Vir Schweitzer is eerbied vir lewe ’n noodwendige afleiding wat volg vanuit die erkenning van die wil-tot-lewe en die ontmoeting met die wil-tot-Liefde (Jesus van Nasaret). In talle van sy preke beklemtoon hy die vernuwing, oftewel transformasie, wat die blote wil-tot-lewe ondergaan wanneer toewyding aan ander mense en ander lewe plaasvind (bv. Schweitzer 1969:50-57, 58-66, 118-119). Schweitzer se etiek van eerbied vir lewe, sy etiese mistiek het ’n teologiese onderbou, ’n Christologiese komponent waarsonder dit nie kan sin maak nie.
Die “werking” van die Gees is egter nie ’n magiese wondermiddel wat misterieus sommiges tref en ander nie. Daar is ’n betekenisvolheid aan Schweitzer se vermyding van teologiese taal. Hy benadruk dat etiese ingesteldheid deel is van menswees, gegewe met ons bestaan. Die wil-tot-lewe is die moontlikheid van etiek (Schweitzer 1959:77, 332). Vir ’n mens om te verander behels ’n proses, ’n aktiewe reeks handelinge en die Gees se bydrae is presies daardie pogings wat mense aanpak. Schweitzer beskou diens aan ander se lewens as die impuls van en die ooreenstemming met die wil-tot-liefde waardeur die goddelike wil geïnternaliseer word. Die energie wat etiese optrede moontlik maak is die etiese wil se ondersteuning van lewe.
Die regte ingesteldheid teenoor lewe moet met ’n bevestiging begin. Lewens­bevestiging vir Schweitzer