Onvrugbaarheid kan wreed, rou en dikwels eensaam wees. Laat ek my my verhaal vertel - ivfbabble
Deur Kirsten McLennan
Op 5 Julie 2019 om 11.49 uur is ons pragtige seun Spencer John Wilson deur surrogaatskap gebore. Dit was 'n lang reis en soos die meeste dinge waarvoor die moeite werd is om te veg, was dit moeilik
Ek het een keer getel hoeveel keer ek myself kunsmatige hormone ingespuit het: 700 keer. En dit was die maklikste deel. Die inspuitings kom nie naby die hartseer en onverbiddelike teleurstelling wat gevolg het nie.
Teen die einde het ons sestien mislukte IVF-oordragte gehad; vier mislukte IUI-oordragte; sewe herwinning van eier; drie miskrame; en twee internasionale surrogaat ervarings.
Maar ons het nou ons pragtige seun Spencer. So ek sal dit alles weer doen.
Ek en my man Ryan is in 2011 getroud en ons wou altyd 'n gesin hê. Toe ons in die vroeë dertigs was, het ons naïef gedink dat dit maklik sou wees. Maar na 'n jaar van mislukte swangerskapstoetse, het ons geweet dat iets nie reg was nie.
En so het ons onvrugbaarheidsreis begin
Na mislukte Clomid- en IUI-siklusse het ons IVF begin. 'Dit is 'n marathon, nie 'n sprint nie', het een vriend my vroeg gewaarsku. Hoe reg was sy nie. Vir my was IVF 'n achtbaan van emosies. Sommige weke het ek wanhoop, woede en skuldgevoelens gevoel - Waarom kan ek nie die een ding doen wat vroue veronderstel is om te kan doen nie? Ander weke was ek optimisties en vol adrenaline. Hierdie kontrasterende emosies was jare lank geestelik en liggaamlik uitputtend.
Dit was moeilik om te weet in wie ons vertrou. Ons het eers net 'n handjievol nabye vriende en familie vertel. Maar dit was moeilik om iets weg te steek wat ons lewe verteer het. En toe breek dit tot my deur, Waarom op aarde moet ons dit wegsteek? Wanneer 'n vriend siekte het, deel hy gereeld hul nuus. Hulle vertrou op hul vriende en familie vir liefde en ondersteuning.
Die Wêreldgesondheidsorganisasie definieer onvrugbaarheid as: '' 'n Siekte van die voortplantingstelsel wat gedefinieer word deur die versuim om 'n kliniese swangerskap na 12 maande of meer van gereelde onbeskermde seksuele omgang te bewerkstellig '. 'N Siekte! Tog steek ons ​​dit weg?
Sodra mense buite ons nabye familie- en vriendskapskring geweet het, het die ongevoelige kommentaar na vore gekom
Mense was ongemaklik of ondeurdringbaar. Hulle het dit net nie gekry nie. Op 'n verkeerde manier het hulle probeer help. Soms sou ek mense met die mediese feite uitdaag. Ander kere het ek stilgebly. As daar een groot ding is waaroor ek spyt is, is dit die tye wat ek stilgebly het.
Na verskeie mislukte en gekanselleerde IVF-siklusse en ook 'n swangerskap van 'n onbekende plek ', het die probleem duidelik geword. Soos 'n spesialis dit gestel het: 'U het gesonde en dik grond nodig om 'n plant te laat groei'. My voering van die endometrium was te dun om swanger te raak of swanger te raak.
Ons het oorgegaan na 'n spesialis in inplantingskwessies. By ons eerste afspraak het hy ons met die harde waarheid getref: 'Slegs ongeveer vyf persent van die vroue het dun voering en ons weet selde die oorsaak'. Hy het ons toe vertel dat surrogaatskap ons beste kans op sukses is. Ons het toe nie te veel van surrogaatskap geweet nie, maar dit was oorweldigend. En in my hart was ek nie gereed om swanger te wees nie.
Toe hy ons besluit aanvaar, het hy nog 'n voorstel gemaak: 'n stamselprosedure (dagchirurgie) om my bloedvloei te versterk en my voering te voed. Dit het 'ietwat' gewerk. My voering het effens toegeneem, en hoewel ons onder die gemiddelde meting was, het ons voortgegaan.
Ek het die meeste telefoongesprekke met slegte nuus ontvang, en Ryan het hierdie een geneem. Ek het Ryan se teks gekry toe ek by die werk was: 'Ons is swanger !!! Bel my sodra u dit kry !!!! ". Die hoogtepunt was enorm.
