Kalsium en Alkaliniteit: Hoe om behoorlike vlakke in jou akwarium te behaal | Troeteldiere Huishouding
In die natuur bad seewater koraalriwwe in baie minerale en elemente. Van al die minerale en elemente wat in natuurlike seewater voorkom, word geen mineraal so vinnig of in soveel hoeveelhede as kalsium verteer nie. Harde korale, wat die boustene van die koraalrif is, vereis groot hoeveelhede kalsium om hul geraamtes te bou. Verskaffing van genoeg kalsium om aan die eise te voldoen
van al die korale, ongewerwelde diere en alge in 'n geslote ekosisteem skep 'n ware uitdaging vir die stokperdjie.
Een van die aspekte van die handhawing van klein polipropstene (SPS) korale wat aansienlike aandag kry, is die behoefte om kalsium aan te vul deur die maklikste moontlike middele. Voordat stene korale gehandhaaf word, is daar min aandag gegee aan die behoud van die korrekte hoeveelheid kalsium. Water veranderinge en die ontbinding van die kalsium substraat was vermoedelik in staat wees om die vlakke hoog genoeg te hou, sodat geen bykomende aanvulling aangewend word nie.
Toe die Berlynse sisteem vir koraalkorrels in die laat 1980's bekendgestel is, is die konsep van die aanvulling van kalsium in die tenk eers beskryf. Dit was belangrik, want voor hierdie reeks artikels was daar min aandag aan die koraal se behoefte aan kalsium om te floreer en te groei. Aanvanklik was die enigste metode wat beskryf is die gebruik van kalsiumhidroksied opgelos in water (kalkwasser) om verdampte water te vervang. Aangesien tenks meer gesofistikeerd geword het en steenagtige korale en mossels die dominante diere in hierdie tenks geword het, is meer gesofistikeerde metodes vir die handhawing van kalsiumvlakke ontwikkel. Oor die afgelope tien jaar is dit uiteindelik bewys dat feitlik alle korale, sowel as korallienale, kalsium benodig om te floreer.
Die rede waarom geen enkele metode van kalsiumaanvulling uitsluitlik gebruik word nie, is dat tot dusver geen stelsel bewys het dat dit perfek is nie. Ten spyte van die tekortkominge van hierdie metodes, is dit steeds relatief maklik om die kalsiumvlak in die meeste tenks bo 400ppm (dele per miljoen), die vlak van natuurlike seewater, te handhaaf solank hierdie probleme verstaan ​​en bestuur word. Dit is baie belangrik dat kalsiumvlakke so hoog gehou word, veral vir steenkorale, om hierdie redes:
As kalsiumvlakke laag is, sal die korale nie groei nie, en wat min groei voorkom, sal dun, spiese takke tot gevolg hê.
Verder, as die groei nie voorkom nie, sal die kleur van die koraal, veral by die wenke, nie so helder wees as wanneer die koraal goed groei nie.
Dit is nodig om die grense van elke metode van aanvulling te verstaan ​​voordat u 'n metode vir die stelsel kies. Die metodes wat tans in diens is, sluit in:
Kalsiumchloried en buffer
Kalkwasser (soms bekend as kalkwater)
Gebalanseerde vloeibare of droë aanvullings
Kalsiumreaktor- en kalkwasser-kombinasies
Ek het die afgelope tien jaar al hierdie metodes gebruik, dus ek voel gemaklik om hul voordele te bespreek, sowel as hul tekortkominge. Ek beskou my egter nie as 'n deskundige op kalsiumaanvulling nie, aangesien ek nog steeds besig is om my kalsiumaanvullingstelsel te probeer optimaliseer.
Die gebruik van kalsiumchloried in kombinasie met buffer was waarskynlik die eerste metode vir die handhawing van kalsiumvlakke in die meeste ou rif-hobbyiste. Sodra dit begryp is dat die gebruik daarvan die bufferkapasiteit van 'n tenk vinnig kan afbreek, is die gebruik van bufferende verbindings in kombinasie bygevoeg. Hierdie metode is inderdaad 'n eenvoudige en maklike manier om kalsiumvlakke vir 'n klein stelsel te handhaaf, of een wat nie baie kalsium verbruik nie.
Die voordele van kalsiumchloried en buffer is:
Kalsiumchloried is wyd beskikbaar en goedkoop.
