Algiers gevang - Inligting
Algiers gevang - Geskiedenis
Die Algeriërs het die Franse ambassadeur in 1827 beledig en gedreig om die Franse handelsregte in Algerië terug te trek. Die Franse reageer deur 'n uiteensetting op te stel teen Algerië wat dit in Julie 1830 in beslag neem.
Die skokkende geskiedenis van slawerny van 1,5 miljoen blanke Europeërs in die 16de eeu in Noord -Afrika
Bridget Boakye is 'n skrywer, aktivis en entrepreneur in Accra, Ghana. Sy is grootgemaak in Ghana en die VSA, en is veral geïnteresseerd in kwessies wat put uit die ervarings, insigte en waardes van sowel Afrika as die Afrikaanse diaspora. Sy is tans 'n Amplify Africa -genoot en lid van die Global Shapers Accra Hub. U kan haar op Instagram vind by @boakyeb
Einde verlede jaar het die BBC berig dat historici 'n veldtog begin het om bewustheid te skep oor die Barbary -seerowers van Noord -Afrika. Hierdie seerowers, ook bekend as die Barbary corsairs, het honderde duisende mense uit die kusgemeenskappe van Brittanje van die 16de tot die 19de eeu gevange geneem en in slawerny verkoop in Noord -Afrika, waar baie die res van hul lewens deurgebring het.
Die slawehandel van Barbary, wat plaasgevind het op dieselfde tyd as die Trans-Atlantiese slawehandel waar swart Afrikane van Afrika na die Amerikas gestuur is, was 'n besonder omstrede onderwerp en het woedende debat gelewer oor slawerny, rassisme en godsdiensvrae .
Die Slag van Algiers
Die Slag van Algiers, Italiaans La battaglia di Algeri, Italiaans-Algerynse oorlogsfilm, wat in 1966 vrygestel is, dit is die handtekening van regisseur Gillo Pontecorvo en 'n bekroonde eksperiment in cinéma vérité.
Die visueel treffende film dokumenteer die Algerynse opstand teen die Franse in 1954–62, met die fokus op die gebeure van 1956–57. Nadat Ali La Pointe (gespeel deur die eerste keer akteur Brahim Hadjadj) gewerf is om by die National Liberation Front (FLN) aan te sluit, raak 'n guerrillagroep onder leiding van Saari Kader (gespeel deur die werklike FLN-bevelvoerder Saadi Yacef) aktief betrokke by sy gewapende opstand teen die Franse koloniale moondhede in Algiers. Beide kante word in 'n langdurige konflik getrek, aangesien gewelddadige aanvalle en daaropvolgende weerwraakaktiwiteite maande lank voortduur. Uiteindelik slaag die Franse kolonel Mathieu (Jean Martin) daarin om die FLN metodies af te breek, aangesien Kader en ander leiers gevange geneem word en La Pointe vermoor word. Drie jaar later breek 'n hernieude opstand egter uit, en Algerië wen uiteindelik sy onafhanklikheid in 1962.
Die uitstekende vertoning van filmprente in filmstyl het baie kykers laat glo dat Pontecorvo filmmateriaal van die werklike opstand gebruik het. Trouens, elke raam is deur Pontecorvo geskiet met 'n 16 mm-kamera. Sommige kritici veroordeel deels weens die bekende Marxistiese neigings van Pontecorvo Die Slag van Algiers as anti-Franse propaganda, en dit is eers in 1971 in Frankryk gewys. Baie ander het Pontecorvo se uitbeelding van die brutaliteit van die geveg egter waarneembaar en egalig gevind. Vir dekades na die vrystelling daarvan, is die film bestudeer deur sowel nasionale militêre as revolusionêre faksies regoor die wêreld.
Kuns en lewe. Saadi Yacef (regs) was 'n werklike leier van die FLN. Foto: Kobal
Saadi Yacef speel 'n gefiksionaliseerde FLN -leier, Jafar. Yacef, wat die memoires geskryf het waarop die film gebaseer is, was 'n werklike leier van die FLN, en is steeds 'n senator in die Algerynse parlement. Intussen speel die Franse akteur Jean Martin 'n fiksie-kolonel Philippe Mathieu, gebaseer op 'n samestelling van werklike kolonels, waaronder Marcel Bigeard, en bevat elemente van genl Jacques Massu en maj Paul Aussaresses. Net soos die beamptes, het Martin werklik in die Franse verset en in Indochina geveg. Die filmmakers het die plig verby gegaan-Reel-geskiedenis sou nie verwag dat die vervaardigers van, byvoorbeeld, Gladiator 'n groep werklike veterane sou saamstel nie. Tog word dit nie veel meer outentiek as dit nie.
