Hierdie jaar merk die 5de keer wat ons dit as 'n spanbou sessie vir ons manne doen. Vir my is dit die 6de keer en ook die eerste keer wat ek die organisasie daarvan oorhandig het aan twee kollegas. Ek moes egter gaan kyk of hulle darem die taak ordentlik behartig.
Een van die vele dinge op my lys om onder die knie te kry is ordentlike roete beplanning. Hierdie storie van 'n algemene rigting inslaan werk nie altyd ewe goed nie.
Ek oorweeg vir 'n oomblik om om te draai. Daai gedagte word vinnig verruil met die idee dat dit enige plek kon gebeur en ek besluit om 'n plan te maak.
So word daar Hartebeespoort rigting ingeslaan en ek besluit om in plaas van Hekpoort deur te ry, vir 'n slag oor die damwal te ry. Gewoonlik vermy ek dit soos runderpes maar met 'n bike is dit mos maklik om voor in die ry te kom.
Alles is sommer die moeite werd toe ek daai FMF se klank hoor in daai tonnel. Ek het 'n skare jolige kalante agter my in 'n bakkie wat skreeu vir nog en ek draai die katoom se oor weer. . My komin kant hardloop 'n wyle met my weg.
Anderkant die tonnel staan 3 BMW manne netjies geklee in hul pret pakkies. Ek waai vriendelik en ek kan sien dat die groet so half vals terug kom. Ek kan sommer sien hulle dink dit is mense soos ek wat bikers 'n slegte naam gee - windgat KTM donners!
Die wat onlangs by Harties was sal getuig van die enorme probleem met die 'Hyacinths' tans in die dam. Klaarblyklik is daar manne besig om te 'oes' en maak kunsmis, maar die wêreld het baie meer str@nt nodig om daai dam 'n duik te maak.
Ek stop anderkant die dam en maak seker die gps is gestel om alle hoof paaie en tol paaie te vermy. Raait, hier gaan ons. Die kaart op die Etrex is sommer 'n basiese model en ek kom agter hy tel nie grondpad op nie. So besluit ek sommer met die eerste teken van 'n grondpad om af te draai en 'n ent in die pad af stop ek om 'n rokie te maak en te probeer uit figure waar ek is.
Die res van die pad lewer niks opwinding nie behalwe die feit dat ek elke nou en dan 'n grondpad vat wat my sommer net in 'n sirkel laat ry of 'n ompad. Dit pla my egter min.
Hierdie stukkie grondpad is al redelik naby aan Zeerust en het gesorg vir 'n bietjie adrenelien in die are na 'n redelike lang stuk teerpad.
Dis lekker om van my kollegas vir die eerste keer in meer as 'n jaar te sien. Ook die nuwe gesigte en jong manne is lekker en ek besef weer hoe goeie mense die sukses van 'n maatskappy maak.
En toe lees ek van die bout wat gebreek het. Ek onthou van die fietse wat ons gedoen het het net 'n M6 bout in wat redelik onder spanning is a.g.v. die tenk ens. Dink amper ons het later 'n ander plan gemaak omdat party reeds met beskadigde boute hier aangekom het.
Dit is definitief 'n problem Oom Adie. Die probleem lê nie by die crash bars nie, maar die tenk en die radiator. Daar is baie afwaartse krag wat toegepas word op ‘n 6mm boutjie wat moet dien as ‘n cantilever. Ek is glad nie verbaas dat hy gebreek het nie. Ek sal ‘n ander plan moet maak daar want ek verwag dat dit weer sal gebeur.
Ek spring in die stort met die hoop dat die lewe binnekort gaan verbeter. Toe dit nie werk nie, probeer ek maar die spek en eiers ding, maar ek pik soos ‘n voëltjie aan my kos terwyl ek myself jammer kry en na my Ma verlang.
Die manne trek weg in gelid en ek stap nader na waar die eerste oefening gebeur. Oom Sarel wys die manne hoe dit gedoen word in die tru rat hindernis. Jy sien sommer die konsentrasie en spanning op die manne se gesigte.
Die res van die oggend verloop baie rustig, behalwe vir die manne wat reisies jaag. Daar is ongelukkig nie nog fotos van die bakkies nie, aangesien ek, en my selfoon, se battery bietjie pap was.
Ek het die Medium Blizzard bags op die 690, met 'n Enduristan Basepack 6.5 op die luggage rack en twee bottle holders.
Ek het nie regtig vreeslik gesoek nie, maar toe ChrisL die blizzards op een van die threads noem het dit onmiddelik vir my uitgestaan. 'n Oproep later na Amanda en nog 'n dag of twee toe staan hulle netjies verpak vir my en wag by die huis. Van diens hoef jy Dustriders niks te vertel nie.
Aan die begin het ek bietjie gestoei met die konsep hoe om hulle ordentlik vas te maak, aangesien die ontwerp gebaseer is om oor kruis op die agterste fender vas te maak en ek 'n luggage rack het. Dit het egter min kop krap gekos en na die straps los gemaak is van die buckles het die luggage rack die ideale vasmaak plek gebied.
Jy kan die bottels ook agter die sakke vasmaak maar ek was bekommerd dat hulle gaan warm raak. Wie hou nou van warm wiskey? Ek sal hulle egter skuif volgende keer aangesien hulle jou beweging na agter op die sitplek heelwat beperk.
Na die eerste trip kan ek eerlik sê dat ek hulle baie geniet. Ek het die volgende in die medium pannier bags gehad, met 'n bietjie plek te spaar:
In die basepack agter het ek 'n dubbelbed grootte fleece kombers ingedruk. Ek het dus nie baie lig gepak nie aangesien ek die plek gehad het.
In die +-700km hoef ek nie 'n enkele strap vas te getrek het of gepeuter het aan iets nie. Alles was altyd in hulle plek soos ek hulle oorspronklik vasgemaak het. Ten spyte van my een bottel se prop wat los gekom het (die water, nie die wiskey nie) was niks vol stof of nat nie. Ek kan hulle met 'n geruste hart aanbeveel.
En as ek net kan uitfigure hoe om 'n video te edit, sal ek vir julle 'n clip opsit van my gunsteling stukkie pad van die naweek.