of etniese konnotasies wat dit slegs tot Skandinawië beperk het nie. Die term is eerder gebruik oor almal wat die Noorse mense het as 'n seerower verskyn. Daarom is die term gebruik oor Israeliete aan die Rooi See-Moslems wat Skandinawiërs teëkom in die Middellandse See Kaukasiese seerowers wat die beroemde Sweedse Ingvar-ekspedisie teëkom, en Estse seerowers aan die Oossee. Dus die term "Viking" was vermoedelik nooit beperk tot 'n enkele etnisiteit as sodanig nie, maar eerder 'n aktiwiteit. 
In Oos -Europa, waarvan die dele deur 'n Noorse elite beheer is, víkingr word beskou as 'n positiewe konsep wat "held" beteken in die Russiese geleende vorm vityaz ' (витязь). 
Die wetenskaplike konsensus  is dat die mense van die Rus sy oorsprong het in die oostelike Swede wat tans aan die kus is rondom die agtste eeu en dat hul naam dieselfde oorsprong het as Roslagen in Swede (met die ouer naam Roden).    Volgens die algemene teorie, die naam Rus ', soos die Proto-Finniese naam vir Swede (*Ruotsi), is afgelei van 'n Oudnoorse term vir "die manne wat roei" (stawe-) omdat roei die belangrikste metode was om deur die riviere van Oos -Europa te vaar, en dat dit gekoppel kon word aan die Sweedse kusgebied Roslagen (Rus-wet) of Roden, soos dit vroeër bekend was.   Die naam Rus ' sou dan dieselfde oorsprong hê as die Finse en Estse name vir Swede: Ruotsi en Rootsi.  
Die Slawiërs en die Bisantyne noem hulle ook Varangiërs (Russies: варягг, uit Oudnoors) Væringjar 'beëdigde mans', van van- "vertroue, gelofte van fealty", verwant aan Ou Engels wêr "ooreenkoms, verdrag, belofte", Oud -Hoogduits wara "getrouheid" ). Skandinawiese lyfwagte van die Bisantynse keisers was bekend as die Varangiaanse wag. Die Rus verskyn aanvanklik in die 9de eeu in Serkland, reis as handelaars langs die Wolga -handelsroete, verkoop pelse, heuning en slawe, sowel as luukse goedere soos amber, Frankiese swaarde en walrus -ivoor.  Hierdie goedere is meestal verruil vir Arabiese silwer muntstukke, genoem dirhams. Daar is in Swede, veral in Gotland, hopies van silwer muntstukke in die 9de eeu gevind wat deur Bagdad geslaan is.
Tydens en na die Viking-aanval op Sevilla in 844 het die Moslem-kroniekskrywers van al-Andalus na die Vikings as towenaars verwys (Arabies: al-Majus مجوس), wat hulle in konflik bring met vuur wat Zoroastriërs uit Persië aanbid.   Toe Ibn Fadlan deur die Vikings in die Wolga gevange geneem is, het hy na hulle verwys as Rus.   
Anglo-Skandinawies is 'n akademiese term wat verwys na die mense, en argeologiese en historiese tydperke gedurende die 8de tot 13de eeu waarin daar na die Britse eilande migreer is en beset is deur Skandinawiese volke wat algemeen in Engels as Vikings bekend staan. Dit word onderskei van Angelsaksies. Soortgelyke terme bestaan ​​vir ander gebiede, soos Hiberno-Norse vir Ierland en Skotland.
Die Normandiërs was afstammelinge van die Vikings wat in die 10de eeu feodale heerskappy van gebiede in Noord -Frankryk, naamlik die hertogdom Normandië, gekry het. In hierdie opsig het afstammelinge van die Vikings steeds 'n invloed in Noord -Europa gehad. Net so het koning Harold Godwinson, die laaste Angelsaksiese koning van Engeland, Deense voorouers gehad. Twee Vikings het selfs opgevaar na die troon van Engeland, met Sweyn Forkbeard wat die Engelse troon in 1013 tot 1014 opgeëis het en sy seun Cnut die Grote tussen 1016 en 1035 koning van Engeland was.     [64 ]
Geografies het die Viking -tydperk Skandinawiese lande (moderne Denemarke, Noorweë en Swede) beslaan, sowel as gebiede onder Noord -Germaanse oorheersing, veral die Danelaw, waaronder Skandinawiese York, die administratiewe sentrum van die oorblyfsels van die koninkryk Northumbria,  dele van Mercia en East Anglia. ] woonbuurt in Newfoundland, ongeveer 1000.  Die nedersetting van Groenland is gedurende die Middeleeuse warm tydperk omstreeks 980 gestig, en die afsterwe daarvan teen die middel van die 15de eeu kan deels te wyte wees aan klimaatsverandering.  Die Viking Rurik-dinastie het beheer geneem oor gebiede in die Slawiese en Fino-Oegriese oorheersde gebiede van Oos-Europa, hulle het Kiev in 882 geannekseer om as hoofstad van die Kiëf-Rus te dien. 
Reeds in 839, toe Sweedse afgevaardigdes die eerste keer bekend was dat hulle Bisantium besoek het, het Skandinawiërs as huursoldate gedien in diens van die Bisantynse Ryk.  In die laat 10de eeu het 'n nuwe eenheid van die keiserlike lyfwag ontstaan. Dit was tradisioneel 'n groot aantal Skandinawiërs en het bekend gestaan ​​as die Varangiaanse wag. Die woord Varangies het moontlik in die Oudnoors ontstaan, maar in Slawies en Grieks kan dit na Skandinawiërs of Franken verwys. In hierdie jare het Sweedse mans in sulke getalle ingeskakel by die Bisantynse Varangiaanse garde dat 'n Middeleeuse Sweedse wet, Västgötalagen, uit Västergötland verklaar het dat niemand kan erf nie terwyl hy in 'Griekeland' was - die destydse Skandinawiese term vir die Bisantynse Ryk - om te stop die emigrasie,  veral omdat twee ander Europese howe gelyktydig ook Skandinawiërs gewerf het:  Kievan Rus 'c. 980–1060 en Londen 1018–1066 (die Þingalið). 
