Misdaad | Boendoe se blog argief
Posts Tagged 'Misdaad
'n Brose lewe
Tags: Misdaad, Suid-Afrika
16 Julie 2009
Gisteroggend 4h00 het drie mans probeer inbreek . Ek gee nie om oor aardse goed nie. As ek net geweet het hulle sal vat wat hulle wil hê en loop, sou ek nie so uitgefreak gewees het nie. Maar voor my heilige siel weet ek dat drie mans nie met net 'n tv en dvd-speler gelukkig sou wees nie. Ek lees immers Die Beeld. Daar is mag in getalle. Hoekom sal mens mag wil hê? Hulp om die tv te dra?
Toe ek verlede jaar 'n inbreker in die huis betrap het, het hy groter as ek geskrik. Sou drie so groot geskrik het? Partykeer wens ek dat ek tog nou maar in 'n geweerloop of mes kan vaskyk. Dalk sal dit beter wees om dit te ervaar, te baklei, en te wen – of verloor. Hierdie vrees vir 'n onbekende scenario verlam my. Maar dis stupid.
Dis my plig om my kinders te beskerm. Ek moet kyk dat geen wapens ooit op my kinders gerig word nie. Dat my dogter nie verkrag word nie.
Vader, dit voel net al moeiliker om reg te kry.
Gooi weg die sleutels
Ek lees nou net hierdie berig in die Beeld. 'n Pa skiet twee rowers met hul eie vuurwapen dood. Knap gedaan, mnr. Sankar. Na nóg 'n slapelose, vreesvolle nag, is ek behoorlik gatvol. Dit moet die toppunt van genoegdoening wees: om die drol wat dit durf waag om jou huis te betree, met sy eie wapen dood te skiet. Daardie wapen sou heel waarskynlik, as dinge nie anders verloop het nie, die dood van jou en jou vrou en jou kind beteken het.
Maar wat my behoorlik briesend het, is die polisiewoordvoerder, Kaptein Rhalidzhivda, wat die publiek maan om seker te maak dat hul hekke en deure ten alle tye gesluit is. Ek kan hom seker nie verkwalik nie, dis hoe die lewe vandag is, maar dit onderstreep net weer die feit dat ons, wetsgehoorsame burgers, donnerse gevangenes is in hierdie land. Daar is nie 'n waarskuwing gerig aan misdadigers dat hulle nie by mense se hekke en deure moet inloop nie. Nee, hulle run die show mos. Die oorlog teen misdaad het ons verloor. Dis wat ek hierin lees.
Tags: Donker, Misdaad, Suid-Afrika
Gisteraand, nadat die klein Diktator droomland toe is, sit ek oudergewoonte en speel op die laptop. Dis later na middernag. Op 'n stadium begin ek skielik kriewelrig voel. En dit was skielik. Die een oomblik het alles nog honkey dorey gevoel, die volgende oomblik was ek erg onrustig.
Ek staan toe op en maak weer dubbeld seker dat alle vensters toe is, en alle deure gesluit. Ek sit later die ligte ook af, want ek begin baie weerloos in die eetkamer se lig voel. Dit was seker 3h00 toe ek uiteindelik bed toe is. Maar die slaap wil nie kom nie. Ek rol rond en hou die gordyne dop vir 'skaduwees'. Op 'n stadium hoor ek 'n vrou gil, en ek gaan uit op die balkon om te sien wat aangaan. Maar niks beweeg nie. Geen verdere geluide nie. Later raak ek tog aan die slaap.
Ek het die alarm vir 6h00 gestel sodat ek Bruce kon wakkermaak met 'n koppie koffie. Dit reën buite en ek klim saam met hom onder sy duvet terwyl ons koffie drink. Ek vertel hom van my vrese van die nag. Toe hy opstaan om reg te maak vir skool, gaan klim ek terug in die bed. 'n Rukkie later kom hy weer in en fluister in my oor: "Hulle het gisteraand by die buurman ingebreek."
Die eenvoudigheid van hul plan maak my yskoud. Hulle het ons munisipale vullisdrom tot teenaan die buurman se muur gestoot en by 'n klein venstertjie ingeklim. Toe die buurman wakker word waar hy in die sitkamer geslaap het, het die 'kuiergas' by hom gestaan. Toe hy agterkom die buurman is wakker, het hy met die trappe opgehardloop na die hoofslaapkamer waar die skuifdeur reeds oopgestaan het as 'n wegkom-roete. Hy het van die balkon afgespring en weggehardloop.
In my ma se kompleks is die huise beveilig soos forte. Nogtans het hulle oor die naweek by 'n huis ingebreek – deur die enigste (klein) badkamervenstertjie wat nie diefwering op het nie. Dit lyk my as hulle wil in, sal hulle inkom.
As ek die moed kan bymekaar skraap, wil ek die mense in my omgewing nader en vra of ons nie 'n soort van 'patrollie-diens' kan begin nie. Ons lewe so geïsoleerd, elkeen in ons eie klein tronk, maar ek dink dis tyd dat ons vir mekaar moet uitkyk. Jy kan nie net meer in die aand in jou bed klim en dink alles gaan oukei wees nie. Dit gaan dalk nie wees nie. Ons moet meer saamstaan, meer paraat wees, ophou om sagte teikens te wees. En ek gaan van nou af ag slaan op my koue rillings.