Rabbyn - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Rabbi Bid, deur Szymon Buchbinder
A Rabbi, is in die Judaïsme 'n godsdienstige leraar en in die moderne tyd die leier van 'n sinagoge. Die term is eerstens in Joodse bronne toegepas op die vroeë Talmudiese wysmense van die laat eerste en tweede eeu C.E.
Met die vernietiging van die Tempel van Jerusalem in 70 C.E., het die Joodse leraars van die wet van Moses, bekend as die Fariseërs, die tempelpriesters vervang as die primêre godsdienstige owerhede van die Judaïsme. Na aanleiding van hul tradisie, soos gekodifiseer in die Talmud, het die plaaslike sinagoge-leiers geleidelik die rol aanvaar wat later in die tyd as die rabbynse amp bekend sou staan.
Kwalifikasies vir rabbediese ordinasie verskil tussen die verskillende Joodse tradisies. Sommige groepe is nog steeds voorbehou Rabbi slegs vir die groot, erkende wyse manne, terwyl die meeste ander soorte Judaïsme die benaming vir enige geordende Joodse regsleer aangeneem het. In die moderne tyd het die rol van rabbyns dikwels gelyk soos die van die Protestantse predikante: as preekgangers, organiseerders, beraders en gemeenskapswoordvoerders, sowel as die tradisionele rol van leraars en vertolkers van die godsdienstige reg. Vroue is nou georden in Hervormings-, Heropbou- en die meeste konserwatiewe gemeenskappe, maar nie in Ortodokse of Hasidiese nie.
Die woord "Rabbi" is afgelei van die Hebreeuse wortelwoord רַב, RAV, wat in Bybelse Hebreeus beteken groot of onderskei. Sefardiese en Jemenitiese Jode spreek dit uit, ribbī, terwyl die moderne Israeliese uitspraak Rabbi is afgelei van die agtiende-eeuse Ashkenazic (Noord-Europese) tradisie. Ander variëteite van uitspraak is rəvī, RUBBI, en, in Jiddisj, rebbə.
Die regerings van die koninkryke van Israel en die Koninkryk van Juda was gebaseer op 'n stelsel van konings, profete en die priesters, en ook 'n raad van regsadviseurs, bekend as die Sanhedrin. Alhoewel die woord Sanhedrin kom uit die tydperk van die Griekse heerskappy oor die land Israel, was die lede van hierdie raad veronderstel om 'n ononderbroke lyn te verteenwoordig van die 70 ouderlinge wat deur Moses aangestel is om hom te help om verskillende regsake te besleg (Eksodus 18: 24-26). Daar word gewoonlik na hulle verwys as beoordelaars (Dayanim), nie rabbyne nie, maar dit is van hierdie instansie wat die rabbynse kantoor ontwikkel het.
Jesus onder die leraars. Die term "rabbyn" is moontlik eers in die eerste eeu C.E.
In die Tweede Tempelperiode, vanaf die einde van die Babiloniese ballingskap tot 70 C.E., het die Sanhedrin die gesag gehad om godsdienstige reg en soms ook die burgerlike reg te interpreteer, afhangend van die administrasie waaronder dit bedryf is. Gedurende die Romeinse periode het plaaslike sanhedrins soms ook as stadsrade gefunksioneer, benewens die Groot Sanhedrin in Jerusalem. Die partye van die Fariseërs en Sadduseërs veg vir oorheersing in die Sanhedrin, terwyl die Fariseërs benewens die bywoning van die Tempel die gewilde vroomheid benadruk het, terwyl hulle 'n konsep van 'n mondelinge Torah sowel as 'n geskrewe wet van Moses geleer het. Die Fariseërs sou uiteindelik die oorhand kry, en dit is volgens hul tradisie dat die rabbyne uiteindelik sou opkom.
Christelike bronne dui aan dat Jesus van Nasaret (Markus 9: 5, ens.) En ander Joodse leraars deur hulle volgelinge 'Rabbyn' genoem is.
