Bitter blaarslaai: Wat blaarslaai bitter maak - Nuut
Bitterproe-blaarslaai - Waarom is my blaarslaai bitter?
U het tot die laaste lente-ryp gewag en vinnig die saadjies vir u slaaibed gesaai. Binne enkele weke was die kopslaai gereed om verdun te word en die los blaarvariëteite was gereed vir hul eerste sagte oes. Niks smaak beter as bros blaarslaai reg uit die tuin nie. Die lente het binnekort verbygegaan, die somerhitte het aangebreek en tuinwebwerwe soos hierdie word oorval met vrae: Waarom is my blaarslaai bitter? Waarom word blaarslaai bitter? Wat laat blaarslaai bitter word? Is daar hulp vir blaarslaai wat bitter proe?
Algemene oorsake van bitter blaarslaai
Die meeste tuiniers sal jou vertel dat bitter blaarslaai die gevolg is van somerhitte; blaarslaai staan ​​bekend as 'n koel seisoen groente. As die temperatuur styg, klik die plant in rypwording en bout - stuur 'n steel en blomme uit. Dit is tydens hierdie proses dat bitter blaarslaai geproduseer word. Dit is 'n natuurlike proses wat nie gestop kan word nie, maar dit is nie die enigste antwoord op wat blaarslaai bitter maak nie.
Te min water kan ook bitter blaarslaai veroorsaak. Daardie groot, plat blare het 'n groot hoeveelheid water nodig om vol en soet te bly. Bruin blaarrante is 'n duidelike teken dat u blaarslaai dorstig is weens gebrek aan water of wortelskade as gevolg van noue verbouing. Water gereeld en goed. Moenie dat die bed been droog word nie.
Nog 'n antwoord waarom blaarslaai bitter word, is voeding. Slaai moet vinnig groei. Sonder behoorlike voedingstowwe word groei vertraag, en bitter blaarslaai is die resultaat. Bemes gereeld, maar moenie meegevoer raak nie. Sommige studies dui daarop dat bitter blaarslaai ook die gevolg kan wees van te veel stikstof.
Laastens is astergeel phytoplasma, wat gewoonlik astergeel genoem word, 'n siekte wat bitter blaarslaai kan veroorsaak. Met hierdie infeksie verloor die binneblare kleur en word die buitenste blare vertraag. Die hele plant kan misvorm word.
Waarom is my blaarslaai bitter en wat kan ek daaraan doen?
Heel waarskynlik is u bitter blaarslaai die resultaat van die rypwordingsproses. Daar is geen manier waarop u Moeder Natuur heeltemal kan stop nie, maar daar is maniere waarop u die resultaat kan vertraag.
Bedek u blaarslaai om die wortels koel te hou en laat die plant flous om te dink dat dit nog lente is. Plaas u blaarslaai met groter gewasse om skaduwee te gee as die weer warm word. Opvolging sal ook help om die seisoen te verleng.
As u dink dat stikstof die oorsaak van u blaarslaai kan wees, voeg 'n bietjie houtas in u grond.
Sommige mense vind dit nuttig om hul bitter blaarslaai te week voordat dit gebruik word. As u dit wil probeer, skei die slaaiblare, plaas dit in 'n bak koue water en voeg 'n bietjie koeksoda by. Laat die blare ongeveer vyf tot tien minute week, spoel deeglik in koue water en week dit dan weer vir 'n paar minute. Dreineer en gebruik.
U kan ook probeer om die bitter blaarslaai 24-48 uur in die yskas te sit voordat u dit voorsit.
Let wel: Alhoewel die grootste oorsaak vir bitter blaarslaai die temperatuur is, tesame met die ander moontlike redes wat hierbo genoem word, kan addisionele faktore soos die streek, die huidige groeitoestande en selfs verskeidenheid almal 'n rol speel in die bitterheid van slaaiplante.
