Taj Mahal - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Jali-skerm rondom die senotafels Detail van die skerm van Jali
Die binnekamer van die Taj Mahal stap ver buite tradisionele dekoratiewe elemente. 'N Mens kan sonder oordrywing sê dat hierdie kamer juweliersware is. Hier is die inlegwerk nie pietra dura nie, 'n "skildery" van gekleurde klip, maar lapidêr. Die inlegmateriaal is nie marmer of jade nie, maar kosbare en halfwaardige edelstene. Elke dekoratiewe element aan die buitekant van die graf is herdefinieer met juweliersware.
Die binnekamer, 'n agthoek, van die Taj Mahal bevat die senotafels van Mumtaz en Shah Jahan. Dit is 'n meesterstuk van artistieke vakmanskap, feitlik sonder presedent of gelyk. Terwyl die ontwerp toegang tot elke gesig moontlik maak, word slegs die suide (tuinvlak) deur gebruik. Die binnemure is ongeveer 82 voet hoog, bedek met 'n "vals" binnekoepel wat met 'n sonmotief versier is.
agt pishtaq boë definieer die ruimte op grondvlak. Soos tipies met die buitekant, elkeen laer pishtaq word met 'n sekonde gekroon pishtaq omtrent halfpad teen die muur op. Die vier, sentrale, boonste boë vorm balkonne of uitsigareas; die buitevenster van elke balkon het 'n ingewikkelde skerm of Jali uit marmer gesny.
Benewens die lig vanaf die balkonskerms, gaan lig deur die dakopeninge wat deur die kletsdak bedek is, by die hoeke van die buitekoepel. Elk van die kamermure is baie versier met dado-bas-reliëf, ingewikkelde lapidêre inleg en verfynde kalligrafiepanele, wat in miniatuur detail weerspieël van die ontwerpelemente wat regdeur die buitekant van die kompleks gesien is.
Die agthoekige marmerskerm of Jali wat aan die senotafels grens, is van agt marmerpanele. Elke paneel is gekerf met ingewikkelde deurboorwerk. Die oorblywende oppervlaktes is in 'n buitengewone delikate detail met semi-edelgesteentes bedek en vorm wingerde, vrugte en blomme.
Die senotafels en grafte
Senotaafs, binnekant van die Taj Mahal Die eintlike grafte van Shah Jahan en Mumtaz Mahal, in die krip van die Taj Mahal
Die senotaaf van Mumtaz word in die middelpunt van die binnekamer geplaas. Op 'n reghoekige marmerbasis is 'n kleiner marmerkis ongeveer 4,9 voet by 8,2 voet. Sowel die basis as die kis is uitgebrei met kosbare en halfwaardige edelstene. Kalligrafiese inskripsies op die kis identifiseer en prys Mumtaz. Op die kis se deksel is 'n verhoogde reghoekige ruit wat bedoel is om 'n skryftafel voor te stel.
Moslem-tradisie verbied uitgebreide versiering van grafte, sodat die liggame van Mumtaz en Shah Jahan in 'n betreklike vlakte onder die binnekamer van die Taj Mahal gelê is. Hulle word begrawe op 'n noord-suid-as, met gesigte na regs (wes) in die rigting van Mekka.
Shen Jahan se senotaaf is langs Mumtaz aan die westekant. Dit is die enigste sigbare asimmetriese element in die hele kompleks (sien hieronder). Sy senotafel is groter as die van sy vrou, maar weerspieël dieselfde elemente: 'n Groter kis op effens hoër basis, weereens versier met 'n verstommende presisie met lapidaris en kalligrafie wat Shah Jahan identifiseer. Op die deksel van hierdie kis is 'n beeldhouwerk van 'n klein penkas. (Die penkas en skryfbord was tradisionele begrafnis-ikone van Mughal wat onderskeidelik mans- en dameskiste versier.)
"O Edele, O Prachtige, O Majestueuse, O Unieke, O Ewige, O Glorieryke ..." Dit is slegs ses van die Negentig Nege Name van God, wat as kalligrafiese inskripsies aan die kante van die ware graf van Mumtaz Mahal gevind kan word. , in die krip af. Die graf van Shah Jahan dra 'n kalligrafiese inskripsie, nie geneem uit die Koran nie, maar verwys na die rusplek van hierdie Mughal-keiser. 'N Deel van die inskripsie lees; 'Hy reis van hierdie wêreld af na die banketsaal van die ewigheid in die nag van die ses-en-twintigste van die maand Rajab, in die jaar een-en-ses-en-sewentig Hijri.'
