PressReader - Kuier: 2017-03-08 - KAN­KER-KIND:
K­leu­ter (3) weer vol pret ná don­ker di­ag­no­se
Kuier - 2017-03-08 - INHOUD - DEUR C­har­mo­ni­que Mey­er
Op die oog af lyk sy soos e­ni­ge be­si­ge k­leu­ter. Sy neem sel­f­ies met haar ma se sel­foon en glim­lag dat jy net tand­jies sien. Maar An­gie-Lee Bai­ley (3) van Ky­le­mo­re bui­te S­tel­len­bosch het al ’n paar diep din­ge deur­ge­maak wat som­mi­ge groot­men­se nog nie eens be­leef het nie.
An­gie-Lee is op die twee­ja­ri­ge ou­der­dom met fa­se 4 (wan­neer die kan­ker reeds ver­sprei het) -nier­kan­ker ge­di­ag­no­seer en teen die tyd dat dok­ters die di­ag­no­se ge­maak het, was haar lin­ker­nier só erg aan­ge­tas dat hul­le dit moes ver­wy­der.
Voor dit het haar ou­ers, Ju­a­ni­ta en I­saac (al­bei 44), nie ge­dink daar is e­nig­iets erns­tigs fout met haar nie. Ju­a­ni­ta ver­tel sy was een­dag be­sig in die kom­buis, toe haar dog­ter­tjie haar om die been kom om­hels en sê:“Mam­mie, An­gie-Lee siek”.
“An­gie-Lee het be­gin kla van maag­pyn en ek het haar kli­niek toe ge­neem waar die sus­ter vir haar an­ti­bi­o­ti­ka voor­ge­skryf het. Maar dit het nie veel ge­help nie en hul­le kon ook nie vas­stel wat fout was nie en ek het toe be­sluit om haar dok­ter toe te neem,”ver­tel Ju­a­ni­ta.
Die dok­ter kon ook nie vas­stel wat die pro­bleem is nie, maar An­gie-Lee het ag­ter­na nor­maal voor­ge­kom en hul­le het aan­ge­gaan met hul daag­lik­se ta­ke.
“Een aand toe ek haar bad, het sy weer oor haar maag ge­kla en toe ek daar­aan voel, was haar ma­gie so hard.”
Die be­kom­mer­de Ju­a­ni­ta het ook haar man aan An­gie-Lee se ma­gie laat voel en hul­le het haar weer kli­niek toe ge­neem. Daar het sy ’n ver­wy­sings­brief ge­kry om haar dog­ter na die S­tel­len­bosch-hos­pi­taal te neem. Hier het hul­le ge­hoop om kla­rig­heid te kry oor wat met An­gie-Lee fout is, maar is toe eer­der na Ty­ger­berg­hos­pi­taal in Kaap­stad ver­wys waar X-stra­le, ’n so­nar en toet­se ge­doen is.
Sy is met kan­ker ge­di­ag­no­seer en dit was reeds in ’n ge­vor­der­de sta­di­um.
“My le­we is om­ge­keer. Ek het ge­voel soos ie­mand wat in ’n dwaal was. Dit was so moei­lik. Ek het soos nor­maal­weg my kind ge­bad en aan­ge­trek, maar ek was heel­te­mal in ’n an­der wê­reld. Hoe­wel ek fi­siek saam met my kind in die hos­pi­taal was, was my ge­dag­tes nooit daar nie. Die weke in die hos­pi­taal het soos maan­de ge­voel.”
Die dok­ter het aan Ju­a­ni­ta ver­dui­de­lik wat om te ver­wag, maar die re­a­li­teit het eers tot haar deur­ge­dring die dag toe An­gieLee in ’n saal met an­der kan­ker­pa­si­ën­te ge­plaas is.
“Daar het ek be­sef my kind het kan­ker en dít (soos die an­der kin­ders) is hoe sy gaan
lyk.”Die og­gend dat sy van An­gie-Lee se ha­re wat uit­ge­val het op die kus­sing ont­dek, was die laas­te be­ves­ti­ging dat haar dog­ter se toe­stand ’n werk­lik­heid is. An­gieLee moes ook gaan vir haar eer­ste o­pe­ra­sie so­dat die dok­ters haar een nier kon ver­wy­der. Ju­a­ni­ta het toe ge­hoor die kan­ker was al 50 cm in die nier ver­sprei. “Ek het ge­won­der hoe gaan my kind met een nier klaar­kom en wat­ter le­we sy gaan hê. Die dok­ters het ge­sê ons moet ons op die erg­ste voor­be­rei en bid dat die kan­ker nie na haar lon­ge ver­sprei nie.” Die ge­wag was vir haar baie moei­lik. “Ek was baie be­kom­merd, want nie­mand sê niks, waar sy is en hoe die o­pe­ra­sie af­ge­loop het nie. My man het hos­pi­taal toe ge­kom en die sus­ter het ons na haar ge­neem. Hy het sy han­de in die was­bak gaan was, maar het net daar te­rug­ge­draai en uit­ge­stap. Ek het bly won­der wat deur sy kop ge­gaan het toe hy haar daar sien lê – vol py­pies en ma­sjie­ne.‘Hoe kom jy dan net hos­pi­taal toe om jou han­de te was?’, het ek hom la­ter ge­vra. Dit is toe dat ek my man vir die eer­ste keer sien huil en ek het ag­ter­na eers ver­staan dat dit moei­lik vir hom was om haar só te sien.” Ná die o­pe­ra­sie moes An­gie-Lee haar eer­ste che­mo­te­ra­pie-be­han­de­ling kry. Ju­a­ni­ta sê daar was ook ’n tyd toe haar man die che­mo wou stop om­dat dit hul dog­ter so siek ge­maak het, maar die dok­ters het hom aan­ge- moe­dig om aan te gaan. Die dok­ters was ag­ter­na self mis­moe­dig om­dat hul­le nie die re­sul­ta­te kon kry wat hul­le wou hê nie, want al­les wat hul­le op daar­die oom­blik ge­doen het, het nie ge­werk nie, ver­tel Ju­a­ni­ta.
