Henry Clay Frick - Inligting
Henry Clay Frick was jare lank 'n goeie medewerker van Andrew Carnegie, maar hulle het hul lewens beëindig as bittere vyande.
Teen 1892 het Andrew Carnegie van sy arm kinderjare in Skotland af opgewerk om een ​​van die rykste en magtigste nyweraars in die Verenigde State te word. Hy was die meerderheidsaandeelhouer van Carnegie Steel, die grootste staalvervaardiger in die land, asook 'n toonaangewende filantroop wat openbare steun vir arbeidsake uitgespreek het, insluitend die reg van werkers om te vakbonde.
Maar toe Henry Clay Frick, voorsitter en uitvoerende hoof van Carnegie Steel, die lone van werknemers by die fabriek in Homestead, naby Pittsburgh aan die suidelike oewer van die Monongahelarivier, wou verlaag, ondersteun Carnegie sy pogings ten spyte van sy openbare voordeel. arbeidshouding. Homestead was een van die belangrikste van Carnegie Steel se groot netwerk van yster-, staal- en coke -werke, en die pogings van Frick sou hom beledig teen die Amalgamated Association of Iron and Steel Workers, een van die grootste vakbonde in die land.
In die lente van 1892 het Emma Goldman, Alexander Berkman en sy neef, Modest Stein, 'n roomyswinkel in Worcester, Massachusetts, geopen. "Dit was lente en nog nie warm nie," het Goldman later geskryf, "maar die koffie wat ek gebrou het, ons toebroodjies en lekker geregte het waardeer. Binne 'n kort tydjie kon ons belê in 'n fontein met sodawater en 'n paar pragtige gekleurde disse. " Die entrepreneurs 'was gevaarlik naby aan ekonomiese sukses', het historikus Richard Drinnon geskryf, 'toe nuus Worcester bereik van die uitsluiting van werkers in Homestead, Pennsylvania,' die tuiste van die Carnegie Steel Company en sy voorsitter, Henry Clay Frick.
In reaksie op die dalende pryse van produkte van gerolde staal in die vroeë 1890's, het Henry Clay Frick, hoofbestuurder van die Homestead-aanleg wat deur Andrew Carnegie besit word, 'n reeks gewaagde maar verkeerd bereken stappe gedoen om die uiteinde te beskerm. In Junie 1892 het hy die lone verlaag, werkers uit hul huise gesit, opgehou om met vakbondleiers te onderhandel en gedreig om die Pinkertons in te bring - 'n speuragentskap te huur wat neerkom op 'n privaat weermag van boewe. Toe werkers 'n staking uitroep, het Frick 'n beroep op die Pinkertons gedoen. Op 6 Julie, in die middel van die nag, is 300 Pinkertons wat op bakkies vasgekeer is, tien kilometer op die Monongahelarivier tot by Homestead gesleep. Gewapende werkers het op die rivieroewer gewag. Teen dagbreek het 'n geveg ontstaan. Na twaalf meedoënlose ure lê drie Pinkertons en sewe stakers dood.
Die man wat verantwoordelik was vir hierdie bloedbad het sy lewe begin as die nederige seun van 'n vrome Mennonitiese vader. Hy het as plaasman op sy pa se plaas gewerk en as boekhouer in die winkel van sy oom. 'Beslis is Frick opgeroep om sake te doen as iemand ooit was,' volgens Drinnon. Op twintigjarige ouderdom stig hy Frick & amp Company, 'n koksproduserende onderneming in die Connellsville-steenkooldistrik van Pennsylvania. Coke is 'n koolstofafgeleide wat gebruik word in die vervaardiging van staal. Tydens 'n finansiële paniek in 1873 het Frick die geleentheid aangegryp om mededingers uit te koop en homself met Carnegie Steel te verbind. Op dertigjarige ouderdom het hy homself 'n miljoenêr gemaak.
Simbool van die nywerheid
Henry Clay Frick staan ​​vir meer as net sy eie sukses. Na dekades van Amerikaanse meganisasie, sake-uitbreiding en die groei van die industriële werkersklas deur immigrante, verteenwoordig mans soos Frick, Carnegie, John D. Rockefeller, James J. Hill, George Pullman en ander 'n klas titane. Hierdie nyweraars van die Gilded Age - wat in die geskiedenis gesamentlik bekend was as 'rowerbaronne' - het duisende werkers in diens geneem wat posboodskappe vol versoeke vir liefdadigheid ontvang het en opspraakwekkende herehuise gebou op plekke soos New York City's Millionaire's Row en Newport, Rhode Island.
Doel vir wraak
Vir anargiste wat getuies was van die stryd van werkende mense om te oorleef, was 'n rowerbaron soos Frick 'n natuurlike teiken. Berkman het besluit om Frick te vermoor as wraak vir sy wrede behandeling van werkers tydens die Homestead -staking. Berkman was 'n arbeidsagent vir stakers en het op 23 Julie 1892 toegang tot Frick se kantoor gekry. Hy het sy rewolwer na Frick se kop gerig en geskiet. Die koeël tref Frick in die skouer. Berkman het Frick afgestuur en daarin geslaag om hom met 'n geslypte staallêer te steek voordat hy weggesleep is. Frick het 'n adjunk -balju verhinder om Berkman te skiet. 'Ek dink nie ek sal sterf nie,' snak hy, 'maar as ek dit doen of nie, sal die maatskappy dieselfde beleid volg, en dit sal wen.' Frick het nie gesterf nie. Berkman is tot twee en twintig jaar gevangenisstraf gevonnis, waarvan hy veertien uitgedien het.
Agt jaar na die poging om sy lewe te bewerkstellig, het Frick die St. Clair Steel Company gestig, wat die grootste coke -werke ter wêreld bedryf het. In 1900 sluit Carnegie en Frick horings oor die prys van coke wat aan Carnegie Steel verskaf word. Frick het aangekla vir die markwaarde van sy coke en die saak is buite die hof afgehandel. 'N Jaar later, in 1901, verkoop Carnegie sy belang in Carnegie Steel aan JP Morgan, 'n stap wat Morgan in staat gestel het om US Steel te skep. Frick sou die direkteur word.
In 1905 tree Frick terug na New York, met 'n groot versameling kunswerke wat hy begin versamel het nadat hy sy eerste rykdom verdien het. Frick se aankope vorm vandag die kern van The Frick Collection, sestien galerye van meesterwerke deur Westerse kunstenaars, waaronder Vermeer, Rembrandt, El Greco, Titian en Bellini, gehuisves in sy voormalige herehuis in 79th en Fifth Avenue.
Henry Clay Frick - Geskiedenis
Frick Park het begin as die wens van 'n opstandige debutant. Helen Clay Frick was die enigste lewende dogter van Henry Clay Frick, een van die negentiende-eeuse miljoenêr-nyweraars in Pittsburgh, en 'n sakevennoot van Andrew Carnegie in die wêreldleidende staalbedryf in die stad. Helen het grootgeword in Pittsburgh, in 'n huis wat nog steeds in Point Breeze staan ​​en bekend staan ​​as Clayton. Alhoewel sy grootgeword het in 'n huis waarin elke dag 'n werksdag was, en deur 'n pa wie se enigste ontspanning kuns was, was sy mal oor die naamlose en ongetemde bosveld rondom hul huis. Sy was 'n natuurliefhebber, het 'n merrie genaamd Patricia gery en in haar skoot 'n hond wat eintlik Fido genoem is, versorg.
In Desember 1908 het haar pa 'n debuut beplan om Helen aan die sosialiste in New York, in die Vanderbilt Picture Gallery, voor te stel. Uitnodigings het gegaan na die rykste en invloedrykste gesinne in die destydse land, onder meer die Rockefellers, die Vanderbilts. Maar Helen sou niks hiervan hê nie, en sy wou ook nie haar volwasse lewe begin met die destydse 'huwelik met kontrakte' nie. Haar ma Adelaide het by die rebellie aangesluit en haar dogter terug na haar tuisdorp vergesel. Toe sy in Pittsburgh was, het Helen haar eie uitkomspartytjie bedink, haar eie uitnodigings gestuur en dit op haar ma se verjaardag, 16 Desember 1908, geskeduleer. Dit was tydens hierdie meer intieme Frick -gesinsviering dat die idee vir Frick Park ontstaan ​​het.
Daar word gesê dat Helen haar pa gevra het of hy steeds sy belofte nakom om aan haar een wens te gee. By sy bevestigende antwoord vra sy hom om 'n park aan Pittsburgh te gee. Wat moes 'n liefdevolle en beskermende vader doen? Alhoewel die spanning tussen vader en dogter nie bedaar het nie, het Henry Clay Frick sy testament in 1915 onder talle ander liefdadigheidsskenkings laat opskryf, maar hy het die inwoners van Pittsburgh 150 hektaar gegee, saam met 'n trust van $ 2 miljoen vir wat Frick sou word. Park. Toe meneer Frick in 1919 oorlede is, het die park in die stad se hande oorgegaan. Hierdie land met diep holtes was vol natuurlewe en uitbundig met plantlewe, ontroer deur industriële grootsheid en onverskillig vir Victoriaanse pretensies. Soos die gees van die meisie uit Pittsburgh wie se wens waar geword het.
Deur Jose Mieres, gebaseer op: Frick Symington Sanger, Martha. Henry Clay Frick: 'n Intieme portret. Abbeville Press, NY, 1998.
TENNIS TOERNAMENT GESKIEDENIS
In Augustus 1930 het die nuutgeboude Frick Park -kleibane die eerste keer die Pittsburgh Parks -kampioenskappe aangebied.
In 1930 was die mans enkelspel kampioen Frank Broida, en die vroue enkelspel kampioen was Jean Artzberger.
Paul Sullivan was die regisseur van die Pittsburgh Parks Championships wat van 1930 tot 2001 by die Frick Park -kleibane gehou is.
Van 1930 tot 2001 was daar geen gelykopbreek in enige van die wedstryde nie en was daar geen ouderdomsgroepe in enige byeenkomste nie.
In 2001 het Paul Sullivan die toernooi vir die laaste keer op Frick Park behartig.
In 2002 het Paul Sullivan, op 98 jaar, sy raket vir die laaste keer neergesit en die toernooi is herdoop tot die Paul G. Sullivan -tenniskampioenskappe.
In 2007 is die toernooi na die Frick Park verplaas na die vrywillige herstel van die rooi kleibane deur die nuwe Frick Park Clay Court Tennis Club.
Frank Broida - Kampioen vir enkelspelers vir mans in 1930.
Jean Artzberger - Kampioen vir enkelspelers vir vroue in 1930
Anargis wat geskiet het Henry Clay Frick streef na revolusie
Die meeste dae het Henry Clay Frick graag 'n laat middagete saam met vriende geneem by die Duquesne Club, net 'n entjie van sy kantoor in Fifth Avenue in die Chronicle-Telegraph-gebou af. Hy is pas terug op sy lessenaar op Saterdag, 23 Julie 1892, toe die anargis Alexander Berkman, met 'n splinternuwe swart pak, die deur oopstoot.
"Berkman het ingestorm, 'n rewolwer van 0,38 getrek en twee vinnige skote reguit op Frick afgevuur," sê Andy Masich, president van die Heinz History Center.
Die eerste skoot tref Frick in die skouer, die tweede in die nek. Terwyl Frick se medewerkers Berkman op die grond geworstel het, skiet hy 'n derde keer en slaan teen die plafon. Berkman reik na die dolk in sy sak en slaan op Frick se bene. Die dolk bly in die museum te sien.
