8 Legendariese antieke biblioteke - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
1. Die biblioteek van Ashurbanipal
Die oudste bekende biblioteek ter wêreld is iewers in die 7de eeu v.C. vir die 'koninklike besinning' van die Assiriese heerser Ashurbanipal. Geleë in Nineve in die hedendaagse Irak, bevat die webwerf ongeveer 30.000 spykerskrifttablette wat volgens die onderwerp georganiseer is. Die meeste van die titels was argiefdokumente, godsdienstige beswerings en wetenskaplike tekste, maar dit bevat ook verskeie literatuurwerke, waaronder die 4 000 jaar oue "Epos van Gilgamesj." Die boekliefde Ashurbanipal het 'n groot deel van sy biblioteek saamgestel deur werke uit Babilonië en die ander gebiede wat hy verower het, te plunder. Argeoloë het later in die middel van die 19de eeu op sy ruïnes gestruikel, en die meerderheid van die inhoud daarvan word nou in die British Museum in Londen bewaar. Interessant genoeg, alhoewel Ashurbanipal baie van sy tablette deur middel van buit gekry het, blyk dit dat hy veral bekommerd was oor diefstal. 'N Inskripsie in een van die tekste waarsku dat as iemand die tablette steel, die gode hom' sal neerwerp 'en' sy naam, sy saad, in die land sal uitvee '.
2. Die biblioteek van Alexandrië
Na die dood van Alexander die Grote in 323 v.C., het beheer oor Egipte te beurt geval by sy voormalige generaal Ptolemaeus I Soter, wat 'n leersentrum in die stad Alexandrië wou vestig. Die resultaat was die Library of Alexandria, wat uiteindelik die intellektuele juweel van die antieke wêreld geword het. Min is bekend oor die fisiese uitleg van die webwerf, maar op sy hoogtepunt het dit moontlik meer as 500 000 papirusrolle bevat wat literatuurwerke en tekste bevat oor geskiedenis, regte, wiskunde en wetenskap. Die biblioteek en sy gepaardgaande navorsingsinstituut het geleerdes uit die hele Middellandse See gelok, van wie baie op die terrein gewoon het en regeringsstoelaes ontvang het terwyl hulle navorsing gedoen het en die inhoud daarvan gekopieer het. Op verskillende tye was mense soos Strabo, Euclid en Archimedes onder die akademici op die terrein.
Die afsterwe van die groot biblioteek is tradisioneel gedateer tot 48 v.C., toe dit vermoedelik gebrand het nadat Julius Caesar per ongeluk die hawe van Alexandria aan die brand gesteek het tydens 'n geveg teen die Egiptiese heerser Ptolemaeus XIII. Alhoewel die brand die biblioteek beskadig het, meen die meeste historici nou dat dit nog 'n paar eeue lank in een of ander vorm bestaan ​​het. Sommige geleerdes voer aan dat dit uiteindelik sy einde bereik het in 270 nC tydens die bewind van die Romeinse keiser Aurelianus, terwyl ander meen dat dit selfs later in die vierde eeu gekom het.
3. Die biblioteek van Pergamum
Gebou in die derde eeu v.C. deur lede van die Attalid-dinastie was die Library of Pergamum, wat in die huidige Turkye geleë is, eens 'n skatkamer van ongeveer 200 000 boekrolle. Dit is gehuisves in 'n tempelkompleks gewy aan Athena, die Griekse godin van wysheid, en het vermoedelik bestaan ​​uit vier kamers - drie vir die inhoud van die biblioteek en 'n ander wat as vergaderruimte vir bankette en akademiese konferensies gedien het. Volgens die antieke kroniekskrywer Plinius die Ouere, het die Biblioteek van Pergamum uiteindelik so beroemd geword dat dit as 'skerp mededinging' met die Biblioteek van Alexandrië beskou word. Beide webwerwe het probeer om die mees volledige versamelings tekste bymekaar te maak, en hulle het mededingende denkrigtings en kritiek ontwikkel. Daar is selfs 'n legende dat die Ptolemaïese dinastie van Egipte die aflewering van papirus na Pergamum gestop het in die hoop om die groei te vertraag. As gevolg hiervan het die stad later 'n toonaangewende produksiesentrum vir perkamentpapier geword.
4. Die Villa van die Papyri
Alhoewel dit nie die grootste biblioteek van die oudheid was nie, is die sogenaamde "Villa van die Papyri" die enigste wie se versameling tot vandag toe oorleef het. Sy ongeveer 1800 boekrolle was in die Romeinse stad Herculaneum geleë in 'n villa wat heel waarskynlik deur die skoonpa van Julius Caesar, Lucius Calpurnius Piso Caesoninus, gebou is. Toe die nabygeleë berg Vesuvius in 79 nC uitbars, is die biblioteek begrawe-en pragtig bewaar-onder 'n laag van 90 voet vulkaniese materiaal. Die swartgemaakte, koolstofrolle is eers in die 18de eeu herontdek, en moderne navorsers het sedertdien alles van multispektrale beeldvorming tot x-strale gebruik om dit te probeer lees. 'N Groot deel van die katalogus moet nog ontsyfer word, maar studies het reeds aan die lig gebring dat die biblioteek verskeie tekste bevat van 'n epikurese filosoof en digter met die naam Philodemus.
5. Die biblioteke van Trajan's Forum
Sowat omstreeks 112 nC voltooi die keiser Trajanus die bou van 'n uitgestrekte, meervoudige gebouekompleks in die hartjie van die stad Rome. Hierdie forum spog met pleine, markte en godsdienstige tempels, maar dit bevat ook een van die bekendste biblioteke van die Romeinse Ryk. Die webwerf het tegnies twee afsonderlike strukture - een vir werk in Latyn, en een vir werke in Grieks. Die kamers sit aan weerskante van 'n portiek waarin Trajan's Column gehuisves is, 'n groot monument wat gebou is ter ere van die keiser se militêre suksesse. Beide afdelings is elegant gemaak van beton, marmer en graniet, en dit bevat groot sentrale leeskamers en twee vlakke van alkofe met boekrakke wat ongeveer 20 000 rolle bevat. Geskiedkundiges is nie seker wanneer Trajan se dubbele biblioteek opgehou het om te bestaan ​​nie, maar dit word nog so laat as die vyfde eeu nC skriftelik genoem, wat daarop dui dat dit minstens 300 jaar lank bestaan ​​het.
6. Die biblioteek van Celsus
Daar was meer as twee dosyn groot biblioteke in die stad Rome gedurende die keiserlike era, maar die hoofstad was nie die enigste plek met skitterende versamelings literatuur nie. Soms omstreeks 120 nC voltooi die seun van die Romeinse konsul Tiberius Julius Celsus Polemaeanus 'n gedenkbiblioteek vir sy vader in die stad Efese (vandag Turkye). Die sierlike gevel van die gebou staan ​​vandag nog en het 'n marmer trap en pilare, asook vier standbeelde wat wysheid, deug, intelligensie en kennis voorstel. Die binnekant bestaan ​​intussen uit 'n reghoekige kamer en 'n reeks klein nisse wat boekrakke bevat. Die biblioteek het moontlik ongeveer 12 000 rolle bevat, maar die opvallendste kenmerk was ongetwyfeld Celsus self, wat in 'n sier sarkofaag begrawe is.
7. Die keiserlike biblioteek van Konstantinopel
Lank nadat die Wes -Romeinse Ryk agteruitgegaan het, het die klassieke Griekse en Romeinse denke steeds gedy in Konstantinopel, die hoofstad van die Bisantynse Ryk. Die keiserlike biblioteek van die stad het eers in die vierde eeu nC onder Konstantyn die Grote ontstaan, maar dit het relatief klein gebly tot in die vyfde eeu, toe die versameling daarvan tot 'n verbysterende 120 000 boekrolle en kodeks gegroei het. Die grootte van die keiserlike biblioteek het vir die komende eeue voortgegaan om te kwyn weens verwaarlosing en gereelde brande, en dit het later 'n verwoestende knou gekry nadat 'n kruisvaardersleër Konstantinopel in 1204 afgedank het. ontelbare stukke antieke Griekse en Romeinse literatuur deur perkamentkopieë te maak van verslegtende papirusrolle.
8. Die Huis van Wysheid
Die Irakse stad Bagdad was eens een van die wêreld se sentrums vir leer en kultuur, en miskien was geen instelling meer integraal in die ontwikkeling daarvan as die Huis van Wysheid nie. Die terrein, wat eers in die vroeë negende eeu nC gestig is tydens die bewind van die Abbasids, was gesentreer rondom 'n enorme biblioteek met Persiese, Indiese en Griekse manuskripte oor wiskunde, sterrekunde, wetenskap, medisyne en filosofie. Die boeke was 'n natuurlike teken vir die beste geleerdes in die Midde -Ooste, wat na die House of Wisdom gestroom het om die tekste daarvan te bestudeer en in Arabies te vertaal. Hulle was onder meer die wiskundige al-Khawarizmi, een van die vaders van algebra, sowel as die polematikus denker al-Kindi, wat dikwels 'die filosoof van die Arabiere' genoem word. Die House of Wisdom was 'n paar honderd jaar lank die intellektuele senuweesentrum van die Islamitiese wêreld, maar dit het later in 1258 'n grimmige einde bereik toe die Mongole Bagdad afgedank het. Volgens die legende is daar soveel boeke in die rivier die Tigris gegooi dat die waters daarvan swart van ink geword het.
Wat het met die Groot Biblioteek in Alexandrië gebeur?
Die Biblioteek van Alexandrië, noord van Egipte, was eens die grootste biblioteek in die antieke wêreld en bevat werke van die grootste denkers en skrywers van die oudheid, waaronder Homeros, Plato, Sokrates en vele meer. ongeveer 2000 jaar gelede en sy omvangryke werke het verlore gegaan.
Sedert sy vernietiging het hierdie wonder van die antieke wêreld die verbeelding agtervolg van digters, historici, reisigers en geleerdes, wat die tragiese verlies aan kennis en letterkunde betreur het. Die idee van 'n 'Universele biblioteek' in 'n stad wat as die middelpunt van leer in die antieke wêreld beskou word, het vandag 'n mitiese status verkry.
Die raaisel is voortgesit deur die feit dat geen argitektoniese oorblyfsels of argeologiese vondste wat beslis aan die antieke biblioteek toegeskryf kan word ooit herwin is nie, verrassend vir so 'n sogenaamde bekende en indrukwekkende struktuur. Hierdie gebrek aan fisiese bewyse het sommige selfs oorreed om te wonder of die wonderlike biblioteek werklik bestaan ​​in die vorm wat algemeen voorgestel word.
Eens die tuiste van die massiewe vuurtoring in Pharos, een van die sewe wonder van die antieke wêreld, is die Middellandse See -hawe van Alexandrië gestig deur Alexander die Grote omstreeks 330 vC, en soos baie ander stede in sy ryk, het hy sy naam van hom afgeneem. Na sy dood in 323 VHJ, is Alexander se Ryk in die hande van sy generaals gelaat, met Ptolemeus I Soter wat Egipte ingeneem het en Alexandrië in 320 VH sy hoofstad gemaak het. Voorheen 'n klein vissersdorpie aan die Nyl -delta, het Alexandrië die setel geword van die Ptolemaïese heersers van Egipte en ontwikkel tot 'n groot intellektuele en kulturele sentrum, miskien die grootste stad in die antieke wêreld.
