“Dit is nog nie die einde nie” – Renate BarnardRenate Barnard. Foto: Reint Dykema Sedert die grondwethof op 2 September 2014 uitspraak gelewer het in die saak van die SA Polisiediens vs. Renate Barnard & Solidariteit het ek baie stof tot nadenke gehad. Die eerste gedagte wat deur my kop geflits het terwyl regter Dikgang Moseneke die uitspraak gelees het, was absolute ongeloof dat ŉ volbank regters teen ons beslis en eenparig bevind het dat daar in geen stadium teen my gediskrimineer was nie en dat die nasionale polisiekommissaris regmatig opgetree het deur ŉ pos telkemale vakant te laat. Die grootste ontnugtering wat ek ervaar het, was die harde werklikheid dat politiek bo reg en geregtigheid geseëvier het. Indien ons die hofsaak op grond van wetgewing en uitgewysde gesag verloor het, sou ek dit kon aanvaar, maar die blatante politieke oogmerke en doelstellings wat lynreg in stryd is met die gees van die Grondwet, maar hoogty vier in die uitspraak, is skokkend. Die hele Solidariteit-regspan het my skok en ongeloof gedeel. Dit was voorwaar ŉ lae hou en alles behalwe wat ons verwag het – veral gesien in die lig van die gebalanseerde uitspraak van ŉ volbank regters in die hoogste hof van appèl in ons guns. Die slagordes was egter gou weer opgestel (soos die media dit genoem het) en strategie is bespreek om die pad vorentoe te bepaal. Baie mense is van mening dat ons die “ verloor” moet aanvaar en besef die “skrif is aan die muur vir wit mense in Suid Afrika”. Dit is nou diegene wat kritiek lewer oor al die geld wat aan hofsake oor regstellende aksie bestee word, diegene wat al hul kinders se enkelkaartjie na Engeland, Australië of Nieu-Seeland gekoop het, omdat daar “geen toekoms vir ons kinders in hierdie gedoemde land is nie”. Een ding wat ek persoonlik uit die jare lange hofstryd geleer het, is die feit dat God elke mens die vermoë gegee het om uit te hou en te volhard ten einde ŉ doelwit te bereik. Ons lewe in ŉ samelewing van kitskos, mikrogolfoonde en kortpaaie en daarom het baie van ons die vermoë verloor om vas te byt, te volhard en te baklei vir dit wat die moeite werd is. Dit is daarom van onskatbare waarde om ŉ vakbond soos Solidariteit en burgerregte-organisasies soos AfriForum en die groter Solidariteit Beweging te hê wat gewone mense se hande kan vat en sterk standpunt kan inneem teen diskriminerende praktyke wat deur die huidige regering teen minderheidsgroepe in Suid Afrika toegepas word. Ek glo vas dat ons witmense met ŉ doel in Suid-Afrika is– of mense dit nou wil weet of nie. Die feit dat God ons voorouers meer as 350 jaar gelede na die suidpunt van hierdie kontinent gebring het en ons nog steeds hier bewaar (ten spyte van baie uitdagings) is ŉ baie duidelike aanduiding dat Hy ŉ plan het met ons, ons kinders en kleinkinders. Dit is belangrik dat ons ons nageslag moet leer om op te staan vir hul regte (op ŉ beskaafde en menswaardige wyse) en om nie moed op te gee en handdoek in te gooi nie. Ons is die enigste voorbeeld wat ons kinders het om na te volg – deur dit wat ons sê en dit wat ons doen. Die grootste ironie nadat ons in die grondwethof ŉ bloedneus gekry het, is die onblusbare hoop wat ek en die span van Solidariteit ervaar en hierdie HOOP is beslis nie menslike hoop nie. My pa het altyd Romeine 5 vir my voorgehou wanneer ek deur baie moeilike en uitdagende tye in my lewe moes gaan. Toe ek die dag ná die hofuitspraak saam met Dirk Hermann van die kykNET-ateljee terugry Pretoria toe, het dieselfde gedeelte in die Bybel by my opgekom: Romeine 3:3-5: “Ons verheug ons ook in die swaarkry, want ons weet: swaarkry kweek volharding en volharding kweek egtheid van geloof, en egtheid van geloof kweek hoop; en dié hoop beskaam nie, want God het Sy liefde in ons harte uitgestort deur die Heilige Gees wat Hy aan ons gegee het.” Dit is waar dat ons almal gekonfronteer word met swaarkry in hierdie wêreld (wat besaai is met onreg en diskriminasie), maar dit is ook ŉ lewenswaarheid wat ek persoonlik ontdek het dat swaarkry volharding kweek: mens moet elke dag ŉ daadwerklike keuse maak om te volhard (al lyk die “werklikheid” baie negatief en mistroostig). Volharding kweek egtheid van geloof: dit is ook só dat ons geloof moet hê in ons Hemelse Vader se Almag en Sy volmaakte plan met ons onvolmaakte mense. Geloof kweek hoop: en dit is die een ding wat ons aan die gang hou, die HOOP dat daar ŉ sinvolle toekoms is vir ons en ons kinders in hierdie pragtige land waar ons gebore en getoë is. Dit is soos Dirk na die hofuitspraak gesê het – “HOOP IS BETER AS WEN”!!! Ek is baie opgewonde oor die pad vorentoe en is uiters bevoorreg om deel te wees van hierdie opwindende en uitdagende reis. Die geskiedenis word bepaal deur diegene wat dit skryf – ons kan ons eie geskiedenis dikteer deur dit wat ons doen wanneer ons met teleurstellings en uitdagings gekonfronteer word. Die keuse bly ons s’n – aanvaar die nederlaag of staan op en gebruik die regte kanale en metodes om op die langtermyn die oorwinning te behaal. “Defeat is a state of mind. You are defeated only when you accept defeat and assume the hopeless mindset of a defeated person.” -Donald Trump Tydens die nabetragting die aand van die uitspraak, is daar eenparig besluit om nie die nederlaag te aanvaar nie, aangesien die hele uitspraak geskoei is op politieke doelstellings en nie op wetgewing nie. Die volgende aanhalings van Winston Churchill is my persoonlike motivering en bemoediging : • “Never give in – never, never, never, never, in nothing great or small, large or petty, never give in except to convictions of honour and good sense. Never yield to force; never yield to the apparently overwhelming might of the enemy.” • “Success is not final… Failure is not fatal… it’s the courage to continue that counts” Dit is presies wat ons gaan doen – die moed van ons oortuiging hê om die goeie stryd voort te sit en die huidige toepassing van regstellende aksie onder die internasionale gemeenskap se aandag te bring. Ons is dit verskuldig aan ons voorouers, onsself, ons nageslag en ons land.