Ons beplan om more die pad te vat na Alaska. Ons tydjie in Sturgis was fantasties.Dit was verseker die moeite werd om die moeite te doen en hierheen te kom. Die Black Hills in South Dakota is seker een van die VSA se mees bekendste landskappe. Dit word die Black Hills genoem want dis hoe die Indiane dit gedoop het, en is donker van kleur (amper swart) as jy dit sien vanaf die Ooste. Die Indiane het hierdie deel van die kontinent bewoon, voor die Europeers gekom het. Die res is geskiedenis wat ek nie so goed ken nie, maar as jy al die film "Dances with the Wolves" gesien het, sal jy so bietjie meer verstaan hoe dit was in daardie tye. Die terein en natuurskoon is presies soos in die film, asemrowend. Die Black Hills is ook die tuiste van die bekende Mt Rushmoore, waar die eerste 4 Amerikaanse presedente se gesigte uit 'n berg uitgekerf is. Vir die van julle wat die laaste Nicolas Cage Film gesien het, National Treasure, sal weet hoe dit lyk. Ons het egter besluit om nie die $10 te betaal en in te gaan by die monument nie, en net fotos geneem in die verbyry. Die Monument is indrukwekkend en besonders om te sien. Mt Rushmoore is so erg 'n Amerikaanse simbool soos die Statue of Liberty in New York. Dit simboliseer die geboorte van hulle land. Die Amerikaaners is baie patrioties en trots op hulle land, en dis mooi om te ervaar. Ons het donderdag besluit om 'n break te vat van die rally en so biejie rond te ry en die Black Hills te verken. Ons het vinnig besef dat dit nie moontlik is om 'n break van die rally te vat en in die Black Hills te bly nie. Die Sturgis rally is nie verniet die wereld se grootste rally nie. Die rally is nie net in Sturgis nie, elke dorp in die gebied het sy eie rally en oorals by die resturante en vulstasies langs die pad is net bikes. Die hoeveelheid bikes op die pad het ons egter nie te veel gehinder nie, aangesien ons dit ook rustig gevat het en die berge en natuur mooi bekyk het. Partykeer, veral deur die dorpe het ek die geleentheid gehad om te voel hoe dit moet wees om bike te ry en doof te wees. My BMW se klank word heeltemal uitgedoof deur die gedreun van die Harleys rondom my, ek kan net die vibrasie van die enjin voel en die ref counter se naald sien beweeg. Dit was ook in die dorpe, maar redelik iriterend toe ons deur die Custer State Park ry.
Een ou het selfs sy radio op bler gehad. Ek meen, dis nou alles cool en als, maar ek verkies stilte in 'n natuur reservaat. Die Bison het egter nie 'n probleem met die geraas gehad nie, en die trop wat ons verby gery het het rustig langs die pad gestaan en wei. Na ons deur die park was en Mt Rushmoore besoek het, het ons af gery na Crazy Horse Memorial. Soos die naam heet, is dit 'n monument wat toegewei is vir die Indiaan nasie van Amerika. Een van hulle bekendste leiers was 'n chief met die naam van Crazy Horse. Ek gaan julle egter nie 'n geskiedenis les gee oor hom en sy volgelinge nie. Vandaf die eerste sig van die Monument, het ons bekke het oopgehang en later deur die besoek was daar selfs trane in ons oe, die besoek was verseker 'n hoogtepunt en iets wat ons verseker sal onthou die res van ons lewens.
Die monument is 'n beeld van Crazy Horse op sy perd, wat uitgekerf word uit 'n graniet berg, soortgelyk aan Mt Rushmoore, maar baie groter. Ek kan jou nie in woorde mooi vertel hoe groot die ding is nie. Die imosinele deel is die verhaal is egter te doen met die man wat die monument begin het. Sy naam is Korczak Ziolkowski, hy het gehelp kerf aan Mt Rushmoore. Na hy ontslaan was van die Mt Rushmoore projek, het hy 'n brief gekry van 'n Indiaan Chief met die naam van Sitting Bear wat lees: "My fellow Indian Chiefs and I want the white man to know that the red man has heros also" Korczak het die uitnodiging aanvaar, 'n berg gekoop en 60 jaar gelede, man aleen begin kerf aan die berg. Dis nou wat ek noem toewyding en visie! Hy is oorlede in die laat 80's, maar sy vrou en 10 kinders het die projek hul eie gemaak en voort gegaan. Die publiek se donasies is die enigste finansiele ondersteuning wat hulle het om voort te gaan.