Die oorsprong van die antieke biblioteek
Die stigting van die Library of Alexandria, eintlik twee of meer biblioteke, is duister. Daar word geglo dat die geleerde en redenaar Demetrius van Phalerum, 'n verbanne goewerneur van Athene, omstreeks 295 vC Ptolemeus I Soter oortuig het om die biblioteek te stig. Demetrius het 'n biblioteek voorgestel wat 'n eksemplaar van elke boek ter wêreld sou huisves, 'n instelling om die van Athene self te wedywer. Daarna, onder beskerming van Ptolemaeus I, het Demetrius die bou van die 'Tempel van die muzen' of 'die Musaeum' gereël, waarvandaan ons woord 'museum' is. Hierdie struktuur was 'n heiligdomskompleks wat gebaseer is op die Lyceum van Aristoteles in Athene, 'n sentrum vir intellektuele en filosofiese lesings en besprekings.
Die Tempel van die muise sou die eerste deel van die biblioteekkompleks in Alexandrië wees, en was geleë op die terrein van die koninklike paleis, in 'n gebied wat bekend staan ​​as die Bruchion of paleiskwartier, in die Griekse distrik van die stad. Die museum was 'n kultus sentrum met heiligdomme vir elk van die nege muise, maar het ook gedien as 'n studieplek met lesingsgebiede, laboratoriums, sterrewagte, botaniese tuine, 'n dieretuin, woonkwartiere en eetsale, sowel as die biblioteek self . 'N Priester wat deur Ptolemeus I self gekies is, was die administrateur van die museum, en daar was ook 'n aparte bibliotekaris in beheer van die manuskripversameling. Tydens sy bewind tussen 282 en 246 vC het Ptolemeus II Filadelphus, die seun van Ptolemeus I Soter, die 'koninklike biblioteek' gestig om die tempel van die muise wat deur sy vader opgerig is, aan te vul.
Dit is nie duidelik of die Royal Library, wat die hoofmanuskripbiblioteek sou word, 'n aparte gebou langs die museum was of 'n uitbreiding daarvan was nie. Die konsensus van mening is egter dat die Koninklike Biblioteek wel deel uitgemaak het van die Tempel van die Muses.
Een verhaal lui dat die honger van Ptolemeus III na kennis so groot was dat hy besluit het dat alle skepe wat by die hawe aanlê, hul manuskripte aan die owerhede moet oorhandig. Afskrifte is daarna deur amptelike skrifgeleerdes gemaak en by die oorspronklike eienaars afgelewer, waarvan die oorspronklike in die biblioteek gebêre is.
'N Gereelde syfer vir die antieke biblioteekbesit op sy hoogtepunt is 'n halfmiljoen dokumente, hoewel dit onduidelik is of dit na die hoeveelheid boeke of die aantal papirusrolle verwys. Aangesien baie papirusrolletjies nodig was om 'n hele boek op te stel, is dit egter meer waarskynlik dat dit verwys na die aantal rolle. Selfs 500 000 rolle is deur sommige geleerdes te hoog geag, aangesien die bou van 'n gebou met so 'n groot hoeveelheid stoorplek 'n enorme, maar nie onmoontlike onderneming sou wees nie. Tog het die versameling by die Koninklike Biblioteek tydens die bewind van Ptolemeus II so groot geword dat 'n dogterbiblioteek gestig is. Hierdie biblioteek was geleë in die gebied van die tempel van Serapis, in die Egiptiese distrik Rhakotis, in die suidoostelike deel van die stad. Tydens die biblioteekwese van die Griekse skrywer Callimachus (ongeveer 305 v.C. - ongeveer 240 v.G.J.) bevat die dogterbiblioteek 42 800 boekrolle, wat almal kopieë was van dié in die hoofbiblioteek.
Die brand van die Groot Biblioteek?
Die berugte vernietiging deur die biblioteek van Alexandrië, met die gevolglike verlies van die mees volledige versameling antieke literatuur wat ooit saamgestel is, was al eeue lank 'n punt van hewige debat. Wat het presies gebeur met hierdie wonderlike stoorkamer met antieke kennis, en wie was verantwoordelik vir die verbranding daarvan? Dit is egter waarskynlik 'die grootste katastrofe van die antieke wêreld' wat moontlik nooit op die skaal plaasgevind het wat dikwels veronderstel is nie.
Die hoofverdagte in die vernietiging van die biblioteek van Alexandrië is Julius Caesar. Daar word beweer dat hy tydens die besetting van die stad Alexandrië in 48 vC tydens die keiser in die koninklike paleis bevind is, omring deur die Egiptiese vloot in die hawe. Vir sy eie veiligheid het hy sy manne aan die brand gesteek van die Egiptiese skepe, maar die vuur het buite beheer geraak en versprei na die dele van die stad naaste aan die oewer, met pakhuise, depots en 'n paar arsenale.
Na die dood van Caesar word algemeen geglo dat dit hy was wat die biblioteek vernietig het. Die Romeinse filosoof en dramaturg Seneca, wat uit Livy's History of Rome, tussen 63 v.G.J. en 14 G.J. Die Griekse historikus Plutarchus (oorlede 120 nC) noem dat die brand 'die groot biblioteek' verwoes het en die Romeinse historikus Dio Cassius (ongeveer 165 - 235 n.C.) noem 'n pakhuis met manuskripte wat tydens die brand verbrand is.
In sy boek The Vanished Library interpreteer Luciano Canfora die bewyse van antieke skrywers om aan te dui dat die manuskripte wat in pakhuise naby die hawe op uitvoer gestoor is, vernietig word, eerder as die groot biblioteek self. Die groot geleerde en stoïsynse filosoof Strabo werk in 20 vC in Alexandrië, en uit sy geskrifte is dit duidelik dat die biblioteek destyds nie die wêreldbekende sentrum was om dit te leer in vorige eeue nie. Strabo noem eintlik glad nie 'n biblioteek as sodanig nie, hoewel hy wel die museum noem, wat hy beskryf as 'deel van die koninklike paleis'. Hy sê verder dat 'dit bestaan ​​uit die onderdakwandeling, die exedra of portico en 'n groot saal waarin die geleerde lede van die museum hul maaltye gemeen het'.
As die groot biblioteek aan die museum gekoppel was, het Strabo duidelik gevoel dat dit nie afsonderlik nodig was nie, en, miskien nog belangriker, as hy daar was in 20 vC, was die biblioteek duidelik nie deur die keiser agt en twintig jaar afgebrand nie voorheen. Die bestaan ​​van die biblioteek in 20 vC, alhoewel in 'n baie minder volledige vorm, beteken dat ons na iemand anders as Caesar moet kyk as die vernietiger van die antieke wonder van Alexandria.
Die laaste voorgestelde oortreder van die misdaad is die kalief Omar. In 640 CE het die Arabiere onder generaal Amrou ibn el-Ass Alexandrië verower na 'n lang beleg. Volgens die verhaal het die verowerende Arabiere gehoor van 'n pragtige biblioteek met al die kennis van die wêreld en was hulle angstig om dit te sien. Maar die kalief, onaangeraak deur hierdie groot versameling leer, het blykbaar gesê 'hulle sal die Koran weerspreek, in welke geval hulle kettery is, of hulle sal daarmee saamstem, sodat hulle oorbodig is'.
Die manuskripte is daarna bymekaargemaak en gebruik as brandstof vir die 4 000 badhuise in die stad. Daar was eintlik soveel boekrolle dat hulle die badhuise van Alexandrië ses maande lank verhit het. Hierdie ongelooflike feite is neergeskryf 300 jaar na die vermeende gebeurtenis deur die Christelike polimaat Gregory Bar Hebraeus (1226-1286 CE). Alhoewel die Arabiere moontlik 'n Christelike biblioteek in Alexandrië vernietig het, is dit byna seker dat die koninklike biblioteek teen die middel van die 7de eeu nC nie meer bestaan ​​het nie. Dit word duidelik gemaak deur die feit dat daar nie sprake is van so 'n katastrofiese gebeurtenis deur hedendaagse skrywers soos die Christelike kroniekskrywer Johannes van Nikiou, die Bisantynse monnik en skrywer John Moschus en Sophronius, patriarg van Jerusalem nie.
Die onbestendige stad Alexandrië
Dit is 'n nuttelose taak om een ​​verwoestende vuur te identifiseer wat die groot biblioteek en al sy besittings vernietig het. Alexandrië was dikwels 'n onbestendige stad, veral gedurende die Romeinse tydperk, soos gesien word deur die brand van die skepe van Caesar, en ook in die gewelddadige stryd tussen die besettingsmagte van koningin Zenobia van Palmyra en die Romeinse keiser Aurelianus in 270-71 nC. Aurelian het uiteindelik die stad vir Rome herwin uit die leërs van koningin Zenobia, maar nie voordat baie dele van Alexandrië verwoes was nie en die distrik Bruchion, wat die paleis en die biblioteek bevat, blykbaar 'in 'n woestyn' gemaak is.
Die stad is 'n paar jaar later weer deur die Romeinse keiser Diocletianus afgedank. Sulke herhaalde vernietiging het oor etlike eeue versprei, tesame met die verwaarlosing van die inhoud van die biblioteek namate mense se opinies en affiliasies verander het, beteken dat die 'katastrofe' wat die ou biblioteek in Alexandria beëindig het geleidelik plaasgevind het oor 'n tydperk van vier of vyfhonderd jaar.
Die laaste geregistreerde direkteur van die groot biblioteek was die geleerde en wiskundige Theon (ongeveer 335 - ongeveer 405 nC), vader van die vroulike filosoof Hypatia, wreed vermoor deur 'n Christelike skare in Alexandrië in 415 nC. Miskien sal eendag in die woestyne van Egipte boekrolle ontdek word wat vroeër deel was van die groot biblioteek. Baie argeoloë glo dat die geboue wat vroeër die legendariese leerstoel in die ou Alexandrië was, as dit nie onder die moderne metropool begrawe was nie, steeds relatief ongeskonde êrens in die noordoostelike deel van die stad sou kon oorleef.
Biblioteke in die antieke wêreld
Biblioteke was 'n kenmerk van groter stede regoor die antieke wêreld, met bekende voorbeelde in Alexandrië, Athene, Konstantinopel, Efese en Ninevé.Dit was selde wat biblioteke geleen het, maar dit was tipies bedoel vir besoekende geleerdes om te studeer en te kopieer alles waarin hulle die meeste belangstel. Eers in die Romeinse tydperk het werklike openbare biblioteke alle besoekers toegelaat om te kom lees soos hulle wou. Tekste in antieke biblioteke was tipies op papirus- of leerrolle gebêre, op was- en kleitablette ingeskryf of in perkamentkodeks gebind, en dit het alles behandel, van hoe om voortekens te lees tot die briewe wat tussen ou heersers gestuur is. Boeke is verkry deur aankope, kopiëring en skenkings, maar was ook een van die items wat hul veroweraars uit die stede weggeneem het; dit was die waarde van kennis in die antieke tyd.
Die konsep van 'n biblioteek in die oudheid
Biblioteke in die oudheid was nie altyd bedoel vir die publiek om gratis tekste te raadpleeg of van die webwerf af te neem soos biblioteke vandag funksioneer nie, hoewel sommige wel hierdie diens aangebied het. Baie biblioteke in die Nabye Ooste en Egipte was aan heilige tempelplekke verbonde of was deel van 'n administratiewe of koninklike argief, terwyl hierdie tipe in die Griekse en Romeinse wêreld voortgegaan het, maar privaat versamelings het ook baie meer algemeen geword. As biblioteke vir die publiek oop was, was dit gewoonlik daarop gemik om besoekende geleerdes toe te laat om tekste te raadpleeg en te kopieer eerder as 'n moderne naslaanbiblioteek of die argief van 'n navorsingsinstituut wat vandag funksioneer. Biblioteke het meer as net boeke in die Romeinse tydperk begin aanbied, met lesings aangebied, redenaars uitgenooi om indruk te maak, en intellektuele het bymekaargekom om sake met mede -besoekers te bespreek in die rustigheid van die biblioteeksaal of tuin.
