Die foon lui. Dit was my ma. My ouma Ida het opgehou om te eet. Ek het geweet wat dit beteken het. My ouma het gesterf.
Ek was bang. Ek was bang vir die dood. Ek was bang om by haar te wees toe sy gesterf het. Ek was bang vir al die hartseer wat ek gaan voel. En ek was ook bang vir almal se pyn.
Om daar vir haar te wees
Ek het geweet ek kan in Kalifornië bly en haar sonder my laat doodgaan, maar ek kon dit nie doen nie. Net so bang as wat ek was, wou ek haar hand hou en daar vir haar wees.
Die reis na Connecticut sou vinniger gewees het as ek die putjies van die Fargo-ponie geneem het. Om tien-en-dertig daardie aand het ek 'n taxi na die bus geneem, dan die bus na 'n vliegtuig en die vliegtuig na 'n ander vliegtuig. Teen die middag die volgende dag het ek in 'n spetterige, sneeuagtige, koue Boston aangekom en 'n ander taxi na 'n bus na Hartford gevang. Rondom 3: 30 PM, my pa het my by die Hartford-busstasie onderskep met die woorde: "Ouma is in slegte vorm. Sy kan dit vandag nie deurmaak nie."
Ons het in die motor gespring. "Vloer dit, Pa." Dit was 'n uur se reis na die verpleeginrigting en ek wou so gou as moontlik daarheen kom. Ek het 'n gevoel van dringendheid gehad. Maar toe ek gery het, het ek 'n ander sensasie begin voel. Ek het gevoel ons hoef nie te haastig nie. Ek was nog steeds bekommerd en wou so gou as moontlik daarheen kom, maar ek het nie franties gevoel nie. Ek voel kalm.
By 4: 45 PM het ons by die verpleeginrigting aangekom, en toe my pa tot by die ingang getrek het, het ek uit die motor gespring en in die gang na my ouma se eenheid gehardloop. Ek het in die kamer ingebars. My ma was daar, 'n lieflike glimlag op haar gesig. My ouma Ida het meer as twee uur vroeër op 2: 10 gesterf.
Moenie in jou hartseer verdrink nie
Die vorige jaar het ek 'n onderhoud met Barbara Brennan, skrywer van Hande van Lig en Lig Opkomende. Barbara het my vertel of iemand wat jy liefhet sterf, probeer om oop te bly en nie in jou hartseer verdrink nie. Die persoon wat gesterf het, het dikwels 'n goeie geskenk vir jou, en om dit te ontvang moet jy kalm en oop bly.
Volgens Barbara, as jy oor die hartseer oorval was, kon die geskenk nie ontvang word nie en was dit eintlik pynlik vir die een wat gesterf het om nie te kan gee nie. Barbara het met my gedeel hoe sy hierdie geskenk ontvang het, 'n pragtige vloei van liefde, lig en wysheid, van haar pa toe hy verbygegaan het.
Ek was duidelik - ek wou oopbly om my ouma se geskenk te ontvang. My ouma was nie verskuif nie. Sy lê nog op die bed. Haar lyf het na vrede gekyk. Ek voel gelukkig vir haar. Sy was gratis. Nou kan sy by haar ma en almal wees wat oor wie sy liefgehad het, geslaag het. Ek het ook in vrede gevoel. Ek het in my volwasse self gebly en my hart is vol liefde.
Die Vrees van die Dood verloor
Ek het onthou dat die vrou in die groep sê hoeveel sy gemis het om haar ouma te kan aanraak. Ek het leun oor en my soen se voorkop saggies gesoen. Ek was nie bang nie. Ek het so 'n lieflike liefde in my gevoel. Ek het deur die omslag bereik en haar hand gehou. Ek het haar hare en haar baba-sagte vel gestroop tot die geheue in my wese toegesluit was.
As ek na my ouma se lyf kyk, het ek besef ek het na 'n dop gekyk. My ouma was vroeër daarby. En nou was sy nie daar nie. Die essensie van my ouma was iewers anders, nie in daardie dop nie.
