Geskryf deur Michael Gillings; Darrell Kemp, en Martin Hilbert, Universiteit van Kalifornië, Davis
Lewende dinge versamel en reproduseer inligting. Dit is regtig die bestuursbeginsel agter die lewe, en agter evolusie.
Maar die mens het 'n nuwe metode ontwikkel om inligting te versamel en weer te gee. Dit is digitale inligting, en dit groei by 'n verstommende spoed. Die aantal mense met behulp van die internet groei, net soos die toestelle wat daaraan gekoppel is deur die Internet van Dinge.
Digitale inligting kan homself perfek kopieer, toename in kopie nommer met elke aflaai of aansig, kan verander word (gemuteer), of gekombineer om nuwe inligtingpakkette te genereer. En dit kan uitgedruk word deur kunsmatige intelligensie. Dit is eienskappe soortgelyk aan lewende dinge. Daarom moet ons waarskynlik begin dink aan digitale tegnologie as 'n organisme wat kan ontwikkel.
Digitale inligting herhalings met feitlik geen koste van energie, en het 'n vinnige generasie tye. Kunsmatige intelligensie kan ons klop in skaak en op spel shows. Wat meer is, dit is vinniger as ons, slimmer as ons in 'n arena, en is reeds in beheer van aktiwiteite wat te kompleks is vir ons om doeltreffend te doen.
Vir bioloë lyk dit asof die digitale wêreld ons kan uitkompeteer, soos ons in a papier gepubliseer in tendense in ekologie en evolusie.
Enige nuwe veranderende entiteit kan woelinge vir lewe op aarde veroorsaak. Trouens, al die groot evolusionêre oorgange In die geskiedenis van die lewe het ontstaan ​​deur veranderinge aan inligtingsopberging en transmissie.
En die digitale rewolusie het beslis die manier waarop inligting gestoor en oorgedra word, verander.
Die huidige bergingskapasiteit van die internet is nader 1024 grepe en groei by 30% tot 40% per jaar, wat geen tekens van verlangsaming toon nie.
In die 3.7 miljard jaar sedert die lewe begin het, inligting in lewende dinge (DNA) het die ekwivalent van ongeveer 10 bereik37 grepe. Digitale inligting sal in 100 jaar tot hierdie grootte groei. Dit is 'n evolusionêre oogskakel.
Tydens elke evolusionêre oorgang, het daar wenners en verloorders nie. En ons moet begin vra of die digitale oorgang 'n gevaar vir die mensdom inhou. Ons het die voordeel van agterna om hierdie vraag te beantwoord.
Ons weet dat elkeen van die evolusionêre oorgange van die aarde hoofsaaklik tot die verslapping van die ou inligtingsdraers gelei het. RNA was die oorspronklike draer van inligting. Toe DNA bymekaar kom, is die rol van RNA verwerp om bloot boodskappe van DNA na die sel te herlei.
Wanneer komplekse selle ontstaan ​​het, het hulle eenvoudiger bakteriese selle onderskat. Dit het kragopwekkers (mitochondria) of sonpanele (chloroplaste) geword, wat die behoeftes van die nuwe seltipes behartig.
Die volgende oorgang het organismes met veelvoudige selle tot gevolg gehad. Die meeste van hierdie selle het nie hul inligting na die volgende generasie oorgedra nie, maar bestaan ​​net om die paar selle wat dit gedoen het, te ondersteun.
Die ontwikkeling van senuweestelsels wat inligting uit die omgewing versamel het, het groot voordele vir diere gebied. Hierdie aktiwiteit het sy hoogtepunt bereik in menslike samelewings, met die oordrag van inligting tussen geslagte, via taal en kultuur.
Dit het mense toegelaat om die planeet te oorheers, sodat ons 'n nuwe geologiese tydperk, die Anthropocene.
Die lesse van die evolusionêre geskiedenis is dus duidelik. Oorgange in die manier waarop inligting gerepliseer en gestoor word, maak dikwels bestaande organismes uitsterf, kan tot parasitisme lei, of in die beste geval scenario tot 'n samewerkende, onderlinge verhouding lei.
Globale leiers waarsku alreeds oor die gevaar van outonome militêre robots oorneem die wêreld, herinner aan horror science fiction soos Die Terminator.
Ons word toenemend verbind met die digitale wêreld via toestelle, en direkte verbindings met ons brein is op die horison. As ons lont ons brein met die internet kan ons nuwe sensoriese en kognitiewe vermoëns te kry.
Maar ons kan ook ons ​​begrip verloor van wat ons "en" is wat "werklik" is (The Matrix, Ontstaan), of onsself blootstel aan digitale parasiete.
Aangesien ons aktiwiteite en fisiologiese state toenemend gemonitor, opgespoor en ontleed word, kan ons elke gedagte en aksie voorspel word (George Orwell's 1984 of die Minority Report). Biologiese inligtingstelsels kan dan 'n voorspelbare tandwiel in 'n digitaal-beheerde sosiale stelsel word.
Besluitstelsels en kunsmatige intelligensie netwerke naboots menslike brein, en koördineer ons alledaagse interaksies. Hulle besluit op watter internetadvertensies ons blootgestel is, die meeste transaksies uitvoer en elektriese kragnetwerke uitvoer. Hulle het ook 'n belangrike rol in die keuse van mense deur middel van internet dating sites.
Terwyl ons nie noodwendig voel dat ons die blote vleesbotsings van ons digitale owerhede is nie, het die samesmelting van mense met die digitale wêreld nou die punt van geen terugkeer geslaag nie.
In biologiese terme word fusies soos hierdie tussen twee nie-verwante organismes simbiose genoem. In die natuur het alle simbiose die potensiaal om in 'n parasitiese verhouding te verander, waar een organisme baie beter as die ander gaan.
Ons moet begin dink aan die internet as 'n organisme wat kan ontwikkel. Of dit saamwerk of met ons kompeteer, is 'n groot bron van kommer.
Michael Gillings, Professor van Molekulêre Evolusie; Darrell Kemp, Senior Lektor in Biologiese Wetenskappe, en Martin Hilbert, Professor in Kommunikasie, Universiteit van Kalifornië, Davis