Muskietaanval op Sande Fjord, 4 April 1945 - Geskiedenis Podcasts - 2021
Mosquito Bomber/ Fighter-Bomber Units of World War 2, Martin Bowman. Die eerste van drie boeke wat kyk na die RAF -loopbaan van hierdie veelsydigste Britse vliegtuie van die Tweede Wêreldoorlog, kyk in hierdie bundel na die eskaders wat die Mosquito as 'n dagligbomwerper gebruik het, oor besette Europa en Duitsland, teen skeepvaart en oor Birma. [sien meer]
Gedurende die tydperk waarin Duitsland deur die Nazi -party beheer is, is die Obersalzberg -kompleks van chalets en berghutte naby die Beierse stad Berchtesgaden gebou. Hierdie kompleks is gebruik deur Adolf Hitler en ander lede van die elite van die Nazi -party.  Hitler het gewoonlik meer as 'n derde van elke jaar op Obersalzberg deurgebring.  Voor die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog was hy gasheer vir baie internasionale leiers in sy woning daar, die Berghof. Hitler en die Britse premier, Neville Chamberlain, het op 15 September 1938 by die Berghof vergader as deel van die onderhandelinge wat tot die München -ooreenkoms gelei het. Nazi -propaganda maak die Berghof bekend, en dit het in die oë van die meeste Duitsers 'n belangrike simbool van Hitler se leierskap geword. 
Hitler het Obersalzberg gereeld besoek tydens die Tweede Wêreldoorlog, en dit was een van sy belangrikste bevelsentrums. Hy het die grootste deel van die vroeë 1944 daar deurgebring en op 14 Julie vir die laaste keer vertrek.  'n Gesofistikeerde netwerk van bunkers en tonnels is tydens die oorlog onder Obersalzberg gebou in reaksie op die verskerpte geallieerde aanvalle op Duitsland.  Die kompleks is verdedig deur lugafweergewere sowel as masjinerie wat die gebied in 'n rookskerm kan bedek. Al sy geboue is vroeg in 1944 gekamoefleer om dit moeilik uit die lug te vind. 
Die Geallieerdes het dit voor April 1945 oorweeg om Obersalzberg aan te val, maar het besluit om dit nie te doen nie. Obersalzberg se ligging was bekend, en in Junie 1944 bevestig die geallieerde intelligensie dat Hitler die weerstand teen die landings in Normandië vanuit die Berghof gerig het. Die Royal Air Force (RAF) het 'n plan ontwikkel om Obersalzberg aan te val wat as 'Hellbound' aangewys is. Verkenningsvliegtuie van die United States Army Air Forces (USAAF) het die gebied tussen 16 en 20 Junie gefotografeer, en die Amerikaanse vyftiende lugmag het vlugroetes voorberei om dit aan te val vanaf basisse in gebiede wat deur die Geallieerdes in Italië beheer word.  Die hoof van die USAAF, generaal "Hap" Arnold, het besluit om die aanval op 20 Junie uit te voer. Arnold het hierdie besluit geneem op grond daarvan dat dit onwaarskynlik was dat Hitler gedood sou word, en dit was in elk geval ongewens, aangesien sy onbekwame leiding van die Duitse weermag tot voordeel van die Geallieerdes was. Arnold was ook bekommerd dat die aanvalmag swaar ongevalle sou ly, aangesien die gebied sterk verdedig word.  Hy het in sy dagboek opgeteken "Ons geheime wapen is Hitler, daarom moenie sy kasteel bombardeer nie. Laat hom nie seerkry nie, ons wil hê hy moet aanhou foute maak".  Die Britse uitvoerende hoof van spesiale operasies het ook gedurende middel-1944 planne ontwikkel wat Operasie Foxley aangewys is om Hitler in die Obersalzberg-gebied met behulp van spesiale magte te vermoor. Hierdie operasie is nooit probeer nie. 
Die vyftiende lugmag het in Februarie 1945 voorgestel om die gebied Berchtesgaden te bombardeer, maar dit word deur die hoë bevel van die USAAF geblokkeer weens die moeilikheid om die doelwit akkuraat te tref en 'n voortdurende oortuiging dat die geallieerdes beter daaraan toe was dat Hitler steeds in bevel was van die Duitse weermag. .  Kort daarna is planne vir 'n aanval op brûe in die Berchtesgaden -omgewing deur beide die agtste en vyftiende lugmag ontwikkel. Hierdie planne is nooit uitgevoer nie. 
Die enigste aanval op Berchtesgaden voor April 1945 is op 20 Februarie 1945 deur agt Republiek P-47 Thunderbolt-vegvliegtuie van die vyftiende lugmag gedoen. Hierdie vliegtuie het die gebied getref nadat hulle nie 'n missie in Italië kon voltooi nie, en hul bevelvoerder was aanvanklik nie bewus van die belangrikheid daarvan nie. Die Thunderbolts het 'n trein aangeval en 'n groot vliegtuigvuur teëgekom.   Toe die aanval aangemeld is, was daar 'n teleurstelling onder die publiek in die geallieerde lande dat die Berghof nie beskadig is nie. 
Teen April 1945 het die Geallieerdes byna volledige lug superioriteit bo Duitsland.  As gevolg van die verswakking van die Duitse lugverdediging en die beskikbaarheid van langafstand-geallieerde begeleide vegvliegtuie, het die bomwerperkommando van die RAF af en toe sedert die einde van 1944, aanvullings op die teikens in Duitsland gedoen, benewens die gewone nagoperasies. Die frekwensie waarmee dit dagligaanvalle uitgevoer het, het mettertyd toegeneem.   Die Britse personeelhoofkomitee het opdrag gegee dat die bombardering van gebiede op Duitse stede op 16 April ophou, met die bomwerpers wat eerder fokus op die verskaffing van "direkte ondersteuning aan die geallieerde leërs in die landgeveg" en hul aanvalle op die oorblyfsels van die Duitse vloot.  In ooreenstemming met hierdie bevel, het Bomber Command Duitse stede wat in die pad van die geallieerde leërs gelê het, aanval en tot 25 April presiese bomaanvalle op ander teikens uitgevoer.  
Toe die oorlog in Europa sy einde in 1945 nader, het die Allied Expeditionary Force (SHAEF) se hoogste hoofkwartier besorg geraak oor intelligensieverslae wat aandui dat senior lede van die Duitse regering sowel as Waffen-SS-eenhede bymekaar sou kom om die geveg te verleng van 'n "Alpe vesting".   Dit was 'n intelligensie -mislukking, aangesien die Duitsers tot die laaste weke van die oorlog min pogings aangewend het om verdedigingsposisies in die Alpe voor te berei.  Hitler stuur die meeste van sy persoonlike personeel in April na Berchtesgaden, maar bly in Berlyn. Die meeste van die ander senior ministers het na ander dele van Duitsland gevlug.  Eersgenoemde Reichsmarschall Hermann Göring was die enigste hoog aangeskrewe lid van die regering op Obersalzberg ten tyde van die aanval.  Göring is van al sy posisies ontneem en is op huisbevanging in opdrag van Hitler gehou as straf omdat hy op 23 April 'n telegram gestuur het om toestemming om die leierskap van Duitsland te aanvaar.  
Die besluit om 'n lugaanval op Obersalzberg uit te voer, is geneem in April 1945. Die aanval is voorgestel deur die hoof van Bomber Command, Air Chief Marshal Sir Arthur Harris, en goedgekeur deur SHAEF.  Harris spesifiseer dat die doel van die aanval was om die XV Corps van die Amerikaanse weermag te ondersteun, wat vinnig na München gevorder het vanwaar dit Berchtesgaden sou aanval.  Die Amerikaanse weermag het die aanval egter gekant weens kommer dat die puin van die kompleks makliker sou wees om die Duitsers te verdedig as onbeskadigde geboue.  Twee historici het gesê dat ander faktore die aanval aangevuur het. Oliver Haller het die werklike rede waarom Bomber Command die aanval uitgevoer het, geskryf dat Harris wou demonstreer dat sy magte presisiebom kan uitvoer nadat hy vroeg in 1945 gekritiseer is vir terreuraanvalle op stede.  Despina Stratigakos het gesê dat die Geallieerdes gehoop het dat die vernietiging van die Berghof fanatiese Nazi's sou oortuig dat die oorlog verlore was.  Sy het ook voorgestel dat die aanval daarop gemik was om die vernedering van die vooroorlogse beleidsbeleid, insluitend die München-ooreenkoms, wat verband hou met die Berghof, uit die geheue te vee. 
Die Berghof- en die Kehlsteinhaus -paviljoen, wat Hitler af en toe gebruik het om gaste te huisves, was die aanvalle se hoofdoelwitte. Verskeie ander geboue was in die gebied wat gebombardeer sou word. Dit sluit die huise van ander senior Nazi's in, 'n kaserne wat deur die Waffen-SS-eenhede gebruik is om Obersalzberg en 'n hospitaal te verdedig.  Verskeie sekondêre teikens, waaronder brûe in die stad Salzburg, is gekies vir die bemanning van vliegtuie wat nie in staat was om Obersalzberg te bombardeer nie. 
Die bomwerperspersoneel is gedurende die vroeë oggendure van 25 April wakker gemaak om ingelig te word oor die missie. Die spanne is ingelig dat verskeie senior lede van die Duitse regering op Obersalzberg was, en sommige het gesê dat Hitler daar was.  Die aanvalsmag het die oggend van die basisse in die Verenigde Koninkryk opgestyg. Dit bestaan ​​uit 359 swaar bomwerpers van Avro Lancaster, afkomstig van 22 eskaders in nr. 1 en 5 groepe.   Hulle is vergesel deur 16 de Havilland Mosquito light bombers van No 8 Group wie se rol was om die bomwerpers na die teiken te lei met behulp van die Oboe -navigasiestelsel. Die bomwerpers is begelei deur 13 Britse vegvliegtuie en 98 Noord-Amerikaanse P-51 Mustang-vegters van die Agtste Lugmag. 
Nadat hulle die Verenigde Koninkryk verlaat het, het die bomwerpers naby Parys verbygery.  Hulle het direk na Obersalzberg gegaan toe hulle die Bodensee bereik het.  Terwyl die vliegtuie vir die grootste deel van die nadervlug oor die gebied van die Geallieerde gebied gelei is, moes die laaste 400 myl gemaak word oor gebied wat nog deur Duitse magte beheer is.  Hulle het slegs 'n klein tydjie binne die bereik van lugafweergewere spandeer tydens die nadervlug en, as die Luftwaffe het amper nie meer bestaan ​​nie, maar geen vegters het probeer om hulle te onderskep nie.  Sommige van die Mustang -vlieëniers het 'n Arado 234 -straalverkenningsvliegtuig gewaar en dit neergeskiet. 
Die eerste golf bomwerpers het om 09:30 in die Berchtesgaden -omgewing aangekom, maar kon nie dadelik aanval nie. Die Mosquito -spanne het gesukkel om die teikens raak te sien vanweë die teenwoordigheid van mis en sneeu in die gebied.  Obersalzberg se verdedigers kon nie 'n rookskerm opwek nie, aangesien hulle hul voorraad van die nodige chemikalieë uitgeput het.  Die Mosquitos se Hobo -toerusting was ondoeltreffend, aangesien die radioseine wat dit gebruik het deur berge geblokkeer is. Die bomwerpers het omgedraai totdat die Mosquito -spanne die teiken gemerk het. Gedurende hierdie tydperk het sommige van die vliegtuie naby Salzburg gevlieg en die stad se sterk lugweerafweer is op hulle afgevuur.  Verskeie bomwerpers het ook naby aan botsing gekom. 