Ondanks wat die pers gesê het, was Berkman se poging tot moord op Frick nie lukraak of gek nie. Volgens Kenyon Zimmer, assistent -professor in geskiedenis aan die Universiteit van Texas, Arlington en skrywer van "Immigrants Against the State: Yiddish and Italian Anarchism In America", het Kenyon Zimmer, assistent van die stakende Homestead -werkers, gesê.
'Hierdie waaghalsige optrede teen verteenwoordigers van die politieke en ekonomiese magstruktuur was daarop gemik om die revolusionêre bewussyn van die werkers te verhoog en die verkeerde onreg teenoor werkende mense te begaan,' het hy gesê. 'Dit is baie wat Berkman probeer doen het toe hy Frick wou doodmaak.'
Berkman en ander immigrante wat radikaal geneig was, was deels 'n produk van die vinnige transformasie van die Verenigde State van 'n landboukundige na 'n industriële ekonomie, het Zimmer gesê.
'Die meeste het anargiste in die Verenigde State geword toe hulle van aangesig tot aangesig met die Amerikaanse industriële kapitalisme gekom het, met grootliks stedelike krotbuurte en 12 tot 16 uur dae gewerk het,' het hy gesê.
Hierdie nuwe werklikheid het nuwe denkrigtings opgelewer: sosialisme, anargisme. En vakbonde.
Die Slag van Homestead
The Pump House is die laaste gebou van die Homestead Steel Works, net anderkant die Waterfront -winkelsentrum aan die oewer van die Monongahelarivier. In 1892 was Homestead die tegnologies mees gevorderde meul ter wêreld, sê Charles McCollester, president van die Battle of Homestead Foundation. Dit het bygedra tot Carnegie Steel Company se destydse ongekende jaarlikse wins van $ 4,5 miljoen.
In Junie daardie jaar was die Amalgamated Association of Iron and Steel Workers besig om die kontrak wat hy drie jaar tevore behaal het, te heronderhandel. Die vakbond wou lone aan produksie hou: hoe meer metaal hulle op die vloer sit, hoe meer verdien hulle.
'Die werkers het gevoel dat hulle tot 'n sekere mate 'n eienaarskap daarin het. Hulle het dit gebou, hulle het daarin gewerk, hulle het groot winste vir die onderneming gemaak, "het McCollester gesê.
Dat 'n individu moet deel in die wins wat hy gehelp het om te skep, was 'n idee wat deur beide die werkers van die opstal en Alexander Berkman gehou is. Maar Frick, uitvoerende hoof, het geglo dat selfs meer wins uit die meul gehaal kan word as hy die vakbond uitskakel. Andrew Carnegie het hom vrye teuels gegee.
"Die uiteinde was totale bestuursbeheer," het McCollester gesê. "Frick was vasbeslote om enige mate van vakbond of werkersstem in die produksieproses te stuit."
Slegs 17 dae voordat Berkman by Frick se kantoor instorm met 'n rewolwer, het Homestead -inwoners die 300 Pinkerton -agente wat Frick gehuur het, beveg om die meule van die Amalgamated terug te neem. Die opstand begin toe Frick 'n sterk verlaagde loonaanbod doen. Die vakbond het geweier en Frick het die hele arbeidsmag uitgesluit - 3 800 man. Om te verhoed dat hy die meule weer met skurfwerk oopmaak, het die werkers binne gestasioneer.
'Die werkers by Homestead het regtig geglo in gewelddadige gesamentlike aktiwiteite. As hulle almal saam optree en bymekaar bly, kan hulle onderhandel, "het McCollester gesê.
In die vroeë oggendure van 6 Julie het 'n sleepboot twee bote vol Pinkertons gelyk met die meul gesleep. Verkenners het alarm gemaak en die mans daarbinne het met groot waarskuwing gewag. Niemand weet wie die eerste skoot afgevuur het nie, maar toe die werknemer van Homestead, Johnny Morris, geskiet is en in die dieptes van die Pump House stort, het die inwoners se woede 'n daglange stryd aangewakker. Nege werkers en drie agente is dood.
Vir Berkman het dit gelyk asof 'n rewolusie begin het. Deur Frick te vermoor, het hy geglo dat hy die werkers sou help om 'n beslissende oorwinning te behaal, het Zimmer gesê.
'Baie selde verander wette tensy mense die vorige wette oortree en die verandering dwing,' het hy gesê. 'En of dit nou deur geweld of burgerlike ongehoorsaamheid is, is die oortreding van die wet 'n integrale deel van die Amerikaanse demokrasie.
Maar vir die werkers was die Slag van Homestead 'n laaste uitweg. Hulle het geglo dat hulle reg beskerm wat hulle toekom: hul werk en hul huise. Berkman se geweld is deur die stakers ontken, het McCollester gesê.
'Ek dink hulle het meer vertroue in 'n Amerikaanse droom van gelykheid en van kollektiewe regte,' het hy gesê.
Berkman het gedink dat hy hom by die vakbond se stryd vir die welstand van individue aansluit. Nie een van hulle het daarin geslaag nie. Teen middel November het Berkman 14 jaar tronkstraf begin uitdien. Carnegie het aan 'n vriend geskryf: 'Oh that Homestead blunder. Maar dit vervaag soos alle gebeure. "
Hy was verkeerd. Anargisme het verdwyn, maar die stryd om georganiseerde arbeid het eers begin.
Geskiedenis van nyweraar, kunspatroon en filantroop Henry Clay Frick
Henry Clay Frick en Andrew Carnegie was albei aggressiewe sakekompetisies. Dit was moontlik onvermydelik dat hul vennootskap nie kon bestaan ​​nie. Groot probleme tussen die twee mans het waarskynlik begin met die arbeidsstaking van 1892 by die Homestead Works van die Carnegie Steel Company. Alhoewel dit Andrew Carnegie se bedoeling was om die vakbonde in sy fabrieke uit te skakel (ondanks vroeëre geskrifte wat kollektiewe bedingings bevoordeel), was dit Henry Clay Frick wat die aksies geneem het wat die arbeidersbeweging dekades lank teruggesit het. Andrew Carnegie het sy bes gedoen om afstand te neem van die sterftes en geweld wat by Homestead plaasgevind het. Met die verloop van jare het die twee mans verdere geskille gehad, wat daartoe gelei het dat mnr. Frick in 1899 uit die onderneming bedank het.
Kort na die geweld by Homestead het 'n anargis, Alexander Berkmann, probeer om Henry Clay Frick in die kantoor van mnr. Frick in die sentrum van Pittsburgh te vermoor. Terwyl hy herstel het van hierdie aanval in sy East End -huis, is Clayton, mnr. Frick se vierde kind, Henry Clay Frick, Jr., kort na geboorte oorlede. Die openbare mening het onmiddellik na die geweld op Homestead teen Henry Clay Frick gekeer. Hy het egter openbare simpatie gekry ná die sluipmoordpoging en die dood van sy babaseun.
Henry Clay Frick het sy sakebelange in Pittsburgh, New York en ander stede voortgesit nadat hy die Carnegie Steel Company verlaat het. In 1900 stig hy die St. Clair Steel Company, met die grootste coke -werke ter wêreld in die voorstad Clairton in Pittsburgh. Hy het 'n groot rol gespeel in die stigting van die United States Steel Corporation, nadat Andrew Carnegie sy belange in die Carnegie Steel Company in 1901 verkoop het. verdieping William Penn Hotel, Union Arcade op 14 verdiepings (nou bekend as die Union Trust Building/Two Mellon Center), en die 19-verdieping Frick Annex (nou bekend as die Allegheny-gebou). Vroeër was hy nou betrokke by die bou van twee ander groot geboue in die sentrum van Pittsburgh: die Carnegie-gebou, die eerste "wolkekrabber" van staalraam en die oorspronklike Union Trust Company-gebou in die finansiële distrik van Fourth Avenue in Pittsburgh. Klik hier om meer te wete te kom oor die geboue wat deur Henry Clay Frick opgerig is klik hier om meer te wete te kom oor die twee kantoorgeboue waarmee Frick nou verwant was.
Henry Clay Frick, wat al sedert sy jeug belangstelling in kuns getoon het, het begin om kunswerke te versamel kort nadat hy sy eerste miljoen dollar gemaak het. Aan die begin van die twintigste eeu het hy 'n baie belangrike kunsversameling gehad. Hy het sterk oorweeg om 'n openbare museum te bou om sy kunswerke in die Frick Park van Pittsburgh te huisves. Daar word trouens gesê dat Beechwood Boulevard ontwerp is om 'n groot ingang van hierdie nuwe kunsmuseum te bied. Maar uiteindelik besluit hy om sy groot versameling kunswerke in 1905 saam met die gesin na New York te verskuif, ironies genoeg, om die roet van Pittsburgh se nywerhede te vermy! Klik hier om te sien hoe hierdie roet die buitemure van die Carnegie Institute -gebou in Pittsburgh beïnvloed het.
Hierdie kunsversameling vorm die kern van The Frick Collection. Die Frick Collection is gehuisves in die voormalige herehuis in New York, geleë in Seventieth Street en Fifth Avenue, wat mnr. Frick tussen 1913 en 1914 gebou het. By sy dood in Desember 1919 het mnr. Frick hierdie koshuis en die kunswerke nagelaat die stigting van 'n openbare galery met die doel om die studie van beeldende kunste aan te moedig en te ontwikkel. onderhewig aan bewoning deur mev Frick gedurende haar leeftyd. Henry Clay Frick se vrou, mev. Adelaide Childs Frick, is in 1931 oorlede. Die Frick Collection word in Desember 1935 vir die publiek geopen.
Hoewel die Frick -gesin in 1905 na New York verhuis het, het mnr. Frick sy sakebelange en filantropie in Pittsburgh voortgesit. In 1905 was $ 65 000 nog steeds nodig om die nuwe Allegheny -sterrewag te bou, hierdie nuwe gebou, twee kilometer noord van die oorspronklike Allegheny -sterrewag, was nodig vir die astronomiese navorsing om te ontsnap aan die lugbesoedeling in die middestad. Mnr. Frick het die sterrekundige dr. John A. Brashear belowe om die helfte van die bedrag te betaal, as dr.Brashear kan die ander helfte deur Ocober verseker. Dr Brashear het wel die res van die fondse ingesamel (en nog 'n bietjie meer), baie daarvan deur langafstand-korrespondensie, terwyl dr. En mev. Brashear in hul somer-toevlugsoord in Kanada was.
Dr Brashear het ook befondsing van die Henry Clay Frick Educational Commission gereël om gratis openbare toere deur die Allegheny-sterrewag verskeie aande per week gedurende die warmweermaande (April tot Oktober) voorsiening te maak. Hierdie befondsing het dekades lank voortgeduur. Hierdie befondsing het ook voorsiening gemaak vir vooraf geskeduleerde groepstoere, sowel as 'n jaarlikse Allegheny-sterrewag oop huis (gewoonlik op 'n Vrydagaand aan die einde van die somer of vroeë herfs, wanneer die maan naby die eerste kwartaal is) wanneer al drie die sterreteleskope was oop vir besigtiging deur die algemene publiek. Tydens normale toere kon slegs die 30-duim-ontdooi-teleskoop gesien word, sowel as die 13-duim Fitz-Clark-refraktor, en as die lug helder was die aand van 'n openbare toer, kon die publiek voorwerpe deur die Fitz-Clark Refractor. Nadat die Henry Clay Frick Educational Commission in 1993 saamgesmelt het met die Buhl Foundation om die Henry Clay Frick Educational Fund te word, het die Universiteit van Pittsburgh (wat die Allegheny Observatory besit) die befondsing van die openbare toere, groepstoere en jaarlikse oop huis oorgeneem.
