Kongenitale stenose van die slukderm by kinders
Stenose van die slukderm is 'n vernouing van die lumen van die slukderm. Volgens die literatuur wissel die voorkoms van aangebore stenose aansienlik van 0,015% tot 6% en selfs 17,3% van alle ontwikkelingsmisvormings.
Maskusse van die slukderm word nie klinies erken nie en word per ongeluk op die voorblad van kinders gevind wat uit verskeie oorsake gesterf het. Dit is veral moeilik om sulke stenoses by jong kinders te maak.
Die oorsaak van die dood van esofageale stenose is 'n skending van die vakuolisering van die primêre derm buis, wat daartoe lei dat alle lae van die esofagus verdik (hipertrofiese spierlaag, die voorkoms van slymvliese, abnormale ontwikkelde vate, ens.).
Morfologies is daar verskillende tipes aangebore vernouing van die slukderm: sirkelvormig, hipertrofies, membraanagtig (as gevolg van verdikking van die atypies geleë membraanmembraan). Die sirkelvormige tipe ontstaan ​​in verband met die insluiting van 'n veselagtige of kraakbeenring tydens embrio-vorming, hipertrofies - word gevorm as gevolg van hipertrofie van die spierlaag van 'n sekere deel van die slukderm, membraneus - as gevolg van die vorming van slymvliese, wat die lumen van die slukderm vernou. Laasgenoemde tipe maagmembraan, wat as gevolg van sy dikte uitsteek in die lumen van die slukderm.
Kongenitale stenose van die slukderm word meer dikwels in die middel- of onderste deel daarvan gelokaliseer, minder dikwels in die boonste derde.
Kliniese simptome word veroorsaak deur die mate van vernouing van die slukderm, die morfologie en die pasiënt se ouderdom. 'N Beduidende vernauwing by jong kinders wat semi-vloeibare en vloeibare voedsel ontvang, is dat die simptome swak uitgedruk word. Hulle word dikwels oor die hoof gesien. Met skerp uitgesproke stenose word dieselfde verskynsels as in esofagus artritis waargeneem. Met die oordrag van die kind na 'n meer digte kos, word die simptome meer duidelik.
Klassieke simptome is permanente dysfagie en regurgitasie tydens of dadelik nawerking. In 33% van stenose van die slukderm by kinders van die eerste drie maande van die lewe, is daar respiratoriese afwykings in voeding, braking en opwekking. Die kind se voeding word ongemaklik, gooi sy kop terug. By kinders ouer as ses maande verskyn hipersalivering soms. Vomit bestaan ​​uit onveranderde kos, slym en speeksel sonder die suurgeur van die maaginhoud. Die herhaling met toenemende ouderdom word meer gereeld en konstant, aangesien die spierlaagsterkte bo die vernouing behoue ​​bly, en dit vergoed in sekere mate die moeilikheid van voedselgang deur die vernoude gedeelte van die esofagus. Na 'n rukkie is spiersterkte uitgeput, dekompensasie stryk, wat lei tot deurlopende en konstante regurgitasie. Die mure van die slukderm bokant die stenose verloor hul elastisiteit, hulle word verwyd en vorm 'n sacciforme verlenging. Die verlengde pre-intestinale gedeelte van die slukderm toon 'n kompressie-effek op die tragea, wat lei tot dyspnea, stridor, sianose, hoesaanvalle. Stagnerende in die pre-stenotiese uitbreiding, kan kos gesuig word en lei tot die opkoms van aspirasie longontsteking. Daarbenewens ondergaan stagnante voedsel bakteriese ontbinding; Uit die mond is daar 'n onaangename, vrot reuk.
Daar kan gevalle wees van akute obstruksie van die slukderm, wat voorkom as gevolg van 'n digte stukkie kos in die gestopte gedeelte van die slukderm.
Omsendbrief- en membraanvariante van esofageale stenose word nie deur braking vergesel nie. Beperkings wat in die ventrale gedeelte van die slukderm gelokaliseer word, verskyn in latere tye van ontwikkeling van die kind (nie vroeër as 6 maande nie), gewoonlik deur dysfagie, en dan deur die ander bogenoemde simptome. Van die algemene simptome van die beskryf anomalie van die ontwikkeling van die slukderm, moet kennis geneem word van die lag in fisiese ontwikkeling, hipotrofie, hipokinesie (pasiënte probeer minder beweeg), anemie.
Kliniese diagnose moet radiografies bevestig word om die lokalisering van stenose te bepaal, die aard van die veranderinge in die slokdarmverlies. Voor die radiopaque ondersoek word die pasiënt gewas met die slukderm om voedsel- en slymreste te verwyder. Dit is verkieslik om 'n radiologiese ondersoek in die horisontale posisie van die pasiënt te doen met 'n digte vulsel van die esofagus. Die studie is 'n lang een - tot die kontrasmateriaal in die maag inkom en die esofagus word leeggemaak. Die x-straal toon duidelik die vernouing van die slukderm.
Die endoskopie van die slukderm het 'n deurslaggewende diagnostiese waarde. Esofagobibroskopie word uitgevoer deur voorlopige toediening van ontspanningsmiddels.
Behandeling in die meeste gevalle is vinnig. Met stenoses van 'n klein mate word die behandeling begin met 'n bougie deur elastiese boules wat deur die mond ingeplaas word. In onlangse tye is spesiale dilators gebruik. Tydens die behandeling moet buzhirovaniobolnoy vloeibare en semi-vloeibare voedsel ontvang. As drie kursusse nie effektief was nie, word chirurgiese ingryping uitgevoer.