Nadat die teiken gemerk is, het die eerste golf bomwerpers tussen 9:51 en 10:11 aangeval.   Die elite nr. 617 eskader RAF was die eerste eenheid wat Obersalzberg getref het, met sy vliegtuie wat groot Tallboy -bomme laat val het.  Die tweede golf het tussen 10:42 en 11:00 gebombardeer.   Meer as 1,400 lang ton (1,400 t) bomme is vrygelaat en daar is gehoop dat so 'n swaar bombardement voldoende sou wees om die bunkers onder Obersalzberg te vernietig.  Die bomaanval was baie akkuraat. 
Twee Lancasters is deur Duitse lugafweergewere neergeskiet. 'N Vliegtuig van die Royal Australian Air Force se nommer 460 -eskader is getref kort nadat sy bomme neergegooi is, en al sy bemanning het oorleef nadat die vlieënier gedwing het om naby die Duitse stad Traunstein te land. Hulle is krygsgevangenes gemaak, maar is binne enkele dae bevry.   Die ander vliegtuie wat neergeskiet is, was van nommer 619 eskader RAF. Van die bemanning van die bomwerper is vier dood en drie gevange geneem. Hierdie krygsgevangenes is ook gou deur die geallieerde magte gered.  Verskeie ander Lancasters is beskadig, met een landing naby Parys. 
Die aanval het gemengde resultate opgelewer. Van die primêre teikens was die Kehlsteinhaus onbeskadig en die Berghof is matig beskadig deur drie bomme. Die Waffen-SS-kaserne en die huise wat deur Göring en die Reichsleiter Martin Bormann is vernietig.  Die meeste van die ongeveer 3 000 mense in Obersalzberg het in die bunkers onder die kompleks beskut, maar 31 is dood, waaronder verskeie kinders. Die bunkernetwerk is nie ernstig beskadig nie.   Die stad Berchtesgaden is ongedeerd, en nie een van die bevolking is dood of gewond nie. 
USAAF -eenhede het op 25 April vervoerinfrastruktuur in die algemene gebied van Obersalzberg aangeval. Hierdie aanvalle het deel uitgemaak van 'n operasie wat op versoek van die geallieerde grondmagte uitgevoer is wat die skietgoedfasiliteite van Škoda Works naby Pilsen in Duits-besette Tsjeggo-Slowakye sowel as spoorweë in Oostenryk geteiken het, wat vermoedelik Duitse troepe vervoer het.  Die plekke naby Obersalzberg wat aangeval is, sluit in Freilassing, Hallein, Bad Reichenhall, Salzburg en Traunstein. Aansienlike skade is aangerig aan verskeie treinstasies, gaswerke en hospitale in hierdie dorpe. Meer as 300 burgerlikes is dood. 
Obersalzberg is verlate in die dae na die aanval. In opdrag van Hitler het SS -personeel die Berghof verwoes voordat hulle uittrek.   Die US Army XV Corps het die gebied op 4 Mei verower.  Göring, wat die lugaanval oorleef het, is op 9 Mei 1945 deur die Amerikaanse weermag gevange geneem.  
Amerikaanse en Franse soldate het Obersalzberg, insluitend die ruïnes van die Berghof, geplunder nadat dit gevang is. As gevolg van Obersalzberg se assosiasies met die Nazi -leierskap, was die omvang van hierdie plundering ongeëwenaard deur die in enige ander Duitse stad wat deur die geallieerde magte beset was. Stratigakos het opgemerk dat dit daartoe bygedra het dat memorabilia wat verband hou met Hitler oor die hele wêreld versprei is, wat gedeeltelik die doel van die lugaanval ondermyn het om die Nazi -regime in diskrediet te bring.   Die Amerikaanse fotojoernalis Lee Miller, wat kort nadat dit gevang is by Obersalzberg aangekom het, het gesê dat 'daar nie eers 'n stuk oor is vir 'n museum oor die groot oorlogsmisdadiger nie, en versprei oor die wydte van die wêreld mense sal vir ewig 'n servetring of piekelvurk kry wat vermoedelik deur Hitler gebruik word ". 
Die aanval op Obersalzberg was die laaste gevegsoperasie vir die meerderheid van die Bomber Command eskaders wat gestuur is.  Die meeste van die betrokke bemanningspersoneel was tevrede met die aanval op Hitler se persoonlike huis, hoewel sommige spyt was oor die ongevalle.   Bomber Command se laaste aanval, 'n aanval op 'n olieraffinadery in Noorweë, is die nag van 25/26 April gedoen.  Vanaf 26 April tot aan die einde van die oorlog op 8 Mei, is Bomber Command -vliegtuie gebruik om bevryde krygsgevangenes na die Verenigde Koninkryk te vlieg as deel van Operasie Exodus en kos by burgerlikes in Nederland tydens Operasie Manna te laat kom. 
Die aanval het destyds aansienlike mediadekking gelok, maar vandag word dit min onthou. In hedendaagse nuusberigte is gesê dat die operasie van strategiese belang was, aangesien Obersalzberg 'n alternatiewe bevelsentrum en 'n simbool van die Nazi -regime was. Die aanval word uitgebeeld as deel van die laaste pogings om Hitler en Duitsland te verslaan.  ​​Mediaberigte oor die bombardement het ook kennis geneem van Chamberlain se besoek aan Obersalzberg in 1938.  Aangesien die Alpe -vesting 'n mite was, het die naoorlogse geskiedenis, insluitend Harris se herinneringe, min melding gemaak van die operasie. 
Obersalzberg het na die oorlog onder die Amerikaanse leër se administrasie gebly, en 'n ontspanningsentrum vir soldate is daar gevestig. Die ruïnes van die geboue uit die Nazi-era het neo-Nazi-pelgrimstogte gelok. Om sulke besoeke te stop, vernietig die Beierse regering die geboue op 30 April 1952, die sewende herdenking van die selfmoord van Adolf Hitler in Berlyn.  Die Amerikaanse weermag het sy ontspanningsentrum gesluit en Obersalzberg in 1996 aan die Beierse regering oorhandig, wat die ander geboue in die omgewing gedurende die vroeë 2000's gesloop het om plek te maak vir 'n oordkompleks.  Die Dokumentationszentrum Obersalzberg -museum is in 1999 geopen. Hierdie museum dek Obersalzberg se geskiedenis tydens die Nazi -era.  'n Bord wat die ligging van die Berghof aandui en die rol wat dit verduidelik as 'n plek waar belangrike besluite rakende die Tweede Wêreldoorlog en die Holocaust geneem is, is in 2008 opgerig. 
RAF BOMBER OPDRAG 1945, 75 jaar gelede.
DAYLIGHT OPS, Woensdag, 4 April.
Hierdie keer het die Command 5 Group gestuur, waarskynlik met Tallboys en Grand Slams.
243 Lancasters en 1 muskiet vergesel van 8 PFF -muskiete om die kaserne en die stad wat ernstig beskadig is, aan te val. Een Lancaster is verlore (49 vierkante meter, 7 dood).
NIGHT OPS, 4/5 April, Woensdagaand en vroeg Donderdag.
327 Lancasters en 14 muskiete van 3, 6 en 8 groepe het die sintetiese olie -aanleg aangeval, maar die teiken was met wolk bedek en die bombardering is verstrooi, wat slegs geringe skade aangerig het. Drie Lancasters word vermis (115 vierkante meter, 8 sterf: 186 vierkante meter, 6 sterf, 1 beseer - hierdie twee vliegtuie bots: 424 vierkante meter, 7 sterf). Boonop beland 'n ander ongeluk van 186 vierkante meter terug by die basis waarby 2 bemanningslede beseer is.
327 vliegtuie - 277 Halifaxes, 36 Lancasters en 14 muskiete van 4, 6 en 8 groepe het die olie -aanleg in Rhenania aangeval. Die teiken is maklik geïdentifiseer en ernstige skade is aangerig. Vier vliegtuie kon nie terugkeer nie - twee Lancasters (7 Sqdn, 7 gedood: 635 Sqdn, 4 gedood, 3 PoW, 1 ontwyk) en twee Halifaxes (78 Sqdn, 7 gedood: 408 Sqdn, 7 PoW).
258 Lancasters en 14 muskiete van 1 en 8 groepe het die olieraffinadery van Wintershall aangeval, en die kommando beweer dat dit matig beskadig is. Ses Lancasters is verlore (12 Sqdn, 7 dood: 166 Sqdn, 7 dood: 550 Sqdn, 7 dood: 576 Sqdn, 1 vermoor, 6 PoW: 626 Sqdn verloor 2, 14 vermoor). Nog 166 vierkante vliegtuie het met terugkeer neergestort (5 gestamp, 2 beseer), net soos 'n 460 vierkante meter Lanc (1 beseer).
4) MINDER OPS:-
LNSF het 35 muskiete na Berlyn gestuur en 31 na Magdeburg - 2 van die wat na Magdeburg gestuur is, kon nie terugkeer nie (142 vierkante meter, 2 gedood: 571 vierkante meter, 2 vermoor).
100 Group het 70 RCM -afdelings en 66 muskietindringerpatrollies gestuur - hierdie totaal van 136 vliegtuie was hul grootste poging van die oorlog. Een Halifax -oorskot het teruggekeer na die basis (462 vierkante meter, geen beserings nie).
30 Lancasters het gaan tuinmaak in die Oslofjord en die Kattegat. Drie van 1 groepe se Lancasters kon nie terugkeer van die Kattegat nie (103 vierkante meter, spoorloos verlore, 7 dood: 153 vierkante verloor 2, ook spoorloos verlore, 14 sterf)
Totale inspanning vir die nag:- 1,172 uitstappies vir die verlies van 18 vliegtuie (1,5%).
Daar was geen Daylight of Night Ops op Donderdag, 5 April nie, so ek sal Dinsdag terug wees om u te vertel van Vrydag, 6 April. Geniet die ruskans, soos ons seuns sal gedoen het.
Muskietaanval op Sande Fjord, 4 April 1945 - Geskiedenis
RAF Tydlyn 1939 - 1945
Om meer besonderhede van elke hoofopdragontwikkeling te sien, klik op die opdragtitel regs van die tydlyn
3 - die Verenigde Koninkryk verklaar oorlog teen Duitsland,
3/4 - Eerste RAF -aanval op Duitsland,
4 - Eerste RAF -verliese, vyf Wellingtons van No 9 Sqn op 'n aanval op gestuur in die Elbe -riviermonding,
18 - 12 Wellingtons het tydens 'n dagligaanval op Wilhelmshaven neergeskiet wat gelei het tot nagaanvalle.
22 - RAF -eenhede arriveer in Noorweë.
12 - RAF se eerste VC van WW2 gewen deur Fg Off Garland en Sgt Gray.
17 - Ministerie van vliegtuigproduksie gestig.
26 - Ontruiming van Duinkerken word beveel om te begin (Operasie Dynamo).
27 - Opleidingskommando verdeel in vliegopleidingsopdrag en tegniese opleidingskommando.
5 - Eerste Duitse aanvalle op teikens in Suidoos -Brittanje.
10 - Italië verklaar oorlog aan Brittanje.
10 - RAF voer eerste aanvalle op Italiaanse magte in Lybië uit.
11 - Bomber Command het sy eerste aanval op teikens in Italië uitgevoer.
14 - G/C Thorold arriveer in Takoradi in Wes -Afrika om 'n vliegtuig -veerdiens na Egipte te vestig.
Westland Whirlwind tree in diens.
25 - ACM Portal aanvaar die pos van CAS.
28 - Italië val Griekeland binne, RAF -eenhede word gestuur om te help.
11 - Eerste aanval uitgevoer deur Stirlings van No 7 Sqn.
6 - Fg Off Campbell het VC toegeken vir aanval op Gneisenau in die hawe van Brest
15 Coastal Command onder operasionele beheer van die Admiraliteit geplaas
30 - Irakse troepe beweeg teen RAF Habbaniya.
31 - Slag van Habbaniya eindig.
Waarnemerskorps het Royal Observer Corps geword.