Foto van Henry Clay Frick en sy dogter,Helen Clay Frick, uit 'n tuisfilm wat omstreeks 1918 gemaak is.
Helen Clay Frick was baie geïnteresseerd in fotodokumentasie van kunswerke in Amerika en Europa. Reeds in 1922 het sy fotograwe opdrag gegee om foto's van die kunswerke van baie museums te neem, vir die Frick Art Reference Library. Die Amerikaanse kommissie vir die beskerming en berging van artistieke en historiese dokumente in oorlogsgebiede, gebaseer op die Frick Art Reference Library tydens die Tweede Wêreldoorlog, het die foto's en indekse van die biblioteek gebruik om te verseker dat geallieerde bomwerpers nie met belangrike kunswerke kan slaan nie. Na die oorlog is die biblioteek se rekords gebruik om te help met die repatriasie van kuns.
Na die dood van Helen Clay Frick in 1984, bemaak sy haar geliefde gesinshuis in Pittsburgh, Clayton, om 'n huismuseum te word wat wys hoe mense geleef het tydens 'The Gilded Age'. Sy het reeds in 1969 The Frick Art Museum op die landgoed Clayton geskep om haar eie kunsversameling te huisves. Boonop het die oorspronklike Carriage House 'n Car and Carriage Museum geword wat antieke motors van die Frick -gesin en ander prominente Pittsburgh -gesinne wys. Die oorspronklike kinderspeelhuis is nou 'n besoekersentrum en die gesin Greenhouse, wat nog steeds gebruik word om vars blomme vir Clayton te verskaf, is ook oop vir die publiek. Gesamentlik staan ​​hierdie fasiliteite nou bekend as die Frick Art and Historical Center. Alhoewel daar 'n fooi is om deur Clayton te reis, kan alle ander geboue gratis deur die publiek besigtig word.
Klik hier om nuusartikels oor die geskil te lees
oor moontlike verskuiwing van die Frick Family Archives (1998 tot 2001).
Die veragtelike visioenêr wat een van die wêreld se grootste museums gebou het
Die ongedaan maak, 'n mini -reeks op HBO/Hotstar wat verlede Sondag sy eindstryd bereik het, is 'n interessante of uiteindelik onbevredigende eenheid met Nicole Kidman en Hugh Grant. Hierdie rubriek is nie 'n oorsig van die deugde en tekortkominge nie, maar dit is aanloklik om daaroor te skryf. Ek fokus eerder op 'n monument in New York wat gereeld besoek word deur die welgestelde afgetrede finansierder Franklin Reinhart, Kidman se skermvader gespeel deur die uitstekende Donald Sutherland.
Reinhart bring sy middae graag deur in die Frick Collection -gebou in die Upper East -kant van Manhattan, sit op 'n bank in een van die galerye en kyk na 'n opwindende doek deur die skilder JMW Turner Die hawe van Dieppe.
Die Frick -versameling, een van my gunsteling museums ter wêreld, is gebou deur Henry Clay Frick, wat op 2 Desember 1919 oorlede is. Nadat ek die geleentheid misgeloop het om oor hom te skryf tydens sy honderdjarige dood, het ek 'n slot van 101 jaar gekry deur Die ongedaan maak. Frick was een van die voorste nyweraars van die Amerikaanse Gilded Age, hoewel minder bekend as die twee Johns, Rockefeller en Morgan, en die twee Andrews, Carnegie en Mellon.
Toe hy sy loopbaan in die 1870's begin, was die VSA aan die begin van 'n massiewe spoorbou -oefening, wat baie yster en staal nodig gehad het, wat baie steenkool benodig het. Om yster doeltreffend te ruik, is steenkool omskep in koolstofryke coke in groot byekorf-oonde.
Entrepreneur en kunsliefhebber
Die gebied rondom Pittsburgh, wat die rykste steenkoolnaad in die VSA bevat, het die middelpunt geword van 'n massiewe mynbou- en kooksbedryf. Frick, wat in West Overton naby Pittsburgh grootgeword het, het die komende oplewing gesien en dit ten volle benut deur 'n vinnig groeiende byekorf -oondbedryf, voordat hy met Andrew Carnegie saamgespan het om 'n geïntegreerde staalonderneming te stig. Carnegie het die besluitneming grootliks oorgelaat aan die workaholic Frick, wat die grootste deel van die sukses van die Carnegie Steel Company kan erken.
In die vroeë dae, toe die jong Frick geld moes leen vir uitbreiding, is 'n leningsbeampte gestuur om te oordeel of hy 'n waardige aansoeker is. Nadat Frick die oonde van 3 uur tot dagbreek onder toesig gehou het voordat hy die dag sorgvuldig deurgegaan het, het die beampte 'n gloeiende aanbeveling geskryf met 'n enkele voorbehoud: 'Kan 'n bietjie te entoesiasties wees oor foto's, maar nie genoeg om seer te maak nie.'
Frick het nie veel opvoeding of 'n vriendekring wat van kuns gehou het nie, maar tog op 'n jong ouderdom belangstelling in skilderye gekry het. Hy het begin met die versameling van die modieuse, maar nadat hy die beste kuns in Europa tydens reise na die vasteland gesien het, het sy oog geleidelik kieskeurig geword. Dit was dekades toe die aristokrate in Europa 'n afname in fortuin beleef het, selfs toe Amerikaanse sakelui baie voorspoedig gegroei het, wat tot baie transkontinentale noodverkope van kunswerke gelei het.
Die hawe van Dieppe, JMWTurner. Krediet: Publieke domein, via Wikimedia Commons
Amerikaanse bedryfshoofde, wat na verwagting privaat versamelings sou bou, het die aankope oor die algemeen aan kundige adviseurs uitgekontrakteer. Frick was 'n uitsondering, het persoonlike keuses gemaak en buitengewoon goed gekies. Sy versameling, wat in 'n herehuis hang wat hoofsaaklik gebou is om dit te huisves, is besaai met 'n reeks pragtige skilderye van Ou Meesters soos Giovanni Bellini, Hans Holbein die Jongere en Diego Velázquez. Dit bevat drie pragtige doeke van Johannes Vermeer, 'n 17de -eeuse Nederlandse kunstenaar wie se delikate huishoudelike tonele twee eeue lank uit die guns geval het voordat dit geleidelik in Frick se tyd herontdek is.
Die eerste Vermeer Frick verkry, Meisie onderbreek by haar musiek, het 'n deel van die titel aan 'n memoir van Susanna Kaysen gegee, later aangepas as 'n gewilde Hollywood -film. Kaysen besoek die Frick twee keer in die loop van Meisie, onderbreek, en bied twee verskillende interpretasies van die Vermeer wat haar boei. By haar tweede besoek aan die einde van die boek identifiseer sy haar met die meisie in die doek wat reguit na die kyker kyk, en sien haar vasgevang soos sy self was, "uitkyk, op soek na iemand wat haar sou sien".
Ons word nie vertel wat Donald Sutherland se karakter boei met Turner nie Hawe by Dieppe, maar dit blyk iets diep persoonliks te wees, soos Kaysen se reaksie. Sulke diepgaande verbindings is een van die dinge wat groot museums veroorsaak. Terwyl Frick sy verkrygings in die vroeë twintigste eeu uitgebrei het, het hy homself as 'n vorm van staatsdiens beskou. Sy huis in New York is ontwerp om die versameling te huisves en was bedoel as 'n openbare galery wat, in die woorde van sy testament, die studie van beeldende kunste sou aanmoedig en ontwikkel en die algemene kennis van verwante onderwerpe onder die algemene bevordering van . "
Hy het 'n kontantbedrag van $ 15 miljoen dollar bygevoeg om te sorg vir die onderhoud en funksionering van die museum. Die galerye het nog nooit 'n geografiese of chronologiese formaat gevolg soos die meeste museums nie, maar behou die gevoel van 'n privaat vergadering, en gee 'n blik op Frick se verstand en oog.
Ek het die biografie van 'n grootliks selfgemaakte man uiteengesit, 'n skerpsinnige, ambisieuse, hardwerkende, visioenêre, 'n persoon wat die grootste deel van sy fortuin aan openbare instellings nagelaat het, en een van die beste museums in New York geskep het danksy sy ongeëwenaarde oog vir kuns. Die verhaal wat nog te vertel is, is van die veragtelikste van die rowerbaronne, 'n geweldenaarlike nyweraar wat skynbaar slegs minagting gehad het vir diegene wat met min beloning geswoeg het.
Meisie onderbreek by haar musiek, Johannes Vermeer. Krediet: Publieke domein, via Wikimedia Commons
Frick het die skurk se rol in twee historiese skandale gespeel. Die eerste was sy inisiatief om 'n voormalige openbare reservoir en dam in Pennsylvania te omskep in 'n luukse oord genaamd die South Fork Fishing and Hunting Club. Die dam se hoogte is verlaag tydens die omskakeling om 'n pad daaroor te bou, en 'n aantal veiligheidsmaatreëls is onbehoorlik toegepas. In Mei 1889 het aanhoudende reën die dam laat bars, wat die stroom van Johnstown oorstroom en 2 200 mense verdrink het.
'N Ondersoek deur die American Society of Civil Engineers het tot die gevolgtrekking gekom dat die dam selfs sonder die wysigings sou misluk. Nie Frick of 'n lid van die South Fork Fishing and Hunting Club het 'n dag in die tronk deurgebring of 'n sent skadevergoeding betaal aan diegene wat familielede en eiendom verloor het nie. Die tragedie het daartoe gelei dat die konsep van streng aanspreeklikheid uiteindelik in die Amerikaanse reg aanvaar is.
Frick was gekant teen kollektiewe bedinging en gebruik elke instrument op sy bevel om te verhoed dat werkers in die kooksbedryf vakbond verenig. Arbeid in staalwerke was meer georganiseerd, maar Frick het vakbonde onderbreek in fabrieke wat hy bestuur het. Dit het in 1892 gelei tot 'n seminale konfrontasie in die geskiedenis van Amerikaanse arbeid tussen die Amalgamated Association of Iron and Steel Workers en die Carnegie Steel Company, waartydens Andrew Carnegie die skynheilige timmerman van Frick se wrede walrus gespeel het.
Om die eise van die vakbond vir 'n verhoging teen te werk, het Frick gedreig om lone te verlaag in 'n tyd toe staalpryse hoog was. Met geen ooreenkoms nie, sluit hy die werkers, wat pikke buite die Homestead Steel Works opgestel het, uit.
Frick het 'n leër van stakingbrekers aangestel, wat die township Homestead in 'n oorlogsgebied verander het. Minstens tien mense sterf in die gevegte, die meeste van hulle staalwerkers. Krygswet is verklaar en die aanleg hervat die bedrywighede met stakers wat steeds in die fasiliteit kamp opgeslaan het. Toe besluit 'n gewelddadige Russiese ver-links-aktivis met die naam Alexander Berkman, sonder enige verbinding met die werkers, om Henry Clay Frick te vermoor. Hy kry toegang tot Frick se kantoor, skiet hom twee keer op kort afstand en steek hom drie keer in die geveg wat daarop volg. Frick het oorleef, narkose geweier terwyl die dokter koeëls in sy liggaam verwyder het, en het onmiddellik teruggekeer werk toe. Openbare simpatie vir die stakers het in duie gestort, en die AA -vakbond het agteruitgegaan.
