PressReader - Die Burger: 2018-10-13 - Hoe­voel­sy­ná­’n­maand?
Die Burger - 2018-10-13 - Mense -
Daar­ is­ dae­ dat­ Ce­ce­lia­ Ja­cobs­net­ huil­ en­ won­der­ “hoe­ lan­kek­ nog­ gaan­ leef­ en­ an­der­ da­e­dat­ ek­ my­self­ troos­ en­ sê:­ Al­les­sal­ reg­kom­.­.­.­ Kan­ker­ is­ ’nvreem­de­ siek­te.”
Sy­ ge­sels­ so­wat­ ’n­ maand­ ná­die­ o­pe­ra­sie­ by­ die­ huis.
“My­ groot­se­ v­rees­ is­ dat­ die­kan­ker­ in­ elk­ ge­val­ ver­der­ ver­sprei­het.­ Dat­ hul­le­ nie­ al­les­ ge­kry­het­ nie.­ Hoe­ lank­ kan­ ’nmens­ dit­ keer?­ Hoe­ lank­ kan­ jy­leef?”
Vir­ die­ eer­ste­ keer­ se­dert­ ek­haar­ in­ Au­gus­tus­ ont­moet­ en­sy­ in­ge­stem­ het­ om­ haar­ ver­haal­te­ deel,­ skiet­ haar­ oë­ vol­tra­ne.
In­tus­sen­ het­ sy­ ’n­ skan­de­ring­van­ die­ he­le­ lig­gaam­ (uit­ge­sluit­die­ ske­del)­ on­der­gaan­ waar­ty­dens­die­ pa­si­ënt­ ’n­ mid­del­drink­ wat­ kan­ker­ op­ die­ skan­de­ringsal­ uit­wys.
“Hul­le­ het­ ge­sê­ geen­ meet­ba­re­kan­ker­ is­ ge­vind­ nie,­ oo­k­nie­ in­ die­ bloed­toets­ nie.­ Maar­nie­mand­ kan­ eint­lik­ sê­ jy­ is­kan­ker­vry­ nie­ –­ kan­ hul­le?
“My­ reis­ be­gin­ nou­ eers.­ Die­vol­gen­de­ deel­ is­ deur­slag-ge­wend,”­ ver­tel­ sy.­ ­
Dit­ lyk­ as­of­ teen hor­moon­be­han­de­ling­vir­ haar­ die­ bes­te­ gaan­ wees ,­ saam­ met­ che­mo­te­ra­pie.Sy­ hoef­ nie­ ra­di­o­te­ra­piet e­k ry­nie.
In­tus­sen­ het­ haar­ me­die­se­fonds­ die­ be­ta­ling­ van­ die­ ge­ne­tie­se­toets ­ (On­coty­peDX)­ af­ge­keur .­ Die­ me­die­se­ fonds­ het­ wel­ die­ che­mo­te­ra­pie­ en­d i e­teen hor­moon­be­han­de­ling­ goed­ge­keur .­ Ja­cobs­ het ­“só­ ge­hoop­ hul­le­ sou­ die­ ge­ne­tie­se­ toets­ goed­keur ,­ want­ dalk­s ou­dit­ ge­wys­ het­ e k­ het­ nie­ che­mo­te­ra­pie­ no­dig­ nie ­.­.­.­ of­ dalk­ kan­ dit­ my­le we­re d .­“E k­is­ só­ ban g­ en­ on­se­ker­ oor­ wat­ om­te­ doen .”
Haar­ eer­ste­ be­han­de­ling­ be­gin­van­dees­week,­ as­ sy­ be­sluitom­ daar­mee­ voort­ te­ gaan.Daar­die­ moei­li­ke­ keuse­ moet­ syn­ou­ maak,­ saam­ met­ die­ on­ko­loog.
“My­ vrou­li­ke­ i­den­ti­teit­ is­ nou­ver­weef­ met­ my­ lang­ ha­re.­ Ek­het­ reeds­ ’n­ groot­ stuk­ af­ge­sny­en­ ge­skenk,­ maar­ om­ al­les­ te­ver­loor­ gaan­ baie,­ baie­ swaar­wees.­ Dit­ maak­ my­ baie­ bang.”
Dit­ gaan­ tyd­ verg­ voor­dat­ sy­ge­woond­ is­ aan­ haar­ nu­we­bors.­ Dit­ is­ nog­ te­ on­ge­mak­lik,seer­ en­ an­ders.
Sy­ het­ in­ ’n­ kort­ tyd­perk­ bai­e­ver­an­der.­ En­ sy­ gaan­ nog­ ver­an­der.
Sy­ is­ dees­dae­ baie­ meer­ be­wus­van­ ne­ga­tie­we­ ge­dag­tes.“Ek­ pro­beer­ dít­ wat­ ne­ga­tief­ i­si­so­leer,­ ek­ pro­beer­ om­ daar­mee­te­ werk.­ Dit­ om­ te­ swaai.
“Ek­ is­ baie­ dankbaar­ vir­ al­les.Daar­ is­ al­tyd­ iets­ goed­ saam­met­ die­ sleg­te.”
Die­ toe­koms­ hou­ geen­ waar­bor­ge­vir­ Ja­cobs­ in­ nie.
He­ling­ en­ hoop­ be­rus­ by­ die­feit­ dat­ sy­ elke­ dag­ deur­ dáár­die­dag­ moet­ leef.
En­ soms,­ van­ een­ uur­ tot­ die­vol­gen­de,­ in­ die­ oom­blik.