In Lukas 15:2 lees ons dat die Fariseërs en skrifgeleerdes vir Jesus kritiseer omdat Hy met die tollenaars en die sondaars bevriend is. Daarna vertel Jesus vir hulle die drie bekende gelykenisse waar iets of iemand verlore raak: die skaap, muntstuk en jongste seun. Die gelykenisse verskil oor die manier van “verlore raak”. Die skaap het waarskynlik onbewustelik weggedwaal, die muntstuk is moontlik deur die vrou verloor en die verlore seun het doelbewus ’n keuse gemaak om weg te loop. Maar die een punt wat al drie gelykenisse beklemtoon is die uitbundige vreugde nadat die skaap en muntstuk gevind is en die verlore seun teruggekeer het.
Die groot vraag wat ons vir onsself afvra is: Is ons werklik opgewonde oor die “een sondaar wat hom/haar bekeer het” (vv 7, 10) óf iemand wat dood was en weer vir Christus leef (vv 24, 32)? In Jesus se koninkryk is almal welkom. Hy doen moeite met almal wat verlore geraak het. Op aarde het hy baie tyd spandeer met die tollenaars en sondaars. Hy vra dieselfde van ons as sy kerk. Ons as kerk wat baie graag ’n sigbare teken en voorsmaak van God se koninkryk wil wees. Soms moet ons ons kop in skaamte laat sak dat ons al ons aandag en tyd aan die 99 skape spandeer en nie bekommerd is oor die een wat wegraak nie. Dit mag nie so wees nie.