HIER is ons nou reeds twee weke die nuwe jaar 2017 in, en, soos telkens in die verlede, het ek soveel voornemens gehad. Van die eerste dag van die jaar af sou ek alles probeer om ‘n paar kilo’s af te skud. Ek wou ook meer oefening kry. Meer tyd vir ontspanning inruim en my minder oor my bankbalans bekommer. My minder deur politici wat die land deur hul agterente trek, laat ontstel. Of minder bekommerd wees oor die toestand van Suid-Afrikaanse rugby. En die omstandighede gelate aanvaar wanneer ons water by die huis of hier in die Watergat twee dae lank opdroog weens sabotasie, swak beplanning of watookal. Maar puur verniet. Niks het gebeur nie. Soos in die verlede. Status quo, soos die Romeine gesê het.Die enigste ligpunt in my lewe op die oomblik is naastenby dieselfde hoeveelheid mense het ons vanjaar besoek as verlede jaar, en die omset vir Desember is meer as dié van verlede jaar. Die meeste ander sakemanne aan die kus met wie ek gepraat het, was maar swaarmoedig want hier was minder besoekers as vorige jare, en van hulle het vroeër huis toe gegaan toe die waterkrisis ons tref. Ons het begrip daarvoor dat Ugu alles moontlik gedoen het om die probleem op te los, en dat baie van die oorsake van die onderbrekings buite hul beheer was, maar die onaangename werklikheid is indien iets nie baie vinnig gedoen word nie, gaan ons almal hier geldelik doodbloei. Die munisipaliteite inkluis.Iets wat my weer mateloos die duiwel in gemaak het, en dit was ‘n groot besprekingspunt onder Gautengse besoekers hier in die Watergat, was die totale selfsugtigheid van die “klapperbrigade” wat weer ‘n middelvinger aan hul medemens en hul diere gewys en van vroeg af op Oujaarsaand tot twee-uur Nuwejaarsoggend klappers laat ontplof het. Eintlik mini-bomme. Hier moet ‘n mens nou versigtig wees want jy word sommer van rassisme aangekla indien jy oor klappers kla. Hierdie klagte het niks met Diwali te doen nie, maar dit bly ‘n feit dat ‘n sekere bevolkingsgroep en klappers groot maats is. En dat hulle met mekaar meeding om die meeste (en duurste) geraas te maak. Dis tyd dat ons, soos die Dierebeskermingsvereniging in Ekurhuleni, hofbevele kry om hierdie euwel te stop. Ons storie van die week kom van Sanet van Tonder, ‘n onderwyseres van Standerton en haar man Nico wat gereeld hier kom eet het. Die onderwyser lyk kwaad toe hy vra: “Jannie, sê nou dadelik vir my, was dit jy wat gister in my appelboom geklim het om appels te steel?” Jannie: “Meneer ek kan nie lekker hoor hier in die agterste ry nie.” Die onnie antwoord sarkasties: “Nou maar goed. Laat ons ‘n bietjie sien. Kom sit hier voor op my stoel, Dan sal ek op jou plek in die agterste ry kom sit en dan kan jy vir my iets vra.” Hulle ruil plekke en Jannie doen wat die onnie gesê het. Jannie: “Meneer, wie het gisteraand by my ma geslaap terwyl my pa nagskof gewerk het?” Onnie: “My jinne, ou Jannie jy is reg. Hier agter kan ‘n mens glad niks hoor nie ...”