Hulle hou van die ereplek by bankette en die belangrikste setels in die sinagoges; hulle is mal daaroor om op die markplekke gegroet te word en dat mans hulle 'Rabbi' noem. Maar u mag nie 'Rabbi' genoem word nie, want u het net een Meester en u is almal broers ... en u moet ook nie 'leraar' genoem word nie, want u het een Leermeester, die Christus. (Matteus 23: 6-10)
Selfs al is die titel van Rabbyn eers in gebruik geneem toe die Evangelies in die laat eerste eeu nC geskryf is, sou dit daarop dui dat die term teen die laat eerste eeu nC al 'n eretitel in normatiewe Joodse gemeenskappe was. Die Christelike herinnering aan die feit dat Jesus self 'Rabbyn' genoem word, is akkuraat, dan sou die titel in die eerste deel van die eerste eeu nC en miskien vroeër gebruik gewees het.
Met die vernietiging van die Tempel in Jerusalem het die Joodse priesterdom 'n uitgediende amp geword. Die fokus van wetenskaplike en geestelike leierskap onder die Joodse volk het dus feitlik geheel en al verskuif na die wyses van die Sanhedrin, wat in die stad Yavneh (Jamnia) herbou is. Hierdie vergadering is saamgestel deur die vroegste 'rabbis' soos ons hulle ken. Hierdie groep het begin met die formele ontwikkeling en verkenning van wat bekend gestaan ​​het as die mondelinge wet van die Judaïsme. Dit is uiteindelik binne die Mishnah, die Talmud en die daaropvolgende rabbynse wetenskap gekodeer, en dit vervaardig wat vandag bekend staan ​​as 'Rabbinical Judaism'. Intussen by die plaaslike op die vlak, het die sinagoge die tempel vervang as die primêre fokus van geestelike energie, wat die Talmudiese tradisie versterk het.
Wyse as rabbyne
Die eerste keer dat die woord 'Rabbyn' in Joodse bronne genoem word, is in die Mishnah, wat algemeen geag word om ongeveer 200 C.E. te word gekodeer, deur Rabba Judah Ha Nasi. In die Mishnah is die titel die eerste keer gebruik vir Gamaliel die ouderling (middel van die eerste eeu C.E.), sy seun Rabban Simeon en Rabban Johanan ben Zakkai, almal patriarge of presidente van die Sanhedrin. Daar word ook na baie van die ander Talmudiese wysiere verwys as Rabbi (die Palestynse vorm) of Rab (die Babiloniese vorm). Of die titel op 'n breër basis informeel gebruik is, is nie seker nie.
In die Middeleeue het Maimonides gesê dat elke gemeente verplig was om 'n prediker en geleerde aan te stel om die gemeenskap te vermaan en die Torah te onderrig, en die sosiale instelling wat hy beskryf, was die kiem van die moderne gemeentelike rabbinaat. In die vyftiende eeu in Sentraal-Europa het die gewoonte grootgeword van lisensiëringstudente met 'n diploma wat hulle geroep het om geroep te word Mori (my onderwyser). Dus was die kantoor, hoewel waarskynlik nie die titel nie, van "rabbi" teen hierdie tyd duidelik in plek.
'N Rabbyn word
Tradisioneel verwerf 'n man semicha (rabbynse ordinasie) na voltooiing van 'n moeilike leerprogram in die kodes van halakha (Joodse reg) en Responsa (skriftelike opinies deur regsgeleerdes). Die meeste Ortodokse rabbyne hou hierdie ordinasie en kwalifiseer hulle hoofsaaklik as leraars van die outentieke Joodse tradisie. Dit word soms 'n moreh hora'ah ("'n leermeester van beslissings"). N meer gevorderde vorm van semicha is Yadin yadin ("hy sal oordeel"). Dit stel die ontvanger in staat om onder andere verantwoordelikhede oor monetêre reg te beoordeel. Hy word aangespreek as 'n Dayan ( "Oordeel"). Min rabbi's verdien hierdie ordinasie. Baie Ortodokse rabbyne meen dat a beth din (die hof van die Joodse reg) moet bestaan ​​uit dayanim.
