Afskeid en Vertrek | SkalkSkryf
« Venice By Night
September 3, 2014 deur Louwie Laaste dae in Munich.
Vreemd hoe vining die dae verby gaan as jy met vakansie is. Nog vreemder en ontstellender is die pas waarteen jou bankrekening leegloop as jy uit ´n piesangrepubliek in Europa rondhang. Teen amper R15 vir een Euro slaan die prys van ´n koppie koffie elke keer jou asem weg en dan is alkohol die enigste ding wat jou senuwees weer kan kalmeer. En alkohol is eers duur!
Die weer het die hele tyd fantasties saamgespeel. Sonskyn was dit van dag een af. Selfs dodelik warm sonskyn. Ons dae is nou rustiger. Ons ry met die trem stad toe, gaan drink koffie of bier en doen my gunsteling aktiwiteit; ons kyk mense. Straatmusikante sing vir ons. Bedelaars bedel bedees van ons. Vriendelike mense glimlag vir ons, en onvriendelike mense gluur ons aan. Daar is maer mense, vet mense, mooi mense en ook vreemde karakters soos die netjiese bedelaar vrou wat met ´n braaitang in rommelsakke rondkrap en afval kos en ander “skatte” so herwin. Sy wil nie haar hande vuil maak nie, daarom die braaitang.
Die ou Meesters by die kunsmuseum is gegroet en al wat nou oorbly op die vooraand van ons vertrek terug huis toe, is ´n baldadige besoek aan daardie beroemdste van beroemde drinkplekke, die Hofbräuhaus. Gebou in 1589 en tradisioneel die eksklusiewe brouery en drinkplek van die konings. (Een van die donners het op ´n kol selfs alle ander brouerye verbied om dieselfde soort bier te brou as Hofbrauhaus). Later, toe die konings nie meer konings was nie, is die drinkplek oopgestel aan die gepeupel.
En toe gaan besoek hierdie gepeupel ook die plek as afskeid aan Mϋnchen en sy Germane. En wat ´n afskeid was dit nie! Jy sit by lang hout tafels op lang hout banke saam met vreemdelinge wat vreemde tale praat, en jy lag en gesels later, as die bier begin saam gesels, land en sand met hulle al verstaan niemand wat die ander ou sê nie. Ons eet reuse pretzels en drink moerse kanne bier. Die lawaai is oorverdowend, jy kan jouself skaars hoor dink. Die opwinding is aansteeklik en die Germane vol bier is vir ´n verandering heel vriendelik. Mense sing sporadies en klap hande op maat van die Umpha orkes wat skaars bo die geraas hoorbaar is. Langs ons moedig jong manne mekaar luidkeels aan om ´n beker bier te “down”.
Hier het Lenin bier gedrink, het Wolfgang Amadeus Mozart soms inspirasie (en krag) vir sy komposiesies gevind, en het Hitler sy diabolise planne kom beraam, al het hy nie gedrink, gerook of vleis ge-eët nie. Selfs JF Kennedy het sy dors hier kom les, net soos die meer as 4 miljoen toeriste wat jaarliks hierheen kom om dieselfde te doen. Dit was egetr nie hier waar hy verkondig het dat hy ´n trotse worsbroodjie is nie! Dit was in Berlyn waar hy ´n gat van himself loop maak het, as ek reg onthou.
In 1919 was dit die Kommuniste se hoof(knoei)kantoor (en hulle kon glo suip die spul kommies!). Van 1920 af vergader Hitler en sy Nasionale Sosialistiese Party gereeld hier na hy tot leier van die party verkies is. Voor dit is hy mos uit die party geskors (miskien juis omdat hy nie gedrink, gerook of vleis ge-eët het nie?), maar toe kom hulle agter dat die ou klein mannetjie met die groot bek en oratoriese vermoëns eintlik die party aan die gang hou, en toe moet hulle hom vra om terug te kom. En hy sê ja hy sal, mits hy die partyleier word. Die res is geskiedenis (waarvan die hele wêreld behalwe die studente van Potchefstroom weet.)