27 - Hudson van No 269 Sqn, 'gevang' 'n Duitse U -boot
VSA betree die oorlog aan die geallieerde kant.
11/12 - Operasie 'Fuller', die mislukte poging om te keer dat Duitse slagskepe deur die Engelse kanaal na Duitsland ontsnap.
15 - Japan verower Singapoer.
Navigator- en Air Bomber -kategorieë bekendgestel.
25/26 - Derde aanval van 'duisend bomwerper' teen Bremen.
18/19 - Eerste aanval onder leiding van die Pathfinder Force.
19 - Operasie 'Jubilee', die amfibiese aanval op die hawe van Dieppe.
25 - No 6 (RCAF) Groep gestig in Bomber Command
4 - Tweede Slag van Alamein begin
20/21 - Eerste 'shuttle' aanval deur Bomber Command
30 - Eerste gebruik van 'Serrate' radar homing toerusting in nagvegters
15/16 - 617 vierkante meter het vir die eerste keer 12,000ib bomme teen die Dortmund -Ems -kanaal gebruik
23 - Middellandse See -geallieerde strategiese lugmag word gevorm.
16 - Lugkommando Suidoos -Asië word gevorm.
18/19 - Bomberkommando begin die Slag van Berlyn
16 - Belegging van Imphal begin.
6 - Geallieerdes land in Normandië (Operasie Overlord).
12 - Gloster Meteor tree in diens (RAF se eerste straaljagter)
13/14 - Bomber Command en USAAF voer 'n hewige aanval op Dresden wat in 1943 'n groter vuurstorm as Hamburg veroorsaak het.
Lugaanvalle in 1941
Lugaanval op 9 Januarie 1941 naby Friedenshügel
Twee Britse bomme het elkeen 'n krater by die Peace Hill -begraafplaas gelaat. Twaalf vensters in die nabygeleë Boreasmühle -straat is beskadig.
Lugaanval deur 'n enkele vlieënier met brandbomme op 19 Maart 1941
'N Enkele vliegtuig het twee plofbomme en 110 brandbomme oor die suidelike deel van die stad laat val. Die spoorlyn Flensburg-Sleeswyk is onderbreek. Daar was slegs een kamerbrand in die huis by Husumer Strasse 60.
Oorvlug in die nag van 7./8. April 1941
Die aand was daar 'n oorloop sonder dat 'n bom neergegooi is. 'N Skietvliegtuig wat neergeskiet is, het 'n burger naby Kanzleistraße beseer.
Lugaanval op 16 April 1941 by Mühlenstrasse 1
Tydens die lugaanval is 12 hoë plofbomme en 15 brandbomme neergegooi, waarvan vyf as dodings afgegaan het. Die Mühlerhaus by Mühlenstrasse 1 is ernstig beskadig deur die aanval. Die huishulp daar is dood en drie mense beseer. Bomfragmente het ander geboue beskadig.
Die huis aan Mühlenstraße 1 is nou een van die kulturele monumente van die Westliche Höhe -distrik.
Onsuksesvolle brandbomaanval op 25 April 1941
Tien brandbomme het op oop grond wes van die stad geval.
Lugaanval met brandbomme op die treinstasie Flensburg-Weiche op 26 April 1941
Drie hoë plofbomme en vyf brandbomme het die treinstasie in die Weiche -distrik getref. Waens en spoorstelsels is beskadig en vernietig. 'N Soldaat en 'n spoorwegwerker is gewond.
Gangskade veroorsaak deur druppels op 9 Mei 1941 in Schäferhaus
Vier hoë plofbomme en 70 brandbomme is in die Schäferhaus -omgewing laat val. Hulle het slegs geringe skade aan die gang aangerig.
Op 26 Mei 1941 by die Fuchskuhle val ongevolge
Die val van vyf plofbomme op die Fuchskuhle -gebied het geen uitwerking gehad nie.
Gevolglose druppels op 25 Julie 1941 in die hawe en die Klues -woud
Vier hoë plofbomme en vyf brandbomme het in die hawe in die Klueser Wald geval. Hulle het slegs gang- en glasskade aangerig.
Grootliks ongevolge val op 9 Augustus 1941 oor Kauslund en die hawe
Ontploffings- en brandbomme is oor Kauslund en die hawe laat val. 'N Burger is beseer deur vlokkies.
Op 16 September 1941 val die gevolge naby die Peace Hill
Hoë plof- en brandbomme is in die omgewing van Peace Hill laat val.
Lugaanval op 22 September 1941 op die vryhawe -gebied
Drie plofbomme en 30 brandbomme het die vryhawe van Flensburg naby Kielseng getref. 'N Silo, 'n pakhuis, tien huise en 'n vragwa van die Flensburg -hawespoorlyn is daar getref en beskadig. 'N Dag later het die Light Reserve Flak Department 755 van Westerland aangekom om Flensburg se lugverdediging te versterk.
Enkele vliegtuig val van 26/27 na die woonskip Patria. Oktober 1941
'N Verspreide enkelvliegtuig het twee plofbomme laat val naby die woonskip Patria by die vloothawe in Mürwik, wat geen skade aangerig het nie.
Daal vanaf 31/1 Oktober. November in die suidelike deel van die stad
Gedurende die nag was Hamburg weer die Britse primêre bestemming. Weens die slegte weer het een van die Britse vliegtuie in Flensburg verdwaal en vier plofbomme en 50 brandbomme in die Husumer Strasse, Feldmühle en Exe gebied laat val. 'N Egpaar is in die proses dood. Drie mense is beseer.
Onder die eerste vorme van beskerming vir duikbote was enkele oopskuilings met gedeeltelike houtfondamente wat tydens die Eerste Wêreldoorlog gebou is. Hierdie strukture is gebou in die tyd toe bomme lig genoeg was om met die hand uit die kajuit te val. Teen die veertigerjare het die kwaliteit van lugwapens en die middele om dit te lewer aansienlik verbeter. Ώ ] In die middel van die dertigerjare het die Naval Construction Office in Berlyn die probleem ernstig besin. Verskeie faksies in die vloot was oortuig dat beskerming vir die uitbreidende U-bootarm nodig was. 'N RAF -aanval op die hoofstad in 1940 plus die besetting van Frankryk en die weiering van oorgawe van Groot -Brittanje was genoeg om 'n massiewe bouprogram van duikboothokke en skuilings vir lugaanvalle teweeg te bring.
Teen die herfs van 1940 is die bou van die "Elbe II" -bunker in Hamburg en "Nordsee III" op die eiland Helgoland aan die gang. Ander het vinnig gevolg.
Algemeen [wysig | wysig bron]
Daar is gou besef dat so 'n massiewe projek buite die Kriegsmarine, is die Todt -organisasie (OT) ingebring om toesig te hou oor die administrasie van arbeid. Die plaaslike verskaffing van items soos sand, aggregaat, sement en hout was dikwels kommerwekkend. Die benodigde staal is meestal uit Duitsland ingevoer. Die houding van die mense in Frankryk en Noorweë was aansienlik anders. In Frankryk was daar oor die algemeen geen probleem met die werwing van mans en die aankoop van masjinerie en grondstowwe nie. Dit was 'n ander storie in Noorweë. Daar was die plaaslike bevolking baie meer huiwerig om die Duitsers te help. Die meeste arbeid moes inderdaad ingebring word. Verskeie meters slik moes ook oorkom word. Α ] Die aanhoudende lugaanvalle het die projek ernstige ontwrigting veroorsaak, die verskaffing van materiaal belemmer, masjinerie vernietig en die werkers geteister. Masjinerie soos graafmachines, stapelrywers, hyskrane, spreiligte en betonpompe (wat nog steeds 'n relatief nuwe tegnologie was in die veertigerjare) was temperamenteel, en in die geval van stoom-aangedrewe toerusting, baie raserig. Β ] Bunkers moes meer as net U-bote kan akkommodeer. mans, werkswinkels, watersuiweringsaanlegte, elektriese toerusting en radiotoetsgeriewe. Bêreplek vir onderdele, plofstof, ammunisie en olie was ook nodig.
Tipes bunker [wysig | wysig bron]
Vier soorte bunker is gebou:
Dit was bunkers wat oor 'n bestaande sluis gebou is om 'n U -boot 'n bietjie beskerming te bied terwyl dit op sy kwesbaarste was - dit wil sê wanneer die slot leegmaak of vul. Hulle is gewoonlik gebou met nuwe slotte langs 'n bestaande struktuur.
Word gebruik vir die bou van nuwe bote
Na die bekendstelling is baie U-bote onder hul beskerming ingerig
Dit was die mees talle tipe. Daar was twee tipes wat op droë grond of oor die water gebou is. Eersgenoemde het beteken dat U-bote op opritte verskuif moes word, laasgenoemde het die bote in staat gestel om na willekeur te kom en te gaan. Deur die water uit te pomp, kon droogdok herstelwerk gedoen word. Sommige bunkers was groot genoeg om periskope en antennes te verwyder.
Daar is geen waarheid in die gerug van 'n ondergrondse bunker op Fuerteventura op die Kanariese Eilande nie. Hierdie 'verhaal' is verkry uit 'n soortgelyke situasie in Le Havre in Frankryk toe gevange U-bootmanne deur die Britte ondervra is. Γ ]
Kaart van alle koördinate van Google af
Kaart van tot 200 koördinate vanaf Bing
Voer alle koördinate uit as KML
Voer alle koördinate uit as GeoRSS
Voer alle koördinate uit as GPX
Kaart van alle mikro -geformateerde koördinate
Plaas data as RDF
Penne is in die noordelike kushawens van die Ryk en in baie besette lande.
Duitsland [wysig | wysig bron]
Pennetjies wat die konstruksie van die tipe XXI -duikboot beskerm, is in Hamburg (Blohm & amp; Voss), Bremen (AG Weser) en Danzig (F. Schichau) geleë. Δ ] Ε ] Ζ ]
Bremen [wysig | wysig bron]
Die "Hornisse" -bunker is eers in 1944 in Bremen begin, maar dit is nooit voltooi nie. Η ]
"Valentin" was die grootste bunker in Duitsland. Dit is in 1943 begin en is gebou vir die tipe XXI -duikbootbouprogram. Dit is ook nooit voltooi nie. Na die oorlog is die gebied gebruik as 'n toetsplek vir nuwe bomme. Die meeste skade aan die bunker is op hierdie tydstip aangerig. ⎖ ]
Danzig [wysig | wysig bron]
Omdat dit buite bereik van geallieerde vliegtuie was, is daar geen penne in Danzig (nou Gdansk in Pole) gebou nie.
