Besondere klematis - Klimmers - Besondere variëteite aan clematis - Tuin - 2021
Algemene besonderhede van clematis
Die clematis is meerjarige kruidagtige plante, daar is verskillende soorte wat oor die hele Noordelike Halfrond versprei is; benewens die spesie, is daar ook baie basters, etlike honderde, tipies geskep deur slegs enkele spesies te gebruik; daar is soveel clematis in die natuur dat plantkundiges geneig is om die geslag in verskillende groepe te verdeel, afhangende van die vorm van die blom, die groeikragtigheid, die plek van oorsprong, die blomperiode. Ondanks die groot getal, is dit nie 'n plant wat groot sukses behaal in die Italiaanse tuine nie, waar tipies slegs 'n paar versigtige voorbeelde van basters van groot blomtuine voorkom (afgesien van die versameling aanhangers van die genus). En dit is jammer, want in werklikheid is daar allerhande klematis vir alle smake; die verbouing is nie baie eenvoudig nie, veral gedurende die warm Italiaanse somers, maar daar is 'n paar botaniese spesies clematis wat tussen die einde van die winter en die lente blom, sodat die koel en vogtige klimaat ons help om 'n blom te kry langdurig en volop.
Kruidagtige plant met bladwisselende blare, eie aan die Europese en Asiatiese bergagtige gebiede; produseer 'n lianosa-plantegroei wat bestaan ​​uit dun, wispelturige, klim- of uitgestrekte, donkerkleurige, goed vertakte stingels; die blare is breed, verdeel in lobbe, met 'n getande rand, donkergroen. In die vroeë lente produseer dit baie hangende blomme, met violetmeeldrade, en 'n wit of room middel; hierdie spesies produseer baie blomme, daar is verskillende soorte, met wit, pienk of pers blomme. Verbouing is redelik eenvoudig: hulle verkies semi-skaduryke of skaduryke posisies, hulle is nie bang vir ryp nie, so hulle kan maklik 'n plek in die tuin, naby 'n muur of 'n heining vind, wat oor die jare geneig sal wees om te bedek. Hulle hou van vrugbare, taamlik klam en vars gronde, wat nie lank droog bly nie, effens suur of selfs alkalies; gewoonlik geplant in die herfs, werk die grond goed, vermeng universele en misgrond. Gedurende die somer is dit goed om die plante nat te maak, en vermy dit vir lang periodes droog, wat ook tot die dood van die hele plant kan lei. Alpienklematis blom op die stingels van die vorige jaar, daarom is dit raadsaam om herfs snoei te vermy, wat die meeste van die toekomstige lote sal verwyder.
Clematis baie sterk, klim, met bladwisselende blare; sy blare is liggroen, gekreukeld, verdeel in klein ovale blare, met 'n getande rand; in Maart en April lewer dit 'n oorvloed van groot hangende blomme, met violetblare en staminoïede soortgelyk aan die blare, om aanleiding te gee tot 'n semi-dubbele blom; Daar is variëteite met 'n pienk, room- of violetblou blom. Baie kragtige plant, dit dek vinnig groot ruimtes, relings, droë klipmure of pergolas. Die blomvorming is baie volop, en in die somer is dit geneig om enkele blomme te produseer. Clematis is baie bestand teen koue en word op 'n helder plek, gedeeltelike skaduwee of elke dag met direkte sonlig gekweek. Ten spyte van die wye ontwikkeling, is dit nie nodig dat hierdie clematis snoei benodig nie, behalwe vir 'n effense weerlig as die plant geneig is om baie houtagtig te word, of om in die onderste gedeelte leeg te maak. Dit verkies ryk, taamlik vars en diep gronde; vrees droogte, veral as dit in die somermaande voorkom; daarom vermy ons die grond vir lang periodes droog.
Immergroen clematis van Mediterreense oorsprong, wat ook in die natuur in sommige Italiaanse streke voorkom; dit het groot leeragtige blare, donkergroen van kleur, en lewer 'n groot langwerpige, klim- of hangende plantegroei. Die blomme blom tot in die vroeë lente van die winter, is lig van kleur, dikwels gevlek of gevlek, en gee 'n delikate geur af. Klematis van maklike verbouing, verkies sonnige of gedeeltelik skaduryke liggings; in die somer, wanneer die hitte opkom, gaan die plant deur 'n periode van vegetatiewe rus, dus is dit redelik eenvoudig om dit te verbou, omdat dit nie die hitte en droogte tipies van die Italiaanse somer vrees nie. Laat ons in elk geval, van September tot April, vermy dat ons clematis droog is; gewoonlik help die klimaat ons in hierdie tye van die jaar, maar in die geval van spesifieke droogte, is dit raadsaam om die plant nat te maak.
