In Die burg van hertog Bloubaard (2000) gebruik H.J. Pieterse die Bloubaard-legende as ‘n uitgebreide metafoor sodat verskillende aspekte van inhoude van die verhaal in die bundel metafories ontgin word (vergelyk Du Plooy, 2009). Om die dood ekshibisionisties te verbeeld, is niks nuut nie. ‘n Mens dink byvoorbeeld aan die bekende skildery, Die anatomieles van dr Nicolaes Tulp (1632) van Rembrandt van Rijn. Hulle word bemoedig om tydens die vurige vervolging getrou te bly, geen kompromie met die onderdrukkers te maak nie en as oorwinnaars te sterf indien hulle met die dood gekonfronteer sou word (Op. 2:10). In ŉ bundel waar rym ŉ absoluut bepalende rol speel, demonstreer dit by uitstek die prosodiese vermoëns van die digter. ŉ Ondernemende student kan met veel vrug die kamermusiekmiddele van die digkuns (rym, ritme, alliterasie, assonansie, musikaliteit oor die algemeen) in sy oeuvre ondersoek – Myburg is ŉ meester hiervan (soos Cecile Cilliers ook indertyd in ŉ resensie uitgewys het).