Hamburg [wysig | wysig bron]
Die stad was die tuiste van twee strukture, "Elbe II" en "Fink II". Die Finkenwerder -bunker is oor vier jaar deur 1700 slawe -arbeiders gebou. Nadat dit gevang is, is dit met 32 ​​ton bomme gesloop. ⎗ ]
Helgoland [wysig | wysig bron]
Die "Nordsee III" -bunker was een van die oudstes wat in 1940 begin is. Dit is alleen gelaat tot naby die einde van die oorlog toe dit deur die POF aangeval is. Dit is ook na die einde van die oorlog gebruik om nuwe wapens te toets. Geen spoor van die pen het oorleef nie. ⎘ ]
Kiel [wysig | wysig bron]
Hierdie stad is voortdurend in die Tweede Wêreldoorlog gebombardeer, en die teikens was dikwels die "Kilian" en "Konrad" bunkers. Hulle is onderskeidelik in 1941 en 1942 begin. Laasgenoemde is gebruik vir die bou van Sienhond midget duikbote. ⎙ ]
Dit was in "Kilian" U-4708 was waarskynlik die enigste duikboot wat in 'n bunker verlore gegaan het. Verkeerde bomme van 'n lugaanval op die stad het veroorsaak wat vandag 'n tsoenami om die Förde en gaan die bunker binne. Oberleutenant zur See Hans-Gerold Hauber, die kaptein van U-170, het belaglik geraak deur te beveel dat alle luike op sy boot gesluit moet word, ondanks die feit dat hy in die bunker was. 'Hierdie eenvoudige voorsorgmaatreël is gered U-170 van sink terwyl hy langsaan lê U-4708". ⎚]
Wilhelmshaven [wysig | wysig bron]
'N U-bootbunker in Wilhelmshaven is beplan, maar het nooit die voorlopige fase bereik nie. ⎛ ]
Frankryk [wysig | wysig bron]
Die Duitse besettingsmagte het baie U-boot-penne in die Atlantiese hawens van Frankryk in Bordeaux, Brest, La Rochelle/La Pallice, Lorient en Saint-Nazaire gebou. Byna 4,4 miljoen kubieke meter beton is gebruik. ⎜ ]
Bordeaux [wysig | wysig bron]
Duikbootpen by Bordeaux
'N Naamlose bunker en 'n bunker -slot is gebou in Bordeaux, die vierde grootste Franse stad aan die begin van die oorlog. Beide strukture is in 1941 begin. Die bunkerslot was nie klaar met die einde van die oorlog nie. Die hoofgebou was groter as dié op ander plekke, dit was om toevoerbote en mynleggers dit te laat gebruik. Die Italiaanse vloot het die Betasom -basis in Bordeaux gestig. Die hawe was ook die teiken van 'n Britse kommando -aanval - die sogenaamde Cockleshell Heroes. ⎝ ]
Brest [wysig | wysig bron]
Die Bretagne -hawe het slegs een bunker gehad, maar dit was die grootste en dit was ook naamloos. ⎞ ] Begin in 1941, die planne is baie keer aangepas voordat dit 'n jaar later voltooi is. Teen Februarie 1942 het die POF die belangstelling in die gebied verloor, die grootste deel van die stad was reeds vernietig en hulle het nie groot genoeg bomme gehad om die bunker ernstig te bedreig nie. Tussen Februarie 1942 en vroeg in 1943, behalwe 'n paar Amerikaanse vliegtuie, is die plek alleen gelaat. Die Duitse garnisoen het in September 1944 aan die Amerikaanse magte oorgegee. Hulle het genoeg plofstof gehad om die bunker te lam, maar het dit nie gebruik nie weens die nabyheid van 'n hospitaal. ⎟ ]
La Rochelle/La Pallice [wysig | wysig bron]
Die U-Boat-penne by La Rochelle
Bou van die U-bootbasis in La Pallice, 1942
Slegs ses kilometer skei La Rochelle en La Pallice, sodat hulle gewoonlik as een hawe beskou word. 'N Naamlose bunker is in La Pallice gebou. Dit is in April 1941 begin. Soortgelyke boutegnieke as dié wat in St. Nazaire gebruik is, is gebruik. Vanweë die relatiewe gemak van konstruksie was die hoofstruktuur ses maande later gereed vir sy eerste U-bote. 'N Bunker -slot is in Junie 1942 begin. Dit is in Maart 1944 voltooi. Tonele vir die film Die Boot (1981) is in La Pallice geskiet.
Lorient [wysig | wysig bron]
Keroman I en Keroman III, Lorient
Die grootste U-boot-basis was in Lorient. Drie bunkers, "Keroman I", "II" en "III", die "Scorff" bunker en twee "Dom" bunkers, oos en wes, is almal in 1941 begin. Nog twee was in die beplanningsfase.
'Keroman I' was uniek omdat dit vereis dat sy U-bote 'uit die water gehaal word, op 'n karretjie met veelwiele geplaas word en dan in 'n bunker op 'n skuifbrugstelsel vervoer word'. Hierdie reëling was dalk meer kwesbaar vir lugaanvalle, maar skade was minimaal en dit het die voordeel dat die U-boot nie 'n droogdok nodig het nie. "Keroman II", wat sonder grond is, word deur dieselfde stelsel bedien.
'Keroman III' was meer konvensioneel, net soos die 'Scorff' bunker. Die twee "Dom" -bunkers, (sogenaamd vanweë hul ooreenkoms met die godsdienstige gebou, Dom beteken 'katedraal' in Duits), was geleë rondom 'n massiewe draaitafel wat U-bote in die onderdak herstelplekke gevoer het.
Karl Dönitz, hoof van die U-boot-arm en later die hoof van die Duitse vloot, het sy hoofkwartier in die nabygeleë Kernevel gehad.
St-Nazaire [wysig | wysig bron]
Dak van die U-bootbasis in Saint Nazaire.
Die bou van 'n naamlose bunker is in 1941 begin, net soos 'n bunkerslot. ⎠ ] (Maar daar moet op gelet word dat daar elders in die verwysing gesê word dat "die opgrawings" vir die bunkerslot in Oktober 1942 begin is). ⎡ ]
Die penne is nie geraak deur die Britse kommando -aanval in Maart 1942 nie, wie se hoofdoel was die Normandie dokhekke.
Noorweë [wysig | wysig bron]
Noorweë word in 'n mate deur sy weer beheer. Die bou van onderzeeërhokke word dikwels gekniehalter deur sneeu en ys, die grond sou moontlik gekies gewees het, maar die besetting van Frankryk slegs 'n paar maande nadat Noorweë se oorgawe die Skandinawiese land eerder oorskadu het wat bunkers vir U-bote betref. Tog is 'n vereiste vir beskerming geïdentifiseer. Met die bevryding van Frankryk in 1944 het Noorweë sy belangrikheid herwin, maar vir skaars 'n jaar.
Die Noorse bunkers in Bergen en Trondheim is oorspronklik ontwerp om twee verdiepings te hê, die onderste een vir U-bote, die boonste vir akkommodasie, werkswinkels en kantore. Met die projek wat ses maande laat was, is die planne vir die tweede verdieping egter laat vaar. ⎢ ]
Bergen [wysig | wysig bron]
Die beheer van die Bergen -projek het onder die Duitse Naval Dockyard gekom. Die bou van 'Bruno' het in 1941 begin, met 'n firma in München wat die leiding geneem het. 'N Tekort aan arbeid was tesame met die verkryging van grondstowwe in voldoende hoeveelhede en swak weer gaan altyd probleme veroorsaak. Gespesialiseerde masjinerie moes ingevoer word, net soos huisvesting wat die harde Noorse winter kon weerstaan.
In 'n poging om die beskerming te verhoog, het die bunker granietblokke, elk ongeveer 'n kubieke meter groot, op sy dak geplaas. Die tekort aan sement het verseker dat die blokke nie behoorlik vasgesteek kon word nie. ⎣ ]
Trondheim [wysig | wysig bron]
Die werk aan "Dora II" het in 1942 begin. Dit is nie voltooi nie. 'Dora 1' het die vorige jaar begin, kort na Operasie Barbarossa, die inval in die Sowjetunie. Dit was toevallig, aangesien 'n gereed voorraad Russiese krygsgevangenes (krygsgevangenes) (almal vrywilligers) beskikbaar geword het. Ondanks die aantal voorsorgmaatreëls wat getref is by die inbring van die fondamente, het Dora I 'n merkbare sak van 15 cm (5.9 cm) ontwikkel. Dit lyk asof die duikbote nie soveel as die bouers pla nie. ⎤ ]
Die geallieerde bomaanval [wysig | wysig bron]
U-bootgeriewe het in Maart 1941 ⎥ ] en weer tydens die gekombineerde bomwerperoffensief vir die eerste keer 'n bombardement geword. Die bunkers het eers in Augustus 1944 soveel gely as hul omgewing, toe 'n nuwe soort bom teen hulle gebruik is, die "Tallboy". ⎦ ]
U-boot werwe en penne was die primêre doelwitte vir die Amerikaanse Agtste Lugmag van laat 1942 tot vroeg in 1943. ⎧ ] ⎨ ] In die loop van die oorlog het die Geallieerdes operasie Aphrodite radio-beheerde vliegtuie gebruik, "Bat" geleide bomme, "Disney" vuurpyl-gesteunde bomme, Tallboy en Grand Slam diep penetrasie bomme om die U-boot penne aan te val.
'N Betonteiken van 'n boot is in die bombarderingsgebied by Ashley Walk in die New Forest, Hampshire, gebou om te help met die voorbereiding vir hierdie aanvalle. Dit het bestaan ​​uit 'n betondak wat drie vlak "penne" bedek. Na die oorlog is dit in 'n grondhoop begrawe, hoewel die rande weer op plekke weer sigbaar is as gevolg van verwering.