In die Vikingtydperk het die huidige nasies van Noorweë, Swede en Denemarke nie bestaan ​​nie, maar was grotendeels homogeen en soortgelyk in kultuur en taal, hoewel geografies ietwat anders. Die name van Skandinawiese konings is slegs in die latere deel van die Vikingtyd betroubaar bekend. Na die einde van die Vikingtydperk het die afsonderlike koninkryke geleidelik verskillende identiteite as nasies verkry, wat hand aan hand gegaan het met hul kerstening. Die einde van die Vikingtydperk vir die Skandinawiërs is dus ook die begin van hul relatief kort Middeleeue.
Die kolonisering van Ysland deur die Noorse Vikings het in die negende eeu begin. Die eerste bron wat Ysland en Groenland noem, is 'n pouslike brief van 1053. Twintig jaar later verskyn dit in die Gesta van Adam van Bremen. Eers na 1130, toe die eilande gekersten het, is die geskiedenis van die eilande in sage en kronieke uit die oogpunt van die inwoners geskryf.  Die Vikings het die noordelike eilande en kuste van die Noord -Atlantiese Oseaan verken, suidwaarts na Noord -Afrika, oos na Kiëf -Rus (nou - Oekraïne, Wit -Rusland), Konstantinopel en die Midde -Ooste. 
Hulle het toegeslaan en geplunder, handel gedryf, as huursoldate opgetree en kolonies oor 'n wye gebied gevestig.  Vroeë Vikings het waarskynlik na hul aanvalle teruggekeer huis toe. Later in hul geskiedenis het hulle hulle in ander lande begin vestig.  Vikings onder Leif Erikson, erfgenaam van Erik die Rooi, bereik Noord-Amerika en vestig kortstondige nedersettings in die huidige L'Anse aux Meadows, Newfoundland, Kanada. Hierdie uitbreiding het plaasgevind gedurende die Middeleeuse Warm Tydperk. 
Viking se uitbreiding na die vasteland van Europa was beperk. Hulle koninkryk is begrens deur magtige stamme in die suide. Vroeg was dit die Sakse wat Oud -Sakse, in die huidige Noord -Duitsland, beset het. Die Sakse was 'n kwaai en magtige volk en was dikwels in konflik met die Vikings. Om die Saksiese aggressie teë te werk en hul eie teenwoordigheid te versterk, het die Dene die enorme verdedigingsvesting van Danevirke in en om Hedeby gebou. 
Die Vikings was getuie van die gewelddadige onderdrukking van die Sakse deur Karel die Grote, in die dertigjarige Saksiese oorloë van 772–804. Die Saksiese nederlaag het gelei tot hul gedwonge doop en die opname van Oud -Sakse in die Karolingiese Ryk. Vrees vir die Franke het die Vikings gelei om Danevirke verder uit te brei, en die verdedigingskonstruksies het gedurende die Vikingtydperk en selfs tot 1864 in gebruik gebly. 
Navorsers het voorgestel dat Vikings moontlik oorspronklik begin seil en klopjagte het omdat hulle vroue uit vreemde lande moes soek.     Die konsep is in die 11de eeu uitgedruk deur historikus Dudo van Saint-Quentin in sy semi-denkbeeldige Die geskiedenis van die Normandiërs.  Ryk en kragtige Viking -manne was geneig om baie vroue en byvroue te hê. As gevolg hiervan kon die gemiddelde Viking -man gedwing word om meer riskante optrede uit te voer om rykdom en mag te verkry om geskikte vroue te vind.    Vikingmanne sou dikwels vroue koop of vang en van hulle vrou of byvrou maak.   Poligiene huwelike verhoog die kompetisie tussen mans en mans in die samelewing omdat dit 'n poel skep van ongetroude mans wat bereid is om riskante statusverhogende en seksuele gedrag te beoefen.   The Annals of Ulster sê dat die Vikings in 821 'n Ierse dorp geplunder het en ''n groot aantal vroue in ballingskap weggevoer het'. 
'N Ander verduideliking is dat die Vikings 'n oomblik van swakheid in die omliggende streke uitgebuit het. In teenstelling met Simek se bewering, het Viking -aanvalle sporadies plaasgevind lank voor die bewind van Karel die Grote, maar dit het in frekwensie en grootte na sy dood ontplof toe sy ryk in veel swakker entiteite gefragmenteer het. Engeland het aan interne verdeeldheid gely en was 'n relatief maklike prooi, gegewe die nabyheid van baie dorpe aan die see of aan riviere. Gebrek aan georganiseerde vlootopposisie in Wes -Europa het Vikingskepe toegelaat om vrylik te reis, te stroop of om handel te dryf as die geleentheid dit toelaat. Die afname in die winsgewendheid van ou handelsroetes kon ook 'n rol gespeel het. Die handel tussen Wes -Europa en die res van Eurasië het 'n ernstige knou gekry toe die Wes -Romeinse Ryk in die 5de eeu geval het.  Die uitbreiding van Islam in die 7de eeu het ook die handel met Wes -Europa beïnvloed. 
Aanvalle in Europa, insluitend strooptogte en nedersettings uit Skandinawië, was nie ongekend nie en het plaasgevind lank voor die Vikings aangekom het. Die Jute het die Britse Eilande drie eeue tevore binnegeval en uit Jutland gestroom gedurende die Migrasie -tydperk, voordat die Dene hulle daar gevestig het. Die Saksers en die hoeke het dieselfde gedoen, vanaf die vasteland van Europa. Die Viking -aanvalle was egter die eerste wat deur ooggetuies skriftelik gedokumenteer is, en dit was baie groter in omvang en frekwensie as in vorige tye. 
Die "snelweg van slawe" was 'n term vir 'n roete wat volgens die Vikings 'n direkte pad van Skandinawië na Konstantinopel en Bagdad gehad het terwyl hulle op die Oossee gereis het. Met die vordering van hul skepe gedurende die negende eeu, kon die Vikings na Kiëf -Rus en sommige noordelike dele van Europa vaar. 
Teen die laat 11de eeu is koninklike dinastieë gelegitimeer deur die Katolieke Kerk (wat 300 jaar tevore in Skandinawië weinig invloed gehad het), wat hul mag met toenemende gesag en ambisie laat geld het, met die drie koninkryke Denemarke, Noorweë en Swede . Dorpe verskyn wat as sekulêre en kerklike administratiewe sentrums en markpersele funksioneer, en monetêre ekonomieë begin ontstaan ​​op grond van Engelse en Duitse modelle.  Teen hierdie tyd was die instroming van Islamitiese silwer uit die Ooste al meer as 'n eeu afwesig, en die vloei van Engelse silwer het in die middel van die 11de eeu tot 'n einde gekom. 
