Vincent van gogh - Inligting - 2022
Vincent Van Gogh (1853-1890) is 'n internasionaal bekende Nederlandse post-impressionistiese skilder. Vandag is dit 'n skilderklassikus waarvan die werke vir miljoene dollars verkoop. Die biografie van Van Gogh is 'n klassieke voorbeeld van 'n geniale misverstaan ​​deur sy tydgenote, wat sy lewe as 'n uitgeworpene en 'n lyer geleef het. Die kunstenaars se skilderye is deesdae aan almal bekend, maar sy lewe bly 'n raaisel en word in myte gehul.
Ons weet net van Van Gogh se waansin, 'n afgesnyde oor en selfmoord. Immers, selfs die eerste biograwe van die meester, hetsy opsetlik al dan nie, het bygedra tot die ontstaan ​​van die legende.
Van Gogh het die wêreld nie gesien as 'n gewone mens nie, maar in krulle en beroertes. Hierdie mite verduidelik waarom die kunstenaar sulke eienaardige skilderye geskep het. Die eerste skeppings van Van Gogh het egter tot die genre van 'boereskildering' behoort. Die kunstenaar het die lewe van gewone dorpenaars probeer uitbeeld. En daar is geen krulle, geen helder kleure. Die skilderye self is taamlik donker en selfs somber. Dit is dus nie nodig om oor spesiale visie te praat nie. Al Van Gogh se werk is op soek na 'n nuwe vorm van uitdrukking. Hy het self geskryf: 'Ek soek. Ek mik na. Ek is hierin met my hele hart. " Dit is waarskynlik dat Van Gogh se broer, Theo, self 'n suksesvolle kunshandelaar, op 'n sekere tydstip Vincent aangeraai het om weg te beweeg van die geknakte tema van boereskildery ten gunste van 'n meer modieuse impressionisme. Ligte en helder skilderye het die aandag getrek, maar net om te wag vir die erkenning van die publiek.
Die oormaat geel in Van Gogh se skilderye is te wyte aan die kunstenaar se verslawing aan absint. Die liefde vir hierdie alkoholiese drank het glo hallusinasies veroorsaak en 'n persoon se persepsie van kleur verander. Dit is egter nie duidelik in watter mate en hoe gereeld absint verbruik moet word om so 'n toestand te bereik nie. En nie net Van Gogh het absint misbruik nie, maar hy word net daarvan beskuldig dat hy verkeerde kleure verwerk het. Die kunstenaar kon ook nie op die oomblik van verergering van sy geestesongesteldheid skep nie. Die verslawing het hom net belemmer, nie gehelp nie.
Van Gogh het in armoede geleef en is heeltemal onbekend. In werklikheid het Van Gogh nie in armoede geleef nie. Sy jonger broer het finansiële steun verleen, sodat Vincent geen werk aangegryp het om talent uit te ruil nie. Leo sien die duidelike vermoëns van sy broer, betaal hom 'n maandelikse toelaag, koop verf, kunsboeke, materiaal. Daar was genoeg geld selfs vir prostitute. En hoewel Van Gogh regtig nie mode en gewild geraak het nie, het hy nou gekommunikeer met die belowendste en jong kunstenaars wat nog op roem gewag het: Degas, Gauguin, Pissarro, Toulouse-Lautrec. En aan die einde van sy lewe is Van Gogh nietemin opgemerk deur kritici, wat sy werk begin uitlig het. Hy het nooit ryk geword nie, maar die posisie van die meester was beter as in baie van sy ander hedendaagse kollegas.