Sedert die koms van die Hervormde Judaïsme in die negentiende eeu, verskil die kwalifikasies, pligte en gesag van 'n rabbyn volgens die tipe Judaïsme wat die rabbyn beoefen.
'N Ortodokse rabbyn bestudeer die Talmud by sy mede-Jode.
Ortodokse rabbynse studente werk daaraan om kennis te bekom in Talmud, die vroeë en laat Middeleeuse kommentators en die Joodse reg. Hulle bestudeer gedeeltes van die gekodifiseerde Joodse wet en die belangrikste kommentaar daarop wat betrekking het op die daaglikse lewensvrae soos die hou van koser, sabbatswette, huwelik en egskeiding, en die wette van seksuele en gesinsuiwerheid. Ortodokse rabbyne studeer gewoonlik by toegewyde godsdienstige skole, bekend as yeshivas. Moderne Ortodokse rabbynse studente, soos aan die New Yorkse Yeshiva University, bestudeer enkele elemente van moderne teologie of filosofie, sowel as die klassieke rabbynse werke oor sulke onderwerpe.
Die toelatingsvereistes vir 'n Ortodokse ישיבה sluit 'n sterk agtergrond in die Joodse reg, liturgie, Talmudiese studie en gepaardgaande tale in (byvoorbeeld Hebreeus, Aramees en in sommige gevalle Jiddisj). Aangesien rabbiniese studies meestal voortvloei uit ander studie rakende yeshiva, is diegene wat 'n semicha Daar word gewoonlik nie van u verwag om 'n universiteitsopleiding te voltooi nie. Daar is enkele uitsonderings op hierdie reël, insluitend Yeshiva University, wat van alle rabbynse studente vereis om 'n voorgraadse graad te voltooi voordat hulle tot die program en 'n meestersgraad of gelykwaardige student voor die ordinasie begin.
Rabbyn Israel ben Eliezer (1698 - 1760) word beskou as die stigter van die Hasidiese Judaïsme.
Terwyl sommige Hasidiese yeshiwas amptenare verleen semicha ('ordinasie') vir studente wat 'n rabbyn wil word, neem die meeste van hierdie studente aan die Torah- of Talmud-studies deel, sonder die doel om 'n rabbyn te word. Die leergang vir verwerwing semicha aangesien rabbynse vir Hasidiese geleerdes dieselfde is as hierbo beskryf. Vroue word en kan nie 'rabbis' word in die Ortodokse Judaïsme nie, hetsy van die Hasidiese verskeidenheid of andersins.
Binne die Hasidiese wêreld word die posisies van geestelike leierskap dinasties oorgedra binne gevestigde gesinne, gewoonlik van vaders tot seuns. Die algemene gebruik van die titel 'Rabbyn' word soms deur Hasidim bespot, omdat hierdie term slegs vir groot wyses gereserveer is. Daarom wil Hasidim verkies om Hebreeuse name te gebruik vir rabbynse titels gebaseer op ouer tradisies. Dikwels die vlakte Reb vorm word gebruik, wat 'n verkorte vorm is van Rebbe 'n eerbiedige titel wat toegepas kan word op enige getroude Joodse man.
Rabbi Solomon Schechter, stigter van die konserwatiewe Judaïsme en voormalige president van die Joodse Teologiese Seminarium
Konserwatiewe Judaïsme, wat voortvloei uit 'n reaksie op die waargenome buitensporige liberale houding van die beweging van die Hervormde Judaïsme oor kwessies van die Joodse reg, is van mening dat 'n mens rabbynse ordinasie kan bekom na die voltooiing van 'n streng program in die kodes van die Joodse reg en Responsa in ooreenstemming met die Joodse tradisie. Dit spesifiseer die studie van: die Hebreeuse Bybel, die Mishna en Talmud, die Midrashiese literatuur, Joodse etiek en oorsprong, die kodes van die Joodse reg, die literatuur van die konserwatiewe Joodse tradisie en moderne Joodse werke oor teologie en filosofie.
