July | 2014 | Pixie se Pad
Dag 2233 – 2242 – Blouste Maandag maal drie
July 28, 2014 / nadinecvanstaden	/ 5 Comments
Boeta (2) (my sussie se seuntjie) het die laaste paar weke nogal baie by ons gekuier. Engel (9) en Japsnoet (5) is baie lief vir hulle nefie en ek kan sien die mannetjie gaan nog met baie wegkom by hulle! Engel veral het ‘n baie sagte plekkie vir hom in haar hart.
So teen nou is my onderbewussyn alweer redelik ingestel op hoe ‘n twee-jarige se koppie werk en waarvoor ek moet uitkyk en wat ek moet wegpak of wegsteek! Verlede Maandagmiddag gaan haal ek die kinders by die skool. Boeta en Japsnoet hardloop huppel-huppel deur die parkeer area oppad na die sportvelde. Daar vind ek ‘n heel ongelukkige Engel wat met hartseer ogies vra of sy kan huis toe gaan, want sy het ‘n hoofpyn. En so trek ons maar weer terug parkeerarea toe met sportsakke en hokkiesakke en ‘n oorvol, navy rugsak. Japsnoet en Boeta klim albei by die een kant van die kar in en ek loop om na die bestuurskant om Boeta in sy stoeltjie vas te maak. En toe is dit asof alles gebeur in “slow motion”. In my proses om die agterste deur oop te maak, besef ek nie Boeta leuen teen die deur nie en hy duik, kop eerste, deur die gaping van die oop deur. DOEF. Sy voorkop kap met ‘n slag teen die rowwe teer en ek sien hoe hy snaaks met sy nekkie val voordat hy ten volle op die grond te lande kom. En daardie klein lyfie skree soos ek nog nooit enige kind hoor skree het nie. ‘n Bloedstollende-hartstoppende pyn kreet. En my hart word kouer as koud. Ek raap hom op en sonder om te kyk na sy gesig hou ek hom teen my vas. Intussen het ‘n ander ma, wat soort van gesien het wat gebeur, uit haar kar gespring om te sien of sy kan help. Met ‘n nat lappie vee sy toe sy gesiggie af. Knop op die kop, bloed wat by sy mondjie uitloop, stukkende neus, en my brein gaan in “overdrive”, want ek dink aan die ergste diagnoses.
Dummy in die mond en met Japsnoet wat met hom praat sodat hy moet wakker bly, ry ek so vinnig en veilig moontlik na sy huisdokter toe. Intussen krul Engel van pyn op die sitplek langs my en gryp haar slape vas. En Japsnoet vertel net vir my hoe sy nou pyn op haar maag het en naar is. En ek lei af dis ook maar van die skok, want sy dink toe dis haar skuld dat Boeta uit die kar uitgeval het, want sy het hom in sy stoeltjie probeer inhelp. Toe die dokter opdaag huil ek dat jy net snot en trane en swart maskara sien loop. (Intussen moes Engel toe hardloop vir ‘n toilet, want teen die tyd is sy skoon grys van naardheid.) En die gawe dokter paai net en sê ongelukkige gebeur en sy weet hoe ek voel, maar sy dink regtig Boeta is OK. Maar net om seker te wees stuur sy ons Ongevalle toe om te kyk of hulle voel dis dalk nodig vir X-strale. In daardie tyd bel ek toe maar vir Manlief want as ek in my toestand vir Kleinsus moes bel was dit “panic station” en dan was die hele familie weer op hol. En ek kan nie funksioneer as mense om my ook nog tekere gaan nie. Die tien minute rit het natuurlik gevoel soos ‘n ewigheid, maar in daardie tyd het Boeta weer begin gesels en in die hospitaal se besige parkeer terrein die karre genoem wat hy sien.
Met twee opgooi-naar kinders wat ek toe agterlaat in die kar, onder die wakende oog van die karwag, storm ek toe met Boeta Ongevalle toe. Net die noem van ‘n kopbesering het ulle dadelik in rep en roer en in ‘n ondersoek kamertjie in. Om ‘n lang storie kort te maak het die dokter bevestig daar is niks ernstig om oor te bekommer nie. En afsiende die eier op sy voorkop en die skrape op sy gesiggie, is hy 100%. Die verligting wat ek gevoel het kan ek vir niemand beskryf nie. Intussen vind Manlief my in die doolhof van ‘n Ongevalle afdeling en lig my in dat Japsnoet opgegooi het in my kar. “Great”….. Drie siek kinders in ‘n kwessie van ‘n kwart middag. Hoe de hel is so iets enigsins moontlik? En soos wat ek dit vir vriendinne vertel het, het hulle seker gedink ek maak die storie op, want wat is die kanse tog?
