Mescalin - gevolge, risiko's, gevare - Vakke - 2022
Mescalin - gevolge, risiko's, gevare
Meskalien is 'n stof wat in die peyote-kaktus voorkom, sowel as in die kaktusse van die genus Echinopsis. Baie ander kaktusplante bevat die middel in baie lae konsentrasies. Louis Lewin het alkaloïede wat meskalien bevat, uit die peyote-kaktus onttrek, en in 1896 het Arthur Heffter pure peyote-meskalien geïsoleer. Ernst Späth vervaardig die psigo-aktiewe stof sinteties na 1919.
Hoe werk meskalien?
Mescaline het 'n soortgelyke struktuur as 3-methoxy-4,5-methylenedioxyamphetamine (MMDA), die methoxy-analoog van 3,4-methylenedioxyamphetamine (MDA). Vergelykbare hallusinogene is 3,4,5-trimethoxyamphetamine (TMA), 2,4,5-trimethoxyamphetamine (TMA-2) en 2,4,6-trimethoxyamphetamine (TMA-6).
Die stof bind en aktiveer die serotonienreseptor 5-HT2A en die serotonienreseptor 5-HT2C. Serotonien is ons gelukshormoon, en meskalien verhoog die vrystelling daarvan. Daarom voel gebruikers gelukkig, eufories en "die wêreld is toegedraai in 'n sagte sluier". Die bedwelming begin egter dikwels met naarheid en braking. Die eerste fase word gekenmerk deur hiperaktiwiteit en rusteloosheid, vergelykbaar met die simptome van die aandagafleibaarheid.
Eers in die tweede fase verander die persepsie effens, verbruikers sien kleure meer intens, droombeelde en visuele hallusinasies versprei as hulle wakker is. Alle sintuie word aansienlik sterker waargeneem: reuke, geluide en waarnemings lyk baie sterker.
Daar is gevolge wat bekend is uit sjamanistiese reise: diegene wat geraak word, sien praatdiere, dinge verander van grootte, klein voorwerpe lyk vergroot en afstande verkort of verleng. Die gebruikers handhaaf steeds 'n sekere persepsie van die werklikheid - die bedwelming stem nie ooreen met 'n openlik ontploffende psigose nie.
Net soos LSD, kan meskalien tot "gruwelritte" lei, maar dit kom in die eerste plek selde voor en kom selde voor in 'n noukeurig gekose omgewing. Oor die algemeen ly mense wat onvoorbereid en / of verstandelik onstabiel is, aan slegte beelde.
Sommige gebruikers beskou die "gru-reise" as baie onthullend en waardeer dit as 'n soort ongelukspsigoterapie wat vrees vir die onderbewuste baie vinniger as die geval met konvensionele psigoterapie bring - maar dit hou groot gevare in. Diegene wat met sulke beelde gekonfronteer word sonder 'n stabiele raamwerk deur 'n onderwyser en 'n beskermde atmosfeer, sal 'n paar uur "in die hel" voel.
Mescaline werk met 'n orale sulfaat dosis van ongeveer 200 mg vir tot 9 uur. Die newe-effekte kan steeds na 12 uur voorkom.
Die 'sjamaan-middel' het 'n psigo-effek, en soos by die meeste psigo-aktiewe stowwe, is daar soms geen retoerkaartjie as daar onvoldoende ervaring met die "monsters van die menslike psige" is nie.
Klinies beteken dit dat meskalien deur middel van 'n middel-geïnduseerde psigose kan lei en tot permanente waarnemingsversteurings kan lei. Oor die algemeen is hierdie risiko egter laer as by LSD. In Indiese samelewings word dit beskou as 'n misdaad om peyote te neem sonder die bekendstelling en teenwoordigheid van 'n onderwyser. Psigiatries beteken dit: Oormatige opgewondenheid tydens en na 'n mescaline-stormloop kan gekalmeer word deur kalmerende gesprekke.
Daar is tot op hede geen studie wat dui op 'n verband tussen meskalien en psigiatriese probleme nie - minstens een gebruik van meskalien is waarskynlik nie 'n onafhanklike risikofaktor vir geestesversteurings nie.
Antidepressante, bekend as MAOI's, mag nooit saam met meskalien gebruik word nie. Dit sluit die hallusinogeen Ayahuasca, die dwelm van die Amazon-sjamane, in. Aangesien beginners dikwels eerstens allerlei "sjamanistiese stowwe" wil verbruik om "op reis te gaan", is die risiko groot om Ayahuasca en Mescalin saam te neem.
Bly weg van Ayahuasca
Maar Ayahuasca versterk die gevolge van middels wat op die serotonien optree tot 'n hoë en onbeheerbare mate. Die lewensgevaar bestaan ​​omdat die serotonien-sindroom wat veroorsaak word, die beheer van die asemhalingspiere kan verlam. Kortasem, asemhalingsprobleme en in die ergste geval asemhalingsareas en die dood kom oor enkele minute voor.
