Daar is verskillende verhale oor hoe nuwe gemeentes begin en uitgebou is. Dink aan die verhale van Paulus se sendingreise. Alhoewel, Paulus word in sommige kringe beskryf as die tref-en-trap sendeling. Hy stop vir ’n week of twee op ’n plek, gaan na die markplein, knoop gesprekke aan, verkondig die boodskap en vertrek dan weer van daar na die volgende dorp of stad. Sy briewe getuig van boodskappe wat hy dan langs die pad kry van die gemeentes wat hy so vinnig gestig het. In sy briewe reageer hy dan op hulle versoeke deur weer aan hulle te skryf. ’n Voorbeeld hiervan is 1 Korintiërs waarin hy op ŉ klomp sake reageer.
Al hierdie stories of verhale oor mense help ons, want daar gebeur iets met ons – ons kan onsself in die verhale inlees. Of dit die twyfel van ’n Gideon is, die verloëning van ’n Judas en of dit die ongeloof van ’n Thomas is wat eers die hande en voete van Christus wil raaksien voordat hy verder sal glo! Ons lees en sien onsself in hierdie verhale. Ons besef dit is nie net ons wat Hom nie raaksien nie; die Emmausgangers het Hom ook nie raakgesien nie.
Hoe dink jy is God vandag betrokke by gewone mense se stories? Dink jy God het geskep en is dalk iewers eenkant, of kan jy sien waar hy betrokke is in die wêreld?