Die embleem van my vroeë kinderjare was ons twee-storie, Rooibruis-Victoriaanse huis naby Fourth Avenue en Bannock Street aan die westekant van Denver, baie naby die sentrum. Vaste en onroerende, dit het 'n groot voorportaal gehad wat deur vier groot lila bossies geroep is. Ons huis het my wêreld vervat: my Roemeense-gebore ma en Amerikaanse-gebore Frans-Kanadese vader; my ses broers en susters; my ouma en oupa aan my pa se kant; en 'n huis vol engele, geesgidse en hulpbehoewendes - sommige van hulle het gebly, en sommige van hulle het net van die ander kant af gegaan.
My ouers het na Denver van Sioux City, Iowa verhuis - saam met my grootouers, Albert en Antonia Choquette - nege jaar voor ek gebore is, graag na die Tweede Wêreldoorlog 'n nuwe begin. Hulle het 'n huis gekoop, wat oorspronklik as twee aparte woonstelle ontwerp is, en 'n nuwe lewe begin. My pa, Paul, 'n baie aantreklike man, was 21 toe hy met my ma in Dingolfing, Duitsland, getrou het, waar hy in die weermag gestasioneer was as deel van die Amerikaanse bevryding ná die oorlog.
My ma was 'n nuwe bevryde krijgsgevangene (POW) toe hy haar ontmoet het, net 15 by die tyd en saam met verskeie ander ontheemdes, wat almal probeer het om te oorleef ná die oorlog se verwoesting. Soos die lot dit sou hê, het hulle mekaar ontmoet, verlief geraak, getroud, en kort daarna het hulle na Amerika teruggekeer en hul eerste kind verwag.
Psigiese vermoëns wat buite nood en oorlewing oopmaak
My ma, Sonia, na wie ek genoem is, was nogal klein, net 5'1. Sy was die tweede tot die jongste in 'n gesin van tien kinders, gebore aan 'n godsdienstige moeder en 'n gesofistikeerde, intellektuele vader wat wingerde besit en gekweek het. Druiwe vir wyn. Toe sy 12 was, was sy en haar gesin verplig om hul huis met 'n uur se kennisgewing te ontruim om botsings tussen die Duitsers en die Russe te vermy. In die chaos is sy van haar gesin geskei.
Soos die nag val, het die bomme ook gedoen, en sy het haar onder ander gevreesde vreemdelinge in die middel van 'n lugaanval gevind, gedwing om veilig te hardloop en weg te steek in die lande naby die Hongaarse grens. Die volgende oggend het Duitse soldate deur die lande geslinger, almal wat wegkruip, my ma ingesluit en hulle POW's verklaar. Sy is saam met die ander in 'n gevangeniskamp geplaas waar sy die volgende drie jaar deurgebring het.
Gedurende die optog na die kamp het my ma gesê die gevangenes is bedreig om geskiet te word as hulle 'n enkele woord vir mekaar gesê het. So in plaas van om te praat, het my ma gebid en in antwoord op haar gebede het haar psigiese vermoëns oopgemaak, gebore uit noodsaaklikheid en oorlewing.
Sy het my vertel oor een van daardie baie seldsame geleenthede toe sy gewillig was om oor daardie pynlike en gruwelike jare te praat: "Ek het na die hemel gebid, en die hemel het geantwoord. Teen die tyd dat ons by die kamp gekom het, het ek my innerlike stem gehoor en my ontdek Geesgidse, en deur hul voortdurende raad en kameraadskap het my innerlike stem my lewendig gehou. "
My ma se psigiese stem het haar lewenslyn geword om te oorleef. Sy het haar sielkundige geskenk genoem - haar innerlike stem - haar "vibes", en sy het die gawe saamgebring na Amerika, na ons familie en ons huis.
Tydens haar gevangenisstraf het my ma baie beserings, verontwaardiging en siektes gely, waarvan een die rumatiekkoors was, 'n ander tuberkulose. Sy het herstel, maar nie sonder littekens nie. Haar trommels was permanent beskadig, en het haar uiteindelik van die meeste van haar gehoor beroof. Teen die tyd dat ek gebore is, kon my ma liplees, maar sy was baie hard gehoor.
