🥇 ▷ Age of Wonders: Planetfall review: Wag tot u beurt ✅
Age of Wonders: Planetfall review: Wag tot u beurt
Onthou die laaste keer dat jy na die speletjie gekyk het en gedink het, "dit is nie ingewikkeld genoeg nie." Kan ek nie so 'n gebeurtenis onthou nie? Ek kan ook nie. Maar dit is wat die 4X-genre gedoen het: hy het 'n lang blik op strategiese beurt-gebaseerde speletjies bekyk en toe vir homself gesê: "Laat ons dit doen, maar verhoog eers alles tot 11."
Dit is hoe Age of Wonders: Planetfall lyk: 'n strategiese spel waarin geen klip oorbly nie, waar spelers op 'n eiland in 'n see van moontlikhede neergeslaan word, met slegs enkele basiese instrumente en instruksies wat nodig is om 'n ryk van nuuts af op te bou. Dit is 'n vangs en, nie verbasend nie, is dit nie vir die flou van hart nie.
Vir 'n verandering
Die 4X-spelkern druk spelers om hul eie ryk te skep. Age of Wonders: Planetfall stel hierdie speelstyl bekend aan die wêreld van wetenskapfiksie, waarin lede van ses verskillende rasse of faksies in konflik kom bloot deur te probeer verstaan ​​of andersins te oorleef in die wêreld waar hulle gekom het.
Van die begin af lyk die taak moeilik. Elke faksie het in een of ander vorm of in moeilike tye deur moeilike tye gegaan en sal albei bondgenote en vyande op die planeet se oppervlak vind. Oorwinning word in die gewone sin verkry: die geveg eindig wanneer daar nie meer vyande is om te veg nie, hetsy deur geweld of diplomasie.
Ongeag die benadering wat gekies word, sal spelers die nodige elemente moet uitsorteer. Aan die begin van elke wedstryd sal 'n kolonie opgerig word, en van daar af moet hulle uitbrei na nuwe gebiede, militêre magte opbou of assimileer en die veiligheid van hul mense op 'n planeet waar ander militêre magte geteel word, verseker.
Al hierdie aksies vind plaas op 'n beurt-gebaseerde manier, wat beteken dat vordering in diskrete draaie gemeet word. Die opbou, vervaardiging van eenhede, die voltooiing van navorsing, die oorname van fasiliteite, gevegte en die wêreldwye veranderinge word opeenvolgend, en al hierdie aktiwiteite sal uiteindelik elke keer elke keer moet plaasvind, wat 'n gevoel van erns en dringendheid vir elke beweging gee.
Ondersteun u mense
Planetfall se algemene wetenskapfiksietema lyk taamlik ongeïnspireerd; die gebruikerskoppelvlak en omgewing het nie regtig uitstekende funksies nie. Aan die ander kant is dit moeilik om 'n wêreld te bekoor wat in wese as 'n bord speel. Gelukkig is die grafiese spel van die spel ook helder, deursigtig en vol lewe, met baie besonderhede vir diegene wat mooi genoeg kyk.
Belangriker as visualisering is die breuke self, wat help om goeie pret te handhaaf danksy 'n wye verskeidenheid eenhede en baie interessante verhale. Van die ses beskikbare faksies het Kir'Ko bo alles uitgestaan: dit is intelligente ruimtewurms en deel visioene van die verlede en hoop op die toekoms deur middel van telepatie. Hulle hoofdoel is om te voed, en dit word versterk as hulle lede van die swerm is.
Die ander vyf faksies, wat min of meer humanoïede is, het elkeen hul eie hake: die Amasone kan die diere makmaak, die Dvar kan in berggebiede woon en produseer, die verraderlike sindikaat ignoreer morele straf, die Vergadering kan leërs uit die dood herbou, en die Human Vanguard dien meer tradisionele wetenskapfiksie wapens en tegnologie. Elke faksie het sy eie voorkoms, sy eie generaals, aanpassingsopsies, wapens, modusse, voertuie, die lys gaan voort.
Drie veldtogmissies word aan die begin van die spel ontsluit, met die fokus op die Vanguard, Kir'Ko en Dvar onderskeidelik. Nadat hulle hulle oorwin het, word ander missies ontsluit om die verhale van die ander faksies te vertel. Maar alles lyk basies dieselfde vir elke faksie: beveilig u kolonie, voed u mense en maak gereed vir oorlog.
merk Tock aan
Die grootste probleem wat ek met Age of Wonders het: Planetfall is hoeveel tyd dit neem om iets in die spel te bereik. Elke beurt moet vir 'n doel tel, en meer gereeld sal spelers agterkom dat hul groter planne verskeie beurte benodig. In die regte wêreld kan dit 'n halfuur duur om 'n leër op te stel, laat staan ​​nog, dit bymekaar te sit, oor die kaart te marsjeer en 'n geveg te begin.
