Collage is 'n Franse woord, afgelei van "coller" wat "plak" beteken. 'n Woordeboek vir kunsterme verklaar dit as die gebruik van papier en ander "plat" alledaagse materiaal om 'n ontwerp mee te maak (Ehresmann, 1980: 24). Nog verklarings lui dat dit 'n artistieke tegniek is waarmee reeds bestaande materiaal soos o.a. koerantknipsels, muurpapier, tou, ens. op 'n paneel of skilderdoek in kombinasie met verf aangebring word.
Hedendaags blyk dit in die letterkunde te kristalliseer in 'n fyn ontwikkelde tegniek van vervlegtheid waarin VERTELLERS, PERSPEKTIEF, RUIMTE en TYD soos pionne op 'n skaakbord deur die skrywer gemanipuleer word (selfs buite bundels heen) om 'n oeuvre van "opmekaargeplakte" verhale of poësie te vorm. In die kader van die Afrikaanse literatuur noem ek enkele voorbeelde: Breyten Breytenbach se reeks digbundels van die ongedanste dans; die kortverhaal "Die einde van 'n kluisenaar se lewe" en die drama Skaak, albei uit die pen van M.C. Botha, wat oor dieselfde karakters en gebeure handel – die drama is eintlik net 'n gedramatiseerde verlengstuk van die kortverhaal; Aucamp wat in sy verhale byna altyd teruggryp na die ANEKDOTE of KORTVERHAAL as kernstruktuur. Daarby bly hy tematies gebonde aan die verkenning van die gekwelde mens – net vanuit verskillende perspektiewe bespied.