Praat met die hemel en kry persoonlike antwoorde
Ons was 'n streng Rooms Katolieke familie, na aanleiding van die voorbeeld van my pa se ouers, maar my ma was Roemeens-Ortodokse. In haar geestelike tradisie was kerkvoorligting en persoonlike leiding nie in konflik nie. Hulle was twee kante van dieselfde munt. Daarom het persoonlike kontak met die Hemel deur middel van psigiese vermoë as natuurlik beskou, en geestelike gidse was selfs deel van haar godsdienstige praktyk . Dus, alhoewel ek in 'n Katolieke omgewing opgevoed is en van die eerste tot negende graad na St Joseph's Katolieke Skool gegaan het, het ek nooit 'n konflik tussen psigiese en 'n goeie Katolieke meisie gesien nie. Om met die Hemel te praat en om persoonlike antwoorde deur my vibrasies te kry, soos my ma, was nie net normaal nie, dit is verwag.
My ouers het sewe kinders gehad. Die oudste was Cuky, wat vernoem is na die dogter van 'n Duitse vrou wat baie maer was aan my ma toe sy pas uit die tronk bevry is. Die volgende jaar is Stefan gebore, vernoem na my ma se pa. Cuky en Stefan het die eerste fase van ons familie uitgemaak omdat daar vir die volgende ses jaar geen ander kinders was nie.
Nadat Cuky en Stefan die res van ons gekom het, sewe in 'n ry, tot die gesin voltooi was. Die tweede fase het begin met Neil, twee jaar ouer as ek; dan Bruce, 'n jaar ouer. Volgende het joune, Sonia, na my ma vernoem (maar die bynaam "Sam" deur Stefan toe ek vyf vir geen spesifieke rede was nie en dit deur almal behalwe my onderwysers genoem het totdat ek by die huis was toe ek 19 was). Toe kom Noelle, een jaar later; tweeling, wat vroeg gebore is en gesterf het, wie my ma nooit gepraat het nie; en uiteindelik die baba, Soraya, ses jaar jonger as ek
Die meeste van my broers en susters het hul tyd en energie gebruik om Amerikaans te wees, en hul bes doen om in te pas. Ek het daarenteen die meeste met my ma gereken en is op my wortels getrek, my Roem Ense agtergrond, die wêreld waaruit sy gekom het. Ek wou soos sy wees.
Totdat hulle gesterf het, het my grootouers op die tweede verdieping van ons huis gebly, en hulle woonstel het bestaan ​​uit die voorste twee kamers van die tweede verdieping, 'n gesamentlike woonkamer / slaapkamer met 'n groot foto venster met uitsig op die straat en 'n klein kombuis. Ek onthou hulle ietwat, maar nie so goed soos ek wil nie. Trouens, een van my heel eerste psigiese ervarings was oor my ouma. Ek onthou dat ek van die kleuterskool huis toe kom en net in die huis ingaan om 'n groot gevoel van vrees, hartseer te voel, en bekommerd dat iets vreeslik verkeerd was. Alhoewel daar geen tekens van moeilikheid was nie, het ek geweet iets is nie heeltemal reg nie. Daardie aand het my ouma 'n beroerte in die agterplaas gehad.
Lewe met engele en geesgidse
Ons het geleef in 'n veranderende omgewing wat bestaan ​​uit veroudering van mense en baie Hispanics. Die hele gebied het bestaan ​​uit groot Victoriaanse huise met min grasperke, groot stoepe en geen heinings nie.
In die buitewêreld was Nixon president, en die Viëtnam-oorlog was op sy hoogte, wat baie mense gepla het, maar nie ek nie. Niemand in ons familie het na Viëtnam gegaan nie, en Nixon het net die verhoudings met Roemenië genormaliseer. My ma kan nou huis toe reis, iets wat tot dusver verbied is, so ek was 'n goeie voorsitter.
Ook in ons huis was 'n hele groep engele en geestelike gidse. Die meeste was van die Hemel, maar sommige was dooie familielede uit Roemenië wat met Mamma gepraat het. Hulle het oor ons gekyk, ons beskerm, ons gehelp om ons werk te doen en by ons gesit toe ons siek was. Die belangrikste, hulle het boodskappe na my ma oor haar familie na die huis gebring omdat hulle 'n baie moeilike tyd gehad het om nuus oor hulle te ontvang. Hulle het ook seker gemaak my ma het geweet wanneer ons in die moeilikheid was of iets vrot gemaak het. Soos uitgestrekte familielede sonder liggame het hulle in elke hoek en krans van ons huis gekamp, ​​en tuis gevoel terwyl ons altyd toesig hou.
