Op 'n navorsingsreis was ek op die lughawe van 'n groot stad en ek soek 'n ligte peusel vir die vliegtuig. Nader aan die gesondste deli-toonbank, ek het die opsies gescand. Die toebroodjies was eenvormig gevul met konvensionele beesvleis, kalkoen of tuna. Selfs die slaaie, al vier op die spyskaart, bevat 'n groot gedeelte hoender, en een het ook spek.
Wanneer het dit gebeur dat dierprodukte deel van elke gereg geword het? Vandag word selfs toebroodjies en slaaie gesaai in die vleisbinge. Ons spyskaarte is in skrille kontras met tradisionele etes wat bestaan ​​uit 'n kernkos soos rys, 'n rand-item soos 'n sous, plus 'n peulvrugte, volgens die voedsel antropoloog Sidney Mintz [Proe Kos, Proe Vryheid].
Nou word hele maaltye dikwels slegs deur die diereprodukte beskryf, soos in "ons het hoender vir aandete, en deur navorsers as" M + S + 2V "wat staan ​​vir" vleis plus 'n stapelvoedsel plus twee groente ". Wanneer die vergelyking geld vir miljarde mense, dit kan groot probleme vir die omgewing en openbare gesondheid oplewer.
'N Sosiale Norm: Onverwagte Verwagting wat ons Gedrag rig
Gereelde inname van vleis is so deurlopend 'n deel van ons kultuur wat ons vanselfsprekend aanvaar. Grootskaalse vleis verbruik word versterk deur kruidenierswinkels en restaurante, in kookskole en kos tydskrifte, en in gourmet en "foodie" sirkels. En die versterking is nie net omdat ons vleisgebaseerde diëte so interessant en gevarieerd is nie. Baie van ons vestig op 'n handvol gunsteling etes en eet hulle oor en oor. Vandag is baie van daardie etes gebaseer op diereprodukte. Dit het 'n sosiale norm geword, een van daardie ongeskrewe verwagtinge wat ons gedrag rig.
Tog kan ons nuwe voedselnorme instel wat die vleis tot 'n minimum beperk. Ja, ons is geneties voordelig om vetterige en hoë-kalorie-etes te geniet, maar die bewyse toon dat die meeste van ons beter gesondheid met minder sal geniet. Ja, ons hou van die sintuiglike ervarings wat ons met vleis assosieer, maar sommige van daardie smaak kom uit souse en speserye wat net so plant-gebaseerde etes kan accesseer. Ja, ons het gesê dat beesvleis, vark en hoender nodig is, maar lae vleis en plantgebaseerde dieet bied baie voedingstowwe en al wat ons nodig het vir die gesondheid.
Selfs lang idees hieroor is vatbaar vir oplossings. Vleisvoedsel het histories viriliteit en krag verteenwoordig en is beskou as belangrik vir menslike groei en vooruitgang [Seksuele Politiek van Vleis]. Vleismaatskappye hoop dit is nog steeds die geval, soos ek gesien het in 'n onlangse televisieadvertensie waarin 'n jong man voor 'n bordgrootte steak gesit word. Hy eindig dit met hartlike geluk aan sy vriende, en 'n gesaghebbende stem-oor herinner ons aan dat beesvleis "mans laat optree soos mans."
Maar onlangse opnames in Europa dui daarop dat sulke positiewe assosiasies met vleis in die agteruitgang kan wees. Navorsers Erik de Bakker en Hans Dagevos van die Landbou-ekonomie-navorsingsinstituut het 'n verbruikersondersoek gedoen wat aandui dat daar 'n verskuiwing kan plaasvind in die kulturele beeld en waardering van vleis: dit vleis is minder 'n teken van manlikheid, en minder eenvormig wenslik as dit was vroeër.
Sosiale Norme kan verander: bied 'n ander perspektief aan
Sosiale norme kan juis verander omdat hulle sosiale is. Die oortuigings en persepsies wat die vleis binge dryf, is nie heeltemal ingebore nie; hulle word versterk - en in sommige gevalle geskep - deur middel van bemarking, reklame en lobbying in agribesigheid. Maar alternatiewe boodskappe kan versprei word, en inisiatiewe kan 'n ander oogpunt bied.
Projek CHEF (Cook Healthy Edible Food) is een program in my tuisdorp wat net so doen. Barb Finley en haar personeel gee lesse aan die kleuterskool aan, en leer kinders om geregte soos granola, Griekse slaai, appel-raita en pizza met volgraankorst en baie groente te berei. Hierdie opvoeders gebruik klein hoeveelhede kaas en 'n bietjie hoenderaftreksel, maar beoog om jongmense aan gesonde en omgewingsvriendelike etes bekend te stel.
"Ons is so 'n vleisetende samelewing, sê mev. Finley." At Projek CHEF ons probeer om kinders se oë oop te maak vir die vele ander keuses wat vir mense oop is. "Dit is 'n klein voorbeeld, maar die een word uitgespeel oor die Verenigde State, Kanada en elders as wat die burgers op gesondheidsorgvriendelike wyse eet. en ekosisteme.
Sosiale Norms kan verander: van weerstand teen aanvaarding na 'n voorwaartse sprong
Sosiale norme kan verander, veral wanneer 'n nuwe idee bewysgebaseerd en kragtig is en mense vir 'n tyd daaraan blootgestel word. Tog gebeur kulturele verskuiwings nie oornag of glad nie. Volgens een ontleding van sosiale bewegings [Doen Demokrasie], is daar eers 'n tydperk waarin kritici die swakheid van bestaande stelsels openbaar en sterk opposisie uit die bevolking en spesiale belange ervaar. Soos die nuwe idee versprei en stadig aanvaarding kry, word toestande ryp vir verandering en 'n enkele gebeurtenis kan 'n sprong vorentoe veroorsaak.
Dit is wat gebeur het toe Rosa Parks in 1955 in Alabama in hegtenis geneem is omdat hulle geweier het om na die agterkant van die bus te gaan, 'n aksie wat nou as katalities beskou word vir die daaropvolgende vordering in wetgewing oor burgerregte. Dit is wat met die Wêreldhandelsorganisasie gebeur het toe betogers sy 1999 Seattle-vergaderings so ontwrig het om openbare skeptisisme te versterk oor sy omstrede agenda van wêreldwye liberalisering van die handel.
As skrywer Malcolm Gladwell [Die keerpunt] geskryf het, kan verandering oor 'n populasie sweep sodra 'n "puntpunt" bereik word. Idees kan optree soos virusse wat versprei en 'n kritiese massa bereik, wat ontplof in epidemies wat hele gemeenskappe besmet. Selfs dan is sosiale verandering dikwels wisselvallig en chaoties eerder as 'n lineêre beweging na 'n ander manier. Twee stappe vorentoe, een stap terug, soos hulle sê. Die "eet minder vleis" -beweging is op 'n vroeë stadium, steeds in stryd met diep geglode oortuigings en sosiale strukture wat industriële produksie en swaar verbruik ondersteun. Maar die norme is ryp vir verandering.