Antieke tekste kan in baie vorme voorkom, soos rolle van papirus (die dominante vorm) of leer, of op was- of kleitablette aangebring. Papirusrolle was lank, 6-8 m (20-26 voet) die standaard en soms is beide kante gebruik om op te skryf, gewoonlik in kolomme en met 'n groot kantlyn vir latere note. Die papirus was om 'n houtstok gedraai en kon behandel word om die materiaal te bewaar, byvoorbeeld sederolie is bygevoeg om wurms af te weer. Leerrolle is gemaak deur die materiaal te looi of, in die geval van velvel of perkament, geweek in kalk kalk en dan met puimsteen geskraap en glad gemaak. In die Romeinse tydperk (1ste tot 4de eeu nC) kan perkamentblaaie ook met leerstringe of stiksels vasgemaak word om 'n kodeksboek te vorm, soms met 'n leer- of houtomslag. Die kodeks was baie meer gebruikersvriendelik omdat dit meer teks moontlik gemaak het, 'n mens kon makliker spesifieke gedeeltes vind (vandaar dat die boekmerk gebore is) en dit het minder rakruimte in beslag geneem as 'n boekrol. Die onderwerp van antieke tekste het alle aspekte van antieke samelewings betrek en het godsdiens, wetenskappe, wiskunde, filosofie, medisyne en die korrespondensie van heersers ingesluit.
Naby die Oostelike biblioteke
Biblioteke was 'n deel van die stede in die nabye Ooste vanaf die tweede helfte van die tweede millennium vC. Die Assiriërs, Babiloniërs en Hetiete het dit almal gehad, net soos Siriese stede soos Emar en Ugarit. Die tekste daarin het verskillende vorme aanneem en kan op leerrolle geskryf word (magallatu), hout skryfborde bedek met was-, papirus- en kleitablette. Laasgenoemde is die enigste wat oorleef het (in groot getalle), maar hulle noem self die ander media wat gebruik is om geskrewe rekords en tekste vir toekomstige geslagte lesers veilig te hou. Dikwels loop 'n teks oor verskeie tablette, soms tot 100. Tale wat ingesluit is, is spykerskrif, Akkadies, Sumeries, Hurrians en Grieks.
Die kulture van die Nabye Ooste het drie soorte biblioteke gehad, 'n diversifikasie wat in baie latere state elders gesien is. Dit was die biblioteek in 'n koninklike paleis, op tempelplekke en in privaat huise. Die algemeenste was die tweede kategorie, aangesien dit die meeste geleerdes en diegene wat kon lees en skryf gevind is.
Die Assiriese paleisbiblioteek in die hoofstad Nineve, wat dikwels die biblioteek van Ashurbanipal genoem word na die koning van Assirië met die naam (r. 668-627 vC), maar eintlik saamgestel deur verskillende heersers, is in die 7de eeu vC begin, indien nie vroeër nie . Hierdie biblioteek bestaan ​​grotendeels uit spykerskrifte en bevat omtrent alles wat die konings in die hande kon kry, van gesange tot mites. Die tekste is verkry deur dit wat in ander biblioteke gevind is, te kopieer of eenvoudig te neem, via donasies van privaat individue en as gevolg van verowering. Geleerdes beraam dat net die tabletafdeling uit 30 000 kleitablette bestaan ​​het, en dié wat deel uitmaak van die privaat versameling van Ashurbanipal, veral fyn geskryf en verseël is. Terwyl almal rou oor die verlies van die biblioteek van Alexandrië (sien hieronder), het die biblioteek van Nineve 'n soortgelyke tragedie beleef toe dit tydens die inval van die Mede in 612 vC vernietig is. Gelukkig is baie van die werke reeds in ander Assiriese biblioteke gekopieer en oorleef.
In Babylon, Kalhu, Sippar en Uruk was daar beroemde tempelbiblioteke. Hier sou geleerdes - in die koshuis of net op besoek - kopieë van tekste maak, waarvan baie in 'n privaat biblioteek kan beland. Laasgenoemde was nie heeltemal so privaat soos die naam aandui nie, maar was eerder lyke van tekste oor spesifieke onderwerpe wat deur sekere onderwysers of ander beroepe gebruik moes word en kan aan 'n tempelterrein gekoppel word. Die werke het onderwerpe soos ritueel en godsdiens behandel (veral beswerings, gebede vir uitdrywing en enige ander ritueel wat 'n presiese formule vereis het), wetenskaplike bevindings in wiskunde en sterrekunde, medisyne en hoe om voortekens korrek te lees.
Versamelings van teksbronne soortgelyk aan moderne argiewe is vanaf die Ou Koninkryk in antieke Egipte bewaar, en dit bevat dokumente oor kultusse, heilige tekste, magiese tekste en administratiewe rekords. Egiptiese biblioteke was egter meer as bewaarplekke van ou tekste, en dit word gereeld bygevoeg met kontemporêre tekste, veral met betrekking tot die regering en selfs die briewe van farao's. Die Egiptenare het ook baie verskillende tipes biblioteke gehad, wat onderskei kon word van suiwer argiewe en wat name soos 'huis van boeke' kon dra (per medjat), 'huis van geskrifte' (per-seshw) en 'huis van die goddelike woorde' (per-medw-netjer). Die presiese betekenis van hierdie terme is nie bekend nie en het ongetwyfeld mettertyd verskil. Soos in die Nabye Ooste, het Egiptiese biblioteke gereeld verband gehou met tempelplekke en koninklike paleise. 'N Klein opgegrawe biblioteek by Edfu onthul dat papirusrolle daar in kiste in nisse in die mure gehou is.
Die Egiptenare het die bekendste biblioteek van alle tye in Alexandrië gehad, hoewel ons ondanks die bekendheid daarvan nog nie presies weet wanneer dit gestig is of wanneer dit vernietig is nie. Die meeste antieke bronne erken Ptolemeus II Philadelphos (r. 285-246 v.C.) met die grondslag daarvan. Dit was 'n kombinasie van 'n koninklike en openbare biblioteek en was een van die vroegste om toe te laat dat iemand wat nie eintlik die biblioteek versorg het nie, die 500 000-700 000 boekrolle daarin kan bestudeer en bestudeer. Dit is egter te betwyfel dat net enigiemand die biblioteek kan binnegaan, aangesien dit waarskynlik voorbehou was vir die gebruik van 'n klein gemeenskap van geleerdes.
Die Ptolemaïese dinastie het baie tyd en geld bestee aan die bou van die biblioteek van Alexandrië en het tekste van regoor die Middellandse See verkry. Boeke is gekoop op markte in stede soos Athene en Rhodos, enige amptelike korrespondensie is bygevoeg, kopieerders en kommentators het heel nuwe boeke geskep, en selfs skepe wat na Alexandria aankom, kan moontlik tekste wat hulle vervoer, gekonfiskeer en by die stad se versameling voeg. Die bibliotekarisse, wat onder 'n regisseur werksaam was, was genadeloos en absoluut vasbeslote om die grootste kenniswêreld ter wêreld te bou sonder om 'n bron en geen onderwerp bloot te lê nie.
Om die boek weer 'n bietjie makliker te vind, is die omvangryke inhoud van die biblioteek verdeel in genre -afdelings soos tragiese poësie, komedie, geskiedenis, medisyne, retoriek en wet. Die bibliotekarisse het nie net tekste versamel nie, aangesien hulle dit ook gekatalogiseer het, in boeke, hoofstukke en nommerstelsels georganiseer (waarvan baie vandag nog gebruik word), en hulle het notas bygevoeg soos wanneer 'n toneelstuk opgevoer is en waar. Soms is 'n kort kritiese evaluering by die teks gevoeg en gidse is geskryf oor groepe tekste, lyste opgestel waaroor outeurs geraadpleeg moet word oor 'n gegewe onderwerp en mini-ensiklopedieë geskep wat kort biografieë van skrywers en hul belangrikste werke bevat. Daar was selfs geleerdes wat gespesialiseer het in die kontrole van die egtheid van antieke tekste.
Die biblioteek, wat nie meer ten volle deur die staat ondersteun word nie, het sedert die middel van die 2de eeu vC agteruitgegaan. Julius Caesar (l. 100-44 v.G.J.) word deur ou skrywers soos Plutarchus (ongeveer 45 - ongeveer 125 n.C.) die skuld gegee dat hy die biblioteek afgebrand het, hoewel dit in een of ander vorm oorleef het, net om meer brande te ondergaan c. 270 CE en in 642 CE. Wat ook al die presiese geskiedenis van die ondergang van die biblioteek, gelukkig vir die nageslag, baie van die Alexandrynse tekste is deur die eeue gekopieer en dit het dikwels beland in die Bisantynse biblioteke wat daarna tydens die Renaissance gedruk is en 'n tasbare skakel tussen die ou papirusrolle en die uitgawes geskep het word vandag in universiteitsbiblioteke en elders aangetref.
Griekse biblioteke word steeds oorheers deur papirusrolle, hoewel 'n aanduiding dat boeke nou 'n meer algemene gesig buite die instellings word, is dat die term biblioteek vir die Grieke sowel kan verwys na die plek waar tekste gestoor word as 'n klein versameling boeke, nou maklik beskikbaar in die 5de eeu vC markte van Athene. Een van die eienaars van 'n gevierde versameling was die tiran Polycrates of Samos (r. 538-522 vC). Die eerste Griekse openbare biblioteek word deur ou skrywers toegeskryf aan die pogings van Peisistratos van Athene (omstreeks 527 v.G.J.). Die gedagtes van die beroemde Griekse filosowe was een van die groot bronne van boeke - Aristoteles was self 'n bekende versamelaar - maar daar was steeds 'n debat oor die beter onderrig: die gesproke of geskrewe woord.
Hellenistiese leiers het biblioteke dikwels gesien as 'n manier om hul heerskappy te bevorder en hulself as geleerde en verligte heersers voor te stel. Hulle kan dus sekere skrywers wat wetenskaplike (en politieke) aanvaarding verkry het in die openbaar borg of goedkeur deur hul werke in 'n amptelike biblioteek te laat toelaat. Ons het reeds die pogings van die Ptolemeus in Alexandrië gesien, maar ander van die tydperk het Pella, Antiochië en Pergamon, wat deur die Attalids (282-133 v.C.) geskep is, gesê dat dit 200 000 boekrolle gehad het. 'N Ander neiging wat ontwikkel het, was dat die gimnasium in baie Griekse stede 'n biblioteek ontvang, aangesien die plek net so met leer as fisieke oefening verband hou.
Die eerste verwysing na 'n biblioteek in Rome is die versameling boeke wat die generaal en konsul Aemilius Paullus (ongeveer 229 - 160 vC) huis toe gebring het nadat hy Perseus van Masedonië (ongeveer 212 - 166 vC) in 168 vC verslaan het. Dit was 'n model wat gereeld herhaal word, miskien die berugste deur Sulla se gebruik van Aristoteles se biblioteek toe hy Athene in 84 v.G. Soos in vroeëre kulture, het biblioteke veral verband gehou met tempels, paleise en staatsargiewe, en, soos in Griekeland, die kombinasie van gimnasium en biblioteek, wat nou die palaestra, is voortgesit. Romeinse skrywers was produktiewe kommentators oor die werke van hul Griekse voorgangers en so duidelik het hulle toegang tot die tekste in biblioteke gehad. Romeinse biblioteke was geneig om binne twee gebiede te verdeel: een vir Latyn en 'n ander vir Griekse werke.
