What good is a mind… | Boendoe se blog argief
What good is a mind…
…if you can't change it? Sê my man altyd, en hoekom sal ek hom nie glo nie?
Toe ek en Pieter Saterdag van Windhoek gevlieg het, moes my man die pad terug Bom Jesus toe vat met 'n bakkie wat nie meer rêrig sy samewerking wou gee nie. Terwyl hy in Namibië was, kon ek hom nog bel, maar nadat hy die grens oorgesteek het, het hy nie 'n Angolese sim gehad nie. Op Lubango het hy vinnig van 'n Angolees se foon laat weet dat hy oukei is. Dit was Sondagoggend. Gister was ek in 'n flat spin omdat ek nog niks van hom gehoor het nie. Teen gistermiddag het ek die ergste verwag. Gelukkig het een van sy kollegas teen 3 uur gebel en laat weet dat hy amper by die huis was, en gisteraand kon ek met hom praat. My geloof in Angola is nog ongeskonde. Behalwe dat Fortyfour nie vinniger as 80 km/h wou ry nie, het hy geen ander probleme gehad nie. Ek hou dus vol: Angola is een van die veiligste plekke om te wees. Luanda is 'n addernes, maar die res is plain sailing. Nes ons daarvan hou: wild en rof met baie vriendelike locals.
Ons grootste fout was om die grens na Namibië oor te steek.
Ek kan nog vrede maak met die wetter wat ons geld en paspoorte gesteel het. Ek kan nie vrede maak met die feit dat die Suid-Afrikaanse regering geen bystand lewer aan mense wat in die vreemde gestrand is nie. Dis nie so maklik om geld in die hande te kry nie. Ons bank by Nedbank, maar Nedbank Namibië en Nedbank Suid-Afrika is nie meer 'gelink' nie. Dis dus nie net van instap en geld trek nie. Veral nie as jy nie identifikasie by jou het nie. En eintlik was Namibië nie op ons reisprogram nie. Ons het half per ongeluk daar beland. Lang storie, maar ek weet nou dat ek nie die GPS queen is nie. Ek was vinnig oppad om 'n rassis te word, maar noudat ek weer rustig is met my geliefde veilig by die huis, kan ek dinge weer kalm bekyk. Die High Commission het my die duiwel ingemaak, maar hulle volg ook maar reëls. (Dink ek.) Hulle skakelbord-dame word blykbaar beveel om op elke vraag "no" te antwoord. Maar…toe ek 5 minute voor toemaaktyd daar uitsak, het 'n swart mannetjie met die mooiste bedside-manners my gehelp. Baie simpatiek het hy my belowe dat hy sy bes gaan probeer om die proses te druk sodat ons die noodpaspoorte binne 24 uur kon kry. En hy het. En hy het my gebel toe dit reg was – soos hy belowe het. Ongelukkig weet ek nie wie hy is nie, maar van hom het ek goeie diens gekry.
Eintlik het Namibië vir my so positief begin. Die polisieman by die grenspos het half afkeurend my man gevra hoekom hy 'n Suid-Afrikaanse burger is as hy in Namibië gebore is? Ek het gevoel: hulle wil ons tog hier hê. Op hierdie kontinent. 'n Paar dae later is ons in Windhoek. Ons ry met Robert Mugabe-straat af, kruis Laurent Kabila-straat. Die mees korrupte Afrika-leiers kan 'n straatnaampie kry, solank daar tog nie 'n Boerenaam is nie. (Toe ons oor Esther Brand ry, merk my man droogweg op: "Sy moes 'n aktivis 'of note' gewees het." Nee, lief. Ek het gaan Google. Sy was 'n atleet! ) Later wag ek by die High Commission vir my paspoort. Ek blaai deur die tydskrifte op die tafeltjie. Daar is onder ander een oor Namibië se snelle ontwikkeling, en agter in is 'n stukkie oor die geskiedenis van die land. Hulle praat oor Cassinga. Hoe 600 burgerlikes, hoofsaaklik vroue en kinders, deur die SA soldate vermoor is. Opmerklik is dat daar nie na hulle as 'soldate' verwys word nie. Nee – "white racist colonialists". Net so.
Maar dan. Ek land op Johannesburg. Die swart ou by passport control nies en sê: "Eish, this swine flu is killing me." Hy bekyk die tydelik paspoorte en vra wat gebeur het. Ek vertel hom. Hy skud sy kop en sê dat hy gedink het dis net in Suid-Afrika waar daar misdaad is. Join the club, dog ek by myself. Maar sy volgende woorde was musiek in my ore: "Don't worry, you're home now. Welcome back."
So, hier is ek nou. Meer bewus van die realiteite, maar nog nie rêrig oortuig dat dit tyd is om boedel oor te gee nie.