Konserwatiewe Judaïsme het minder streng studievereistes vir Talmudiese studies in vergelyking met Ortodoksie, maar voeg bykomende vereistes vir rabbynse ordinasie: pastorale sorg en sielkunde, die historiese ontwikkeling van Judaïsme en akademiese Bybelse kritiek.
Toelatingsvereistes tot 'n konserwatiewe rabbynse studie behels 'n sterk agtergrond in die Joodse reg en liturgie, kennis van Hebreeus, vertroudheid met rabbynse literatuur, Talmud en die voltooiing van 'n voorgraadse universiteitsgraad. Rabbynse studente verwerf gewoonlik 'n sekulêre graad (bv. Meester in Hebreeuse letters) met graduering. Ordening word verleen aan die Ziegler School of Rabbinic Studies in Los Angeles, die Rabbinical School of the Jewish Theological Seminary in New York, die Schechter Institute for Jewish Studies in Jerusalem, die Jewish Theological Seminary van Boedapest en die Seminario Rabinico Latinoamericano in Buenos Aires, Argentinië.
Konserwatiewe seminare is nou besig om vroulike rabbyne te orden en vroulike kantore op te lei. Daar is egter steeds tradisionele konserwatiewe gemeentes wat hierdie beweging weerstaan.
Hervormings- en heropbouende Judaïsme
'N Hervormde Rabbyn en sy gemeente
Hervormings- en rekonstruksionistiese rabbynse leer minder Talmud en Joodse regstradisie as in Ortodokse of Konserwatiewe seminare. Daar word egter dikwels van hulle verwag om meer op ander gebiede soos sosiologie, kultuurstudies, moderne Joodse filosofie en pastorale sorg te studeer.
Die hervormings- en herkonstruksionistiese rabbynse seminare vereis dat studente 'n baccalaureusgraad verwerf voordat hulle die rabbyn binnegaan, sowel as 'n basiese kennis van Hebreeus het. Studies is verpligtend in pastorale sorg en sielkunde, die historiese ontwikkeling van Judaïsme en akademiese Bybelse kritiek. Daarbenewens is praktiese rabbynse ervaring, soos om een ​​naweek per maand by 'n klein gemeente as 'n student-rabbyn te werk of in 'n groter sinagoge as student-rabbyn te gaan inloer.
Die Seminaar van Hervormde Judaïsme is die Hebrew Union College-Jewish Institute of Religion. Dit het kampusse in Cincinnati, New York, Los Angeles en in Jerusalem. In die Verenigde Koninkryk onderhou die Hervormings- en liberale bewegings Leo Baeck College vir die opleiding van rabbyne. Die rabbynse kollege vir rekonstruksionistiese Judaïsme word die Reconstructist Rabbinical College genoem en is geleë in Wyncote, Pennsylvania, net buite Philadelphia.
In die hedendaagse Hervormings- en Heropbouende Judaïsme kan mans en vrouens rabbyns wees.
Die rol van die moderne rabbi
Negentiende-eeuse Duitse Jode op die sabbat
In die negentiende eeuse Duitsland en die Verenigde State is die pligte van die rabbi toenemend beïnvloed deur die pligte van die Protestantse Christelike Minister. Preke, pastorale berading en die verteenwoordiging van die gemeenskap aan die buitewêreld het in toenemende mate toegeneem. Nie-Ortodokse rabbyns bestee nou op 'n daaglikse sakegrondslag meer tyd aan hierdie tradisioneel nie-rabbynse funksies as aan die onderrig of beantwoording van vrae oor die Joodse reg en filosofie. Binne die moderne Ortodokse gemeenskap het rabbyne steeds hoofsaaklik te doen met die onderrig en vrae van die Joodse reg, maar hulle doen toenemend dieselfde pastorale funksies. Ortodokse Judaïsme se Nasionale Raad van Jong Israel en die Rabbynical Council of America van Moderne Ortodokse Judaïsme het aanvullende pastorale opleidingsprogramme vir hul rabbyns opgestel.