Botter blaarslaai het 'n sagte tekstuur en heldergroen of diep rooipers (of soms 'n kombinasie van albei). Botter blaarslaai word soms as 'n hele kop verkoop, met die wortels nog vas, wat die sagte blare nie laat verwelk nie, omdat dit broos is as Romaanse of ysberg.
Terwyl die name Boston en Bibb dui op 'n band met die Verenigde State, het hierdie blaargroen oorsprong in die Middellandse See, waar dit steeds in 'n verskeidenheid ligte, gesonde geregte geniet word.
Ek het verskillende blaarslaai, waaronder Romaanse en simpson met swart saad, wat alles bitter smaaklik is. Hoekom?
Daar is enkele redes waarom blaarslaai bitter kan word, die algemeenste is dat die plante begin saai het as gevolg van die warm somerhitte. Aangesien blaarslaai 'n koel seisoen is, sal groente met warm temperatuur die blaarslaai tot volwassenheid bespoedig, wat veroorsaak dat sade stol en suikers na die groei van spruite herlei word.
Slaai kan ook bitter word as die plante nie genoeg water kry nie, blaarslaai het groot breë blare wat dikwels meer water benodig as ander tuingroente. As die plante verlep of bruin wenke kry, is dit dikwels 'n teken dat die gewas bitter kan smaak.
Gebrek aan voedingstowwe kan ook veroorsaak dat die blaarslaai bitter smaak. Slaai is 'n vinnig groeiende plant en benodig 'n bestendige toevoer van voedingstowwe. Ek gebruik graag 'n organiese mengsel wat elke paar weke toegedien kan word en nie in die tuin van u tuin opbou nie.
1 Taksonomie en etimologie
4.1 Kultivars (variëteite)
6 Kulinêre gebruik
8 Voedselgedraagde siekte
9 Godsdienstige en medisinale mites
11 Aangehaalde literatuur
Lactuca sativa is 'n lid van die Lactuca (blaarslaai) en die familie Asteraceae (sonneblom of aster).  Die spesie is die eerste keer in 1753 deur Carl Linnaeus beskryf in die tweede bundel van hom Spesie Plantarum.  Sinonieme vir L. sativa insluit Lactuca scariola var. sativa,  L. scariola var. integrata en L. scariola var. integrifolia.  L. scariola is self 'n sinoniem vir L. serriola, die gewone wilde of turkslaai.  L. sativa het ook baie geïdentifiseerde taksonomiese groepe, subspesies en variëteite, wat die verskillende kultivargroepe van mak slaai omlyn.  Slaai is nou verwant aan verskeie Lactuca spesies uit die suidweste van Asië is die naaste verhouding met L. serriola, 'n aggressiewe onkruid wat algemeen voorkom in gematigde en subtropiese gebiede in die grootste deel van die wêreld. 
Die Romeine het na blaarslaai verwys as lactuca (lac wat suiwel in Latyn beteken), 'n toespeling op die wit stof, wat nou latex genoem word, wat deur gesnyde stamme uitgesaai word.  Hierdie woord het die geslagsnaam geword, terwyl sativa (wat "gesaai" of "gekweek" beteken) is bygevoeg om die spesienaam te skep.  Die huidige woord blaarslaai, oorspronklik van Midde-Engels, afkomstig van die Oud-Frans letues of laitues, wat afgelei is van die Romeinse naam.  Die naam romaine kom uit die soort gebruik in die Romeinse pouslike tuine, terwyl cos, 'n ander term vir Romaanse blaarslaai, is afkomstig van die vroegste Europese sade van die soort van die Griekse eiland Cos, 'n sentrum vir slaaiboerdery in die Bisantynse tydperk. 