Kalsiumchloried los vinnig op en dit is moontlik om wiskundig te bepaal hoeveel benodig word.
Wanneer hierdie metode gebruik word, is dit geneig om gebruik te word as 'n bolus tipe aanvullingsmetode. Dit is wanneer daar vasgestel word dat die kalsiumvlakke laag is, word 'n groot hoeveelheid kalsiumchloried ingepomp om die probleem reg te stel. Wanneer die korrekte kalsium bereik word, word die byvoeging van kalsiumchloried gestaak.
As 'n meting van alkaliniteit nie onderneem word nie, kan die kalsiumvlak goed wees, maar die alkaliniteitsvlak daal te laag. Dit veroorsaak dat een van die koraal se hoofbronne vir koolstof verminder word. As dit nie reggemaak word nie, kan 'n daling in pH voorkom as gevolg van die tenk se verlies aan bufferkapasiteit. Wanneer dit gerealiseer word, word buffers gewoonlik bygevoeg om die verminderde alkaliniteit te vergemaklik. Op hierdie punt gebeur een van twee dinge:
Die kalsiumvlak val en die siklus word herhaal, of
Die stelsel word vir 'n kort tyd stabiel en dan word bykomende aanvullings bygevoeg soos benodig. Selfs as die stelsel vir 'n kort tyd stabiel is, afhangende van die buffer wat gebruik word, kan sommige elemente op onnatuurlike vlakke ophoop. In die besonder kan natrium en bromied opbou, aangesien dit in die meeste buffers op hoë vlakke voorkom. As gevolg hiervan, kan sommige diere begin om agteruit te gaan as gevolg van geen ooglopende rede nie. As die bron van die probleem bepaal word, dan is die enigste verloop van aksie om die probleem reg te stel, om meer gereeld en groter waterveranderings te doen. Dit kan die diere skok, of die stelsel moontlik terug kry tot die punt waar die probleem ontstaan ​​het.
Hierdie stelsel kan goed werk in tenks waar minder hoeveelhede kalsium verbruik word, byvoorbeeld, tenks met klein hoeveelhede koralliene alge en 'n klein populasie sagte korale. In hierdie tenks moet die bogenoemde probleme nie voorkom nie.
Die gebruik van kalsiumhidroksied (kalkwasser), wat in 1990 deur Alf Nielsen ingestel is, het waarskynlik meer gedoen om SPS-korale te behou as net oor enige ander vordering in rifbehandeling tot op daardie stadium.Voor hierdie bespreking deur mnr. Nielsen was kalsiumaanvulling min of meer 'n nagedagte. Eers toe dit verduidelik is hoe belangrik dit was om voldoende kalsium beskikbaar te hê sodat SPS-korale gedy kon word, is 'n hele nuwe groep korale skielik gekweek. Tot op hierdie tydstip, soos hierbo aangedui, was kalsiumchloried en buffer die kalsiumaanvullingsmetode van keuse. Maar sodra die gebruik van kalkwasser verduidelik is, het dit die meeste van die afgelope dekade die metode van keuse geword. Na die gebruik van hierdie metode vir die afgelope tien jaar, het die voordele en nadele van die gebruik daarvan duidelik geword.
Europese aquarists het die afgelope twintig jaar kalkwasser met groot sukses gebruik. Sommige van die voordele van hierdie metode is:
Kalkwasser is eenvoudig kalsiumhidroksied opgelos in water, dus dit is baie maklik om te gebruik.
Daar is baie verskillende vervaardigers van kalkwasser, waaronder Kent, Seachem, en Warner Marine, met almal wat relatief dieselfde hoë gehalte het.
Kalkwasser voeg feitlik niks by tot die water wat skadelik is nie, slegs kalsium- en hidroksiedione.
Kalkwasser neerslae fosfaat, wat verkondiging beter kan plaasvind. As gevolg van sy hoë pH neerslag fosfaat as kalsiumfosfaat.
Kalkwasser is ook relatief maklik om te maak en is goedkoop. Al wat nodig is, is om die droë poeier by water te voeg en dit op te skud. Nota: Laat die bewolkte mengsel toe om los te maak en gebruik dan die skoon vloeistof as grimeringswater.
Nou is daar selfs kalkwasser-reaktore beskikbaar wat meng en roer. Dit is bekend as "Nielsen reaktors", na hul aanvanklike advokaat.
