Dit is asof sy mede-digters deur die gedagte-inhoude sowel as die estetiese waarde van sy gedigte gedwing of uitgenooi voel om te reageer. ‘n Mens sou selfs op die wyse van Harold Bloom in Poetry and Repression (1976) ‘n verduideliking kon probeer vind in die siening dat elk nuwe gedig “‘n psigiese slagveld” is waarin die repressie en hersiening van voorafgaande gedigte plaasvind, maar dit sou ‘n hele nuwe studie verg. Ek kan onthou met Gr3’s (voor ons hierheen gekom het…selfs voor die eerste keer!) skryf ons die storie van Rooikappie vanuit ‘n ander oogpunt gesien. Byvoorbeeld die woord “windklok” het hom laat duisel. “Wat de donner is ‘n windklok?” Sy omdigtings het my weer na my gedigte laat kyk en ek het op grond van sy kreatiewe omdigtings van my gedigte gewysig. Die vertaalaanbod self is ook van kardinale belang in ’n bundel soos hierdie een. Binne die veld van literêre vertaling word dit aanvaar dat ’n goeie vertaling van ’n gedig ook self ’n goeie gedig sal wees.