Van Gogh was 'n regte waansinnige wat eenvoudig emosies op die doek spat. In sy briewe aan sy broer Theo Vincent het hy voortdurend gepraat oor skilderkuns, kreatiwiteit, tegnieke en materiale, om doelwitte te stel. En van die kinderjare af het die kunstenaar tale bestudeer en tekenlesse geneem. Hy is as baie hardwerkend, hardkoppig en intelligent beskou. Van Gogh se depressie en epileptiese aanvalle weens oormatige liefde vir absint verskyn eers aan die einde van die lewe. Die kunstenaar het self geskryf dat hy homself doelbewus in so 'n toestand gebring het, aangesien sy blik in 'n rustige toestand leeg geword het. Die gebrek aan erkenning deur die publiek het ook hier 'n rol gespeel. Maar vandag raak baie mal met minder probleme. En die mite is gebore deur die kunskritikus Julius Meyer-Grefe. Hy het gesê dat Vincent letterlik in blinde ekstase gewerk het en sy temperament op die doek uitgegooi het. Van Gogh was self 'n werklike werk, en beweer dat 'n mens in kuns moet werk soos 'n aantal swartes en 'n mens se vel afskil. ' In die laaste maande van sy lewe kon die kunstenaar binne enkele ure 'n prentjie skep, maar terselfdertyd herhaal dat hy jare lank gewerk het om in so 'n kort tydjie die moeite werd te skep. Daar was geen sprake daarvan om aan 'n gril te werk nie - Van Gogh het lank en hard aan een motief gewerk. Verskeie weergawes van dieselfde "Sonneblomme" is geskep. Van Gogh het reekse geskep wat deurdink is van die kreatiewe en kommersiële kant. En Gauguin het oor 'n vriend geskryf: 'U is die enigste denkende kunstenaar van almal.'
Van Gogh het in 'n waansin van waansin sy oor afgekap en dit aan 'n prostituut gegee. Hierdie buitensporige daad het die kunstenaar se handelsmerk geword. Nie almal onthou sy skilderye nie, maar hierdie feit word vir altyd geassosieer met Van Gogh. Volgens 'n legende hou 'n sekere prostituut van die kunstenaar se ore. Dit was hierdie dame wat Van Gogh sy gehoor gegee het, sonder om geld te kry om 'n kersgeskenk te koop. In werklikheid het hy nie 'n oor verloor nie, maar slegs 'n deel daarvan, 'n lob, en selfs dan - onder raaiselagtige omstandighede. Daar word geglo dat Gauguin destyds behuising by Van Gogh gehuur het. Die kunstenaars het baie saamgewerk en hewig oor kuns gestry. En dan eendag, in die hitte van 'n argument, het die emosionele Gauguin 'n vriend op die oor gesny. Hy was self 'n bekwame vegter met uitgebreide ervaring van sulke ontmoetings in matrose-tavernes. Die weergawe van Van Gogh se beslaglegging, en dat hy 'n kollega in die woonstel met 'n lem agtervolg, is dus deur Gauguin self uitgevind. In hierdie lig het die geskiedenis hom geregverdig. Ja, en Van Gogh was lief vir sy vriend, sodat hy sy slegte daad kon verberg. Om 'n oor aan die wortel af te sny het bloeding beteken, want die kunstenaar het eers na tien uur mediese hulp ontvang. En in die mediese verslag gaan dit net oor die afgekapte lob.
Van Gogh het selfmoord gepleeg. Die verhaal van Van Gogh se selfmoord is klassiek. Op 27 Julie 1890, op 'n wandeling, het hy homself in die hart geskiet met 'n pistool wat aangekoop is om voëls af te skrik. Gevederde mense het kreatiwiteit in die vars lug bemoeilik. Die kunstenaar het nie sy hart getref nie en het daarin geslaag om na die hotel te kom, waar hy steeds daarin kon slaag om van sy broer afskeid te neem. Maar hierdie weergawe het in 2011 'n alternatief gekry. Amerikaanse kunshistorici, die wenner van die Pulitzer-prys Stephen Nafeh en Gregory Smith het in hul boek geskryf dat daar geen selfmoord was nie. Die forensiese deskundige het dit ook nie geglo nie, wat die afwesigheid van brandwonde aan sy hande opgemerk het, wat in hierdie geval moes verskyn het. En die pistool self kon ook nie gevind word nie, sowel as ooggetuies van die voorval. Dit is onduidelik waarom u so 'n pynlike dood vir uself reël en nie in die kop skiet nie? Dit is hoogs waarskynlik dat een van die tienerhooligans wat saam met Van Gogh in plaaslike eetplekke gedrink het, geskiet het. Hulle kon cowboys met vuurwapens speel. Die kunstenaar self het op 'n keer stilgebly oor die wangedrag van Gauguin, en het waarskynlik ook die seuns jammer gekry. Op hierdie tydstip was Van Gogh in die diepste depressie, hy wou eenvoudig nie in iets belangstel nie. Hy het niemand beskuldig nie en nederig sy lewe prysgegee.