Besonderhede van lapidary
(Vakmanskap is die beste te sien in 'n vergrote weergawe - klik op die beeld om die vergroting te sien)
Boog van Jali, toegang tot senotafels
Die Taj Mahal is gebou op 'n stuk grond suid van die ommuurde stad Agra wat aan Maharajah Jai Singh behoort het; Shah Jahan het hom in ruil 'n groot paleis in die middel van Agra aangebied. Bouwerk het begin met die opstel van fondamente vir die graf. 'N Gebied van ongeveer drie hektaar is opgegrawe en met vuilheid gevul om die seep uit die rivier te verminder. Die hele terrein is ongeveer 50 meter bo die rivieroewer tot 'n vaste hoogte gelyk gemaak. Die Taj Mahal is 180 voet lank. Die koepel self is 60 voet in deursnee en 80 voet hoog.
Uitsig vanaf die Agra-fort
In die grafgebied is boorgate gegrawe tot by die punt dat water teëgekom is. Hierdie putte is later met klip en puin gevul, wat die basis vorm vir die voetstukke van die graf. 'N Bykomende put is naby dieselfde diepte gebou om 'n visuele metode te bied om die watervlak met verloop van tyd op te spoor.
In plaas van bamboes, wat 'n tipiese steierwerk is, het die werkers 'n steen steier met 'n kolossale konstruksie gebou wat die binne- en buite-oppervlaktes van die graf weerspieël. Die steierwerk was so enorm dat voormanne beraam het dat dit jare sou neem om af te breek. Volgens die legende het Shah Jahan besluit dat iemand bakstene uit die steier kon hou, en dit is oornag deur kleinboere uitmekaar gehaal.
'N Opgestampte aarde-oprit van 19,32 myl is gebou om marmer en materiale van Agra na die bouperseel te vervoer. Volgens kontemporêre berigte het spanne van twintig of dertig osse gespanne om die blokke op spesiale waens te trek. Om die blokke in posisie te bring, benodig u 'n uitgebreide katrol-katrolstelsel. Spanne muile en osse het die hefkrag voorsien. Die volgorde van konstruksie was:
Die vier minarette
Die moskee en die kakebeen
Die sokkie en die graf het ongeveer twaalf jaar geneem om te voltooi. Die oorblywende dele van die kompleks duur tien jaar. Aangesien die kompleks in fases gebou is, bevat kontemporêre historiese verhale verskillende 'voltooiingsdatums'; verskil tussen die sogenaamde voltooidatums is waarskynlik die resultaat van verskillende menings oor die definisie van "voltooiing." Die mausoleum self was byvoorbeeld teen 1643 wesenlik voltooi, maar daar is aan die res van die kompleks gewerk.
Water vir die Taj Mahal word deur 'n komplekse infrastruktuur voorsien. Water word deur 'n reeks water uit die rivier getrek purs-en meganisme met 'n dryfkrag, tou-en-emmer. Die water het in 'n groot opgaartenk gevloei, waar dit, met 13 bykomende strepe, na 'n groot verspreidingstenk bokant die grondvlak van Taj Mahal gebring is.
Uit die verspreidingstenk het water in drie bykomende tenks gelei, waarvandaan dit na die kompleks gelei word. 'N Aardewerkpyp van 9,8 duim lê ongeveer 59 duim onder die oppervlak, in lyn met die hoofgang; dit vul die hoofpoele van die kompleks. Bykomende koperpype het die fonteine ​​in die noord-suidkanaal voorsien. Filiaalkanale is gegrawe om die hele tuin te besproei.
Die fonteinpype was nie direk aan die voedingspype gekoppel nie. In plaas daarvan was daar 'n koperpot onder elke fonteinpyp: water vul die potte en laat dieselfde druk in elke fontein toe. Die agtervolging bly nie meer nie, maar die ander dele van die infrastruktuur het oorleef.
Die Taj Mahal is nie deur 'n enkele persoon ontwerp nie - die projek het talent van baie mense geëis. Die name van baie van die bouers wat in verskillende hoedanighede aan die bou van die Taj Mahal deelgeneem het, het deur verskillende bronne afgekom.
Die Persiese argitekte, Ustad Isa en Isa Muhammad Effendi, opgelei deur die groot Ottomaanse argitek Koca Mimar Sinan Agha, word gereeld bekroon met 'n sleutelrol in die argitektoniese ontwerp van die kompleks.3
Die hoofkoepel is ontwerp deur Ismail Khan uit die Ottomaanse Ryk,4 word beskou as die voorste ontwerper van halfronde en bouer van koepels van daardie tyd. Qazim Khan, 'n boorling van Lahore, het die soliede-goudfinale gegooi wat die Turkse meesterkoepel gekroon het. Chiranjilal, 'n lapidaris uit Delhi, is gekies as die hoofbeeldhouer en mosaïek. Amanat Khan van die Persiese Shiraz, Iran, was die belangrikste kalligraaf (hierdie feit word getuig op die Taj Mahal-poort self, waar sy naam aan die einde van die inskripsie opgeneem is). Muhammad Hanif was die toesighouer van messelaars. Mir Abdul Karim en Mukkarimat Khan van Shiraz het finansies en die bestuur van daaglikse produksie behartig.
