Eers in Gisela Ulyatt se mooi blog oor vaders https://versindaba.co.za/2014/06/02/gisela-ullyatt-vir-n-pa/ en toe op Joan Hambidge se “Woorde wat Weeg”, wat begin met Johann de Lange se vers “Die digter as ronkedoor”. (http://joanhambidge.blogspot.com/2014/07/joan-hambidge-n-klein-nota-by-n.html) Gee my veel liewers Komrij se Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte want dié is darem nog hanteerbaar en is dit veel makliker om so ’n juweeltjie soos Die Durbanse poepwedstryd wat wegkruip tussen G.A. Watermeyer en Flooi du Plessis, op te spoor, al het dit niks met honde uit te waai nie. In die lig hiervan is dit duidelik waarom die Antichris as ᾽n saamgestelde dier voorgestel word wat simbole van al vier wêreldryke bevat, naamlik die bek van ᾽n leeu, die pote van ᾽n beer, die lyf van ᾽n luiperd, en die kop van ᾽n vreeslike dier met tien horings (Op. 13:1-2). 5:8), maar hy is n veroordeelde vyand van God wie se lot reeds bepaal is (Op. 20:2,7-10).