Kritzglas ('n Afrikaanse Blog): 2011
die middel van die nag word ek wakker. Sy lê
langs my onder die karos en haal saggies asem. Ek skuif nader aan
haar lyf en maak lepellê
nes teen haar. My handpalm vind haar rondings en pas
tevrede daarim. Vir 'n oomblik. My vingerpunt trek dan 'n streep al
langs haar rugstring af. Dit trek pyl van tussen haar blaaie tot by
die nou kloof van haar uitstaanboudjies. Die sand knars onder ons
soos ek nader beweeg.
Die Boesman staan op sy rooi Kalahariesand. Hy
haal 'n pyl uit sy koker en toets die sening wanneer hy dit span.
Die son sit laag. Dis die tyd wanneer die groot vuur moeër
skyn en die woestynjagters weer kan lewe. Die kortman is honger. Hy
sien die steenbokspoor wat al op die rif van die duin langs loop.
Kosbare vog van lus versamel onder sy droë
tong. Die feesmaal is in sy kop, maar die steenbok loop nog los. Die
son en stof trek reeds 'n dofrooi streep al op die reguit horison. Met die boog nou oor sy skouer loop hy die
voetspore van sy prooi. Hy word
die steenbokooi. Saam met haar spot hy die dorings van die woestyn.
Hy proe en lek versigtig en laat sy hafnat tong tussen die dorings
deurvleg om behendig die klein blaartjies af te stroop. Die klein
plesiertjies van die veld krummel een-een in sy mond. Sensueel rol hy
dit rond. 'n Soet sjokoladevrug se blink papier wat versigtig
heilig uitgetrek word. Saam proe hulle die soet veldheuning op die
punt van sy tong. Die jagter voel haar hartklop. Die lewensritme
stuur morsekode uit vanuit haar skuiling in die droë
rivierloop. Instink word 'n roofdier gefokus op 'n dieper honger. 'n
Honger gevoed deur geslagte se reȅls
van leef en laat miskien leef. Hy word 'n kat wat tree vir tree met
sagte vingerkussings sluip op naakte warm sand. Skynbaar doelloos
warrel die wind hom al al hoe nader. Die magneet van haar vleis wat
hom soos 'n aasvoȅl
in 'n vernouende wentelbaan laat
vry-oop ovale speelspot my vingers oor haar kaal rug. Haar bene. Haar
lyf. Kielie soos 'n meerkat wat ligvoets en penorent regmaak vir die
finale spring. Die sirkels word nouer. Sy lê
nou op haar rug met haar duine wat soos golwe styg en daal, kus toe
en terug. Die saggebreide haasvel wat soos satyn na boontoe skuif en
styfspan. Ek skuif dit oor die sagte duine en tree die hellings op.
'n Diepsug tussen duim en wysvinger. Ek maak my belt dan los.
Kloppend honger al soekend na die natuur se soetste vleis. 'n Potjie
met tsammas en gemsbokfillet, kaiings en vetsous. Taaierig om my
lippe wat ek smagtend aflek. 'n Happie en 'n proe. Soos 'n
suikerbekkie wat sy lang snawel sagkens in die alwynkelk insteek en
die soet nektar toets. Ek steek my snawel diep in my alwynmens in. Sy
klim dieper in my in. En weer uit. En proe oor en oor die lewe se
soetsap. Ons dans om die warm vuur en word van voor af beste maats.
Vriende wat alles deel – geheime plekke, fantasië, ons donker
gangetjies. Ons diepste menswees. Ons toekoms saam.
Die jagter is op sy hurke en word een met die ooi. Hy span sy boog
tot diskant breekpunt. Hy maak sy krom vingers reguit. Die pyl voel
verlig die vryheid van die natuurwette en klief na die klimaks van sy
bestaan. Hy skiet deur die lug tot sielsdiep in haar lewensaar.