Die Geallieerdes beplan 'n Anglo-Amerikaanse inval in Frans-Noord-Afrika/Magreb-Marokko, Algerië en Tunisië, nominaal in die hande van die Franse Vichy-regering. Met die Britse magte wat uit Egipte gevorder het, sou dit uiteindelik moontlik wees dat die Geallieerdes 'n knypoperasie teen die as -magte in Noord -Afrika kon uitvoer. Die Vichy French het ongeveer 125 000 soldate in die gebiede sowel as kusartillerie, 210 operasionele, maar verouderde tenks en ongeveer 500 vliegtuie gehad, waarvan die helfte Dewoitine D.520-vegters was-gelykstaande aan baie Britse en Amerikaanse vegters.  Hierdie magte het 60 000 troepe in Marokko, 15 000 in Tunisië en 50 000 in Algerië, met kusartillerie, en 'n klein aantal tenks en vliegtuie ingesluit.  Boonop was daar ongeveer 10 oorlogskepe en 11 duikbote in Casablanca.
Politieke situasie op die grond Redigeer
Die Geallieerdes het geglo dat die Franse Vichy -magte nie sou veg nie, deels as gevolg van inligting wat deur die Amerikaanse konsul Robert Daniel Murphy in Algiers verskaf is. Die Franse was voormalige lede van die Geallieerdes en die Amerikaanse troepe het opdrag gekry om nie te vuur nie, tensy op hulle afgevuur is.  Hulle het egter die vermoede dat die Franse vloot Vichy 'n wrok sou dra oor die optrede van die Britte in Junie 1940 om te voorkom dat die Franse skepe die aanval op die Franse vloot in die hawe by Mers-el-Kébir neem, naby Oran, het byna 1300 Franse matrose doodgemaak. 'N Evaluering van die simpatie van die Franse magte in Noord -Afrika was noodsaaklik, en planne is gemaak om hul samewerking te verseker, eerder as om weerstand te bied. Duitse steun vir die Vichy -Franse het in die vorm van lugsteun gekom. Verskeie Luftwaffe bomwerpervleuels het aanvalle teen skeepvaart onderneem teen geallieerde hawens in Algiers en langs die Noord-Afrikaanse kus.
Operasionele opdrag Edit
Generaal Dwight D. Eisenhower het die bevel oor die operasie gekry, en hy het sy hoofkwartier in Gibraltar opgerig. Die geallieerde vlootbevelvoerder van die ekspedisiemag was admiraal sir Andrew Cunningham, sy adjunk was onder-admiraal sir Bertram Ramsay, wat die amfibiese landings beplan het. [ aanhaling nodig ]
Strategiese debat onder die bondgenote Edit
Senior Amerikaanse bevelvoerders was sterk gekant teen die landings en nadat die westelike geallieerde gesamentlike stafhoofde (CCS) op 30 Julie 1942 in Londen vergader het, het generaal George Marshall en admiraal Ernest King geweier om die plan goed te keur. Marshall en ander Amerikaanse generaals bepleit later die jaar die inval in Noord -Europa, wat die Britte verwerp het.   Nadat premier Winston Churchill in 1942 aangedring het op 'n landing in Frans -Noord -Afrika, stel Marshall in plaas daarvan aan president Franklin D. Roosevelt voor dat die VSA die eerste strategie van Duitsland laat vaar en die offensief in die Stille Oseaan neem. Roosevelt het gesê dat dit niks sal doen om Rusland te help nie.  Aangesien Marshall die Britte nie kon oorreed om van mening te verander nie,  het president Roosevelt 'n direkte bevel gegee dat Torch voorrang geniet bo ander operasies en op die vroegste moontlike datum sou plaasvind, een van slegs twee direkte bevele het hy tydens die oorlog aan militêre bevelvoerders gegee.
By die uitvoering van hul beplanning moes die geallieerde militêre strateë die politieke situasie in Noord -Afrika, wat ingewikkeld was, sowel as eksterne diplomatieke politieke aspekte in ag neem. Die Amerikaners het Petain en die Vichy-regering in 1940 erken, terwyl die Britte nie die vrye Franse ballingsregering van generaal de Gaulle erken het nie en het ingestem om dit te finansier. Noord -Afrika was deel van Frankryk se koloniale ryk en nominaal ter ondersteuning van Vichy, maar die steun was ver van universeel onder die bevolking. 
Politieke gebeure op die terrein het bygedra tot, en in sommige gevalle was dit selfs primêr, militêre aspekte. Die Franse bevolking in Noord -Afrika is in drie groepe verdeel: 
Gaulliste - Charles de Gaulle was die byeenkomspunt vir die Franse Nasionale Komitee [a] Dit het Franse vlugtelinge behels wat metropolitaanse Frankryk ontsnap het, eerder as om voor die Duitsers te swig, of diegene wat gebly het en by die verset aangesluit het. Een akoliet, generaal Leclerc, het 'n vegmag georganiseer en in 1943 aanvalle uitgevoer op 'n pad van 2 600 km van Tsjadmeer na Tripoli en op 25 Januarie 1943 saam met generaal Montgomery se agt weermag. 