Een van die belangrikste bronne van wins vir die Vikings was die neem van slawe van ander Europese mense. Die Middeleeuse Kerk was van mening dat Christene nie mede -Christene as slawe mag besit nie, en dus het slawerny in die noorde van Europa verminder. Dit het 'n groot deel van die ekonomiese aansporing uit strooptogte geneem, hoewel sporadiese slawe -aktiwiteite tot in die 11de eeu voortgeduur het. Skandinawiese predasie in Christelike lande rondom die Noord- en Ierse See het aansienlik verminder.
'N Verskeidenheid bronne belig die kultuur, aktiwiteite en oortuigings van die Vikings. Alhoewel hulle oor die algemeen 'n nie-geletterde kultuur was wat geen letterkundige erfenis opgelewer het nie, het hulle 'n alfabet gehad en beskryf hulle hulself en hul wêreld op rotsstene. Die meeste hedendaagse literêre en geskrewe bronne oor die Vikings kom uit ander kulture wat met hulle in aanraking was.  Sedert die middel van die 20ste eeu het argeologiese bevindings 'n meer volledige en gebalanseerde beeld van die lewens van die Vikings gebou.   Die argeologiese rekord is besonder ryk en gevarieerd en bied kennis van hul landelike en stedelike nedersetting, kunsvlyt en produksie, skepe en militêre toerusting, handelsnetwerke, sowel as hul heidense en Christelike godsdienstige artefakte en gebruike.
Latere geskrifte oor die Vikings en die Vikingtydperk kan ook belangrik wees om hulle en hul kultuur te verstaan, hoewel dit versigtig behandel moet word. Na die konsolidasie van die kerk en die assimilasie van Skandinawië en sy kolonies in die hoofstroom van die Middeleeuse Christelike kultuur in die 11de en 12de eeu, begin inheemse geskrewe bronne in Latyn en Oudnoors verskyn. In die Vikingkolonie van Ysland het 'n buitengewone volkslektuur in die 12de tot 14de eeu ontstaan, en baie tradisies wat verband hou met die Vikingtydperk is vir die eerste keer neergeskryf in die Yslandse sages. 'N Letterlike interpretasie van hierdie Middeleeuse prosaverhale oor die Vikings en die Skandinawiese verlede is te betwyfel, maar baie spesifieke elemente bly die moeite werd om na te dink, soos die groot hoeveelheid skaldiese poësie wat toegeskryf word aan hofdigters van die 10de en 11de eeu, die blootgestelde stamboom , die selfbeelde, die etiese waardes wat in hierdie literêre geskrifte vervat is.
Indirek het die Vikings ook 'n venster oopgelaat vir hul taal, kultuur en aktiwiteite, deur baie Ou -Noorse plekname en woorde wat in hul voormalige invloedsfeer voorkom. Sommige van hierdie plekname en woorde is vandag nog steeds in direkte gebruik, byna onveranderd, en werp lig op waar hulle gevestig is en wat spesifieke plekke vir hulle beteken het. Voorbeelde sluit in plekname soos Egilsay (van Eigils ey wat Eigil's Island beteken), Ormskirk (van Ormr kirkja wat Orms -kerk of die Wurmkerk beteken), Meols (van merl wat Sandduine beteken), Snaefell (Snow Fell), Ravenscar (Ravens Rock), Vinland (Land of Wine of Land of Winberry), Kaupanger (Market Harbor), Tórshavn (Thor's Harbour) en die godsdienstige sentrum van Odense, wat 'n plek beteken waar Odin aanbid is. Viking-invloed is ook duidelik in konsepte soos die huidige parlementêre liggaam van die Tynwald op die eiland Man.
Algemene woorde in die alledaagse Engelse taal, soos die name van weeksdae (Donderdag beteken Thor's day, Friday beteken Freya's day, Wednesday means Woden, or Odin's day, Tuesday means Týr's day, Týr being the Noorse god of single combat, law, and justice ), as, skelm, vlot, mes, ploeg, leer, venster, berserk, statuut, torp, skerry, eggenoot, heiden, hel, Norman en ransak kom uit die Oudnoors van die Vikings en gee ons die geleentheid om hul interaksies te verstaan met die mense en kulture van die Britse Eilande.  Op die Noordelike Eilande van Shetland en Orkney het Oudnoors die plaaslike tale heeltemal vervang en mettertyd ontwikkel tot die nou uitgestorwe Norn -taal. Sommige moderne woorde en name kom eers na vore en dra by tot ons begrip na 'n meer intensiewe ondersoek na taalbronne uit middeleeuse of latere rekords, soos York (Horse Bay), Swansea (Sveinn's Isle) of sommige van die plekname in Normandië soos Tocqueville ( Toki se plaas). 
Taalkundige en etimologiese studies bied steeds 'n noodsaaklike bron van inligting oor die Viking -kultuur, hul sosiale struktuur en geskiedenis en hoe hulle in wisselwerking was met die mense en kulture wat hulle ontmoet, verhandel, aangeval het of waarmee hulle in oorsese nedersettings gewoon het.   Baie Ou-Noorse verbindings is duidelik sigbaar in die hedendaagse tale Sweeds, Noors, Deens, Faroëes en Yslands.  Oudnoors het geen groot invloed op die Slawiese tale in die Viking -nedersettings van Oos -Europa uitgeoefen nie. Daar word bespiegel dat die rede hiervoor die groot verskille tussen die twee tale was, gekombineer met die Rus 'Vikings, meer vreedsame ondernemings in hierdie gebiede en die feit dat hulle in die minderheid was. Die Noorse noem sommige van die stroomversnellings op die Dnjepr, maar dit kan amper nie uit die moderne name gesien word nie.  
Die runestene is oneweredig versprei in Skandinawië: Denemarke het 250 runstene, Noorweë het 50 terwyl Ysland geen.  Swede het tot 1700  en 2500 , afhangende van die definisie. Die Sweedse distrik Uppland het die hoogste konsentrasie met 1,196 inskripsies in klip, terwyl Södermanland tweede is met 391.  
