As jy iets soos ek is, of ten minste wat ek vroeër was, is my hunch dat wanneer jy op die punt staan ​​om iets groot, belangrik en paradigmaskuif te doen, merk jy wat jy ervaar in jou liggaam as vrees. Ek wil regtig hê jy moet ophou om dit te doen. En hier is hoekom.
Wat jy in hierdie oomblikke voel - of dit maaggriepagtige maagpyn is, die gewig van 'n boekrak op jou skouers of 'n tornado in jou larinks - is jou liggaam wat erken dat jy op die hoogte is van iets wat belangrik is.
As jy jou lewe ontgin om die oomblikke te ontbloot as jy voel jy het deur jou eie glasplafon gegaan - wanneer jy jou waarheid gepraat het, jou waarde onderhandel het, 'n verkoopsop gebreek het, of die woorde gevind het om 'n dapper gesprek te hê - my hunch is jy het nie gevoel of jy op 'n strandvakansie was nie. Inteendeel, jy het gevoel dat 'n kolonie skoenlappers vir die winter in jou torakale holte gemigreer het. Dit is normaal. Dit is jou op die randjie om in jou moxie te trap. En die laaste ding wat jy wil doen, is om daardie sensasie terug te skuif of 'n vertelling daaroor te skep wat jou as 'n slagoffer of martelaar posisioneer - eerder as as 'n protagonis, wat jy is.
Hierdie sensasie ding gebeur tydens (en voor) die meeste vorme van kommunikasie wanneer ons voel dat die insette hoër is as 'n wolkekrabber. Wanneer ons die taak het om 'n opinie te formuleer waaroor mense nie saamstem nie. Of as ons unapologisch is om 'n persoonlike of professionele grens te handhaaf. En as ons konsekwent in ons moxie wil inkom, praat op en uit en doen dit op 'n manier wat mense beweeg om aksie te doen, moet ons leer hoe om gemaklik te raak, ongemaklik te wees.
Die Gereedskap van Rolspel
Dit begin met onsself groot geleenthede vir rolspel wat ons beplan om te sê, sodat ons ou hoed is om ons sensasie te voel en daardeur te praat teen die tyd dat ons 'n gehoor het, of dit nou 'n gehoor van een of een miljoen is, of iets tussenin. Let nou op, kosbare leser, ek het beslis nie gesê nie memoriseer. Memorisering spog meer sensasie. Dit maak jou vas in jou kop. As jy perfeksionistiese neigings het, wat ek vermoed jy doen, probeer om te onthou wat jy wil sê, blink daardie perfeksionisme reg op.
As jy rolspel, sê jy wat jy van plan is om hardop te sê, hou jou kop en jou hart gefokus op jou finale bestemming, en kies oomblik tot oomblik om jou luisteraars daar te lei. As jy rolspel, luister jy na die pragtig onvolmaakte klank van jou eie stem en probeer nuwe maniere om 'n idee of 'n vraag te beantwoord. Jy onthou dat jy nie 'n praatkop is nie, dat jou lyftaal (hoe jy van jou tone na jou oorbelle beweeg) jou gehoor soveel beïnvloed asof dit nie meer as jou woorde is nie
Hoe kom jy na Carnegie Hall?
So, as jy rolspel, plaas jy jou liggaam in die mengsel sodat dit sy eie spiergeheue kan ontwikkel en jou gebare uit jou soos 'n esdoornstroop gooi wanneer dit tyd gaan. En wanneer jy rolspel speel, visualiseer jy om met jou gehoor te koppel soos jy praat.
Jy doen dit alles oor en oor totdat jy nie meer in jou kop is nie, soek woorde. Want hoeveel sensasie jy ookal ervaar, jou liggaam (nie net jou gedagtes nie) het jou boodskap in herinnering geplaas, en jy kan dit praat selfs al is jy geblinddoek, staan ​​op een been en hou jy 'n hele gekookte eier in jou mond.
Maar as jy nog by die altaar van buikvlinders buig, gaan staan ​​op jou voete en loop en praat wat jy van plan is om nog iets te sê. Omdat jy weet of jy nie rolspel speel nie, spandeer jy jou tyd besig om te rommel, so jy kan net so iets doen wat sensasie eerder as iets wat 'n rommel van ongerustte hondjies veroorsaak, veroorsaak.
Oefeningsmiddele Doen: Ou gewoontes vervang
Ek vermoed dat jy nog baie hiervan gehoor het. Jy mag dit selfs glo, maar jy sal waarskynlik nie meer gemaklik wees nie omdat jy nie die werk doen nie. Is ek reg? Dus voel die sensasie nog steeds diabolies afwykend. As gevolg hiervan verdubbel jy dit om dit te versteur eerder as om mooi daarmee te speel - deur jammering oor hoe bang jy is of hoe moeilik dit is. En ons moet praat oor hoekom dit is, Chickadee, en wat om daaraan te doen.
Die kommunikasie wat ons intern en hardop doen, is gewoontegebaseerd. En terwyl populêre sielkunde het voorgestel dat dit een en twintig dae neem om 'n nuwe gewoonte te maak, toon die meeste sielkundige navorsing dat dit baie langer duur om 'n bestaande gewoonte te breek en 'n nuwe een te skep - opwaarts van sestig, negentig, en dalk selfs twee honderd plus dae, afhangende van hoe diep die ou gewoonte verskans is.
Speel mooi met die sensasie wat oor jou kommunikasie kom en eintlik hardop en met jou liggaam oefen wat jy van plan is om te sê (in plaas daarvan om jouself te sê: "Ek is bang, ek is 'n kakspreker, ek verdien om te voel soos ek ' Ek slaap in 'n bed van skerpioene ") val beslis in die gebied van die vervanging van 'n bestaande gewoonte. En om hierdie nuwe gewoonte te stewig, het ons nuwe taal en nuwe praktyke nodig om die teorie van sensasie in voortdurende praktyk te laat speel.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vrees en bekommernis > Dis nie vrees nie, dis sensasie