Die geesgidse het meestal met my ma gesels en was gereeld om enige gesprek wat ons met haar gehad het, gereeld te onderbreek, met 'n soort van 'n sielkundige nuusbrief oor die nuus wat ek van die werk af was. bel of 'n ander vibe wat hulle kry.
Normaalweg het die geeste as 'n groep gepraat en alhoewel ek nie presies weet hoeveel daar was nie, het ek geweet daar moes baie van hulle wees omdat hulle baie grondgebied bedek het - om ons na skool tuis te gaan, om te help my pa se verkope by die werk, om ons te wys waar ons in die berge moet ry vir die perfekte piekniekplek, wat om middel van die nag vir 'n seer keel moet doen. All-purpose, multitalented en praktiese helpers, het hulle dag en nag vir ons gewerk. Al wat ons moes doen, was om op hulle te roep en hulle was daar.
My ma het meestal verwys na hierdie out-of-body helpers as haar "geeste", maar daar was 'n paar wat sy op 'n eerste-naam basis geweet het. Byvoorbeeld, daar was Michael, die familie engel, gofer en goeie sport, vir wie ons almal opgeroep het om dinge by ons beddens te kry toe ons die kroep gehad het en na die hospitaal gegaan het. Toe was daar Jolly Joe, die familie-clown, wat onverwags ingekom het, gewoonlik wanneer dinge in ons huis gespanne was, of wanneer een van ons 'n slegte oomblik gehad het. Hy het gehelp om my ma in moeilike tye 'n geweldige sin vir humor te ontwikkel en het die "wanneer die lewe jou suurlemoene gee, 'n limonade" -filosofie van die lewe beklemtoon.
Toe was daar Henry, die groot Afrika-hoof, wat snags by ons huis gesit het en was ons weergawe van 'n inbraakwekker. 'N Bietjie later, daar was my ma se ma nadat sy geslaag het, wat my ma laat bly het om haar te mis.
Vir my is die huis vol geeste, natuurlik, maar soms moes ek erken dat hulle irriterend was en my styl beslis geknip het. Hulle het nie meer as ja gesê nie, en ons het by my ma getrotseer toe ons nie goed was nie - so het ons nooit met iets afgewyk nie. Ek onthou die tyd toe Bruce en ek twee rooi sodas uit die koeldrank voor mnr. Prays se kruidenierswinkel regoor die straat van ons huis gesteel het, in die steeg gesluk en hulle so vinnig gesmoor het dat ek gedink het ek sou uitbars al die warm koolsuur. Ons het al by die huis gebom, en met skuld gevoelens opgeblaas, ons is deur my ma by die deur ontmoet. Sy het 'n "Ek weet wie jy is en ek het gesien wat jy gedoen het" kyk en sê streng. "Het jy iets om my te vertel, of sal ek jou vertel wat my geeste sê? Hier is jou kans om te bely voordat jou pa by die huis kom ! "
Dit was nutteloos om iets te verby haar te kry, want sy het alles geweet wat ons gedoen het. Daardie spookgeeste het op ons gespeel en aan haar teruggegee, maak nie saak hoe hard ons probeer het om hulle te versmoor nie. Die geeste was ook uiters streng en het al die finale besluite in ons huis gemaak.
Ek onthou byvoorbeeld dat ek vyf jaar oud was toe my eerste beste vriend, Vickie, die bruinharige blouoogmeisie wat ek net ontmoet het wat net drie blokke van ons geleef het, gevra het of ek by haar kon slaap huis op Vrydagaand. Dit was 'n opwindende en nuwe voorstel en iets wat ek regtig wou doen.
Ek het die hele week daaroor gedink en my voorberei vir die presiese regte oomblik om my ma te vra, want nie net die geeste was streng nie, maar my ouers was ook, en hulle het ons almal baie kort gebind. Ek het geweet dit sal 'n harde verkoop wees, maar ek was vasbeslote om te probeer. Net ek het 'n plan nodig gehad.