Die inheemse reeks van slaai versprei van die Middellandse See tot Siberië, hoewel dit na byna alle dele van die wêreld vervoer is. Plante het gewoonlik 'n hoogte en verspreiding van 15 tot 30 cm.  Die blare is kleurvol, veral in die groen en rooi kleurspektrum, met 'n paar bont variëteite.  Daar is ook 'n paar variëteite met geel, goue of blougroen blare.  Slaaie het 'n wye verskeidenheid vorms en teksture, van die digte koppe van die ysbergsoort tot die gekerfde, geskulpte, kelkagtige of ruwe blare van blaarvariëteite.  Sla-plante het 'n wortelstelsel wat 'n hoof penwortel en kleiner sekondêre wortels bevat. Sommige variëteite, veral in die Verenigde State en Wes-Europa, het lang, smal penwortels en 'n klein stel sekondêre wortels. Langer penwortels en meer uitgebreide sekondêre stelsels kom voor in variëteite uit Asië. 
Afhangend van die variëteit en tyd van die jaar, leef blaarslaai gewoonlik 65-130 dae vanaf plant tot oes. Omdat blaarslaai (wat deur die proses van 'bouting' genoem word) bitter en onverkoopbaar word, mag plante wat gekweek word vir verbruik selde tot volwassenheid groei. Slaai blomme vinniger in warm temperature, terwyl vries temperature stadiger groei veroorsaak en soms skade aan die buitenste blare.  Sodra plante verby die eetbare stadium beweeg, ontwikkel hulle blomstingels tot 1 m (3 ft 3 in) hoog met klein geel bloeisels.  Soos ander lede van die stam Cichorieae, is blaarslaai (ook bekend as blomkoppe of capitula) saamgestel uit veelvuldige blommetjies, elk met 'n gemodificeerde kelk genaamd pappus (wat die veeragtige "valskerm" van die vrug word), 'n kroon van vyf blomblare wat in 'n ligule of band saamgesmelt is, en die voortplantingsdele. Dit sluit in versmelt helmknoppe wat 'n buis vorm wat 'n styl en tweeledige stigma omring. Terwyl die helmknolle stuifmeel vergiet, verleng die styl om die stigmas, wat nou met stuifmeel bedek is, toe te laat om uit die buis te kom.   Die eierstokke vorm saamgeperste, eiervormige (traanvormige) droë vrugte wat nie op volwassenheid oopgaan nie, en 3 tot 4 mm lank is. Die vrugte het aan elke kant 5–7 ribbes en word deur twee rye klein wit haartjies gestort. Die pappus bly aan die bokant van elke vrug as 'n verspreidingsstruktuur. Elke vrug bevat een saadjie, wat wit, geel, grys of bruin kan wees, afhangende van die verskeidenheid blaarslaai. 
Die domestisering van blaarslaai het deur die eeue heen verskeie veranderinge tot gevolg gehad deur selektiewe teling: vertraagde bouting, groter sade, groter blare en koppe, beter smaak en tekstuur, 'n laer latexinhoud en verskillende blaarvorms en kleure. Die werk in hierdie gebiede duur voort tot vandag toe.  Wetenskaplike ondersoek na die genetiese modifikasie van blaarslaai is aan die gang, met meer as 85 veldproewe wat tussen 1992 en 2005 in die Europese Unie en die Verenigde State plaasgevind het om wysigings te toets, wat groter onkruiddoderverdraagsaamheid toelaat, groter weerstand teen insekte en swamme en stadiger boutpatrone. . Genetiese gemodifiseerde blaarslaai word egter tans nie in die kommersiële landbou gebruik nie. 
Slaai is die eerste keer in antieke Egipte verbou vir die produksie van olie uit sy sade. Hierdie plant is waarskynlik deur die Egiptenare selektief geteel tot 'n plant wat gekweek is vir sy eetbare blare,  met bewyse dat dit reeds in 2680 vC verskyn het.  Slaai word beskou as 'n heilige plant van die voortplantingsgod Min, en dit is tydens sy feeste gedra en naby sy beelde geplaas. Daar word vermoed dat die plant die god help om die seksuele daad onvermoeid te verrig.  Die gebruik daarvan tydens godsdienstige seremonies het gelei tot die skepping van baie beelde in grafte en muurskilderye. Dit lyk asof die gekweekte variëteit ongeveer 75 cm lank was en soos 'n groot weergawe van die moderne Romaanse blaarslaai lyk. Hierdie regop blaarslaai is deur die Egiptenare ontwikkel en aan die Grieke oorgedra, wat dit weer met die Romeine gedeel het. Die Romeinse landboukundige Columella het omstreeks 50 nC verskeie slaatsoorte beskryf, waarvan sommige moontlik voorouers was van die slaai van vandag. 
