So ‘n selfverstaan is in elk geval net altyd ten dele, en is binne bepaalde opvattings van selfbewussyn selfs grotendeels onmoontlik. ‘n Mens is ook bewus daarvan dat baie kritici dink dat kunstenaars slegs suksesvol kan wees indien hulle volledig blind vir hulle eie diepste dryfvere of oortuigings is. N.P. van Wyk Louw (1906-1970) se Germanicus (1956) het verskyn in ‘n tyd toe die versdrama wêreldwyd, en ook in Afrikaans, ‘n “nuwe opkoms” beleef het (Dekker, 1974:413). Vir sommige lesers bevestig die bundel egter wel “dat sy betuiging van berou in die hof geen leë gebaar was nie” en die bundel word gesien as ‘n geleentheid vir Breytenbach “om hom deur sy skryfwerk te rehabiliteer en te regenereer” (komende van F.I.J. van Rensburg wat, soos vroeër aangetoon, die bundel hoog aanslaan – Rap., 28.3.76). Versindaba » Blog Archive » Breyten Breytenbach. digters neem afskeid reël vir reël* My nuwe hartstad is Istanbul wat ek vroeër vanjaar weer besoek het. ’n Stad in sy skoonheid en geskiedenis wat ’n mens eenvoudig net nie kan deurgrond nie.