Die P.F.P. se geskiedenis kan tot in Augustus 1959 terugvoer word toe 'n hele paar van sy latere leiersfigure van die Verenigde Party weggebreek het oor in die besonder die party se weiering om 'n resolusie te steun waarin gevra is om nog grond vir swart vestiging aan te koop, maar in die algemeen oor die party se gebrek aan 'n duidelike alternatief vir die destyds steeds magtiger wordende Nasionale Party se apartheidsbeleid. Hulle het die Progressiewe Party gestig, wat die voorganger van die Progressiewe Reformiste Party en uiteindelik die Progressiewe Federale Party was.
Die P.F.P. het vroeg in 1986 'n groot terugslag beleef met die bedanking van sy gewilde leier, dr. Frederik van Zyl Slabbert, leier van die Amptelike Opposisie in die Volksraad en L.P. vir Claremont. Colin Eglin het toe weer partyleier geword. Slabbert het aangevoer hy het ontnugter geraak met die regering se opvatting van wat beskou kon word as ware hervorming, terwyl hy ook die Parlement se voortgesette relevansie in die oplossing van Suid-Afrika se politieke probleme bevraagteken het. 'n Paar dae later het dr. Alex Boraine, L.P. vir Pinelands, ook bedank. As stigters van Idasa was hulle aan die voorpunt van die ontmoeting van 50 vooraanstaande Suid-Afrikaners in Dakar, Senegal, met leiers van die African National Congress op 1 Julie 1987.
Die P.F.P. en die N.R.P. het besluit om nie mekaar se kandidate in die verkiesing op 30 November 1987 teen te staan nie. Die algemene beweging onder wit kiesers in daardie jaar was egter na regs, toe die Konserwatiewe Party 22 kiesafdelings wen, die P.F.P. net 19 en die N.R.P. net een. Die K.P. het die Amptelike Opposisie geword, die eerste keer sedert 1948 dat die N.P. hom links van die Amptelike Opposisie bevind - selfs nie eers tydens die Pakt-regering van die jare 20 en 30 was dit die geval nie.