Die benaming “leeu”, soortgelyk met vele Germaanse en Romaanse tale, is afgelei van die Latynse leo en die antieke Griekse λέων (leon). Die Hebreeuse לָבִיא (lavi) kan ook verwant wees, sowel as die antieke Egiptiese rw. Dit was een van die verskeie spesies wat oorspronklik, as Felis leo , deur Carl Linnaeus in sy agtiende-eeuse werk, System Naturae omskryf is. Die genus-aspek van die wetenskaplike benaming, Panthera leo, word dikwels toegeskryf aan Griekse herkoms, pan- (alles) en ther (gedierte), wat as volksetimologie beskou kan word. Of jy nou self een is, die suster van een is of haar hoofstrooimeisie is, om ‘n hedendaagse bruidzilla te hanteer is alles behalwe ‘n piekniek. As jy dit boonop verkeerd hanteer, kan jy nie net jou plek as strooimeisie kwyt wees nie, maar ook as beste vriendin en vertroueling. Maar dit is in Granada self, in ieder geval, dat die eggo’s van Lorca se ingesteldheid die helderste klink. In sy dieptastende biografie* van die digter beskryf Ian Gibson die temas wat vir Lorca onlosmaaklik was van sy visie van Granada: “the terror of death, the fugacity of love, the inexorable passing of time“.