Ongelukkig is daar ook tekortkominge aan die gebruik van kalkwasser. Die nadele sluit in:
Kalkwasser ontbind swak in water; slegs ongeveer 1,5 gram kan in 'n liter water oplos. As gevolg hiervan, as die tenk se verdampingskoers laag is, is dit moeilik om die kalsiumvlak te handhaaf deur die gebruik van kalkwasser alleen.
Kalkwasser is ook 'n bytende (bytende) alkaliese middel, dus moet versigtig wees wanneer dit gemeng word sodat die stof nie ingeasem word nie.
Kalkwasser het 'n baie hoë pH (12.00+), dus moet dit nie in groot hoeveelhede in die tenk gedompel word, of dit sal die tenk se pH-vlakke op te hoë vlakke verhoog. Let wel: Dit kan tot voordeel gebruik word deur dit stadig in die nag te doseer wanneer die tenk se pH tipies daal. As gevolg daarvan kan dramatiese veranderinge in pH verminder word.
Met verloop van tyd verlaag die gebruik van kalkwasser die alkaliniteit in die tenk. As gevolg daarvan moet buffers ook van tyd tot tyd bygevoeg word wanneer kalkwasser gebruik word.
Die grootste nadeel is dat kalkwasser vars moet wees. Dit moet nie lank in sy gemengde vorm sit nie, anders raak dit met atmosferiese koolstofdioksied en omskep in onoplosbare kalsiumkarbonaat. As gevolg daarvan moet kalkwasser daagliks gemeng word voordat dit by die tenk gevoeg word.
Soos hierbo genoem, het ek die afgelope tien jaar kalkwasser as my metode van kalsiumaanvulling vir my SPS-tenk gebruik. As gevolg van my ervaring is dit my mening dat dit 'n baie goeie manier is om kalsium vir klein- tot mediumgrootte SPS-tenks te vul, solank as wat voldoende verdamping plaasvind. Vir die meeste van hierdie tenks, solank as wat die meerderheid van die kalkwasser in die nag bedrieg word en buffers gereeld bygevoeg word, moet daar min probleme wees. Die dinamika van elke tenk verander oor tyd, en daarom is gereelde toetsing nodig.
'N Alternatief vir kalkwasser is om 'n kalkwasserreaktor te gebruik om die kalkwasser te meng en te lewer. Kalsiumhidroksied word daagliks daagliks by die reaktor gevoeg, wat vars kalkwasser stadig oor die dag lewer. O Vervang water wat verdamp.
Enkele voordele vir die gebruik van kalkwasser-reaktor is:
Die kalkwasser word deurlopend gemeng.
Sommige reaktore sluit 'n pH-sonde in om die kwaliteit van die kalkwasser te beheer.
Nadele van die gebruik van kalkwasser-reaktor is:
As hierdie toestel gebruik word, kan dit ook nodig wees om 'n koolstofdioksiedreaktor, soos dié van Ultralife, te gebruik om die pH van die tenk te hoog te hou. Dit is omdat dag is wanneer die meeste verdamping plaasvind en wanneer die meeste van die kalkwasser in die tenk gevoeg word. Dit kan daartoe lei dat die pH hoër is as die maksimum verlangde vlak van 8.5 gedurende die dag. Die koolstofdioksied sal dan in die tenk vrygestel word via 'n pH-kontroleerder, soos 'n Neptune-kontroleerder, en 'n elektroniese solenoïde om die pH op die verlangde vlak te hou.
As jy kalkwasser as 'n bolus moet gebruik (groot hoeveelheid alles gelyktydig), dan is dit nodig om 'n koolstofdioksied reaktor te gebruik. Dit verhoog die koste van die dosering van kalkwasser dramaties, en kan dus van die alternatiewe 'n beter keuse maak.
Gebalanseerde vloeibare kalsium aanvullings vir akwariums
Om die probleme wat hierbo beskryf is, te oorkom, het verskeie vervaardigers gebalanseerde formules ontwerp vir die handhawing van kalsium en alkaliniteit. Produkte sluit in Tropic Marin BioCalcium, Two Little Fishes C-balans, en Seachem Reef Advantage Calcium ™.