So is Boeta toe met pyn medikasie saam sy pa huis toe en is ek huis toe met twee bleek kinders in ‘n suur kar. Volgens Kleinsus het hy daardie aand soos ‘n honger hondjie geëet en baie rustig geslaap. En Dinsdagoggend toe hulle in die kar klim wou hy net weet of hulle na my toe kom. Dankie tog.
Flippen hel. Ek sweer ek het op daardie blouste Maandag ‘n hele paar grys hare ontwikkel!
Dag 2230 – 2232 – Mandela Dag
July 18, 2014 July 18, 2014 / nadinecvanstaden	/ 8 Comments
Valentynsdag, Moedersdag, Vadersdag, Mandela dag. ‘n Geldmaak storie, ‘n kommersiële foefie, sommer simpel en onnodig.
Dis heelwat mense se opinie. Foefie of nie, ek dink dis “awesome”. Daar is soveel dinge in ons lewens wat ons as vanselfsprekend aanvaar. Ouma wat help om broeke korter te maak en ‘n verjaarsdagkoek te versier, Manlief wat sy rug draai op werkspolitiek om finansieël vir sy gesin te kan sorg, Dad wat moeite doen om sy kleinkinders oor naweke te sien. En dan die meer algemene dinge. ‘n Warm kombers, ‘n bord sop, ‘n soet lemoen, ‘n nuwe paar skoene. Hierdie dae gee ons ‘n bewuste verskoning om hierdie mense te bedank, te wys ons waardeer alles wat hulle vir ons doen, en om onselfsugtig op te tree.
Maar hierdie kommersiële dae herinner ons juis aan al hierdie dinge. (Vir die rekord, ek dink glad nie Mandela dag is komersieël nie) En vandag is Mandela dag – waar die wereld gevra word om 67 minute aan iets positief te wei, ‘n goeie daad te verrig. Dit hoef nie iets groot te wees nie en dit hoef nie iets duur te wees nie. Vir my gaan hierdie dag daaroor om iets te doen, eerder as om geld in ‘n blikkie te gooi of ‘n donasie te maak aan ‘n liefdadigheid. Want dit voel net te maklik.
Die hele week al wonder ek wat ek kan doen. Fisies doen. En toe vanoggend bel mense in op 94.2 Jacaranda om te vertel waarby hulle betrokke is. Sopkombuise, mure verf, bloed skenk, papiere in ‘n park optel, orgaanskenking. Wat ‘n fantastiese idee, het ek besef! Dis letterlik al jare lank wat ek dreig om dit te doen, maar ek kom net nooit daarby uit nie. Dit het my letterlik vyf minute gevat om te registreer. Easy peasy….
So onthou ek toe van die bokse en bokse boeke in ons motorhuis wat net stof opgaar. Ek het al hier en daar ‘n paar geskenk vir verskillende biblioteke, maar toe besluit ek vandag pak ek my kattebak vol. En so het die plaaslike biblioteek ‘n hele Pick & Pay trollie vol boeke (tuinmaak boeke, resepte boeke, Konsalik omnibusse) ryker geword. Ek glo daar gaan baie mense wees wat vreugde gaan put daaruit.
Nou ja. Dit was dalk nou wel nie 67 minute nie, maar dit was ‘n klein ietsie.
En elke bietjie help.
Dag 2229 – ‘n Eie besluit?
July 15, 2014 / nadinecvanstaden	/ 8 Comments
Dis groot nuus regoor die wêreld – Tutu ondersteun genadedood. En dit in ‘n oop en eerlike, publieke, brief.