Daar is 'n algemene opvatting dat kuns 'n morele waarde of doel het, wat daarop dui dat diegene wat die sensitiefste is vir musiek, dans en skilderkuns meer verantwoordelike burgers sal wees. Ons het bewyse dat vroeë blootstelling aan 'n verskeidenheid kunste groter verdraagsaamheid en kritiese denke by kinders veroorsaak, maar voorbeelde soos dié van Henry Clay Frick waarsku ons om hierdie aannames nie te ver te neem nie.
As ons kuns enigsins waardeer, moet dit grotendeels op sy eie terme plaasvind eerder as 'n instrument van moraliteit of politiek.
Die geskiedenis van die Frick Company
Van die oorlewende ondernemings is Frick Co. die oudste. (Vir historiese doeleindes sal ons alle plaaslike besighede individueel behandel, ongeag die samesmelting van die afgelope dekade). In Oktober 1852 verskyn 'n advertensie van G. & amp; J. D. Frick in die "Village Record" van Waynesboro, wat daarop gemik was om "hul vriende en die publiek in die algemeen in kennis te stel dat hulle 'n nuwe masjienwinkel geopen het." Terwyl die winkel net oor die Maryland -lyn geleë was, het die advertensie voorgestel dat bestellings gestuur word na Waynesboro, Franklin County, Pa. Of Ringgold, Washington County, Md.
Toe George Frick in 1826 gebore word, is koring nog met 'n wieg geoes (waarmee 'n man ongeveer twee hektaar per dag kon sny) en met 'n klei gedors (waarmee hy agt skepels graan in tien uur kon uitslaan), 'n prosedure wat in duisende jare baie min verander het.
In die Cumberland -vallei, waar waterkrag beskikbaar was, het klein nywerhede grootgeword. Hulle deel aan die Industriële Revolusie was om die landbougemeenskap te bedien deur masjinerie te voorsien om die behoeftes van die uur te verminder. Hulle het meganiese graan- en meelmolens, saagmeulens, papiermeulens, ens.
Namate die woude afgekap is, het die water egter vinniger weggeloop en die krag daarvan was minder betroubaar. Dit was om die groeiende behoefte aan krag te vervul wat die mense in ons omgewing die geleentheid gebied het om hul vindingrykheid en meganiese vermoë uit te druk, op hierdie manier en om die tyd en arbeid wat nodig is om graan te oes en te verwerk, verder te verminder.
Peter Geiser het 'n dorsmasjien gepatenteer en van 1857 tot 1865 vervaardig George Frick hierdie masjien met verbeterings wat Geiser gepatenteer het. Gedurende hierdie tydperk het Frick 'n draagbare ketel en stoomenjin ontwikkel en gepatenteer.
George se besigheid het gegroei en in 1860 verhuis hy na 'n winkel met twee verdiepings van 100 by 50 voet in Broadstraat tussen Main en Second Street in Waynesboro. (Waar F & ampM Bank nou staan)
Tydens die Gettysburg -veldtog het die Konfederate, wie se gebrek aan skoenleer baie ernstig was, Waynesboro vir 'n paar dae beset. Hulle het al die leerbandjies uit die Frick -winkel geneem, wat 'n maand lank gesluit was.
Na die oorlog is 'n nuwe aanleg oorkant die straat opgerig. Dit het 'n gietery, patroonafdeling, ketelwinkel, smeedwinkel en masjienwinkel ingesluit.
Die Geiser Mfg. Co is gestig uit die ou firma Geiser, Price & amp. En het die voormalige Frick -winkels in 1869 beset. Dit het gegroei tot een van Waynesboro se grootste nywerhede. Op 'n tyd het dit 1250 werknemers gehad. Hulle vervaardig 'n algemene reeks landboumasjinerie.
In 1912 is die Geiser Mfg. Co deur die Emerson Brantingham Co. aangekoop. Dit word etlike jare in dieselfde lyn voortgesit. Later het die organisasiebestuur van Brantingham besluit om die operasie te beëindig. Die meeste geboue en masjinerie is stukmaal verkoop. Een groot gebou het leeg gebly. In 1938 het dit aan die brand geslaan en tot op die grond afgebrand. Die Emerson Brantingham Co het sy besigheid gestaak.
Frick Co. is in die laaste deel van 1872 gestig as 'n 'mede-vennootskap of vereniging'. Die hoofstad van die Vereniging was $ 35,000, wat in 1879 tot $ 125,000 verhoog is. Gedurende die middel sewentigerjare het hulle begin met die bou van draagbare saagmeulens.
Die voltooiing van die Western Maryland- en Mont Alto -spoorlyn het die skeepsfasiliteite aansienlik verhoog. In 1881 bou Frick Co 'n nuwe winkel in die westelike deel van die stad langs die spoorlyne. Die nuwe aanleg was vir die tyd so omvangryk en modern dat die Scientific American 'n hoofartikel daaroor gedruk het.
In 1882 is hul eerste koelmasjinerie vervaardig. In hierdie dekade is die stoomtrek -enjin gebou. Die enjin kan die dorsmasjien sleep en dit bestuur. 'N Groot nuwe era in kragboerdery het ontstaan.
In 1885 is die vennootskap ontbind en Frick Co het 'n Pennsylvania -onderneming gehuur met 'n kapitaal van een miljoen dollar, waarvan $ 900,000 inbetaal is.
Sedertdien het die aanleg 'n oppervlakte van 26 hektaar beslaan en ongeveer 1000 mense in diens. Sy laaste balansstaat voor sy inlywing in General Water Works (wat nou in besit is van die International Utilities Corp.) toon 'n kapitaal van $ 9,000,000 en 'n netto waarde van 15 miljoen dollar.
Henry Clay Frick: Bloedverdrag
Onder die groot lotgevalle van Pittsburgh se Goue Eeu (1870–1910) staan ​​dié van Henry Clay Frick derde, slegs deur Andrew Carnegie en die Mellons. Maar die buitengewone aspek van die Frick fortuin was nie die grootte daarvan nie. Carnegie, Heinz, Mellon en Westinghouse was almal entrepreneurs wat uiteindelike beheer uitoefen in hul bedrywighede.
Frick het as 'n entrepreneur begin, maar sy fortuin is grootliks verdien as 'n bestuurder en uitvoerende hoof. Hy is waarskynlik die beste uitvoerende hoof wat hierdie stad nog ongetwyfeld gesien het, dat hy die bes betaal was.
Henry Clay Frick is gebore op 19 Desember 1849 in West Overton, noord van Connellsville, en is vernoem na Henry Clay, die voormalige speaker van die Huis van Verteenwoordigers, bekend as "The Great Compromiser". Sy ma, Elizabeth Overholt Frick, was een van die agt kinders van Abraham en Maria Overholt, hulle was Mennoniete. Abraham het, benewens uitgebreide eiendomsbesit, twee distilleerderye besit. Die een was in Overton, waar hy ook die dorpie met een straat besit het, en die ander een was 'n groot kompleks aan die oewer van die Youghiogheny by Broad Ford. Frick se pa, John, werk as hand by die Overholt-distilleerdery en krap later 'n bykans bestaan ​​as boer uit. Die vormende invloede op jong Clay, soos hy genoem is, kom byna uitsluitlik van die Overholt -kant af. In Clay se oë was oupa Overholt 'n ryk en magnetiese figuur.
Die Overholts was nog nooit tevrede met die huwelik van hul dogter met die ongelukkige John Frick nie, en het min gehelp om die sukkelende Frick -gesin te help. Klei het Abraham Overholt ontsteld en nageboots. Hy het vir sy suster Maria gesê: "O, ek sal eendag $ 200,000 werd wees." Daardie dag sou gouer kom as wat hy kon besef.
Hy begin sy loopbaan in 1863, op 14 -jarige ouderdom, by die winkel van sy oom Christian Overholt in Wes -Overton. Twee jaar later verhuis hy na Mount Pleasant en sit sy loopbaan vir sy oom Martin Overholt voort. Hy het sporadiese kollege -opleiding aan die nabygeleë Westmoreland College gehad, en by Otterbein in Ohio was dit baie dun vernis.
Gedurende hierdie vyfjarige vakleerlingskap het hy die eienskappe begin openbaar wat van hom 'n belangrike nyweraar sou maak. Abraham Overholt was 'n onberispelike kleedkamer, en binne sy beperkte vermoë het die jong klei sy kleredrag aangeneem. Hy het die klante in sy winkels beïndruk met sy presiese kleredrag en maniere, nie met die natuurlike skerts van 'n verkoopsman nie. Op 19 het hy by sy neef, Abraham Tintsman, by die Broad Ford -distilleerdery gaan werk - nog steeds binne die Overholt -baan. Hy het vinnig die vaardighede van boekhouding onder die knie gekry. Die boeke is presies gehou, sy handskrif was amper artistiek. Hy was gefassineer deur die geldsirkulasiestelsel van in- en uitvloei. Groeiende selfvertroue het eendag skerp geword toe sy oupa Overholt besoek het: "Oupa, sal u my nie so gou moontlik vertel wat my aandeel in u boedel sou wees nie?" vra hy. 'As ek dit [nou] gehad het, kon ek soveel meer daaruit put as wat u is.' Hy kry gou sy antwoord.Abraham sterf in 1870 en laat 10 persent, of $ 40 000 ($ 800 000 in vandag se geld), oor aan Frick se ma. Klei se direkte aandeel: nul.
Onder die golwende gewasse rondom Connellsville lê die rykste aar metallurgiese steenkool in die land - die gelyknamige Connellsville -naat. Frick op 21 het die sakevernuf, die familieverbintenisse en die belangrikste, die gewelfde ambisie om sy oorweldigende oes tot ontsaglike sukses te behaal. Hy beweeg vinnig.
Coke het geleidelik houtskool en antrasiet steenkool vervang as die voorkeurbrandstof vir smeltyster. Coke is in die 60 myl lange Connellsville-steenkoolvelde geproduseer deur middel van byekorfoonde. Hulle was 12 voet in deursnee en sewe voet hoog. Steenkool is 48 uur lank in 'n luglose kamer gevuur. Swael, fosfor en ander onsuiwerhede is afgebrand en byna suiwer koolstof gelaat. Met die groeiende ystervervaardiging in die nabygeleë Pittsburgh, 'n onuitputlike voorraad grondstof en relatief lae kapitaalkoste, bied die bereiding van cokes 'n onweerstaanbare geleentheid.
In 1871 het Frick $ 75 000 geleen teen sy ma se deel van haar vader se boedel. Hy het sake gedoen met sy neefs, J.S.R. Overholt en Abraham Tintsman, en die onderneming het gou bekend geword as Frick & amp Company.