Wanneer sy ooiprooi inmekaarsak met glasige oë, verlaat 'n saad van
sy lewe ook vir hom. Plat met sy gesig op sy rooi Kalahariesand lê
hy soos 'n dooie. Hy dank haar gees wat sy so onselfsugtig deel. Iets
spesiaal in sy veld is dood.
maande later, in die Winter van 2012, is Nǃxau
gebore. Uit die bloedrooi sand het hy opgestaan.
En die wȇreld
sou kennis maak met 'n versamelvoȅl
wat altyd plek het vir nog 'n vreemde in die nasie.
'n Reus wat die leuse van ons land kon uitspreek in klikke, klakke en
dade. !ke e:/xarra //ke. Eendrag maak mag. 'n
Nuwe toekoms wat begin het met 'n kriewel in die stof en 'n saadjie
wat vol hoop in droȅ
rooisand geplant is.
Skielik is ek anders. Meer as 'n dagdroom. Beelde waaraan ek kan vat. My lyf is daar. ’n Vatbare stuk verbeelding met goue glans en boodskapper vlerke. Met ’n sagte stem wat swaar en solied op my ore val. En hy fluister woorde wat ek nie kan oorsê nie, maar wat ek instinktief verstaan. Soos stippels saad in my ore wat met betekenis ontplof. Wil jy groei in my liefde? Wil julle soos een asemhaal? Wil jy liewer word vir haar? Wil jy hê dat sy liewer word vir jou? Wil jy meer mens word? “Ja Here” breek my stem soos stof deur my lippe. En die stof kan ek nie terugsuig nie. En ek wil ook nie; verder as wil wil ek groei. En ek is terug op my stoel met die wete dat ek nog die rekening moet betaal.
Maar dit was spesiaal. Daar was betekenis. En dit was vir my as “gewone” Christen sonder towerstaffie ’n voorreg om daarvan deel te wees. Dit was wonderlik om in ‘n babatjie se bruin ogies te kyk en hom die beste van God se goedheid toe te wens. Hei man, jou lewe is special! En ek dink aan Shawshank Redemption se gevangene in ’n traliewêreld: “You can be dying or you can be living. The difference is hope.” En ek dink dat dit nie die warrelende geestesmis van die magiese seënspreuke is wat Ilan deur sy lewe gaan dra nie. Dit is die woordjie tussen geloof en liefde.... hoop. Hoop wat nie vaskyk in die donker graffiti-junk teen die mufmuur van die tonnel nie, maar wie se oë blink in die sonstrale wat inskyn. En ja,woorde kan soos klitsgras vassit as dit oor ons waai. Mag die mooi woorde wat oor jou waai, nes maak in jou lyfie, klein Stefan. Woorde van wense en hoop in ’n wêreld wat baie tralies het. Hy gee mos genade, liefde en nabyheid – jy proe dit al klaar in jou moedersmelk. Drink dit, kleintjie, drink jou vol. Magic? Nog meer as magic as jy my sou vra.
Vanoggend weer die bekende roetine. Toonbank toe, vorms invul, wag, bloed trek, radioloë se toonbank toe, vorms invul, wag, groen safarierok aantrek, sonars, koue gel, aantrek, onkologie toe, bloeddruk neem, wag, geroep na dokter, sit op stoel, hoor uitslag. Vervelige roetine, maar met ’n kilkoue byt. ’n Byt met ‘n ‘k’ vir kanker. Vir dood. In your face. Maar toe die dokter aan die einde van hierdie vier jaar my lêer toemaak, was ek bietjie hartseer. Ek het lief geraak vir hierdie wrede vriend. Sy slagtande het my meer as een keer oor die kleintuintjie se hekkie gejaag. Buitentoe waar daisies geler blom en gras groener voel onder my kaal tone. Waar elke asem ’n geskenk is en ’n verslaapte nek ’n teken is dat ek opgestaan het. Om te lewe. Ek gaan hom mis.