Hitler se vergadersaal
Vannaand skreeu niemand egter “Heil Hitler” en gee daai beroemde saluut, of skreeu “Sieg Heil” nie, wel, nie hier nie. Dalk tog in Potch? Die enigste saluut is wanneer daardie reuse bekers bier die lug in gehou word as gebaar van solidariteit met alle bierdrinkers oor die hele aardbol heen . Die manne en vroue van Bavaria drink hulle bier entoesiasties asof Hitler nooit gebeur het nie (of is dit juis omdat Hitler gebeur het dat hulle so baie drink?). Laatnag ry ons met die trem huis toe. Ons slaap die slaap van gesoute bierdrinkers, eet ´n heerlike ontbyt die volgende oggend, en gaan drink tee in die ewe beroemde (vir sommige dalk “onheilige”) Englischer Garten voor ons lughawe toe moet vertrek.
Die naam Englischer Garten het niks met die Engelsmanne te doen nie, behalwe dat die uitleg veronderstel is om te lyk soos ´n Engelse tuin van rondom 1700. Hierdie een is uitgelê in 1789, hoofsaaklik om soldate besig te hou toe die Germane op daardie oomblik niemand gehad het om teen oorlog te maak nie.
Is ´n fantastiese tuin wat 3.7 km lank is en 370 hektaar beslaan. Dit is pratig bebos met grasland ooptes, ´n groot dam en die Isar rivier wat daar deur loop. Onheilig vir sommige omdat die Schönveldwiese gedeelte nie net op sigself ´n skone piekniek area is nie, maar omdat dit in 1960 tot vrye nudiste gebied verklaar is. En behalwe vir die kaalgat vermaak (afstootlik sondig, hoor ek Ouma brom) is daar ook nog die Monoteros, ´n pragtige tempel met ´n koper koepel ter ere van Apollo, sowel as ´n Chinesischer Turm, of dan Pagoda met ´n baie gewilde biertuin. Op die ander punt is daar ook nog ´n Japanisches Teehaus waar gereeld Japanese teeseremonies gehou word. Alles volksvreemde goed wat outannies die bloue ritteltits gee.
Ons wandel deur die tuin, drink bier en hoop om ´n kaal meisie of twee te sien, maar dit is onweer en daar is geen naakte siel in sig nie. Ons wandel verder en drink Earl Grey tee en eet vir laas egte Duitse kos.
Toe is dit tyd vir afskeid en vertrek. Die tasse is gepak en die BMW staan en wag om ons lughawe toe te vat. Afskeid is swaar. Party van ons huil so ´n bietjie, maar die geharwar van inboek by die lughawe trek die aandag so ´n effens af. Ons waai vir laas oor die koppe van mede reisigers vir mekaar en pik ´n traan. Toe gaan sit ons en wag vir die groot Voël om ons huis toe te vat.
Dit was ´n fantastiese ondervinding en ons kan Cobie en Johan nie genoeg bedank vir die geleentheid om daar by hulle te kon kuier nie. Baie, baie dankie aan Cobie wat ons bederf het, en Johan wat tyd by die werk afgevat het om ons rond te karwei deur Munich se strate, oor die grens na lieflike Verona en magiese Venisië in Italië en Saltzburg in Oostenryk. Hierdie is ´n vakansie wat ons nooit sal vergeet nie (behalwe as Altzheimer dalk eendag deur ons koppies kom toer en so ons pret bederf!) Eendag as ons die Lotto wen, gaan kuier ons saam met julle in Holland, Spanje en Frankryk, en dalk sommer Rusland ook, en ons betaal. Belowe. Dit was baie LEKKER (spesiaal vir jou Cobie!!) om saam met julle die wêreld te verken.
Toe vlieg ons. En toe sit ons op Dubai se lughawe vir tien ure en wag vir die volgende vlug terug huis toe. Dit is ´n mooi, moderne lughawe, maar nie vriendelik met jou lyf as jy 10 ure daar moet oorstaan nie. Dit was bepaald die langste en ongemaklikste 10 ure wat ek al ooit beleef het. Maar selfs dit kan nie ons Germaanse avontuur bederf nie. Ons was daar. Ons het amper 2000 fotos en ´n blou keps met Saltzburg/Austria daarop geskryf om dit te bewys.
Posted in Louwie | Tagged Cobie en Johan, Duitsland, Englischer Garten, Europa, Hofbrauhaus, Italië, Vakansie, Venisië | 2 Kommentaar	2 Responses
op September 3, 2014 at 10:58 nm seegogga
klink of julle ‘n wonderlik vakansie gehad het1 En Duitsland is baie mooi ne!
op September 4, 2014 at 9:45 vm Louwie
Ja Seegogga, dit was heerlik. Dis so `n mooi plek met soveel om te sien. Sal weer moet gaan. Ons wil nog ander dele van Europa ook gaan sien.