Ek sê die Groot Opdrag aan die Kerk is nie diens van barmhartigheid nie, dit is die verkondiging van die Evangelie!
Ek besef dat dit wat ek hier sê vir baie mense nie sin sal maak nie. Daarom plak ek hier ‘n video van Kevin DeYoung is, hy is ‘n baie beter kommunikeerder as ek. Kyk asb die video voordat jy ‘n gevolgtrekking maak!
In Oktober verlede jaar het die algemene sinode gesê die NG Kerk wil ’n missionale kerk wees. Daarmee het die kerk gesê hy wil hê dat sy gemeentes en lidmate nie net die geloof met die mond bely nie. Hulle moet met dade van liefde en genade getuig.
Dit is die soort besluit wat maklik in dik kerklike dokumente op stowwerige rakke sou kon beland, maar dit het nie. Dit het deel geword van ’n golf van verandering wat besig is om deur die kerklike kultuur te spoel.
In Strydenburg en Hopetown, twee dorpe suid van Kimberley in die Noord-Kaap, is armoede ’n groot probleem. In dele van die gemeenskap lei dit tot groot sosiale verval. Daar word stories vertel van kinders wat in die laerskool aankom en nog nooit ’n boek of ’n pen vasgehou het nie. Hulle word groot sonder funksionele opvoeding en die skoolstelsel spoel oor hulle sonder dat die kinders enigsins baat vind daarby.
Deur die kinders word die ouers bereik en uiteindelik is dit ’n projek met die potensiaal om ’n hele gemeenskap te verander.
Dis lank nie meer ’n geïsoleerde geval nie. Naby George in die Suid-Kaap het die gemeente Outeniqualand jare gelede al begin met ’n kleuterskool vir plaaswerkers se kinders – omdat iemand gesien het die kleuters sit bedags in die son langs die lande waar hul ouers werk en gesê het so kan dit nie aanhou nie.
Aan die Wes-Rand het die NG gemeente Constantiakruin ’n klompie jare gelede gehelp dat ’n kleuterskool in die plakkerbuurt Soul City tot stand kom. Danksy dié skool lê die toekoms vandag oop vir kinders wat andersins weinig vooruitsigte in die lewe sou gehad het.
Daar is merkwaardige verhale van grense wat oorgesteek word. In Yzerfontein aan die Kaapse Weskus het daar ’n paar jaar gelede op ’n Sondagoggend twee Malawiërs in die plaaslike NG kerk se Afrikaanse erediens ingestap. Iemand het by hulle gaan sit en vir hulle getolk.
Uiteindelik het ’n hele gemeenskappie van Malawiërs en Zimbabwiërs wat in Suid-Afrika ’n heenkome kom soek het, in die NG Kerk ’n geestelike tuiste gevind. Vroeër vanjaar is klein Luke Phiri in Yzerfontein gedoop. Sy ouers was toe al langer as ’n jaar lidmate daar.
Daar is merkwaardige verhale oor individue, soos dié van Nobunto Motholeni, ’n Xhosa-vrou met ’n veelbewoë lewe wat onder meer by NG teoloë opleiding gekry het en nou in die diens van die NG gemeente Helderberg in ’n bruin gemeenskap op die Kaapse vlakte mense deur hul traumas help.
En daar is ’n doelbewuste poging om al hoe meer in daardie rigting te skuif. In die NG gemeente La Rochelle in Bellville word die Sondagskoolklasse uitgeneem in die gemeenskap om te gaan leer om praktiese diens te lewer. Een groep het pompjoggies by ’n vulstasie se skoene gaan poleer om vir hulle dankie te sê vir hul werk.
Die NG Kerk werk dikwels nie alleen nie, maar in ’n netwerk van vennootskappe waarin dit nie oor kerk of organisasie gaan nie, maar oor die liefde van God wat na die wêreld toe moet vloei.
Hy het ook in Nasaret gekom, waar Hy grootgeword het, en soos sy gewoonte was, het Hy op die sabbatdag na die sinagoge toe gegaan. Toe Hy opstaan om uit die Skrif voor te lees,
is die boek van die profeet Jesaja vir Hom aangegee, en Hy het dit oopgemaak en die plek gekry waar geskrywe staan:
Maar ek herhaal: ek stem saam met alles wat jy sê omtrent die evangelie eerste en daarmee saam die daad. Daarom lyk dit asof NJ daarvan vergeet wanneer hy sê dat dit die armoede is wat tot die sosiale verval lei.
Jy lê jou vinger onmiddellik op die hart van die probleem as jy sê: “ Dit misken dalk die groot werk wat die Kerk (Ook NG Kerk) al vir baie eeue doen. Plaaslike gemeentes, ringe en sinodes was nog altyd op die voorpunt van liefdadigheidsaksies betrokke in hulle gemeenskappe! ……….. Christene was nog altyd verantwoordelik vir die bou van hospitale, skole, kinderhuise, voedingsprogramme waar hulle ookal die evangelie verkondig het.” Wat my betref kon jy die woorde “miskien dalk” uitgelaat het. Dis die feite.
Trouens, ek was leraar van die VGK op Strydenburg tussen 1977 en 1980. In daardie tyd het die Kerkraad besluit om ‘n kerkgebou te bou – die gemeentelede het self die bouwerk gedoen. Toe ek in 2006 genooi is om die Pinksterdienste in die gemeente te hou, was ek vir die eerste keer sedert 1980 weer daar. Die kerkgebou is pragtig in stand gehou en die kerkraad het self, op eie inisiatief, ‘n saal bygebou – wat hulle toe reeds as ‘n bewaarskool vir kinders van werkende moeders gebruik het. Die sentrum vir kinderontwikkeling waarvan Neels praat, het hieruit ontwikkel. Ek gee net hierdie inligting om te bewys dat jy absoluut korrek is: die kerk was nog altyd betrokkeby die nood.
Ek het deur die jare geleer dat jy dwaalleer kry wanneer een van die aspekte wat die Heidelbergse Kategismus in die afdeling oor Dankbaarhied plaas (soos goeie werke, ‘n daaglikse bekering, die hou van die tien gebooie en gebed) as ‘n vereiste vir verlossing geleer word, in stede van die gevolg daarvan. Ek het nog altyd die die kerk se betrokkenheid by die nood van die wêreld verstaan as deel van my dankbaarheidslewe. As dit die Evangelie word, is dit dwaalleer.
“Ek is beveel om ons lidmate te vertel dat hulle nie besef dat die duiwel plan na plan gebruik en hy voer sy plan uit in maniere wat hulle nie verwag. Satan en sy trawante sal maniere uitdink om sondaars as heiliges voor te stel. Dit is ‘n opdrag om die lidmate te waarsku teen die duiwel en sy planne.