Ek het egter besef hoe emosioneel hulle ook maar betrokke raak by die hele proses toe ek die dag kraam en ons eersteling glad nie die memo gekry het van mý geboorteplan nie. Ná manlief my regdeur my 16 ure van “ek wíl natuurlik probeer kraam”-proses bygestaan het en dit toe uiteindelik dramaties in ŉ noodkeiser moes eindig, kon ek die trane van verligting in sy oë sien toe hulle ons seuntjie omhoog hou.
Hy het ook gehelp om die kinders aan die slaap te maak, te bad en elke liewe keer wat ek in die middel van die nag moes opstaan om te borsvoed, vir my ŉ koppie tee met ŉ beskuitjie gebring, voordat hy weer gaan slaap het.
Hierdie maand wil ek dankie sê vir elke man wat werklik ŉ “pa” geword het. Al sê ons as ma’s dit nie altyd nie, beteken dit nie ons sien nie julle pogings raak nie… Ons het dalk net nie altyd tyd in ons dol dag om dit te kan sê nie.
Vir my staan daar agter elke goeie ma, haar eie biddende ma. Die ma en ouma wat haar eie kind en kleinkinders en skoonseun of -dogter opdra aan die Here. Wat op haar knieë bly vir haar uitgebreide familie en gesin. Ek kan net dankie sê vir my ma vir al die gebede. Ek weet dis wat my dra en staande hou en dit bring so baie verligting om te weet my eie ma bid ook vir my kinders… Sy noem miskien iets vir die Here wat ek vergeet om te vra. Ek het nie n skoonma wat vir my… Lees meer »