Franse bevrydingsbeweging - 'n paar Franse mans wat in Noord -Afrika woon en in die geheim onder Duitse toesig werk, organiseer 'n ondergrondse 'Franse bevrydingsbeweging', met die doel om Frankryk te bevry. Generaal Henri Giraud, wat onlangs uit Duitsland ontsnap het, het later die leier geword. Die persoonlike botsing tussen de Gaulle en Giraud het die Vrye Franse magte en die Franse bevrydingsbewegings verhinder om tydens die Noord -Afrikaanse veldtog (Torch) te verenig. 
Lojale pro-Vichy Frans-daar was diegene wat lojaal was aan maarskalk Petain en geglo het dat samewerking met die asmagte die beste metode was om die toekoms van Frankryk te verseker. Darlan was die aangewese opvolger van Petain. 
Amerikaanse strategie by die beplanning van die aanval moes hierdie kompleksiteite ter plaatse in ag neem. Die beplanners het aanvaar dat as die leiers geallieerde militêre steun sou kry, hulle stappe sou neem om hulself te bevry, en die VSA onderneem onderhandelinge onder Amerikaanse konsul -generaal Robert Murphy in Rabat met die Franse Bevrydingsbeweging. Aangesien Brittanje reeds diplomaties en finansieel toegewyd was aan De Gaulle, was dit duidelik dat onderhandelings met die Franse bevrydingsbeweging deur die Amerikaners gevoer moes word, asook die inval. As gevolg van verdeelde lojaliteit onder die groepe op die grond, was hul steun onseker, en as gevolg van die behoefte om geheimhouding te handhaaf, kon gedetailleerde planne nie met die Franse gedeel word nie. 
Geallieerde planne Redigeer
Beplanners het Oran, Algiers en Casablanca as die belangrikste doelwitte geïdentifiseer. Ideaal gesproke sou daar ook in Tunis geland word om Tunisië te beveilig en die vinnige interdik van voorrade wat via Tripoli na Rommel se magte in Libië reis, te vergemaklik. Tunis was egter veel te naby aan die Axis -vliegvelde in Sicilië en Sardinië vir enige hoop op sukses. 'N Kompromis sou wees om by Bône (Annaba) in die ooste van Algerië te land, ongeveer 480 myl nader aan Tunis as Algiers. Beperkte hulpbronne het bepaal dat die Geallieerdes slegs drie landings kon doen en Eisenhower - wat geglo het dat enige plan landings by Oran en Algiers moet insluit - het twee hoofopsies: óf die westelike opsie, om te land in Casablanca, Oran en Algiers en dan so vinnig te maak 'n skuif as moontlik na Tunis ongeveer 800 myl (800 km) oos van Algiers sodra die Vichy -opposisie onderdruk is of die oostelike opsie, om by Oran, Algiers en Bône te land en dan oor die land te beweeg na Casablanca, ongeveer 800 km wes van Oran. Hy bevoordeel die oostelike opsie vanweë die voordele wat dit inhou vir 'n vroeë verowering van Tunis en ook omdat die Atlantiese opswel van Casablanca aansienlik groter risiko's inhou vir 'n amfibiese landing daar as wat in die Middellandse See teëgekom sou word.
Die gekombineerde stafhoofde was egter bekommerd dat indien Operasie Torch Spanje laat neerslaan om neutraliteit te laat vaar en by die as aan te sluit, die Straat van Gibraltar gesluit kan word om die hele kommunikasie van die geallieerde mag te sny. Daarom het hulle die Casablanca -opsie as die minder riskante gekies, aangesien die magte in Algerië en Tunisië van Casablanca (hoewel met groot moeite) van die land af voorsien kon word in die geval van die sluiting van die seestraat. 
Marshall se opposisie teen Fakkel het die landings met byna 'n maand vertraag, en sy opposisie teen landings in Algerië het Britse leiers laat twyfel oor sy strategiese vermoë wat die koninklike vloot die Straat van Gibraltar beheer, en dit is onwaarskynlik dat Spanje ingryp omdat Franco sy verbintenis afskerm. Die landings in Marokko het die vroeë besetting van Tunisië uitgesluit. Eisenhower het dit aan Patton gesê die afgelope ses weke was die moeilikste in sy lewe.  In die aanvaarding van Eisenhower van landings in Algerië en Marokko, het hy daarop gewys dat die besluit die vroeë verowering van Tunis van die waarskynlike tot slegs die afstand moontlik verwyder het vanweë die ekstra tyd wat dit die Axis sou toelaat om kragte na Tunisië te skuif. 