Slaai kom in baie Middeleeuse geskrifte voor, veral as 'n medisinale kruie. Hildegard van Bingen het dit in haar geskrifte oor medisinale kruie tussen 1098 en 1179 genoem, en baie vroeë kruie beskryf ook die gebruik daarvan. In 1586 het Joachim Camerarius beskrywings gegee van die drie basiese moderne blaarslaai - hoofslaai, losblaarslaai en Romaanse (of cos) blaarslaai.  Sla is die eerste keer in die laat 15de eeu deur Christopher Columbus vanuit Europa na Amerika gebring.   Tussen die laat 16de eeu en die vroeë 18de eeu is baie variëteite in Europa ontwikkel, veral in Holland. Boeke wat in die middel van die 18de en vroeë 19de eeu gepubliseer is, beskryf verskillende soorte wat vandag in tuine voorkom. 
Vanweë sy kort lewensduur na oes, is blaarslaai oorspronklik relatief naby verkoop waar dit gekweek is. In die vroeë 20ste eeu is nuwe verpakking-, opberg- en versendingstegnologieë ontwikkel wat die lewensduur en vervoerbaarheid van blaarslaai verbeter en 'n beduidende toename in beskikbaarheid tot gevolg gehad het.  Gedurende die vyftigerjare het die produksie van blaarslaai 'n rewolusie gehad met die ontwikkeling van vakuumverkoeling, wat veldafkoeling en verpakking van blaarslaai moontlik gemaak het, wat die voorheen gebruikte metode van yskoeling in pakhuise buite die lande vervang het. 
Slaai is baie maklik om te verbou en was as sodanig 'n belangrike bron van verkope vir baie saadondernemings. Die opsporing van die geskiedenis van baie variëteite word bemoeilik deur die gebruik van baie maatskappye, veral in die VSA, om die naam van 'n variëteit van jaar tot jaar te verander. Dit is om verskeie redes gedoen, veral om verkope te bevorder deur 'n 'nuwe' variëteit te bevorder of om te verhoed dat klante weet dat die variëteit deur 'n mededingende saadonderneming ontwikkel is. Dokumentasie uit die laat 19de eeu toon tussen 65 en 140 verskillende slaasoorte, afhangende van die hoeveelheid variasie wat tussen soorte toegelaat word - 'n duidelike verskil van die 1100 genoemde slaatsoorte wat destyds op die mark was. Name het ook dikwels beduidend van land tot land verander.  Alhoewel die meeste slaai wat vandag gekweek word, as groente gebruik word, word 'n geringe hoeveelheid gebruik in die produksie van tabakvrye sigarette, maar die wilde familielede van huisslaai produseer 'n blaar wat visueel meer soos tabak lyk. 
'N Geharde eenjarige blaarslaai kan selfs in 'n relatiewe koue klimaat onder 'n laag strooi oorwinter word, en ouer erfstukke word dikwels in koue rame verbou.  Slaaie wat bedoel is vir die sny van individuele blare, word gewoonlik in dik rye reg in die tuin geplant. Opskrifvariëteite blaarslaai word gewoonlik in woonstelle begin en dan op individuele kolle, gewoonlik 20 tot 36 cm (7,9 tot 14,2 sentimeter) uitmekaar, oorgeplant in die tuin nadat daar verskeie blare ontwikkel is. Slaai wat verder van mekaar af geleë is, kry meer sonlig, wat die kleur- en voedingshoeveelhede in die blare verbeter. Bleek tot wit blaarslaai, soos die middelpunte in sommige ysbergslaai, bevat min voedingstowwe. 