Ek het Vickie elke dag ná skool skool toe gekom, daardie week net so, my ma kon sien hoe 'n mooi meisie sy was. Ek het haar lof aan die bokant van my longe by aandete gesing en selfs my ma gekry om saam te stem dat sy die "mooiste vriend" was wat ek ooit kon hê. Ek het die grondslag vir Vrydag versigtig vasgestel en besluit dat dit die beste sal wees as Vickie en haar saam gevra het, oortuig dat my ma nie die hart sal hê om direk na Vickie se blou, blink oë te sê nie.
Geeste weet wat ons nie weet nie
Net na skool by 12: 45, het ons tuis hand-hand geslaan, positief dat ons versigtig uitgewerkte plan sou werk. Toe ons by my huis kom, het ek nog steeds hande vasgehou, ons het tot by my ma getuig, giggling met senuweeagtige afwagting, en dan het ek na 'n paar oomblikke van hemming en hawing die vraag gestel: "Kan ek by Vickie's slaap?"
My ma het geluister en het haar aandag aan haar gidse verskuif. Ek kon vertel met die manier waarop sy haar oë omhoog draai en na links dat hulle 'n konferensie hieroor gehad het. Sy het 'n oomblik stil geword, haar kop geskud, 'n asem gejaag en toe met 'n verskoning gesê: "As ek my sou wou sê, sou ek ja sê, want ek weet hoeveel jy dit wil hê. Maar my geeste sê nee vir een of ander rede, so die woord [altyd hulle woord] is nee. Jammer. "
Verwoes en regtig walglik met die geeste, ek het myself na Mamma se genade gegooi en in my beste weergawe van "Asseblief, asseblief! Asseblief, of ek sal vir altyd ly." Hiermee het sy met volle afwyking na my toe gekom, heeltemal onbewus van my vertoning, en het haarself baie koel herhaal.
"Ek dink nie jy het my gehoor nie," het sy gesê. "Die geeste het nee gesê."
Ons is verpletter. Toe ek vir 'n rede gepleit het, het sy nie een gehad om te bied nie, en het sy ook nie gevoel dat sy een moes gee nie.
"Ek weet nie hoekom nie," het sy gesê. "Hulle het my nie vertel nie. Vickie kan vanaand hier bly. Ons sal daarvan hou om haar by ons aan te sluit." So het sy gedoen, hoewel dit nie so lekker was soos die privaatheid wat ek na haar huis uitkyk het nie. (Veral privaatheid van die geeste, het ek woedend gedink, soos ons opgee het.)
Jare later het Vickie my vertel dat haar ma snags die huis verlaat het nadat sy gaan slaap het en na die plaaslike kroeg gegaan het om haar vriende te ontmoet.
Vickie het baie nagte alleen gebly. Toe sy dit vir my vertel het, het ek my ma se geeste onthou om my te laat slaap. Ek het gewonder of dit hoekom was.
Met gemak in die teenwoordigheid van geeste
Om die geeste te hê was meestal 'n goeie ding, en ek het groot vertroosting gehad om te weet dat hulle daar was. Hulle het gelyk om soveel uitvoerende gesag in ons huis te gebruik, maar dit het gou tot die punt gekom waar ons nie direk met my ma gepraat het nie. Ons het gevra om eerder met haar geeste te praat en sodoende 'n stap te red. Ek onthou een keer wanneer ons familie van plan was om die volgende dag op 'n vierde Julie piekniek te gaan, maar reën het gedreig om ons planne te kanselleer. Bekommerd siek dat ons die pret wil misloop en die reën sal aanhou om op ons af te gooi, ek kan nie meer die stres neem nie. "Ma," het ek gesê, "vra jou geeste as ons na die piekniek gaan, want ek is bekommerd dat die reën dit sal verwoes."
Sy hou stil, kyk na links, luister, en dan glimlag. "Moenie bekommerd wees nie," het sy gesê, "ons gaan." Op die oomblik het ek 'n groot donderweer gehoor, het ek gesê, "Is hulle seker?"
Sy het my gekyk asof ek net 'n groot faux pas gepleeg het. "Die woord is ja," het sy gesê, "ontspan so."
Oeps! Ek het gedink dat ek die geeste bevraagteken het. Jammer. Ek het hulle verskoning gevra. Die volgende dag het die son in die lug gevlam, en ons het 'n heerlike tyd by die piekniek gehad.