Dit help egter nie dat spelers nie veel op datum is met hul planne tussen spelsessies nie. Die nuttigste funksie in hierdie verband is 'n gebeurtenislogboek, wat beteken dat u 'n groot hoeveelheid teks moet lees om uit te vind wat u tydens die laaste wedstryd gedoen het. Daar is natuurlik aanvaar dat u reeds weet waarheen u gaan of wat u volgende gaan doen – dis tog 'n 4-rigting – maar dit is moeilik vir iemand wat nie ure lank speletjies kan speel nie, laat staan ​​nog iemand wat stadiger speel.
As gevolg hiervan is daar geen vinnige emosies by Planetfall nie. Dit is nie 'n speletjie waar u 30 of 60 minute kan sit en speel met 'n realistiese verwagting om iets te doen nie. 'N Uur van taktiese gevegte sou 'n uur lank wees, as daar aanvaar word dat daar vroegtydig behoorlik gedoen is, maar dit is slegs een klein stuk baie meer ervaring – 'n mylpaal in een veldtog, wat 12 of meer ure kan neem om te voltooi, met verskeie ander missies, sowel as oop scenario's en aanlyn multiplayer-wag.
Dit is waar dat dit nie beteken dat Planetfall stadig is nie. Die wedstryde self word in 'n duiselingwekkende tempo gespeel: elke beurt is 'n geleentheid om 'n nuwe koers te produseer en in te stel, maar as u tyd verloor om die natuurlewe te verken of studies te voltooi wat nie aan die onvermydelike behoefte voldoen nie, kan u seker wees dat u vyande dieselfde draaie gebruik het om te beplan u hoogte of dood. Wat erger is, 'n baie aangename taktiese stryd beteken dat hierdie vinnige vordering gestaak word, wat spelers aanmoedig om outomatiese gevegte te kies en alle gevegte oor te slaan.
U moet altyd iets doen, en tog sal lede van verskillende faksies voortgaan om ekstra take vir u in te stel, onbewus of andersins u huidige situasie ontken. As u die missie aanvaar, kan daar 'n beskeie beloning wees, maar as u nie die sperdatum nakom of heeltemal weier nie, sal die faksies u uiteindelik haat. Daar is geen bevrediging vir almal nie; die enigste manier om te oorleef is om gevegte te kies, te hoop of te droom dat die pad wat jy gevolg het, die een is wat jou mense lewend hou.
Ek kan my voorstel dat sommige spelers dit fassinerend vind. Gekombineer met die bestendige tydsverloop, is daar soveel verskillende veranderlikes, verkenningsopsies, potensiële alliansies, verkennings en vertakkingspaadjies dat dit onwaarskynlik is dat twee wedstryde dieselfde sou wees. Die probleem wat ek vind is dat dit chaoties is; Sonder 'n sterk rigting sal die bestendige groei waarskynlik meer katastrofies wees as suksesvol. Om hierdie groei in toom te hou, is 'n kwessie van tyd en geduld, en hoewel ek baie geduld het, is dit baie moeiliker om tyd te kry.
Age of Wonders: Planetfall is 'n verfynde, reuse en ingewikkelde strategie vir wetenskapfiksie. Dit het baie verskillende funksies, faksies en take, en die inhoud is genoeg om spelers vir weke, maande en miskien selfs jare aktief te hou. Maar hoewel die moontlikheid van so 'n diep put aanloklik kan wees vir 4X-aanhangers, pas dit nie die res van ons burgers van die werkersklas nie. As u tyd het om te mors, het Planetfall meer as genoeg kompleksiteit om u besig te hou, maar as u iemand is sonder baie vrye tyd, sal veeleisende spel tempo, kronkelende take en verpligte konflikte meer frustrerend as pret wees.
Hierdie resensie is gebaseer op 'n aflaai-kode wat deur die uitgewer voorsien is. Age of Wonders: Planetfall is nou beskikbaar in kleinhandel- en digitale winkels. Die wedstryd is deur die ESRB as 'T' vir tieners beoordeel.