1871 tot 1881 was jare van waansinnige aktiwiteit. By die bekendstelling van die firma het Frick 'n lening van $ 10 000 gevra by 'n medewerker van Abraham Overholt¸, die formidabele regter Thomas Mellon. Frick het 'n sterk hefboomfinansiering, en die lening is meer ondersteun deur die karakter van Frick as deur harde bates. Die jong man se kleredrag, houding en intensiteit het die regter oortuig. Met sy oondprojek wat net die helfte voltooi is, het Frick nog 'n lening gevra om die kapasiteit te verhoog. Die leningsbeampte by die bank het hom van die hand gewys, maar die regter het ingegryp en sy eie mynmaat, James B. Corey, na Connellsville gestuur vir 'n inspeksie. Corey was behoorlik beïndruk en het aan die regter teruggegee: 'Gee hom die geld. Land se goeie, oonde, goed geboude bestuurder die hele dag, hou boekaande. Miskien 'n bietjie te entoesiasties oor foto's, maar nie genoeg om seer te maak nie, ken sy besigheid tot op die grond. "
Die besigheid was goed, maar in 1873 het 'n finansiële paniek die Amerikaanse ekonomie in 'n stert laat draai. Frick het die storm skaars verduur. Sy skedule gee 'n idee van sy voortbestaan. Om 03:00 het hy sy coke -oonde dopgehou en later besorgde eiendomme gaan ondersoek. Teen 10:00 was hy in Pittsburgh besig om coke -bestellings te vra, en daarna terug na Connellsville om die boeke te doen en te slaap.
Tintsman, op pad na bankrotskap, het sy aandele aan Frick terugverkoop. Tintsman was ook op die punt om die toevoerspoor wat hy besit te sluit, met moontlike rampspoedige gevolge vir Frick. So het Frick 'n spoorwegoplossing opgetower om 'n spoorwegprobleem op te los. Hy het kontrole -opsies teen moeilike pryse afgerond en die spoorlyn dan aan die B & ampO verkoop, en hulle oortuig dat dit 'n groot geldmaker sou wees as die normale kooksaktiwiteit hervat word. Die ooreenkoms is afgehandel, maar Frick kan sy cola op die mark kry, en vir sy pogings vra hy en ontvang 'n kommissie van $ 50,000. Harde druk het sy ander vennote hul aandele aan Frick terugverkoop. Hy het met sy kommissiegeld betaal, en teen 1875 het hy Frick & Company heeltemal besit. Geleenthede om eiendomme in nood te koop, het steeds na hom toe gekom, en Frick het bly koop. Hy vermy oormatige hefboomwerking deur twee nuwe vennote in te bring. Hy het dikwels sy geluk gedruk, maar nooit tot op die rand nie, en teen 1878 het hy 1000 oonde gehad wat 9000 ton, of 100 motorvragte, coke per dag vervaardig. Hy was nog nie 30 nie, hy was 'n miljoenêr en het die titel "coke king" verdien.
Frick verdiep sy bande met die Mellons deur sy vriendskap met A.W. Mellon. In 1880, toe A.W. was 25 (ses jaar jonger as Frick), het die regter hom die volle eienaarskap en beheer oor T. Mellon & Sons gegee. Van daardie dag af was sy woord wet. Die regter het nooit 'n enkele aksie bevraagteken nie, dit was 'n briljante oproep. A.W. Mellon se finansiële genie sou hom tot onberekenbare rykdom en nasionale roem dryf, maar Frick was die dominante persoonlikheid in hul lewenslange vriendskap. Vir Frick was Mellon altyd 'Andy'. Vir A.W. was sy vriend altyd "Mr. Friek. " In 1880 nooi Frick A.W. op 'n reis van vier persone na Europa. Sy bedoeling was tweeledig. Die reis het sy verhouding met Pittsburgh se belangrikste, indien nie die grootste, bankier bevestig. Mellon se geld was altyd 'n bietjie groener as die kompetisie. Saam met hulle was Connellsville -coke -operateur A.A. Hutchinson, en voordat die reis eindig, het Hutchinson, betower deur die sjarme van Europa, ingestem om aan Frick uit te verkoop.
A.W. 'n ander belangrike diens vir Frick verrig. Hy stel Frick aan sy toekomstige vrou voor. Of meer presies, hy het probeer en misluk. By 'n onthaal in Junie 1881 saam met Mellon, het Frick navraag gedoen oor 'n lang, skraal vrou met blou oë en 'n sagte glimlag. Mellon het haar geweet sy was Adelaide Childs, die dogter van Asa P. Childs, die onlangs oorlede skoenvervaardiger en verskaffer van Frick se Broad Ford -ondernemingswinkel. Frick het vir Mellon 'n inleiding gevra. Buigend na die etiket van die dag, het Mellon vertrek op soek na 'n ouer gas om behoorlik diens te doen. Dit het 'n rukkie geneem. Intussen het die aggressiewe Frick, hygend en stapend soos 'n bul in 'n weiding, reguit na Miss Childs gegaan en self die plig uitgevoer. Mellon was waarskynlik verlig.
Ongetwyfeld was 1881 die noodlottigste jaar in Frick se lewe. Hy en Adelaide is op 15 Desember getroud en op wittebrood in New York. Daar ontmoet hy Andrew Carnegie vir die eerste keer. Carnegie en sy kragtige ma, Margaret, het 'n middagete vir die pasgetroudes aangebied. By hierdie middagete is 'n tweede verloofing gevier. Hierdie keer verkoop Frick vir Carnegie wat 'n beherende belang in H.C. Frick. Spoel met die gloed van die oomblik, verklaar Carnegie: "Dit sal 'n wonderlike ding vir meneer Frick wees." Ietwat agterdogtig oor die hardnekkige Frick, het Margaret Carnegie, in haar dik Skotse brogue, gevra: "Dit is 'n baie goeie ding vir meneer Freek, maar Andra, wat sal die wins wees as ons dit kry?" Daarna het Adelaide Frick 'n pragtige ruiker van Carnegie ontvang. Frick het haar aangemoedig om vir hom 'n briefie te skryf. Die brief is nooit gestuur nie Frick het die blomme gestuur.
Motiverings aan beide kante word ondersoek. Die Carnegie -belangstellings het groot hoeveelhede coke by beide die Lucy -oonde en die Edgar Thomson -werke (ET) verbruik, en hulle het ook self coke geproduseer. By ET het hulle die goedkoopste spoorfabriek ter wêreld gehad. Dieselfde kan nie gesê word oor hul coke -bedrywighede nie. Dit was algemeen bekend dat die 'coke king' 'n goedkoop produsent was, sowel as die mees kundige en dominante persoon in die onderneming. Deur sy broer, Tom, en sy jare lange vennoot, Henry Phipps, aan te dring, het Carnegie tot die gevolgtrekking gekom dat hy 'n geïntegreerde produsent moet wees om sy visie as die 'koning van staal' te vervul, dit wil sê sy eie grondstowwe moet beheer. Frick se motiewe om sy stygende ster aan Carnegie te koppel, is minder duidelik. Van 1882 tot 1888 was Frick se eienaarskap van H.C. Frick Coke taan toe Carnegie s'n tot 73,5 persent groei. En vanaf 1883 was Frick 'n werknemer. Drie denkrigtings het Frick blykbaar in Carnegie se wentelbaan gedryf en die onafhanklikheid wat sy aard vereis het, agtergelaat.
Eerstens was dit by Frick nie net geld nie. Met Carnegie was dit eenvoudig: verdien geld en gee dit dan weg. Albei hierdie pogings is geïnspireer deur genie. Met Frick was daar groter kommer - familie, vriende en kuns. Die onstuimige Carnegie was in sy hart 'n alleenloper. Tweedens het Frick Carnegie se visie van 'n geïntegreerde staalbedryf gedeel. Daar sou uiteindelik geen coke king wees nie, slegs 'n staalkoning: Carnegie. Laastens, en miskien die belangrikste, was Frick uiters vertroue in sy vermoë om 'n groot onderneming te bestuur. Alhoewel Carnegie die 'slimste man in die kamer' was, was hy nooit 'n praktiese bestuurder nie. Frick het geweet dat hy onontbeerlik sou wees voordat Carnegie dit sou doen. Frick se verhouding met die man wat uiteindelik sy lot sou beheer, was van die begin af omstrede. Die Connellsville -naat het slegs 150 vierkante myl beslaan. Geleenthede was beperk en pryse het gestyg. Frick beweeg moedig om die dominante posisie van die H.C. Frick Company. In 1883, toe Carnegie teen 'n Frick -steenkoolverkryging gekant was, was Frick kenmerkend stomp. 'Ek is vry om te sê, ek hou nie van die toon van u brief nie ... Wat die betrokke eiendomme betref, sal ek van u moet verskil en ek dink die toekoms sal my uitstaan.' Carnegie gaan terug.
Die steenkoolvelde het 'n lang geskiedenis van arbeidsgeweld, en vroeg in sy loopbaan het Frick stakingsbrekers en privaat polisie gebruik om vakbondaktiwiteite te onderdruk. Tot die einde van sy lewe was elke vesel van Frick anti-unie. In 1887 het H.C. Frick Coke Company en die Syndicate of Coke Operators was vasbeslote om die stakende mynwerkers te onderdruk soos in die verlede, maar dit was nie die geval nie. Vroeg in 1886 publiseer Carnegie sy "Triomfantelike demokrasie", en daarin ondersteun hy die reg van werkende manne om te organiseer. Om sy beeld as 'n verligte kapitalis te versterk en miskien sy oonde aan die gang te hou, het hy Frick gedwing om te kapituleer. Miskien het Carnegie Frick as 'n bedreiging beskou en vasbeslote om hom met 'n pen of twee af te haal. In elk geval het Frick vinnig gereageer, bedank en na Europa gegaan. Carnegie het hom gesmeek om terug te keer, en kort voor lank het hy dit gedoen. Frick het 'n streep in die sand getrek, en Carnegie durf dit 'n geruime tyd nie oorsteek nie. Benewens sy gespanne verhouding met Carnegie, het Frick nog twee tragedies beleef. In 1891 sterf sy 6-jarige dogter Martha as gevolg van 'n klein speldjie wat sy op tweejarige ouderdom ingeneem het. Adelaide en Frick blameer hulself, en die herinnering aan Martha spook hulle die res van hul lewe.
Frick het homself (ten minste in die openbaar) nie die skuld gegee vir die Johnstown -vloed nie, hoewel Frick duidelik die eerste in die ry was. In 1878 koop Frick saam met 'n tonnelkontrakteur, Benjamin Ruff, 'n verlate reservoir 70 myl noordoos van Pittsburgh. Hulle het 14 ander lede aangevra vir die eksklusiewe South Fork Fishing and Hunting Club. Frick was die grootste aandeelhouer en lid van die uitvoerende komitee. Op 31 Mei 1889 het 'n klaarblyklik onvoldoende dam meegegee en 20 miljoen ton water - op sommige plekke 70 voet hoog - in Johnstown gestuur en 2000 mense het hul lewens verloor. Dit bly steeds onder die top vyf "natuur" -rampe in die Amerikaanse geskiedenis. Frick is egter nie alleen in sy skuld nie. Die elite van Pittsburgh het ongetwyfeld die skuld gehad. U kan u slegs in hierdie 'goue era van die eiser se bar' voorstel watter burgerlike en kriminele aanspreeklikhede opgelê kon word. Vir beter of slegter, dit was 'n ander ouderdom, gepas beskryf in F. Scott Fitzgerald se roman, 'The Great Gatsby', 'n generasie later: 'Hulle was sorgelose mense ... hulle het dinge en wesens stukkend geslaan en dan teruggetrek in hul geld of hul groot sorgeloosheid ... en laat ander mense dan die gemors opruim. "
Tom Carnegie sterf vroeg in 1886. Ten spyte van 'n drankprobleem, dien hy as Andrew Carnegie se regterhand by Carnegie Brothers. Net so belangrik was hy die smeermiddel wat enige kontak van metaal tot metaal tussen sy broer en Frick skei. Henry Phipps het voorsitter geword, maar was 'n huiwerige uitvoerende hoof en het geleidelik belangrike besluite aan Frick uitgestel. Toe Frick in Junie 1886 bedank, het Carnegie en Phipps platgevat. Ondanks Frick se stekelrige persoonlikheid, het Carnegie geweet dat hy onontbeerlik was vir die bestuur van H.C. Frick, en as leier van die Connellsville Coke Syndicate. Verder het Carnegie gevoel dat Frick onontbeerlik word vir die ontluikende Carnegie -staalbelange. Frick was die enigste man wat op die tier kon ry. Na 'n Europese onderbreking van vyf maande, was Frick in November weer aan die werk.
