'n Soeke na sprankel Wat het geword van die sprokielewe waarvan ek gedroom het? En hoe kry ek my sprankel terug?
Skrywer: Natasha Sutherland Formaat: Adobe DRM PDF ISBN: 9781770313026 Lesers se mening:
Totale stemme: 347 Resensies (0) Voeg 'n resensie by
Oor dolfyne en eendbekdiere
... Wendy het geweet sy sal moet grootword. 'n Mens weet dit altyd as jy eers tweeis. Tweeis diebegin van dieeinde.Uit Peter Pan deur JM Barrie
Sjoe! "Wanneer kom die volgende boek uit?" ... "Weet jy al waaroor jy volgende gaan skryf?" Ek knik entoesiasties, 'n bietjie soos een van daai hondjies met die bonsende koppe wat op dashboards sit en grinnik.
In alle eerlikheid – ek het nog nie weer 'n woord geskryf nie. Ek het idees, ja, goeie idees, maar niks daarvan het nog hulle pad na 'n rekenaarskerm of papier gevind nie.
Ek het lank gespeel met die gedagte om 'n boek oor sensualiteit vir vroue te skryf. Ek dink dis baie relevant. Ek praat met vroue regoor die land, en dit lyk of die meeste van ons aan die einde van 'n dag waarin ons uiteenlopende rolle moes speel, omtrent so sensueel soos 'n eendbekdier voel. Ons ken die prentjie: Na 'n besonder moeilike dag by die werk, gevolg deur 'n besonder onaan­gename rit met 'n paar norse eendbektieners, kom mev Eendbekdier by die huis, net om 'n ewe norse mnr Eendbekdier aan te tref (aandete is nog nie gereed nie en die bier is op). Hoe geliefd moet 'n eendbekdier dan nou voel na so 'n dag?
Ek was onlangs in 'n soortgelyke situasie. Na 'n 12 uur lange werksdag moes ek nog my seun Sebastian help met sy projek oor dolfyne. (Het jy geweet dolfyne
het twee mae?) En dis nie 'n geringe taak om Seb te motiveer nie! (Het jy geweet 'n dolfyn kan nie regtig ruik nie?) Boonop moes ek tot in die vroeë oggendure spook om Ben se koors te breek. Hy het by my in die bed gelê en ek moes hom elke nou en dan afspons.
Halfvyf daardie oggend breek sy koors. Ek raak onrustig aan die slaap, met 'n dolfyn wat in my drome met 'n bottel Ponstan tango. (Het jy geweet dolfyne hou daarvan om met seewier te speel?) Maar skaars was ek in droomland of Seb spring bo-op my met al die uitbundigheid van 'n seuntjie wat hom uitgeslaap het. Eish! Wat doen 'n enkelma nou, helder wakker in die vroeë môre-ure? Ek los vir Ben dat hy rustig verder slaap, en gaan was toe maar skottelgoed, gee die honde kos, maak die huis skoon, gee vir Seb kos, maak die swembad skoon, voer die katte en voer uiteindelik myself ook.
Net die vorige dag het ek myself belowe ek gaan weer die 'gesonde' ding be­gin doen – jy weet, papaja ... warm water met suurlemoensap ... 'n halwe Provita met 'n skeutjie vetvrye (gewoonlik 'smaakvrye' ook) iets ... Maar na net twee uur se slaap het my lyf gegil: "Eier op roosterbrood!" en "Katjiebotter en stroop!" op 'n manier wat baie moeilik was om te ignoreer. Toe gee ek maar in. (Om die waar­heid te sê, daar was nie veel weerstand nie.) Ek bak toe 'n eier, terwyl ek moeite doen om die vetrolletjies om my maag mis te kyk.
Jip, dis ek! Die vrou wat besig is om 'n boek oor Sprankel te skryf.
Hoe praat jy oor sprankel as jy self so sensueel gedehidreer is soos 'n eier-vrug in groot droogte? Hoe dis jy inspirerende brokkies op as jy in maande nie 'n pedikuur gehad het nie en jou voete soos 'n dinosourus s'n begin lyk? Hoe saai jy geestelike verryking terwyl jy enkel en alleen is ... (Het jy geweet die meeste dolfyne het lewenslange vriende?) Hoe?
Die volgende dag is nog 'n lang een: Probeer Ben kry om te eet ... help Seb met sy projek (het jy geweet 'n dolfyn se vel is delikaat, soos 'n mens s'n?) ... vat Ben dokter toe ... probeer Seb inspireer om sy projek klaar te maak (het jy ge-weet dolfyne gebruik soms hulle sonar om visse te verlam?) ... sleep twee onwillige kinders saam op soek na 'n noodapteek wat Augmentin, Reuterina en sonnige geaardhede in voorraad het ... kyk of huiswerk behoorlik gedoen is ... luister na slaaptydklagtes ... bid en soen nag ... En uiteindelik, 'n tydjie vir myself.
Ek laat die badwater inloop en kyk na myself in die spieël. Kaal. So baie menslik. Is daardie haelskade besig om oor my dy te versprei? Hang my skouers 'n bietjie meer as gewoonlik? Wanneer laas het ek my wenkbroue gepluk en wanneer laas het iemand met passie aan my gevat?
Ek het my woema verloor! besef ek. Waar is dit heen? En hoe kry ek dit terug? Hoe sprankel jy as jy voel soos 'n mankoliekige rondomtalie in 'n vergete park? Hoe kan ek hierdie boek skryf as ek self al my towerkrag verloor het? Ek sug.
"Want dit kom van binne af," fluister Genade in my oor. "Dit kom van 'n deel van jou wat niks te doen het met ferm dye of 'n man se wellustige kyke nie. Dit begin hier – waar lewe en liggaam ontmoet, waar siel en strewe bymekaar kom. Waar die hart geluk vind."
Ek glimlag (al is dit tandeknersend). As daar een ding is wat ek wel het, is dit geluk – ten spyte van uitputting, siek kinders en 'n nimmereindigende skedule. Ek sê altyd dankie vir al die seëninge in my lewe. Net jammer my dankbaarheid maak my nie 'n geestelike ghoeroe of 'n seksgodin nie! (Inteendeel!)
"Om soos die teenoorgestelde van 'n geestelike ghoeroe of 'n seksgodin te voel, is 'n goeie plek om te begin om hierdie boek te skryf," glimlag Genade in my oor. "Maak dit 'n soektog – kry jou Sprankel terug."
Terloops, 'n dolfyn kan tot 50 jaar in die natuur leef, maar omtrent net die helfte so lank in gevangenskap. Hoekom? Ek weet nie – ek is nie 'n mariene bioloog nie! Maar ek is seker dit het iets te doen met gees en om in die hier en nou te leef. Party dolfyne leef jare in die oseaan en sien nooit die einde daarvan nie. Sou dit nie wonderlik wees nie? Om jou eie wêreld met al sy oorvloed aan te gryp, om so voluit te lééf dat jy nooit die einde daarvan sien nie?