AD: Daar was iemand in P.E. wat daardie houtbeeldjies gemaak het , ons het een gekoop vir die huis, en dit het toe jare later goed aangesluit by die konsep van die nuwe CD wat ek opgeneem het. En toe die owerpriesters en skrifgeleerdes die wonderwerke sien wat Hy gedoen het, en die kinders wat in die tempel uitroep en sê: Hosanna vir die Seun van Dawid! was hulle verontwaardig Hy stel Homself aan hierdie gemeente voor as die Een wat dood was en lewendig geword het (Op. 2:8). Die digter skryf die hele PE-ervaring omtrent in dié slim klompie lyne. ‘n Mooi gedig, voorwaar. En later seg my prof vir my – dis darem ‘n goeie artikel daai! 🙂 Dit was inderdaad ook van die heel begin af ‘n belangrike prioriteit van die mense – soos Arnoldus Pannevis en S.J. du Toit – wat Afrikaans as ‘n standaardtaal wou vestig.