Voordele om gebalanseerde vloeibare of droë aanvullings te gebruik, sluit in:
Hierdie verbindings, beide droog en nat, is in staat om beide hoë kalsiumvlakke en alkaliniteit te handhaaf, terwyl dit nie mettertyd 'n opbou van ongewenste verbindings veroorsaak nie. Let wel: Sommige hobbyiste het berig dat hul saliniteitsvlakke met verloop van tyd toeneem.
Hierdie gebalanseerde formules is maklik om te gebruik in sodra die verlangde vlakke van kalsium en alkaliniteit bereik word. Al wat nodig is, is om gelyke hoeveelhede van die tweedelige verbinding na die tenk volgens die aanwysings by te voeg.
Dit is moontlik om die lewering van die vloeibare verbindings te outomatiseer deur doseringspompe geleidelik die dosis geleidelik oor die dag te gee. Dit help om skok op die tenk se inwoners te voorkom, alhoewel daar min kans is op skok.
Wanneer die tenk se inwoners groei of wanneer meer diere bygevoeg word, is dit net nodig om die hoeveelheid wat daagliks bygevoeg word, te verhoog.
Daar is ook verskeie tekortkominge in die gebruik van hierdie metode.
Vloeibare verbindings is ietwat duur. In verhouding tot die ander metodes wat gebruik word, is dit die duurste metode om kalsium op die lang termyn te behou. Hierdie metode van kalsiumaanvulling is ideaal vir kleiner tenks of tenks met 'n klein hoeveelheid SPS-korale en koralliene-alge, maar 'n bietjie koste-verbod vir groot SPS-tenks.
Dit is ietwat vervelig om elke dag dieselfde bymiddels te meet en konsekwent dieselfde klein mate van elkeen by te voeg.
As die alkaliniteits- / kalsiumbalans uit die botsing kom, sal dit nodig wees om die balans te herstel deur middel van ander middele wat hierdie middels kan beïnvloed.
Vloeibare verbindings het baie gewild geraak. Hierdie metode was vir meer as twee jaar op sommige van my tenks en dit was redelik suksesvol. Dit was so suksesvol, toe ek dit gestaak het, het verskeie van my korale in 'n onttrekkingsfase gegaan en in die gesondheid afgeneem, alhoewel die tenk dadelik oorskakel na 'n ander aanvullingsmetode.
Natuurlike Aragoniet Korallith Media
Aangesien kalsiumaanvulling meer outomaties geword het, is die gebruik van die kalsiumreaktor een van die meer gesofistikeerde middele om die gewenste doel te bereik. Koolstofdioksied (CO2) word teen 'n vaste tempo in 'n kamer gevul met 'n kalkhoudende media (aragoniet) of Korallith gepomp. Die mede2 verlaag die pH in die kamer tot 'n suurvlak wat die kalsium in die water oplos. Die hoeveelheid kalsium wat vrygestel word, word beheer deur die vloeitempo water deur die kamer, sowel as die tempo van vrystelling van die koolstofdioksiedborrels. Hierdie proses ontbind ook byna al die minerale en spoorelemente korale moet groei. Die opgeloste oplossing verhoog alkaliniteit (karbonaat hardheid) om pH te stabiliseer terwyl minerale (spoorelemente) aangevul word.
Kalsium reaktore is om verskeie redes gewild:
Oor die lang termyn is hierdie metode relatief goedkoop, aangesien alles wat nodig is koolstofdioksied en 'n kalkhoudende media is.
Wanneer dit behoorlik gebruik word, bied hierdie metode 'n baie akkurate manier om kalsiumvlakke binne 'n stelsel te handhaaf.
Daar is nou kalsiumreaktore op die mark wat selfs die grootste tenks kan hanteer. Daarom is dit moontlik om 'n reaktor vir elke tenk grootte te vind.
Soos alle metodes, is kalsiumreaktore nie sonder enige nadele nie.
Hierdie eenhede is aanvanklik relatief duur. Benewens die reaktor self, benodig 'n behoorlike opstel ook 'n tenk vir koolstofdioksied, 'n reguleerder en naaldklep, en 'n middel om die pH te bepaal.
Sorg moet geneem word in die keuse van die media. Sommige media kan baie fosfaat bevat, so sodra die media oplos, word fosfaat ook vrygestel. Gelukkig, in die afgelope jaar is fosfaat-vrye media soos Korallith nou beskikbaar.
