As die snare breek
“Self het hy ‘n dagreis ver die woestyn ingegaan en daar onder ‘n besembos gaan sit en gewens dat hy mag sterwe. En hy sê: Dit is genoeg, neem nou my siel weg, HERE, want ek is nie beter as my vaders nie. Daarop gaan hy lê en raak onder ‘n besembos aan die slaap; en kyk, daar raak ‘n engel hom aan en sê vir hom: Staan op, eet! Toe hy opkyk, was daar aan sy koppenent ‘n broodkoek, op warm klippe gebak, en ‘n kruik water. En hy het geëet en gedrink en weer gaan lê. En die engel van die HERE het weer vir die tweede maal gekom en hom aangeraak en gesê: Staan op, eet; anders is die pad vir jou te veel. Hy het toe opgestaan en geëet en gedrink en deur die krag van die voedsel veertig dae en veertig nagte lank geloop tot by die berg van God, Horeb.” - 1 Konings 19:4-8.
'n Viool se snare moet styf gespan wees om daardie pragtige musiek voort te bring. Hoe stywer dit gespan is, hoe suiwerder is die note. Maar as dit te styf gespan is, kan dit breek. En so is dit ook met mense.
Ons lees hoe God vir Elia as instrument gebruik het om vir koning Agab te wys dat daar maar net één God is. Watter geweldige oorwinning was dit nie vir Elia daar op die berg Karmel nie!? 'n Mens sou verwag dat hy daarna selfversekerd, en sonder vrees vir Isébel, as profeet van die Here in Israel sou optree. Maar kyk waar vind ons hom: in die woestyn onder 'n besembos! Sy lewe het binne enkele dae verander vanaf die hoogtepunt by Karmel tot die laagtepunt onder 'n besembos in die woestyn. Teenoor die Here het hy uitgeroep: “Dit is genoeg, neem my siel weg, HERE...” 'n Doodswens, 'n vioolsnaar wat gebreek het!
Die woestyn word geassosieer met eensaamheid en verlatenheid. En daar in sy eensaamheid bekla hy sy lot teenoor die Here. En die Here antwoord hom. Maar dalk nie soos ons verwag het Hy sou doen nie. Ons sou verwag het dat die Here sou sê: “arme Elia, hy het so dapper vir My gestry en nou is hy so moeg....” Nee, die Here sê: “staan op....!” (1 Kon 19:5). Maar Hy sê nie net “staan op” nie, Hy sê ook: “eet”. God beveel nie net vir Elia om op te staan nie, Hy gee ook vir hom weer nuwe krag in die vorm van 'n broodkoek en 'n kruik met water. God is streng, maar Hy is ook versorgend.
Ons het dit dalk ook self al in ons lewens ervaar: die geweldige opwelling van krag en energie wat tot 'n groot sukses gelei het ..... eers het die adrenalien sterk gevloei, maar daarna het die insinking gekom .... soos vioolsnare wat te styf gespan was en toe gebreek het. Dit kon geen geluid meer voortbring nie. Die held van vandag lê môre onder 'n besembos. Maar dit geld nie net vir die groot inspanninge in die lewe nie. Dit kan ook gebeur in die sameloop van 'n klomp klein dingetjies. Elkeen daarvan draai die snaar net al stywer totdat 'n klein teëspoed by die huis die snaar laat breek, en dan is die musiek weg! Moedeloosheid kry die oorhand... en dit gaan oor in magteloosheid ... en eensaamheid!
Dit is 'n groot troos vir ons wanneer ons moedeloos in so 'n woestyn verkeer: God gee vir ons ook die brood en die water sodat ons weer nuwe krag kan verkry. Wanneer ons gehoorsaam opstaan is God se versterkende genade ook daar. Juis in die eensaamheid van ons lewe gee God ons die brood uit die hemel, Jesus Christus. Dit is duisend maal meer as wat Elia ontvang het.
En dan kom die pragtige slot .... omdat Elia gehoorsaam was aan hierdie opdrag van God lees ons: “Hy het toe opgestaan en geëet en gedrink en deur die krag van die voedsel veertig dae en veertig nagte lank geloop tot by die berg van God, Horeb.” ( 1 Kon 19:8).
Die lewe van God se kinders is nie altyd voorspoedig nie. God bring sy kinders soms ook tot onder 'n besembos in die woestyn; in die barre eensaamheid van moedeloosheid. Maar dan, as ons aan die einde van ons kragte is, voed Hy ons om weer nuwe krag te kry sodat ons weer versterk kan voortgaan. So gaan die moedeloosheid oor in 'n stralende oorwinning met en by Jesus Christus, en die einde is beter is as die begin!
(Met erkenning aan AK Straatsma: Vlucht en Toevlucht)