Die toenemende aantal kinders wat na opvoeders gestuur is, was 'n oplewing vir boeke, en daar het die idee ontstaan ​​dat 'n eerbare Romeinse burger nie net goeie kennis van letterkunde moet hê nie, maar ook sy eie versameling boeke moet hê, 'n privaat biblioteek wat gereeld beskikbaar gestel aan 'n wye kring van familie en vriende. Een so 'n biblioteek is by Herculaneum opgegrawe. Behoort aan L. Calpurnius Piso (die skoonpa van Julius Ceasar), is daar die verkoolde oorblyfsels van ongeveer 1 800 boekrolle wat in muurnisse of afgesonderde kaste gehou sou gewees het (armaria) gerangskik rondom 'n sentrale leestafel.
Teen die einde van die Romeinse Republiek het figure soos Julius Caesar, die konsul Asinius Pollio (75 BCE - 4 CE) en toe keiser Augustus (r. 27 BCE - 14 CE) begin handel oor die idee dat boeke aan almal behoort en daarom het hulle die eerste opregte openbare biblioteke gebou in teenstelling met die geleerdes-uitnodigingsinstellings van vorige tydperke. Dat beroemde biblioteke eintlik vir almal beskikbaar was en so ontwerp is, word verwys deur skrywers soos Ovidius (43 v.C. - 17 n.C.) en Plinius die Ouere (23-79 n.C.). Een teken wat uit die biblioteek van Pantaenus in Athene voortduur, sê: 'Geen boek mag uitgehaal word ... Oop van dageraad tot middag' (Hornblower, 830). Gewoonlik sal 'n bediende die gewenste boekie gaan haal terwyl kopieerders en restaurateurs agter die skerms aan die werk is.
Daar was soveel biblioteke - die stad Rome sou uiteindelik met slegs 28 openbare biblioteke eindig - dat Vitruvius (ongeveer 90 - ongeveer 23 vC), die beroemde argitek en geleerde, 'n gedeelte van sy Oor argitektuur na die regte oorwegings by die bou van 'n biblioteek. Hy het aanbeveel dat 'n biblioteek na die ooste kyk vir die beste lig en om vog te verminder. Ander skrywers het meegedeel dat biblioteekvloere van groen marmer moet wees, en plafonne moet beslis nie verguld word om te voorkom dat die oë verblind word nie.
Romeinse biblioteke was die plek waar 'n skrywer hul werk vir die eerste keer aan die publiek bekend gemaak het en hardop vir 'n klein gehoor voorgelees het. Die Palatynse biblioteek van Augustus is ook gebruik vir allerhande vergaderings, insluitend keiserlike gehore en sessies van die Romeinse senaat. 'N Ander moontlike kombinasie van funksies was om biblioteke in Romeinse baddens te hê: die baddens van Trajanus (98-117 nC), Caracalla (211-217 nC) en Diocletianus (r. 284-305 nC) het almal kamers. deur ten minste sommige geleerdes as biblioteke geïdentifiseer, hoewel dit moontlik was dat 'n mens nie 'n boekrol na die stoomkamer kon neem nie. Net soos met ander elemente van hul kultuur, het die Romeine die idee van openbare biblioteke versprei oor hul ryk, met beroemde wat in Ephesos (die biblioteek van Celsus, voltooi in 117 nC) en Athene (die biblioteek van Hadrianus, voltooi omstreeks 134 nC) ). Ander bekende biblioteke van die 2de eeu nC het biblioteke op Rhodes, Kos en Taormina (Tauromenium) ingesluit.
Alhoewel die Bisantynse Ryk vir 'n groot deel van sy geskiedenis 'n keiserlike biblioteek en 'n patriargale biblioteek (onder leiding van die hoofbiskop) besit het, en in die laat laat met een van die groot biblioteke in Konstantinopel gespog het met sy 120 000 boekrolle (afgebrand ongeveer 475 nC) In die Oudheid het openbare biblioteke in die Romeins-Griekse wêreld begin verdwyn. Boeke het egter beslis nie heeltemal verdwyn nie, en Bisantynse kloosters het die grootste bewaarders van antieke tekste in hul biblioteke geword. Deur 'n ywerige kopiëring en die skenkings van vriendelike beskermelinge, het dit goed gegaan met 'n tipiese klooster as dit met 50 boeke kon spog, en dit was eintlik net vir geleerdes om te raadpleeg terwyl biblioteke terugkeer na die meer beperkte rol wat hulle in die Nabye Ooste en Egipte gespeel het .
Nuwe boeke is geproduseer, grootliks danksy die Christelike godsdiens, wat, anders as met die ouer heidense oortuigings, idees aan nuwe volgelinge oorgedra het deur die geskrewe woord te gebruik eerder as slegs mondelinge onderrig. Die bekeerdes is ook herinner aan verhale, gesange en rituele danksy tekste. Die eindelose debatte wat Christengeleerdes met nuwe idees en interpretasies van ouer tekste, hul kommentare en die gevolglike skeurings gemaak het, het 'n oplewing in boekproduksie en lees gelei (maar soms ook die vernietiging van boeke wat as subversief beskou word). Opmerklike voorbeelde van Bisantynse biblioteke is dié in die kloosters op die berg Athos en die berg Sinai, wat ongeveer 'n kwart van alle oorlewende middeleeuse manuskripte bevat. Dit is danksy Byzantynse monnike wat vir ewig besig was met die vervaardiging van hul pragtige, maar duur, verligte manuskripte, te danke dat ons vandag die werke van name soos Herodotus, Sophocles en Thucydides kan lees, bestudeer en geniet.
8 mooiste biblioteke in Duitsland
Wie het gesê dat die gedrukte woord besig is om dood te gaan? Nie Duitsland nie, duidelik. Duitsland is die tuiste van 'n handjievol werklik pragtige en historiese biblioteke, sowel as verskeie moderne meesterwerke. Van groot oop ruimtes tot barokke meesterwerke, Duitsland het biblioteke wat oor baie argitektoniese tradisies strek. Vir bibliofiele oral, is dit 'n lys van die mooiste biblioteke in Duitsland.
Maar verder as die oorblyfsels van die verlede, kon argeoloë (in die vyftigerjare) ook iets ontdek met die huidige konteks. Ons praat oor die oudste musiekstuk wat ooit in die geskiedenis van die mensdom gevind is-en dit het betrekking op 'n gesang van 3400 jaar oud wat bestaan ​​uit spykerskriftekens in die Hurriaanse taal.
Openingsreëls van die Mesopotamiese Epos (ongeveer 18de eeu vC).
Maar aangesien ons oor oorsprong praat, het min antieke Mesopotamiese baarde en geleerdes nog steeds 'n paar van Gilgamesh se heldedade in Sumeries gesing. Vir die doel het die Kanadese musikant Peter Pringle sy weergawe van die Epos van Gilgamesj in antieke Sumeries (hierbo), met die video wat die openingsreëls van die epiese gedig dek. Volgens die musikant -
Die Grieke skryf die 'kreatiwiteit' van musikale komposisies eintlik toe aan goddelike entiteite, en as sodanig word die woord 'musiek' etimologies afgelei van 'Muses', Die verpersoonlikings van kennis en kuns van wie die nege dogters was Zeus en Mnemosyne. Interessant genoeg, M.nemosyne self was die verpersoonliking van die geheue en was ook een van die Titans, die kinders van Uranus die lug en Gaia die aarde.
Wat die historiese kant van sake betref, het geleerdes die oudste (bekende) volledige lied ter wêreld teëgekom - en hierdie musiekstuk (in sy geheel) is op die grafskrif van Seikilos geëts. Te oordeel na die ou Griekse karakters op die inskripsie, is die liedjie hellenisties ionies van oorsprong, en die ets is waarskynlik in die 1ste eeu nC gemaak. Die gesangspeletjie wat hierbo aangebied is, is gemaak deur die San Antonio Vocal Arts Ensemble (SAVAE). En as iemand sou belangstel, gaan die lirieke wat in Engels vertaal is, uitgesonderd die musieknotasie, soos volg:
Die ontdekking van die grafskrif is reeds in 1883 gemaak deur sir W. M. Ramsay in Tralleis, 'n klein dorpie naby Aydin (Turkye). Volgens sommige verhale het die grafskrif weer verlore gegaan en uiteindelik teruggekeer na die Grieks-Turkse oorlog van 1919–1922, vanweë die herontdekking daarvan in Smyrna in 1923. En interessant is dat die gebied Aydin 'n lang poging met die menslike beskawing gehad het in sy blomvorm, soveel so dat Aydin op sigself vertaal na 'lettered, educated, intellectual'. Gevolglik spog die argeologiese terrein in Tralleis met baie kulturele artefakte uit die geskiedenis van die mens, insluitend teatermaskers wat simbolies langs menslike begrafnisse aangebring is.
Neumes dui melodiese rigting en besonderhede van die vokale aflewering aan sonder om elke toonhoogte te spesifiseer, en dit bied 'n groot probleem. Die spore van verlore sangrepertoires oorleef, maar nie die gehoorgeheue wat dit eens ondersteun het nie. Ons ken die kontoere van die melodieë en baie besonderhede oor hoe dit gesing is, maar nie die presiese toonhoogtes waaruit die wysies bestaan ​​nie.
Ten spyte van sulke beperkings, kon Barrett ongeveer 80 persent saamstel en saamvoeg van wat tegnies bekend is oor die melodieë van Boethius Die troos van die filosofie. En terwyl die projek moeisaam was, is hy gelukkig gehelp deur Benjamin Bagby, die medestigter van Sequentia, 'n groep van drie stukke ervare kunstenaars wat 'hul eie werkende geheue van Middeleeuse liedjies' geformuleer het. Met hul kundigheid het die twee navorsers weergawes probeer wat beide die teoretiese en praktiese benaderings (gebaseer op periodieke instrumente) gekombineer het, en stap-vir-stap 'n musikale kant van die gedigte van Die troos van die filosofie.
'N Navorsing wat in 2014 voltooi is, werp lig op die wat die' vroegste praktiese voorbeeld van polifoniese musiek 'genoem is. Met betrekking tot 'n inskripsie wat op 'n Britse biblioteekmanuskrip in Londen gevind is, is die stuk koormusiek vir meer as een deel gekomponeer (geskryf). Die geleerdes meen dat hierdie komposisie (bestaande uit 'n kort gesang) uit die vroeë 10de eeu (ongeveer 900 nC) dateer, en opgedra is aan Boniface, beskermheilige van Duitsland. In wese is dit byna honderd jaar gelede die voorheen vermoedelik die vroegste polifoniese musiek uit 'n versameling uit die 11de eeu genaamd The Winchester Troper.
Die musiekstuk is ontdek deur Giovanni Varelli, 'n Ph.D. student van St John's College wat spesialiseer in vroeë musikale notasie. Sy aanvanklike ontleding het aan die lig gebring dat die musiek uit twee komplementêre vokale dele bestaan. Die latere beoordeling bevestig dat die stuk as 'n kort opgestel is antifoon ('n sin wat voor of na 'n psalm gesing is) het gepaard gegaan met 'n sekondêre vokale verwerking. Interessant genoeg is hierdie tipe komposisie in stryd met die hedendaagse konvensie-soos genoem in 10de-eeuse musikale verhandelinge, wat daarop dui dat middeleeuse komponiste reeds op intrinsieke vlak met hul musikale omvang begin eksperimenteer het. Soos Varelli gesê het -
Die betrokke manuskrip hier het betrekking op die Psalmboek, oorspronklik in Latyn geskryf op perkament, wat dateer uit die laaste helfte van die 12de eeu nC. Na 'n paar dekades van die samestelling daarvan, het 'n anonieme skrywer (waarskynlik nie die oorspronklike skrywer nie) egter 'n vliegblad bygevoeg - 'n leë bladsy, aan die begin van die manuskrip. Hierdie spesifieke bladsy bevat handgeskrewe komposisies van twee Franse liedjies, tesame met 'n vers (in Middel -Engels) van wat nou beskou word as die vroegste oorlewende sekulêre Engelse lied - Mirie dit is terwyl sumer ilast. Hierdie 'rudimentêre' musiek is herskep en uitgevoer op 'n middeleeuse harp deur Ian Pittaway, in die video hierbo.