Die fasiliteite daar is fantasties met 'n museum van Indiaan klere drag, wapens en so aan. Ons het die aand gebly om die "Legends of the light" show te kyk. Stel jou voor jy het 'n berg 1.6km van jou af weg, en hulle projekteur 'n film daarteen, amper soos 'n 'drive-inn'. Wel, dis presies wat dit was, die beeld kwaliteit was so goed soos enige Nu Metro film, uit die boekke. Die rally, laat ek julle so bietjie meer vertel van die rally. Hulle reken daar kom so 500,000 bikers na die rally, so bietjie groter as die Buff of die Toyrun. Die bekendste uithangplek is in Sturgis se hoofstraat, maar dit voel maar dieselfde as Cristiana en Aliwal gedurende die Rhino of Buff, nie soveel meer bikes in die afgesperde gebied nie. Die verskil is egter, as jy na enige dorp in die gebied ry, sien en ervaar jy dieselfde, hoofstraat is toe en oorgeneem deur bikers. Met gevolg daarvan is die paaie tussen hierdie dorpe redelik vol van bikes. Die meerderheid van die besoekers is nie hier vir die party nie, hulle is hier om die pragtige paaie in die omgewing te ry, en 'n Sturgis T-hemp te koop. Party kom 'show' hulle pragtige motorfietse af, ander hul lyf. Die rally is redelik rustig in vergelyking met ons rallies by die huis, aangesien ons nog nie een 'burnout' op straat gesien het nie, maar blykbaar gaan dit wel rof in sekere kamp tereine. Daar is ook heelwat wedrenne soos Hilclimb, Moto-X, Flat track, Drags en alerande ander vermaak. Sturgis het ook hierdie jaar die 'Custom bike building World Championship' gehou. Ons het 100de pragtige bikes gesien van regoor die wereld. Die Black Hills kan maklik vergelyk raak met ons eie Oos Transvaal, pragtige historiese dorpe en lekker bike paaie om te ry. So stel jou voor die Paradise Rally in Graskop, met net so groot bymekaarkom in Haizyveiw, Witrivier, Sabie, Blyderivier, Lydenburg en Pelgrimsrus op dieselfde naweek. Stel jou voor almal ry cruisers en ry binne die spoedgrens, redelik beskaafd, dan het jy 'n goeie idee waaroor Sturgis gaan.
Wel, ons het nog nie die hele VSA deurkruis nie, maar sover is dit verseker die pragtigste 50 myl van die 5500km wat ons al hier gery het. Die pad loop in 'n kloof met berge en kranse links en regs van die pad. Maar die kranse is nie teenaan die pad nie, dis so entjie weg en op daardie stuk pad besef 'n mens net weereens dat dinge werklik groter is in die VSA. Hier is spasie om asem te haal, dis 'n ongelooflike gevoel om te beleef. Die park self was ook mooi, met baie natuurlike geysers en warm water bronne. Dit het baie gelyk soos die bronne wat ons by Pumakale in Turkye gesien het, wit rots poelle. Oorals waar ons stop langs die pad, kom gesels die mense met ons. Almal natuurlik baie vriendelik, veral die bikers wat op pad huis toe is vanaf die Sturgis rally. In die park kon ons egter nie slaapplek kry nie, want al die kamptereine was vol, so toe suiker ons maar aan en uit die park uit. Tussen die park en die staat Montana is daar 'n bekende pad............
Voor ek verder vertel oor die Alaskan Highway, moet ek julle eers terug neem na Wyoming in die VSA. Ek het julle laas vertel dat ons mos deur die Yellow Stone Park in Wyoming gery het, en die aand net voor die Beartooth bergpas gekamp het. Wel, die volgende dag het ons oor die Beartooth pas gery, die pad loop oor die 3300m bo seespeel en is pragtig. Bo op die pas gaan jy oor in Montana, die volgende Amerikaanse staat. Montana se slagspreek is 'Big Sky Country' en ja, dit is so. Die lug is skoon en mens kan vir kilometers ver sien. In die ooste is dit redelik plat, en die weste is dit bergagtig. Na die Beartooth pas het ons op die Intertsate snelweg geklim en aangestoot in die rigting van Alberta, Kanada. Een aand het ons weer sommer so van die pad af getrek en gekamp. Ons doen dit so af en toe om so bietjie geld te spaar, want party kamptereine is redelik duur ($30). Ons het iewers op 'n lekker kronkelende grondpad beland verby 'n spookdorp- museum (Garnet) wat destyds 'n myndorpie was. Amper soos Kolmanskop daar by Luderitz, die een is net in die berge en bos. Die GS was in sy element en weereens het ek besef hoekom mens so trip met 'n dubbel doel fiets moet aanpak en eerder die 'plastic' bikes vir die gewone breakfastruns by die huis moet los, want met 'n GS (of iets soortgelyk) het jy nie grense nie, jy kan ry en gaan net waar jy wil.