Slaai groei die beste in volle son in los, stikstofryke grond met 'n pH van 6,0 tot 6,8. Smeer blaarslaai gewoonlik met hitte, aangesien die meeste variëteite onder 24 ° C (75 ° F) groei, die koel temperatuur beter werk, met 16 tot 18 ° C (61 tot 64 ° F) en so laag as 7 ° C ( 45 ° F) word geduld.  Plante in warm gebiede wat gedurende die warmste deel van die dag gedeeltelike skaduwee bied, sal stadiger bout. Temperature bo 27 ° C (81 ° F) sal gewoonlik lei tot swak of nie-ontkiemende blaarslaai.  Na die oes duur blaarslaai die langste wanneer dit by 0 ° C (32 ° F) en 96 persent humiditeit gehou word. Slaai breek vinnig af wanneer dit geberg word met vrugte soos appels, pere en piesangs wat die rypingsmiddel etileengas vrystel. Die hoë waterinhoud van blaarslaai (94,9 persent) skep probleme wanneer u die plant probeer bewaar - dit kan nie suksesvol gevries, ingemaak of gedroog word nie en moet vars geëet word.  Ondanks die hoë waterinhoud, het tradisioneel gekweekte blaarslaai 'n lae watervoetafdruk, met 237 liter water nodig vir elke kilogram blaarslaai.  Hidroponiese kweekmetodes kan hierdie waterverbruik met byna twee ordes verminder.
Sla-variëteite sal met mekaar kruis, en die afstand tussen 1,5 tot 6 m (60 tot 240 in) tussen variëteite is nodig om besoedeling te voorkom wanneer saad gestoor word. Slaai sal ook kruis met Lactuca serriola (wilde blaarslaai), met die gevolglike sade wat dikwels 'n plant met harde, bitter blare lewer. Celtuce, 'n slaasoort wat hoofsaaklik in Asië gekweek word weens sy stingels, kruis maklik met blaarslaai wat vir hul blare gekweek word.  Hierdie neiging tot kruising het egter gelei tot teelprogramme wat nou verwante spesies in Lactuca, soos L. serriola, L. saligna, en L. virosa, om die beskikbare genepoel te vergroot. Vanaf die negentigerjare het sulke programme meer ver verwante spesies soos L. tatarica.  Saad hou die beste wanneer dit in koel toestande geberg word, en behalwe as dit kriogeen opgeberg word, bly dit die langste lewensvatbaar as dit by -20 ° C (-4 ° F) gestoor word, maar dit is relatief van korte duur.  By kamertemperatuur bly slaaisade slegs enkele maande lewensvatbaar. Wanneer nuut geoesde slaaisaad krioënopgeberg word, neem hierdie lewensduur toe tot 'n halfleeftyd van 500 jaar vir verdampte stikstof en 3.400 jaar vir vloeibare stikstof, gaan hierdie voordeel verlore as sade nie vinnig gevries word na oes nie. 
Kultivars (variëteite) Edit
Daar is verskillende soorte of kultivars blaarslaai. Drie soorte - blaar, kop en cos of romaine - kom die meeste voor.  Daar is sewe hoofkultivarsgroepe blaarslaai, wat elk baie variëteite bevat:
Blaar - Ook bekend as blaarslaai, sny- of trosslaai , het hierdie tipe blare wat losweg gebons is en is die plant wat die meeste geplant word. Dit word hoofsaaklik vir slaaie gebruik. 
Romaine / Cos - word hoofsaaklik vir slaaie en toebroodjies gebruik, en vorm lang, regop koppe.  Dit is die meeste blaarslaai in Caesar-slaaie. 
Ysberg / Crisphead - Die gewildste soort in die Verenigde State, dit is baie hittegevoelig en is oorspronklik aangepas vir groei in die noorde van die Verenigde State. Dit word goed gestuur, maar het 'n lae smaak- en voedingsinhoud en bestaan ​​uit nog meer water as ander blaarslaai. 