Phipps het meer en meer staalverantwoordelikhede op die gewillige skouers van Frick oorgedra en Carnegie bepleit dat die opkomende ster sy plek moet inneem. In 1889 word Frick voorsitter van Carnegie Brothers. Hierdie keer speel hy 'n sterker hand, en hy laat Carnegie dit gou weet: 'Ek kan nie foutopsporing verduur nie en ek moet voel dat ek die volle vertroue het in die krag wat my geplaas het waar ek is ... ek weet ek kan dit regkry beide Carnegie Brothers en Frick Coke suksesvol. " Carnegie was versoenend: 'Nou wil ek net weet hoe u u hand kan versterk.'
Frick het nie net doeltreffendheid en wins uit coke en staal uitgedruk nie, maar ook strategies. Toe 'n begin-ET-mededinger sukkel, gebruik Frick buitensporige pryse om 'n verkoop aan Carnegie te dwing teen 'n winskopie van $ 1 miljoen se langtermyn-effekte. Die ooreenkoms was 'n tuisloop, en Carnegie was verheug. Hy was so vol vertroue in die vermoëns van Frick dat hy uiteindelik Carnegie Brothers (ET) en Carnegie Phipps (Homestead) in Junie 1892 saamgesmelt het in die nuutgenoemde Carnegie Steel -onderneming.
In 1886 het Frick voorgestel dat hy 'n aansienlike deel van sy H.C. Frick eienaarskap aan Carnegie vir aandele in Carnegie Brothers. Carnegie het Frick daarteen aangeraai en die versoek van die hand gewys. Later dieselfde jaar, nadat Frick teruggekeer het van sy Europese "sabbatical", het Carnegie van plan verander en Frick -aandele ter waarde van $ 184,000 toegestaan. Verdere toekennings is toegeken in 1888, 1890 en 1891, en uiteindelik, in 1892, toe Frick voorsitter van Carnegie Steel geword het, het sy eienaarskap gestyg tot 11 persent - gelykstaande aan dié van Carnegie se jare lange vennoot, Henry Phipps.
Frick se naam sal vir altyd gekoppel wees aan die berugte staking van Homestead in die somer van 1892. Baie van hierdie teenstrydighede is welverdiend, sommige is nie. Arbeidsgeweld in die steenkoolvelde was bloot 'n manier van lewe. Steenkoolmynbou is 'n vuil, gevaarlike en, in daardie dae, laagbetaalde werk. Vakbonde was swak tot onbestaande en sou eers in die dertigerjare 'n lewensvatbare teengewig teenoor kapitaal wees. Arbeidspraktyke in die steenkoolland het 'n bekende patroon gehad. Besigheidsomstandighede het versleg, lone is gesny en mynwerkers toegeslaan, plaasvervangers aangestel, geweld het ontstaan ​​en privaat polisie of die staatsmilisie sou die onrus onderdruk. As die hoof van H.C. Frick en die de facto leier van die bedryf, was Frick teen die kern. Die een uitsondering was 1887, toe Carnegie se arbeidsposisie die mat onder Frick uitgetrek het. Toe die mynwerkers weer in 1891 toeslaan, was dit die ergste arbeidsopstand in die geskiedenis van die H.C. Frick Company. Hierdie keer het Carnegie nie ingemeng nie, en Frick het die staking verbreek. Van die 25 000 mense wat gestaak het, is 43 gewond en 11 is dood. In verskeie statistieke was die staking gewelddadiger as Homestead.
Toe die Carnegie-belange die Homestead-werke van 'n onderkapitalisasie-mededinger koop, erf hulle 'n vakbond, The Amalgamated Association of Iron and Steel Workers. Frick het slegs een doelwit in die hantering van die arbeidsituasie by Homestead in 1892. Daar was geen onderhandeling nie, daar was slegs 'n voorskrif. Hy wou die vakbond verbreek.
Gebeure het vinnig agtereenvolgens verloop. Op 1 Julie het hy die vakbond se arbeidsmag uitgesluit. Op 6 Julie blaas hy 300 gewapende Pinkertons teen die Monongahelarivier op, oënskynlik om die fabriek te bewaak, maar in werklikheid om die veilige deurgang van vervangingswerkers - skurwe te vergemaklik. Die hele hel het losgebars. Die Pinkertons is weerlê, en beide wagte en stakers is dood. Hierdie traumatiese gebeure is in banieropskrifte in die VSA en Europa uitgeroep. Frick speel die swaar. Carnegie het in Junie na Europa gegaan (presies waar Frick hom wou hê) en het eers vroeg in 1893 teruggekeer. Privaat ondersteun Carnegie Frick ten spyt, ondanks sy houding oor diepe gevoelens vir die werkende man. Die implikasie was dat as hy, Carnegie, ter plaatse was, dinge in 'n vriendskaplike afhandeling sou wees. Elke regverdige afweging van die feite rondom Homestead lei tot die gevolgtrekking dat Frick baie eerbiediger as Carnegie opgetree het. Laasgenoemde het nie 'n hoë balk gehys nie. Op 12 Julie het 8 000 troepe van die National Guard die aanleg beveilig. Vervangingswerkers het ingestroom, en teen November was die staking verby. Charles Schwab is van ET verplaas, en teen 1900 was Homestead die grootste van die Carnegie -meulens en die grootste staalfabriek ter wêreld, met 'n jaarlikse produksie van meer as 2 miljoen ton staal.
Een van die vreemdste voorvalle in die Amerikaanse arbeids- en nywerheidsgeskiedenis het op Saterdag 23 Julie 1892 plaasgevind toe 'n Russiese anargis, Alexander Berkman, probeer het om Frick te vermoor. Terwyl Frick met John Leishman, vise -president van Carnegie, beraadslaag het, het Berkman by die kantoor ingebars en 'n koeël afgevuur wat deur Frick se nek getrek het en in die middel van sy rug gebly het. Leishman het Berkman gegryp, wat toe met 'n tweede skoot afgekom het, en hierdie keer sy tuiste in Frick se nek gevind. Berkman se derde skoot het sy slagoffer gemis. Frick herstel toe en gryp Berkman. Die twee draai saam met Leishman in 'n makabere dans om die kantoor. Frick, wat aan bloedverlies gely het, het die ander op die vloer getrek. 'N Timmerman kom toe die kamer binne en begin Berkman met 'n hamer oor die kop slaan. Berkman was 'n effense man, nie groter as Frick nie. Tog, ondanks drie-teen-een, en terwyl hy op die kop geslaan is, het Berkman dit reggekry om 'n stiletto uit sy sak te haal en dit in Frick se rug, heup, regterkant en linkerbeen te dryf.
Die polisie het uiteindelik opgedaag, en Berkman was gedemp. Maar hy was nie klaar nie. Hy kou iets - en dit was nie die spearmint van Wrigley nie. In sy mond was 'n kapsule volmink kwik, voldoende sterk om die hele gebou uitmekaar te blaas. Ondanks twee koeëls en vier steekwonde het Frick sy bewussyn behou. Toe 'n dokter opdaag en vir Frick 'n narkose begin gee, het hy geweier, en hy het die dokter verkieslik na die twee ingeboude koeëls gelei. Hy glimlag bedaard en sê: 'Moenie te erg wees nie, dokter, want ek moet Maandag by die kantoor wees.' Dit het die dokter twee uur geneem om die twee koeëls op te spoor en uit te haal, en toe keer Frick terug na sy werk waar hy opgehou het. Hy het 'n uur of wat daarby gebly, asof hy net ingesluimer het en 'n slegte droom gehad het. Ernest Hemingway het 'n frase vir hierdie soort moed - 'genade onder druk'. En Frick word wêreldwyd geprys vir sy bomenslike optrede. Sonder enige skuld het die Amalgamated baie van sy openbare steun verloor. Berkman se koeël het nooit Frick se hart gevind nie, maar dit het wel die hart van die Homestead -staking binnegedring.
Die Carnegie/Frick -nederlaag van arbeid by Homestead het die weg gebaan vir 'n skouspelagtige winsgroei, van minder as $ 2 miljoen in 1893 tot byna $ 40 miljoen in 1900. Die reputasie van albei mans is beskadig deur die staking - meer as Carnegie as dié van Frick. Aangesien die sukses van die onderneming en die grootte van die Carnegie -fortuin in gelyke mate gevorder het, was Carnegie van mening. Hy herken en waardeer Frick se uitsonderlike vermoëns, maar hy was kwaad vir Frick se groeiende reputasie en die mag wat hy so gewillig aan die Carnegie -voorsitter gedelegeer het.
Gedurende 1893 en 1894 het Carnegie sy inmenging in Frick se bestuur van staal- en cokesondernemings verhoog.Toe Frick 'n gedeelte van Henry Oliver se Mesabi -ertseienskappe wou koop, het Carnegie daarteen gekant: 'Oliver's ertskoop is net soos hy - niks daarin nie ...' Frick het in elk geval vorentoe gegaan en uiteindelik hul ertsbesit uitgebrei met huurkontrakte van John D. Rockefeller . Meerjarige geweld in die steenkoolvelde het weer opgevlam, wat gelei het tot die moord op J.H. Paddock, die hoofingenieur van die coke -onderneming. Carnegie, wat uit Skotland geskryf het, was onsimpatiek. Tydens mededingende aanbiedings vir 'n Russiese pantserkontrak het Carnegie die bodprys bekend gemaak en die onderneming aan Bethlehem Steel verloor. Die strooi wat die kameel se rug gebreek het, was egter Carnegie se besluit om die werke van die onafhanklike steenkooloperateur W.S. Rainey in H.C. Frick Coke. Frick is nie geraadpleeg nie en bedank in Desember 1894.
Soos hy gewoonlik gedoen het, het Carnegie agteruitgegaan, maar hierdie keer was dit tevergeefs. John G.A. Leishman is president gemaak, en deur die tussenkoms van Phipps het Frick ingestem om die posisie van nie-uitvoerende voorsitter in te neem. Hierdie reëling het twee jaar goed gewerk. Leishman het die daaglikse aktiwiteite en die grootste deel van die kontak met Carnegie hanteer, terwyl Frick voortgegaan het om al die groot skote te maak. Maar na twee jaar het Leishman 'n paar onbelangrike persoonlike beleggings gemaak, en in Maart 1897 is Charles Schwab vervang. Frick het hierdie skakel moontlik gemaak, en vir hom was dit 'n verbetering in vergelyking met die ooreenkoms met Leishman. Schwab was 'n onvergelyklik beter bestuurder as Leishman en was bestem om Frick op te volg as die volwaardige uitvoerende hoof van Carnegie Steel. Schwab was jonk (35), en Frick het hom elke stap saamgebring. 'Smiling Charlie', soos hy bekend was, het ander talente wat sowel homself as die onderneming gedien het. Hy beskik oor uitstekende politieke vaardighede en bemiddel tussen die stekelige Frick en die kwikagtige Carnegie, soos niemand anders kon nie.