Intelligensie -insameling Redigeer
In Julie 1941 het Mieczysław Słowikowski (met die kodenaam "Rygor"—Polish for" Rigor ") stig" Agency Africa ", een van die suksesvolste intelligensie -organisasies van die Tweede Wêreldoorlog.  Sy Poolse bondgenote in hierdie pogings was onder andere luitenant -kolonel Gwido Langer en majoor Maksymilian Ciężki. deur die Agentskap is deur die Amerikaners en Britte gebruik vir die beplanning van die amfibiese landing in November 1942, Operation Torch   in Noord -Afrika.
Voorlopige kontak met Vichy French Edit
Om die gevoel van die Franse Vichy -magte te bepaal, is Murphy aangestel by die Amerikaanse konsulaat in Algerië. Sy geheime missie was om die stemming van die Franse magte te bepaal en kontak te maak met elemente wat 'n geallieerde inval kan ondersteun. Hy het daarin geslaag om verskeie Franse offisiere te kontak, waaronder generaal Charles Mast, die Franse opperbevelhebber in Algiers.
Hierdie beamptes was bereid om die Geallieerdes te ondersteun, maar het gevra vir 'n klandestiene konferensie met 'n senior geallieerde generaal in Algerië. Generaal -majoor Mark W. Clark - een van Eisenhower se senior bevelvoerders - is aan boord van die Britse duikboot HMS na Cherchell in Algerië gestuur Seraf en het op 21 Oktober 1942 met hierdie Franse offisiere van Vichy vergader.
Met hulp van die verset het die geallieerdes ook daarin geslaag om die Franse generaal Henri Giraud uit Vichy Frankryk op HMS te laat glip Seraf—Homself as 'n Amerikaanse duikboot  na Gibraltar, waar Eisenhower sy hoofkwartier gehad het, bedoel om hom ná die inval die pos van opperbevelhebber van die Franse magte in Noord -Afrika aan te bied. Giraud sou egter geen laer posisie inneem as die opperbevelhebber van al die indringermagte nie, 'n werk wat reeds aan Eisenhower gegee is.  Toe hy geweier word, het hy besluit om "'n toeskouer in hierdie aangeleentheid" te bly. 
Die Geallieerdes het drie amfibiese taakgroepe georganiseer om gelyktydig beslag te lê op die belangrikste hawens en lughawens in Marokko en Algerië, met die doel Casablanca, Oran en Algiers. Die suksesvolle afhandeling van hierdie operasies sou gevolg word deur 'n oostelike opmars na Tunisië.
'N Westerse taakmag (gemik op Casablanca) was saamgestel uit Amerikaanse eenhede, met generaal -majoor George S. Patton in bevel en admiraal Henry Kent Hewitt aan die hoof van die vlootoperasies. Hierdie Western Task Force het bestaan ​​uit die Amerikaanse 3de en 9de Infanteriedivisie en twee bataljons van die Amerikaanse 2de Pantserdivisie - 35 000 troepe in 'n konvooi van meer as 100 skepe. Hulle is direk uit die Verenigde State vervoer in die eerste van 'n nuwe reeks UG -konvooie wat logistieke ondersteuning bied vir die Noord -Afrikaanse veldtog. 
Die Center Task Force, gemik op Oran, het die Amerikaanse 2de Bataljon, 509ste Valskerm Infanterieregiment, die Amerikaanse 1ste Infanteriedivisie en die Amerikaanse 1ste Pantserdivisie ingesluit - 'n totaal van 18 500 troepe. Hulle vaar uit die Verenigde Koninkryk en word onder bevel van generaal -majoor Lloyd Fredendall, die vlootmagte onder bevel van kommodoor Thomas Troubridge.
Fakkel was, vir propaganda doeleindes, 'n landing deur Amerikaanse magte, ondersteun deur Britse oorlogskepe en vliegtuie, onder die oortuiging dat dit meer smaaklik sou wees vir die Franse openbare mening as 'n Anglo-Amerikaanse inval. Om dieselfde rede het Churchill voorgestel dat Britse soldate uniforms van die Amerikaanse weermag mag dra, hoewel daar geen bewyse is dat hierdie taktiek geïmplementeer is nie.  (Fleet Air Arm -vliegtuie het wel Amerikaanse "ster" -rondels gedra tydens die operasie,  en twee Britse vernietigers het die Stars and Stripes gevlieg. ) In werklikheid is die Eastern Task Force - gemik op Algiers - beveel deur luitenant-generaal Kenneth Anderson en bestaan ​​uit 'n brigade van die Britse 78ste en die 34ste infanteriedivisies van die VSA, saam met twee Britse kommando-eenhede (nr. 1 en nommer 6 kommando's), saam met die RAF-regiment wat 5 eskaders infanterie en 5 Ligte vliegtuigvlugte, in totaal 20 000 troepe. Tydens die landingsfase sou grondmagte onder bevel wees van die Amerikaanse generaal-majoor Charles W. Ryder, kommandant-generaal (CG) van die 34ste afdeling en vlootmagte onder bevel van die vise-admiraal van die Royal Navy Sir Harold Burrough.