Die volgende 24 uur het Ryan en ek fees gevier. Ons het gesels oor ons vervaldatum, die hospitaal waar ek sou kraam, ens. Maar die opwinding het vinnig gevolg deur ewige angs.
Ons was versteen oor iets wat verkeerd gaan
Ons het ons eerste skandering op 7.5 weke gedoen. Ek sal nooit die blik op die verpleegster se gesig vergeet nie: doodlopend, nie 'n bietjie emosie nie. Sy het vir ons gesê die baba meet te klein en sy hartklop is te stadig.
Toe ek huis toe ry, voel ek lam. Nie hartseer nie, nie kwaad nie, net gevoelloos. My gedagtes het geworstel met wat gebeur het, en probeer sin daaruit maak. Ons het 'n 'gehadgemis miskraam ', daarom het ek geen bloeding of krampe gehad nie.
Later die week het ons 'n opvolgskandering gedoen. Stilte. Daar was nie meer 'n hartklop nie. Die verpleegster vertel ons toe dat ek my baba die baba natuurlik kan laat verdryf, wat enige dag kan gebeur, 'n paar weke kan neem, of 'n D&C kan kry. Ons het 'n D&C gekies.
Kort na die miskraam het ons spesialis gebel met die resultate van die biopsie. Ons het 'n PGS embryo (Pre-genetiese sifting), dit was geen verrassing toe hy sê die baba ('n meisie) is geneties normaal en perfek nie.
Ek was egter die probleem
Maar toe weet ek seker. Dit was nie die embrio's wat die probleem was nie. Dit was die draer. Dit was ek. Ons het nog 'n laaste keer IVF probeer. Nog 'n verpletterende mislukte siklus. Ons het besluit om surrogaatskap te probeer.
Ons het surrogaatskap in Kanada begin met Julie, 'n onbaatsugtige vrou wat ons eenvoudig wou help. Ons het van Melbourne na Toronto gevlieg vir die oordrag. 'N Lang vlug (18 uur), maar ons was gretig om Julie persoonlik te ontmoet.
Wat volgende gebeur het, spook nog steeds by my
Ons het by die kliniek aangekom waar Julie reeds gewag het. Met 'n halfvol blaas vir die oorplasing, het sy gebid dat ons volgende keer opgeroep sou word. Asof sy haar badkamer hoor huil, verskyn 'n verpleegster wonderbaarlik en vra of ek en Ryan na die agterste area kan gaan om ons spesialis te ontmoet.
Hy kom in sy kantoor, gaan sit stadig agter sy lessenaar en met 'n ernstige gesig vertel hy ons dat die houer met embrio's wat ons vervoer het, leeg is.
Daardie een woord skree in my kop: Leeg.
Met 'n bonsende hart en amper asemloos, het ek hom telkens dieselfde vrae gevra: 'Wat bedoel jy met leeg? Wie kan ons bel? ". Ek onthou die jammerte in sy oë, die hartseer in sy stem. Nee, ons kon niemand bel nie. Daar was niemand om te bel nie. Hulle het die houer oopgemaak om die ontdooiingsproses te begin, net om te ontdek dat daar geen embrio's binne is nie.
Die embrio's was weg. En enige kans om 'n baba te kry, was ook weg
Gedurende ons onvrugbaarheidsreis was dit ongetwyfeld my laagste punt. Daar is altyd iets aan die onverwagse wat onmoontlik is om te verstaan. Vervoer van embrio's is standaard gebruik, so wat gebeur het, was uiters skaars. Ons prokureurs en vrugbaarheidsklinieke in Melbourne en Toronto het nog nooit daarvan gehoor nie.
Dan staan ​​ons voor 'n kritieke keuse: hou aan of stop. Ons het besluit om aan te gaan. Ons het voortgegaan met drie oordragte van surrogaatskap in Kanada. Alles het misluk. Met swaar harte het ons geweet dit is tyd om aan te gaan.
Ons het Kanada gehad, en ons het surrogaatskap in die Verenigde State nagestreef, ons laaste hurra.
Deur middel van Skype het ons 'n onmiddellike band gehad met ons pragtige Amerikaanse surrogaat Leigha en haar man Josh.
Ek sal altyd ontsag hê oor hoe iemand surrogaatskap kan doen. Hoe iemand wat jou nie eens ken nie, jou storie hoor en verplig voel om jou te help. Hoe hulle bereid is om vrugbaarheidsbehandeling, swangerskap en dan geboorte te ondergaan om u die grootste geskenk van almal, 'n kind, te gee.