Ander runestene noem mans wat op Viking -ekspedisies gesterf het. Onder hulle is die Engelse runestones (Sweeds: Englandsstenarna) wat 'n groep van ongeveer 30 runstene in Swede is wat verwys na die Viking Age -reise na Engeland. Hulle vorm een ​​van die grootste groepe runstene wat reise na ander lande noem, en hulle is slegs in vergelyking met die ongeveer 30 Griekeland Runestones  en die 26 Ingvar Runestones, laasgenoemde verwys na 'n Viking -ekspedisie na die Midde -Ooste.  Hulle is in die Oudnoors gegraveer by die Jonger Futhark. 
Runiese alfabetgebruik in die moderne tyd
Die laaste bekende mense wat die Runiese alfabet gebruik het, was 'n geïsoleerde groep mense bekend as die Elfdalians, wat in die omgewing van Älvdalen in die Sweedse provinsie Dalarna gewoon het. Hulle het die taal van Elfdalian gepraat, die taal eie aan Älvdalen. Die Elfdaliese taal onderskei hom van die ander Skandinawiese tale, aangesien dit baie nader aan Oudnoors ontwikkel het. Die mense van Älvdalen het laat in die 1920's opgehou om rune te gebruik. Die gebruik van rune het dus langer in Älvdalen oorleef as op enige ander plek ter wêreld.  Die laaste bekende rekord van die Elfdalian Runes is vanaf 1929, dit is 'n variant van die Dalecarlian runes, rune -inskripsies wat ook in Dalarna gevind is.
Tradisioneel beskou as 'n Sweedse dialek,  maar volgens verskeie kriteria wat nader verband hou met Wes -Skandinawiese dialekte,  is Elfdaliaans 'n aparte taal volgens die standaard van wedersydse verstaanbaarheid.    Alhoewel daar geen wedersydse verstaanbaarheid bestaan ​​nie, is moedertaalsprekers as gevolg van skole en openbare administrasie in Älvdalen in Sweeds tweetalig en praat hulle op moedertaalvlak Sweeds. Inwoners in die omgewing wat slegs Sweeds as hul moedertaal praat, en nie Elfdaals praat of verstaan ​​nie, kom ook gereeld voor. Daar kan gesê word dat Älvdalen sy eie alfabet gedurende die 17de en 18de eeu gehad het. Vandag is daar ongeveer 2,000-3000 moedertaalsprekers van Elfdalian.
Denemarke: Jelling, 'n wêrelderfenisgebied Lindholm Høje Ladby -skip Mammen -kamergraf en -opslag.
Daar is verskeie argeologiese vondste van Viking -skepe van alle groottes, wat kennis gee van die vakmanskap waarmee hulle gebou is. Daar was baie soorte Viking-skepe, gebou vir verskillende gebruike, die bekendste tipe is waarskynlik die langskip.  Langskepe was bedoel vir oorlogvoering en verkenning, ontwerp vir spoed en behendigheid, en was toegerus met roeispane om die seil aan te vul, wat die navigasie onafhanklik van die wind moontlik maak. Die langskip het 'n lang, smal romp en 'n vlak diepgang om landings en troepe -ontplooiing in vlak water te vergemaklik. Langskepe is op groot skaal gebruik deur die Leidang, die Skandinawiese verdedigingsvlote. Die langskip het die Noorse toegelaat gaan Viking, wat kan verklaar waarom hierdie tipe skip byna sinoniem geword het met die konsep van Vikings.  
Die Viking-samelewing was verdeel in die drie sosio-ekonomiese klasse: Thralls, Karls en Jarls.Dit word lewendig beskryf in die Eddiese gedig van Rígsþula, wat ook verduidelik dat dit die god Ríg was - die vader van die mensdom, ook bekend as Heimdallr - wat die drie klasse geskep het. Argeologie het hierdie sosiale struktuur bevestig. 
Thralls was die laagste rang en was slawe. Slawe het soveel as 'n kwart van die bevolking uitgemaak.  Slawerny was van deurslaggewende belang vir die Viking -samelewing, vir daaglikse take en grootskaalse konstruksie, sowel as vir die handel en die ekonomie. Thralls was bediendes en werkers op die plase en groter huishoudings van die Karls en Jarls, en dit is gebruik vir die bou van vestings, opritte, kanale, heuwels, paaie en soortgelyke harde werkprojekte. Volgens die Rigsthula is Thralls geminag en neergesien. Nuwe trale is deur die seuns en dogters van die trale verskaf of in die buiteland gevange geneem. Die Vikings het dikwels doelbewus baie mense op hul aanvalle in Europa gevange geneem om hulle as slawe te verslaaf. Die trale is dan per boot na Skandinawië teruggebring, ter plaatse of in nuwer nedersettings gebruik om die nodige strukture te bou, of verkoop, dikwels aan die Arabiere in ruil vir silwer. Ander name vir thrall was 'træl' en 'ty'.
Soos elders in die Middeleeuse Europa, was die meeste vroue in die Viking -samelewing ondergeskik aan hul mans en vaders en het hulle min politieke mag gehad.   Die geskrewe bronne toon egter dat vrye Viking -vroue onafhanklikheid en regte het. Vikingsvroue het oor die algemeen meer vryheid as vroue elders  gehad, soos geïllustreer in die Yslandse Grágás en die Noorse Frostating -wette en Gulating -wette. 
Die meeste vrye Viking -vroue was huisvroue, en die vrou se posisie in die samelewing was gekoppel aan die van haar man.  Die huwelik het 'n vrou 'n mate van ekonomiese sekuriteit en sosiale status gegee wat in die titel vervat was húsfreyja (dame van die huis). Noorse wette bevestig die huisvrou se gesag oor die 'binnenshuise huishouding'. Sy het die belangrike rolle gehad om die boerdery se hulpbronne te bestuur, sake te doen, sowel as kinderopvoeding, hoewel sommige hiervan met haar man gedeel sou word. 
Vroue het godsdienstige gesag gehad en was aktief as priesteresse (gydja) en orakels (sejdkvinna).  Hulle was aktief binne die kuns as digters (skalder)  en rune -meesters, en as handelaars en medisynevroue.  Daar was moontlik ook vroulike entrepreneurs wat in die tekstielproduksie gewerk het.  Vroue was moontlik ook aktief in die militêre amp: die verhale oor skildmeisies is onbevestig, maar sommige argeologiese vondste, soos die Birka -vroulike Viking -kryger, kan aandui dat daar ten minste sommige vroue in militêre gesag bestaan. 
Ondersoeke na begrafnisse uit die Viking -tyd dui daarop dat vroue langer as amper 35 jaar langer geleef het, vergeleke met vroeër tye. Vroulike grafte van voor die Viking -tydperk in Skandinawië het 'n proporsionele groot aantal oorskot van vroue tussen 20 en 35 jaar oud, vermoedelik weens komplikasies van die bevalling. 
Skandinawiese Vikings was soortgelyk aan die moderne Skandinawiërs: hul vel was mooi en die haarkleur het gewissel tussen blond, donker en rooierig. Genetiese studies dui daarop dat mense meestal blond was in die ooste van Swede, terwyl rooi hare meestal in die weste van Skandinawië gevind is.  Die meeste Viking-mans het hare en baard op skouerlengte, en slawe (trale) was gewoonlik die enigste mans met kort hare.  Die lengte wissel volgens persoonlike voorkeur en beroep. Mans wat by oorlogvoering betrokke was, het byvoorbeeld om praktiese redes effens korter hare en baard gehad. Mans in sommige streke het hul hare 'n goue saffraan kleur gebleik.  Wyfies het ook lang hare gehad, met meisies wat dit dikwels los of gevleg het, en getroude vroue het dit dikwels in 'n broodjie gedra.  Die gemiddelde hoogte was na raming 67 duim (5'5 ") vir mans en 62 duim (5'1") vir vroue. 
Argeologiese vondste uit Skandinawië en Viking -nedersettings op die Britse Eilande ondersteun die idee van die goed versorgde en higiëniese Viking. Begrafnis met grafgoed was 'n algemene gebruik in die Skandinawiese wêreld, deur die Vikingtydperk en verby die kerstening van die Noorse volke.  Binne hierdie begraafplase en opstal is kamme, wat dikwels van antler gemaak word, 'n algemene vonds.  Die vervaardiging van sulke kamkame was algemeen, soos by die Viking-nedersetting in Dublin honderde voorbeelde van kamme uit die tiende eeu oorleef het, wat daarop dui dat versorging 'n algemene gebruik was.  Die vervaardiging van sulke kamme was ook wydverspreid in die Viking -wêreld, aangesien voorbeelde van soortgelyke kamme gevind is by Viking -nedersettings in Ierland,  Engeland,  en Skotland.  Die kamme deel ook 'n algemene visuele voorkoms, met die bestaande voorbeelde wat dikwels versier is met lineêre, interlacing en geometriese motiewe, of ander vorme van versiering, afhangende van die tydperk en tipe van die kam, maar stilisties soortgelyk aan die kuns van die Vikingtydperk.  Die versorgingspraktyk was 'n bron van kommer vir alle vlakke van die Viking -tydperk, aangesien versorgingsprodukte, kamme in algemene grafte sowel as by aristokraties gevind is. 
Sekere vee was tipies en uniek vir die Vikings, waaronder die Yslandse perd, Yslandse beeste, 'n magdom skaaprasse,  die Deense hoender en die Deense gans.   Die Vikings in York het meestal beesvleis, skaapvleis en vark geëet met klein hoeveelhede perdevleis. Die meeste beesvleis- en perdebeenbene is in die lengte gevind om die murg te onttrek. Die skaapvleis en varke is in been- en skouergewrigte en tjops gesny. Die gereelde oorblyfsels van varkskedel en voetbene wat op huise se vloere gevind word, dui daarop dat brawn en draf ook gewild was. Daar is ook kuikens gehou vir hul vleis en eiers, en daar is ook bene van wildvoëls, soos swartwortel, goue klawer, wilde eende en ganse gevind. 
Melk en karringmelk was gewild, beide as kookbestanddele en drankies, maar was nie altyd beskikbaar nie, selfs nie op plase nie.  Melk kom van koeie, bokke en skape, met prioriteite wat wissel van plek tot plek,  en gegiste melkprodukte, soos skyr of surmjölk, sowel as botter en kaas. 
Voedsel is dikwels gesout en versterk met speserye, waarvan sommige soos swartpeper ingevoer is, terwyl ander in kruietuine verbou of in die natuur geoes word. Tuisgemaakte speserye bevat karwij, mosterd en mierikswortel, soos blyk uit die Oseberg -skeepsbegrafnis  of dille, koljander en wilde seldery, soos gevind in die putte by Coppergate in York. Tiemie, jenewerbessie, suikerbui, duizendblad, rue en peperkers is ook in kruietuine gebruik en verbou.  
Vikings het vrugte, bessies en neute versamel en geëet. Appel (wildekrapappels), pruime en kersies was deel van die dieet,  net soos heupe en framboos, wilde aarbei, swartbessie, vlierbessie, rean, meidoorn en verskillende wilde bessies, spesifiek vir die liggings.  Haselneute was 'n belangrike deel van die dieet in die algemeen en groot hoeveelhede okkerneutdoppe is gevind in stede soos Hedeby. Die doppe is gebruik om te kleur, en daar word aanvaar dat die neute verteer is.  
Die uitvinding en bekendstelling van die ploegploeg het 'n omwenteling in die landbou in Skandinawië in die vroeë Vikingtydperk gemaak en dit moontlik gemaak om selfs arm grond te bewerk. In Ribe is rog, gars, hawermout en koring uit die 8ste eeu gevind en ondersoek, en word vermoedelik plaaslik verbou.  Korrels en meel is gebruik vir die bereiding van pap, sommige gekook met melk, sommige gekook met vrugte en versoet met heuning, en ook verskillende vorme van brood. Broodreste van hoofsaaklik Birka in Swede was van gars en koring. Dit is onduidelik of die Noorse hul brood gesuur het, maar hul oonde en bakgerei dui daarop dat hulle dit gedoen het.  Vlas was 'n baie belangrike gewas vir die Vikings: dit is gebruik vir olie -onttrekking, voedselverbruik en veral die produksie van linne. Meer as 40% van alle bekende tekstielherwinnings uit die Vikingtydperk kan as linne opgespoor word. Dit dui op 'n baie hoër werklike persentasie, aangesien linne swak bewaar word in vergelyking met byvoorbeeld wol. 