U-bote, wat in die oostelike Atlantiese gebied bedrywig was deur die invalskonvooie, is weggetrek om die handelskonvooi SL 125 aan te val.  Lugoperasies is in twee bevele verdeel, met Britse vliegtuie onder lugmaarskalk Sir William Welsh wat oos van die operasie was. Cape Tenez in Algerië, en alle Amerikaanse vliegtuie onder generaal -majoor Jimmy Doolittle, wat onder die direkte bevel van generaal -majoor Patton was, wat wes van Cape Tenez was. P-40's van die 33rd Fighter Group is van die US Navy se loodsdraers gelanseer en op 10 November by Port Lyautey geland. Die lugdiens USS het ekstra lugondersteuning verskaf Ranger, wie se eskaders Vichy -vliegtuie onderskep en vyandige skepe gebombardeer het.
Die Western Task Force het op 8 November 1942 voor dagbreek geland, op drie punte in Marokko: Safi (operasie Blackstone), Fedala (operasie Brushwood, die grootste landing met 19 000 man), en Mehdiya-Port Lyautey (operasie Goalpost). Omdat die hoop was dat die Franse dit nie sou weerstaan ​​nie, was daar geen voorlopige bombardemente nie. Dit blyk 'n duur fout te wees, aangesien die Franse verdediging die Amerikaanse landmagte sterk geëis het. In die nag van 7 November het pro-geallieerde generaal Antoine Béthouart probeer om staatsgreep teen die Franse bevel in Marokko, sodat hy hom die volgende dag aan die Geallieerdes kon oorgee. Sy magte omring die villa van generaal Charles Noguès, die Vichy-lojale hoë kommissaris. Noguès bel egter lojale magte wat die staatsgreep gestaak het. Boonop het die staatsgreeppoging Noguès gewaarsku oor die dreigende inval van die Geallieerde, en hy het die Franse kusverdediging onmiddellik versterk.
By Safi, met die doel om die hawefasiliteite te vang om die medium tenks van die Western Task Force te laat land, was die landings meestal suksesvol.  Die landings is begin sonder om vuur te bedek, in die hoop dat die Franse glad nie sou weerstaan ​​nie. Nadat die Franse kusbatterye egter losgebrand het, het die geallieerde oorlogskepe die vuur teruggeskiet. Teen die tyd dat die 3de Bataljon, 67ste Pantserregiment aangekom het, het Franse skerpskutters die aanvalstroepe (waarvan die meeste vir die eerste keer in die geveg was) op Safi se strande vasgemaak. Die meeste van die landings het agter skedule plaasgevind. Vervoervliegtuie het 'n Franse vragmotor konvooi vernietig wat versterkings na die strandverdediging gebring het. Safi het die middag van 8 November oorgegee. Teen 10 November is die oorblywende verdedigers vasgemaak, en die grootste deel van Harmon se magte jaag om by die beleg van Casablanca aan te sluit.
By Port-Lyautey was die landingstroepe onseker oor hul posisie, en die tweede golf is vertraag. Dit het die Franse verdedigers tyd gegee om weerstand te organiseer, en die oorblywende landings is onder artillerie -bombardement uitgevoer. Met die hulp van lugondersteuning deur die draers, het die troepe vorentoe gestoot en die doelwitte is bereik. By Fedala het die weer die landings ontwrig. Die landingsstrande het ná dagbreek weer onder Franse vuur gekom. Patton het om 08:00 geland, en die strandkoppe is later die dag beveilig. Die Amerikaners het die hawe van Casablanca teen 10 November omring, en die stad het oorgegee 'n uur voordat die laaste aanval sou plaasvind. Casablanca was die belangrikste Franse Atlantiese vlootbasis na die Duitse besetting van die Europese kus. Die Seestryd by Casablanca was die gevolg van 'n verskeidenheid Franse kruisers, vernietigers en duikbote wat die landings teëgestaan ​​het. 'N Kruiser, ses vernietigers en ses duikbote is deur Amerikaanse geweervuur ​​en vliegtuie vernietig. Die onvolledige Franse slagskip Jean Bart-wat vasgemaak en onbeweeglik was-op die landingsmag geskiet met haar een werkende geweertoring totdat dit uitgeskakel is deur die 16-duim-kaliber Amerikaanse vlootgeweer van die USS Massachusetts, die eerste sulke harde kaliber skulpe wat oral in die Tweede Wêreldoorlog deur die Amerikaanse vloot afgevuur is. Twee Amerikaanse vernietigers is beskadig.