Die musiek is gegenereer deur een van die BBC-uitsendings-eenhede met behulp van die enorme masjien wat deur Turing gebou is. Volgens die wetenskaplikes is die produk gehuisves in die Computing Machine Laboratory in Manchester in die noordelike deel van Engeland. Die toestel was eintlik so groot dat dit die grootste deel van die gebou se grondvloer beslaan het.
Die twee minute lange klank, wat begin met die volkslied van Brittanje "God Save the Queen", bevat gedeeltes van twee ander liedjies: "In the Mood" van Glenn Miller en "Baa Baa Black Sheep". Dit is opgeneem op 'n 12-duim (ongeveer 30,5 cm) asetaatskyf wat ongelukkig beskadig is en die musiek verwronge gelaat het. Die span het bygevoeg:
Die brand van die biblioteek van Alexandrië
Die verlies van die grootste kennisargief in die antieke wêreld, die Library of Alexandria, word al eeue lank beklaag. Maar hoe en waarom dit verlore gegaan het, is nog steeds 'n raaisel. Die raaisel bestaan ​​nie by gebrek aan verdagtes nie, maar uit 'n oormaat daarvan.
Alexandrië is in Egipte gestig deur Alexander die Grote. Sy opvolger as Farao, Ptolemeus I Soter, stig die museum (ook genoem Museum van Alexandrië, Griekse muis, "Seat of the Muses") of Royal Library of Alexandria in 283 vC. Die museum was 'n heiligdom van die muise, gemodelleer na die Lyceum van Aristoteles in Athene. Die museum was 'n studieplek wat lesingsgebiede, tuine, 'n dieretuin en heiligdomme insluit vir elk van die nege muses sowel as die biblioteek self.Daar word beraam dat die biblioteek van Alexandrië op 'n tyd meer as 'n halfmiljoen dokumente uit Assirië, Griekeland, Persië, Egipte, Indië en vele ander lande gehou het. Meer as 100 geleerdes het voltyds in die museum gewoon om navorsing te doen, te skryf, lesings te gee of dokumente te vertaal en te kopieer. Die biblioteek was so groot dat dit eintlik nog 'n tak- of 'dogter' -biblioteek by die Tempel van Serapis gehad het.
Die eerste persoon wat die vernietiging van die biblioteek die skuld gegee het, is niemand anders nie as Julius Caesar self. In 48 vC het Caesar Pompeius agtervolg na Egipte toe hy skielik deur 'n Egiptiese vloot in Alexandrië afgesny is. Groot getal en op vyandelike gebied het Caesar beveel dat die skepe in die hawe aan die brand gesteek moet word. Die brand het versprei en die Egiptiese vloot vernietig. Ongelukkig het dit ook 'n deel van die stad afgebrand - die gebied waar die groot biblioteek gestaan ​​het. Caesar het geskryf oor die aanvang van die brand in die hawe, maar het nagelaat om die brand van die biblioteek te noem. So 'n weglating bewys weinig, aangesien hy nie die gewoonte gehad het om onvleiende feite op te neem tydens die skryf van sy eie geskiedenis nie. Maar Caesar was nie sonder openbare teenstanders nie. As hy slegs die skuld gehad het vir die verdwyning van die biblioteek, is daar heel waarskynlik vandag belangrike dokumentasie oor die aangeleentheid.
Die tweede verhaal van die vernietiging van die biblioteek is gewilder, hoofsaaklik danksy Edward Gibbon se "The Decline and Fall of the Roman Empire". Maar die verhaal is ook 'n bietjie meer kompleks. Theophilus was patriarg van Alexandrië van 385 tot 412 nC. Tydens sy bewind is die Tempel van Serapis omskep in 'n Christelike Kerk (waarskynlik rondom 391 nC) en dit is waarskynlik dat baie dokumente destyds vernietig is. Die tempel van Serapis het na raming ongeveer tien persent van die totale biblioteek van Alexandria se besittings. Na sy dood word sy neef Cyril Patriarg. Kort daarna het onluste uitgebreek toe Hierax, 'n Christelike monnik, in die openbaar vermoor is in opdrag van Orestes, die stadsprefek. Orestes is onder die invloed van Hypatia, 'n vroulike filosoof en dogter van die 'laaste lid van die biblioteek van Alexandrië'. Alhoewel daar op gelet moet word dat sommige Hypatia self as die laaste hoofbibliotekaris beskou.
Alexandria was al lank bekend vir sy gewelddadige en onbestendige politiek. Christene, Jode en heidene het almal saam in die stad gewoon. Een ou skrywer het beweer dat daar geen mense was wat meer van 'n geveg hou as dié van Alexandrië nie. Onmiddellik na die dood van Hierax het 'n groep Jode wat gehelp het om sy moord aan te spoor, meer Christene in die nag gelok deur te verklaar dat die Kerk brand. Toe die Christene uitstorm, het die grootliks Joodse skare baie van hulle doodgemaak. Hierna was daar groot verwoesting toe Christene wraak geneem het op beide die Jode en die heidene - een daarvan was Hypatia. Die verhaal wissel effens, afhangende van wie dit vertel, maar sy is deur die Christene geneem, deur die strate gesleep en vermoor.
Sommige beskou die dood van Hypatia as die finale vernietiging van die biblioteek. Ander blameer Theophilus dat hy die laaste boekrolle vernietig het toe hy die tempel van Serapis verwoes het voordat hy 'n Christelike kerk geword het. Weer ander het beide voorvalle verwar en Theophilus die skuld gegee dat hy gelyktydig Hypatia vermoor en die biblioteek vernietig het, hoewel dit duidelik is dat Theophilus een of ander tyd voor Hypatia gesterf het.
Die laaste persoon wat die skuld kry vir die vernietiging, is die Moslem Kalief Omar. In 640 na Christus het die Moslems die stad Alexandrië ingeneem. Toe hy van ''n groot biblioteek met al die kennis van die wêreld' verneem het, het die oorwinnende generaal na bewering die kalief Omar om instruksies gevra. Daar word gesê dat die kalief sê oor die besittings van die biblioteek, "hulle sal die Koran weerspreek, in welke geval hulle dwaalleer is, of hulle sal daarmee saamstem, sodat hulle oorbodig is." Na bewering is al die tekste vernietig deur dit as tinder vir die badhuise van die stad te gebruik. Selfs toe word gesê dat dit ses maande geneem het om al die dokumente te verbrand. Maar hierdie besonderhede, van die aanhaling van die kalief tot die ongelooflike ses maande wat dit vermoedelik geneem het om al die boeke te verbrand, is eers 300 jaar daarna neergeskryf. Hierdie feite wat Omar veroordeel, is geskryf deur biskop Gregory Bar Hebræus, 'n Christen wat baie tyd bestee het om te skryf oor Moslem -gruweldade sonder veel historiese dokumentasie.
Wie het die Biblioteek van Alexandrië dan verbrand? Ongelukkig het die meeste skrywers van Plutarchus (wat blykbaar Caesar die skuld gegee het) aan Edward Gibbons ('n stoere ateïs of deïst wat baie daarvan gehou het om Christene te blameer en Theophilus te blameer) aan biskop Gregory (wat veral anti-Moslem was, die skuld vir Omar gehad het) almal 'n byl om te maal en moet gevolglik as bevooroordeeld beskou word. Waarskynlik het almal hierbo genoem die een of ander deel van die biblioteek se besittings vernietig. Die versameling het moontlik ebbed en gevloei omdat sommige dokumente vernietig is en ander bygevoeg is. Mark Antony sou Cleopatra byvoorbeeld meer as 200 000 boekrolle vir die biblioteek gegee het lank nadat Julius Caesar daarvan beskuldig is dat hy dit verbrand het.
Dit is ook heel waarskynlik dat selfs as die museum met die hoofbiblioteek vernietig is, die 'dogter' -biblioteek in die Tempel van Serapis voortgegaan het. Baie skrywers stel die biblioteek van Alexandrië gelyk aan die biblioteek van Serapis, alhoewel hulle tegnies in twee verskillende dele van die stad was.
Die werklike tragedie is natuurlik nie die onsekerheid om te weet wie die biblioteek se vernietiging moet blameer nie, maar dat soveel van die ou geskiedenis, letterkunde en leer vir ewig verlore gegaan het.
"The Vanished Library" deur Luciano Canfora
"Verval en val van die Romeinse Ryk" deur Edward Gibbons
Empereur, J.-Y., 2008. The Destruction of the Library of Alexandria: An Archaeological Viewpoint. In: M. El-Abbadi & amp; O. M. Fathallah, reds. Wat het met die antieke biblioteek van Alexandrië gebeur? Leiden Boston: Brill, pp. 75-88.
Newitz, A., 2013. Die Great Library in Alexandria is vernietig deur Budget Cuts, Not Fire. [Aanlyn]
Beskikbaar by: http://io9.com/the-great-library-at-alexandria-was-destroyed-by-budget-1442659066
[Besoek op 8 Mei 2014].
Plutarchus, Die lewe van Julius Caesar ,
[Perrin, B. (vert.), 1919. Plutarchus se lewens. Londen: William Heinemann.]
Wu Mingren ('Dhwty') het 'n Baccalaureus Artium in Antieke Geskiedenis en Argeologie. Alhoewel sy primêre belangstelling in die antieke beskawings van die Nabye Ooste is, is hy ook geïnteresseerd in ander geografiese streke, sowel as in ander tydperke. Lees meer
Onder die House of Wisdom het verskillende soorte spesialiste gewerk: vertalers, wetenskaplikes, skrifgeleerdes, skrywers, navorsers van verskillende vakke en skrywers. Baie manuskripte en boeke van 'n verskeidenheid filosofiese en wetenskaplike onderwerpe is daar vertaal en as van groot belang vir die gemeenskap beskou. Die Huis van Wysheid was oop vir mans en vroue. Studente van alle etnisiteite en gelowe is verwelkom, en die geleerdes wat deur die Bisantynse ryke vervolg is, is aangemoedig om daar te studeer. Baie verskillende tale is in die fasiliteit gepraat, waaronder Arabies, Farsi, Aramees, Hebreeus, Siries, Grieks en Latyn.
13de-eeuse Arabiese vertaling van Materia Medica ( Publieke domein )
Dit behoort nie 'n verrassing te wees vir die implementering van nuwe tegnologiese ontwikkelings nie, aangesien die House of Wisdom oop was vir 'n groot verskeidenheid kulture en idees. Uit China afkomstig, het papier 'n nuwe en goedkoper materiaal geword om te skryf, wat voorheen op perkament van die vel van diere gemaak is, 'n baie meer tydrowende en duur proses.
Onderwys is sedert die tyd van die Vediese beskawing altyd in die Indiese samelewing baie prominent, met Gurukul en ashrams as leersentrums. En met die ontwikkelende tye is 'n groot aantal leersentrums in antieke Indië gevestig, waarvan Takshashila en Nalanda die bekendste is wat vandag bekend is. Hier is die lys van die belangrikste antieke universiteite van Indië wat in antieke Indië floreer het.