Butterhead - Ook bekend as Boston- of Bibb-blaarslaai,  en tradisioneel in die Verenigde Koninkryk as "ronde blaarslaai",  hierdie tipe is 'n kop-blaarslaai met 'n los blare-rangskikking, bekend vir sy soet geur en sagte tekstuur. 
Summercrisp - Hierdie slaai word ook Batavian of French crisp genoem, en is halfpad tussen die kruisblaar- en blaartipes. Hierdie blaarslaai is meestal groter, boutbestand en goed gegeur. 
Celtuce / stam - Hierdie tipe word gekweek vir sy saadstengel, eerder as vir sy blare, en word gebruik in Asiatiese kookkuns, hoofsaaklik Chinese, sowel as gestoofde en geroomde geregte. 
Oliesade - Hierdie soort word gekweek vir sy sade, wat gepars word om 'n olie wat hoofsaaklik gebruik word om te kook, te onttrek. Dit het min blare, bout vinnig en produseer sade wat ongeveer 50 persent groter is as ander blaarslaai. 
Die soorte botterkop en koekkruid word soms saam 'koolslaai' genoem, omdat hulle koppe korter, platter en koolagtig is as Romaanse blaarslaai. 
Tekorte aan voedingstowwe in die grond kan verskillende plantprobleme veroorsaak, wat wissel van misvormde plante tot 'n gebrek aan kopgroei.  Baie insekte word aangetrokke tot blaarslaai, insluitend snywurms, wat saailinge by die grondlyn draadwurms en aalwurms afsny, wat geel, verdwergde plante veroorsaak, aangetaste plantluise en plantluise, wat geel, verdraaide blare blaarspringers veroorsaak, wat vertraagde groei veroorsaak ligte blare blaaspootjies, wat blare van grysgroen of silwer blare laat draai, wat tonnels in die blare skep, vlooikewers, wat klein gaatjies in blare sny en ruspes, slakke en slakke, wat groot gaatjies in blare sny. Die larwes van die spookmot is byvoorbeeld 'n algemene plaag van slaaiplante.  Soogdiere, insluitend konyne en grondhonde, eet ook die plante.  Blaarslaai bevat verskeie verdedigingsverbindings, waaronder sesquiterpeenlaktone, en ander natuurlike fenoliese middels soos flavonol en glikosiede, wat help om dit teen plae te beskerm. Sekere variëteite bevat meer as ander, en sommige selektiewe teling- en genetiese modifikasiestudies het gefokus op die gebruik van hierdie eienskap om kommersiële variëteite met verhoogde plaagbestandheid te identifiseer en te produseer. 
Blaarslaai ly ook aan verskeie virussiektes, waaronder groot aar, wat geel, verwronge blare en mosaïekvirus veroorsaak, wat deur plantluise versprei word en vertraagde plantgroei en vervormde blare veroorsaak. Astergeel is 'n siekteveroorsakende bakterie wat deur blaarspringers gedra word, wat vervormde blare veroorsaak. Swamsiektes sluit poeieragtige en donsige skimmel in, wat veroorsaak dat blare vorm en sterf en ondervrot, blaarslaai en grys vorm, wat veroorsaak dat hele plante verrot en in duie stort.  Oorvol blaarslaai is geneig om plae en siektes te lok.  Onkruid kan ook 'n probleem wees, aangesien gekweekte blaarslaai gewoonlik nie kompeterend daarmee is nie, veral nie as dit direk in die grond gesaai word nie. Oorplantte blaarslaai (begin in woonstelle en later na groeiende beddings verskuif) is aanvanklik meer mededingend, maar kan later in die seisoen druk wees, wat misvormde blaarslaai en laer opbrengste veroorsaak. Onkruid dien ook as huise vir insekte en siektes en kan die oes bemoeilik.  Onkruiddoders word dikwels gebruik om onkruid in kommersiële produksie te bestry. Dit het egter gelei tot die ontwikkeling van onkruiddoder-weerstandbiedende onkruide en het die omgewing- en gesondheidsprobleme veroorsaak. 
