Lesersbrief: Ons tyd is veels te kortKallie du Plessis. Foto: Verskaf. Kallie du Plessis van Vanderbijlpark skryf: “Die loon wat die sonde gee, is die dood; die genadegawe wat God gee, is die ewige lewe in Christus Jesus ons Here.” (Rom 6:23) Male sonder tal het hierdie vers al in my gedagtes opgekom as ek wonder oor die sin van ons lewe op hierdie aarde. Ons kan sekerlik nie vir ewig lewe hier op aarde nie, maar om te moet groet, is bitter swaar. My eie pa se stryd om hier te laat los en oor te gaan na die ewige lewe het ŉ onuitwisbare indruk op my gelaat. Die stoflike liggaam wat ŉ mens in die steek laat, maar die brein wat weet wat wag en die angs en onsekerheid wat daarmee saamgaan. Jy wat daar staan, met ŉ hart wat wil oopbars van smart en honderdduisend keer bid dat hy gespaar bly en die suster in die gang se woorde wat tot hierdie dag jou wêreld in stukke laat spat: “Julle moet kom help, hierdie man is besig om te sterf!” Oor en oor flits sy laaste woorde deur my gedagtes: “Kallie, ek het ŉ predikant nodig, dringend.” En terwyl die suster se woorde deur die gang eggo, wonder ek stom van pyn: “Hoor hy haar?” Hier in die wintermaande, wanneer ek toenemend meer en meer my aardse stoflikheid besef, leef ek so na aan die aarde, sien ek die prag van die natuur meer intens raak, besef al hoe meer met ŉ sekerheid, hierdie verblyf is maar net tydelik. Soos PG du Plessis onlangs in ŉ onderhoud gesê het: “Ek gaan vrek en net my gene gaan voortleef”, maar sy nalatenskap is veel groter as dit, sy boeke sal vir tyd en ewigheid daar wees om ons te herinner aan watter groot man hy was. Maar ek en jy, wat gaan ons nalaat, waaraan sal ons onthou word? Ons gene sal sekerlik ook voortleef deur ons nageslagte, maar soos die grassade daarbuite nou voor die wind buig en more is hulle weg, so gaan dit ook met die mens. Hoekom dan oor hierdie dinge dink en peins? Want ons gaan hierdie weg net een keer langs, ons moet elke dag voluit leef, die wintersonnetjie en die blou lug waardeer en koester, ons kleinkinders vasdruk en saam bal skop en met oorgawe lief hê. Te kort, te kort is hierdie voorreg van lewe, want as jy sterk is, haal jy dalk sewentig en baie sterk tagtig, maar dit is maar ŉ asemteug, net ŉ wyle wat ons hier vertoef. Daarom moet ons hoop en glo, anderkant ons aardse verblyf, is daar ŉ lewe. Dit is immers God se boodskap aan ons.