Namate Frick en Carnegie al hoe meer gemaklik geraak het met Schwab se leiding oor Carnegie Steel, het die dag van Frick se permanente uittrede nader gekom. Die noodlottige jaar was 1899. Carnegie het, soos altyd, deur vae taal aangedui dat hy 'n uitkoop kan ondergaan. Hy het Frick en Phipps 'n opsie vir $ 1,170,000 toegestaan.
Die laaste breek het plaasgevind oor coke -pryse. Carnegie het aangedring op 'n prys van $ 1,35 per ton, terwyl Frick die pryse geleidelik verhoog het namate die mark versterk het tot $ 1,75 per ton. Twee redelike mans kon op 'n middelste figuur besluit het, maar Frick en Carnegie wou nie redelik wees nie. Hulle het 'n wedersydse begeerte gehad om van mekaar ontslae te raak. Op 5 Desember 1899 het Carnegie op 'n raadsvergadering in Pittsburgh gevra dat Frick bedank. Sonder gedoe bedank Frick. Maar Carnegie was nie klaar nie. Nadat hy Frick van sy mag ontneem het, het hy daarna probeer om hom die grootste deel van sy rykdom te ontneem.
Carnegie se gewapende wapen was die 'ysterbeklede ooreenkoms'. Dit was die geesteskind van Phipps, en is in 1877 opgestel, kort na die dood van Tom Carnegie. Dit het bepaal dat 'n vennoot se aandeel teen boekwaarde (ver onder die billike markwaarde) uit sy boedel gekoop kon word met vergoeding oor tyd. Dit was bedoel om 'n gedwonge likwidasie van die onderneming te voorkom. 'N Tweede klousule van besondere belang vir die Frick/Carnegie -stryd het bepaal dat 'n vennoot gedwing sou kon word om sy aandele teen boekwaarde terug te verkoop aan die maatskappy met 'n stem van 75 % van die aandeelhouers. Carnegie het die vereiste handtekeninge gekry, en Frick is $ 5 miljoen vir sy aandele aangebied. Van Carnegie se kant af was dit 'n gewetenlose daad. Frick dreig om te dagvaar en maak die fantastiese winsgewendheid van Carnegie Steel bekend. Die gevolge kon erg gewees het. Met die voorbidding van Phipps (wat tot sy eer weier om saam met Carnegie te stem) en ander gemeenskaplike vriende, het Carnegie teruggetrek. Frick het weggestap met 'n goeie stap tot $ 31 miljoen ($ 620 miljoen in vandag se geld). Dinge het eers beter geword vir Frick in 1901, met die verkoop van Carnegie Steel aan die nuutgestigte, Morgan-gesteunde, United States Steel Corporation. Die waarde van Frick se waarde is $ 61,4 miljoen ($ 1,23 miljard).
Ten tyde van die stigting van US Steel in 1901 was Frick 52 en op die hoogtepunt van sy magte. As hy gevra is om die reusekorporasie te bestuur, sou hy dit ongetwyfeld gedoen het, maar die oproep het nooit gekom nie - Carnegie het moontlik iets daarmee te doen gehad. Frick het wel tot sy dood in 1919 as direkteur en lid van die kragtige finansiële komitee gedien. Elbert H. Gary, jarelange voorsitter van U.S. Steel, het oor Frick gesê: "Hy het min gepraat en baie gesê." Na sy verhuising na New York in 1902, het Frick 'n loopbaan as industriële bestuurder agtergelaat en die mantel aangeneem van 'n nasionale finansieringskapitalis van die eerste rang. Hy word direkteur van National City Bank, Equitable Life Assurance Company en verskeie ander groot korporasies. Nog belangriker was sy bande met die groot spoorweë. Hy was 'n direkteur van die Chicago en Northwestern, Union Pacific, Atchison Topeka en Santa Fe, B &O, Norfolk Western en die legendariese Pennsylvania. Hy het een of ander tyd $ 6 miljoen in elk van hierdie paaie belê.
Frick het nie van Pittsburgh vergeet nie. In 1899 het hy by A.W. Mellon in die stigting van die Union Trust Company, en het in 1902 aangesluit by die direksie van Mellon National Bank, die opvolger van T. Mellon & amp Sons. Teen 1906 was Frick die grootste eiendomshouer in Pittsburgh. Sy twee kenmerkende ontwikkelings in die sentrum van Pittsburgh geniet nog steeds Grantstraat: die Frick -gebou en die William Penn Hotel.
Sedert hy 30 was, het Frick kuns versamel. Met 'n bietjie meer tyd en baie meer geld na 1901, het hy begin met die bou van een van die grootste en volhoubare versamelings van die land. In 1914 voltooi hy 'n herehuis met 60 kamers in Fifth Avenue en 70th Street in Manhattan. Dit is ontwerp om te dien as 'n permanente bewaarplek vir die Frick Art Collection. By sy dood was daar werke van El Greco, Gainsborough, Goya, Hals, Millet, Monet, Rembrandt, Rubens, Turner, Velasquez, Van Dyck, Veronese en Whistler.
Frick sterf in 1919, op 70 -jarige ouderdom, vier maande na sy lewensmaat en aartsvrou Carnegie. Hy het 'n boedel van $ 145 miljoen ($ 2,9 miljard in vandag se geld) agtergelaat. Die meeste daarvan - ongeveer $ 117 miljoen - was gerig op liefdadigheidswerk. Kuns ter waarde van $ 50 miljoen, plus 'n skenking van $ 15 miljoen, het 'n museum opgerig wat oop is vir die publiek in One 70th Street. Sowat $ 15 miljoen het aan Princeton gegaan (waar sy seun Childs opgevoed is), en $ 5 miljoen elk aan Harvard en MIT. Pittsburgh het die Frick Park van 151 hektaar ontvang en later erflatings deur sy dogter Helen. Geld het ook na die coke -streek gegaan.
Frick is nie 'n maklike man om oor die weg te kom nie. Ongetwyfeld is hy 'n deurslaggewende figuur in die opkoms van die staalbedryf, en inderdaad die industriële Amerika. Binne staal staan ​​hy tweede net na Carnegie, en 'n mens kan hom maklik voorrang gee deur te argumenteer dat Carnegie nie 'n staalman was nie, maar 'n finansierder en promotor sonder gelyke.
Sy liefdadigheidsaktiwiteite verdien die hoogste lof. Met $ 117 miljoen ($ 2,34 miljard) verdwerg hulle dié van Heinz en Westinghouse, en as persentasie van sy boedel oorskry dit die erflating van sy vriend A.W. Mellon. Andrew Carnegie was 'n geliefde figuur wat hy daaraan gewerk het. Hy het nooit 'n geleentheid in elke stadium van sy loopbaan misgeloop om sy reputasie en plek in die geskiedenis te skend nie. Frick het nie. As ons sy dubbelganger sou vra, hoekom nie, hoor ons moontlik 'n eggo van Clark Gable se laaste reël in "Gone With the Wind": "Eerlik ... ek gee niks om nie."
Dietrich was 'n boorling van Pittsburgh, wat geskryf het oor die geskiedenis van Pittsburgh en die grootste industriële leiers en historiese filantrofe. Bill het kort voor sy dood in 2011 by die groep aangesluit en meer as $ 500 miljoen aan 'n verskeidenheid instellings in Pittsburgh nagelaat. Hy het sy voorgraadse opleiding aan Princeton ontvang en 'n doktorsgraad in politieke wetenskap aan die Universiteit van Pittsburgh in 1984 behaal. uitvoerende voorsitter. Hy is die skrywer van "In the Shadow of the Rising Sun: The Political Roots of American Economic Decline."
Henry Clay Frick (19 Desember 1849 – 2 Desember 1919) was 'n Amerikaanse nyweraar, finansier en kunspatroon. Hy stig die H. C. Frick & amp Company -coke -vervaardigingsmaatskappy, was voorsitter van die Carnegie Steel Company en speel 'n groot rol in die vorming van die reuse Amerikaanse staalstaalvervaardigingsbedryf. Hy het ook die bou van die Pennsylvania Railroad en die Reading Company gefinansier en 'n uitgebreide eiendomsbesit in Pittsburgh en in die deelstaat Pennsylvania gehad. Hy het later die historiese Neoklassieke Frick Mansion (nou 'n monumentale gebou in Manhattan) gebou en by sy dood sy uitgebreide versameling ou meesterskilderye en fyn meubels geskenk om die gevierde Frick Collection en kunsmuseum te skep. Eens deur sy kritici bekend as " die mees gehate man in Amerika, noem Portfolio.com Frick een van die & quot; Eerste Amerikaanse uitvoerende hoofde van All Time & quot, en word hy lankal deur die publiek en historici belaster weens sy genadeloosheid en gebrek aan moraliteit. in besigheid.
Frick is gebore in West Overton, Westmoreland County, Pennsylvania, VS, 'n kleinseun van Abraham Overholt, die eienaar van die welvarende Overholt Whiskey -distilleerdery (sien Old Overholt). Frick se pa, John W. Frick, was onsuksesvol in sy sake. Henry Clay Frick het 'n jaar lank aan die Otterbein College gegaan, maar het nie gegradueer nie. In 1871, op 21 -jarige ouderdom, het Frick in 'n klein vennootskap by twee neefs en 'n vriend aangesluit en 'n byekorfoond gebruik om steenkool in coke te maak vir gebruik in staalvervaardiging, en beloof om teen die dertig 'n miljoenêr te wees. Die onderneming is Frick Coke Company genoem.
Danksy lenings van die familie van die lewenslange vriend Andrew W. Mellon, teen 1880, het Frick die vennootskap oorgekoop. Die onderneming is hernoem na H. C. Frick & amp Company, het 1.000 werkers in diens gehad en 80 persent van die steenkoolproduksie in Pennsylvania beheer.
H. C. Frick en Andrew Carnegie
Kort nadat hy in 1881 met sy vrou, Adelaide, getroud is, ontmoet Frick Andrew Carnegie in New York (die Fricks was op hul wittebrood). Hierdie vergadering het gelei tot 'n vennootskap tussen H. C. Frick & amp Company en Carnegie Steel Company, en was die voorganger van United States Steel. Hierdie vennootskap het verseker dat Carnegie se staalmeulens voldoende voorraad coke het. Frick word verbasend voorsitter van die maatskappy. Andrew Carnegie het verskeie pogings aangewend om Frick uit die onderneming wat hulle geskep het, in te skakel deur dit te laat lyk asof die maatskappy nêrens meer hoef te gaan nie en dit is tyd om af te tree. Ondanks al die bydraes wat Frick tot die fortuin van Andrew Carnegie gelewer het, het Carnegie Frick in baie uitvoerende besluite, insluitend finansies, veronagsaam.
