Geskryf deur Priyanka Gogna
Friaaz Azeez word op 19 Mei 29 deur 'n gesondheidswerker by 'n pop-up-toetssentrum by die Islamic Institute of Toronto in Scarborough, Ont., Getoets vir COVID-2020. DIE KANADIESE PERS / Nathan Denette
Tydens die COVID-19-pandemie het woorde en frases wat gewoonlik tot epidemioloë en professionele gesondheidswerkers beperk was, die openbare sfeer betree. Alhoewel ons vinnig op epidemiologie gebaseerde nuus aanvaar het, is die publiek nie die kans gegun om volledig te absorbeer wat al hierdie terme regtig beteken nie.
Soos met alle siektetoetse, is a vals positiewe uitslag op 'n COVID-19-toets kan onnodige spanning veroorsaak op individue as hulle probeer om hul diagnose te navigeer, werkdae neem en hulle van die gesin afsonder. Een hoë voorbeeld was die goewerneur van Ohio, Mike DeWine, in Ohio vals positiewe uitslag het daartoe gelei dat hy 'n vergadering met president Donald Trump gekanselleer het.
Vals negatiewe toetsuitslae is selfs gevaarliker, aangesien mense dink dat dit veilig en toepaslik is vir hulle om sosiale aktiwiteite te doen. Uiteraard kan faktore soos die tipe toets, of die persoon simptome gehad het voordat hy getoets is, en die tydsberekening van die toets ook beïnvloed hoe goed die toets voorspel of iemand besmet is.
Sensitiwiteit en spesifisiteit is twee uiters belangrike wetenskaplike begrippe om die resultate van COVID-19-toetse te verstaan.
In die epidemiologiese konteks is sensitiwiteit die verhouding van ware positiewe wat korrek geïdentifiseer word. As 100 mense 'n siekte het, en 90 van hierdie mense het die siekte, is die sensitiwiteit van die toets 90 persent.
'N Laboratoriese tegniese assistent van LifeLabs hanteer 'n eksemplaar wat getoets moet word vir COVID-19 nadat dit die strepieskode geskandeer het by ontvangs by die maatskappy se laboratorium in Surrey, BC, op 26 Maart 2020. DIE CANADIAN PERS / Darryl Dyck
Spesifiek is die vermoë van 'n toets om diegene sonder die siekte korrek te identifiseer. As 100 mense nie die siekte het nie, en die toets 90 mense korrek as siektevry identifiseer, het die toets 'n spesifisiteit van 90 persent.
Hierdie eenvoudige tabel help om die sensitiwiteit en spesifisiteit te bereken wanneer die voorkoms - die persentasie van die bevolking wat die siekte het - 25 persent is (vetdruk in totaal):
Sensitiwiteit en spesifisiteit teen 25 persent siektes. (Priyanka Gogna), skrywer met dien verstande
'N Toetsgevoeligheid van 80 persent kan goed lyk vir 'n nuut vrygestelde toets (soos vir die opgemaakte saakgetalle wat ek hierbo gerapporteer het).
Maar hierdie getalle dra nie die hele boodskap oor nie. Die nut van 'n toets in 'n populasie word nie bepaal deur die sensitiwiteit en spesifisiteit daarvan nie. Wanneer ons sensitiwiteit en spesifisiteit gebruik, is ons besig om vas te stel hoe goed 'n toets werk as ons reeds weet watter mense die siekte het, en wat nie.
Maar die werklike waarde van 'n toets in 'n werklike omgewing is die vermoë om korrek te voorspel wie besmet is en wie nie. Dit is sinvol, want in 'n werklike omgewing weet ons nie wie die siekte het nie; ons vertrou op die toets om ons te vertel. Ons gebruik die positiewe voorspellingswaarde en negatiewe voorspellingswaarde van 'n toets om die voorspellingsvermoë van die toets op te som.
Om die punt huis toe te dryf, dink hieraan: in 'n bevolking waarin niemand die siekte het nie, sal selfs 'n toets wat vreeslik is om iemand met die siekte op te spoor, goed werk. Dit sal die meeste mense "korrek" identifiseer as nie die siekte nie. Dit het meer te doen met hoeveel mense die siekte in 'n populasie het (voorkoms) eerder as met hoe goed die toets werk.
Deur dieselfde getalle te gebruik as hierbo, kan ons die positiewe voorspellingswaarde (PPV) en negatiewe voorspellingswaarde (NPV) skat, maar hierdie keer fokus ons op die rytotale (in vetdruk).
Die PPV word bereken as die aantal ware positiewe gedeel deur die totale aantal mense wat deur die toets as positief geïdentifiseer is.
Positiewe en negatiewe voorspellingswaarde teen 25 persent siektes. (Priyanka Gogna), skrywer met dien verstande
Die PPV word geïnterpreteer as die waarskynlikheid dat iemand wat positief getoets het, die siekte het. Die NPV is die waarskynlikheid dat iemand wat negatief getoets is, nie die siekte het nie. Alhoewel sensitiwiteit en spesifisiteit nie verander nie, aangesien die verhouding siek individue in 'n populasie verander, is die PPV en NPV sterk afhanklik van die voorkoms.
Kom ons kyk wat gebeur wanneer ons ons siektetabel opstel wanneer die populasievoorkoms op een persent staan ​​in plaas van 25 persent (baie nader aan die ware voorkoms van COVID-19 in Kanada).
Sensitiwiteit, spesifisiteit, PPV en NPV teen 'n persentasie van die siekte. (Priyanka Gogna), skrywer met dien verstande
As die siekte dus min voorkom, kan die PPV van die toets baie laag wees. Dit beteken dat die waarskynlikheid dat iemand wat positief getoets het COVID-19 het, laag is. Afhangend van die sensitiwiteit, spesifisiteit en die voorkoms in die bevolking, kan die omgekeerde natuurlik ook geld: iemand wat negatief getoets het, is miskien nie regtig siektevry nie.
Vals positiewe en vals negatiewe toetse in die regte lewe
Wat beteken dit as massatoetsing begin vir COVID-19? Dit beteken op die minste dat die publiek duidelike inligting moet hê oor die implikasies van vals positiewe. Alle individue moet bewus wees van die moontlikheid van 'n vals positiewe of vals negatiewe toets, veral as ons na 'n swaarder vertroue op die toets van hierdie herfs om ons optrede en besluite in te lig. Soos u kan sien met behulp van enkele eenvoudige tabelle en wiskunde hierbo, kan die PPV en NPV selfs beperk word in die lig van 'n 'goeie' toets met 'n hoë sensitiwiteit en spesifisiteit.
Sonder voldoende begrip van die wetenskap agter die toetsing en waarom vals positiewe en valse negatiewe gebeur, kan ons die publiek tot verdere wantroue dryf - en selfs die nut daarvan - van openbare gesondheid en toetsing bevraagteken. Kennis is krag in hierdie pandemie.