In daardie oomblik het ek my lewenslange vrees vir die dood verloor. Al die jare van vrees - albei van haar dood en van enigiets wat verband hou met die dood - het gesmelt. Ek het gedink toe iemand dood is, hy is in sy lyf gevries, soos 'n rolprent-akteur wat voorgee dat hy doodgemaak word. Dit was nie wat ek gesien het nie. My ouma was eenvoudig nie meer in daardie dop nie. Sy was nie daar gevries nie. Trouens, sy was glad nie daar nie!
Ek het 'n diep gevoel van ontsag gevoel oor die verborgenheid van alles wat ewig was. Ek het my ouma se bestendige geloof in God onthou. En in hierdie oomblik het ek ook 'n diep geloof in God en in die proses van alle lewende dinge gevoel.
My ouma het my groot geskenke gegee
Ek het met haar gepraat. Dit was vreemd om met haar lyf te praat. Maar ek het nie geweet waar anders in die kamer om te kyk nie. Ek het gedink as sy nog in die kamer was, wat ek aanvaar het sy was, sou sy verstaan ​​dat ek geweet het sy is nie meer in haar lyf nie. Toe was dit 'n gerieflike plek vir my om my oë te fokus. Ek het vir haar gesê ek het haar vir ewig liefgehad en dat sy 'n goeie werk gedoen het om die beste ouma in die wêreld te wees.
Die mortier was in die gang. Hy moes die liggaam vat en tot die laaste minuut gewag het, sodat ek daar kon wees. Toe ons by die huis kom, het my ma dit begin verloor. Sy het gesê: "Ek kan nie glo my ma is dood nie. Ek kan dit net nie glo nie." En ek het geantwoord: "Dis omdat sy nie is nie. Ek dink nie sy is dood nie, ek dink sy is meer lewendig as voorheen." Ek kon dit voel. Ek het dit geweet. Ek kon haar liefde so sterk voel. My ouma was gratis.
Ek het gebly in my volwasse self, ondersteuning, troos, praat, luister, deel. Toe het my pa en ek na 'n winkel gegaan om sommige kruideniersware op te tel. In die motor het ek gehoop ons sal voortgaan om oor ons gevoelens te praat. In plaas daarvan het my pa 'n gesprek gevoer oor handelsmerke van roomys waarvan hy gehou of afkeur en sy gunsteling basketbalspan.
Ek het geweet my pa het my ouma liefgehad. Ek kon nie begryp hoe hy net aangaan oor al hierdie triviale dinge asof niks gebeur het nie. Toe het ek besef almal het bedroef anders behandel. Goed Pa, kom ons praat oor Fudgesicles.
Liefde en ondersteuning deel
Die volgende dag by die begrafnis het my vierjarige neef Sam gevra of ek oud was. Ek het vir hom gesê ek was net 'n bietjie ouer as sy pa. Hy het gesê, "Nee, dis nie wat ek bedoel nie. Is jy oud en siek en gaan doodgaan?" Ek het hom getroos. "Nee, Sam, ek is nie."
'N Paar keer voor die begrafnis begin het, het ek dit ook verloor. My skoonseun, Roxane, neem my hand en druk my arm met haar ander hand. Die ondersteuning voel solank.
Terwyl ek 'n ander hartseer gevoel het, het ek my pa geleun. Hy het sy arm om my gesit en gesê: "Ek is lief vir jou, skat." Dit voel so goed om ook sy liefde en ondersteuning te voel.
Een van die kinders het my hand gegryp en geslinger. Die speelse kind energie het my afgelei van die gevoel van hulpeloos bedroef. Dit het 'n glimlag op my gesig gesit. Ek het besef daar was baie maniere om te genees.