Ons eerste oordrag het ongelukkig misluk. Maar ons Amerikaanse spesialis het goeie insigte gehad en die tweede oordrag was 'n sukses. Ons was in ekstase
Met opgewonde afwagting het ons die hartklop by ons skandering van agt weke gehoor, en ons het almal vrede gevoel. Die volgende twee weke het ons in 'n salige mis verbygedryf.
Twee van die mees egte en ordentlike mense wat u ooit een keer tydens 'n oproep ontmoet het, het Leigha en Josh ons genooi om by die huis in Gunnison, Utah, te bly vir die geboorte. Ons is nederig deur hul vrygewigheid en ons kon nie aan 'n beter plek dink om te bly nie.
Ons skandering van tien weke was om 10:3.00. Aangesien alles so goed gevolg het en Leigha se hormoonvlakke hoog was, het ons besluit om nie in te skop nie. Josh sou die skandering video neem en ons sou hulle bel sodra ons wakker word.
Ek het die oggend om 6:00 wakker geword en my foon nagegaan. Geen boodskappe nie. Met 'n bal van angs wat in my maag pyn, kyk ek na Ryan se telefoon. Daar was 'n boodskap op sy tuisskerm van Josh: "Ek is jammer, maar ons het die baba verloor ...".
By die skandering van tien weke het ons baba reeds geslaag. Ons was verpletter. Dit was vir ons almal in die ingewande
Ons verloskundige het later vir ons gesê Leigha is die enigste persoon van wie hy nog ooit so hard gehuil het terwyl die algemene narkose in werking getree het. Hy het haar hand styf vasgehou aan die begin van die D&C en tot die tweede voordat sy aan die slaap geraak het, het sy gesnik.
Op hierdie stadium het ek myself bedank om te dink dat ons nooit 'n kind sou hê nie. Ek wou skree en huil en klaar wees met die hele ding. Met elke terugslag het ek vertroue gehad. Ek was vasbeslote om te veg. Maar hierdie keer het die geveg verdwyn. Ek het verslaan gevoel. Ek het gesukkel om verby die feit dat ons weer hier was, te beweeg.
Maar ons het 'n handjievol goeie embrio's oorgehad en Leigha was bereid om weer te probeer. Sy was vasbeslote om dit deur te sien. Ek het ook geweet Ryan wil bitter graag een laaste drie probeer. Hy herhaal alles wat ons spesialis vir ons gesê het oor wat die miskraam veroorsaak het - dit was skaars en hoogs onwaarskynlik dat dit weer sou gebeur. Hy het my oortuig om nog 'n laaste keer te probeer.
Nege maande later is ons pragtige seun Spencer gebore
Michael Jordan het een keer beroemd gesê dat sy oorlede vader hom geleer het om altyd ''n negatief te neem en dit in 'n positiewe te verander' '. Ek dink MJ is besig met iets.
En die grootste positiewe? Spencer natuurlik. En die ontsaglike dankbaarheid en liefde wat ons vir hom het.
Die eerste ses maande van sy lewe het daar nie 'n dag verbygegaan toe ek nie elke oggend huil as ek hom uit sy bed gaan haal nie. Oorweldig van emosie, val die trane altyd. Die arme kind het waarskynlik nie geweet wat om te dink toe ek hom met my sout trane versadig het nie. Maar ek kon nie glo dat hy eintlik hier was nie. Dat hy van ons was. Dat ons uiteindelik geseënd was met 'n kind. Ons eie klein wonderwerkie.
Onvrugbaarheid kan wreed, rou en dikwels eensaam wees. Dit word gereeld verkeerd verstaan. Maar vir almal wat met onvrugbaarheid sukkel, is u nie alleen nie. Ek weet ek het so gevoel. Maar daar is baie van ons daar buite. Soek daardie mense. Praat met hulle. Leun op hulle. Omring jouself met liefde en ondersteuning. Moenie in stilte ly nie.
Ek sal vir u 'n aanhaling van Jimmy Fallon agterlaat: 'Bly net daar, probeer elke laan, probeer alles wat u kan doen, want u sal daar aankom. U sal by 'n gesin beland en dit is die moeite werd. Dit is die mees 'moeite werd' ding. "
Groot liefde vir Kirsten om haar ongelooflike moeilike reis te deel. As u u storie wil deel, stuur vir ons 'n reël by mystory@ivfbabble.com