Die negatiewe en aggressiewe aksielyn van die opponerende Jode begin reeds in die proloog met die beskrywing van die plot, soos voorheen gemeld is. Jesus word nie deur sy eie mense aanvaar nie (Joh 1:9-11). Die volle impak van die plotbeskrywing word weldra duidelik. Die eerste tekens kry ons in Johannes 2:23-25 waar Jesus sê dat Hy Hom nie aan die Joodse massa in Jerusalem kan toevertrou nie, n stelling wat volgens Thyen (2006) in Johannes 4:43-46 weerklank vind as daar oor Jesus gesê word dat n profeet nie in sy eie land geëer word nie. Hy word in die setel van die destydse Jodedom (Hy was self n Jood) verwerp.
Van die mense het Jesus beskryf as iemand wat mislei (Joh 7:12; πλανα ). In Johannes 11:47-48 word die invloed van Jesus polities negatief beoordeel - die volk loop agter Hom aan en dit gaan daartoe lei dat die Romeine hulle gaan kom vernietig. Die beskuldiging word dan ook die sogenaamde laaste spyker in die doodskis vir die Jode.
Die beskrywing van die geweld teen Jesus word natuurlik binne die tweevlak drama op die gemeente geprojekteer (en omgekeerd, bv die uitbanning uit die sinagoge). Sy volgelinge ervaar uiteindelik dieselfde as Jesus en soortgelyke optrede word dan ook teen hulle verwag. Jesus formuleer dit self in Johannes 15:18-27 so dat soos sy opponente Hom gehaat het, hulle sy volgelinge ook gaan haat. Dit wat Jesus tref, sal die dissipels ook tref, tot en met die dood (Joh 16:2). In die lig moet die dissipels van Jesus verwag om sy bestaan te voer binne die raam van konstante geweld van die kant van mense wat Jesus nie as Seun van God aanvaar nie. Daar kan selfs gevra word of geweld nie as wesentlike deel van Christelike gemeente-wees gestel word nie.