Kelkiewyn | Alles en nog wat
Was dit nou werklik nodig
Posted on Maart 23, 2022 by Rina Willemse
Propaganda op sy beste, kompleet met voordragstem en musiek vir dramatiese effek. Menselyding vervlak tot fliekvoorskou-materiaal van wat binnekort in sosialemedia-teaters te siene sal wees.
We will prevail – YAN 🇺🇦 pic.twitter.com/EHGGyQI8V6
— Anonymous (@YourAnonNews) March 22, 2022
Ten aanskoue van hierdie video het ek vir 'n oomblik gewonder of dit nie dalk as Russiese propaganda ingespan word om met die Westerse wêreld die spot te dryf nie. Veral in die lig van pres. Zelenski wat 'n akteur was voor hy tot president verkies is.
Dit blyk egter 'n produk van rekenaarfoendies te wees wat hul veglus ten gunste van Oekraïne knus voor hul rekenaarskerms uitleef.
Ek self is ook teen die oorlog in Oekraïne gekant. Het nooit gedink die Russe sou die land werklik binneval nie en het die aanloop digby die grens bloot as Poetin-spierebult afgemaak. Selfs toe sy troepe die twee selfverklaarde onafhanklike gebiede binnegaan, het ek gereken dis waar dit sou eindig. Daar waar die meerderheid inwoners in elk geval as Russe identifiseer. Dalk word die voortslepende geweld en konflik in dié gebiede sodoende beëindig, het ek gedink.
Toe ons egter ons oë uitvee, begin 'n volskaalse oorlog op ons skerms afspeel. Met Wolodimir Zelenski ('n god in wording?) in die hoofrol teenoor Wladimir Poetin die Verskriklike wat wát sou gee om as Wladimir die Grote onthou te word.
Geskiedenis in wording reg voor ons vierkantige oë, hardkoppig uitgerek tot bloedige uiterstes.
Wie gaan eerste toegee?
As alle drome maar kon waar word
Posted on Mei 27, 2020 by Rina Willemse
Sê nou net die lang, uitgerekte verbod op die koop van sigarette het ten doel om meer en meer onwettige sigarethandelaars vas te trek ten einde die net al hoe nouer om die hooframpokker te span?
Mens mag maar droom ….
Twee weke voor ons nasionale inperking het ek joernaal begin hou oor my ervaring rondom die Covid-19-pandemie. Pligsgetrou het ek elke dag notas op een van my drie devices gemaak, afhangende van watter een byderhand was. Dit sál mos sync. Het ek gedog. Te laat het ek besef my daaglikse skrywes – toepaslike foto's, video's, die lot – het nooit gesinkroniseer nie. Gmf. Móét die kuberwolk wees. Kan tog sekerlik nie my eie skuld wees nie. Al die skryfseldrade sal een vir een opgetel, uitgepluis en as geheel herrangskik moet word.
Die dat ek nou maar eerder droom. Soveel makliker. En wie weet, dalk kan alles met die druk van 'n instellingsknoppie in die regte volgorde getoor word.
Geheime Agent KGW
Posted on Februarie 19, 2018 by Rina Willemse
Met die dat ook my jongste uit sy skoolskoene tot binne-in sy studentesloffies gegroei het, wonder ek toe nou wat ek met al die ekstra tyd op hande gaan maak. Want volgens dr Phil het ek na dese die ekwivalent van twéé voltydse werke se vrye tyd tot my beskikking. Dis blykbaar hoeveel tyd grootmaakma's aan hul kinders bestee. En ek is verbaas dat my gô nie heeltemal uit is nie, want bo en behalwe hierdie twee voltydse werke, het ek al die jare ook deeltyds of vryskut gewerk. As ek my sommetjies reg uitwerk, het ek dus aan die einde van elke harde dag se twee-en-'n-halwe werk nie veel tyd vir slaap oorgehad nie.
So sit ek toe nou met die aanvang van Jongste se eerste Tukkiejaar by die kombuistafel en peins bo-oor my koffiebeker by die venster uit. En ek dink aan al die verlore slaap wat ek gaan inhaal.
Terwyl ek so sit en wonder, vang iets my oog. Ek vlieg op en druk my neus plat teen die ruit om beter te kan sien. 'n Silwer minibus is besig om bure oorkant die straat se swaaihekke met sy plat neus oop te stoot dat die slot doeriekant toe trek. En ewe kordaat ry hy twee rye spore bo-oor die netjiese grasperk tot reg voor die voordeur.
Waar my selfoon hom op daardie spesifieke oomblik bevind, weet nugter alleen. Daarom hol ek gang af landlynfoon toe om buurvrou oorkant die straat by haar werk te bel. Uitasem vertel ek haar wat ek so pas aanskou het. Nes 'n laerskooldogter wat verontwaardig stories by Juffrou aandra. Toe hol ek terug kombuis toe om verder by die venster uit te loer.
Ek kan my oë nie glo nie. Die bussie is besig om 'n jakkalsdraai oor die grasperk te gooi op pad uit! Wat hy gedoen het, het hy sowaar in 'n gangafhol, 'n hygoproep, en 'n gangophol se tyd gedoen! Sy makkers het sweerlik heel oggend alles wat die oog begeer by die voordeur gepak, reg vir oplaai en ry.
Dapper trotseer ek die frustrasie om sonder 'n foon by die venster uit te loer. Vlug van denke kyk ek na die nommerplaat onder verdenking. Ek kry dit net-net gelees voordat dit om die hoek verdwyn. Onwillekeurig maak ek 'n woord van die voorste drie letters. FELIX. Ek gryp naarstiglik na die inkopielys en skryf die nommer neer.
Maar toe kom sit die twyfelduiwel op my linkerskouer. En hy fluister in my oor: "Was dit nie dalk FLK pleks van FLX nie? Wat maak jou so seker dat dit Felix met 'n x is en nie Feliks met 'n k nie? En was dit rêrig 'n silwer bussie? Was dit nie dalk grys nie? Weet jy ooit wat die máák van die bussie is?"
Natuurlik het ek nie die vaagste benul watse maak dit is nie.
Terwyl ek so staan en twyfel, sien ek nóg 'n verdagte in bure oorkant die straat se voortuin. Hy staan sommer so oop en bloot. My loeraksie van agter die kantgordyn word voortgesit. Vlug van denke kyk ek in detail na kleredrag en voorkoms.
O, dis buurman skuins oorkant die straat. En hy staan selfoon in die hand, besig om te bel. Gits ja, met die dat ek niks wou mis nie, het ek nog nie eers kans gekry om die polisie te bel nie.
Met inkopielys in die hand waag ek dit toe na buite om my belangrike ooggetuie-bydrae te gaan lewer. En ek hoor dat buurvrou haar buurman net ná my oproep gebel het. Sonder om te huiwer het dié toe bo-oor die heining gespring om ondersoek te gaan instel. En ek dink so by myselwers dat dit ook maar goed is dat die inbrekers toe reeds pad gevat het.
Die boewe is later daardie selfde dag deur die polisie aangekeer en die meeste van die gesteelde goedere is teruggevind – danksy my flinke neerskrywe van die registrasienommer. En al die mense in ons straat is vreeslik in hul skik met buurvrou se oog agter die kantgordyn.
Gaan slaap maar, Geheime Agent 007! Staan opsy vir Katherina Gertruida Willemse, gebore Benadé.
Want ék, Geheime Agent KGW (gebore KGB), hou almal om my genadeloos dop. Van agter die kantgordyn.
Enigiets, net nie die boeke nie
Posted on November 16, 2017 by Rina Willemse
Met die dat die matrieks weer ernstig aan't eindeksamen skryf is, dink ek terug aan die drie spanningsvolle matriekeksamens wat ek moes aandurf. Een keer op my eie, een keer saam met my meisiekind en 'n derde keer saam met my seunskind.
My laaste eindeksamen was mooitjies in 'n wêreldbekerrugbyjaar. En hoekom daar wêreldbekerrugby gespeel word in seuns se matriekeksamens, gaan my verstand te bowe.
In ieder geval, hier aan die begin van die eksamen, die dag voor ons vir 'n heel laaste keer skoolfisika sou skryf, sit ek mos voor my lessenaar en peins links verby my rekenaarskerm by die venster uit. Dis toe dat 'n rare beweging vir daardie tyd van die dag my oog vang. Ek knipper my oë en kyk weer. Ja, ek síén wat ek sien. Seun is besig om blare van die swembad af te skep. Vrywillig, sonder dat Pa hom moes dreig.
Maar dis nie ál nie. Toe elke enkele blaar afgeskep is, neem hierdie einste voormalige onwilligaard die Kreepy Krauly se werk totaal uit sy suierhande uit. Stukkie vir stukkie vee hy die bodem van die swembad skoon. Op die outydse manier vóór luimanstegnologie.
Dis toe dat ek van agter my lessenaar opspring en na sy kamer toe draf om te sien wat die stand van lessenaarsake is. Die lampie gooi darem al lig oor 'n oop fisikaboek wat in spanning wag om uit geleer te word. En ek wonder vir 'n oomblik of Seun dalk 'n broodnodige ruskans weg van sy boeke af vat. Maar dit kan nie wees nie. Want netnou het hy nog voor die TV gesit en kyk hoe Japan teen Fiji wêreldbekerrugby verloor. En voor dit het hy gestort. En net voor dit was hy een met sy bed. Reeds van gisteraand vróégslapenstyd af.
Ek neem 'n diep asemteug en loop terug studeerkamer toe. Maar die moedersenuwees knáág. Want links verby die rekenaarskerm duur die swembadbedrywighede onverpoos voort. En ek swyg soos die graf, want ek weet wat goed is vir my.
'n Paar dae ná die swembadskoonmakery rek ek in 'n stadium bene weg van my rekenaar af. Dis die dag voor ons wiskunde moet skryf. In die TV-kamer word ernstig na 'n lewensbelangrike wêreldbekerrugbytoets gekyk
Nou terwyl ek so in die gang af stap, kyk ek in die verbyloop vlugtig links oor my skouer by 'n sekere seun se kamer in. Ek stop, retireer, en kyk weer.
Ons seunskamer is só netjies, dit lyk of 'n vreemdeling daar ingetrek het. Geen vuil koffiebekers wat rondstaan nie, geen klere wat rondgesaai lê nie. Daar lê nie eers skoene in die middel van die vloer om oor te struikel nie.
Dis toe dat die klerekas waarvan die deure ewe skielik so geheimsinnig toe is, my aandag trek. Hoogs suspisieus beweeg ek soontoe en maak dit versigtig oop. Ek koes by voorbaat so half eenkant toe, maar niks peul uit nie. En ek gaap die inhoud oopmond aan.
Binne-in die hangkas, gestroop van alle muisnes-binnegoed, pryk elke ding op sy plek. Soort by soort, kleur by kleur. En heel onder in 'n reguit skoenry staan twee swart skoolskoene so en blink dat Seun op pad eksamenlokaal toe met elke tree se weerkaatsing van bo-af sal kan sien of sy gejelde hare nog net so lyk soos toe hy by die huis weg is.
Pa wat altyd so kla oor seunshande in hierdie huis wat nie uit moue gesteek word nie, sluk daardie hele eindeksamen lank swaar aan sy eie woorde. Want nog vreemde verskynsels sou gedurende daardie tyd plaasvind.
Hoe dit toe met die eksamenskrywery sélf gegaan het, sou ons eers na Kersfees saam met die res van die bevolking se matriekouers uitvind – ten spyte daarvan dat ek so knaend voor die tyd probeer uitvind het.
Want sien, elke keer wanneer ek ná so 'n skrywery gevra het hoe dit gegaan het, is ek kort en kragtig meegedeel: "Oukei." Net dit. Geen gemor oor onregverdige vraestelle nie, geen verligting oor vrae wat raakgespot is nie. En ek moet maar verder my ore spits vir leidrade soos die klap van deure of 'n gefluit onder die stort. Maar van een ding was ek dóódseker. Die Engelse vraestel kon nie te moeilik gewees het nie. Dáárvoor het Seun homself reeds lank voor die tyd deeglik voorberei deur knaend voor die TV te sit en na al wat Engelse program is te kyk.
So tussen hakies, Seunskind het sy eindeksamen toe met vlieënde vaandels geslaag.
Trippe trappe trolle
Posted on Augustus 30, 2017 by Rina Willemse
Elke huis het sy kruis en elke blog sy trol. So het die trolle dan destyds ook by Litnetblogs hul verskyning gemaak.
Ek self was nie juis geteiken nie, so agter-die-skerm gruwelverhale kan ek nou nie vertel nie. Op die koop toe sien ek dikwels die humor in situasies wat nie noodwendig vir ander snaaks is nie. Dié dat ek 'n paar keer 'n knipoog-emoticon by 'n trolverdagte se 'regte' profiel gaan los het elke keer wat ek gereken het het hy het iemand getrol. Net dit. 'n Onheilspellende 'I know what you did last summer'-knipoog. Of so het ek gedink. Kan jy jou dié persoon, wat tien teen een onskuldig was, se interpretasie indink elke keer wanneer so 'n knipoog uit die bloute daar by hom opgeduik het? Orige vroumens!
Iedergeval, die enigste keer wat ék onder 'n trol deurgeloop het, darem net met 'n enkele inskrywing, het ek skertsend teruggereageer. Knipoog en al. En het ek die idee gekry dié trol was self 'n trolslagoffer wat my van trollery begin verdink het en my toe wou terugtrol. Of so iets.
So het almal toe nou vir almal verdink en is daar 'n trol agter elke bos uitgeskop.
Wat my by die keer bring toe ek wél iemand probeer trol het.
Tydens een van die talle vurige debatte het iemand 'n ander persoon oor godsdiens aangevat. Ek as nie-gelowige het met die aanvatter se siening saamgestem, maar aangesien hy die vroulike anatomie as kragwoord ingespan het, het die feminis in my na vore gespring. Ek het besluit om hom voor stok te kry, maar was ietwat lugtig. Hy wás immers berug. Daarom het ek nog 'n profiel geskep. Zumba, onthou ek die naam. En ek vat hom onder dié naam aan. Vir wat moet die vroulike anatomie wat niks met die prys van eiers te doen het nie, dan nou so by 'n geskil ingesleep word? A nee a!
Soos die noodlot dit wou hê en omdat ek nie gewoond was aan meer as een profiel nie, raak ek toe deurmekaar en lewer 'n opvolgkommentaar onder verkeerde naam. Ek kon seker asem opgehou het met die hoop dat niemand sou agterkom nie, maar getrou aan my eerlike selwers kom ek toe met die hele sakkie patats na vore. En is dit die einde van kortstondige Zumba.
Na dese kan ek sê ek het 'n trol (só het sy teenstaanders hom beskou) probeer trol. En sou 'n poniekoerant dit as volg teen lamppale kon uitbasuin: "Trol trol trol!"
Dit dan, my liewe nasaat, was my trollestorie. Soos belowe.
hou den bek ten volle
en jaagt ons niet op holle
Ghaap, O Ghaap!
Posted on Augustus 24, 2017 by Rina Willemse
Met die dat daar nou 'n Facebook-groep vir oud-Litnetbloggers gestig is, hou ons op hierdie stadium tog te lekker jolifikasie en reünie. En word daar natuurlik ook oor sekere gewese bloggers gegons.
Soos Ghaap. Ghaap met sy seksblog. Ghaap wat eintlik baie moed aan die dag gelê het en op die koop toe interessante besprekings ontlok het. En wie se blog vir lank bo-aan die lys van mees geleesde blogs gepryk het.
Ten spyte van sy poging tot neutraliteit, het sy inskrywings dikwels oorgehel na die manlike perspektiewelike sy. Toe ek hom op die eensydigheid van een so 'n plasing wys, het hy egter moeite gedoen om die balans met 'n volgende inskrywing te herstel.
Maar ja, seks bly 'n sensitiewe onderwerp en sommige vroue het mettertyd wantrouig teenoor hom geraak.
So het dit toe nou ook gebeur dat Ghaap vroue aangemoedig het om foto's van hul cleavages te plaas vir borskankerbewustheidsmaand. Goedbedoel glo ek, maar heel onvanpas. Met die gevolg dat vroue hom daar en dan aangevat het.
Vir my het die hele gedoente 'n war between the sexes-kleurtjie begin kry en ek onthou nog een van die mans se verontwaardigde reaksie op iemand se sarkastiese voorstel dat mans soortgelyke foto's van hul testikels moet plaas vir testikulêre kankerbewustheidsmaand.
Nog iets wat my opgeval het, was 'n klompie vroue by die Engelse blogs wat nie die bohaai aan LitNetkant kon verstaan nie en in reaksie foto's van húl cleavages daar by hulle begin plaas het. Heel rustig en ietwat uit die hoogte. Pure buitestaanders.
Eintlik het Ghaap deur die jare baie moeite met sy blog gedoen en ook 'n punt daarvan gemaak om ander blogs te besoek en kommentaar te lewer. Immer hoflike Ghaap.
Die uitvee van sy blog – gebreke en al, net soos die res van ons s'n – was eintlik 'n verlies vir die bloggemeenskap. En die skielike verdwyning van veral die bekgevegkommentare 'n moewiese teleurstelling vir my. Daar was dan nog sóveel tussen die lyne te lese en herkoue, verdomp!
Die onthou vlam dikwels op
Posted on Augustus 16, 2017 by Rina Willemse
Lewensvieringe. So anders as die ou, tradisionele begrafnisse. Geen verwysings na gode, hemele of helle nie. Slegs kosbare, plat-op-die-aarde herinneringe wat met hartseer sowel as humor met mekaar gedeel word.
So het ek 'n jaar gelede die lewensviering bygewoon van goeie vriend en oud-medeblogger Douwe van der Zee wat in 'n motorongeluk dood is.
Ons paadjies het elf jaar tevore gekruis toe ek 'n onderhoud met dié gesoute speelspesialis, wat ek vroeër op SêNet raakgelees het, gevoer het. As vryskutjoernalis het ek daarna die kans behoorlik aangegryp om ook deel te neem aan speelwerkswinkels, wildernisstaptogte (die veelsydige man was ook 'n wildernisgids) en ander interessanthede om oor te skryf.
Natuurlik het ek en Douwe ook ons verskille gehad en só het hy dit heel humoristies opgesom onder die bedankings in sy boek From Intellect to Intelligence:
'n Klompie jare later het Douwe Kaap toe verhuis, maar het gereeld vir 'n paar dae by my en Wederhelf kom oorbly wanneer hy hom in Gauteng bevind het. Dit was tydens een van dié kuiers dat hy 'n groentetuin vir ons uitgelê het waaroor ek nog op 'n stadium sal skryf. Organiese boerdery was ook een van sy passies.
Maar toe, skielik, is hy weg.
En is dit slegs die herinneringe wat oorbly.
Saam met mede-speelspesialis Fred Donaldson by die St Vincent Skool vir Dowes in Johannesburg..
Op daardie stadium was daar wêreldwyd slegs 'n handjievol speelspesialiste.
Op toer in Alexandra.
Douwe het hom nie tweemaal laat nooi toe ek hom uitdaag om vir dié foto te poseer nie.
Altyd 'n bok vir sports.
In Lesotho, kort voor ons vertrek na Thaba Ntlenyana, die hoogste piek in Suider Afrika.
Bo-op die hoogste piek in Suider-Afrika.
By die herdershut waarin die groep oornag het voor die tog terug ondertoe.
Aan't mediteer in Pilanesberg.
'n Ondeunde Douwe met 'n bol olifantmis. Ook op die boomstomp is Fred Donaldson, skrywer van Playing by Heart, wat 'n groot invloed op Douwe se lewe gehad het.
"The fear of death follows from the fear of life. A man who lives fully is prepared to die at any time." – Mark Twain.
Voluit leef, dié het Douwe beslis.
Onthou tog net volgende keer
Posted on Junie 13, 2017 by Rina Willemse
Die voordeel daarvan om relatief naby Pilanesberg Nasionale Park te woon, is dat jy, gewapen met jou kamera en piekniekmandjie, vroegoggend soontoe kan deurry en dan weer laatmiddag, net voor die hekke toemaak, kan terugtjaila huistoe.
Maar net omdat dit slegs 'n daguitstappie ver is, kan jy dit nou nie die vorige aand só rustig vat dat jy skoon nalaat om sekere voorbereidings te tref nie.
Soos om dúbbel sekker te maak al jou kamerabatterye is volgelaai.
Maar nouja, as jy jouself eers in die boendes bevind, is daar aan gedane sake (of is dit nou vergete sake?) geen keer nie.
Dan val jy noodgedwonge terug op jou ou, halfstukkende camcorder wat jy genadiglik op die laaste nippertjie ook ingepak het. En jou selfoon. Jou immerteenwoordige, staatmaker selfoon.
En moenie dink die swakker kwaliteit tonele verdien níé na die tyd 'n plekkie in 'n video nie. O nee.
Hoop nie die kraaie gaap ooit weer so nie
Posted on Februarie 21, 2017 by Rina Willemse
Met die dat dit so heerlik nat en koel is hier by ons, dink ek weer terug aan die bloedigwarm somer van 2015/16. Tydens daardie Desembervakansie het ons onsself in 'n kampplek in Thabazimbi-(van alle plekke!)-omgewing bevind, want as gesoute kampeerders wat reeds elke seisoen getroef het, het ons gereken ook dié kampervaring sou heel aangenaam wees. Hoe dan nou anders op 'n vyfster kampeerterrein met jou eie privaat badkamer en kombuisie?
Wat 'n ontnugtering. Pleks van luilekker uitspan en net so af en toe iewers heen ry, moes ons elke oggend hier teen tienuur, wanneer die humeure wil-wil vlamvat, ons toevlug neem tot ons voertuig met sy lugverkoeler om die res van die dag noodgedwonge die omgewing plat te ry. Enigiets om tog net die ondraaglike hitte vry te spring. Nie eens een ou middagslapie was ons beskore nie.
As troos was die lieflike Marakele Nasionale Wildreservaat darem in die omtrek en die wild volop.
En anders as óns het die diere temperature van tot diep in die veertig heel waardig hanteer.
Moet sê, was dit nie vir daardie warmste somer in myseheugenis nie, sou ek seker nie hierdie jaar se koeler weer so waardeer het nie.
Soos net 'n pou kan pronk …. of nie
Posted on September 18, 2016 by Rina Willemse
Ons het onlangs 'n draai by die Willow Feather Farm gaan maak waar ek so gelukkig was om dié mannetjiespou se imposante hofmakery met my selfoon te kon vasvang. Om nie eens te praat van nog 'n pou se kostelike, lomp vertoninkie direk daarna nie 🙂
Ongelukkig weet ek nie of die tweede een 'n wyfie of 'n onervare jong mannetjie is nie. Laasgenoemde kry eers op drie jaar tydens die broeiseisoen 'n indrukwekkende stertveredos terwyl wyfies volgens een bron blykbaar soms 'n mannetjie se vertoning probeer naboots.
Jasmyn, jasmyn, my liefde vir jou is aan die kwyn
Posted on September 10, 2016 by Rina Willemse
Vandag het ons gasverwarmer langs die TV amptelik plek gemaak vir die waaier. Nie dat die verwarmer hierdie winter vreeslik in gebruik was nie. Ook is die geurige jasmynblomme waarna eens gretig uitgesien was, se bloeitydperk nou haas verby. Anders as vorige jare se geleidelike oorgang van pienk na wit so tussen die lowergroen blare, het die pienk botsels die keer aanhou opkrop en op die ou end in 'n soortvan wit ontploffing opgeëindig. Bietjie van 'n anti-klimaks aangesien die kleurvolle tussenstadium van bitter korte duur was en die eindresultaat op 'n manier 'n vaal wintergevoel aangewakker het.
Ek het nietemin foto's geneem en hier en daar ook blatant gekroek.
Creative Control Mode – Expressive
Creative Control Mode – Impressive Art
Inderwaarheid maar aan die vaal kant. Selfs die groen van die blare word heeltemal deur die wit oordonder.
Só het dit verlede jaar gelyk:
Dalk is die lentedemper in my gemoed te wyte aan die feit dat ek dié keer nie heeltemal so reikhalsend na die nuwe seisoen uitgesien het nie. Nie met 'n moontlike herhaling van verlede somer se bloedige hitte in die vooruitsig nie.
Op 'n ligter noot :
Dis tyd vir aanbeweeg
Posted on Maart 14, 2016 by Rina Willemse
Vrouedag is mos die dag waarop allerlei mooi boodskappies op sosiale media verskyn oor hoe vroue dan nou éíntlik behandel moet word.
Nee oukei, nie rêrig nie. Dis in elk geval nie hoe dit veronderstel is om te wees nie. Tog voel dit vir my of dié dag, anders as die oorspronklike bedoeling, vroue juis terughou. As lydendes, verontregtes, swakkeres. Die arme, arme slagoffers.
Soos met 'n Facebook-inskrywing wat verlede week in my newsfeed verskyn het: "Vandag is Internasionale Vrouebewustheidsdag. Kom ons dink 'n bietjie aan vroue – veral met betrekking tot lyding," waarop die persoon 'n paar mitologiese figure as voorbeelde gebruik (Lilith, Eva, Rut, Asjera, Tamar, Maria) en so bietjie oor sommiges uitwei – met die klem op hoe hulle geLY het. Dan sluit hy af: "Mag óns vroue beter hanteer."
Dis alles goed en wel en ek kan verstaan dat sekeres as lydendes voorgehou word. Maar Lilith? LILITH? Adam se eerste vrou wat (in die persoon se eie woorde) net te veel vitaliteit en dryfkrag vir Adam gehad het? En met wie hy nie kon byhou nie, daarom is sy verwerp en het sy uit die prentjie verdwyn?!
Nee my magtag. 'n Sterk, dinamiese vrou soos Lilith het tog sekerlik self besluit genoeg is genoeg waarop sy toe self haar goed gevat en geloop het.
Ek kan my wel 'arme' Adam se treurmares na die tyd indink. Dit was immers ook hy wat later, toe hy en sy tweede vrou (Eva) deur hul God voor stok gekry is, glad nie verantwoordelikheid vir sy dade wou aanvaar nie en die skuld vierkantig op sy nuwe vrou se skouers gepak het.
Oukei, Eva het ook iemand anders beskuldig, maar ten minste was dit 'n pratende slang en nie haar geliefde lewensmaat nie.
Maar laat ek nou nie té vurig raak nie. Dit ís na alles net mitologie.
"Dankie vir bietjie onthou van vroue. Ons leef stil voort," was die kommentaar van 'n vrou kort na die verskyning van die Facebook-inskrywing.
Dít, my liewe nasaat, het maar net weer bevestig dat slagoffermentaliteit onder vroue nog lank nie verby is nie. Netjies in stand gehou deur diegene wat eintlik maar net beter oor hulself wil voel. Sonder lydendes kan geen man immers ridder speel nie.
Ek hoop van harte Vrouedag gaan in jou leeftyd reeds iets van die verlede wees.
Samewerking op sy beste
Posted on November 23, 2015 by Rina Willemse
Gedink alle voëlwyfies sit hierdie tyd van die jaar heeltyd knus en broei terwyl die mannetjies kos aandra? Aikôna.
Afgeneem in die hartjie van Gauteng.
Sien uit na wanneer die kleintjies uitgebroei het.
Hiep hiep hoera Suid-Afrika
Posted on November 15, 2015 by Rina Willemse
Die vreemde gerusstelling van Suid-Afrikaanse alledaagsheid in 'n tydvak van wêreldwye ekstremisme en onsekerheid.
Musiek: Hot Club of Philadelphia – Songe d'Automne
Niemand gaan jou kom red nie. Hierdie lewe van jou is 100% jou eie verantwoordelikheid.
Posted on September 21, 2015 by Rina Willemse
Vanoggend in die dokter se wagkamer vertel die ontvangsdame my dat daar twee dae tevore by die praktyk ingebreek is. Al die rekenaars en eksterne hardeskywe – backups die lot – is gesteel. Nou moet hulle álles oordoen.
Natuurlik spreek ek my verbasing uit oor die feit dat die rugsteunskywe op dieselfde plek as die rekenaars gehou is. Boonop is al die pasiënte se besonderhede nou in vreemde hande en kan nie eens passwords tegnologiekenners verhoed om daarby uit te kom nie. En daar's niks wat mens nou daaraan kan doen nie. Ek ken die gevoel van magteloosheid, het self al onder inbrekers deurgeloop.
In die spreekkamer spreek ook die dokter haar frustrasie uit en noem dat iemand vroeër die oggend vir haar 'n mooi boodskap gestuur het. Sy tel haar selfoon op, soek 'n rukkie rond en begin dan voorlees.
'n Bybelversie. Sug.
"Ek's die verkeerde een om dit voor te lees," knip ek haar kort. "Ek's ongelowig."
Sy kyk my verontwaardig aan. "Dit bied vir my troos."
"Dan soek jy mos troos by die een wat dit alles in die eerste plek toegelaat het."
Sy dink vir 'n oomblik na. "Waaraan glo jy?"
"Ek's 'n volbloed ateïs. 'n Humanis. Vrydenker. Glo aan geen supernatural gods nie.
"Vir hoe lank al?"
"Al vir jare. 'n Reuse las het van my skouers afgeval toe ek godsdiens vaarwel toegeroep het. Nou glo ek aan lewe vóór die dood, maak die beste van hierdie een lewe tot my beskikking."
Ek kan sien sy's ge-rattle. Gelukkig is ek net daar vir 'n herhalingsvoorskrif.
Toe ek opstaan is sy skoon bewoë en ek wens haar sterkte toe. Ek voel werklik jammer vir haar. In die wagkamer wens ek ook die ander personeellede sterkte toe. Meer kan ek nie vir hulle doen nie.
Rina Willemse oor Geheime Agent KGW
Amanda oor Geheime Agent KGW
Geheime Agent KGW oor Enigiets, net nie die boeke nie
Rina Willemse oor Trippe trappe trolle
Lewies Mymer oor Trippe trappe trolle
Argiewe Kies maand Maart 2022 Mei 2020 Februarie 2018 November 2017 Augustus 2017 Junie 2017 Februarie 2017 September 2016 Maart 2016 November 2015 September 2015 Augustus 2015 Julie 2015 Junie 2015 Maart 2015 Augustus 2014 Mei 2014 April 2014 Maart 2014 Februarie 2014 Januarie 2014 Desember 2013 November 2013 September 2013 Junie 2013 Mei 2013 April 2013 Maart 2013 Februarie 2013 Januarie 2013 Desember 2012 November 2012 Oktober 2012 September 2012 Julie 2012 April 2012 Maart 2012 Februarie 2012 Januarie 2012 November 2011 Oktober 2011 September 2011 Augustus 2011 Julie 2011 Junie 2011 Mei 2011 April 2011 Maart 2011 Februarie 2011 Januarie 2011 Desember 2010 November 2010 Oktober 2010 September 2010 Augustus 2010 Julie 2010 Junie 2010 Mei 2010 April 2010 Maart 2010 Februarie 2010 Januarie 2010 Desember 2009 November 2009 Oktober 2009 September 2009 Augustus 2009 Julie 2009 Junie 2009 Mei 2009 April 2009 Maart 2009 Februarie 2009 Januarie 2009