Ontploffing van U-boot penne en werwe tydens die Tweede Wêreldoorlog
St-Nazaire 15/16 Februarie 1942 10 Armstrong Whitworth Whitleys en ses Handley Page Halifaxes het slegs nege vliegtuie St Nazaire gebombardeer in bewolkte toestande. Geen vliegtuie het verlore gegaan nie, maar drie het in Engeland ⎩ ] neergestort
St-Nazaire 7/8 Maart 1942 17 vliegtuie het St Nazaire en#9130 ] gebombardeer
St-Nazaire 25/26 Maart 1942 Geringe operasies: 27 vliegtuie na St Nazaire - een Vickers Wellington verloor ⎪ ]
St-Nazaire 27/28 Maart 1942 35 Whitleys en 27 Wellingtons het Duitse posisies rondom St Nazaire gebombardeer ter ondersteuning van die vloot- en kommando -aanval om die Normandie dokhekke in die hawe. Die duikboothokke was toevallig van die aanval wat daarop gemik was om die gebruik van die droogdok deur hoofskepe te voorkom. Die vliegtuig is beveel om slegs te bombardeer as die teiken duidelik sigbaar was. Die toestande was egter sleg, met 10/10de wolk en versiersel, het slegs vier vliegtuie by St Nazaire gebombardeer. Ses vliegtuie het elders gebombardeer. Een Whitley het verlore gegaan op see ⎪ ]
St-Nazaire 3 Januarie 1943 Die eerste gebruik van luitenant-kolonel Curtis LeMay se aanpassing van formasiebomme om drie-vlak elemente binne 'n eskader te steier en eskader binne 'n groep te steier, was die "sesde aanval op Saint Nazaire". Met LeMay in bevel van die 305ste bomvleuel, het 76 van 101 gestuurde vliegtuie die teiken gevind en 'n reguit en gelyk bombardering gebruik. Sewe masjiene is neergeskiet en 47 is beskadig. Die meerderheid bomme het die duikbootpenne getref
Lorient 15 Januarie 1943 Die 317ste lugaanval op Lorient laat 20 000 brandbomme ⎫ ] val
St-Nazaire 16 Januarie 1943 Twee golwe van B-17 vlieënde vestings het groot skade aangerig en 27 mense doodgemaak en#9131 ]
Wilhelmshaven 27 Januarie 1943 Die Amerikaanse VIII Bomber Command het nege-en-negentig B-17's en B-24-bevryders gestuur om die U-Boat-bouwerwe by Wilhelmshaven aan te val, die heel eerste 8ste lugmag-swaar bomwerperaanval wat op Duitsland self gerig is. ⎬ ] Drie bomwerpers (een B-17 en twee B-24's) is neergeskiet, slegs 53 vliegtuie het hul bomme eintlik op die teiken laat val weens slegte weerstoestande
Lorient 23 en 26 Januarie
3, 4, 7, 13 en 16 Februarie
17 Mei 1943 Lorient is gebombardeer en die stad is ontruim ⎫ ]
Bremen 3/4 Junie 1943 170 vliegtuie het tydens die eerste groot aanval op Bremen sedert Oktober 1941 aangeval. 11 vliegtuie - vier Wellingtons, twee Halifaxes, twee Avro Lancasters, twee Short Stirlings en een Avro Manchester het verlore gegaan. Bremen het dit as 'n swaar aanval beskou, waarvan die resultate alle vorige aanvalle oorskry het. Behuisingsgebiede is erg getref met ses strate wat deur ernstige brande geraak is. Skade aan die bouwerwe van die U-boot en die Focke-Wulf-fabriek is as 'van geen belang' beskryf nie, maar daar was treffers in die hawegebied wat 'n pier, sommige pakhuise en die vernietiger Z-25 beskadig het. [ Verduideliking nodig ]
Wilhelmshaven 11 Junie 1943 VIII Bomber Command, Mission Number 62: 252 B-17s is gestuur teen die "U-boat yard at Wilhelmshaven" en die hawegebied by Cuxhaven 218 het die teikens getref VIII Bomber Command het 85-20-24 Luftwaffe-vliegtuie geëis, met die verlies van agt vliegtuie en 62 beskadig. Amerikaanse slagoffers was 3 KIA, 20 WIA en 80 MIA. Die aanval op Wilhelmshaven het getoon hoe moeilik dit is om buite die reeks begeleiders te werk, aangesien vyandelike vegaanvalle akkurate bombardering van die teiken verhoed het.#9134 ]
Bremen en Kiel 13 Junie 1943 VIII Bomber Command, missie nommer 63: 151 B-17's is gestuur teen die Bremen U-boot werwe 122 tref die teiken, beweer 2-2-1 Luftwaffe vliegtuie, met vier verlore en 31 beskadigde ongevalle was agt WIA en 32 MIA. 'N Kleiner mag van 76 B-17's is na die Kiel U-boot werwe gestuur. 60 tref die teiken en beweer dat 39-5-14 Luftwaffe-vliegtuie Bomber Command 22 vliegtuie verloor het, een is onherstelbaar beskadig en 23 is beskadig. Die swaarste vegaanvalle tot nog toe teen die Agtste Lugmag was verantwoordelik vir 26 B-17's, meestal die krag wat Kiel ⎮ ] aangeval het
St-Nazaire 28 Junie 1943 VIII Bomber Command, Mission Number 69: 191 B-17's is gestuur teen die "slotte en duikbootpenne in Saint-Nazaire" 158 het die teiken getref. Bomber Command het 28-6-8 Luftwaffe-vliegtuie geëis vir die verlies van agt B-17's en 57 beskadigde ⎮ ]
Deutsche Werke, Kiel Desember 1943 B-17 en B-24-bombardemente vernietig een werkswinkel (100%), 'n ander werkswinkel en opbergingsgebou (80%), 'n fabriekswerkskeep en bootbou (67%) 'n aantal ander geboue is beskadig, 'n duikboot onder konstruksie en werkswinkels vir enjins en ingenieurswese is getref ⎧ ]
Deutsche Werke, Kiel 23/24 Julie 1944 In die eerste groot aanval op 'n Duitse stad vir twee maande, is 629 vliegtuie - insluitend 10 de Havilland -muskiete - gestuur tydens hierdie eerste RAF (sedert April 1943) en die swaarste RAF -aanval op die teiken. In minder as 'n halfuur is alle dele van Kiel getref, maar die bombardement was besonder swaar in die hawegebiede en al die belangrike "U-boot werwe" en vlootgeriewe is getref. Die teenwoordigheid van ongeveer 500 vertraagde optrede of onontplofte bomme het ernstige probleme vir die reddings- en hersteldienste veroorsaak. Daar was drie dae lank geen water nie en treine en busse het agt dae lank nie gery nie, en daar was drie weke lank geen gas om te kook nie#9135 ]
Brest 5 Augustus 1944 15 Lancasters van nr. 617 Squadron RAF, met twee ondersteunende muskiete, val die U-boot-penne aan en maak ses direkte treffers met Tallboys wat die betondakke binnedring. Een Lancaster is deur 'n flak afgeskiet. Daaropvolgende pogings om ander terreine te versterk met nog dikker beton, het hulpbronne van ander projekte afgelei. ⎰ ]
Lorient 6 Augustus 1944 617 -eskader val Lorient weer aan met twee treffers. ⎰ ] ⎱ ] ⎲ ]
Lorient 7 Augustus 1944 Die Tallboy -bombardement na Lorient is geskrop ⎱ ]
La Pallice 8 Augustus 1944 Iveson het een Tallboy ⎱ ] laat val
La Pallice en Bordeaux 11 Augustus 1944 53 Lancasters en drie Mosquitos van No 5 Group RAF het U-boothokke by "Bordeaux en La Pallice" aangeval met 2.000 pantserbomme wat deurboor, maar die bomme het nie die dakke binnegedring nie. Geen vliegtuie het verlore gegaan nie#9136 en#93
Brest, La Pallice en Bordeaux 12 Augustus 1944 68 Lancasters van No 1 Group en twee Mosquitos van No 5 Group het "penne by Brest, La Pallice en Bordeaux" sonder verlies aangeval. Daar word vermoed dat 'n U-boot by La Pallice ⎰ ] getref is
Brest 13 Augustus 1944 28 Lancasters en een Mosquito van No 5 Group het die "U-boot penne en gestuur by Brest" aangeval. Treffers is geëis op die penne, op die hulk van 'n ou Franse slagskip, die Clemenceau en op 'n medium-groot tenkwa. Die doel van die aanvalle op skepe was om te keer dat die Duitsers enige van die vaartuie in Brest gebruik om die hawe te blokkeer net voor dit deur Amerikaanse troepe gevange geneem word#9136 ]
La Pallice en Bordeaux 16 Augustus 1944 25 Lancasters en een Mosquito van No 5 Group om die U-boot-penne by La Pallice aan te val, het gevind dat die teiken met wolk bedek is en slegs drie vliegtuie gebombardeer het. Geen vliegtuie het verlore gegaan nie#9136 en#93
La Pallice 17 Augustus 1944 Missie 559: 'n B-17 gooi 'Bat' geleide bomme op La Pallice. ⎮ ] Een het 1,6 kilometer 160 km kort geraak en die tweede ongeveer 1 myl regs van die teiken ⎳ ] ⎴ ]
IJmuiden 28 Augustus 1944 Iveson het een Tallboy ⎱ ] laat val
Helgoland 3 September 1944 Die Amerikaanse vlootbeheerder het die Operation Aphrodite SAU-1-hommeltuig (B-24D 42-63954) en#9141 ] ⎶ ] per ongeluk na Duene Island gevlieg
Helgoland 11 September 1944 Gedurende die eerste Kaster missie van Operasie Aphrodite, die vlieënier van B-17 42-30180 (Guppels) is dood toe sy valskerm nie kon oopmaak tydens borgtog nie ⎷ ] ⎸ ]
Helgoland 15 Oktober 1944 Mission 678A: ⎹ ] Twee B-17's ⎺ ] van Operation Aphrodite het die Helgolandse U-boot penne aangeval ⎷ ]
Bergen 28/29 Oktober 1944 237 Lancasters en sewe Mosquitos van No 5 Group val die U-boothokke by Bergen aan. Die gebied was met wolk bedek, daarom het die meesterbommenwerper probeer om die mag onder 5 000 voet te verlaag, maar die wolk is steeds teëgekom en hy het beveel dat die aanval gestaak moet word nadat slegs 47 Lancasters gebombardeer het. Drie Lancasters het verlore gegaan#9147 en#93
Helgoland 30 Oktober 1944 Mission 693A: ⎮ ] One Kaster Operasie Aphrodite -hommeltuig het kontak verloor, buite beheer geraak en naby Trollhättan, Swede, neergestort. Die ander hommeltuig was B-17 42-3438 [ Verduideliking nodig ]
Kroasië [wysig | wysig bron]
Toegang tot duikbootpen in Vis, Kroasië.
Die Joegoslaviese Volksleër het ook duikbote gebruik, een van die penne is op die eiland Vis geleë, dit is in 'n natuurlike heuwel uitgekerf en is nou verlate en vrylik toeganklik vanaf die see of te voet. Plek: 43 ° 4′41.26 ″ N 16 ° 10′53.01 ″ E  /  43.0781278 ° N 16.1813917 ° E  / 43.0781278 16.1813917
Mosquito navrae en LNSF sterkte
Plaas deur Pitte & raquo 20 Aug 2011, 03:34
Daar is iets aan hierdie vliegtuig wat my net bewonder. Lyk? Sekerlik. Missie reeks? Ja. Veelsydigheid? Absoluut.
Maar daar is ook aspekte wat my effens verwar. Dit is byvoorbeeld spoed. Dit het die reputasie dat dit alles behalwe onbereikbaar is. Maar as u die snelhede van die Mossie (bomwerper) in verskillende hoogtes vergelyk met die meeste modelle van die Bf 109G en die (later) Fw 190A's, is daar geen noemenswaardige voordeel nie. Waarom was die Mossie dan so moeilik om te vang? As gevolg hiervan vlieg dit in klein getalle en was dit dus moeilik om op radar op te spoor? Of was dit meer omdat dit in en uit was voordat vliegtuie kon skarrel?
Wendbaarheid is 'n ander probleem. Baie vlieëniers sê dat dit lig en reageer op bedieningselemente, maklik om rond te gooi en op een enjin te vlieg. Maar hoe het dit vergelyk met ander tweelinge, bv. Bf110, Beaufighter, P-38, P-61, A-20? Of Bf109 vir die saak?
Plaas deur Seppo Jyrkinen & raquo 20 Aug 2011, 09:10
Houtkonstruksie het dit moeilik gemaak om dit op radar op te spoor. Die kombinasie van vlieghoogte en amp -snelheid het 'n groot voordeel gegee as Duitse vegters nie toevallig op dieselfde hoogte was nie.
As ek reg onthou, het Saburo Sakai geskryf dat as vegters op die grond was toe vlieëniers 'n B-17 sien, dit hopeloos was om die bomwerper te probeer vang.
Plaas deur phylo_roadking & raquo 20 Aug 2011, 11:58
Dit is dieselfde idee as die beginsel agter Barnes Wallis se "Victory Bomber" -idee, en die Wellington-prototipes in die middel van die oorlog.
Sê as u vyandopsporing/lugruim op 350 mph op hoogte binnegaan.
1/ u moet opgespoor word, en inligting word deur die ketting deurgegee
2/ vegters moet in daglig skarrel, of beskikbare nagvegters in die toepaslike Kammhuber -boks word daarop aangebring
3/ hulle moet op dieselfde hoogte klim.
4/ en danhulle moet dit óf kan versnel. of voer 'n agteraanval uit by
Met ander woorde - LW ​​-vegters moes nie net 'n Mossie kon vang nie. hulle moes dit beter kon uitvoer! Dit was dieselfde idee wat Bomber Command toegelaat het om die verdedigende bewapening van vinnige, hoë hoogtevliegtuie geleidelik tot agterwapening geleidelik af te sny. of glad nie. en dit het Lancaster -vlieëniers in staat gestel om die jaagtog soveel keer te ontwyk deur hul vliegtuie in 'n draai te gooi.
Plaas deur willi_klingel & raquo 20 Aug 2011, 16:18
Plaas deur Pitte & raquo 21 Aug 2011, 03:06
Dankie, dit maak inderdaad sin. Dit wil dus voorkom asof die klein getalle wat op groot hoogte werk, net so belangrik was as die snelheid van die muskiet self. Net soos die feit dat dit in 'n lug redelik vol talle, groter, stadiger en laer vlieënde bomwerpers werk. Dit verduidelik ook die laer verlieskoerse van die mediums van die 9de AF ietwat.
Miskien is die ander kant van die muntstuk as die Mossie die hoofaanvalbomwerper van Bomber Command word, sou dit tot 'n mate sommige van die voordele verloor het en baie groter verliese gely het? Ek weet dat daar 'n sterk argument was vir sulke persone wat soms deur verskillende lede van die ministerie van lugdienste en politici aangevoer is, met vermelding van gemak en spoed van vervaardiging, koste per eenheid, laer afvoer van hulpbronne (veral in vliegtuigbemanning) en akkuraatheid. Was dit eintlik 'n praktiese oorweging?
Wat van die tweede deel van my vraag rakende die vergelykbare manoeuvreerbaarheid van die Mossie teenoor die Beaufighter, A-20 en Bf110? Enige gedagtes?
Plaas deur phylo_roadking & raquo 21 Aug 2011, 15:51
1.500 Mossies as 'n maksimum kombinasie was baie nuttiger - en veelsydig. Die voorbeeld wat ek altyd hier noem, is die laaste van elkeen se bombardemente van die Tweede Wêreldoorlog. die Heavies is na massale ontginning van die Skaggerak oorgedra om die Flensburgse regering na Noorweë af te skakel. maar dit was die Mossies wat op die laaste ware bombardemente van die oorlog gestuur is, 'n aanval van sewe eskaders op Kiel in die nag van die 6de/7de met dieselfde doel wat in die lug herroep is.
Plaas deur Jabberwocky & raquo 22 Aug 2011, 07:11
1.500 Mossies as 'n maksimum kombinasie was baie nuttiger - en veelsydiger.
Ek dink nie die LNSF was ooit so groot nie.
BC het te eniger tyd 'n maksimum van ongeveer 550-600 muskiete op sterkte gehad, hoewel miskien die helfte hiervan in die LNSF sou wees.
Daar was nog 150-200 Mosquitos in Fighter Command en nog 80-120 in 2TAF. Dan was daar ongeveer 100-150 verdeeldheid tussen Costal Command, heropgawes en ander take.
Maksimum inspanning op 'n nag deur BC Mosquitos blyk op ongeveer 250 soorte te wees. 'N Vinnige soektog in die dagboeke van die Bomber Command -veldtog vind 'n poging om so uit te lyk:
13/14 Februarie 1945 - 71 Mosquitos na Magdeburg, 16 na Bonn, 8 elk na Misburg en Neurenberg en 6 na Dortmund, 65 RCM sorties, 59 muskietpatrollies. Geen vliegtuie het verlore gegaan nie. (233 muskiete)
21/22 Maart 1945 - 151 Lancasters en 8 Mosquitos van No 5 Group val Hamburg aan.
131 Lancasters en 12 muskiete van nr. 1 en 8 groepe val 'n benzolaanleg by Bochum aan.
142 Mosquitos in 2 aanvalle op Berlyn (met 'n paar vliegtuie wat 2 sorties maak), 3 Mosquitos na Bremen, 26 RCM sorties, 56 muskietpatrollies, 7 Mosquitos van No 5 Group minelaying in Jade Bay en die rivier die Weser. (254 muskiete)
4/5 April 1945 - 327 Lancasters en 14 muskiete van nr. 3, 6 en 8 groepe het die sintetiese olie-aanleg by Leuna aangeval.
327 vliegtuie - 277 Halifaxes, 36 Lancasters, 14 Mosquitos - van nr. 4, 6 en 8 groepe het die Rhenania -olie -aanleg, Harburg, aangeval.
258 Lancasters en 14 muskiete van nr. 1 en 8 groepe het die olieraffinadery by Lützkendorf aangeval.
35 Mosquitos na Berlyn en 31 na Magdeburg, 70 RCM -sorties, 66 muskietpatrollies, 30 Lancasters -mynlegging in die Oslofjord en die Kattegat. 5 vliegtuie verloor. 12 Mosquitos van die Magdeburg -aanval en 3 Lancasters van No 1 Group uit die Kattegat -mynlegging. Die 136 vliegtuie wat vanaand deur No 100 Group gestuur is, was die groep se grootste poging van die oorlog. (244 muskiete)
Wooden 'Mosquito ' en Luftwaffe Battlefield
Die Mosquito was 'n ongewapende bomwerper met 'n bemanning van twee wat 'n groter bomvlug verder as 'n B-17 kon dra. Dit was ook 'n vegvliegtuig en 'n nagvegter met 'n agt-geweer neusbattery. Dit was die mees produktiewe fotoreconnaissance -vliegtuig van die oorlog. 'N Hoëspoedkoerier. 'N Weervoorspellingsvliegtuig. 'N Torpedo-bomwerper wat deur 'n draer gekwalifiseer is (al is dit te laat om 'n geveg te sien). 'N Padzoeker en teikenmerker vir swaar bomwerpers. Die doeltreffendste indringer van die ekstreme lae gebied. 'N Multi-motor-afrigter en 'n hoëspoed-sleepboot. 'N Bedrog wat gereeld gebruik word om die Luftwaffe te oortuig dat drie of vier muskiete wat kaf val, 'n bomwerpersstroom van Lancasters is.
Muskiete is tydens die Tweede Wêreldoorlog in 33 verskillende variante gebou en sewe wat bekendgestel is daarna die oorlog, in 'n tyd toe al die ander met 'n skroef afgeskuif is na reserwe- en opleidingseenhede.
Die de Havilland-muskiet was die anti-vesting, 'n bomwerper wat met spoed as redding aan die Royal Air Force voorgestel is, nie gewere nie. Baie vergeet dat die muskiet die eerste in sy soort was en die B-17 die laaste in sy ry. Nog nooit was bomwerpers werklik verdedigend gewapen nie. Die B-29 het vier afstandbeheerde torings gehad totdat Curtis LeMay die gewere van hulle afgestroop het, en verkies om bomme en brandstof te dra eerder as gewere wat nutteloos was deur lug superioriteit. B-52's het 'n agterste battery-vier .50's en dan 'n 20 mm roterende kanon-maar in 1991 is die stasie uitgeskakel. Nie die RAF se Canberra of sy V-bomwerpers het 'n enkele geweer gehad nie. Ook nie die F-117-stealth-bomwerper nie, nóg die B-1 en B-2. Sedert die dag toe die Mosquito kaal gegaan het, was gewere op 'n bomwerper soos tiete op 'n vark.
De Havilland het op sy eie begin met die ontwerp van die muskiet. Nie Geoffrey de Havilland of sy gelyknamige seun, wat die hoofproefvlieënier van die muskiet geword het, het geen belang by die regering nie, want hulle maatskappy het gedurende die 1920's en 30's floreer deur te konsentreer op die burgerlike mark, waar vliegtuie gekoop is omdat hulle 'n taak verrig het, nie omdat hulle aan die spesifikasies van 'n blitsige burokraat voldoen nie.
Die senior de Havilland het ook 'n kampioen gehad: lugmaarskalk sir Wilfred Freeman, wat dikwels terloops as ''n vriend van de Havilland' gekenmerk word. Wat hy beslis blyk te wees, maar die aanvanklike verbinding was dat Freeman tydens die Eerste Wêreldoorlog 'n eskader van de Havilland DH-4's beveel het en 'n groot fan geword het van die vliegtuig. Die DH-4 was een van die beste eenmotorige bomwerpers van die oorlog-vinniger as baie vegters-en bly in diens by die Amerikaanse weermag se lugdiens so laat as 1932. Freeman was vol vertroue dat die de Havillands weet waarvan hulle praat wat vliegtuie betref. Hy het hard genoeg gestoot ten gunste van die Mosquito dat die vliegtuig onder sy afvalliges bekend geword het as Freeman's Folly. Lord Beaverbrook, die kroon se vliegtuigproduksie -tsaar, het hom drie keer beveel om die vroeë muskietvervaardiging te staak. Gelukkig het Beaverbrook dit nooit op skrif gestel nie, sodat Freeman hom geïgnoreer het.
Tog was dit nie maklik vir de Havilland om die lugministerie te oortuig dat 'n ongewapende houtbomwerper vinniger as enige hedendaagse vegter die antwoord op die behoeftes van Bomber Command was nie. Die voor die hand liggende riposte van hierdie te netjiese teoretisering was dat die vyand onvermydelik vinniger vegters sou ontwikkel.Die Britte kon sien wat Duitsland in die Grand Prix -motorsport gedoen het en het geen illusies gehad oor die land se tegnologiese vaardigheid nie. Dit was tot dusver waar toe gevorderde weergawes van die Fw-190 en die stikstofoksied-versterkte Me-410 in werking getree het, en absoluut waar toe die Me-262 tweemotorige straalvliegtuig vlieg. Maar niemand het die plato van die middel van die veertigerjare verwag met die doeltreffendheid van die skroef en probleme met die saampersbaarheid wat konvensionele vegters sou beperk tot snelhede wat byna gelykstaande is aan die muskiete nie, hoe erg hul perdekrag ook al was. Die muskiet was vinnig in 1940 en het in 1945 vinnig gebly.
In April 1940 het die Amerikaanse weermaggeneraal Hap Arnold 'n volledige stel muskietbloudrukke na die VSA gebring wat aan vyf Amerikaanse vliegtuigvervaardigers gestuur is vir kommentaar. Almal was minagtend vir die Britse ontwerp, nie net nie soos Beechcraft, wat teruggekeer het: 'Hierdie vliegtuig het diensbaarheid, strukturele sterkte, gemak van konstruksie en vlieëienskappe opgeoffer in 'n poging om konstruksiemateriaal te gebruik wat nie geskik is vir die vervaardiging van doeltreffende vliegtuie. " Beech kon dit nie meer verkeerd verstaan ​​het as hulle probeer het nie.
Muskiete was intern bedek met tradisionele mariene vernis, nie naastenby so waterdig as moderne poliuretaanbedekkings nie. Daar was dus gevalle van muskietstruktuurfoute wat veroorsaak is deur eenvoudige houtvrot-sommige onder de Havilland van Kanada-vliegtuie, wat soms swakker vakmanskap en laer kwaliteitsbeheerstandaarde ondervind het. 'N Paar muskiete - altesaam 212 - is ook in Australië gebou, maar die land het nog groter probleme gehad, met slegs 'n klein aantal lugvaartingenieurs en tegnici waarop hulle kon staatmaak. Die eerste 50 Australiese muskietvlerke was so erg vasgeplak dat dit herbou moes word.
Die muskiet was nie 'n maklike vliegtuig om te vlieg nie. Soos die gevegsvliegtuighistorikus Bill Sweetman in sy boek geskryf het Muskiet, was dit ''n effens senuweeagtige volbloed wat indrukwekkende prestasies in die hande van die moedige en bekwame kon verrig ... maar soms 'n skop of 'n byt kon uitdeel'. Sy krag-tot-gewig-verhouding en vleuelvrag was beide hoog, en sy Vmc-die spoed wat gehandhaaf moet word om die doeltreffendheid van die roer te verseker met een motor wat geveder is en die ander met volle drywing-was, afhangende van vrag, 'n oog- water van 172 mph of meer, waarskynlik die hoogste van enige Tweede Wêreldoorlog -tweeling. Die baie kwaadwillige B-26 Marauder het 'n Vmc van ongeveer 160 km / h gehad.
Die grootste geweer wat ooit in 'n muskiet gemonteer is, was 'n 57 mm -kanon, die Molins -geweer. Dit het 'n 25-ronde, vinnig-vuur ammunisie voer ontwerp en gebou deur Molins, 'n voorheen Kubaanse onderneming wat die wêreld se grootste vervaardiger van sigaret- en verpakkingstoerusting geword het. Die 75 mm-geweer wat in die hardnose B-25G en H Mitchells gemonteer is, was duidelik groter, maar dit moes met die hand herlaai word deur die navigator van die bomwerper, sodat die vuurtempo ongeveer 'n sesde van die van die Molins-geweer was. Baie het getwyfel dat die struktuur van die muskiet die Molins se terugslag kon weerstaan, maar de Havilland het net een dag nodig gehad-die tyd wat dit die fabriek geneem het om die neus van 'n neergestorte muskiet af te sien, die 12-voet lange geweer te monteer en dit te toetsvuur- om hulle verkeerd te bewys. Die vat het 18 duim teruggekap en 'n vlammetjie van 15 tot 20 voet lank uitgeskakel, maar die houtvliegraam was buigsaam genoeg om die skok te demp.