Ek kan net dink hoe sekere kerkgroepe dubbel bollemakiesies slaan oor hierdie uitlating van een van die grootste “kerkmense” in ons geskiedenis. En alhoewel hy duidelik gesê het dat hierdie sy siening is en nie die siening van sy kerk nie, word daar nog steeds ‘n groot bohaai gemaak. Volgens mense wat sy stelling verwelkom het “Tutu genadedood as ‘n menseregtekwessie beklemtoon en nie as ‘n godsdienskwessie nie”.
** “Dying is part of life. We have to die. The Earth cannot sustain us and the millions of people that came before us. We have to make way for those who are yet to be born. And since dying is part of life, talking about it shouldn’t be taboo. People should die a decent death. For me that means having had the conversations with those I have crossed in life and being at peace. It means being able to say goodbye to loved ones – if possible, at home.”
Begin die gepubliseerde brief.
“What was done to Madiba (Nelson Mandela) was disgraceful. There was that occasion when Madiba was televised with political leaders, President Jacob Zuma and Cyril Ramaphosa. You could see Madiba was not fully there. He did not speak. He was not connecting. My friend was no longer himself. It was an affront to Madiba’s dignity.”
Is hierdie ‘n geloofskwessie? Vir baie mense is dit. Op Jacaranda 94.2 het hulle die onderwerp oopgestel aan luisteraars. Twee luisteraars het, uit persoonlike ondervinding, vertel van die vreeslike leiding van ‘n kankerpasiënt. Mense wat na aan hulle was. Mense wat ge”drug” was en onbewus was van hulle omgewing en die mense om hulle. Mense wat in hulle leiding, vir weke kunsmatig aan die lewe gehou is. En hulle was van opinie dat slegs wanneer jy so iets self ervaar, jy kan verstaan hoe dit is, en hoekom hulle saamstem dat genadedood gewettig moet word. In jou testament kan jy kies hoe jy tot rus gelê moet word, of jy jou organe wil skenk, dat as jy in ‘n motorongeluk moet wees jy nie kunsmatig aan die lewe gehou wil word nie. So hoekom kan mens dan nie kies om te sterf soos jy wil nie?
My pa het oor die naweek aan ons genoem dat hy binnekort moet gaan vir sy jaarlikse ondersoek. Bloedtoetse en prostaat en kamera’s. En hy wou ons net laat weet dat as die spesialis iets kwaadaardig sou vind, hy gaan kies om nie behandeling te kry nie. Ons was natuurlik geskok daardeur en ek het nie doekies omgedraai nie.
“Dad, jy is selfsugtig en dis onverskillig om so ‘n besluit te maak.”,
was my reaksie. Ja, ek was sommer kwaad. Hoe kan hy opgee nog voordat hy weet wat die resultate gaan wees? Hoe kan hy so ‘n besluit maak sonder om enige van ons in ag te neem? Sy vrou, sy kinders, sy kleinkinders? Maar hy was nog altyd vreeslik ingestel op sy waardigheid. Toe hy een keer in die see sy boonste stel valstande verloor en boonop iemand wat hy ken op die lughawe sien, wou hy doodgaan van skaamte. Mense moenie sy kwesbaarheid sien nie. Is dit ydelheid? Miskien? Is dit die verlies aan beheer wat hom bang maak? Ek glo so. Hy wil nie aangetrek, gevoed, gepiep word nie. Hy wil nie fisies afhanklik wees van enige iemand nie. Hy werk saam met mediese mense. Hy hoor hierdie stories eerstehands en ongesensor. So my verstand kan dit wel verstaan.
Dalk is dit tog ‘n besluit wat ons elkeen moet kan maak oor ons eie lewens. Solank ek net nie die een hoef te wees wat my geliefdes se masjiene moet afsit nie…..
July 14, 2014 July 14, 2014 / nadinecvanstaden	/ 9 Comments
Dag 2222 – 2224 – Vlietende geluk?
