Bekendes deel hulle KersherinneringeArgieffoto (Foto: CJ/Pixabay) Deur Elize Perrin “Dikwels is ons kosbaarste herinneringe nie op ŉ foto vasgevang nie, maar in ons harte.” Dis Kerstyd. Bekende persoonlikhede lig die deksel van hul boksie vol Kersherinneringe en deel daarvan. “My Krismisse in die Karoo, op Carnarvon, om presies te wees, het nooit ŉ vader Krismis gehad nie. Die vet man met die rooi klere wat met rendiere deur die sneeu met ŉ slee vol presente jaag, was vir ons vyf susters gans en al te volksvreemd,” vertel Antoinette Pienaar, sanger, aktrise, skrywer en kruiekonining van die Karoo. “Die storie van skaapwagters wat ŉ ster gevolg het, het vir ons meer sin gemaak. Ons het gereeld op die gras gelê om sterre te kyk en ons sou ook, nes die skaapwagters, al agter ŉ ster aan geloop het. Antoinette Pienaar (Foto: Verskaf) ŉ Stal en ŉ donkie was vir die susters bekend. “Die idee dat ŉ babatjie in ŉ stal gebore kon word, was betowerend, want ŉ stal met sy strooi is lekker warm en die donkie is ŉ wonderlike getuie van die geboorte.” Konsert-hou is deel van Antoinette se lank-terug-onthou. “Elke Krismis het ons vyf vir ons ouers konsert gehou. Daar is dae lank baklei oor wie se pop die babatjie Jesus sou wees, wie Maria sou wees en wie die wyse manne sou wees. Laasgenoemde se presente vir die babatjie het my gefassineer en ek wou altyd ŉ wyse man wees in my pa se kamerjas, want ek het mirre en wierook gebring.” “Ek het nie geweet wat hierdie woorde beteken nie,” sê sy, “maar hulle geheimsinnigheid het my hart aangegryp en die woorde het soet op my tong geproe.” As agtergrondtoneel het die susters kerskaartjies gebruik wat wydsbeen oor ŉ wit tou gespan is. “Ons vyf susters kon almal sing, so na die konsert het die huis weergalm van Kersliedere. Ek onthou my ouers se gesigte,” vertel sy. “Die liefde vir hulle dogters was soos ŉ mantel wat om hulle hang.” Antoinette noem dat dit nie oor geskenke gegaan het nie. “Dit het gegaan oor die lieflike samesyn en die wete dat hierdie babatjie se geboorte die grootste geskenk is wat ŉ mens kan kry. Ek onthou die stilte van die klein dorpie daardie tyd, want die meeste mense was see toe en die heiligheid van die heelal het Kerstyd laag oor die stofstrate gehang.” Pieter Smith, die sanger wat reeds op vierjarige ouderdom begin kitaar speel het, gaan haal sy onthou in 1995. Hy was ŉ musiekstudent aan Tuks en is na ŉ skoolvriend se troue in Margate genooi. Pieter Smith (Foto: Verskaf) “Ek en ŉ ander vriend is toe Margate toe vir die troue in Desember,” vertel hy. “Ons kon ŉ geleentheid per kar daarheen kry, maar tydens die troue moes ons verneem dat die reëlings terug deur die mat geval het. Die mense saam met wie ons die geleentheid gekry het, wou nog langer bly.” Alternatiewe reëlings moes vinnig in plek gestel word. Die oplossing was ŉ derde klas treinkaartjie vanaf Port Shepstone na Potchefstroom, sy grootword dorp. “Pas na skool is ŉ mens nie juis die rykste van mense nie,” sê hy. Gewapen met ŉ bottel goedkoop vonkelwyn en stuk troukoek van die troue, het die twee vriende die treintog aangepak. “Ons het tussen ons twee nie geld vir kos op die trein gehad nie; net die warm vonkelwyn en die stuk troukoek,” vertel hy. “Toe middernag die begin van 25 Desember aankondig, het ons die warm vonkelwyn in ŉ uiters vuil kompartement oopgemaak en dit saam met die droë stuk troukoek verorber. Daar het ek besef dat Kersfees nie noodwendig gaan oor hoe ŉ mens dit vier nie, maar egter oor saam met wie jy dit vier.” “Ons het nie eintlik Kersfees gevier in ons huis nie,” vertel Vicki Fourie, voormalige Mej. Doof SA, motiveringspreker, skrywer en ook betrokke by ŉ skryfskool in Jeffreysbaai. “Vir ŉ lang tyd het ons geglo dat Kersfees nie Jesus se geboorte vier nie, maar eintlik Kersvader en alles wat dit behels.” “Wat ons wel elke jaar gedoen het, is om ons drome en doelwitte vir die volgende jaar, op my pa se versoek, neer te skryf. Dan het ons om die tafel gesit en het ons elkeen ons planne hardop met mekaar gedeel.” Vir Vicki was dit ŉ hoogtepunt. “Ek het elke jaar so daarna uitgesien om te hoor wat is elkeen se planne vir die nuwe jaar,” sê sy. “En natuurlik was my lysie altyd die langste van almal s’n. Ek het baie gedroom en droom steeds nog baie.” Vicki Fourie (Foto: Verskaf) “Ons sou ook die vorige jaar se lysie weer deurlees en als aftik wat ons bereik het. Ons sou ook vrae vra oor dit wat ons nié bereik het nie en wat ons die volgende jaar beter kon doen om uit te kom by al ons doelwitte.” Vicki se pa is intussen oorlede. “Nou-die-dag het my ma ŉ lysie gekry wat hy in 1986 gemaak het,” sê sy. “Ek was nog nie eers gebore nie en my pa was toe nog net met my ma gekys. Een van die doelwitte wat hy neergeskryf het, was om meer bewus te word van die Heilige Gees. Dit het trane in my oë gebring,” vertel sy. “Wat vir my uitstaan van daardie lysie, is dat elkeen van sy doelwitte daardie jaar bewaarheid geword het en ook deel geword het van hoe ek my pa geken het.” Vicki noem dat hulle wel deesdae so nou en dan Kersfees saam met familie en vriende vier.