Op voorstel van sy vriend Benjamin Ruff, vorm Frick die eksklusiewe South Fork Fishing and Hunting Club hoog bo Johnstown, Pennsylvania. Die charterlede van die South Fork Fishing and Hunting Club, saamgestel deur Henry Clay Frick, was: Benjamin Ruff TH Sweat Charles J. Clarke Thomas Clark Walter F. Fundenberg Jen Powers Howard Hartley Henry C. Yeager JB White Henry Clay Frick EA Meyers CC Hussey DR Ewer CA Carpenter WL Dunn WL McClintock AV Holmes.
Die sestig lede van die klub was die toonaangewende sakemagnaat van Wes-Pennsilvanië, en het onder hul nommer die beste vriend van Frick, Andrew Mellon, sy prokureurs Philander Knox en James Hay Reed, sowel as die afgesonderde sakevennoot van Frick, Andrew Carnegie, ingesluit. Die lede van die klub het destyds die grootste erddam ter wêreld geskep, waarna 'n privaat meer met die naam Conemaughmeer gevorm is. Minder as 32 kilometer stroomaf van die dam het die stad Johnstown gesit, en nie toevallig die grootste mededinger van Carnegie Steel, die Cambria Iron and Steel Company, wat destyds met die grootste jaarlikse staalproduksie ter wêreld gespog het nie.
Swak instandhouding, buitengewoon hoë sneeusmelting en swaar lentereëns het die dam op 31 Mei 1889 laat meegee, wat die Johnstown -vloed tot gevolg gehad het. Toe die berig oor die mislukking van die dam na Pittsburgh telegrafeer, het Frick en ander lede van die klub bymekaargekom om die Pittsburgh -hulpkomitee saam te stel vir tasbare hulp aan die vloedslagoffers, asook om nooit in die openbaar oor die klub of die vloed te praat nie. Hierdie strategie was 'n sukses, en Knox en Reed kon alle regsgedinge wat die klub se lede sou blameer, afweer. Alhoewel die fasiliteite van Cambria Iron and Steel ernstig beskadig is, het hulle binne anderhalf jaar teruggekeer na volle produksie.
Frick en Carnegie se vennootskap was gespanne oor optrede wat geneem is in reaksie op die Homestead Steel Strike, 'n arbeidsstaking van 1892 by die Homestead Works van die Carnegie Steel Company, opgeroep deur die Amalgamated Iron and Steel Workers Union. By Homestead het stakende werkers, van wie sommige gewapen was, die personeel van die onderneming uit die fabriek gesluit en omring met piket. Frick was bekend vir sy anti-vakbondbeleid, en terwyl daar nog onderhandel word, beveel hy die bou van 'n soliede bordheining bedek met doringdraad rondom meulgoed. Die werkers het die nuut versterkte meul genoem "Fort Frick." Met die meul omring deur stakende werkers, het Pinkerton -agente beplan om toegang tot die plantterrein vanaf die rivier te verkry. Driehonderd Pinkerton -speurders het om 22:30 bymekaargekom op die Davis Island -dam aan die Ohio -rivier, ongeveer 8 myl onder Pittsburgh. die nag van 5 Julie 1892. Hulle het Winchester-gewere gekry, op twee spesiaal toegeruste bakkies gesit en stroomop gesleep om die werkers met geweld te verwyder. By die landing het die gevolglike konfrontasie gelei tot 'n groot m êl ພ tussen werkers en Pinkerton -speurders. Verskeie mans is dood, nege werkers onder hulle, en die oproer is uiteindelik slegs onderdruk deur die tussenkoms van 8 000 gewapende staatsmilisie. Onder die werkersklas-Amerikaners is die optrede van Frick teen die stakers as buitensporig veroordeel, en hy het gou 'n teiken geword vir nog meer vakbondorganiseerders. Vanweë hierdie staking dink sommige mense [wat?] Word uitgebeeld as die & quotrich man & quot; in die muurskilderye van Maxo Vanka in die Kroatische Kerk van St. Nicholas, maar die The Society to Preserve the Millvale Murals of Maxo Vanka (wat werk om die kunswerke te bewaar) sê dit beeld Andrew Mellon uit.
Geïnspireer deur Emma Goldman, het die anargis Alexander Berkman beplan om Frick te vermoor as wraak vir die sewe staalwerkers wat vermoor is toe hulle aangeval is deur die Pinkerton-speurders wat deur Frick gehuur is om die uitgesluit werkers uiteen te sit en stakingsbrekers in te laat. Op 23 Julie 1892 het Berkman, gewapen met 'n rewolwer en 'n skerpgemaakte staallêer, die kantoor van Frick in die sentrum van Pittsburgh binnegegaan.
Frick, wat besef wat aan die gebeur is, het probeer om uit sy stoel op te staan ​​terwyl Berkman 'n rewolwer getrek het en op byna 'n blitsvuur afgevuur het. Die koeël tref Frick in die linker oorlob, dring deur sy nek naby die skedelbasis en lê in sy rug. Die impak gooi Frick van sy voete af, en Berkman skiet weer en slaan Frick weer in die nek en veroorsaak dat hy baie bloei. Carnegie Steel se vise -president (later, president) John George Alexander Leishman, wat saam met Frick was, kon toe die arm van Berkman gryp en 'n derde skoot afbuig, wat Frick se lewe red.
Frick is ernstig gewond, maar het opgestaan ​​en (met die hulp van Leishman) sy aanvaller getakel. Al drie die mans het op die vloer neergestort, waar Berkman dit reggekry het om Frick vier keer in die been te steek met die puntige staallêer voordat hy uiteindelik deur ander werknemers, wat die kantoor binnegedring het, gedemp is. Toe die polisie die kamer binnekom, gewere getrek, het Frick na bewering geskree: 'Moenie skiet nie! Laat hom aan die wet oor, maar lig sy kop op en laat my sy gesig sien. & Quot
Frick was binne 'n week terug by die werk. Berkman is aangekla en skuldig bevind aan poging tot moord. Berkman se optrede by die beplanning van die sluipmoord dui duidelik op 'n opsetlike voorneme om dood te maak, en hy is tot 22 jaar gevangenisstraf gevonnis. Uiteindelik dien hy altesaam veertien jaar, en onder druk van ondersteuners in die arbeidersbeweging, insluitend die stigting van The Berkman Defense Association, is hy in 1906 begenadig.
Negatiewe publisiteit van die poging tot sluipmoord het gelei tot die ineenstorting van die staking. Ongeveer 2 500 mans het hul werk verloor, en die meeste werkers wat gebly het, se lone is gehalveer.
Hy trou met Adelaide Howard Childs van Pittsburgh op 15 Desember 1881. Hulle het vier kinders: Childs Frick (gebore 12 Maart 1883), Martha Howard Frick (gebore 9 Augustus 1885), Helen Clay Frick (gebore 3 September 1888) en Henry Clay Frick jr. (Gebore 8 Julie 1892). In 1882, na die stigting van die vennootskap met Andrew Carnegie, het Frick en sy vrou Clayton, 'n landgoed in Pittsburgh, gekoop. Hulle verhuis na die landgoed in 1883. Die Frick -kinders is in Pittsburgh gebore en is grootgemaak in Clayton. Twee van hulle, Henry, Jr. en Martha, is in die kinderjare of kinderjare dood.
In 1904 bou hy Eagle Rock, 'n somerlandgoed by Prides Crossing in Beverly, Massachusetts, aan die modieuse North Shore van Boston. Die herehuis met 104 kamers wat deur Little & Browne ontwerp is, sou in 1969 geskeur word.
Frick was 'n ywerige kunsversamelaar wie se rykdom hom in staat gestel het om 'n belangrike kunsversameling te versamel. Teen 1905 het Henry Clay Frick se sake-, sosiale en artistieke belange van Pittsburgh na New York verskuif. Hy het sy kunsversameling saamgeneem na New York en het in baie korporatiewe rade gedien, wat hom 'n groot kans gebied het om sy lewenslange sakebelange voort te sit.
Byvoorbeeld, as raadslid van die Equitable Life Insurance Company, het Frick probeer om James Hazen Hyde (die enigste seun en erfgenaam van die stigter) uit die Verenigde State na Frankryk te verwyder deur 'n afspraak vir hom te kry om die Amerikaanse ambassadeur in Frankryk te word. Frick het 'n soortgelyke strategie beleef toe hy 'n dekade vooraf die verdrywing van die man wat sy lewe gered het, John George Alexander Leishman, van die presidentskap van Carnegie Steel georkestreer het. In hierdie geval het Leishman gekies om die pos as ambassadeur in Switserland te aanvaar. Hyde het Frick se plan egter afgewys. Hyde verhuis nietemin na Frankryk, waar hy tydens die Eerste Wêreldoorlog as ambulansbestuurder gedien het en tot die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog geleef het. (Toevallig, terwyl hy in Frankryk was, trou Hyde met Leishman se oudste dogter Marthe.)
In 1910 koop Frick eiendom in Fifth Avenue en 70th Street om 'n herehuis, wat nou bekend staan ​​as The Frick Collection, te bou. Frick, gebou in 'n massiewe grootte en wat 'n volledige stadsblok beslaan, het aan vriende gesê dat hy dit gebou het sodat Carnegie se plek soos 'n mynhuis kan lyk. "In 1914 het Frick die William Penn Hotel in Pittsburgh, Pennsylvania, gebou.
Tot vandag toe huisves die Frick Collection een van die beste versamelings Europese skilderye in die Verenigde State.Dit bevat baie kunswerke wat dateer uit die pre-renaissance tot die post-impressionistiese tydperke, maar in geen logiese of chronologiese volgorde nie. Dit bevat verskeie baie groot skilderye deur J. M. W. Turner en John Constable. Benewens skilderye bevat dit ook 'n uitstalling van matte, porselein, beeldhouwerke en antieke meubels. Frick het tot in sy dood in sy herehuis in New York en in Clayton bly woon.
Henry Clay Frick sterf op 2 Desember 1919, weke voor sy 70ste verjaardag, aan 'n hartaanval. Hy is begrawe in Pittsburgh's Homewood Cemetery. Die aand het Emma Goldman en Alexander Berkman 'n afskeidsbanket bygewoon in Chicago, hul laaste stormwindtoer voordat hulle deur die federale owerhede uit die land verdryf is. By 'n ete ter ere van die anargistiese beweging, het 'n verslaggewer Alexander Berkman genader met die nuus van Frick se dood en hom gevra wat hy oor die man te sê het. Met verwysing na sy eie dreigende deportasie uit die VSA, het Berkman geantwoord dat Frick deur God gedeporteer is. Ek is bly dat hy die land voor my verlaat het. & Quot
Frick het 'n testament gelaat waarin hy 0,61 km2 onbeboude grond aan die stad Pittsburgh nagelaat het vir gebruik as 'n openbare park, tesame met 'n trustfonds van $ 2 miljoen om te help met die instandhouding van die park. Frick Park is in 1927 geopen. Tussen 1919 en 1942 is geld uit die trustfonds gebruik om die park te vergroot, wat sy grootte tot byna 600 hektaar (2,4 km2) vergroot. Na die dood van Adelaide Howards Childs Frick in 1931, is die Frick -versameling in 1935 vir die publiek oopgemaak as 'n museum.
Baie jare na haar pa se dood keer Helen Clay Frick in 1981 terug na Clayton en woon daar tot haar dood in 1984. Na uitgebreide herstel is hierdie eiendom ook in 1990 vir die publiek oopgemaak as die Frick Art & amp Historical Center.