Die skrywer doseer Nuwe Testament en Hermeneutiek aan die Evangeliese Teologiese Kollege van Wallis. Die boek se subtitel skep geen vals verwagtings by die leser nie, want hier word beslis op ’n radikale wyse nuut en kreatief gedink oor die invloede op die teologie van Paulus. Die verfrissende is egter dat die skrywer dit juis doen op basis van ’n grondige kennis van die Ou Testament.
Hy neem as vertrekpunt die oortuiging dat die briewe van Paulus nie as Hellenistiese geskrifte verstaan moet word nie, maar teen die Ou-Testamentiese agtergrond en die Joodse konteks van die vroee kerk. Dit impliseer volgens hom ook dat die konteks van aanhalings uit die Ou Testament in Paulus veel sterker verreken moet word as wat dikwels gebeur. ’n Mens kan wel vra of hy genoeg erkenning verleen aan die invloed van die Grieks-Romeinse konteks van Paulus se lesers, maar dit neem nie weg dat sy klem op die Joodse en Ou-Testamentiese wortels van Paulus belangrik is nie.
Holland is daarvan oortuig dat daar twee perspektiewe is wat heeltemal te weinig in die verstaan van die Nuwe Testament (en Paulus) aanwesig is: die rol van die paasfees, asook ’n meer korporatiewe lees van die teks. Hy bevraagteken verder ’n hele aantal uitgangspunte, soos dat Paulus voor sy bekering ’n Seloot was, en die sleutelrol wat dikwels aan die intertestamentere literatuur toegeken word. Hoewel hy met Wright saamstem dat daar wel ’n simboliese wereldbeskouing vir Jode gerekonstrueer kan word, onderstreep hy die diverse aard van die Judaisme van daardie tyd en dit wat ons steeds nie van daardie wereld weet nie.
Hy is oortuig dat die paasfees as fees van die eksodus en verlossing ’n veel belangriker rol in die Nuwe Testament speel as wat erken word. Die verlossing van paasfees was ’n korporatiewe saak van die volk as geheel. Holland meen daarom dat die manier waarop die Nuwe Testament oor verlossing praat ook meer korporatief is.
Dit lei tot ’n bespreking van die “liggaam van die sonde” (OAV) in Romeine 6:6 waar hy by onder andere Ridderbos se korporatiewe verstaan aansluit.
Dit is fassinerend om te sien hoe hy telkens verbande le tussen die paasfees en verskillende sleutelbegrippe van Paulus. So gaan hy in op die verband tussen die paasfees, die ou en nuwe verbond en die beeld van die huwelik as afbeelding daarvan. Hoewel hy in die verstaan van versoening en verlossing nie die rol van die groot versoendag ontken nie, bring hy ook op ’n merkwaardige wyse hierdie begrippe in verband met die Ou-Testamentiese rol van die paasfees. Selfs die rol van die eersgeborene as ’n verlossingsfiguur in die konteks van paasfees word aan die orde gestel.