’n Mens kry hier iets van die wêreld van die absurde, ’n soort Beckett-agtige gewag op iets, en ook ’n
net beplande planloosheid nie, maar in die later deel van die stuk ’n duidelike lyn wat ontwikkel word
Môre is ’n lang dag is reeds in 1984 vir die eerste keer opgevoer. Met dié stuk het Opperman dadelik
getoon dat hy ’n dramaturg is wat reeds sy voete gevind het en met wie daar vorentoe sou moes rekening