Hoofstuk 1: Episode 1 - Anton Beukman | Maroela Media
Coolidge 11 is voorafgegaan deur ŉ verkenning op die brug by Cuito gedurende Mei 1987. 4 Recce (4 Verkenningsregiment) is toe getaak om die moontlike vernietiging van die brug te ondersoek, aangesien dit die hoof aanvullingsroete van die Fapla/Kubaanse magte aan die oostekant van die rivier was. Maddies en ek het die verkenning, wat baie kilometers noord van die brug by Cuito Cuanavale begin het, uitgevoer. Ons het rivieraf geroei met Italiaanse opblaasbare kano’s. Die kano’s was nogal moelik om te vernietig en het ook in die proses baie lawaai gemaak. Ons het voorbereidings getref om nader aan die brug te swem. Ons het naby die brug opgelê en was besig met observasie toe die RSA-magte aan die oostekant van die rivier op ŉ voorafbepaalde tyd die brug begin bestook het om sodoende die wagte se aandag af te trek.
Hier is jy besig om ŉ lading van ongeveer 15- tot 20kg plofstof teen ‘n pilaar te plaas en te bewapen terwyl granate oorverdowende skokgolwe rondom jou veroorsaak. Fred is aan sy linkerarm verwond, en Phil het hom na die RV geneem – Gerrie en Pieter, wat in die vlakwater was, het na dieper water uitgewyk, ŉ boomstomp naby die brug gevind en hulle ladings geplaas voordat hul ook RV toe uitgewyk het. Smiley, Henk, Johan, Manuel, Benji en Koos het ook hulle ladings geplaas en padgegee.
Die sterk stroom het vir my en Les vertraag met die plasing van ons ladings, en toe ons uiteindelik klaar was, was die stroom nog nie met ons klaar nie. Toe ons die pilare los, is ons aan die oostekant in ŉ maalkolk ingetrek. Nadat ons uiteindelik uit die maalstroom ontsnap, en ŉ paar honderd meter van die brug af beweeg het, besef ek dat die lading wat vir die oorhoofse veer/vragbootkabel bedoel was, nog steeds aan my linkerarm sit. Ek hoef nie te sê dat dit baie vinnig in die riete op die rivier se oewer beland het nie.
Ek en Les het riete gekry wat redelik ordentlike oorhoofse dekking gebied het, en toe nat, koud en honger tot rus gekom vir wat uiteindelik ŉ baie lang en warm dag in daardie duikpakke sou wees. Vroegoggend het MI-24 aanvalshelikopters en voetpatrollies langs die rivier ontplooi. Ons hoofgroep is twee keer raakgesien en op gevuur. Gerrie, Benji, Henk en Smiley het met hulle pistole teruggeskiet en dit reggekry om te ontsnap en stroomaf uit te wyk.
Hierdie was egter nie die einde van hulle probleme voordat hulle die RV bereik het nie, want op een stadium het ŉ krokodil Fred se paddavoet beetgekry en afgeruk. Gelukkig was daar nie ander skade nie, en die span het amper sewe uur na hulle vertrek vanaf die RV suid van die brug by Julius aangekom. Die dokter het na Fred omgesien en Julius het ŉ span getaak om Fred so spoedig moontlik by ŉ oppikpunt te kry vanwaar hy na die hospitaal in Rundu geneem kon word.
Julius was teen hierdie tyd onder geweldige druk, want hy kon die RV nie veel langer vir my en Les oophou terwyl die vyand besig was om oral stoppergroepe te ontplooi nie – ek was en sal altyd teenoor Julius dankbaar wees dat hy daardie RV vir ons oopgehou het. As hy dit nie gedoen het nie, sou daar ŉ baie lang swem en stap vir ons gewag het om die nood-RV verder suid te bereik.
Ek en Les se “buddy”-lyn was nie vas nie, en Les was aan my regterkant toe ŉ krokodil my na ongeveer twee uur se swem aanval. Die krokodil kom van agter af tussen my bene in en slaan sy kake op my agterstewe en dye toe. Volgende oomblik is ek op die rivierbodem en word ek soos ŉ lappop geskud en rondgerol.