Hippies en wetenskaplikes
Mescalin was modieus in die hippie-toneel van die 1960's en word, net soos LSD, gesien as 'n manier om hoër bewustheidsvlakke te bereik. In die suidweste van die Verenigde State het die middel sy weg na kuns gevind en het ontelbare psigedeliese skilderye, verhale en musiekstukke geïnspireer.
Terwyl sielkundiges die sielkundige effekte nagevors het, het esoterici vulgêre aanpassings van Indiese idees gesien as die visuele wêrelde in die mescaline-stormloop as 'n insig in ander wêrelde van die supersensible. Tradisionele Amerikaanse inboorlinge word geïrriteerd deur die mescaline-aanhangers wat na Indiese besprekings gaan en dink dat hulle 'n 'regte sjamanistiese ervaring' met 'n paar dollar vir peyote-knoppies kan koop. Benewens die onbehoorlike aanwending van kulturele rituele deur vermoeide middelklasburgers, kritiseer hulle veral die sielkundige gevare wat 'n onredelike gebruik van die stof inhou.
Die Indiese kulture ken net te goed mense wat die Navajos "verlore" noem, wat vasgevang is in die psigedeliese effekte van meskalien. Vir die inboorlinge is die bedwelming egter nie 'n doel op sigself nie, dit gaan oor die inhoud en interpretasie van die sielkundige ervarings wat met behulp van Mescalin gemaak is.
Dapper Nuwe Wêreld en esoteriese kitsch
Die dapper New World-skrywer Aldous Huxley was net soveel fan van Mescalin as oorlogskrywer Ernst Jünger. Carlos Castaneda, die skrywer van "The Yaqui Way of Knowledge", het hom ook gewy aan die gevolge van meskalien en het verskillende verhale geskryf oor beweerde sjamanistiese ervarings wat hy beweer het met 'n onderwyser met die naam Don Juan.
Sy boeke het 'n kultus geword in die esoteriese toneel, vermoedelik omdat hy 'n beeld ontwerp het van 'n psigedeliese 'ander wêreld' wat aan die behoeftes van die 'liberale' Amerikaanse middelklas voldoen. Ouderling van die Yaqui het hulself van Castaneda se opmerkings gedistansieer en daar is baie wat daarop dui dat dit fiktiewe literatuur is en nie werklike gebeure nie.
Wettig of onwettig?
Mescalin is sedert 1967 onderworpe aan die Wet op Narkotika in Duitsland. Die VN gebruik dit sedert 1971 as 'n verbode psigotropiese middel. In die Verenigde State kan mense tronk toe gaan vir die besit van hierdie vyf jaar. Die gebruik en besit van meskalien is oor die algemeen strafbaar sonder 'n spesiale permit.
Dit is egter uitdruklik nie van toepassing op die besit van lewende kaktusse wat meskalien bevat nie. Die voorvereiste is dat die eienaars die kaktusse slegs vir botaniese belang het.
Die peyote kultus
Die peyote-kultus kom algemeen voor onder Amerikaanse inboorlinge. In die middel van hierdie psigo-religieuse ritueel is selfsuiwering en geestelike reis, wat deur die kaktusspesie bevorder word. In Mexiko en Mesoamerica word peyote vir baie eeue gebruik as 'n sjamanistiese plant, wat Indiese leraars gebruik het in rituele wat in hul verbeelding dien om die geeste van die oorledene en die natuur te kontak.
In teenstelling met die gewilde clichés, het die kultus eers in Noord-Amerika ontwikkel toe die inheemse bevolking daar militêr verslaan is en op voorbehoude vasgestel is. Die kaktus is dus nie 'n ou Indiese onderwyseraanleg in Noord-Amerika nie.
Die gevolge van die plante maak die deelnemers oop om oor sielkundige probleme en hul gevoelens te praat, en sodoende vervreemding uit te skakel. Gevolglik is belydenis 'n sentrale deel van die ritueel. Dit kan gedoen word voor en na sluk van die peyote-knoppies.
In die peyote-kultus word dit beskou as skadelik om die sondes te laat begaan. In die ritueel moet die betrokkenes openlik foute noem.
Die peyote-kaktus groei in 'n klein gebied in die dorre suide van Texas en die aangrensende noorde van Mexiko. Die Mescalero-Apatschen kry hul naam van die stof in die kaktus, die komers het dit geken as Wokoni, die Kiowa as Seni en die Tarahumara as Hikari.
Die Komantschen en Kiowa het min gebruik vir die hallusinogene plant toe hulle in vryheid leef. Albei het tot die tweede helfte van die 19de eeu as perdryders en bisonjagters geleef, wat ver in Mexiko binnegedring het tydens hul strooptogte.