July 10, 2014 July 10, 2014 / nadinecvanstaden	/ 9 Comments
Dinsdagaand, toe ek met lekker warm nagklere, winterslakens, ‘n elektriese kombers en dik kombers oor my lê, het ek nogal gedink hoe bevoorreg ek is om myself so te kon skerm teen die koue winternag daar buite. Ek het gebid vir die boemelaars wat onder brûe, onder koerante skuil, en nogal gehoop hulle kon hulleself “ver-alkohol” sodat hulle net kon uit”pass” en nie bewus wees van die koue nie. Vir diegene wat in ‘n sinkhuisie met hulle kindertjies onder kombersies slaap wat net nie genoeg warmte verskaf nie. Wat heel waarskynlik moet saambondel en staatmaak op mekaar se liggaamshitte,. Vir die duisende wat nie daardie aand ‘n warm maaltyd gehad het nie. Dis wanneer ek honger en koue en mishandeling om my sien, wat ek al die seëninge tel waarvan ek so vinnig vergeet. En die klein dingetjies wat so vanselfsprekend deel is van my alledaagse bestaan.
Maar gister het ek vet en depressief en doelloos gevoel. Geen van my klere het reg gevoel of gelyk nie en toe vergryp ek my aan ‘n Kit-Kat en Woolworths koekies. En doelloos in die sin dat dit voel of ek die laaste paar dae net aankarring sonder enige groot doelwit wat my dryf. Rondskrop in die huis soos ‘n Moederhen – speelgoed optel, klere wegpak, laaie uitsorteer, haarrekkies en linte vir die miljoenste keer in sakkies sit. Dit voel of ek my middae om baklei met die kinders, want hulle is heeltyd in mekaar se hare.
“Japsnoet doesn’t want to get out of my room.”
“Engel doesn’t want to play Frozen with me.”
“Mommy, Engel threw my favourite soft toy in the bushes.”
“Why must I lock the front gate every morning while Japsnoet is already in the car with you?”
En genade bewaar my as ek iets kreatiefs en gesond (en boonop vreemd) maak vir aandete. Die borde wat eventueel hulle pad vind kombuis toe is bestaan uit kos wat so effe rondgeskuif is sodat dit darem moet lyk of daar aan geproe is. En dan moet ek slaaptyd aanhoor hoe honger elkeen is en smeek met hartseer ogies vir ‘n Provita of naartjie…. Dis sulke tye wat ek sukkel om my eie lewensbesluite goedsmoeds te aanvaar. Het ek werklik die regte opofferings gemaak en dit ten koste van myself? Het ek regtig alles in ag geneem voor ek besluit het om ‘n tuisbly ma te wees? Hoekom voel ek met tye so “useless”, asof ek tans net my gesin “dien” en vure doodslaan en balle in die lug hou?
Ek het so hard probeer dink watter dinge dit is wat ek doen wat uniek en spesiaal is. Maar die positiewe gedagtes wou net nie uit nie. Nie gister nie. Die selfbejammering het te swaar in my skoot gelê en dit was te maklik om eerder te dink aan dit wat ek nie is nie en wat ek nie doen nie. Ek verdien nie my eie geld nie, ek dien nie op rade nie, ek het nie geniale of musikale of sportuitblinker meisiekinders nie, help nie by sopkombuise nie, het nie my eie juweliersreeks/handsakreeks/klerereeks nie, bak nie “amazing” partytjie koeke nie, brei nie komberse vir liefdadigheid nie, skryf nie lewensveranderinde boeke nie. Pixie is nie ‘n motivering spreker, ‘n dokter, ‘n veaarts, onderwyser, taal professor, maatskaplike werker, chef of hokkie afrigter nie. Elfuur gister oggend het ek nog met nat hare in ‘n wit handdoek, op my onopgemaakte bed gesit en uitkyk en oor die naaktheid van winter. En gesit en dink oor al hierdie kakkies. Dit het my laat wonder wat is ware geluk dan nou eintlik? Is dit so eenvoudig dat dit vir elke persoon bloot iets anders beteken? Is ware geluk blywend? Is geluk vlietend? Is daar een persoon wat na sy lewe kan kyk en met eerlikheid en oortuiging kan sê – hier waar ek nou is is my geluk en my vreugde waarna ek altyd gestrewe het?
Vandag voel ek nou weer rustiger. Ek is besig om kaartjies te maak (ek koop nie meer verjaarsdagkaartjies nie) en my kreatiwiteit in te span vir Engel se 9de verjaarsdagpartytjie oor drie weke.
En as dit verby is moet ek die volgende projek soek voordat ek weer in ‘n donker gat van depressie en antwoordlose vrae val.
