Geskryf deur Chamila Perera
Stortduikers, soos hierdie jong Montrealers, is regoor die wêreld. Stéphanie Vé / Flickr, BK BY-NK-SA
Australiese huishoudings gooi elke jaar sommige uit 'N Eetbare kos van 8 miljard dollar, met diegene van 18 tot 24 jaar as die grootste verkwisters.
Hierdie huishoudingsyfer word egter waarskynlik baie swaarder weeg as die waarde van voedselafval wat deur kommersiële kleinhandelaars gegenereer word. In werklikheid lewer ons jeug slegs 'n bydrae tot wat as 'n groot markmislukking beskou kan word.
Maar sommige mense soek verskillende maniere om voedsel en afval aan te pak. Oor drie maande het ek 21 jong omgewingsbewustes van Melbourne ondervra en ondersoek ingestel na hoe en waarom hulle met 'dump dump' begin het: soek na afvalhouers.
Alhoewel daar baie redes is waarom iemand kan kies - of gedwing word deur ekonomiese omstandighede - om vullis te ondersoek, noem die jongmense met wie ek gesels 'n aantal motiverings: om afval te verminder; om 'n gevoel van gemeenskap te skep; en omdat hulle nie onvolhoubare voedselmarkte wou ondersteun nie.
Een persoon se asblik is die ontbyt van 'n ander persoon. Sascha Kohlmann / Wikimedia Commons, CC BY
Voedselafval kos die Australiese ekonomie na raming A $ 20 miljard per jaar (dit sluit afval in die kommersiële en industriële sektor in, sowel as vullisverwyderingskoste).
Die Australiese regering is wetgewing ontwikkel met die doel om voedselvermorsing met 50% te halveer. Doeltreffende oplossings kan geweldige besparings en groot voordele vir die omgewing tot gevolg hê.
Hoewel dumpster-duik uiteraard nie 'n groot oplossing vir die probleem van voedselverspilling is nie, is die veranderende houding van jong verbruikers 'n belangrike deel van ons nasionale gesprek.
My bevindings toon dat die jong omgewingsbewustes van Melbourne gereeld vulliste by groentemarkte, supermarkte en bakkerye besoek.
My ondervraers was gemotiveer om deur 'n verskeidenheid faktore naas die duidelike wins van gratis voedsel en goedere te stort. Die opstel van die daad as ekonomiese noodsaaklikheid slaag nie daarin om 'n verskeidenheid aansporings vas te lê nie.
Dit is opmerklik dat die beperkte demografie wat ek bestudeer het, beteken dat hierdie resultate nie gekoppel kan word aan diegene wat uit ware behoefte dump nie. Diegene wat ek ondervra het, wou eerder voedselverspilling verminder en vermy die ondersteuning van die "hoofstroom" voedselekonomie. Een jong omgewingsbewaarder het vir my gesê:
Ek het nooit in my kinderjare nie en daarna 'n tekort aan kos in my lewe gehad. Ek dink die rede waarom ek [dumpster duik] begin het, en een van die belangrikste redes waarom ek dit voortgaan, is omdat ek dink dit is 'n goeie ding om te doen [...] Ek koop nie dinge nie. Ek dra nie by tot onvolhoubare voedselproduksie nie.
Verskeie deelnemers het gesê dat hulle weier om van maatskappye met onaanvaarbare omgewingsbewyse te koop. Die dumpster-duik is vir hulle nie af en toe 'n aktiwiteit nie, maar 'n beplande en voortdurende lewenswyse. Hulle poog om 'n alternatiewe 'gratis' voedselekonomie te skep wat gebaseer is op die vermindering van vermorsing en die deel van hulpbronne.
Lede van die groep is egter bewus van teenkanting teen die praktyk. Verskeie het konfrontasies met kleinhandelpersoneel, veiligheidswagte en lede van die publiek ervaar. Een onderhoudvoerder het gesê:
Ek dink hulle [supermarkowerhede] is bekommerd daaroor om sake te verloor [omdat] mense kos uit hul asblikke kry, nie uit die supermark nie; dit is ook 'n deel van hul bekommernis. Hulle vra my om weg te gaan. Ek vra: 'Hoekom?' Dis belaglik. Waarom kan hulle my nie hierdie kos laat drink wat waarskynlik op stortingsterrein sal beland nie?
Voel goed en lekker
Stortduikers word ook gemotiveer deur die emosionele bande wat hulle as groep vorm. Hulle maak deel uit van 'n breër subkultuur van 'alternatiewe' verbruikers wat gewoonlik voedsel deel; hulle beskryf hulself as 'n 'gemeenskap van gratis voedselmense'.
Verskeie het 'n "voel goed" en "prettige" dimensie aan die aktiwiteit uitgespreek. Die verkryging van onvoorspelbare 'vondste' het 'n gevoel van nuutheid en verrassing geskep, en 'n gevoel dat daar vir die belonings 'gewerk word'. Dit weerspieël meer tradisionele inkopies soos 'skattejag', of die opwinding om 'n winskopie te vind.
Kleinhandelaars se perspektief
Ondernemings het 'n gemengde houding teenoor vullisduikers. Bruce Flingerhood / Flickr, CC BY
Vanuit 'n kleinhandelaar se perspektief bied dumpster-duik 'n ander gesig. Alhoewel een ondervraagde handelaars daarvan beskuldig het dat hulle hul winste beskerm, is daar ook die risiko dat 'n vragduiker beseer word of siek word van onveilige kos.
Terwyl sommige maatskappye aktief ondersteun of meelewend is teenoor vullisduikers, vra ander dat die duikers wat hulle glo steel, vervolg word. Duik is onwettig in baie ontwikkelde lande soos Duitsland en Nieu-Seeland (hoewel vervolging skaars is).
Almal wat by die voedselketting betrokke is, speel 'n rol in die vermindering van voedselverspilling. Kleinhandelaars kan werk om hul voorsieningsketting te optimaliseer, die hoeveelheid produkte wat uitgestal word, te verminder of minder as perfekte produkte van boere te aanvaar. Produkte wat nader loop, moet sterk verdiskonteer word of aan liefdadigheidsorganisasies geskenk word (alhoewel voedselbanke is nie 'n wondermiddel nie).
Ons as verbruikers moet ook bereid wees om ons verwagtinge van perfekte produkte aan te pas, iets wat in die ABC-program ondersoek word Oorlog teen afval en veldtogte soos die Verenigde State Lelike vrugte en groente.
Meer fundamenteel, ons moet ons houding teenoor kos verander. Om te dink aan hoekom en hoe ons afval skep en verskillende perspektiewe te ondersoek - soos stortduik - is alles deel van hierdie proses.
Uiteindelik is die doel van dumpster-duik om 'n alternatief vir die voedselafval ingebed in alledaagse sakemodelle. Aan die einde van die dag moet elkeen van ons ons eie verbruiksgewoontes oorweeg en nadink.
Chamila Perera, dosent, Swinburne Universiteit van Tegnologie
Jy is hier: Tuis > Sosiale en Politieke > omgewing > 'Ek koop nie dinge nie': waarom sommige mense 'Dumpster Diving' beskou as die etiese manier om te eet