Die Center Task Force is verdeel tussen drie strande, twee wes van Oran en een oos. Landings op die westelikste strand is vertraag weens 'n Franse konvooi wat verskyn het terwyl die myneveërs 'n pad oopmaak. 'N Paar vertragings en verwarring en skade aan landingskepe is veroorsaak deur die onverwagte vlakheid van water en sandbanke, alhoewel periskoopwaarnemings uitgevoer is, het geen verkenningspartye op die strande geland om die plaaslike maritieme toestande te bepaal nie. Dit het gehelp om latere amfibiese aanvalle in te lig-soos Operation Overlord-waarin aansienlike gewig gegee is aan verkenning voor die inval.
Die Amerikaanse 1ste Ranger -bataljon het oos van Oran geland en vinnig die walbattery by Arzew gevang. Daar is gepoog om Amerikaanse infanterie direk by die hawe te laat land om vinnig die vernietiging van die hawe -fasiliteite en die skepping van skepe te voorkom. Operasie Reservis het misluk, soos die twee Banff-klas sloepe is vernietig deur kruisvuur van die Franse vaartuie daar. Die Vichy Franse vloot het uit die hawe gebreek en die geallieerde invlootvloot aangeval, maar sy skepe is almal gesink of aan wal gedryf.  Die bevelvoerder van Reservis, kaptein Frederick Thornton Peters, is met die Victoria -kruis bekroon vir dapperheid om die aanval deur die hawe van Oran te stoot ten spyte van 'n blote vuur.   Franse batterye en die invalsvloot het gedurende 8–9 November vuur uitgeruil, met Franse troepe wat Oran en die omliggende gebied verdedig het wat hardnekkig gebombardeer is deur die Britse slagskepe wat Oran op 9 November oorgegee het.
Landings in die lug Wysig
Fakkel was die eerste groot lugaanval wat deur die Verenigde State uitgevoer is. Die 2de Bataljon, 509ste Parachute Infanterieregiment, aan boord van 39 C-47 Dakotas, het van Cornwall in Engeland, oor Spanje, gevlieg om naby Oran te val en vliegvelde by Tafraoui en La Sénia, onderskeidelik 24 km en 5, te verower. myl (8 km) suid van Oran.  Die operasie is gekenmerk deur kommunikasie- en navigasieprobleme as gevolg van die lugweer- en bakensskip HMS Alynbank uitsaai op die verkeerde frekwensie.  Swak weer oor Spanje en die uiterste omvang het veroorsaak dat die formasie verstrooi is en 30 van die 37 lugtransporte genoodsaak het om in die droë soutmeer ten weste van die doelwit te land.  Van die ander vliegtuie het een vlieënier gedesoriënteerd geraak en sy vliegtuig in Gibraltar geland. Twee ander het in Frans Marokko geland en drie in Spaanse Marokko, waar 'n ander Dakota per ongeluk sy valskermsoldate laat val het. Altesaam 67 Amerikaanse troepe is tot Februarie 1943 deur Franco se magte geïnterneer. Tafraoui en La Sénia is uiteindelik gevange geneem, maar die rol wat die lugmag speel in Operasie Torch was minimaal.  
Weerstand en staatsgreep Wysig
Soos ooreengekom by Cherchell, het die 400 hoofsaaklik Joodse Franse versetstryders van die Géo Gras -groep in die vroeë oggendure van 8 November 'n staatsgreep in die stad Algiers uitgevoer.  Vanaf middernag het die mag onder bevel van Henri d'Astier de la Vigerie en José Aboulker beslag gelê op belangrike teikens, waaronder die telefooncentrale, radiostasie, goewerneurshuis en die hoofkwartier van die 19de Korps.
Robert Murphy het 'n paar mans geneem en toe na die woning van generaal Alphonse Juin, die senior Franse weermagoffisier in Noord -Afrika, gery. Terwyl hulle sy huis omring het (wat Juin as gyselaar maak) het Murphy probeer om hom te oorreed om by die Geallieerdes te staan. Juin is verras: admiraal François Darlan - die bevelvoerder van alle Franse magte - was ook op besoek aan Algiers. Juin dring daarop aan om Darlan te kontak, en Murphy kon nie een van die twee bondgenote oorreed nie. Vroegoggend het die plaaslike Gendarmerie aangekom en Juin en Darlan vrygelaat.