Die hoeveelheid koolstofdioksied wat ingestel moet word, moet nou gemonitor word sodat oormatige koolstofdioksied nie in die tenk gelek word nie. As dit gebeur, sal 'n konstante lae pH-lesing tot gevolg hê. Wanneer 'n behoorlik funksionele naaldklep en borrel toonbank egter in kombinasie met 'n pH monitor gebruik word, is daar gewoonlik geen probleem nie.
Kalsium reaktore kan alkaliniteit verhoog tot oormatige hoë vlakke indien hulle nie noukeurig gemonitor word nie. Dit kan beheer word deur die byvoeging van kalsiumchloried van tyd tot tyd, of deur die vloeitempo en die tempo van koolstofdioksied wat ingestel word, aan te pas.
Ek gebruik nou meer as vyf jaar 'n reaktor op een van my tenks, en anders as om dit aanvanklik aangepas te word, het dit baie min probleme opgelewer. Alhoewel daar aansienlike aanvangskoste is wat verband hou met die implementering van so 'n stelsel, kan 'n kalsiumreaktor 'n verstandige langtermynbelegging wees, waardeur u tyd, geld en frustrasie spaar terwyl u koraalgroei maksimaliseer. Vir meer inligting, sien: Kalsium Reaktors.
Kalsiumreaktor en Kalkwasser-kombinasie
Een van die jongste voorskotte is om beide 'n kalsiumreaktor en 'n kalkwasser-reaktor te gebruik, 'n tenk wat 'n groot hoeveelheid kalsium verbruik. Hierdie kombinasie handhaaf beide kalsium- en alkaliniteitsvlakke selfs beter as die gebruik van 'n enkele reaktor en lei ook tot 'n afname in fosfaatvlakke en stabiele pH. Dit kan na my mening die optimale manier wees om kalsiumvlakke in 'n groot SPS-tenk te handhaaf. Dit moet egter opgemerk word, soos met die meeste aspekte van rifbewaring, is daar altyd talle maniere om die gewenste resultaat te behaal, sodat die eksperimente binne die stokperdjie sal voortduur. Dit is hoe die stokperdjie vorder tot die punt waar dit nou is, waar SPS-korale algemeen voorkom, en hul groeikoerse in sommige tenks kan die tariewe wat in die natuur gesien word, oorskry. Die verstaan ​​en implementering van behoorlike kalsiumaanvulling en alkaliniteit kan aanvanklik moeilik wees, maar met verloop van tyd, met behoorlike toetsing en geduld, hou hierdie verbindings op hul regte vlakke eintlik redelik eenvoudig.
Ongeag die stelsel wat gebruik word, terwyl kalsium aangevul word, is dit nodig om die tenk se water gereeld te toets vir die kalsiumvlak. Sodra 'n goeie metode vir die aanvulling van kalsium gekies is, stop ons gereeld om te dink dat ons klaar is. Kalsiumaanvulling is nie 'n statiese proses nie; Soos koraalkolonies, beide sag en klipperig, groei, en soos korallinale alge versprei, neem hierdie organismes al hoe meer kalsium op.As gevolg daarvan moet die aanvulling van kalsium oor die algemeen mettertyd verhoog word. As toetse nie gereeld gedoen word nie, is dit baie maklik dat die vlakke presies daal as gevolg van hierdie toename in vraag. Om hierdie rede is dit my ervaring dat kalsiumvlakke elke twee weke of so, of selfs beter, een keer per week geassesseer moet word. Om dit te doen, is verskeie betroubare toetsstelle beskikbaar. Terselfdertyd moet alkaliniteit ook gemeet word, aangesien daar 'n verband is tussen kalsiumvlakke en alkaliniteit wat gemonitor moet word. Hierdie selfde maatskappye maak ook baie goeie alkaliniteit / KH toetsstelle. Die rede waarom albei hierdie maatreëls gemonitor moet word, is dat indien die kalsiumvlakke hoog word (meer as 500ppm), daar 'n neiging is om die alkaliteit te laat val. Omgekeerd, as alkaliniteitsvlakke te hoog word, sal kalsiumvlakke neig om te val, aangesien kalsium presipiteer in die vorm van onoplosbare kalsiumkarbonaat. Wanneer die kalsium gemeet word, moet die vlak dus tussen 400ppm en 450ppm wees, terwyl die alkaliniteitsvlak tussen 2,5-3,5 meq / L (milliekwivalente per liter) of 7-10 dKH (karbonaathardheid soos in grade gemeet) moet wees.