Tradisioneel was rabbi's nog nooit 'n tussenganger tussen God en mens nie. Hulle funksioneer ook nie as priesters nie, aangesien die rol ten minste tydelik verouderd geword het sedert die vernietiging van die Tempel van Jerusalem. Met die uitsondering van kennis en, hopelik, wysheid, word dit nie as spesiale kragte of vermoëns beskou nie. Alle rituele in die Judaïsme kan deur enige Jood van ouderdom uitgevoer word, behalwe dat sekere funksies gereserveer is vir mans en vrouens.
In 'n ironiese wending vereis die sekulêre stelsel in die meeste state dat 'n Joodse troue deur 'n geordende rabbi uitgevoer moet word om wettiglik erken te word, al is daar nie 'n vereiste in die Joodse wet nie. Met ander woorde, die sekulêre stelsel beskou Rabbyns as die Joodse ekwivalent aan Katolieke priesters of Protestantse ministers, hoewel dit nie godsdienstige ekwivalente is nie.
Histories en tot hede hou die erkenning van 'n rabbyn verband met die persepsie van 'n gemeenskap oor die bekwaamheid van die rabbyn om die Joodse wet te interpreteer en as leraar op te tree in die sentrale aangeleenthede binne die Jodendom. Meer breedweg praat dit ook van 'n waardige opvolger van 'n heilige nalatenskap.
'N Dispuut tussen twee Duitse Talmudiese geleerdes
Gevolglik was daar al hoe meer of minder geskille oor die wettigheid en gesag van die rabbynse. As 'n praktiese saak, is gemeenskappe en individue gewoonlik geneig om die gesag van die rabbi wat hulle as hul leier gekies het, te volg oor kwessies van die Joodse reg. Hulle sal miskien erken dat ander rabbyns elders dieselfde gesag het, maar as hulle besluite en opinies vir hulle belangrik het, sal hulle deur hul eie rabbyn werk.
Die verdeeldheid tussen die verskillende takke binne die Judaïsme kom sterk na vore in die vraag of rabbyne van een beweging die legitimiteit en / of gesag van rabbyns in 'n ander erken. Rabbyns binne Ortodoksie, en in 'n mindere mate binne die konserwatiewe Judaïsme, is huiwerig om die gesag van ander rabbyne te aanvaar halakhic standaarde is nie so streng soos hul eie nie. In sommige gevalle lei dit tot die regmatige verwerping van die legitimiteit van ander rabbyne; in ander, kan die meer toegewyde rabbi erken word as 'n geestelike leier van 'n bepaalde gemeenskap, maar word hy nie as 'n geloofwaardige gesag oor die Joodse wet aanvaar nie.
Die Ortodokse rabbynse organisasie verwerp die geldigheid van konserwatiewe, hervormende en heropbouende rabbyns op grond daarvan dat hierdie leerstellings in stryd is met die tradisionele Joodse beginsels.
Konserwatiewe rabbis aanvaar die legitimiteit van Ortodokse rabbyns, hoewel hulle dikwels verouderd is oor Ortodokse posisies. Aan die ander kant is hulle geneig om die menings van die hervorming of die heropbouende rabbynse as te sag oor sake van die Joodse wetgewing en tradisie te verwerp, maar hulle aanvaar die legitimiteit van hierdie godsdienstige leierskap van hierdie rabbyns.
Hervormings- en rekonstruksionistiese rabbyns aanvaar die legitimiteit van ander leiers van die rabbyns in hul eie gemeenskappe, maar verwerp hul siening oor die Joodse reg, wat gesien word as 'n ontwikkelende tradisie, waarvan baie aspekte nie meer van toepassing is nie.