Op 8 November 1942 het die inval begin met landings op drie strande - twee wes van Algiers en een oos. Die landingsmagte was onder die algemene bevel van generaal-majoor Charles W. Ryder, bevelvoerende generaal van die Amerikaanse 34ste Infanteriedivisie. Die 11de Brigade Groep van die Britse 78ste Infanteriedivisie het op die regterstrand geland die Amerikaanse 168ste Regimentele Gevegspan, van die 34ste Infanteriedivisie, ondersteun deur 6 Kommando en die meeste van 1 Kommando, geland op die middelste strand en die Amerikaanse 39ste Regimentele Geveg Span, ook van die Amerikaanse 34ste Infanteriedivisie, ondersteun deur die oorblywende 5 troepe van 1 kommando, het op die linker strand geland. Die 36ste Brigade Groep van die Britse 78ste Infanteriedivisie het in 'n drywende reservaat gestaan.  Alhoewel sommige landings na die verkeerde strande gegaan het, was dit vanweë die gebrek aan Franse opposisie onbelangrik. Al die kusbatterye is deur die Franse verset geneutraliseer en een Franse bevelvoerder het na die geallieerdes oorgeloop. Die enigste gevegte het plaasgevind in die hawe van Algiers, waar twee operasionele vernietigers in Operation Terminal probeer het om 'n party van die Amerikaanse weermag Rangers direk op die beskuldigdebank te laat beland, om te voorkom dat die Franse die hawe geriewe vernietig en hul skepe afskud. Swaar artillerievuur het die een vernietiger verhinder om te land, maar die ander kon 250 Rangers afklim voordat dit ook terug see toe gery is.  Die Amerikaanse troepe het vinnig binnelands ingestoot en generaal Juin het die stad om 18:00 aan die Geallieerdes oorgegee.
Politieke resultate Redigeer
Dit het vinnig duidelik geword dat Giraud nie die gesag gehad het om die bevel oor die Franse magte te neem nie. Hy verkies om in Gibraltar te wag vir die uitslae van die landing. Darlan in Algiers het egter so 'n gesag gehad. Eisenhower het met die steun van Roosevelt en Churchill 'n ooreenkoms met Darlan aangegaan en hom erken as die Franse 'hoë kommissaris' in Noord -Afrika. In ruil daarvoor beveel Darlan alle Franse magte in Noord -Afrika om die weerstand teen die Geallieerdes te staak en eerder saam te werk. Die ooreenkoms is op 10 November aangegaan en die Franse verset het byna onmiddellik opgehou. Die Franse troepe in Noord -Afrika wat nog nie gevang is nie, het hulle by die Geallieerde magte aangesluit en uiteindelik aangesluit.  Manne uit Frans -Noord -Afrika sou baie gevegte onder die geallieerde vaandel sien as deel van die Franse ekspedisiekorps (bestaande uit 112 000 troepe in April 1944) in die Italiaanse veldtog, waar Maghrebis (meestal Marokkane) meer as 60% van die eenheid se soldate. 
Toe Adolf Hitler verneem van Darlan se ooreenkoms met die Geallieerdes, beveel hy onmiddellik die besetting van Vichy Frankryk en stuur troepe na Tunisië. Die Amerikaanse pers protesteer en noem dit onmiddellik die 'Darlan Deal' en wys daarop dat Roosevelt 'n brutale winskopie met Hitler se marionette in Frankryk gemaak het. As 'n hoofdoel van die fakkel oorspronklik die bevryding van Noord -Afrika was, is dit ure later gestamp ten gunste van 'n veilige deurgang deur Noord -Afrika. Giraud het uiteindelik die pos oorgeneem toe Darlan ses weke later vermoor is. 
Die Eisenhower/Darlan -ooreenkoms het beteken dat die amptenare wat deur die Vichy -regime aangestel is, aan bewind sou bly in Noord -Afrika. Geen rol is voorsien aan Free France, wat veronderstel was om die Franse ballingskap te wees en in ander Franse kolonies die leiding geneem het nie. Dit het Charles de Gaulle, die hoof van Vrye Frankryk, ernstig beledig. Dit het ook baie van die Britse en Amerikaanse publiek beledig, wat alle Vichy -Franse as Nazi -medewerkers beskou het en Darlan as een van die ergste. Eisenhower het egter volgehou dat hy geen werklike keuse gehad het as sy magte teen die as in Tunisië sou voortgaan nie, eerder as om die Franse in Algerië en Marokko te beveg.
Alhoewel de Gaulle geen amptelike mag in Vichy in Noord -Afrika gehad het nie, verklaar 'n groot deel van die bevolking nou in die openbaar die vrye trou van Frankryk en plaas dit druk op Darlan. Op 24 Desember vermoor Fernand Bonnier de La Chapelle, 'n Franse versetstryder en anti-fascistiese monargis, Darlan. (Bonnier de La Chapelle is ter plaatse gearresteer en twee dae later tereggestel.)
Giraud het Darlan opgevolg, maar het net soos hy 'n paar van die Vichy -amptenare vervang. Hy het selfs beveel dat die leiers van die staatsgreep van Algiers van 8 November gearresteer word, sonder die teenkanting van Murphy.
Die Franse Noord -Afrikaanse regering het geleidelik aktief geword in die Geallieerde oorlogspoging. Die beperkte Franse troepe in Tunisië het nie weerstaan ​​dat Duitse troepe wat deur die lug kom, admiraal Esteva, die bevelvoerder, die bevele van Vichy gehoorsaam het nie. Die Duitsers het die vliegvelde daarheen geneem en meer troepe ingebring. Die Franse troepe het na die weste teruggetrek en binne 'n paar dae teen die Duitsers begin skermuts, aangemoedig deur klein Amerikaanse en Britse afdelings wat die gebied bereik het. Alhoewel dit 'n minimale militêre effek gehad het, het dit die Franse aan die geallieerde kant verbind. Later is alle Franse magte uit aksie onttrek en behoorlik toegerus deur die Geallieerdes.
