Gedig: Die tafels van vermenigvuldigingArgieffoto. (Foto: Sabine van Erp/Pixabay) Abraham Fouché (1889 – 1982) Nou eers het ek die les geleer dat die lewe maar ‘n som is en dat ons antwoorde daarop maar almal ewe dom is. Die Tafels van Vermenigvuldiging was my steeds ongenadig, na ‘n lewelank van eet en drink, bly ek nog onversadig. Saai tot in die triljoenste mag, die oes bly ewe skamel: plusminus ‘n klein handvol as is al wat ons insamel. My rykdom nou, ‘n druppel reën wat in ‘n kappertjie gekelk is, met glans wat voortleef in die gees ná kleur en fleur verwelk is.