Dag 2217 – 2221 – ‘n Olyftakkie
July 7, 2014 / nadinecvanstaden	/ 6 Comments
Ek wil iets van my hart af kry. ‘n Brief. Wat ek nie vir die mense vir wie dit bedoel is kan stuur nie. (Al het Manlief op ‘n stadium gesê hy dink ek moet) Omdat een van daardie partye vir wie dit bedoel is, ‘n selfsugtige sosiopaat is. Hy dink mos hy is altyd reg en die wêreld is teen hom. ‘n Persoon sonder morele verantwoordelikheid wat slegs belangstel in sy eie behoeftes, sonder enige konsiderasie vir die effek wat dit het op die mense vir wie hy kwansuis lief het. En omdat die ander persoon vir wie dit ook bedoel is, allerhande verskonings en “justifications” sal hê vir die besluite wat sy nie maak nie, en die waarhede wat sy kies om nie te hoor nie.
OK, genoeg. Genoeg.
Dag 2197 – 2216 – Sug….
July 2, 2014 / nadinecvanstaden	/ 15 Comments
Ek het nou eers die inskrywing van Naomi gelees oor die gesprek op RSG oor blogs. In die eerste plek is dit vir my hartseer dat so baie van ons “gereelde’s” moes aanskuif. ‘n Afrikaanse blog sisteem was so ‘n fantastiese platform om te gaan gesels en sommer net dinge te deel. Nou probeer ek desperaat om my blogs wat ek nou hier pos, ook te gaan sit op litnet blogs. Maar tevergeefs! Ewe skielik kan ek nie meer “in-log” nie. So asof litnet vir my se “jy wil mos waai, nou kan jy nie weer kom kuier nie.” Ek het ‘n e-pos vir Naomi gestuur en hopelik kan sy dit uitsorteer!
Weliswaar het ek nou nie geluister na die praatjie oor blogs nie. Maar wil tog my opinie lig oor blogs. So ek gaan net gou op my “seepboks” klim! In my opinie glo ek nie dat ‘n blog enigsins moet voldoen aan reels of ‘n spesieke formaat nie. Individuele blogs is heeltemal te persoonlik en uniek om in ‘n boksie gedruk te word. Meeste van ons skryf oor dingetjies wat met ons gebeur het, of oor iets wat swaar op ons harte le, of iets wat ons nie noodwendig wil/kan deel met die mense om ons nie. Ander blogs is weer meer lighartig en daar is snaakse staaltjies of stories uit kinderdae, of daar is die weeklike uitdagings en snaakse foto’s van @tina10. (Wat ek wens ek meer gereeld by kan uitkom!) Jy kan jou blog so “inkleur” dat dit wie jy is, jou belangstellings of jou gemoedstoestand, duidelik adverteer. Elkeen van ons kyk na iets anders wanneer ons mede-bloggers se inskrywings lees. Ek hou byvoorbeeld van prentjies, maar ‘n interessante eerste paragraaf sal my ook inspireer om verder te lees. Dan is daar ook bloggers met wie ek voel ek kan identifiseer al is daar geen kleurvolle prentjies of ‘n titel wat my trek nie. En so hoop ek dat my persoonlike foto’s wat ek met sorg uitkies vir elke blog, vir ander lesers interessant sal wees en hulle nuuskierig sal maak oor wat in my kop aangaan.
My blog het nou wel in Januarie 2011 begin as inskrywings oor my depressie en hoe ek elke dag aangepak het en watter effek die terapie en medikasie op my en my verhoudings gehad het. So ja, daar was beslis ‘n tema wat ‘n goue draadjie deur elke inskrywing gehardloop het. Maar veral die laaste ses maande het ek begin skryf oor alles en nog wat. En dis so lekker om daardie platform te he waar ek my woorde kan publiseer. En ja. My hoop is dat mense tog sal kommentaar lewer, of dit nou negatief of positief is. Want ten minste voel ek iemand stel belang in wat ek te se het!
Daar is soveel honderde duisende Afrikaanse mense regoor die wereld. Hoekom is daar nie meer van ons wat ons gedagtes en ervarings en opinies met mekaar deel nie? Ek weet regtig nie hoe mens Afrikaanses regoor die aarbol kan motiveer om deel te word van ons “groepie” nie?
Dit sal so lekker wees om veral van mense wat in ander lande bly, te hoor. Sug……