Dit strek vanaf die gedigte soos “Rigtingwysers” en “Prieelkaart” waarin ek nie net ŉ aankoms by hierdie vasteland wou aanstip nie, maar kyk na waar ons nou staan, en hoe dit met ons is – waarheen vloei alles? In “Vlam” en “Hings” (ook met sy vlam motief, en albei met ietwat van ŉ ars poëtiese inslag), wou ek dalk meer die vrywording van die digterlike “donker embrio’s” aanspreek wat nog moet kom – die “waarmaking” in ŉ ander sin. Dit lyk dus asof versoening en die smee van nuwe verhoudings redelik algemeen as ’n liminale handeling beskou word. ’n Mens sou dus kon verwag dat die tipe kuns wat in die ondergrondse sone gegenereer word, ten minste onder andere op versoening gerig kan wees. Dit gee dikwels aanleiding tot skermutselinge tussen digters. ŉ Mens sou breedweg die debatte kon tipeer as simpatisante van die praatvers versus die meer hermetiese gedig.