Die begrafnis was liefdevol en intiem: saam met my pa. Alhoewel dit nie amptelik 'n rabbi is nie, het my pa, wat 'n Bybelse geleerde is, oor die jare heen dikwels dienste aan die Joodse gemeenskap in my ouer se tuisdorp. Hy lees die gepaste gebede, praat oor die skoonmoeder wat hy liefhet, en dan die intieme vergadering van tantes, ooms, neefs en kleinkinders uitgenooi om ook te deel.
Soos elkeen van ons 'n draai gespeel het, het my tannie Shirley in haar lewenstyl van Joan Rivers gesê: "My ma het my en Harriet my twee diamante gebel. Sy het geen ander juwele nodig nie. Ons was haar juwele. En toe die kinders my in die skool probeer terg en my vet noem, het sy vir my gesê dit was omdat hulle almal jaloers was. "
My ouma het baie liefde aan almal in haar familie gegee deur kos. Hoendersoep met Matzo-balle, gekapte lewer, Aartappelvlokkies, Hongaarse Gevulde Kool - Niemand kan haar kundigheid in die kombuis meeding nie. Sy was 'n fenomenale kok wat verheug was om die wollerige wange van iemand wat goed gevoed was, te sien.
Ons het 'n lopende grap in die familie gehad. As my ouma aan iemand gesê het, het haar gesig goed gekyk, wat bedoel het met die res van die samelewing se standaarde, sy moes op dieet gaan. Ek dink sy hou veral van kook vir my omdat ek tandestokkie dun was toe ek jonk was.
Alhoewel sy al jare lank in armoede was, het sy altyd armer mense genooi om saam met die familie te eet. Sy was een van daardie mense wat 'n spesiale soort hart gehad het.
Almal het gelag op my tannie se storie. My ouma was beslis 'n "Yiddishe Mama" en dit sou op haar grafsteen geplaas word: "Ida Fourman, geliefde vrou, Yiddishe Mama."
Die gawe van onvoorwaardelike liefde en die gawe van geloof
Ek het vertel van die baie geskenke wat ek van my ouma ontvang het, insluitend die gawe van onvoorwaardelike liefde en die gawe van geloof. Ek het gepraat oor my ervaring om met haar te wees nadat sy gesterf het, en hoe ek my vrees vir die dood verloor het. En ek het gepraat oor hoe ek uitsien het om met haar te kommunikeer deur my drome of op enige manier wat sy by my kom.
Ek wou soveel die pyn van die mense wat versamel is, verlig. Ek wou hê almal moes weet dit was goed om dood te gaan, dat dit veilig was, en daar was geen rede om die dood te vrees nie. Toe het ek besef alles wat ek kon doen, was om my eie ervaring te deel. Elke persoon sal hul ervaring integreer en presies doen wat hulle vir hulself moet doen.
'N Week later het my skoonsuster my vier-jarige neef Sam gehoor en met sy vriende by die kleuterskool gesels. Sam het vir hulle gesê: "Hulle het my oumag in 'n Chanukah-boks as 'n geskenk aan God (God) gepak."
Elke jaar vir Chanukah, het my ouers 'n groot boks speelgoed na Alabama gestuur vir hul kleinkinders. Sam moet die Joodse ster op die kis gesien het en afgelei het dat die kis 'n "Chanukah-boks" was. Ek het die deel gehad van ouma wat 'n geskenk aan God is. Sam het dit reg.
Wat 'n manier om die verlies van 'n geliefde te beskou - dat hulle as 'n geskenk aan God voorgehou word. Dit is een van die mees briljante en pragtige stellings wat ek ooit gehoor het. Die beeld van "ouma grootmaak" laat my hart glimlag en ek is seker my ouma het ook 'n goeie lag daarvan gekry.
Ek het gedink hoe ek my bekommerd gemaak het dat my ouma vir byna dertig jaar sou sterf. Terug toe sy in haar vroeë sewentigerjare was, het ek onthou dat sy ou geword het en ek was bang om haar te verloor. Ek het gewonder wie by my sou wees. Wie sal my beklee en troos wanneer die gevreesde gebeurtenis plaasgevind het?
