Jesús Maeso de la Torre: «Dit is 'n beroep en die muses bestaan ​​nie» | Huidige literatuur
Fotografie: Jesús Maeso de la Torre. Facebook-profiel.
Jesus Maeso de la Torre Dit is een van my groot historiese romanverwysings. Sy eerste roman, Die klip van die lotDit het my gefassineer en ek het dit sedertdien met oorgawe gevolg. Later kom titels soos o.a. Comanche, Die Chinese boks, Die Manila-slaaf, Die trane van Julius Caesar. Die laaste een is Oleum.
Gun my dit vandag onderhoud dat Ek bedank u baie vir hul vriendelikheid, toewyding en tyd. Sit die kolofon aan hierdie reeks oor Spaanse skrywers van historiese genre.
ONDERHOUD MET JESÚS MAESO DE LA TORRE
JESÚS MAESO DE LA TORRE: Die eerste boek wat ek gelees het, wat nie 'n TBO was nie, was Die monnik van die Yuste-kloosterOp Juan van Oostenryk —Jeromín— en die keiser Carlos V. Die outeur daarvan was Leandro Herrero en dit het my literêre smaak gekenmerk.
Die eerste verhaal wat ek geskryf het, wat later deur Edhasa verwerk is, was Die klip van die lot, op die koning se Skotse kruistog Robert bruce na die Nasrid-koninkryk Granada.
JMT: Daar was al baie, maar die een wat ek die meeste onthou, is Bomarzo, van La Plata Manuel Mujica Laínez, behalwe dat hy die verhaal van 'n Italiaanse hertog van die Renaissance vertel, is sy prosa, vol prag, elegansie, musikaliteit en nostalgie, 'n duidelike kroniek van die Europese beskawing, wat skryf leer.
Soos boeke, is daar baie skrywers wat my verheug: John Willians, Vargas Llosa, Blasco Ibáñez, Tom Holand, Juan Eslava, Philipp Meyer en Emilio Lara. Deur hul stories te lees, ontspan ek my en neem my na denkbeeldige wêrelde wat my van die grys werklikheid red.
Ek twyfel nie: Fray Jorge de Burgos, die raaiselagtige bibliotekaris van Die naam van die roos. En ook John silwer, die seerowerkaptein van Die skat eiland.
Nie veral nie, maar Ek maak gewoonlik die lessenaar op voor en sit 'n paar agtergrondmusiek, watter styl dit ook al is, alhoewel ek dit verkies klassieke of polifonies.
Altyd aan my kamer (Ek stuur nie, omdat ek niks verkoop nie), wat ek vol boeke, skryfgerei en honderde bande, skyfies en CD's van alle tye het. Net met hulle is ek gelukkig. Die oomblik, enigiemand. Dit is 'n beroep en daar is geen muses nie, net werk, toewyding en liefde vir literatuur.
Weens my klassieke opleiding, wat ons almal noodsaaklik ag en my gehelp het om te leer. Ek bedoel: Die Lazarillo de Tormes, Quevedo, Gongora, Garsilaso, Lope, Cervantes of Rojas, sonder om die klassieke te vergeet soos Homer, Virgil, Horacio of Isidoro van Sevilla.
Ongetwyfeld die swart roman, wat ek gewoonlik in my vertellings insluit, en die teater van alle tye. Ek hou ook van die fiktiewe vertelling.
Ek maak klaar Stoner, deur John Willians. Baie interessant en gretig oor 'n universiteitsprofessor in die VSA.
Ek werk daaraan 'n verhaal wat afspeel in die Bisantynse ryk, waarin dit nodig is om 'n diep historiese argeologie te bou.
Ek skat, met alle respek vir diegene wat skryf, dit beskeidenheid het verlore gegaan vir die jeuk om sy vriende te verseker dat hy 'n boek geskryf het, en hulle gooi enigiets. Ek het gewag tot ek veertig jaar oud was om die voldoende volwassenheid om te skryf, en altyd met onuitspreeklike respek om te publiseer. Uitgewers saai soms uit, wat probeer om die ideale beste verkoper te vind, en hulle publiseer veragtelike boeke deur skrywers wat hulle skaars gelees het.
Ek het darem herstel tyd vir geniet my grootste plesier: die leeswerk, en ek het oor vir voor te berei nuwe projekte literêr.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » Letterkunde » Verskeie » Jesús Maeso de la Torre: "Dit is 'n beroep en die muses bestaan ​​nie"