Giraud ondersteun dit, maar verkies ook om die ou Vichy -administrasie in Noord -Afrika in stand te hou. Onder druk van die Geallieerdes en die ondersteuners van de Gaulle, het die Franse regime verander, met Vichy -amptenare wat geleidelik vervang is en die meer offensiewe bevele daarvan herroep is. In Junie 1943 het Giraud en de Gaulle ooreengekom om saam met lede van die Noord -Afrikaanse regering en die Franse nasionale komitee van die Gaulle die Franse komitee vir nasionale bevryding (CFLN) te vorm. In November 1943 word de Gaulle hoof van die CFLN en de jure regeringshoof van Frankryk en is erken deur die VSA en Brittanje.
In 'n ander politieke uitkoms van Torch (en op bevel van Darlan) het die voorheen-Vichyitiese regering van Frans-Wes-Afrika by die Geallieerdes aangesluit.
Militêre gevolge Redigeer
Een van die bepalings van die Tweede wapenstilstand in Compiègne waarop die Duitsers ooreengekom het, was dat Suid -Frankryk vry sou bly van die Duitse besetting en deur Vichy beheer word. Die gebrek aan vasberade weerstand van die Vichy -Franse teen die Geallieerde invalle van Noord -Afrika en die nuwe beleid van de Gaulle in Noord -Afrika het die Duitsers oortuig dat Frankryk nie vertrou kan word nie. Boonop het die Anglo-Amerikaanse teenwoordigheid in Frans-Noord-Afrika die enigste werklike rede waarom die hele Frankryk nie beset is nie, ongeldig gemaak, aangesien dit die enigste praktiese manier was om die Geallieerdes die gebruik van die Franse kolonies te ontken. Die Duitsers en die Italianers het Suid -Frankryk onmiddellik beset, en Duitse troepe het vanaf 10 November die Franse vloot in die hawe van Toulon in beslag geneem. Die vlootsterkte van die as in die Middellandse See sou aansienlik groter gewees het as die Duitsers daarin geslaag het om die Franse skepe in beslag te neem, maar elke belangrike skip is deur die Franse vloot by die hawe neergestort voordat die Duitsers dit kon neem.
Na die Duitse en Italiaanse besetting van Vichy Frankryk en hul mislukte poging om die Franse vloot by Toulon (Operasie Lila) te vang, het die Franse Armée d'Afrique aan die kant van die Geallieerdes, wat 'n derde korps (XIX Corps) vir Anderson verskaf. Elders, Franse oorlogskepe, soos die slagskip Richelieu, het weer by die Geallieerdes aangesluit.
Op 9 November het die as -magte begin opbou in Frans -Tunisië, onbestrede deur die plaaslike Franse magte onder generaal Barré. Barré, wat besluiteloos was, het sy troepe die heuwels ingeskuif en 'n verdedigingslinie van Teboursouk deur Medjez el Bab gevorm en beveel dat enigiemand wat deur die lyn wou gaan, geskiet sou word. Op 19 November het die Duitse bevelvoerder, Walter Nehring, deurgang vir sy troepe oor die brug by Medjez geëis en is geweier. The Germans attacked the poorly-equipped French units twice and were driven back. The French had suffered many casualties and lacking artillery and armour, Barré was forced to withdraw. 
Despite Operation Torch's role in the war and logistical success, it has been largely overlooked in many popular histories of the war and in general cultural influence.  Die ekonoom speculated that to be because French forces were the initial enemies of the landing, making for a difficult fit into the war's overall narrative in general histories. 
The operation was America's first armed deployment in the Arab world since the Barbary Wars and, according to Die ekonoom, laid the foundations for America's postwar Middle East policy. 
"Year after year, Tatar horsemen rode north out of their Crimean stronghold across the grazing lands of the Ukrainian steppe and, in small bands or large armies, swopped down on Cossack settlements or Russian towns to ravage and plunder. In 1662 Tatars captured the town of Putivl and carried off all the 20,000 inhabitants into slavery. By the end of the seventeenth century Russian slaves thronged Ottoman slave markets. Russian men were seen chained to oars of galleys in every harbor in the eastern Mediterranean young Russian boys made a welcome gift from the Crimean Khan to the Sultan. So numerous, in fact, were the Russian slaves in the East that it was asked mockingly whether any inhabitants still remained in Russia."
Van i"Peter the Great: His Life and World" by Robert K Massie
Dankie! Always wanted a copy but AmaZOG stopped offering it under ADL pressure. Now I can have the book and NOI will not make a dime. Win-win!