Nalanda is een van die bekendes ou universiteite van Indië. Nalanda is geleë in die Indiese deelstaat Bihar, ongeveer 85 kilometer suidoos van Patna, en was 'n Boeddhistiese leersentrum van 427 tot 1197 nC. Dit is ook al een van die eerste groot universiteite in die geskiedenis genoem. Dit is 'n groot Boeddhistiese klooster in die antieke koninkryk Magadha (hedendaagse Bihar) in Indië. Op sy hoogtepunt lok die universiteit geleerdes en studente van so ver as China, Griekeland en Persië. Argeologiese bewyse dui ook op kontak met die Shailendra -dinastie van Indonesië, waarvan een konings 'n klooster in die kompleks gebou het. Dit is egter later in 1193 afgedank deur Turkse Moslem -indringers onder Bakhtiyar Khalji, 'n mylpaal in die agteruitgang van Boeddhisme in Indië.
Nalanda Universiteit is gestig deur Shakraditya van die Gupta -dinastie in die moderne Bihar gedurende die vroeë 5de eeu en het 600 jaar tot in die 12de eeu gedy. Die biblioteek van hierdie universiteit was die grootste biblioteek van die antieke wêreld en het duisende volumes manuskripte gehad oor verskillende onderwerpe soos grammatika, logika, letterkunde, astrologie, sterrekunde en medisyne. Die biblioteekkompleks het Dharmaganja genoem en het drie groot geboue gehad: die Ratnasagara, die Ratnadadhi en die Ratnaranjaka. Ratnadadhi was nege verdiepings lank en het die heiligste manuskripte gestoor, waaronder die Prajnaparamita Sutra en die Samajguhya.
In 2010 het die parlement van Indië 'n wetsontwerp goedgekeur waarin die planne goedgekeur word om die ou Nalanda-universiteit te herstel as 'n moderne Nalanda Internasionale Universiteit wat toegewy is aan nagraadse navorsing. Baie Oos -Asiatiese lande, waaronder China, Singapoer en Japan, het na vore gekom om die bou van hierdie herleefde Nalanda -universiteit te befonds. Volgens die Kevatta Sutta, in die Boeddha se tyd, was Nalanda reeds 'n invloedryke en welvarende stad met 'n dig bevolkte stad, hoewel dit eers later die sentrum van leer geword het waarna dit later bekend geword het. Mahavira word verskeie kere genoem as hy in Nalanda gebly het, wat blykbaar 'n aktiwiteitsentrum van die Jains was.
Nalanda is heel waarskynlik deur 'n leër van die Mamluk -dinastie van die Moslem -Delhi -sultanaat onder Bakhtiyar Khilji in c. 1200 nC.  Terwyl sommige bronne oplet dat die Mahavihara nog 'n rukkie op 'n tydelike manier funksioneer, is dit uiteindelik verlaat en vergeet tot in die 19de eeu toe die terrein ondersoek is en die voorgrawe opgrawings deur die Argeologiese Opname van Indië gedoen is. Sistematiese opgrawings het in 1915 begin, waarin elf kloosters en ses baksteen tempels opgegrawe is wat netjies op 'n terrein van 12 hektaar (30 hektaar) in die gebied opgestel is. 'N Helling van beelde, muntstukke, seëls en inskripsies is ook in die ruïnes ontdek, waarvan baie te sien is in die Nalanda Argeologiese Museum in die omgewing. Nalanda is nou 'n belangrike toeristebestemming en deel van die Boeddhistiese toerismebaan.
Volgens die koerant The Guardian in 2006 as die top-toeristebestemming in Pakistan. Taxila of Takshashila was 'n ou hoofstad van die Boeddhistiese koninkryk Gandhara en 'n sentrum van leer, wat nou Noordwes-Pakistan is. Dit is een van die bekendste antieke universiteite van Indië. Taxila was 'n vroeë leersentrum wat dateer uit ten minste die 5de eeu vC. Dit word beskou as 'n plek van godsdienstige en historiese heiligheid deur Hindoes en Boeddhiste en was die setel van Vediese leer waar die keiser Chandragupta Maurya daarheen geneem is deur Chanakya om in die instelling te leer. Die instelling is baie belangrik in die Boeddhistiese tradisie, aangesien daar geglo word dat die Mahayana -sekte van Boeddhisme daar gestalte gekry het.
Taxila is bekend uit verwysings in Indiese en Grieks-Romeinse literêre bronne en uit die verslae van twee Chinese Boeddhistiese pelgrims, Faxian en Xuanzang. Volgens die Indiese epos Ramayana, deur Bharata, jonger broer van Rama, 'n inkarnasie van die Hindoe -god Vishnu. Die stad is vernoem na die seun van Bharata, Taksha, sy eerste heerser. Boeddhistiese literatuur, veral die Jatakas, noem dit as die hoofstad van die koninkryk Gandhara en as 'n groot leersentrum. Griekse historici wat die Masedoniese veroweraar vergesel het, beskryf Taxila as "ryk, welvarend en goed bestuur". Taxila was geleë op die spilpunt van Suid -Asië en Sentraal -Asië. Die oorsprong daarvan as 'n stad gaan terug na c. 1000 vC. Sommige ruïnes in Taxila dateer uit die tyd van die Achaemenidiese Ryk in die 6de eeu vC, gevolg deur Mauryan, Indo-Grieks, Indo-Scythian en Kushan. As gevolg van sy strategiese ligging, het Taxila deur die eeue baie keer van hande verander, en baie ryke het om sy beheer geveg. Toe die groot ou handelsroetes wat hierdie streke verbind, nie meer belangrik was nie, het die stad onbeduidend verval en uiteindelik in die 5de eeu deur die nomadiese Hunas vernietig. Die argeoloog Alexander Cunningham het in die middel van die 19de eeu die ruïnes van Taxila herontdek.
Sommige geleerdes dateer uit die bestaan ​​van Takshashila uit die 6de eeu vC of 7de eeu vC. eeu nC. Takshashila is miskien die bekendste vanweë sy verbintenis met Chanakya. Die beroemde verhandeling Arthashastra (Sanskrit for The knowledge of Economics) deur Chanakya is na bewering in Takshashila self opgestel. Chanakya (of) Kautilya, die Maurya -keiser Chandragupta en die Ayurvediese geneser Charaka het by Taxila gestudeer.
Oor die algemeen betree 'n student Takshashila op sestienjarige ouderdom. Die Vedas en die achttien kunste, wat vaardighede soos boogskiet, jag en olifantles insluit, is benewens die regskool, mediese skool en militêre wetenskap onderrig.
Vikramashila was een van die twee belangrikste sentrums van Boeddhistiese leer in Indië tydens die Pala -ryk. Vikramashila is deur koning Dharmapala (783 tot 820) gestig in reaksie op 'n veronderstelde afname in die kwaliteit van die geleerdheid in Nalanda en floreer 400 jaar tot die 12de eeu totdat dit vernietig is deur die magte van Muhammad bin Bakhtiyar Khilji omstreeks 1200. Atisha, die die bekende Pandita, word soms as 'n noemenswaardige abt genoem. Vikramashila (dorp Antichak, distrik Bhagalpur, Bihar) is ongeveer 50 km oos van Bhagalpur en ongeveer 13 km noordoos van Kahalgaon geleë, 'n treinstasie in die Bhagalpur-Sahebganj-gedeelte van Eastern Railway. Dit is bereikbaar deur 'n 11 km lange motorpad wat van NH-80 by Anadipur afwyk, ongeveer 2 km van Kahalgaon af. Dit is interessant dat dit direkte mededinging gelewer het aan die Nalanda Universiteit met meer as 100 onderwysers en meer as 1000 studente wat aan hierdie universiteit gelys is.
Hierdie universiteit was bekend vir sy gespesialiseerde opleiding oor Tantra (Tantrisme). Een van die gewildste gegradueerdes van hierdie universiteit was Atiśa Dipankara, 'n stigter van die Sharma -tradisies van Tibetaanse Boeddhisme wat ook die Boeddhisme in Tibet laat herleef het.
Die oorblyfsels van die ou universiteit is gedeeltelik opgegrawe in die Bhagalpur -distrik, Bihar, Indië, en die proses is nog aan die gang. Noukeurige opgrawings op die terrein is aanvanklik uitgevoer deur B. P. Sinha van die Patna Universiteit (1960–69) en daarna deur die Argeologiese Opname van Indië (1972–82). Dit onthul 'n groot vierkantige klooster met 'n kruisvormige stupa in die middel, 'n biblioteekgebou en 'n groep stemme. Ten noorde van die klooster is 'n aantal verspreide strukture gevind, waaronder 'n Tibetaanse en 'n Hindoe -tempel. Die totale verspreiding is oor 'n oppervlakte van meer as honderd hektaar.
Die Valabhi -universiteit is omstreeks die 6de eeu in Saurashtra van die moderne Gujarat gestig en het tot 600 jaar gedy tot in die 12de eeu. Die Universiteit van Valabhi was 'n belangrike sentrum van Boeddhistiese leer en het die oorsaak van Hinayana Boeddhisme tussen 600 CE en 1200 CE verdedig. Die Chinese reisiger Itsing, wat hierdie universiteit gedurende die 7de eeu besoek het, beskryf dit as 'n uitstekende leersentrum. Die universiteit was 'n geruime tyd so goed dat dit selfs beskou is as 'n mededinger van Nalanda, in Bihar, op die gebied van onderwys.
Gunamati en Sthiramati, die twee beroemde Boeddhistiese geleerdes, het gesê dat hulle aan hierdie universiteit gegradueer het. Hierdie universiteit was gewild vir sy opleiding in sekulêre vakke en studente van regoor die land het aan hierdie universiteit kom studeer. Vanweë die hoë onderwysgehalte, kry gegradueerdes van hierdie universiteit hoër uitvoerende poste. Alhoewel dit bekend is dat Valabhi die oorsaak van Hinayana -boeddhisme bepleit het, was dit nie eksklusief nie, ook nie insulêr nie. Brahmaniese wetenskappe is ook hier onderrig saam met die leerstellings van Boeddhisme. Daar is verwysings na Brahmaniese studente wat aan die universiteit by die Gangetic -vlaktes kom leer het. Afgesien van godsdienstige wetenskappe, was kursusse wat Niti (Politieke Wetenskap, Staatsmanskap), Vārtā (Besigheid, Landbou), Administrasie, Teologie, Regte, Ekonomie en Rekeningkunde insluit, aangebied. Studente wat aan Valabhi studeer, is gewoonlik by konings aangestel om te help met die regering van hul koninkryke.
Die bekendheid van Valabhi was bekend in die hele Noord -Indië. Kathasaritsagara vertel die verhaal van 'n Brahmana, wat vasbeslote was dat hy eerder sy seun na Valabhi sou stuur as na Nalanda of Banaras. Gunamati en Sthiramati was twee van sy Panditas, maar baie min is bekend oor die ander beroemde onderwysers en geleerdes wat hier gewoon het. Dit is baie seker dat 'n stempel van goedkeuring van leerstellings wat deur die geleerdes deur die Panditas van Valabhi verkondig is, hoog geag is in geleerde gemeentes van baie koninkryke. Valabhi is in die 7de eeu besoek deur Xuanzang, 'n Chinese pelgrim, en teen die einde van die eeu deur Yijing. Yijing beskryf die universiteit as gelykstaande aan die Boeddhistiese kloostersentrum Nalanda.
Toe Hiuen Tsiang (ook bekend as Xuanzang) die universiteit in die middel van die 7de eeu besoek het, was daar meer as 6000 monnike wat in die plek gestudeer het. Ongeveer 100 kloosters is vir hul verblyf voorsien, aangesien die burgers van Valabhi, waarvan baie ryk en vrygewig was, die nodige fondse beskikbaar gestel het om die instelling te bestuur. Die Maitraka -konings, wat oor die land geheers het, het as beskermhere van die universiteit opgetree. Hulle het enorme toelaes verleen vir die werking van die instelling en die toerusting van sy biblioteke.