Die kwaliteit van voedsel vir gewone mense was nie altyd besonder hoog nie. Die navorsing by Coppergate toon aan dat die Vikings in York brood gemaak het van volmeelmeel - waarskynlik koring en rog - maar met die sade van mielielandonkruide. Corncockle (Agrostemma) sou die brood donkerkleurig gemaak het, maar die sade is giftig en mense wat die brood geëet het, het moontlik siek geword. Sade van wortels, pastinaak en brassicas is ook ontdek, maar dit was swak monsters en is geneig om te kom van witwortels en bitterkool.  Die roterende querns wat dikwels in die Viking -era gebruik is, het klein stukkies fragmente (dikwels van basaltgesteentes) in die meel gelaat, wat as dit geëet word, die tande verslind het. Die gevolge hiervan kan gesien word op skeletreste van daardie tydperk. 
Ski en ysskaats was die primêre wintersport van die Vikings, alhoewel ski ook in die winter en in die kouer streke van die noorde as daaglikse vervoermiddel gebruik is.
Yslandse bronne verwys na die sport van knattleik. 'N Balwedstryd soortgelyk aan hokkie, knattleik het 'n kolf en 'n klein harde bal behels en word gewoonlik op 'n gladde ysveld gespeel. Die reëls is onduidelik, maar dit was gewild onder volwassenes en kinders, alhoewel dit dikwels tot beserings gelei het. Dit lyk asof Knattleik slegs in Ysland gespeel is, waar baie toeskouers gelok het, net soos perdegevegte.
Bordspeletjies en dobbelstene is op alle vlakke van die samelewing as 'n gewilde tydverdryf gespeel. Bewaarde speelstukke en borde toon spelborde van maklik verkrygbare materiale soos hout, met stukke vervaardig uit klip, hout of been, terwyl ander vondste omvattend uitgesnyde planke en spelstukke van glas, amber, geweer of walrustand, tesame met materiaal, insluit van buitelandse oorsprong, soos ivoor. Die Vikings het verskillende soorte gespeel tafl speletjies hnefatafl, nitavl (nege mans se morris) en die minder algemeen kvatrutafl. Aan die einde van die Vikingtydperk het skaak ook verskyn. Hnefatafl is 'n oorlogspeletjie waarin die doel is om die koningstuk vas te vang - 'n groot vyandige leër dreig en die manne van die koning moet die koning beskerm. Dit is gespeel op 'n bord met vierkante met swart en wit stukke, met bewegings volgens die dobbelsteenrolle. Die Ockelbo Runestone wys twee mans wat in Hnefatafl betrokke is, en die sages dui daarop dat geld of waardevolle items by 'n dobbelsteen -speletjie betrokke kon gewees het.  
Op 1 Julie 2007 het die gerekonstrueerde Vikingskip Skuldelev 2, herdoop Seehings,  het 'n reis van Roskilde na Dublin begin. Die oorskot van die skip en vier ander is tydens 'n opgrawing in die Roskilde Fjord in 1962 ontdek. Boomring-ontleding het getoon dat die skip omstreeks 1042 van eik in die omgewing van Dublin gebou is. Sewentig multi-nasionale bemanningslede het die skip teruggevaar na sy huis, en Seehings het op 14 Augustus 2007 buite Dublin se Custom House aangekom. Die doel van die reis was om die seewaardigheid, spoed en wendbaarheid van die skip op die rowwe oop see en in die kuswaters met verraderlike strome te toets en te dokumenteer. Die bemanning het getoets hoe die lang, smal, buigsame romp die taai seegolwe weerstaan. Die ekspedisie het ook waardevolle nuwe inligting verskaf oor Viking -langskepe en die samelewing. Die skip is gebou met behulp van Viking -gereedskap, materiaal en baie dieselfde metodes as die oorspronklike skip.
'N Tipiese bóndi (vryman) sou meer geneig wees om met 'n spies en skild te veg, en die meeste het ook 'n seegat as 'n mes en 'n syarm gedra. Boë is gebruik in die beginfases van landgevegte en op see, maar dit was geneig om as minder "eerbaar" as melee -wapens beskou te word. Vikings was destyds relatief ongewoon in die gebruik van byle as 'n hoofgevegswapen. Die Húscarls, die elite-wag van King Cnut (en later van koning Harold II) was gewapen met byle met twee hande wat maklik skilde of helms kon skeur.
Die oorlogvoering en geweld van die Vikings is dikwels gemotiveer en aangevuur deur hul oortuigings in die Noorse godsdiens, met die fokus op Thor en Odin, die gode van oorlog en dood.   In die geveg word geglo dat die Vikings soms 'n wanordelike styl van waansinnige, woedende gevegte gehad het, bekend as berserkergang, wat daartoe lei dat hulle genoem word berserkers. Sulke taktiek is moontlik doelbewus deur skoktroepe toegepas, en die berserk-toestand kan veroorsaak word deur die inname van materiaal met psigo-aktiewe eienskappe, soos hallusinogene sampioene, Amanita muscaria,  of groot hoeveelhede alkohol. 
is verkry van Chinese en Persiese handelaars, wat met die Viking -handelaars in Rusland vergader het. Vikings het speserye en kruie van tuis af gebruik, soos karwij, tiemie, peperwortel en mosterd, maar ingevoerde kaneel. was baie gewaardeer deur die Noorse. Die ingevoerde glas is dikwels gemaak om krale te versier, en dit is in duisende gevind. Åhus in Scania en die ou markstad Ribe was die belangrikste sentrums vir die vervaardiging van glaskrale.    was 'n baie belangrike handelsware wat uit Bisantium (hedendaagse Istanbul) en China verkry is. Dit word waardeer deur baie Europese kulture van die tyd, en die Vikings het dit gebruik om status soos rykdom en adel aan te dui. Baie van die argeologiese vondste in Skandinawië sluit sy in.    is uit Frankryk en Duitsland ingevoer as 'n drankie van die rykes, wat die gewone mead en bier aangevul het.
