Die Boet | Dion se gedagtes
Dis moeilik om die Boet uit die staanspoor te beskryf, so laat my toe om te begin by die begin. Destyds in 1995, toe ons nuwe huiseienaars was, was die Strydoms se huis die eerste huis wat voltooid was aan ons kant van die pad. Gevolglik was hulle ons eerste bure. Ek het vir Trevor leer ken as ‘n maergat windgat skoolverlater wat bitter hard probeer het om rof en onbeskof voor te kom. Sedertdien is hy glad nie meer maer nie, maar dit is omtrent al wat verander het… Nee, dit gee hom nie genoeg krediet vir die tipe persoon wat hy is nie, so laat ek weer probeer.
Met eish, Boet!
Stel jouself ‘n ontmoeting voor – jy word voorgestel aan ‘n 6’2” voorspeler beer, sterk soos ‘n trek-os, met borsel-kort hare en onderlip-baardjie, lag-plooie om die oë. Hy kom onmiddelik voor as geweldig luidrugtig en voorbarig, hy kan giggel soos ‘n bang jakkals wat agter ‘n miershoop vir ‘n leeu wegkruip, sy belangstellings sluit in rugby en … um… rugby, hy is doodbang vir sy ma en die Irishman, hy het die grootste respek vir dames en is dood-lief vir die Blonde Engele, hy toon absolute toewyding aan sy werk, en so engels as wat hy is, luister hy omtrent net na afrikaanse musiek. Sy hart is soliede goud en ek kan hom nou bel – vyf minute later sal hy hier by my stop en wil weet waarmee hy my kan help. Wanneer ons in die openbaar loop, dink mense ons is broers. Sy ma dink ook so, en sê dikwels vir my wanneer ons twee kattekwaad aanvang: “You’ve corrupted my son, give me back my son!”
As ek swaar goed in die huis moet skuif, is hy daar. Ek het so ruk gelede ‘n kroeg vertoonkas met spiëels en beligting bekom toe ons kommando-eenheid deur die klomp korrupte narre in die parlement toegemaak is. Ek het kragtige stutte daarvoor gemaak en teen die muur vasgesit, want die ding is geweldig swaar. Ek vra toe die arme Irishman om my te help om die ding op die stutte te lig. Sy het natuurlik aangedring dat ek eerste die Boet bel om te kom help – hy is altemit reg langsaan ons – en natuurlik het ek heftig beswaar gemaak daarteen en hardkoppig volgehou dat ek self sal kan regkom. Hmm, tipies mansmens, hoor ek al klaar so paar van julle kwytraak. Nou-ja, ek dink julle kan ‘n prentjie vorm van wat volgende gebeur het – ek het my helfte van die kas met ‘n groot gebeur en lawaai op die stut getel, en toe die Irishman gil dat sy nie meer kan vashou nie, laat los ek en help haar. En daar staan ek. Die kas weeg seker oor die 300kg, en ek kan dit nie hoër as my heupe optel nie. Ek kan dit ook nie neersit nie, want dan val die ander helfte van die stut af. So met bewende arms, gesig etlike skakerings rooier as ‘n Ferrari en my trots om my voete, kners ek: “Phone Trevor!“. Sy wou eers begin met ‘n “I told you so!” maar ek dink die waarskuwing in my bykans toegeknypte oë het haar vir die foon laar reik. Hy was natuurlik binne ‘n minuut daar om te help, en hy en die Irishman wou hulself doodlag agterna (toe dit nou veilig is, jy sien?). Ek het natuurlik règtig nie geweet wat so snaaks was nie…
As ons Bosbokstrand toe gaan vir ‘n vakansie en dit klink net of ek dalk alleen moet karavaan skuif, nooi hy homself eenvoudig saam, help met die skuiwery en vertrek agterna. Hy sal nie sonder ‘n uitnodiging bly nie. Ons het twee jaar gelede net na my blindederm-operasie gaan kamp, ongeveer twintig dae na die operasie. Hy was so besorgd dat ek myself sou seermaak dat hy omtrent alles gedoen het.
Blonde Engel 1 se ander held
Blonde Engel 2 se ander held
Etlike aande in die week kom hy oor vir koffie, die tipe brousel waarin die teelepel sommer so regop staan en vibreer. Langs die vuur Vrydag-aande speel ons seerower (Captain Morgan en Coke, hellooo?) en “chirp” die Irishman tot sy ons liederlik slegsê, of ons kletter oor ons die vleis brand. Ons glo aan dieselfde ideale, maar ons het nog nooit politiek of godsdiens gesels nie, òf geld by mekaar geleen nie, al druk die lewe met mening. Hy het veroorsaak dat ek weer na afrikaanse musiek begin luister nou-en-dan, en dat ek nie meer saam met hom rugby kyk net vir sy onthalwe nie. Hy het my ook opnuut laat besef dat daar wel die enkelinge in die samelewing is om jou wat jou kan aanvaar presies net soos jy is.
Daar gaan jy, boet!
As ek teneergedruk voel, doen sy geweldig filosofiese raad van “Deal with it!” of “Get over it!” my wondere. Sy raad klink ongevoelig op eerste oogopslag, maar tuur dieper in die troebel water in: hy sê eintlik – moenie die lewe vir jouself kompliseer nie. Leef eenvoudig. Hy kon tot dusver nog nie sy lewensmaat vind nie, nie eers ‘n vaste meisie nie, maar hy soek nog. Sy sal ‘n baie gelukkige vrou wees – hy sal haar omtrent aanbid.
Trevor Strydom is ‘n ware vriend. Hy is my Boet. Deal with it…
op November 17, 2012 at 10:38 vm | Antwoord amanda
Dit klink na n wonderlike ou, wat deesdae yl gesaai is. Hy verdien n goeie vrou.
op Januarie 22, 2013 at 4:37 nm | Antwoord Dion
Ek dink ook so, maar ai, hy is nou al so lank sonder vrou dat hy so bietjie gemaklik in sy alleenlopery en “set in his ways” begin raak het. Maar ek dink ‘n goeie vrou is nog steeds wat hy nodig het en sy behoort hom vinnig reg te ruk…