Hierdie debatte veroorsaak groot probleme rakende die erkenning van Joodse huwelike, bekerings en ander lewensbesluite wat deur die Joodse wetgewing aangeraak word. Ortodokse rabbyne erken nie huwelike en bekerings deur nie-Ortodokse rabbyne nie. Terwyl die meeste konserwatiewe rabbynse huwelike en bekerings vir hervorming en heropbouers erken, is daar sommige wat dit nie doen nie. Laastens erken die Noord-Amerikaanse hervormings- en rekonstruksionistiese bewegings patrilinealiteit as 'n geldige aanspraak op Judaïsme, terwyl Konserwatiewe en Ortodokse die standpunt in die Talmud handhaaf dat 'n mens slegs 'n Jood kan wees as 'n Joodse moeder gebore word of hulle formeel tot die Judaïsme bekeer. Die staat Israel, waarin Ortodokse Jode 'n belangrike politieke party beheer, erken slegs die wettigheid van Ortodokse rabbis.
Vroue as rabbis
In die Joodse tradisie was dit die jarelange praktyk dat slegs mans rabbijnen word. Hierdie praktyk word tot vandag toe voortgesit binne die Ortodokse gemeenskap. Sedert die vyftigerjare het die nie-Ortodokse organisasies, waaronder die Hervormings-, Heropbou- en Konserwatiewe bewegings, geleidelik begin toeken semicha aan vroue op gelyke basis met mans. Daar is deesdae honderde vroue wat amptelike ordinasie as rabbyns hou, insluitend baie wat groot gemeentes lei.
Die kwessie om vroue toe te laat om rabbis te word, word nie aktief onder die Ortodokse gemeenskap bespreek nie, hoewel daar wyd ooreengekom is dat vroue dikwels oor sake van die Joodse godsdienswetgewing geraadpleeg kan word. Verskeie pogings aan die gang is binne die moderne Ortodokse gemeenskappe om gekwalifiseerde vroue in te sluit by aktiwiteite wat tradisioneel tot rabbyne beperk is. Daar was ook berigte dat 'n klein aantal Ortodokse ouens nie-amptelik toegestaan ​​is semicha vir vroue, maar die heersende konsensus onder Ortodokse leiers en 'n klein aantal konserwatiewe gemeenskappe is dat dit nie geskik is vir vroue om rabbi's te word nie.
Boccaccini, Gabriele. Wortels van Rabbynse Judaïsme. William B. Eerdmans Pub., 2001. ISBN 0802843611
Bowker, John. Jesus en die Fariseërs. Cambridge University Press, 1973. ISBN 9780521200554
Cohen, Shaye J.D. Van die Makkabeërs tot die Mishnah. Westminster: John Knox Press, 1988. ISBN 0664250173
Nadell, Pamela Susan. Vroue wat Rabbis sou wees; A History of Women's Ordination, 1889-1985. Beacon Press, 1999. ISBN 978-0807036495
Neusner, Jacob. Die verstaan ​​van Rabbynse Judaïsme, van Talmudic tot Modern Times. New York: Ktav Pub. Huis, 1974. ISBN 9780870682384
Akademie vir Joodse Godsdiens (nie-denominasionele kweekskool). ajrsem.org.
Hebrew Union College - Joodse Instituut vir Godsdiens (Hervormingseminarium). huc.edu.
Hebreeuse Kollege - Die Rabbinical School aan die Hebreeuse Kollege (Transdenominasionele seminaar). hebrewcollege.edu.
Die Rekonstruksionistiese Rabbynical College
Yeshiva Universiteit (Centrist-Modern Orthodox Seminary). yu.edu.
Yeshivat Chovevei Torah (Liberaal-Moderne Ortodokse Seminarium). www.yctorah.org.
Kyk die video: Rabbi YY Jacobson: Can I Ever Make Peace with Myself? - Women's Vayishlach Class (Junie 2020).