Sy versorger het gesê dat hy onaanvaarbaar was. Maar toe ons in die gang was, het ek afgekniel en my hand uitgesteek; Mowgli stap op en laat my aan sy neus raak. Ek was reg om hom daardie dag te huis toe, maar hy is nog nie vir goedkeuring goedgekeur nie. Sodra hy skoongemaak is, is my aanbod verwerp weens sy skaamte en die twee alfa-huskies wat ek al by die huis gehad het.
Agt jaar later was albei hare weg, en Mowgli was steeds by beste vriende. Ek het Sami, my border collie, gebring om hom te ontmoet. Na al daardie tyd het Mowgli my weer genader! Hy en Sami het goed saamgegaan, sodat Mowgli uiteindelik by die huis gekom het.
Aanmoediging van vertroue
Mo was nogal skaam, en hy was bang om te raak. Hy hou ook van geslote kamers. Maar hy was gemaklik met ons; Aangesien my huis 'n sirkelvormige plan het, kan hy altyd by die honddeur en die tuin kom. Hy het 'n slaapplek in die gang buite my slaapkamer gekies, waar hy Sami en ek kon sien en nog steeds 'n direkte pad na die uitgang gehad het.
Om sy vertroue aan te moedig, het ek Mo se kosgereg gehou terwyl hy geëet het. Ek het hom nie aangeraak nie, maar het net stil gepraat en geprys toe hy klaar was. Hy was altyd wonderlik, nooit gryp om te behandel nie, maar om hulle met sy lippe te neem. Vinnige bewegings het hom geskok en versteur, sodat ek geleer het om te vertraag as ek van kamer tot kamer stap en gebaar in die rigting waarna ek op pad was.
Mo het geleer deur te kyk. Ek het Sami aan die naglyne en knuffels gesien, en hy het naby ons begin staan ​​en ek het net sy ore en neus gekrap. Na 'n paar maande het my geduld afbetaal; Hy het sy kop in my skoot gesit en vir die eerste keer het ek hom reggeslaan.
Ek het geleer om kalmer te wees
Mowgli was uiters sensitief vir my buie en stem. Ek het geleer om kalmer te wees en stil te praat. By die geleenthede toe ek my stem verhef het, het hy iets verkeerd gedoen, daardie volume was al die straf wat hy nodig gehad het - die les is geleer.
Vir al sy skaamte het Mo 'n goeie sin vir humor gehad. Hy het sy piepende speelgoed liefgehad, hulle rondgedra, met hulle geslaap, en homself met hulself geamuseer. 'N Buurman het my vertel dat wanneer ek die huis sou verlaat, Mowgli sy speelgoed op die dek gaan haal, hulle in 'n tafelblad reël en dit weer herrangskik. Ek het by hierdie skerms huis toe gekom, wat my altyd laat lag het.
Dit het lank geneem om Mo in my bus te kry na sy twaalfuur-reis van Best Friends. Hy het nie wil weer so ingesluit wees. Dit was amper 'n jaar voordat hy uiteindelik besluit het om dit te kanselleer. Ek het hom dadelik na die strand geneem ... die eerste keer het hy die see al gesien. Daarna was motorritte 'n baie genotvolle aktiwiteit.
Mo was skaars met mense, Mo was wonderlik met ander honde. Groot soos hy was, bly hy heeltemal sag met honde wat ons sou ervaar, selfs al het hulle aggressief opgetree teenoor hom. Dit was wonderlik om kalm te kyk.
Mowgli was nooit ontsteld oor enigiets nie. Hy sou sien, en jy kon hom sien hoe dinge deurdink. 'N Vriend het hom 'n eensame wolf genoem, en dit pas. In teenstelling met enige ander hond wat ek gehad het, het Mo 'n opregte houding gehandhaaf wat voorgestel het dat hy nie heeltemal van hierdie wêreld was nie, al het hy die ervarings wat hy aangebied het, geniet.
Om Sy Gees te omhels
Mowgli was nege toe ek hom aangeneem het en hy het 115 pond geweeg. Ek het geweet ek sal hom nie vir baie jare hê nie, maar slegs agtien maande later het hy beenkanker ontwikkel. Die moeilikste ding vir enige troeteldier eienaar is om te besluit of dit beter is om hulle te help gaan as wat dit is om hulle te help bly. Weer het ek my van Mo gekry: solank hy wou gaan stap, slaap op die dek en speel met sy speelgoed, het ek hom gemaklik gehou.
Eendag het ons 'n kort lewenswandel geloop en dan langs die strand gery. Hy het altyd geniet om na die see te kyk, maar hierdie keer was hy besonder aandag. Ek het gedink, "Hy weet dis die laaste keer dat hy dit sal sien."
Ons het by die huis gekom, 'n lang knuffel sessie gehad, dan op die dek gesit en 'n pragtige sonsondergang gekyk ... 'n rustige laaste aand. Toe die lig sy oë gevang het, het hulle helder turkooisgroen geword, en hy het regtig soos 'n wolf gelyk - gereed om sy gees te omhels.
Liefde het geen tyd limiete
Die volgende dag, voordat die veearts aangekom het, het Mowgli en ek saam met Sami op die dek gevestig. Ek het vir Mo gesê hoe dankbaar ek was dat hy vir my gewag het en by my huis toe gekom het. Toe die veearts uiteindelik gekom het, het ek Mo se gesig op my bors gesit en sy kop en rug getrek. Heeltemal kalm, hy het die hele tyd sy oë op my gehou totdat hy ondergaan het, met my fluister: "Ek is lief vir jou, Mo," in sy oor.
Die laaste ding wat Mowgli my geleer het, is dat liefde geen tydsbeperkings het nie. Ek het van agt en agtien maande vir agt jaar lief gehad terwyl ons saam was. Dit is ses jaar sedert hy gesterf het, maar sy plek is nog steeds hier - in my hart - vir ewig.
deur dr. Bernie S. Siegel met Cynthia Hurn.
Oor die artikel se outeur
Fotograaf Janice Peters spesialiseer in skilderagtige uitsigte van Morro Bay en die Sentrale Kus, maar het ook 'n wye verskeidenheid foto's van Alaska na Europa. Sy bied webwerf- en portretfotografie asook skilderagtige notaskaarte aan. Haar werk kan gesien word by die Morro Bay Art Association gallery en die meeste plaaslike kunsbeurse. Janice is as burgemeester van Morrobaai in 2008 verkies en was die koördineerder van die feespersoneel vir die hoogs gewilde en suksesvolle jaarlikse Morrobaai Wintervoëlfees. Jy kan haar webwerf besoek "Janice Peters".
Jy is hier: Tuis > Lewe > Huis en tuin > Troeteldiere & Jy > Familie word: Liefde het geen tydsbeperkings nie