Soos die jare verbygegaan het, het ek gedink hoe elke persoon met wie ek in verhouding was, die een sou wees om my te troos toe sy gesterf het. Soos elke verhouding geëindig het, het die hoop van hou en vertroosting deur daardie betrokke vennoot ook geëindig.
Die geskenk van nie bekommerd nie
My ouma se dood en hoe ek daarop gereageer het, het nooit gespeel soos ek gevrees of verwag het nie. Ek het niemand nodig gehad om my te hou nie. Verrassend, ek was die trooster wat daar vir my ma en ander kon wees.
Ek kon hierdie uitkoms nie voorspel het nie. Dit was wat dit was, en dit het gebeur soos dit gebeur het. Weereens het ek my ouma se woorde onthou: "As ek jou een geskenk sou gee, sou dit die gawe wees om nie bekommerd te wees nie. Dinge werk uit. Moenie bekommerd wees nie, mamaleh. Dit sal alles uitwerk."
Ek sien uit daarna om met haar te kommunikeer. Ek beeld haar omring deur liefde en ek dink God sê vir haar: ''n Werk goed gedoen, Ida. Jy het goed gedoen.' Ek beeld haar vry, gelukkig en nogal lewendig.
Ek het geleer daar is geen verlies van liefde in die heelal nie. Die liggaam mag sterf, maar nooit die siel nie. Die essensie van wese, die gees, gaan voort. En waar daar ooit liefde was, sal daar altyd liefde wees. Altyd.
Liefde gaan aan en aan en aan.
Knip die klok.
Eenkeer terwyl ek 'n verlies ernstig bedroef het, was ek op die telefoon met my ma gesels. Histeries huil, het ek haar vertel. "Ek weet nie hoe ek die dag gaan kry nie." Ek sal haar reaksie nooit vergeet nie. "Kom net deur die volgende uur, en as jy dit nie kan doen nie, kom dan net deur die volgende minuut."
Let op skoonheid.
Selfs wanneer die lewe ondraaglik voel, sing die voëls nog steeds en groei die blomme nog steeds. Neem elke geleentheid wat jy kan om die skoonheid rondom jou op te let. Dit help. Luister na die voëls. Reuk die pragtige geur van die blomme. Raak die gladheid van 'n klip.
Fokus op wat ewig is.
Tydens 'n onlangse verlies het my vriend Mark vir my gesê: "Nou is die tyd om in kontak te kom met wat Ewige is. Voel die son op jou gesig. Wees by die berge, die see, die bome." Loop in die natuur. Dit help ons om te koppel aan wat aangaan en verder as ons sterflike vooroordele.
Dit gee ander toestemming om dieselfde te doen.
Nog 'n keer terwyl ek bedroef het, het ek begin praat met 'n man wat langs my op 'n vliegtuig sit. Trane val, ek het my ingewande aan hierdie totale vreemdeling gemors en raai wat? As gevolg van die diepte van deel, het ons 'n baie spesiale vriendskap ontwikkel. Dit was twee jaar gelede. Onlangs het hy my vertel dat hy, as gevolg van my eerlikheid en kwesbaarheid, altyd veilig gevoel het wat hy ook al voel.
Randy Peyser is die voormalige hoofredakteur van katalisator, 'n nasionale nuwe tydskrif. Sy het 'n een-vrou show in San Francisco genoem Crappy to Happy, waartydens sy haarself deur die "Gedagte Polisie" in hegtenis neem omdat sy 'n gevangene van haar eie gedagtes is, draai die "Wheel of Faulting" en dans die Chakra-Chanting-Cha-Cha. Besoek Randy by https://www.randypeyser.com/
Video / onderhoud met Randy Peyser: "Wat is die liefste ding wat ek nou vir myself kan doen?"
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > 'N Pragtigste Reis: Dood, Hartseer, Liefde en Ondersteuning