Benewens geestelike gidse het my ma ook vibes gehad, 'n lopende psigiese kommentaar op die onsigbare kant van die lewe. Sy het vibes oor wie die telefoon bel, waar ons die motor moet parkeer, wat om te eet, of iemand sou besoek, as die bure goed voel (omdat so baie ouer was) en 'n miljoen ander dinge. Hulle was gevoelens wat binnegedring het oor hoe die wêreld haar beïnvloed het en wat sy daaroor gedink het. Hulle was haar uncensored indrukke van komende aantreklikhede en verborge gebeurtenisse.
Let op Vibes
In haar voetspore het ek ook aandag gegee aan my vibes. Daardie deel was maklik omdat almal in ons familie dit gedoen het. As ons 'n gevoel gehad het, het ons dit gesê sonder om daaraan te dink, en baie van hulle het oor die dinge wat gekom het. Maar dit was nie genoeg vir my nie. Ek wou meer.
Toe ek sowat ses jaar was, het ek aan die voet van my ma se naaimasjien gesit en haar gehelp om 'n naat van 'n kalkgroen velvetstof wat sy gebruik het om my 'n winterbroek te maak, te verwyder. Ek het dit vir haar gehou terwyl sy die drade uitmekaar geskeur het, en ek het haar gevra of sy net met die familiegeeste kon praat.
"Natuurlik nie. Jy kan ook, as jy die moeite doen," het sy gesê, steeds die naat verdeel.
Ek het gedink aan haar antwoord vir 'n paar oomblikke met intense nuuskierigheid. Alhoewel die geeste my soms keer, veral as hulle nee sê vir dinge wat ek wou doen, was hulle meestal troosvol en goed om rond te hê. Net om te weet hulle was daar, ek het nooit eens of alleen gevoel nie. Maar ek wou persoonlik met hulle praat, eerder as om altyd deur haar te gaan.
"Hoe kan ek dit doen? Hoe kan ek hulle hoor soos jy doen?" Ek het gesê. 'Ek wil self met hulle praat.'
Sy hou naaldwerk, dink aan my vraag en luister na die beste antwoord. Sy was so lank stil dat ek gewonder het of sy my gehoor het. Na alles, was sy amper dowes. Maar sy het beslis gehoor. Sy het net gewag om te hoor hoe die geeste sou antwoord in plaas daarvan om my haar persoonlike opinie te gee. 'N Baie groot verskil.
Om Geeste te Hoor, moet jy eers saamstem om te luister
Toe sê sy: "Eerstens, Sam, jy kan nie die geeste hoor nie, tensy jy saamstem om te luister. As hulle jou iets vertel en jy nie luister nie, weet hulle dat jy nie opreg is nie en hulle nie waardeer nie. help. So sal hulle weggaan. Dis die eerste ding wat hulle sê. " Sy val weer stil, luister natuurlik na meer.
"Moet niks van die geeste vra wat jy nie wil weet nie," het sy hervat. "Jy kan nie vra nie, en wens jy het nie. As jou geeste jou rigting gee, moet jy dit volg." Al die tyd was sy naaldwerk.
Mamma het weer gepauhou, opgehou naaldwerk, en gesê: "En laastens moet jy jou aandag heeltemal inwaarts draai, stop ophou om in jou gedagtes te praat en luister. Luister net. En dit is dit. Jy sal hulle hoor."
Ek het stil gesit en gedink aan wat sy gesê het.
Ma het voortgegaan. "Net een ding, Sam, en dit is nou net my mening. Alles wat jy van jou geeste hoor, is verreweg baie meer akkuraat as wat jy ooit van die buitewêreld sal hoor." Sy gaan terug na naaldwerk, knik haar kop asof sy met haar stem.
Sy kyk op. 'Ek kan doof wees, Sam, maar ek hoor wat saak maak.'
Alhoewel ek jonk was, het ek geweet dat dit waarvoor ek gevra het, ernstig was en dat dit my lewe diep sou beïnvloed. Na alles, sê geeste, vertel my wat ek moet doen, en ek het reeds oomblikke gehad toe ek nie daarvan gehou het nie. Omdat dit so 'n groot uitdaging was en ek my dissipline nodig gehad het, het ek geweet ek moet nie haastig wees nie. Ek het besef dat ek eers eers daaroor moet dink. So het ek gedoen, vir al sowat een minuut.
"Ek wil met die Geeste praat"
"Ek wil self met die geeste praat," het ek aangekondig. "Ek gaan doen wat jy gesê het en hoop ek kan hulle ook hoor."
