'N Dag in die lewe van 'n expat in Osaka, Japan - Versamelings
'N Dag in die lewe van 'n buitelander in Osaka, Japan
'N Pragtige Saterdagoggend in Osaka. Wat om te doen ... 'n daguitstappie na die historiese Kyoto? 'N Verlate treinspoor in Hyogo? As dit maar so was. Saterdagoggende in Japan beteken gereeld werk, so ek strek nogmaals op my futon voordat ek begin.
Ontbyt is shokopan-roosterbrood en 'n karton aalwynjogurt. Ek gooi 'n paar toegedraaide negitoro onigiri - tuna en scallion-rysballe - in my beursie vir middagete.
Ek ry met my fiets na die Abikocho JR Hanwa treinstasie en ketting dit naby 'n restaurant - nooit naby op die stasie nie, waar dit die Osaka-fietspolisie is. By Tennoji-stasie skakel ek oor na die Loop Line. Aan boord is daar obaa-chans in kimono en salarismanne in hul tradisionele swart pakke, wit hemde en swart dasse.
Ons ry verby winkelsentrums, geriefswinkels en grys Japannese huise wat met teëls bedek is wat krom soos gevulde voëlvere. Dit is herfs, sodat bome met rooi esdoornblare op die landskap staan. Blou berge en die reier-gevleuelde Osaka-kasteel wag in die verte.
By die werk. Soos die meeste expats in Japan, leer ek Engels. Ek werk vir een van die groot gesprekskettings; ons dra pakke en die kliënt is altyd reg. Vandag is ek vroeg - ek hoef nie 'n verduidelikingsvorm vir die latere tyd in te vul nie.
My oggendklasse begin.
Ek vra die kinders: "Hoe gaan dit met jou?"
'Vyf,' antwoord hulle.
"Hoe oud is jy?" Ek vra.
Ek probeer 'n speletjie begin. Miyabi kla. Chio en Sara gil hard. Yuki gooi 'n boek na my. Ek verloor my humeur en spot met hulle in Japannees; 'n nee-nee by my onderneming. Het ek genoem dat ek 'n skrywer is, nie 'n onderwyser nie? My onderbewuste fluister my weg na my gelukkige plek - Yudanaka onsen met die uitsig oor die Nagano-gebergte. Rotse. Bloemblaaie val op stil water. Stoom. Bliss!
Hierdie Saterdagkinders is niks soos ek die res van die week leer nie. Daardie geliefdes raak by die skool en skree: 'Waar is Eba-sensei?' Hulle hou van leer en ek laat die klas trots voel.
Onderrig in enige land is die beste tye en die slegste tye.
Middagete. Ons kry nie maaltye by my skool nie, dus moet kos geëet word in die gapings van tien minute tussen klasse, oor 'n gedeelde lessenaar. Met die middagete haal ek en die ander onderwysers:
'Hoe is die karate?'
'Geweldig - hoe kom die Japanese studie?'
"Dit kom. Ek het ook met ikebana-lesse begin. "
'... Ek wens ek hoef nie te onderrig nie. Ek doen dit net vir die Visa, want ek was nog nooit so kreatief soos hier in Japan nie. '
Middagklasse. Volwassenes vra my of ek eetstokkies kan gebruik; kinders steek my flitskaarte weg.
Ophou tyd. Ek slaan uit en gaan na 'n nabygeleë takoyaki-staanplek. Takoyaki - 'n uitstekende Osaka-versnapering - is heerlike balvormige seekatte. Ek is te honger om te wag dat hulle afkoel en my tong dadelik op die romerige maar vulkaniese beslag verbrand.
Op die trein huis toe bestudeer ek Japanese passiewe werkwoorde. Terwyl ek studeer, het my keitai tekste van my vriende. Dit is die verjaardag van Jeff en almal wil weet wanneer ons vergader. Ek vertel hulle wat Chisato, Jeff se vriendin, vir my gesê het; ons vergader om 7:30 in Namba. Van daar af die gewone: izakaya en karaoke.
My fiets staan ​​nog geparkeer waar ek dit gelos het - phew.
Huis. My kêrel, Sean, kyk na 'n TV-kookprogram waarin vroue nabe maak, 'n tradisionele koue stoofpot. Hulle sny daikon en brou dashi terwyl die gasheer dophou. Hy neem 'n slukkie en knip van skok oor die heerlikheid voordat hy skree: 'Umai !!!' Heerlik. Kommersiële pouse: die "komediant" Kojima Yoshio trek in sy Speedo na AU-selfone. Ons verander die kanaal.
Namba. Almal is hier - vyf Japanese meisies en agt expats met aksente van regoor die English Speaking World-kaart.
"Otanjoubi omedetou!" skree ons vir die verjaarsdagseun. Terwyl ons na die neon-kakofonie van Dotombori straat gaan, slaag ons verby pulsende pachinko-sitkamers en otaku-kinders geklee soos goth Strawberry Shortcakes. Toe ons by die bekende reuse-Dotombori-krap kom, sien ek 'n Dachsund geklee as 'n cheerleader. 'N Paar meter verder staan ​​'n Chihuahua geklee as 'n matroos.
In die rookgevulde izakaya. Ek bestel pruimwyn, sashimi, en verskillende soorte gebraaide yakitori-spies, waaronder gebraaide beesvleis en lekker hoenderhart. As u my al twee jaar gelede gevra het of ek ooit vrywillig orrelvleis sou eet, sou ek gesê het: "asof." Vra my vandag? 'Slaag die tong.'
Karaoke! Ons huur 'n privaat kamer vir 'n uur. Binne bestel ons vrugtige chuhai-cocktails, bier, en sing "Happy Birthday" vir Jeff. Tomoko sing iets van Bump of Chicken, ek gaan vir Iruka op ouerskool, en Martin rock Men at Work.
O, wat de fok, maak dit twee uur. Meer chuhai, bier en J-pop.
In 'n staaf-slegs-skootbalk vir die aftelling na Last Train. 'N Tipiese Osaka-dilemma: vertrek om middernag of bly tot 6 uur in die taxi's? Nie op 3500 jen om by Abiko te kom nie. Sean hou môre sy Japanse kalligrafieklas en ek wil graag skryf, sodat ons besluit om die laaste trein te maak. Maar eers skote. Ons roosterbrood: otsukaresamadesu.
Die laaste trein gemaak - ja! Dit is gevul met mans met 'n rooi gesig wat op die sitplekke sak.
Sarariman waarom /
sak jy op die treinstoele? /
is jy moeg of dronk? /
Tuis weer. Wenke aan die internet. Dit is die middag by die huis in New York en my vriende is aanlyn.