Do what you do do well | MaanKind
23 Sondag Jun 2013
Give your love and all your of heart
So het Ned Miller in 1965 gesing, en dit het vir my nou nuwe betekenis gekry. Ek het mense genooi om vir my ‘n onderwerp te gee om oor te skryf, en die liewe Kameel het gevra: As jy kon teruggaan in die lewe, is daar ‘n plek waar jy ‘n ander pad sou kies as die een wat jy geneem het?
My eerste reaksie is Nee. Al die dinge wat oënskynlik gelei het tot ‘n moeilike tyd, het my gelei op ‘n pad waar ek vandag is. Ek is absoluut gelukkig en tevrede met my lewe, met wat ek doen en waar ek is. (Geografies en eksistensieel). Ek glo een van die redes is omdat ek die voorreg het om te kan kies wat ek doen. Ons werk baie hard wanneer ons werk, maar het ook baie vrye tyd. Al is die fisieke werk nederig, doen ek dit wat ek moet doen met ‘n lied in my hart en met lus in my lyf.
As ek egter nadink, dink ek tog ek moes ‘n ander keuse gemaak het op vier. Ek moes nie so om my ma se ore geneul het om skool toe te gaan nie. My nuuskierigheid en leergierigheid het my duur te staan gekom.
My bitter beker in die lewe was om te skip.
Nee, nie touspring nie.
Vanmelewe (dankie ouma, ek hou van die woord!) kon ons skool toe gaan as jy in die eerste helfte van die jaar ses word. Ek het dit net gemaak en is op vyf-en-’n-half skool toe omdat my ma my gekerm by die huis nie meer kon verduur nie. Ek wou lees.
Toe was dit reg.
… as die hoof die die eerste dag in die hoërskool vra, wie is twaalf, hande op. ‘n Klompie. Dertien? Die meeste. Veertien? Nog ‘n klompie. En ‘n paar vyftienjariges. Ek dan later kwaad raak as sy getalle nie klop nie en hy brul, Wie het nie sy hand opgesteek nie?
Miskien moes ek oorkompenseer, maar ek het geleer:
15 thoughts on “Do what you do do well”
Terug pieng: Hoe lyk jy? | MaanKind
Terug pieng: Wie is jou held? | MaanKind
Terug pieng: A room of my own | MaanKind
2 Julie, 2013 om 4:59 nm
Ons het die keuse gehad om Marina vroeer in die skool te sit, en wanneer ek nou na haar prestasies kyk, is ek dankbaar ek het nie.
Op ‘n dag het die kleuterskool my kantoor toe ontbied en gevra of ek dan nie Marina se gradeplegtigheid fotos wil bestel nie…
Sy was veronderstel om die volgende jaar eers gr 0 te wees en hulle het haar halfjaar aangeskuif sonder om ons te konsulteer.
Ek het met baie mense gepraat en jy en Drinie as voorbeelde gehad van cope en nie cope nie. Die skool het my ook afgeraai.
Ons het haar toe na die laerskool se gr 0 klassie gevat die volgende jaar, en sy het dit nie eers agtergekom dat sy sekere goed herhaal nie. Nuwe maatjies, nuwe juffrou, nuwe roetine.
2 Julie, 2013 om 7:07 nm
Dit was baie wys.
24 Junie, 2013 om 1:17 nm
En dis verblydend om hier te lees – ek was nie die enigste een nie. Daardie “skip” het my jare later in my hoërskoolloopbaan ‘n onderpresteerder gemaak. Omdat ek eerder wou inpas as uitstaan. Eers wanneer mens volwasse is, besef jy wat jy verloor het deur nie net jouself te wees nie.
24 Junie, 2013 om 9:12 vm
Dit skep ‘n gevoel van minderwaardigheid. Op laerskool was ek nog OK. Onderhoofmeisie en daar is ‘n oop netbalspan. Maar op hoërskool word al jou vriende wat om jou sit, se naam geroep vir prefek en op die einde bly jy oor met so ‘n kaal kol rondom jou. Hulle praat van goed waarvan jy nie weet nie en as jy sport doen, doen jy dit saam met die meisies in standerds laer as jy. Gelukkig het ek daaroor gekom op universiteit, die groot gelykmaker.
24 Junie, 2013 om 8:38 vm
Baie dankie vir hierdie blog.
24 Junie, 2013 om 7:59 vm
Ek geniet nog steeds jou blog soooo baie.
24 Junie, 2013 om 7:56 vm
Daardie ou liedjie inspireer my vandag nog. Ek het Cliff Richard se weergawe oor en oor geluister, die liedjie gesing en dit een van my ‘motto’s’ gemaak.
Sou jy gewag het, het jy die frustrasie gehad om by jou portuurgroep te wees, maar hulle het steeds nie verstaan wat jy probeer se nie, en sommer so in ‘n koor vir jou vertel dat jy verkeerd is wanneer jy iets geweet het wat hulle nie weet nie. Soos hoe om die Spaanse Juan uit te spreek. “Jy is verkeerd! Dommie!” het hulle dit in een stem uitgekreet en ek kon niks doen om hulle te oortuig nie. Ej was verkeerd, want almal het so gese. Lam, gefrustreerd en impotent voel. Praat nie van redenasies nie. En hand opsteek in die klas. Jy hou later op, want almal gluur vir jou omdat jou hand altyd op is, eerste op is, jy die antwoord wil uitskree terwyl almal sit en frons. Jy leer ‘n kunsmatige gesigsuitdrukking aan om in te pas. “Blank.” Ek doen dit nou nog. Sit gou my ‘blank’ op.
En ek is nie eens so baie slim nie. Net bietjie slim. Een dosent het vir my kwaai gekyk in die ‘Poetry’ klasse as ek woord wil uitskree wat die hele gedig se boodskap opsom. Dit het sy klasse bederf. Maar ek is nog steeds bly ek het verstaan. Nog steeds bly ek verstaan.
Wat is nou lekkerder as daardie opgewonde gevoel wanneer die lig opgaan vir jou?
Ek dink ons stoei maar almal met aanpas by die groep, ouer of jonger of net so oud. Slim of dom of net in die middel. Dis wat ek dink. Party van ons voel dit net meer. Of wat dink jy?
23 Junie, 2013 om 9:09 nm
Ook nie eintlik jou eie besluit gewees nie.
Ek het ook so geskip. In daardie dae was dit amper ‘n prestasie, maar as ek vandag so ‘n keuse sou hê sou ek beslis nee sê.
My redes is nie noodwendig dieselfde as joune nie, maar odd one out, ja dit het ek ook maar altyd gebly.
23 Junie, 2013 om 9:22 nm
In ‘n mate was dit, omdat ek nie tevrede was om vier jaar oud te wees en te speel nie. Nee, ek wou groot wees en het geneul.
23 Junie, 2013 om 9:05 nm
Dankie ook vir die pragtige lied…. dit het my nou jare teruggeneem!!!
23 Junie, 2013 om 9:06 nm
Ongelukkig gaan min mense die liedjie ken.
23 Junie, 2013 om 9:02 nm
Dankie MaanKind; soos met jou vorige skrywe dit baie geniet!!!! Ons het met ons seun gesien hoe moeilik dit is om emosioneel nie reg vir jou standerd te wees nie. Ek is bly die lewe glimlag vir jou… die vrug van jou arbeid 🙂