Spesies inheems aan China, clematis armandii is immergroen, het groot donkergroen blare, blink en leeragtig; in die lente produseer dit 'n groot hoeveelheid wit of pienkerige blomme wat baie goed uitstaan ​​teen donker blare. Hierdie clematis is baie sterk en word gewoonlik gesnoei na blom, om die produksie van baie nuwe stingels aan te moedig, sodat die blom die volgende jaar baie volop is. Dit verkies sonnige of semi-skaduryke liggings, en 'n goeie ryk en diep grond, baie goed gedreineer. In gebiede met 'n baie warm lenteklimaat, is dit raadsaam om die plant weg van direkte sonlig te plaas gedurende die warmste ure van die dag.
Ook bekend as clematis-anemoon, is clematis montana besondere en lewendige klimplante, met bladwisselende blare, wat aan die einde van die winter 'n groot hoeveelheid groot blomme met vier kroonblare, van 'n ligte, wit of rosé kleur lewer; blom is dikwels so volop dat dit die blare heeltemal bedek. Kragtige en rustieke plante word in die tuin gekweek, in 'n sonnige of gedeeltelik skaduagtige omgewing, in 'n goeie ryk en vrugbare grond, diep, klam en vars, maar ook goed gedreineer, aangesien die clematis nie van stagnasie hou nie. In die warmste ure van die dag is dit goed dat die plant 'n bietjie skaduwee kry.
Kweek spesifieke klematis
Daar is baie spesies clematis, een vir elke smaak en begeerte; desondanks is dit moeilik om hulle in 'n Italiaanse tuin te sien, veral in sommige gebiede; terwyl dit baie suksesvolle plante in die Verenigde Koninkryk is, waar hulle dikwels naby rose verbou word, sodat hulle die plantegroei as ondersteuning gebruik. Die probleem van die verspreiding van clematis in Italië is duidelik te wyte aan hul behoeftes, wat baie verskil van die Italiaanse klimaat; ondanks dit, is dit moontlik om selfs in die warmste en stormagtige Mediterreense tuin clematis te kweek. In die eerste plek is dit raadsaam om die regte soort of variëteit te kies, nie net vir die kleur en grootte van die blomme nie, maar ook vir die verbouingsbehoeftes: die fynste klematis sal amper lank oorleef in 'n droë, Siciliaanse tuin, die mees kragtige en clematis. Texan of Mediterreense oorsprong sal nie lank in Bolzano oorleef nie. Daarbenewens het klematis besondere kulturele behoeftes wat in een sin saamgevat kan word: hulle hou daarvan om hul koppe in die son te hê en hul voete in die skaduwee. Dit wil sê dat dit goed is om 'n goed ontwikkelde, weelderige en bloemagtige klematis te hê, om seker te maak dat sy takke ten minste 'n paar uur per dag 'n goeie helderheid geniet, selfs van direkte sonlig. Daarbenewens is dit van uiterste belang dat die basis en die wortelstelsel in 'n soort ondergroei, klam en skaduagtig voorkom. As u 'n klematis aan die voet van 'n muur of struik plaas, kan u 'n sekere skaduwee van die grond waarborg; om dit klam en vars te hou, sowel as om 'n goeie, ryk en poreuse grond te hê, is dit goeie praktyk om die basis van die delikate stam van die clematis met deklaagmateriaal, soos blaf, klippies, blare, te bedek; dit sal voorkom dat die grond uitdroog as gevolg van wind, son of hitte.
Besondere klematis: Parasiete en siektes
Tipies kan die grootste lyding vir spesifieke clematis toegeskryf word aan die klimaat en natmaak: 'n baie warm en droë klimaat, skaars of buitensporige water, kan plante tot groot lyding bring, en selfs tot die dood. Daarbenewens kan die dun stingels van die jong clematis per ongeluk verwoes word deur die gang van diere, of kan hulle deur 'n onervare tuinier afgesny word; as dit 'n jong plant in vegetatiewe rus is, kan sulke skade onherstelbaar wees.
Die jong klematis kan ook in die lente deur bladluise aangeval word wat op die knoppe skuil en op die knoppe verwoes. In onlangse jare versprei 'n bakteriese siekte van clematis, wat die ontwikkeling van 'n witterige ekssudaat veroorsaak, vanaf die takke wat breek; om die verspreiding van infeksie te beperk, is dit raadsaam om die betrokke plant drasties te snoei, die gevolglike materiaal te vernietig en te hoop dat die jong lote gesond en kragtig sal ontwikkel. Oor die algemeen wil dit voorkom asof sommige monsters meer aan sulke infeksies onderworpe is as ander.
Dit behoort tot die familie Ranunculaceae en is gewoonlik plante wat hul blare gedurende die volgende seisoen verloor.