Die skeppende span het beeldhouers uit Bukhara, kalligrafiste uit Sirië en Persië ingesluit, inlegers uit die suide van Indië, klipkappers uit Baluchistan, 'n spesialis in die bou van torings, en 'n ander wat slegs marmerblomme gekerf het - altesaam 37 mans vorm die kreatiewe kern. Hiertoe is 'n arbeidsmag van 20.000 werkers van regoor Noord-Indië gevoeg.
Die Taj Mahal is gebou met materiale van regoor Indië en Asië. Meer as duisend olifante is tydens die konstruksie gebruik om boumateriaal te vervoer. Die deurskynende wit marmer is van Rajasthan gebring, die jaspis van Punjab, en die jade en kristal uit China. Die turkoois was afkomstig van Tibet en die Lapis lazuli uit Afghanistan, terwyl die saffier uit Sri Lanka en die karnaal uit Arabië kom. Altesaam 28 soorte edelgesteentes en halfedelstene is in die wit marmer ingelê.
Kort na die voltooiing van die Taj Mahal, is Shah Jahan deur sy seun Aurangzeb in hegtenis geneem en in hegtenis geneem by die nabygeleë Agra-fort. Volgens die legende het hy die res van sy dae deur die venster by die Taj Mahal gekyk. Na die dood van Shah Jahan het Aurangzeb hom in die Taj Mahal langs sy vrou begrawe, die enigste ontwrigting van die andersins perfekte simmetrie in die argitektuur.
Teen die laat negentiende eeu het dele van die Taj Mahal sleg verval. Gedurende die tyd van die Indiese rebellie van 1857 het dit ontvoering veroorsaak deur Britse soldate en regeringsamptenare wat edelgesteentes en lapis lazuli teen die mure uitgesny het. Aan die einde van die negentiende eeu het die Britse onderkoning Lord Curzon 'n reuse-restourasieprojek beveel wat in 1908 voltooi is. Hy het ook die groot lamp in die binnekamer in gebruik geneem (gemodelleer op een hang in 'n moskee in Kaïro toe plaaslike vakmanne nie voldoende ontwerpe verskaf nie) ). Dit was in hierdie tyd dat die tuin opgeknap is met die meer Engelse grasperke wat vandag sigbaar is.
Beskermende steierwerk tydens die Tweede Wêreldoorlog
Teen die twintigste eeu word die Taj Mahal nouer versorg. In 1942 het die regering 'n steierwerk daar op die muur opgerig in afwagting van 'n lugaanval deur die Duitse Luftwaffe en later deur die Japannese lugmag (sien foto). Tydens die oorloë tussen Indië en Pakistan van 1965 en 1971 is steierwerk deur die regering opgerig om die loods vir bomvliegtuie te mislei.
Die mees onlangse dreigemente het ontstaan ​​as gevolg van omgewingsbesoedeling aan die oewer van die Yamuna-rivier, waaronder suurreën as gevolg van die Mathura-olie-raffinadery.
Vanaf 1983 is die Taj Mahal as 'n UNESCO-wêrelderfenisgebied aangewys. Vandag is dit 'n belangrike toeristebestemming. Die Taj Mahal is onlangs as Sunni Wakf-eiendom geëis op grond daarvan dat dit die graf is van 'n vrou wie se man keiser Shah Jahan 'n Sunni was. Die Indiese regering het die Moslem-trust se verwerping van die eiendom van die hand gewys en bevestig dat die Taj Mahal Indiese nasionale eiendom is.
↑ Internasionale raad vir monumente en terreine, evaluering van adviesliggame, UNESCO-wêrelderfenisentrum. 18 April 2007 herwin.
↑ Die bou van die Taj - wie die Taj Mahal ontwerp het. Openbare Uitsaaikorporasie (PBS). Ontsluit 26 Junie 2007.
Carroll, David. Die Taj Mahal. Newsweek Books, 1971. ISBN 0882250248
Copplestone, Trewin (red.). Wêreldargitektuur - 'n geïllustreerde geskiedenis. Paul Hamlyn, 1966. ASIN B000O8TPM2
Rothfarb, Ed. In die land van die Taj Mahal. Henry Holt, 1998. ISBN 0805052992
Trachtenberg, Marvin en Isabelle Hyman. Argitektuur: van prehistorie tot post-modernisme, 2de uitg. Prentice Hall, 2003. ISBN 978-0131833654
Alle skakels is op 12 November 2015 opgespoor.
The Taj Mahal - LiveIndia.com
The Moonlight Garden Project: Nuwe ontdekkings by die Taj Mahal - American Society of Landscape Architects