In Engeland het die Viking -tydperk op 8 Junie 793 dramaties begin toe Noormanne die abdy op die eiland Lindisfarne vernietig het. Die verwoesting van Northumbria's Holy Island het die koninklike howe van Europa geskok en gewaarsku oor die Viking -teenwoordigheid. 'Nog nooit is so 'n gruweldaad gesien nie', het die Northumbrian -geleerde Alcuin van York gesê.  Middeleeuse Christene in Europa was totaal onvoorbereid op die Viking -invalle en kon geen verklaring vind vir hul aankoms en die gepaardgaande lyding wat hulle ondervind het behalwe die "toorn van God".  Meer as enige ander enkele gebeurtenis het die aanval op Lindisfarne die persepsie van die Vikings vir die volgende twaalf eeue gedemonstreer. Eers in die 1890's het geleerdes buite Skandinawië die prestasies van die Vikings ernstig begin heroorweeg, met die erkenning van hul kuns, tegnologiese vaardighede en seemanskap. 
Noorse mitologie, sages en literatuur vertel van Skandinawiese kultuur en godsdiens deur verhale van heroïese en mitologiese helde. Die vroeë oordrag van hierdie inligting was hoofsaaklik mondeling, en latere tekste het staatgemaak op die geskrifte en transkripsies van Christen -geleerdes, waaronder die Yslanders Snorri Sturluson en Sæmundur fróði. Baie van hierdie sages is in Ysland geskryf, en die meeste daarvan, selfs al het hulle geen Yslandse herkoms nie, is daar bewaar na die Middeleeue weens die volgehoue ​​belangstelling van Yslanders in die Noorse letterkunde en wetskodes.
Die 200-jarige Viking-invloed op die Europese geskiedenis is gevul met plundering en kolonisasie, en die meerderheid van hierdie kronieke kom van westerse getuies en hul afstammelinge. Minder algemeen, maar ewe relevant, is die Viking -kronieke wat in die ooste ontstaan ​​het, insluitend die Nestor -kronieke, Novgorod -kronieke, Ibn Fadlan -kronieke, Ibn Rusta -kronieke en kort vermeldings deur Photius, aartsvader van Konstantinopel, rakende hul eerste aanval op die Bisantynse Ryk. Ander kroniekskrywers van die Viking -geskiedenis sluit in Adam van Bremen, wat in die vierde bundel van hom geskryf het Gesta Hammaburgensis Ecclesiae Pontificum, "[t] hier is baie goud (in Seeland), opgebou deur seerowery. Hierdie seerowers, wat genoem word wichingi deur hul eie mense, en Ascomanni deur ons eie mense, hulde bring aan die Deense koning. "In 991 word die Slag van Maldon tussen Viking -plunderaars en die inwoners van Maldon in Essex herdenk met 'n gedig met dieselfde naam.
Die woord "viking" is aan die begin van die 19de eeu die eerste keer gewild gemaak deur Erik Gustaf Geijer in sy gedig, Die Viking. Geijer se gedig het baie daartoe bygedra om die nuwe geromantiseerde ideaal van die Viking te propageer, wat min historiese gegewens gehad het. Die hernieude belangstelling van die romantiek in die Ou Noorde het kontemporêre politieke implikasies. Die Geatish Society, waarvan Geijer lid was, het hierdie mite in groot mate gewild gemaak. 'N Ander Sweedse skrywer wat groot invloed op die persepsie van die Vikings gehad het, was Esaias Tegnér, lid van die Geatish Society, wat 'n moderne weergawe van Friðþjófs saga hins frœkna, wat baie gewild geword het in die Nordiese lande, die Verenigde Koninkryk en Duitsland.
In die politiek van die 20ste eeu
Die geromantiseerde idee van die Vikings wat in die 19de en vroeë 20ste eeu in wetenskaplike en populêre kringe in Noordwes -Europa gebou is, was 'n kragtige idee, en die figuur van die Viking het 'n bekende en vormbare simbool geword in verskillende kontekste in die politiek en politieke ideologieë van die 20ste eeu eeu Europa.  In Normandië, wat deur Vikings gevestig is, het die Vikingskip 'n onbetwiste streeksimbool geword. In Duitsland is die bewustheid van die Viking-geskiedenis in die 19de eeu gestimuleer deur die grensgeskil met Denemarke oor Sleeswyk-Holstein en die gebruik van die Skandinawiese mitologie deur Richard Wagner. Die geïdealiseerde siening van die Vikings was 'n beroep op Germaanse oppergesagters wat die figuur van die Viking verander het in ooreenstemming met die ideologie van 'n Germaanse meesterras.  Voortbouend op die taalkundige en kulturele verbintenisse tussen Noors-sprekende Skandinawiërs en ander Germaanse groepe in die verre verlede, word Skandinawiese Vikings in Nazi-Duitsland as 'n suiwer Germaanse tipe uitgebeeld. Die kulturele verskynsel van Viking-uitbreiding is herinterpreteer vir gebruik as propaganda ter ondersteuning van die uiterste militante nasionalisme van die Derde Ryk, en ideologies ingeligte interpretasies van die Viking-heidendom en die Skandinawiese gebruik van rune is gebruik in die konstruksie van Nazi-mistiek. Ander politieke organisasies van dieselfde soort, soos die voormalige Noorse fascistiese party Nasjonal Samling, het insgelyks elemente van die moderne Viking -kulturele mite in hul simboliek en propaganda bewillig.
Sowjet- en vroeëre Slawofiele historici het klem gelê op 'n Slawiese grondslag in teenstelling met die Normanistiese teorie dat die Vikings die Slawiërs verower en die Kiëf -Rus gestig het.  Hulle beskuldig die Normanistiese voorstanders van teorie dat hulle die geskiedenis verdraai deur die Slawiërs as onontwikkelde primitiewe uit te beeld. Daarteenoor het Sowjet -historici verklaar dat die Slawiërs die grondslag gelê het van hul staatskaping lank voor die Normandiese/Viking -aanvalle, terwyl die Normandiese/Viking -invalle slegs die historiese ontwikkeling van die Slawiërs belemmer het. Hulle het aangevoer dat Rus se samestelling Slawies was en dat die sukses van Rurik en Oleg die gevolg was van hul steun vanuit die plaaslike Slawiese aristokrasie. [ aanhaling nodig ]. Na die ontbinding van die USSR erken Novgorod sy geskiedenis van die Viking deur 'n Vikingskip in sy logo op te neem. 
