Ontbloot die vals meesterverhaal oor rasDr. Dirk Herman, bestuurshoof van Solidariteit. (Foto: Dirk Hermann/Facebook) As daar een onderwerp is waaroor ek nie sou wou skryf nie, is dit ras. Die klomp politieke rasse-ideoloë in Suid-Afrika laat ŉ mens egter met geen keuse nie. Elana Barkhuizen is net ŉ goeie juffrou. Daar word kindertjies in dié goeie juffrou se Afrikaanse klassie geplaas wat nie Afrikaans of Engels kan praat nie, maar net Tswana. Hulle is uit die aard van die saak op die eerste dag skoon gedisoriënteerd en die juffrou sit hulle daarom vir ŉ rukkie bymekaar om vir hulle te verduidelik wat gaan gebeur. Sy kry selfs haar huishulp, op haar onkoste, om te help verduidelik. Hulle voel vinnig tuis en binne minute speel hulle heerlik saam met al die ander maatjies. Sy plaas foto’s op die ouers se WhatsApp-groep. Op die een foto sit die Tswana-kindertjies bymekaar en op die ander foto speel al die kinders lekker saam. ŉ Ouer plaas toe net die eerste foto op sosiale media. ŉ Herrie bars los. Sello Lehari, die voormalige lid van die uitvoerende raad (LUR) vir onderwys in Noordwes, spring op sy perd en galop na die skool toe. Hy roep sy troepe op om die onreg uit te wis, maar doen niks om uit te vind wat gebeur het nie. Sy troepe kry toegang tot die skool. Lehari bevind Barkhuizen skuldig aan die doodsonde van rassisme en roep die uitspraak van die verhoog af. Sy moet uit die gemeenskap gewerp word. Die troepe soek die oortreder. Intussen word die skool ontruim. In haar klassie sit Elana met haar arms om die Tswana-kindertjies. Sy hou hulle veilig, want hulle ouers het hulle nog nie kom haal nie. Nóg politici spring op die rassewa. Die media gaan mal. Meningsartikels vloei oor dié bose juffrou. Dit gaan verder. Die insident word sommer op die hele Suid-Afrika geprojekteer. Bose wit; slagoffer swart. Vier jaar later en die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie bevind dat Lehari minstens ses van Elana se menseregte geskend het, asook die kinders se reg tot veiligheid. Lehari is toe die rassis. Lehari het toe Elana én die kinders se regte geskend. Lehari het sy magsposisie vir populistiese rassepolitiek misbruik. ŉ Week voor die uitspraak het president Cyril Ramaphosa gesê dat daar nie plek vir rassiste in Suid-Afrika is nie. Lehari is egter steeds ŉ LUR. Die rassis en menseregteskender het steeds nie net ŉ plek nie, maar ŉ spesiale plek. En dieselfde media (veral die Engelse media) en politici is doodstil. Daar word niks geskryf of gesê nie, want dit pas nie in die meesterverhaal nie. Hulle skryf eerder oor Maselspoort, want dít pas in die meesterverhaal. Ek weet nie presies wat daar gebeur het nie, maar wat ek wel weet, is dat die ANC hul geluk met dié voorval nie kon glo nie. Die voorval word gegryp en na die hele Suid-Afrikaanse samelewing geprojekteer. Ramaphosa praat op 8 Januarie oor die ANC se verjaarsdagviering. Die video word gewys: wit mense is rassiste en swart mense is slagoffers. Dít is sommer nou hoe die hele Suid-Afrika lyk en daar is nie plek vir die wit rassiste nie. Hierdie meesterverhaal word deur die hele land versprei en die Engelse media kap spykers in sodat die meesterverhaal styf kan span. Daar is nie spasie vir iets anders nie. Een rubriek skryf selfs oor die swaar las van swart Suid-Afrikaners wat nie-rassigheid alleen moet dra. In dieselfde week word die Suid-Afrikaanse Polisiediens (SAPD) skuldig bevind aan rasseteistering. Twee swart polisielede word deur luitenant-kolonel Annemarie Oosthuizen dissiplinêr aangekla. Hulle plan om daarvan vry te kom, is om haar daarvan te beskuldig dat sy die “k”-woord gebruik het. ŉ Jonger kollega, Lizzy Sechele, hoor die planne en blaas die fluitjie. Die SAPD ignoreer vir Lizzy, want dit pas nie in by die meesterverhaal nie. Annemarie veg in die howe en is toe onskuldig bevind. Die twee rassiste is siviel-, straf- en arbeidsregtelik skuldig bevind. Daar is ook bevind dat die SAPD mede-aanspreeklik en skuldig aan rasseteistering is. Solidariteit reik ŉ verklaring hieroor uit, maar die media en politieke stilte is oorverdowend. Dit pas nie in by die meesterverhaal nie. Die media is eerder besig met Laerskool Danie Malan. Die storie, al blyk dit dat die skool onskuldig is, pas tog só mooi in die meesterverhaal. ŉ LUR is skuldig aan menseregteskendings omdat hy ŉ goeie juffrou valslik van rassisme aangekla het. Die SAPD is skuldig aan rasseteistering. Die minister van polisie en die kommissaris van polisie moet ook kompensasie aan Annemarie betaal en om verskoning vra. Dít is misbruik van staatsmag om rassisme te pleeg. Dít is institusionele rassisme. Dit word deur ŉ rits rassewette versterk. Dit is ŉ ernstige rasmeesterverhaal waaroor daar stilte heers. Dit is hiérdie stilte wat politici, veral die ANC en EFF, en sekere media medeaanspreeklik maak aan rassisme. Daar is nie plek daarvoor in Suid-Afrika nie. Onder die vals meesterverhaal van sekere politici en media skuil ŉ ander Suid-Afrika. Dít is die Suid-Afrika waar Lizzy die onreg teen Annemarie nie kon aanvaar nie en tot groot nadeel van haarself die fluitjie geblaas het. Dit is die meesterverhaal van Elana wat haar Tswana-kindertjies styf vashou sodat hulle nie bang is nie. Suid-Afrikaanse horisontale verhoudings is nog baie goed. Die Suid-Afrikaanse Instituut vir Rasseaangeleenthede het bevind dat ras die kwessie is wat Suid-Afrikaners die minste pla. Net 3,3% sien rassisme as ŉ groot probleem. Sowat 97% sien dit dus nie as ŉ groot probleem nie. Dít is ons almal se belewenis. Sodra die vertikale politieke verhoudings bykom, word rasvure gestook en die wind van sekere media blaas dit aan. Ons moet drie dinge hieraan doen: Ons mag nie toelaat dat rasse-ideoloë ons samelewing se meesterverhaal skryf nie.