My ma was opgewonde. 'Goed,' het sy gesê. "Dit is 'n baie wyse besluit, Sam. Ek dink nie jy sal dit spyt wees nie. So gaan aan. Gee dit 'n poging."
Ek het my moed ontbied, wat desperaat wil slaag, toe my gunsteling Saterdagoggend-spotprent, Rocky en sy vriende, in my kop ingedruk het. Daar was 'n volgorde waar Bullwinkle die eland op 'n tafel met 'n kristalbal met 'n tulband gesit het, en Rocky, die vlieënde eekhoring, was langs hom. Toe sê Bullwinkle, staar in die kristalbal, "Eenie-beenie, chili-weenie, die geeste gaan praat."
Rocky, opgewonde en angstig, gevra, "Geeste, maar Bullwinkle, is hulle vriendelike geeste?"
Aan watter Bullwinkle antwoord: "Vriendlik? Luister net ..." Dan sny dit vir 'n kommersiële breek.
Om een ​​of ander rede, toe ek gereed was om by die geeste in te skakel, het ek vir myself gesê: Eenie-Beenie, Chili-Weenie. . . dan op 'n meer ernstige noot, iemand daar? en ek het opgehou praat in my kop. Net seker, ek het selfs opgehou om asem te haal. Ek het met my hele hart, my hele siel, my hele wese geluister. Ek het gewag. Daar was stilte. Ek het my asem gehang. Skielik het ek hulle in my kop gehoor net soos my ma gesê het ek sal. Hulle het nie geklink soos menslike stemme nie; hulle het geklink soos die mooiste, diep koor van resonante stemme, beslis nie my eie nie, en gesê: "Ons is hier. En ons is lief vir jou."
My rug regop, my oë het oopgespring, en ek het uitgebars en gelag, dat my psigiese oproep eintlik beantwoord is.
"Ek het hulle gehoor!" Ek het opgewonde gehuil en nou uit die verrassing gelag en my ma laat lag. 'N Mengsel van vreugde, opwinding, prestasie en nuwe moontlikheid het my vererger. Ek het geweet ek kon nie meer met hulle praat nie. Nie tot ek kalmeer het nie.
"Ek het dit gedoen!" Ek het na my ma geskreeu. "Ek ... my ... Sam het die geeste gehoor!" Ek wou dit heeltemal seker maak dat sy dit gesien het, ek het gesê: "Ek het dit gedoen. Het jy dit gesien? Ek het dit gedoen. Nou het ek ook geeste.
Met my lag, het sy gesê, "Ek sien dit. Dit sal oefen, maar uiteindelik hoor jy hulle soos jy my hoor. Dit neem tyd om dit gereeld te doen. Hou aan om te oefen en wees seker dat jy luister. ding. "
My ma het haar naaldwerk opgerol en met my gesig gesit. "Luister altyd na jou geeste, Sam." Hulle is nader aan God as jy of ek, so hulle weet beter as wat ons die beste doen. Daarbenewens sal jy gou sien dat hulle goeie maatskappy is. "
Dagboek van 'n psigiese: die mites verbrysel
Deur haar private joernale oop te maak, lei die psigiese revolusionêre Sonia Choquette ons uit die donker eeue en in die 21ste eeu. Sonia, wat die siel-dodende mite verbrysel dat dit siellik is, is raar, sinister, of ten beste vir die spesiale of vreemde voorbehou, bewys die waarheid dat die sesde sin ons natuurlike God-gegewe innerlike kompas is. verloor ons pad. Met die deel van haar storie en haar geskenke hoop Sonia jy sal jou eie onthou en herwin.
Sonia Choquette is 'n wêreldbekende skrywer, storieverteller, geestelike onderwyser en psigies in die internasionale vraag na haar leiding, wysheid en vermoë om die siel te genees. In die dagboek van 'n sielkundige, Sonia nooi ander om haar te gebruik as 'n voorbeeld van hoe om te beweeg verby die vrees om psigies te wees en begin vandag die beloning te maai. Met die deel van haar storie en haar geskenke hoop Sonia jy sal jou eie onthou en herwin. Sy is ook die skrywer van Die psigiese pad en Jou hart se begeerte. U kan haar webwerf besoek by www.soniachoquette.com.