Muskiete wat die Molins gedra het, is genoem "Tsetses, "Na die dodelike Afrikaanse vlieg. Hulle spesialiteit was sub-jag in die Baai van Biskaje. Die baai was so oppervlakkig dat die Duitse subs hulle moes oorval terwyl hulle opduik, en Tsetses het genoeg van hulle afgehaal dat die subs eers in die nag kon reis. Tsetses het ook meer as 'n paar Luftwaffe-vliegtuie vernietig, en die effek van 'n 57 mm-projektiel op byvoorbeeld 'n Ju-88 was verwoestend.
'N Ander ongewone wapen was die Highball, 'n weergawe van Mosquito-grootte van Barnes Wallis se beroemde Dambuster-weerkaatsbom. Dit is ontwikkel vir gebruik teen Tirpitz, die Duitse slagskip weggesteek in 'n Noorse fjord. Die Highball sou tydens die vlug gespin word-twee is in die oop bombaai van elke muskiet gedra-met die krag van 'n ram-lug-turbine, wat seker een van die eerste gebruike van 'n RAT moes gewees het. Highballs word op baie lae hoogte laat val om te spring oor die torpedo -net wat beskerm is Tirpitz en kruip dan in die romp om onder die waterlyn te ontplof.
WO II -weerkaatsingsbomtoetse by Ashley Walk, New Forest 1943 Kode met die naam 'Highball '. 'N Soort Bombing Bomb ' ontwerp deur dr Barnes Wallis. Sferies (balvormig) is dit ontwerp om teen groot skepe gebruik te word. Twee hiervan kan deur 'n enkele De Havilland -muskietvliegtuig vervoer en ontplooi word. In 1943 is die Ashley Walk Bombing Range in die noorde van die New Forest naby Godshill gebruik as 'n toets- en oefenbaan vir inerte weergawes van die bom. 'N Teiken, nommer 3 -muurdoelwit, is spesifiek op die reeks vir hierdie toetse ontwerp.
Barnes Neville Wallis is gebore as die seun van 'n dokter op 26 September 1887 in Ripley, Derbyshire. Wallis werk eers by 'n mariene ingenieursfirma en in 1913 verhuis hy na Vickers, waar hy lugskepe ontwerp het, waaronder die R100. In 1930 het Wallis oorgegaan na vliegtuie. Sy prestasies was die eerste gebruik van geodesiese ontwerp in ingenieurswese, wat gebruik is in sy ontwikkeling van die Wellesley- en Wellington -bomwerpers. Toe die Tweede Wêreldoorlog in 1939 begin, was Wallis assistent -hoofontwerper by die lugvaartafdeling Vickers '.
In Februarie 1943 onthul Wallis sy idee vir lugaanvalle op damme in Duitsland. Hy het 'n trommelvormige, roterende bom ontwikkel wat oor die water sou spring, die dam se muur afrol en aan die voet daarvan ontplof. Die bom is met die kodenaam 'Upkeep '. Onder die indruk van die konsep het die hoof van die lugpersoneel Wallis beveel om die bomme voor te berei op 'n aanval op die Möhne-, Eder- en Sorpe -damme in die belangrike Duitse nywerheidsgebied van die Ruhr.
Operation Chastise, die 'Dambusters Raid ', is die nag van 16 – 17 Mei 1943 uitgevoer deur die spesiaal geskepte 617 eskader van die Royal Air Force, onder leiding van Guy Gibson. Twee van die damme en die Mohne en Eder – is oortree, wat gelei het tot ernstige oorstromings in die omliggende gebied, hoewel industriële produksie nie beduidend geraak is nie en 8 van die 19 bomwerpers wat deelgeneem het, verlore gegaan het. Die belangrikste resultaat was die uiters positiewe uitwerking op die geallieerde moreel.
A weerkaatsende bom is 'n bom wat ontwerp is om op 'n berekende manier na 'n teiken oor water te spring om hindernisse soos torpedo-nette te vermy en om die spoed van die bom by aankoms by die teiken en die tyd van die ontploffing daarvan vooraf te bepaal, in soortgelyk aan 'n gewone vloeidiepte.
Die uitvinder van die eerste sodanige bom was die Britse ingenieur Barnes Wallis, wie se springbom in die RAF's Operation Chastise van Mei 1943 gebruik is om in Duitse damme te spring en onder water te ontplof, met effek soortgelyk aan die ondergrondse ontploffing van die Grand Slam- en Tallboy -aardbewingsbomme, wat hy ook albei uitgevind het.
Die sukses van die operasie om 'n aantal reservoirs in Duitsland, wat bekend staan ​​as Operation Chastise, te vernietig, het die RAF 'n baie spesiale metode gehad. Die spesialiteit van hierdie operasie het begin met die gebruik van geselekteerde eskaders, die gebruik van spesiaal aangepaste Avro Lancaster -bomwerpers. Die bemanning is gekies uit verskillende lande (Kanada, die VSA, Nieu -Seeland, die Verenigde Koninkryk), die taktiek wat ingespan is, is ook gespesialiseerd en gebruik spesiaal ontwerpte bomme. Soos beplan, sou die aanval snags tydens die volmaan uitgevoer word wanneer die meer op sy hoogtepunt was.
In die nag van 16 tot 17 Mei 1943 het die bevelvoerder van die vleuel, Guy Gibson, die 617-eskader van die Royal Air Force op 'n vermetele bombardement gelei om drie damme in die Ruhr-vallei, die industriële hart van Duitsland, te vernietig. Die missie het die operasie 'Chastise' gekry. Die damme is sterk beskerm. Torpedo-nette in die water het onderwateraanvalle gestop en lugafweergewere het hulle teen vyandelike bomwerpers verdedig. Maar 617 eskader het 'n geheime wapen gehad: die 'weerkaatsende bom'.
Volgens die eskader se inskrywing in Vlieënde eenhede van die RAF deur Alan Lake, het nr. 617 eskader die eenheidskode gekry MZ vir die tydperk April tot September 1939, alhoewel die eenheid destyds nie werklik bestaan ​​het nie. 
Die eskader is tydens die Tweede Wêreldoorlog op 21 Maart 1943 onder groot geheimhouding by RAF Scampton op swaar bomwerpers van Avro Lancaster gevorm.  Dit het Royal Canadian Air Force, Royal Australian Air Force en Royal New Zealand Air Force -personeel ingesluit en is gevorm vir die spesifieke taak om drie groot damme aan te val wat water en krag tot die Ruhr -nywerheidsgebied in Duitsland bygedra het: die Möhne, Eder en Sorpe. Die plan het die kodenaam Operation Chastise gekry en is uitgevoer op 17 Mei 1943. Die eskader moes die taktiek ontwikkel om Barnes Wallis se "weerkaatsingsbom" te ontplooi en het 'n deel van sy opleiding oor die damme van die Upper Derwent -vallei in Derbyshire onderneem, soos die torings op die damwande was soortgelyk aan dié van sommige van die teikendamme in Duitsland. 
Die eskader se kenteken, goedgekeur deur koning George VI, beeld die uitbarsting van 'n dam ter herdenking van Tugtig. Die leuse van die eskader was "Après moi le déluge"(" After me, the flood "), 'n humoristiese dubbelwenner oor 'n beroemde gesegde van Madame de Pompadour aan koning Lodewyk XV, wat op die verlies by die Slag van Rossbach deur die Franse gemaak is.  Die oorspronklike bevelvoerder van No. 617 Squadron, vleuelbevelvoerder Guy Gibson, is bekroon met die Victoria Cross vir sy aandeel in die aanval.  Guy Gibson besit ook 'n swart Labrador met die naam Nigger, wat 'n geruime tyd die gelukbringer van die eskader was, maar wat omgery en vermoor is buite die basis op die aand van die aanval. 
Na die aanval is Gibson teruggetrek om te vlieg (weens die groot aantal strooptogte wat hy onderneem het) en het hy op 'n reklametoer gegaan. George Holden het in Julie bevelvoerder geword, maar hy is op sy vierde missie, Operation Garlic, in September 1943 doodgeskiet tydens 'n aanval op die Dortmund-Ems-kanaal en hy het vier van Gibson se bemanning by hom gehad. HB "Mick" Martin het tydelik die bevel oorgeneem, voordat Leonard Cheshire oorgeneem het as CO. Cheshire ontwikkel en persoonlik deelneem aan die spesiale teikenmerktegnieke wat vereis word, wat veel verder gaan as die presisie wat deur die standaard Pathfinder -eenhede gelewer is - aan die einde merk hy die teikens van 'n Mustang -vegter. Hy is ook bekroon met die VC. 
Op 15 Julie 1943 het 12 vliegtuie van die eskader van Scampton opgestyg om teikens in Noord -Italië aan te val. Alle vliegtuie het aangeval en na verlies gegaan na Noord -Afrika. Die doelwitte was die San Polo d'Enza- en Arquata Scrivia -kragstasies, met die hoop dat die aanvalle die Duitse troepe wat op die geëlektrifiseerde spoorweg na Italië reis, sou vertraag om die Italiaanse front te ondersteun. Die operasie het weinig opposisie beleef, maar die teikens is deur valleine verdoesel en is nie vernietig nie. Die 12 bemannings het op 25 Julie uit Noord -Afrika na Scampton teruggekeer nadat hulle op die terugreis op Leghorn -dokke gebombardeer het. Die aanval op Leghorn Docks was nie 'n groot sukses nie, want mis het die teiken gehul. Op 29 Julie 1943 het nege vliegtuie van Scampton vertrek om pamflette op Milaan, Bologna, Genua en Turyn in Italië te laat val. Alle vliegtuie het die missie voltooi en veilig geland in Blida, Noord -Afrika. 
Die Britse regering het dit oorweeg om die nommer 617 -eskader te gebruik om die Italiaanse leier Mussolini in Julie of Augustus 1943 te teiken. Dit sou 'n vlug gewees het op 'n uiters lae vlak met die doelwitte van Mussolini se hoofkwartier en woning in Rome. Nie een van hierdie teikens was binne 1,500 meter van die Vatikaan, wat die Geallieerdes belowe het om nie te beskadig nie. Binne twee weke nadat die plan voorgestel is, is Mussolini egter deur sy teenstanders verdryf en vervang deur Pietro Badoglio, wat in September tot 'n wapenstilstand met die Geallieerdes gelei het. 
Gedurende die res van die oorlog het die eskader voortgegaan in 'n gespesialiseerde en presisie-bombardement, insluitend die gebruik van die enorme "Tallboy" en "Grand Slam" grond-deurdringende aardbewingsbomme, op teikens soos beton U-boot skuilings en brûe .  Verskeie mislukte pogings is aangewend op die Dortmund-Ems-kanaal in 1943 (Operation Garlic) dit is uiteindelik in September 1944 met Tallboys oortree.  In Maart 1945 gebruik die eskader die Grand Slam-bom vir die eerste keer teen die Bielefeld -viadukt verwoes.  Die viadukt het 54 vorige aanvalle weerstaan ​​sonder om permanent geneutraliseer te word. 
Die eskader se vaardighede in presisievlug is ook gebruik tydens die inval in Normandië, as deel van 'n massiewe poging om die Duitsers te mislei oor die werklike ligging van die Geallieerde inval. Die eskader het die aand voor die landing op die D-dag dun stroke aluminiumfoelie (Window genoem) oor die waters van Cap d'Antifer laat val, ongeveer 80 km van die werklike D-Day-landings af. Die stroke is oor baie ure in groot hoeveelhede, in noukeurig gechoreografeerde patrone, laat val, om op die Duitse radar 'n illusie te skep van 'n groot naderende vloot, alhoewel die skepe nie bestaan ​​het nie. Die eskader het die tegniek op die Tantallon -kasteel in Skotland beoefen met behulp van gevange Duitse Würzburg-, Freya- en Seetakt -radars. 