Die voorkoms van Vikings in gewilde media en televisie het die afgelope dekades 'n herlewing beleef, veral met die History Channel -reeks Vikings (2013), onder regie van Michael Hirst. Die vertoning het 'n los grondslag in historiese feite en bronne, maar berus meer op literêre bronne, soos fornaldarsaga Ragnars saga loðbrókar, self meer legende as feit, en Oudnoors Eddiese en Skaldiese poësie.  Die gebeure van die vertoning verwys gereeld na die Völuspá, 'n Eddiese gedig wat die skepping van die wêreld beskryf, wat dikwels direk verwys na spesifieke gedigte in die dialoog.  Die vertoning beeld sommige van die sosiale realiteite uit die Middeleeuse Skandinawiese wêreld uit, soos slawerny  en die groter rol van vroue in die Viking -samelewing.  Die vertoning behandel ook die onderwerpe van geslagsgelykheid in die Viking -samelewing met die insluiting van skildmeisies deur die karakter Lagertha, ook gebaseer op 'n legendariese figuur.  Onlangse argeologiese interpretasies en osteologiese ontleding van vorige opgrawings van Viking -begrafnisse het die idee van die Viking -vrouestryder, naamlik die opgrawing en DNA -studie van die Birka -vroulike Viking -kryger, die afgelope paar jaar ondersteun. Die gevolgtrekkings bly egter omstrede.
Vikings het gedien as inspirasie vir talle videospeletjies, soos Die verlore vikings (1993), Ouderdom van mitologie (2002), en Ter ere (2017).  Al drie die Vikings van Die verlore vikings reeks - Erik the Swift, Baleog the Fierce en Olaf the Stout - verskyn as 'n speelbare held in die crossover -titel Heroes of the Storm (2015).  The Elder Scrolls V: Skyrim (2011) is 'n aksiespeletjiespel wat sterk geïnspireer is deur die Viking-kultuur.   Vikings is die hooffokus van die 2020 -videospeletjie Assassin's Creed Valhalla, wat in 873 na Christus afspeel, en 'n alternatiewe geskiedenis vertel van die Viking -inval in Brittanje. 
Moderne rekonstruksies van die Viking-mitologie het in sommige lande 'n volgehoue ​​invloed getoon in die populêre kultuur aan die einde van die 20ste en vroeë 21ste eeu, met inspirerende strokiesprente, films, televisiereekse, rolspeletjies, rekenaarspeletjies en musiek, waaronder Viking metal, 'n subgenre van heavy metal musiek.
Afgesien van twee of drie voorstellings van (rituele) helms - met uitsteeksels wat óf gestileerde kraaie, slange of horings kan wees - het geen uitbeelding van die helms van Viking -krygers nie, en geen bewaarde helm, horings. Die formele, nabye styl van Viking-gevegte (hetsy in skildmure of aan boord van "skeepseilande") sou horingshelms omslagtig en gevaarlik vir die kryger se eie kant gemaak het.
Geskiedkundiges glo dus dat Viking -krygers nie helm met 'n horing gedra het nie, of sulke helms in die Skandinawiese kultuur vir ander, rituele doeleindes gebruik is. Die algemene wanopvatting dat Viking-krygers helmhelms gedra het, is deels bekendgemaak deur die 19de-eeuse entoesiaste van Götiska Förbundet, gestig in 1811 in Stockholm.  Hulle bevorder die gebruik van die Noorse mitologie as onderwerp van hoë kuns en ander etnologiese en morele oogmerke.
Die beeld van wilde hare, vuil woeste wat soms in die populêre kultuur met die Vikings geassosieer word, is 'n verwronge werklikheidsbeeld.  Viking -neigings is dikwels verkeerd gerapporteer, en die werk van Adam van Bremen, onder andere, vertel grootliks betwisbare verhale oor Viking -wreedheid en onreinheid. 
Margaryan et al. 2020 ontleed 442 individue uit die Viking -wêreld van verskillende argeologiese terreine in Europa.  Daar is bevind dat hulle nou verwant is aan die moderne Skandinawiërs. Die Y-DNA-samestelling van die individue in die studie was ook soortgelyk aan dié van moderne Skandinawiërs. Die mees algemene Y-DNA-haplogroep was I1 (95 monsters), gevolg deur R1b (84 monsters) en R1a, veral (maar nie uitsluitlik nie) van die Skandinawiese R1a-Z284-subklade (61 monsters). Die studie het getoon wat baie historici vermoed het dat dit algemeen was dat Norseman -setlaars met buitelandse vroue trou. Sommige individue uit die studie, soos dié wat in Foggia gevind is, vertoon tipiese Skandinawiese Y-DNA-haplogroepe, maar ook outosomale afkoms uit Suider-Europa, wat daarop dui dat hulle die afstammelinge was van Viking-setlaarmannetjies en plaaslike vroue. Die 5 individuele monsters van Foggia was waarskynlik Normandië. Dieselfde patroon van 'n kombinasie van Skandinawiese Y-DNA en plaaslike outosomale afkoms word gesien in ander monsters uit die studie, byvoorbeeld Varangiane begrawe naby Ladoga-meer en Vikings in Engeland, wat daarop dui dat Viking-mans ook op daardie plekke in plaaslike gesinne getrou het. 
Margaryan et al. In 2020 is 'n elite-begrafnisonderzoeker uit Bodzia (Pole) van 1010-1020 nC ondersoek. Die begraafplaas in Bodzia is buitengewoon wat Skandinawiese en Kiëfse Rus -verbindings betref. Die Bodzia -man (voorbeeld VK157, of begrafnis E864/I) was nie 'n eenvoudige vegter uit die prinslike gevolg nie, maar hy het self aan die prinslike familie behoort. Sy begrafnis is die rykste in die hele begraafplaas. Boonop toon strontiumanalise van sy tande -emalje dat hy nie plaaslik was nie. Daar word aanvaar dat hy saam met die prins van Kiev, Sviatopolk die vervloekte, na Pole gekom het en 'n gewelddadige dood in die geveg beleef het. Dit stem ooreen met die gebeure van 1018 nC toe Sviatopolk self verdwyn het nadat hy van Kiev na Pole teruggetrek het. Dit kan nie uitgesluit word dat die Bodzia -man Sviatopolk self was nie, aangesien die genealogie van die Rurikids in hierdie periode uiters sketsagtig is en die geboortedatums van baie vorste van hierdie dinastie redelik benaderend kan wees. Die Bodzia-man het haplogroep I1-S2077 gedra en het 'n Skandinawiese afkoms en 'n Russiese mengsel gehad.