JY LEES NOU Afstand
'n Plankdun vrou met blonde lokke, strepieswenkbroue en donker, donker lippe kom geluidloos by 'n kronkelende trap afgeseil
Ek vee my trane af en skakel oor na die volgende kanaal. In 'n baie vuil woonstel lê 'n lyk in 'n plas bloed. Hy is onthoof en daar is 'n rassistiese slagspreuk op sy
arm uitgekerf. Bloed drup van die meubels en die mure. In die hoek sit 'n vrou met hekshare en gil. Sy hou drie honger babas vas. In die gang skop 'n polisieman 'n prostituut oor en oor in die gesig. Yeah, baby, baby, skree die musiek.
Dis nou al 'n hele paar jaar vandat ek laas in 'n ry gaan staan het om 'n nuwe rolprent te besigtig. Die ervaring is eenvoudig te oorweldigend en neerdrukkend. En ek praat nie hier van die huilende babas, parende studente, luiende selfone, babbelende tieners of laggende reuse wat rye en rye sitplekke laat rondskommel nie, dit is 'n relaas op sy eie, nee, ek praat hier van die oordonderende werklikhede van hedendaagse vermaak. Dit is 'n feit dat vervaardigers, regisseurs, draaiboekskrywers en akteurs graag vereer wil word vir hul toewyding en talent, die rooi tapyt roep, en die pad na sukses is deesdae realistiese uitbeeldings
van gruwels, traumas, trane en geweld. Tegnologie is verbysterend en kan die stomme kyker in die middel van alle onheil plaas. Jy kyk nie net na die hele gemors