Van Gogh is nie deur sy tydgenote erken nie. In die afgelope jaar het die kunstenaar 'n mate van gewildheid verwerf. Sedert 1888 het beroemde kritici Felix Fenelon en Gustave Kahn, wat die werk van onafhanklike avant-garde-kunstenaars beoordeel het, die briljante werk van Van Gogh uitgesonder. Die kritikus Octave Mirbeau het Rodin selfs aangeraai om die werke van die ongewone meester te koop. Van Gogh se skilderye was in die versameling van Edgar Degas, 'n baie fyn kunsliefhebber. Selfs gedurende die kunstenaar se leeftyd het die koerant 'Mercure de France' oor hom geskryf as 'n groot kunstenaar, die erfgenaam van Rembrandt en Hals. 'N Hele artikel deur die ster-kritikus Henri Aurier is aan die Nederlander gewy. Hy sou self aan 'n biografie van Van Gogh werk, maar hy kon nie, omdat hy aan tuberkulose gesterf het.
Van Gogh het probeer om God en die mense te leer ken en dien as prediker vir die mynwerkers. Hierdie verhaal het die basis geword vir die god-soekende legende van Van Gogh. In 1879 dien hy eintlik as prediker in die Belgiese mynstad Borinage. Biografiste het hierin 'n begeerte gesien om saam met armes en armes te ly, met hul geboorteland. In werklikheid het Vincent in daardie jare besluit om priester te word, soos sy vader. Maar om verorden te word, het dit vyf jaar geduur om in die seminaar te studeer, of om 'n versnelde, driejarige, vereenvoudigde en gratis kursus aan 'n evangeliese skool met 'n ses maande lange sendingdiens te neem. Van Gogh bevind hom dus onder die mynwerkers. Hy het probeer om hulle te help, maar het nie beplan om nader te kom nie, maar hy was 'n verteenwoordiger van sy middelklas. En na die verstryking van die termyn het Van Gogh skoolgegaan. Maar die voorwaardes het verander, en daar was 'n klasgeld vir Nederlanders. Van Gogh besluit om godsdiens te verlaat en word kunstenaar. Sy tydelike sendingwerk was 'n noodsaaklike stap vir 'n geestelike loopbaan, nie 'n impuls van die siel nie.
Gedurende sy leeftyd is slegs een skildery van Van Gogh verkoop. Hierdie mite vorm deel van die beeld van 'n onherkenbare genie. In 1890 verkoop Theo die landskap 'Red Vineyards at Arles' vir 400 frank. Die skildery is 2 jaar tevore geskilder. Die feite sê egter dat die kunstenaar steeds meer sukses behaal het. Minstens een van sy skilderye is in Engeland verkoop. Dit is een van Van Gogh se selfportrette. Sommige Londense handelaars Sally en Lorrie het 'n skildery van 'n klein bekende Nederlander gekoop. Van Gogh se tekeninge was gewild, maar dit was nog steeds nie voldoende vir die volledige onafhanklikheid van sy broer nie.
Van Gogh was 'n man van die volk, 'n rebel en selfs 'n anargis. Dieselfde biograaf Julius Meyer-Graefe het voortdurend die fokus op die lewensverhaal van Van Gogh verander. Die legende het wortel geskiet in Duitsland, waar niemand die kunstenaar geken het nie. Aanvanklik verskyn Van Gogh as 'n man van die volk, die bekendmaking van moderniteit. Maar hierdie genre het vinnig verval. Toe begin Van Gogh 'n avant-garde-rebel genoem word, wat van die Boheemse hou, maar nie van die inwoners nie. En eers in 1921 verskyn die beeld van 'n geniale gek, wie se hand deur God self regeer is. In werklikheid het Van Gogh gegradueer aan 'n privaat gimnasium, vlot in drie tale gepraat en baie gelees. Kollegas het die kunstenaar Spinoza genoem. Daar was altyd 'n gesin agter Van Gogh wat hom ondersteun het in sy pogings. Oupa het bindings gemaak van ou manuskripte vir koningshuise, ooms wat met kunsvoorwerpe verhandel is, daar was selfs 'n admiraal in die gesin. Die kunstenaar self het grootgeword as 'n pragmatiese persoon.
In sy jongste skildery het Van Gogh 'n toekomstige selfmoord aangekondig. Van Gogh het 19 dae voor sy dood Wheatfield met Crows klaargemaak. Die film Lust for Life wys selfs hoe die kunstenaar homself doodgemaak het nadat hy klaar is met die skildery. Maar daar is geen bewys dat 'n depressiewe prentjie 'n doodsberig is nie. En nou word die laaste werk as 'Wheat Fields' beskou, wat duidelik geword het uit die korrespondensie van die kunstenaar met sy broer. Die koste van die doek beloop nou minstens $ 20 miljoen. Maar daar is geen verband tussen die skilderye en die dood van Van Gogh gevind nie. Hy het sy laaste brief in vier dae aan sy broer gestuur. Dit noem die Tuin van Daubigny en "kothuise met rietdakke", en daar was geen mistieke tekens of wenke nie.
Van Gogh het snags gewerk en kerse in sy hoed gesit. Hierdie mite verskyn in 1922 in 'n boek van die Franse joernalis Gustave Coco. Hy het 'n anekdote vertel van Van Gogh se werk in 'n hoed met kerse terwyl hy aan Starry Night gewerk het. Maar die kunstenaar het self gesê dat hy werk onder die lig van 'n gewone lantern.
Die skildery 'A Room in Arles' bewys dat die kunstenaar onsinnig is. 'N Onnatuurlike geboë ruimte word aangebied as bewys van 'n fout in die psige van Van Gogh. Dit het egter geblyk dat hy die realiteit baie realisties uitbeeld. In die huis in Arles waar Van Gogh gewoon het, was die mure en plafon inderdaad skuins.
Van Gogh het in die ope lug oorverhit, daarom het hy mal geraak. Dit is bekend dat Van Gogh daarvan hou om in die ope lug te werk. Hy het die reuk van terpentyn, wat gebruik is om verf te verdun, nie verdra nie. En hierdie feit vorm die basis van 'n nuwe mite. Biograwe het geskryf dat Van Gogh sy bron van inspirasie, die son, so lief gehad het dat hy nie eers sy kop bedek het nie. As gevolg hiervan is al die hare verbrand, en is die onbeskermde skedel stelselmatig met strale gebak, wat die kunstenaar mal gemaak het. In die latere selfportrette van Van Gogh en in die portrette van die reeds dooie kunstenaar, word dit egter opgemerk dat die hare op sy kop tot aan die einde van sy lewe teenwoordig was.
Van Gogh het homself as 'n alleenloper beskou en wou nie 'n gesin stig nie. Werknemers van die Van Gogh-museum merk op dat die kunstenaar meer as enigiets net 'n gesin met kinders wou hê. Die man het vreemdelinge baie hard leer ken en het selde iemand in sy innerlike wêreld toegelaat. In sy kort lewe was daar net een en 'n half van die jaar "speel" met die gesin. Die vrou se rol is gespeel deur die voormalige prostituut en model Sin Khurnik, al saam met haar kind. Nadat langtermynverhoudinge tot 'n einde gekom het, kon Van Gogh nie meer harmonieuse en langtermynverhoudinge met vroue opbou nie. Die nuus dat hy 'n oom sou word, word vir Vincent bly. Hy het selfs die skildery "Blossoming Amond Branches" onder die indruk geskilder. Nou versier hierdie skildery die familieversameling van die erfgename.