Die geloof van ‘n kind – AntWoord
May 18, 2010 Udo Die Belangrikheid van die Apologetiek, Webjoernaal 0
Die skeptikus Mark Twain het sy eie vermoede so verwoord:
Hierdie komiese gedagte weerspieël waarskynlik baie mense se onuitgesproke sentiment. Iemand wat die Bybel te ernstig opneem word soms beskou as iemand met ‘n soort kinderlike geloof wat net so wel kan erns maak met die tandmuis en Vader Krismis.
Hoe antwoord ‘n mens dan die vraag: Moet ‘n Christen soos ‘n kind glo? Die antwoord is waarskynlik beide ja en nee. Om soos ‘n kind te glo kan op twee maniere verstaan word. Kinderlike geloof wat dui op kinderlike vertroue is vir ‘n Christen onontbeerlik. Die geloof van ‘n kind wat kinderagtig is, is egter sover dit wat ‘n Christen glo, totaal onvanpas. Daarom moet ons die twee begrippe nie met mekaar te verwar nie.
“Ja, ek glo soos ‘n kind.” Om ‘n Christen te word en te wees word goed verduidelik met die beeld van hoe totaal afhanklik kinders van hul ouers is. Sulke kinders ontvang liefde en versorging van hul ouers son­der dat hulle ooit self iets moet of kan doen om dit te verdien. Sulke kinders glo en vertrou hul ouers vir alles, nie omdat daardie kinders naïef is nie, maar omdat die ouers vertrouenswaardig is. Alhoewel kinderlike geloof in so ‘n verhoudingskon­teks geensins af­hank­lik is van besondere intelligen­sie of kennis nie, het dit niks te doen met naïwiteit nie. Let op die kon­teks van Jesus se woorde in Markus 10:15. Jesus reageer op sy dissipels wat wou keer dat mense hul kinders na Hom moes bring. In die oë van die dissipels was hierdie kinders waar­skynlik nie belangrik genoeg om Jesus so sonder rede lastig te val nie. Die dissipels se optrede (sien ook Matt. 18:1) verraai egter ‘n misplaaste dunk van hulleself. Daarom dat Jesus verduidelik hoe mense lyk wat deel kry aan die koninkryk van God. Dis mense met die swakheid en roemloosheid van kinders wat God se genade (Jesus se verlossings­werk) ontvang. Hierdie ont­vangs en algehele onvermoë om iets te doen om God se guns te ver­dien, is ‘n weerspieëling van kinderlike geloof. Sulke geloof word dus verstaan in die konteks van vertroue op God, ‘n verhouding met God.
“Nee, ek glo nie soos ‘n kind nie.” Dis waar dat kinders van nature goedgelowig is. Hulle glo mees­tal maklik wat aan hulle vertel word. Dis egter ook so dat kinderlike goedgelowigheid maklik uitgebuit kan word, omdat kinders se vermoë tot onder­skei­ding nog nie voldoende deur kennis en ervaring geslyp is nie. Daarom dat kinders soms mislei word om “kinderagtige” dinge te glo. Let egter op dat die pro­bleem hier nie soseer “goedgelowigheid” is nie, maar die moontlikheid van misleiding. Daarom dat goed­gelowigheid sonder onderskeiding maklik tot kin­der­­agtige geloof kan lei. Christene moet egter volwasse geloof nastreef en nie kinderagtige geloof openbaar nie (sien verwysings wat dui op ‘n volwasse geloof: 1 Kor. 3:1, 1 Kor. 13:11, 1 Kor. 14:20, Ef. 4:14, 2 Thess. 1:3). ‘n Mens moet en kan leer om onderskeiding aan die dag te lê deur pertinent bewus te word van wat jy glo en hoekom jy dit glo. Sulke bewuswording vereis nie beson­dere intelligensie of groot geleerdheid nie, bloot maar die natuurlike begeerte en soeke na waarheid. Kinderagtige geloof is inder­daad blinde geloof omdat dit nie regtig belang­stel in hoe geloof oor iets, met die feite of waarheid verband hou nie (sien 2 Thess. 2:13, 1 Tim 2:7, 2 Tim 3:8, Tit. 1:1, 1 Joh. 4:1). Aan so ‘n men­ta­liteit mag Christene hulle nie skuldig maak nie. Dis ‘n sober gedagte om te onthou dat geloof wat nie poog om met die waarheid rekening te hou nie, dalk met valsheid kan besig wees. Daarom dat Colin Brown sê:
Daar is dus ‘n groot verskil tussen kinderlike geloof en kinderagtige geloof. Dit is wanneer die objek van jou geloof betroubaar is, dat jy soos ‘n kind jou vertroue daarin kan plaas. En onderskeiding beteken om vas te stel of die objek van geloof vertrouenswaar­dig is. Kinderagtige geloof, daarenteen, maak nie regtig bemoeienis met die rede of objek van ‘n spesifieke geloof oor iets nie. Dit heg veel meer waarde aan geloof opsigself, so asof ‘n rotsvaste en opregte geloof oor iets, daardie iets noodwendig moet waar maak. Die Christen filosoof Mortimer J. Adler sê die volgende: