Redakteur se Nota: Terwyl hierdie artikel ouers aanspreek om raad te gee aan hul volwasse kinders, geld dit ook vir enige verhouding of situasie waar 'n mens raad wil gee.
Om advies te gee is een van die punte van die grootste spanning en konflik in ons verhoudings met ons kinders. Ouers wil hul kinders help uit skrape en moeilike situasies deur hulle te vertel hoe om dit beter te doen. Maar om advies te gee maak dikwels dinge erger.
Heather, 34, was saam met Sally, 28. Hulle was al drie jaar saam en het 'n huweliksplegtigheid beplan. Heather wou 'n baba baie sleg hê en het 'n kliniek gevind wat spesialiseer in die bevrugting van lesbiese moeders met geskenkde sperma. Die probleem, van Heather se ouers se oogpunt, was dat sy geen gesondheidsversekering gehad het nie. Haar pa, Carl, het sonder haar op haar sak gevat.
"Hoe kom jou werk nie vir gesondheidsversekering nie? Het jy hulle gevra? Is jy seker dat hulle nie teen jou diskrimineer nie?"
"Hulle is 'n nuwe maatskappy, Pa, en hulle het dit nog nie bymekaar gekry nie."
"Ja, maar jy probeer swanger raak. Jy moet versekering kry voordat jy swanger word om al jou voorgeboortelike en afleweringskoste te betaal. En wat as jy 'n spesiale probleem in die swangerskap het? besef wat dit kan kos? Tienduisende! "
"Dis goed, Pa, vertrou my. Die kliniek is eintlik baie goedkoop en hulle dek die basiese beginsels. Alles sal goed wees. En in elk geval, ek is nog nie swanger nie. Dit sal alles uitwerk."
"Dit sal goed wees."
Waar het Carl verkeerd gegaan? Of het hy? Carl se benadering is waarskynlik herkenbaar aan alle ouers wat bekommerd is oor 'n situasie wat tot 'n finansiële ramp vir hul kind kan lei. Hy kon egter sy kanse verbeter om sy dogter in die rigting van sinvolle besluitneming om geld te beweeg, met 'n paar veranderinge in sy benadering.
Hy moet daarvan bewus wees dat deurlopende ondervraging deur die persoon wat as indringend bevraagteken word, beskou word. Dit sal die luisteraar afskakel.
Sy sal ook nie meer die vrae hoor of die onderwerp verander of uit die kamer stap nie. Sy sal waarskynlik nie sulke vrae eerlik beantwoord nie. "Alles sal goed wees" is basies 'n oneerlike antwoord. Dit is baie anders as 'n antwoord dat sy 'n vriend sou gee aan wie sy geen vyandigheid gehad het nie en met wie daar geen kragwanbalans was nie. Dit is 'n kwas-af antwoord wat niks vertel nie.
Minder praat, meer luister
Benewens die ondervraging, doen Carl te veel praat en nie genoeg luister nie. Hy neem deel aan die meer-beter-stelsel van konfrontasie, naamlik as jy iemand met onaantastbare feite en argumente oor en oor bots, sal die luisteraar vroeër of later breek en jou raad volg. Dit is 'n wanhopige skuif. Carl se goeie argumente en kennis van relevante feite val inmekaar wanneer hy hulle gebruik om sy dogter te ontwyk. As hy eers na haar storie luister en sy troefkaarte vir die einde van die interaksie gered het, kan Heather sy raad hoor en volg.
Alleenheid en verhoudings: Aanvaar die lewe in al sy dimensies
As Carl in die geheim bekommerd is dat hy en sy vrou in die geval van 'n komplikasie van swangerskap die blad moet optel, moet hy dit sê. Dit kan een van die oorsake van spanning en geïrriteerdheid onder sy manier wees. Hy kan dit nie uitbring nie, omdat hy nie selfs in Heather se oë selfsugtig lyk nie. As hy nie seker is hoe hy sou voel om te betaal vir sy onversekerde dogter nie, moet hy sy onsekerheid uitdruk. Almal kan ambivalensie verstaan; Dit is deel van ons alledaagse lewens. Hy het dalk iets gesê soos:
"As jy 'n komplikasie van swangerskap of aflewering het en jy kry 'n $ 25,000-rekening van die hospitaal - wat glad nie ongehoord is nie - sal ek geskeur word oor of ek die rekening moet betaal om jou uit te kry 'n konfyt of of ek net jou laat sink of swem. Dit veroorsaak my baie angs. Ek wil die regte ding doen, maar ek weet nie wat die regte ding is nie. "
Heather moet dan oor haar pa se eerlike verklaring van sy verwarring oorval en 'n reaksie opduik. Sy wil ook die regte ding doen, deels omdat haar pa gewete en karakter vir haar vorm. Sy mag dalk sê, "Moenie bekommerd wees nie, Pa, ek sal finansiële verantwoordelikheid vir alles inneem." As 'n 34-jarige, individueel in staat om finansiële aanspreeklikheid vir haar optrede te aanvaar, moet haar ouers die ooreenkoms nakom, kom wat mag.
Riglyne vir die gee van advies
Wat is dan die riglyne vir advies aan ons volwasse kinders?
1. Vra jouself af: "Het my kind my raad regtig nodig?" U kan ontdek dat u seun se rommelige huis, met ongeswasde skottelgoed in die wasbak en berge van ontvoude wasgoed ophoop, 'n patroon is wat vir hom werk. Dit maak hom nie seermaak nie, en ook nie iemand anders seergemaak nie. Jy is nie verplig om sy wasgoed te doen of sy skottelgoed te was om hierdie probleem te verlig nie, en jy moet hom nie aanbeveel om 'n huishoudster te kry of 'n ander oplossing te vind nie.
2. Vra jouself: "Wil my kind my raad regtig hê?" Dit is moeiliker as die bogenoemde omdat 'n deel van jou dink dat, of sy dit wil of nie, moet sy dit hê. Dit is die deel van jou wat heropleiding nodig het.
Marty en Janet, 'n Kaukasiese paartjie, was van plan om 'n gemengde rasse-baba aan te neem. Janet se ouers het maande lank oor hierdie besluit getwis, en dink aan al die moontlike probleme vir Marty en Janet en die baba. Hulle het dit op groot skaal tussen hulle bespreek en uiteindelik besluit dat hul dogter en skoonseun hierdie besluit geneem het met hul oë oop en hul voete op die grond. Hulle het besluit om niks te doen nie.
3. Vertrou jou intuïsie. Dit beteken nie dat jy op grond van jou aanvanklike indruk optree nie. 'N Besluit om advies te gee of nie, vereis soveel gedagtes en inligting as wat jy kan kry. Intuïsie is nie vlugtig of oppervlakkig nie: dit is 'n uitdrukking van ons wysste en beste self.
4. Onderskei tussen advies om u kind te help (bv. Wenke oor studiegewoontes, advies oor belegging) en advies om 'n konflik of seer plek in u verhouding te verlig (bv. U verbod op rook in u eie huis). Met die voormalige, ideaal, is jy 'n belangstellendes. Ek sê ideaal omdat dit regtig baie aanloklik (en baie algemeen) is vir jou ego om betrokke te raak by die kinders se studiegewoontes, beleggingspraktyke, of byna enigiets anders. Met laasgenoemde kan die advies met woede, pogings tot straf, of probleemoplossing van ouers gelaai word. As jy vir jou kind sê om nie in jou huis te rook nie, mag jy hom subtiel aanbeveel om nie oral te rook nie, terwyl hy hom tegelykertyd versoek om nie in jou huis te rook nie. As jy jou kind vertel om nie in jou huis te rook nie, moet jy nie die instruksie met moraliteit besoedel nie. Maak dit 'n oordeelvrye opdrag wat sê, implisiet dat dit wat hy in sy eie huis of in enige ander plek doen, nie jou besigheid is nie. Hy sal waardeer dat jy hom nie oordeel nie, maar hy sal ook 'n goeie gevoel van jou mening van rook hê.
5. Gee 'n bietjie gedagte aan die dorre kwessie van verleentheid - joune, nie hare nie. Alhoewel dit nie verband hou met 'n krisis nie, is dit onduidelik vir die kwessie van advies. Dit groei ook onverwags op en mag so groot wees dat dit meer belangrike kwessies uitwis. Jou dogter of seun kan jou in die openbaar in verleentheid bring met haar keuse van klere of haarstyl, tattoos of neusring. Sy kan gedrag vertoon wat u as onbeskof of onbeskof definieer. Sy het dalk persoonlike gewoontes soos harde kloue, gasgie verby, of onreëlmatig bad, wat jou in die naaste gat wil kruip. Paradoxaal genoeg, kan dit die perfekte plek wees vir advies wat met humor geassosieer word. "Jy sal nooit met die neusring vir president benoem word nie. Dit staan ​​so in die Grondwet." Humor laat jou albei saam lag. Humor laat jou kind weet dat jy haar nog liefhet, ten spyte van alles.
Om die probleem van verleentheid oor jou volwasse kind se gedrag of voorkoms aan te pak, is dorings omdat dit jou dwing om van hom af te skei. Jy het dalk gedink jy het lankal geskei, maar skielik veroorsaak jou seun se ongekende voorkoms jou verleentheid, angs en ja, selfs pyn in die teenwoordigheid van jou vriende. Iets vertel jou dat jy hom nie kan verander nie, ten minste nie nou nie en nie met 'n frontaanval nie. Die enigste verstandige en menslike laan wat vir jou oop is, is om hom te laat homself. Enige verleentheid moet deur hom gevoel word, nie deur jou nie. Dit is sy keuses, nie joune nie.
6. Uiteindelik val u besluit om te adviseer of nie te adviseer nie, hoofsaaklik oor u vermoë om u ego uit die verrigtinge te hou. Jou advies moet vir jou kind wees en net vir jou kind. Hy sal weet of jy 'n verborge agenda het, as jou behoeftes eerder as sy weerspieël word in jou "raad."
Die gebruik van konflikoplossingstrategieë wat uit die bemiddelingsveldtog geleen word, 'n gesonde respek vir generasie-gapingsprobleme wat deur die sosiale revolusies van die 1960s en 70s gelei word, en 'n breë geestelike perspektief, bied die skrywer praktiese oplossings vir deurlopende probleme, soos asook gedagtesvolle besprekings oor hoe hierdie probleme ontstaan ​​het. Alle grootgeword spreek die kulturele veranderinge van die laat 20 aanth eeu wat diep beïnvloed hoe ons ouerskap, selfontwikkeling en lewenstylkwessies benader.
ROBERTA MAISEL is 'n vrywillige mediator met die Berkeley Dispute Resolution Service in Berkeley, Kalifornië. Sy is 'n entoesiastiese ouer van drie gegroeide kinders en is op verskeie tye in haar lewe 'n skool- en kollege-onderwyser, antieke winkel eienaar, klavier begeleier en politieke aktivis wat saam met en vir sentraal-Amerikaanse vlugtelinge, hawelose mense en vrede in die Midde-Ooste werk. . Meer onlangs het sy gesprekke en werkswinkels oor veroudering, lewe met verlies en saam met volwasse kinders.
Aanvaarding is 'n belangrike tema van wêreldgodsdienste. In die moderne lewe is aanvaarding egter ...
Selfs voordat vrese vir 'n virus die meeste mense gedwing het om fisies ver weg te bly, het ons navorsing ...
Die konsep van heelhartigheid is baie soos liefde; dit is 'n gevoel wat kom en gaan. Ons kan werk ...