'N Ou onderwyseraanleg
Destyds het die kaddo, carrizo, mescalero en lipan, die karankawa en tonkawa peyote in seremonies gebruik. Omer Stewart skryf: 'Binne hierdie ses stamme in die Verenigde State vind ons die oorsprong van die peyote-seremonie. Aan die begin van die negentiende eeu is dit die stamme wat in of naby die natuurlike voorkoms van peyote geleef het. Almal was vertroud met die rituele gebruik daarvan. " Daar is bewyse dat baie van hierdie stamme, veral die Mescalero, al dekades lank peyote ken.
In die 1870's het die Amerikaanse regering verskillende stamme van beide die suidweste en die suidweste en selfs van die ooste van die Verenigde State na 'n soort kollektiewe reservaat gedeporteer. Mense uit die Peyote-omgewing het nou met ander in aanraking gekom wat nog nooit van die kaktus gehoor het nie. Die gebruik van die plant versprei deur die besprekings.
Die uitruil wat deur volksmoord en gedwonge hervestiging ontstaan ​​is, was egter nie die enigste rede waarom die peyotekultus ontstaan ​​het nie. Die Kiowa en Komantschen, byvoorbeeld, het die plant al lank geken, maar dit nog nooit 'n groter belang gegee nie.
Hulle het 'n opwindende lewe as vry mense gehad. Hulle het in Serengeti in Amerika gewoon, te midde van bison-kuddes wat miljoene diere getel het. Hulle het te midde van wapiti-takbokke, bakkies, pumas, wolwe, coyotes, jakkalse, gemsbokke, prairie-hoenders soos prairie-honde, ratelsnakes en arende geleef, en die jag was so volop dat vegtersgroepe die vrye tyd gehad het om duisende kilometers op strooptogte in Sentraal-Mexiko te vorder.
Kortom: Enigiemand wat in Junie deur middel van klein prairieblomme gery het, kamp onder die bisarre rotsformasies van die Chisco-gebergte opgerig het, met 'n voetriem onder sy perd se buik afgerol het, wilde Mustangs sonder geweld getem het en byna onoorwinlik 'n terrein in die middel van die suidelike Vlakte terwyl hy rondloop in die grootte van Sentraal-Europa, het hy min bykomende stowwe nodig om buitengewone ervarings te beleef.
'N Plaasvervanger vir vryheid
In 1874 het die laaste Amerikaanse leër Kwahadi oorgegee, en die laaste oorlewendes van die "Lords of the Plains" is in die ellendige opeluggevangenisse doodgeskiet. Die komanhoof, Quanah Parker, was egter 'n briljante politikus selfs ná die militêre nederlaag. Hy het die bisonjagters opgelei om veetelers te wees en het die peyote-kultus gepropageer.
Quanah het besef dat die eens trotse komers meer as honger gely het weens die verveling van die reserwe. Die kaktus het egter sag en rustig gesigte gebring wat ten minste 'n sekere vervanging van die verlore vryheid kon bied.
Delaware John Wilson het die kultus in die nouer sin uitgevind nadat hy Peyote verteer het en was entoesiasties oor die visioene.
Die Native American Church is in Oklahoma gestig, amptelik in 1918 gestig. Die eerste borg was die Kiowa. Anders as die verbod op meskalien in die algemeen in die Verenigde State, word lede van die Indiane Kerk sedert 1978 toegelaat om die plant in hul rituele te gebruik, maar "slegs vir tradisionele en seremoniële doeleindes wat verband hou met die beoefening van 'n tradisionele Indiese godsdiens."
Die lede van die Native American Church verwerp die gebruik van peyote buite die ritueel streng. In Indiese kulture in Noord-Amerika was die verbruik van geestesveranderende stowwe deel van 'n holistiese wêreldbeskouing waarin die mens slegs een element in die onderling verwante struktuur van diere, plante, klippe en geeste verteenwoordig.
Die geringste fout in 'n ritueel kan en kan die ergste gevolge in hierdie verbeelding hê. Hulle verwerp streng oormatige gebruik van onderwyserplante met die oog op dwelmmisbruik en beskou dwelmgebruikers as mense wat hul eksistensiële verbinding met die geesteswêreld verloor het - as siek mense wat genees moet word. (Dr. Utz Anhalt)
Mmindzone: www.mindzone.info (verkry op 15 Augustus 2017), meskalien
KIDKIT - HULP MET PROBLEME OUERS: www.kidkit.de (verkrygbaar: 12 Augustus 2017), mescaline
Rickli, Anna et al .: "Ontvanger-interaksieprofiele van nuwe psigo-aktiewe tryptamiene in vergelyking met klassieke hallusinogene", in: European Neuropsychopharmacology, Volume 26 Issue 8, 2016, sciencedirect.com
Helm, Dieter: Biology of Cacti 3, lulu.com, 2010
Zaudig, Michael et al .: Terapeutiese leksikonpsigiatrie, psigosomatika, psigoterapie, Springer, 2005