'N Besondere opvallende reeks aanvalle het veroorsaak dat die in- en uitskakeling plaasgevind het Tirpitz, 'n groot Duitse slagskip wat na 'n fjord in Noord -Noorweë verskuif is, waar sy die Arktiese konvooie bedreig het en te ver noord was om deur die lug uit die Verenigde Koninkryk aangeval te word. Sy is reeds beskadig deur 'n aanval deur Royal Navy midget-duikbote en 'n reeks aanvalle van vliegtuie wat deur die Fleet Air Arm gedra word, maar beide aanvalle het haar nie laat sink nie. Die taak is gegee aan nr. IX en nr. 617 eskaders wat hulle na Yagodnik, naby Aartsengel, 'n verhoogbasis in Rusland, gestuur het om aan te val Tirpitz met Tallboy -bomme. Op 15 September 1944 het die RAF -bomwerpers die slagskip in die voorspeler getref, wat haar onwaardig gemaak het, sodat sy na die Tromsø -fjord gestuur is waar tydelike herstelwerk aangebring is sodat sy as 'n drywende battery veranker was.  Hierdie fjord was in 'n reeks bomwerpers wat uit Skotland werk, en van daar af, in Oktober, is sy weer aangeval, maar wolkbedekking het die aanval in die wiele gery. Uiteindelik op 12 November 1944 val die twee eskaders aan Tirpitz. Die eerste bomme het hul doelwit misgeloop, maar die volgende vliegtuie het twee direkte treffers vinnig agtereenvolgens behaal. Binne tien minute nadat die eerste bom die Tirpitz, het sy tydens 'n tydskrifontploffing by haar "C" -toring gely en 1000 van haar 1700 bemanningslede doodgemaak.  Al drie RAF -aanvalle op Tirpitz is gelei deur die vleuelbevelvoerder JB "Willy" Tait, wat Cheshire opgevolg het as CO van nommer 617 Squadron in Julie 1944.  Onder vlieëniers wat deelgeneem het aan die aanvalle was Flight Lieutenant John Leavitt, 'n Amerikaner wat een van die 31 Lancasters bestuur het. . Leavitt se vliegtuig laat val een van die bomme wat getref het Tirpitz dooie sentrum.  Ondanks dat albei eskaders beweer dat dit hul bomme was wat die Tirpitz eintlik gesink het, was dit die Tallboy-bom, wat van 'n nr. IX-eskader Lancaster WS-Y (LM220) bestuur deur die vlieënde offisier Dougie Tweddle wat toegeskryf word aan die sink van die oorlogskip.   F/O Tweddle is bekroon met die Distinguished Flying Cross vir sy aandeel in die operasies teen Tirpitz. 
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die eskader 1,599 operasionele uitstappies uitgevoer met die verlies van 32 vliegtuie. 
Koue Oorlog (1946–1981) Redigeer
Na die einde van die Tweede Wêreldoorlog het die eskader sy Lancasters vervang met Avro Lincolns, gevolg deur dié in 1952 met die English Electric Canberra jet bomber. Die eskader is in 1955 vir vier maande na Malaya ontplooi en keer terug na RAF Binbrook om op 15 Desember 1955 ontbind te word. Hervorm by RAF Scampton op 1 Mei 1958 as deel van RAF Bomber Command se V-bomwerperskorps wat die strategiese kernafskrikmiddel van die VK handhaaf, die eskader was toegerus met die Avro Vulcan B1 vanaf Aug 1960.  Teen 23 Mei 1961 was sy vliegtuie die opgegradeerde Vulcan B1A  met die elektroniese teenmaatreëls. Die taak van die eskader was strategiese bomaanvalle op hoë vlak met 'n verskeidenheid vryval-kernbomme. Beide die B1- en B1A-tipes was toegerus met verskillende vryval kernwapens. Dit het moontlik Blue Danube, Red Beard, Violet Club, die tussentydse Megaton -wapen, Yellow Sun Mk.1 en beslis Yellow Sun Mk2 ingesluit. Volgens die Project E-reëlings is Amerikaanse bomme ook vir 'n kort tydperk aan die RAF V-bomwerpers verskaf. 
Die eskader het byna onmiddellik begin om weer op te gradeer na die Vulcan B2, met die aflewering van die eerste op 1 September 1961 , hoewel die strategiese bombarderingsrol op hoë vlak onveranderd gebly het tot die koms van effektiewe Sowjet-oppervlak-tot-lug missiele wat gedwing is Bomber Command om V-bomwerpers in Maart 1963 toe te plaas van operasies op groot hoogte na penetrasie op lae vlakke, toe die Vulcans van die eskader 'n missieprofiel aangeneem het wat 'n pop-up-maneuver van 500-1000 voet tot meer as 12.000 voet ingesluit het om veilig te wees vrystelling van Blue Steel. 
Vulcans is gekonfigureer vir die Blue Steel-afskrikbom en 617 Squadron was die eerste wat daarmee in Augustus 1962 operasioneel verklaar is,  totdat in Januarie 1970 die eskader se agt Vulcan B2-vliegtuie weer toegerus is met die nuwe strategiese neerslagbom , WE.177B  wat vliegtuie se oorleefbaarheid verbeter het deur vliegtuie in staat te stel om op 'n lae vlak te bly tydens die vrystelling van wapens. 
Na die oordrag van die verantwoordelikheid vir die kernafskrikmiddel aan die Royal Navy, is die eskader na SACEUR herbesit vir taktiese staking. In 'n Europese oorlog met 'n hoë intensiteit was die eskader se rol om landmagte op die vasteland te ondersteun deur diep in vyandelike gebiede buite die voorste rand van die slagveld te slaan, teen vyandelike konsentrasies en infrastruktuur, met WE.177 taktiese kernwapens, 'n konflik eskaleer tot op daardie stadium. Die agt vliegtuie van die eskader het agt WE.177 kernbomme toegeken. Aangesien die bombardement van die Vulcan slegs een was, en as hulle aanneem dat RAF -personeelbeplanners hul gewone vergoeding in die vroeë konvensionele fase van 'n kontinentale oorlog in berekening gebring het, het genoeg oorlewende vliegtuie die volle voorraad kernwapens gelaat. is 'n redelike gevolgtrekking dat die Vulcan -mag slegs vir kernaanvalle gehou is. Die eskader se Vulcan B2's het hoofsaaklik in die lae-vlak penetrasie rol gedien tot ontbinding op 31 Desember 1981. 
Tornado GR (1983–2014) Redigeer
Die eskader hervorm op 1 Januarie 1983 by RAF Marham, toegerus met twaalf Panavia Tornado GR1. 
Nr. 617 -eskader is na die King Faisal -lugbasis, Saoedi -Arabië, ontplooi na die Irakse inval van Koeweit in 1990. Dit het in November 90 teruggekeer na die Verenigde Koninkryk, vervang met 16/20 vierkante meter. dwarsdeur KSA    
In 1993 begin nommer 617-eskader met die oorskakeling na anti-verskeping en teen Mei 1994 werk dit vanaf RAF Lossiemouth wat aan SACLANT toegewys is, met die Tornado GR1B met die Sea Eagle-missiel.  In Desember 1994 word Flight Lieutenant Jo Salter die eerste vroulike vegvliegtuig wat vinnig gereed was. 
In 1995 het bemannings van nommer 617 eskader ontplooi ter ondersteuning van Operation Warden. 
In 2003 het die eskader verskeie vliegtuie na die Ali Al Salem -vliegbasis, Koeweit en Al Udeid -lugbasis, Katar, gestuur as deel van Operasie Telic wat by vliegtuie van II -eskader, IX -eskader, XIII -eskader, 31 -eskader en 12 -eskader aansluit ('n totaal van van 30 Tornado GR4/GR4A's is ontplooi) waar hulle die eerste eskader was wat die nuwe MBDA Storm Shadow   gebruik het
In Julie 2009, die Dambusters ontplooi na die Kandahar -vliegveld, Afghanistan, as deel van Operasie Herrick om ondersteuning te bied vir nr. 12 (bomwerper) eskader.  Nr. 617 Eskader het hul eerste volledige Op HERRICK -ontplooiing ondergaan tussen April en Julie 2011, wat die verantwoordelikheid aan die Eskader nr. 31 op 15 Julie oorgedra het.  Terwyl dit ontplooi is, die Dambusters was die RAF -eskader wat die Tornado GR -vloot in Junie 2011 gehelp het om 1 000 000 vliegure te oortref.  
In Julie 2011 neem die eskader deel aan Operasie Ellamy  
In Julie 2013 is aangekondig dat nr. 617 eskader die eerste operasionele RAF-eenheid sou word om die Lockheed Martin F-35B Lightning te ontvang.  Nr. 617 Eskader ontbind op 28 Maart 2014 as deel van die onttrekking van die Tornado-mag. 
F-35B Lightning (2017-hede) Wysig
Begin in 2016, die Dambusters begin met hul opleiding vir omskakeling na die F-35B voor die hervorming as die eerste Britse frontlinie-eskader met die Lightning.  Die eskader het laat einde 2017 en vroeg in 2018 by Marine Corps Air Station Beaufort, Suid -Carolina, gewerk voordat dit op 18 April 2018 hervorm is.  
Op 6 Junie 2018 het 'n kwartet van No.617 Squadron Lightnings (ZM145, ZM146, ZM147 en ZM148), ondersteun deur drie Airbus Voyagers en 'n Airbus Atlas C1, het 'n vlug van agt uur oor die Atlantiese Oseaan gemaak om die eerste van die Britse vliegtuie te word wat permanent by RAF Marham gevestig was.  Op 10 Julie het die eskader deelgeneem aan die RAF100-vliegpad oor Londen met drie F-35B's.  Op 3 Augustus het nog vyf F-35B's by RAF Marham aangekom die Dambusters.  No. 617 Eskader is op 10 Januarie 2019 as 'gevegsklaar' verklaar. 
Die Dambusters het hul eerste F-35-ontplooiing op 22 Mei 2019 ondergaan toe ses Lightnings ses weke lank na RAF Akrotiri, Ciprus, as deel van 'Exercise Lightning Dawn' ontplooi is.   Op 16 Junie het nr. 617 eskader die eerste RAF F-35 operasionele missie uitgevoer toe twee bliksems 'n patrollie oor Sirië uitgevoer het as deel van Operation Shader.  Op 25 Junie het nr. 617 eskader se F-35B's deelgeneem aan 'Exercise Tri Lightning' saam met die Amerikaanse lugmag F-35A's van die 4de vegvliegtuig eskader en Israeliese lugmag F-35I's van 140 eskader oor die oostelike Middellandse See.  Vier F-35B Lightnings het op 2 Julie teruggekeer huis toe na RAF Marham, terwyl die ander twee by die Amendola-lugbasis aangekom het om bilaterale opleiding met die Italiaanse lugmag uit te voer, insluitend die plaaslike F-35A's van 32º Stormo.  Drie bliksems het RAF Marham op 9 Oktober vertrek na MCAS Beaufort ter voorbereiding op Westlant 19,  met hulle aan boord van HMS Koningin Elizabeth vir die eerste keer saam met nr. 17 toets- en evaluasie -eskader op 13 Oktober.  
Op 22 Januarie 2020, die Dambusters vertrek uit Marham vir oefenrooi vlag by die Nellis Air Force Base, Nevada, hul eerste met die Lightning.  Tussen September en November 2020, die Dambusters was gasheer vir die Amerikaanse Marine Corps F-35B's van VMFA-211 wat na RAF Marham ontplooi het om aan HMS te werk Koningin Elizabeth voor die ontplooiing van die vervoerder in 2021.  
In Mei 2021 het nr. 617 eskader agt F-35B-weerligte aan boord van HMS aangepak Koningin Elizabeth as deel van Carrier Strike Group 2021 (CSG21), wat saam met VMFA-211 as die vaste vleuelkomponent werk.