Sla produksie in 2017
Verenigde State 3.8
Bron: VN se Voedsel- en Landbou-organisasie 
In 2017 was die wêreldproduksie van blaarslaai (verslag gekombineer met sigorei) 27 miljoen ton, met China alleen 15,2 miljoen ton of 56% van die wêreldtotaal (sien tabel).
Slaai is die enigste lid van die genus Lactuca om kommersieel verbou te word.  Alhoewel China die grootste wêreldprodusent van blaarslaai is, word die grootste deel van die oes binnelands verbruik. Spanje is die grootste slaai-uitvoerder ter wêreld, met die VSA die tweede plek. 
Wes-Europa en Noord-Amerika was die oorspronklike belangrikste markte vir grootskaalse slaaiproduksie. Teen die laat 1900's het Asië, Suid-Amerika, Australië en Afrika meer markte geword. Verskillende soorte blaarslaai was meestal verkieslik, met botterkop in Noord-Europa en Groot-Brittanje, Roma in die Middellandse See en stamslaai in China en Egipte. Teen die einde van die 20ste eeu het die voorkeurstipes begin verander, met koekkop, veral ysberg, blaarslaai het die dominante tipe in Noord-Europa en Groot-Brittanje geword en meer gewild in Wes-Europa. In die VSA het geen tipe die oorheersing gehad tot in die vroeë 20ste eeu nie, toe slaaiblaarslaai gewild geword het. Na die veertigerjare, met die ontwikkeling van ysbergslaai, was 95 persent van die slaai wat in die VSA verbou en verbruik word, kruisbaarslaai. Teen die einde van die eeu het ander soorte gewild geword en uiteindelik meer as 30 persent van die produksie uitgemaak.  Stamslaai is die eerste keer in China ontwikkel en word hoofsaaklik in die land verbou. 
In die vroeë 21ste eeu het slaaiprodukte in die sak in die slaaimark toegeneem, veral in die VSA, waar innoverende verpakking en versendmetodes varsheid verleng het.   
In die Verenigde State van Amerika het Kalifornië (71%) en Arizona (29%) in 2013 byna al die land se vars kop- en blaarslaai geproduseer, met kopslaai wat $ 9400 per akker oplewer en blaarslaai $ 8000 per akker. 
Soos beskryf rondom 50 nC, is slaaiblare dikwels gekook en deur die Romeine bedien met 'n olie-en-asynversiering, maar kleiner blare is soms rou geëet. Gedurende die regeringstydperk van 81 tot 96 nC van Domitianus, begin die tradisie om 'n slaaislaai voor die ete te bedien. Post-Romeinse Europa het die tradisie van stroperingslaai voortgesit, hoofsaaklik met groot Romaanse soorte, asook die metode om 'n warm olie- en asynmengsel oor die blare te gooi.  Vandag word die meerderheid blaarslaai vir sy blare verbou, alhoewel een soort vir sy stam en een vir sy sade verbou word, wat 'n olie word.  Die meeste blaarslaai word in slaaie gebruik, alleen of saam met ander groente, groente, vleis en kase. Romaanslaai word dikwels gebruik vir Caesar-slaaie. Slaai kan ook in sop, toebroodjies en wikkel gevind word, terwyl die stingels rou en gaar geëet word.  Die verbruik van blaarslaai in China het anders ontwikkel as in Westerse lande as gevolg van gesondheidsrisiko's en kulturele afkeer van die eet van rou blare. In daardie land is 'slaaie' van gekookte groente geskep en warm of koud bedien. Slaai is ook in 'n groter verskeidenheid geregte gebruik as in Westerse lande, en het bygedra tot 'n verskeidenheid geregte, insluitend boontjie- en vleisgeregte, sop en roerbraai of saam met ander groente. Stamslaai, wat baie in China verbruik word, word rou of gaar geëet, laasgenoemde hoofsaaklik in sop en roerbraai.  Slaai word ook gebruik as 'n primêre bestanddeel in die bereiding van blaarslaai.