In 775 nC het die beskermkoningene beswyk aan 'n aanval deur die Arabiere. Dit het die universiteit 'n tydelike terugslag gegee. Selfs daarna het die werk van die universiteit onophoudelik voortgegaan, aangesien die opvolgers van die Maitraka -dinastie dit met groot skenkings bly beskerm het. Daar is nie veel inligting oor die universiteit tydens en na hierdie tydperk opgespoor nie. Die nederlaag van sy beskermkonge het beslis gelei tot die stadige dood van al sy opvoedkundige aktiwiteite in die 12de eeu. In September 2017 het die Indiese sentrale regering 'n voorstel begin oorweeg om die ou universiteit te laat herleef.
Somapura Mahavihara is gestig deur Dharmapala van die Pala -dinastie aan die einde van die 8ste eeu in Bengale en het 400 jaar gedy tot in die 12de eeu. Die Universiteit het oor 27 hektaar grond versprei, waarvan die hoofkompleks 21 hektaar groot was in sy soort. Dit was 'n belangrike leersentrum vir Bauddha Dharma (Boeddhisme), Jina Dharma (Jainisme) en Sanatana Dharma (Hindoeïsme). Selfs vandag kan 'n mens terracotta op die buitemure vind wat die invloed van hierdie drie tradisies uitbeeld. Dit is een van die grootste en bekendste Boeddhistiese kloosters in die Indiese subkontinent, en die kompleks self beslaan meer as 20 hektaar, byna 'n miljoen vierkante voet (85 000 vierkante meter). Met sy eenvoudige, harmonieuse lyne en sy oorvloed van gesnyde versiering, het dit die Boeddhistiese argitektuur tot in Kambodja beïnvloed. Epigrafiese verslae getuig dat die kulturele en godsdienstige lewe van hierdie groot Vihara, nou verbind was met die hedendaagse Boeddhistiese sentrums van roem en geskiedenis in Bodhgaya en Nalanda, dat baie Boeddhistiese verhandelinge voltooi is in Paharpur, 'n sentrum waar die Vajrayana -neiging van Mahayana Boeddhisme beoefen is . Die Mahavihara is belangrik vir die drie groot historiese godsdienste in die streek, en dien as 'n sentrum vir Jains, Hindoes en Boeddhiste.
Opgrawings toon dat dit deur die tweede Pala-koning, Dharmapala, omstreeks 781-821 nC gebou is. Dit kom van klei seëls met inskripsies wat ontdek is. Dit is een van die vyf groot mahaviharas, of kloosters, wat gedurende die Pala -periode in antieke Bengale gevestig is. Soos hierbo genoem, bestaan ​​hierdie vyf kloosters saam en vorm 'n stelsel van koördinasie onderling. Die Somapura Mahavihara is 'n paar eeue bestendig bewoon, voordat dit in die 12de eeu na herhaalde aanvalle laat vaar is en in die 11de eeu deur die Vanga -leër tot op die grond afgebrand is. Ongeveer 'n eeu later het Vipulashrimitra die Vihara opgeknap en 'n tempel van Tara bygevoeg.
Gedurende die volgende eeue het die Somapura Mahavihara geleidelik agteruitgegaan en verbrokkel, gelaat deur die nuwe Moslemheersers in die gebied, totdat dit sy huidige toestand van verval bereik het. Die Mahavihara was deur die eeue na die verlating heeltemal bedek met gras, en dit was min of meer vergeet op daardie stadium. In die 1920's is die terrein begin opgrawe, en meer en meer is in die komende dekades ontbloot. Die werk het drasties toegeneem na onafhanklikheid, en teen die vroeë negentigerjare was die werf ongeveer op die huidige uitgrawingsvlak. 'N Klein museum wat in 1956-57 gebou is, huisves die verteenwoordigende versameling voorwerpe wat uit die gebied gevind is. Die opgegrawe vondste is ook bewaar in die Varendra Research Museum in Rajshahi. Die oudhede van die museum bevat terracotta -plate, beelde van verskillende gode en godinne, erdewerk, muntstukke, inskripsies, sierstene en ander klein klei -voorwerpe. Die belangrikheid van Somapura Mahavihara het daartoe gelei dat dit op die UNESCO -wêrelderfenislys is. Vandag is dit een van die belangrikste toeristebestemmings in Bangladesh.
Jagaddala Mahavihara was 'n Boeddhistiese klooster en setel van leer in Varendra, 'n geografiese eenheid in die huidige Noord -Bengale in Bangladesh. Dit is gestig deur die latere konings van die Pāla-dinastie, wat vermoedelik koning Ramapala was (ongeveer 1077-1120), wat die grootste bouwerk was wat die Pala Kings onderneem het.
Min is bekend oor Jagaddala in vergelyking met die ander mahaviharas van die era. Die webwerf kon jare lank nie vasgestel word nie. A.K.M. Zakaria het vyf moontlike plekke ondersoek, almal Jagdal of Jagadal genoem, in die Rajshahi-Malda-streek: in Panchagarh in Haripur Upazila van Thakurgaon in Bochaganj Upazila in Dinajpur in Dhamoirhat Upazila van Naogaon Bamangola-blok van Malda, Indië.  Hiervan was beduidende ou ruïnes slegs naby die Jagdal in die Naogaon -distrik aanwesig. Opgrawings onder die beskerming van UNESCO die afgelope dekade het die terrein as 'n Boeddhistiese klooster gevestig.
'N Groot aantal kloosters of viharas is in die ou Bengale en Magadha gestig tydens die vier eeue van die Pala-heerskappy in Noordoos-Indië. Daar word gesê dat Dharmapala self 50 viharas gestig het, waaronder Vikramashila, die voorste universiteit van die era. Jaggadala is gestig teen die einde van die Pāla -dinastie, waarskynlik deur Rāmapāla. Volgens Tibetaanse bronne het vyf groot Mahaviharas opgeval: Vikramashila, Nalanda, verby sy bloei, maar steeds roemryk, Somapura, Odantapurā en Jagaddala. Die vyf kloosters het 'n netwerk gevorm en almal was onder staats toesig en hul bestaan ​​het 'n stelsel van koördinasie onder hulle, blyk uit die bewyse dat die verskillende setels van Boeddhistiese leer wat in Oos-Indië funksioneer, onder die Pāla is saam beskou as 'n netwerk, 'n onderling gekoppelde groep instellings, en dit was algemeen dat groot geleerdes maklik van posisie tot posisie onder hulle kon beweeg.
Jagaddala spesialiseer in Vajrayana Boeddhisme. Dit is bekend dat 'n groot aantal tekste wat later in die Kanjur en Tengjur sou verskyn, in Jagadala saamgestel of gekopieer is. Dit is waarskynlik dat die vroegste gedateerde bloemlesing van Sanskrit -vers, die Subhāṣitaratnakoṣa, teen die einde van die 11de eeu of die begin van die 12de deur Vidyākara by Jaggadala opgestel is.
Daar word gesê dat Śakyaśrībhadra, 'n Kashmiri -geleerde wat die laaste abt van Nalanda Mahavihara was en 'n belangrike rol gespeel het in die oordrag van Boeddhisme na Tibet, in 1204 uit Jagaddala na Tibet gevlug het toe Moslem -aanvalle op hande gelyk het. Die historikus Sukumar Dutt het in elk geval voorlopig die finale vernietiging van Jagadala op 1207 geplaas; dit lyk asof dit die laaste mahavihara was wat oorval is.
In 1999 is Jaggadala ingedien as 'n voorlopige terrein vir opname op die lys van UNESCO -wêrelderfenisgebiede. UNESCO berig dat opgrawings 'n uitgebreide heuwel onthul het, 105 meter lank by 85 meter, wat die argeologiese oorblyfsels van 'n Boeddhistiese klooster verteenwoordig. . . Die vondste bevat terracotta -plate, sierstene, spykers, 'n goue stut en drie klipbeelde van gode.
Antieke ruïnes van die Universiteit van Odantapuri, geleë op Hiranya Prabat in Bihar sarif, staan ​​ook bekend as odantpura vihar of odantapuri Boeddhistiese mahavira. Dit is in die 8ste eeu gestig deur keiser Gopala van die Pala -dinastie, en het tot 400 jaar gedy tot in die 12de eeu. Dit was basies een van die sesde universiteite in antieke Indië wat hoofsaaklik gestig is om Boeddhistiese leer en leringe te versprei. Afgesien hiervan word dit ook beskou as die tweede oudste universiteit nadat Nalanda in die ou tyd gestig is. Dit is relatief 'n minder bekende belangrike toeristebestemming in Bihar, aangesien ons nog min van hierdie plek weet.
Wat ons vandag weet oor die geskiedenis van Odantapuri, kom hoofsaaklik uit die bronne van boeke wat Tibetaanse en Chinese reisigers gedurende daardie tydperk geskryf het. Volgens Tibetaanse boeke was daar 12000 studente aan odantpuri. Acharya Sri Ganga, wat vroeër 'n student van die Vikramshila -universiteit was, was professor aan die Vikramashila -universiteit, was 'n gegradueerde van hierdie Odantapuri -universiteit, aangesien hy later by Odantapuri aangesluit het en as een van die beroemde alumni van hierdie universiteit beskou is.
Dit het amper vier eeue lank bestaan ​​as 'n wonderlike leersentrum vir Boeddhistiese leerstellings. In 1193 nC toe die berugte Moslem -Turkse indringer Bhakhtiyar Khilji hierdie universiteit gevind het, het hy dit as 'n vesting as gevolg van sy lang mure beskou en sy leër beveel om dit te vernietig. Dit was dieselfde tyd toe die Nalanda -universiteit ook deur sy leër aan die brand gesteek is. Sy wandade was die laaste spyker in die kis vir beide die glorieryke universiteit van antieke Indië. Dit het daartoe gelei dat hulle meer as ses eeue lank byna vergetelheid ondergaan het totdat uitgrawings in die 19de eeu begin het. Ou Tibetaanse tekste noem dit een van die vyf groot universiteite van sy tyd, die ander vier is Vikramashila, Nalanda, Somapura en Jagaddala universiteite - almal in antieke Indië.
Die Puspagiri -universiteit was 'n prominente leerstoel wat tot in die 11de eeu in Indië floreer het. Vandag lê die ruïnes daarvan bo -op die Langudi -heuwels, lae heuwels ongeveer 90 km van die Mahanadi -delta, in die distrikte Jajpur en Cuttack in Orissa. Die werklike universiteitskampus, versprei oor drie heuwels, bevat verskeie stupas, kloosters, tempels en beelde in die argitektoniese styl van die Gupta -tydperk. Die Kelua -rivier, 'n sytak van die Brahmani -rivier van Orissa, vloei na die noordooste van die Langudi -heuwels en moes 'n skilderagtige agtergrond vir die universiteit verskaf het. Die hele universiteit is versprei oor drie kampusse bo -op die drie aangrensende heuwels, Lalitgiri, Ratnagiri en Udayagiri. Onlangs is hier 'n paar beelde van keiser Ashoka ontdek, en daar is voorgestel dat die Pushpagiri -universiteit deur keiser Ashoka self gestig is.
Opgrawingswerk wat by die heuwels Lalitgiri-Ratnagiri-Udayagiri uitgevoer is, het die ruïnes van 'n wonderlike baksteen klooster met pragtige kerfwerk, 'n tempel met boogvormige boë, 4 kloosters en 'n groot stupa na vore gebring. Die Boeddhistiese skatte wat hier opgegrawe is, bevat ook 'n groot aantal goud- en silwerartikels, 'n kliphouer, erdepot en spore van die Kushana -dinastie en die Brahmi -skrif. 'N Massiewe beeld van die Boeddha is 'n unieke vonds, die beeld het lippe, lang ore en 'n breë voorkop.
Ikonografiese analise dui aan dat Lalitgiri reeds in die Sunga -periode van die 2de eeu vC gevestig is en dit een van die oudste Boeddhistiese ondernemings ter wêreld maak. Die argitektoniese oorblyfsels in Lalitgiri herinner 'n mens aan die vakmanskap van Gandhar en Mathura. Die klooster, geleë in die vallei van twee riviere, Birupa en Chitrotpala, is in 1905 deur 'n plaaslike Britse amptenaar 'ontdek'. 'N Opgrawing van die terrein wat deur die Argeologiese Opname van Indië in 1985 begin is, het 'n sewe jaar lange opgrawings opgelewer as steenopskrifte, seëls , seëlings en stukkies stukkies, wat daartoe gelei het dat die terrein tussen die 2de en 3de tot 14-15de eeu nC floreer het. Lalitgiri is veral interessant, want hier kan u die evolusie van Boeddhisme vanaf die Theravada -sekte met sy sobere en eenvoudige aanbidding van 'n stupa tot die groei van Mahayana en Vajrayana (tantriese) sektes met hul uitgebreide pantheon van Bodhisattvas en ander gode sien. Baie goeie voorbeelde van hierdie gode kan gevind word in 'n klein beeldskuur wat naby die hoofstoepa by Lalitgiri gebou is. Dit sluit beelde in van Tara, Aparajita, Prajnaparamita en Maitreya, sowel as beelde van Boeddha Muchalinda, Boeddha in Bhumisparsa (wat die aarde aanraak) en Dhyani (meditasie), en 'n bas-reliëf wat Boeddha se afkoms uit die hemel uitbeeld. Verspreid naby die ruïnes van die klooster is verskeie verdwaalde beelde, waaronder 'n manjifieke Boeddha wat in sy laaste rusplek lê, onder 'n groot Banyan -boom. Die belangrikste stupa by Lalitgiri is 15 meter in deursnee en is in Sanchi -styl gebou. Dit is van ver af sigbaar. Die ruïnes van vier kloosters is in die nabygeleë gebied ontdek.
Die veranderende rol van biblioteke
Biblioteke is versamelings boeke, manuskripte, tydskrifte en ander bronne van opgetekende inligting. Dit bevat gewoonlik naslaanwerke, soos ensiklopedieë wat feitelike inligting en indekse bevat wat gebruikers help om inligting uit ander bronne te vind, kreatiewe werke, insluitend poësie, romans, kortverhale, musiekmusiek en nie -fiksie van foto's, soos biografieë, geskiedenis en ander feitelike verslae en periodieke publikasies, insluitend tydskrifte, vaktydskrifte en boeke wat as deel van 'n reeks gepubliseer is. Namate die gebruik van plate, CD-ROM's en klankbane en videobande toeneem, het biblioteekversamelings ook hierdie en ander vorme van media begin insluit.
Biblioteke was vroeg betrokke by die ontginning van inligtingstegnologieë. Biblioteke het jare lank deelgeneem aan samewerkingsondernemings met ander biblioteke. Verskillende instansies het katalogisering en inligting gedeel oor wat elkeen in sy versameling het. Hulle het hierdie gedeelde inligting gebruik om die leen en uitleen van materiaal onder biblioteke te vergemaklik. Bibliotekarisse het ook kundiges geword in die vind van inligting uit aanlyn- en CD-ROM-databasisse.
Namate die samelewing meer inligting begin waardeer het, het die sogenaamde inligtingsbedryf ontwikkel. Hierdie bedryf omvat uitgewers, sagteware-ontwikkelaars, aanlyn-inligtingsdienste en ander besighede wat inligtingsprodukte verpak en verkoop vir wins. Dit bied biblioteke 'n geleentheid en 'n uitdaging. Aan die een kant, namate meer inligting in elektroniese vorm beskikbaar word, hoef biblioteke nie meer 'n artikel of 'n sekere stuk statistiese inligting te besit nie, byvoorbeeld om dit vinnig vir 'n gebruiker te verkry. Aan die ander kant bied lede van die inligtingsbedryf skynbaar alternatiewe vir biblioteke. 'N Student met haar eie rekenaar kan nou direk na 'n aanlyn diens gaan om 'n afskrif van 'n artikel op te spoor, te bestel en te ontvang sonder om ooit haar huis te verlaat.
Alhoewel die ontwikkeling van digitale biblioteke beteken dat mense nie na 'n gebou hoef te gaan vir sekere vorme van inligting nie, het gebruikers steeds hulp nodig om die gewenste inligting op te spoor. In 'n tradisionele biblioteekgebou het 'n gebruiker toegang tot 'n katalogus wat u kan help om 'n boek op te spoor. In 'n digitale biblioteek het 'n gebruiker toegang tot katalogusse om tradisionele biblioteekmateriaal te vind, maar baie van die inligting oor byvoorbeeld die internet kan nie gevind word deur een algemeen aanvaarde vorm van identifikasie nie. Hierdie probleem vereis ooreenstemming oor standaard maniere om stukke elektroniese inligting (soms metadata genoem) en die ontwikkeling van kodes (soos HTML [Hypertext Markup Language] en SGML [Standard Generalized Markup Language]) te identifiseer wat in elektroniese tekste ingevoeg kan word .
Biblioteke het jare lank boeke en tydskrifte gekoop wat mense kan leen of vir persoonlike gebruik kan fotostateer. Uitgewers van elektroniese databasisse verkoop hul produk egter nie gewoonlik nie, maar lisensieer dit eerder aan biblioteke (of webwerwe) vir spesifieke gebruike. Hulle hef biblioteke gewoonlik 'n fooi per gebruiker of 'n fooi per eenheid vir die spesifieke hoeveelheid inligting wat die biblioteek gebruik. As biblioteke nie hierdie bronne besit nie, het hulle minder beheer oor die vraag of ouer inligting vir toekomstige gebruik gestoor word - nog 'n belangrike kulturele funksie van biblioteke. In die elektroniese era het vrae oor kopiereg, intellektuele eiendomsreg en die ekonomie van inligting al hoe belangriker geword vir die toekoms van biblioteekdienste.
Die toenemende beskikbaarheid van elektroniese inligting het daartoe gelei dat biblioteke, veral in skole, kolleges en universiteite, belangrike verhoudings met die rekenaarsentrums van hul instellings ontwikkel het. Op sommige plekke is die rekenaarsentrum verantwoordelik vir elektroniese inligting en die biblioteek is verantwoordelik vir gedrukte inligting. In sommige opvoedkundige instellings het bibliotekarisse die verantwoordelikheid aanvaar vir die versameling van biblioteke sowel as rekenaardienste.
Namate tegnologie verander en nuwe maniere toelaat om inligting te skep, te stoor, te organiseer en te verskaf, het die openbare verwagting van die rol van biblioteke toegeneem. Biblioteke het gereageer deur meer gesofistikeerde aanlyn katalogusse te ontwikkel waarmee gebruikers kan agterkom of 'n boek nagegaan is en watter ander biblioteke dit het. Biblioteke het ook gevind dat gebruikers vinniger inligting wil hê, dat hulle die volledige teks van 'n dokument wil hê in plaas van 'n aanhaling daarvoor, en dat hulle inligting wil hê wat hul vrae duidelik beantwoord. In reaksie hierop het biblioteke SDI -dienste (Selective Dissemination of Information) gelewer, waarin bibliotekarisse inligting kies wat vir hul gebruikers interessant kan wees en dit aan hulle gestuur word voordat die gebruikers dit versoek.
Die veranderinge in biblioteke wat hierbo uiteengesit is, het hul oorsprong in die Verenigde State en ander Engelssprekende lande. Maar elektroniese netwerke het nie geografiese grense nie, en die invloed daarvan het vinnig versprei. Met internetverbindings in Peking (Beijing), Moskou en oor die hele wêreld, het mense wat nie toegang tot tradisionele biblioteekdienste gehad het nie, nou die geleentheid om inligting te kry oor alle soorte onderwerpe, sonder politieke sensuur.
Soos biblioteke verander het, speel die bibliotekaris ook die rol. Bibliotekarisse neem toenemend die rol van opvoeder aan om hul gebruikers te leer hoe om inligting in die biblioteek en elektroniese netwerke te vind. Openbare bibliotekarisse het hul rolle uitgebrei deur inligting van die plaaslike gemeenskap te verstrek deur publiek toeganklike rekenaarstelsels. Sommige bibliotekarisse is kundiges oor rekenaars en rekenaarprogrammatuur. Ander is bekommerd oor hoe rekenaartegnologieë die menslike kulturele rekords van die verlede kan bewaar of verseker dat biblioteekversamelings op verkrummel papier of in ou rekenaarlêers nog baie eeue in die toekoms deur mense gebruik kan word.
Die werk van bibliotekarisse het ook buite biblioteekmure beweeg. Bibliotekarisse het in die inligtingsbedryf begin werk as verkoopspersone, ontwerpers van nuwe inligtingstelsels, navorsers en inligtingsontleders. Dit kom ook voor in bemarking en openbare betrekkinge en in organisasies soos prokureursfirmas, waar personeel vinnige toegang tot inligting benodig.
Alhoewel biblioteke gedurende die geskiedenis aansienlik verander het, soos die volgende afdeling aantoon, het hul kulturele rol dit nie gedoen nie. Biblioteke bly verantwoordelik vir die verkryging of toegang tot boeke, tydskrifte en ander media wat aan die opvoedkundige, ontspannings- en inligtingsbehoeftes van hul gebruikers voldoen. Hulle hou steeds die sake-, regs-, historiese en godsdienstige rekords van 'n beskawing by. Dit is die plek waar 'n kleuter sy eerste verhaal kan hoor en 'n geleerde haar navorsing kan doen.
Annals of the Hongersnood in Ierland is Asenath Nicholson se vervolg op Ierland se Welcome to the Stranger. Die onverskrokke Amerikaanse weduwee keer terug na Ierland te midde van die Groot hongersnood en het gehelp om hulp te verleen vir behoeftiges en behoeftiges. Haar rekening is nie 'n geskiedenis van die hongersnood, maar persoonlike ooggetuie getuienis oor die lyding wat dit veroorsaak het. Om hierdie rede dra dit die werklikheid van die ramp op 'n baie meer sprekende manier oor. Die boek is ook beskikbaar in Kindle.
The Ocean Plague: of, 'n Reis na Quebec in 'n Ierse emigrantvaartuig is gebaseer op die dagboek van Robert Whyte, wat in 1847 die Atlantiese Oseaan van Dublin na Quebec oorgesteek het in 'n Ierse emigrantskip. Sy weergawe van die reis lewer van onskatbare getuienisgetuienis aan die trauma en tragedie wat baie emigrante moes ondervind op pad na hul nuwe lewens Kanada en Amerika. Die boek is ook beskikbaar in Kindle.
Die Skots-Iere in Amerika vertel die verhaal van hoe die geharde ras van mans en vroue, wat in Amerika bekend gestaan ​​het as die & lsquoScotch-Iers & rsquo, is gedurende die sewentiende eeu in die noorde van Ierland gesmee. Dit het betrekking op die omstandighede waaronder die groot uittog na die Nuwe Wêreld begin het, het die beproewinge en verdrukkinge waarmee hulle te kampe gehad het, begin taai Amerikaanse pioniers en die blywende invloed wat hulle op die politiek, opvoeding en godsdiens van die land uitgeoefen het.