As ma het sy haar­self baie ver­wyt vir wat met haar dog­ter ge­beur het. Sy ont­hou toe An­gie-Lee ses maan­de oud was, het sy op­ge­let haar maag is bie­tjie hard en haar doek was me­nig­maal vir lang pe­ri­o­des droog. Iets was net nie reg met haar ba­ba nie, maar sy wou nie spo­ke op­jaag nie.
“Ek het my­self baie ver­wyt om­dat ek nie daar­die tyd al iets ge­doen het nie. As ek daar­die tyd al my in­stink ge­volg het, was die ding nie nou so groot en ver­spreid nie. Ek het baie skul­dig ge­voel en my­self bla­meer vir my kind se ly­ding. Ek het par­ty­keer net daar ge­sit en ge­dink, as ek haar net kan help om die pyn te ver­lig . . . Maar ek moes toe­kyk hoe sy ly,”sê Ju­a­ni­ta, ter­wyl sy haar tra­ne af­vee.
“Dit was die moei­lik­ste tyd in ons le­we en ek het op ’n sta­di­um ge­sê die He­re moet haar maar kom haal, want om haar so te sien suf­fer was nie lek­ker nie. Die 28 weke van che­mo was sy baie siek. Ek wou ag­ter­na nie be­soe­kers hê nie, want An­gieLee kon nie ver­staan hoe­kom gaan al­mal huis toe en ek en sy moet daar ag­ter­bly nie. Baie men­se het ge­sê sy is sterk, maar ek het al­tyd ge­dink hul­le weet nie waar­van hul­le praat nie.
“Hier het ek be­sef dié is ’n stryd wat ek nie son­der God kan stry nie. Ek het baie ge­wor­stel met die saak en die aan­vaar­ding dat my kind so ly. Ek het God ver­wyt om­dat Hy nie wou help nie, tot­dat my man vir my ge­sê het ek moet be­gin bid.”
Familie van die Bai­leys het hul­le baie by­ge­staan, sê Ju­a­ni­ta. Baie ge­be­de het vir hul­le uit­ge­gaan en An­gie-Lee se toe­stand het die familie by­me­kaar ge­bring en ’n ste­wi­ge band ge­vorm.
“Ná die o­pe­ra­sie het die kan­ker met 25 cm af­ge­kom. Die dok­ters het ons aan­ge­moe­dig om moed te hou. Nog che­mo was ge­doen om te ver­hoed dat dit nie ver­der na an­der de­le ver­sprei nie en dit het nie. Ek het hier ge­sien hoe lief dok­ters vir kin­ders word.” En uit­ein­de­lik was daar goeie nuus. “In Au­gus­tus 2016 het An­gie-Lee die laas­te che­mo ont­vang. Toet­se is ge­doen en die dok­ters het vir my ge­sê An­gie-lee is heel­te­mal ver­los en kan­ker­vry. Ek kan nie ver­dui­de­lik hoe ge­luk­kig ek was nie. Die sus­ters en dok­ters . . . al­mal was saam met ons bly oor die nuus,”ver­tel sy.
Ju­a­ni­ta sê selfs die dok­ters is ver­ras dat An­gie-Lee nou in re­mis­sie is, want hul­le was bang die kan­ker ver­sprei na an­der de­le van die lig­gaam soos die lon­ge.
Maar An­gie-Lee se stryd is nog lank nie ver­by nie.“Die che­mo het haar hart baie swak ge­maak. Sy is tans op me­di­ka­sie om haar hart te laat funk­si­o­neer en sy is par­ty­keer baie sla­pe­rig en moeg as ge­volg van haar hart,”sê Ju­a­ni­ta en voeg by kan­ker is ’n mon­ster wat sy nie eens vir haar vy­and sal toe­wens nie.
“Ons pro­beer haar hand­jies skoon hou en keer dat sy nie met dit in haar mond speel nie. As daar ’n pui­sie of iets is, kyk ek on­mid­del­lik daar­na. Ek moet sê ons is nou oor­ver­sig­tig wan­neer dit by An­gie-Lee se ge­sond­heid kom.”
Ju­a­ni­ta sê An­gie-Lee speel en hard­loop nou rond vir die eer­ste keer in ’n lang tyd as­of niks fout met haar is of was nie. Haar ha­re het ook te­rug ge­groei.
“Ek hoop reg­tig sy sal al­les doen wat an­der kin­ders met twee nie­re doen,”sê Ju­a­ni­ta hoop­vol.“Ek lag baie keer oor die goed wat sy kwyt­raak. Baie keer kyk ek haar so aan, dan vra sy,‘hoe­kom kyk jy my’, dan won­der ek maar net is dit reg­tig dié kind wat so ge­ly het. Ek sou dit nooit son­der die He­re ge­maak het nie.”
HOOFFOTO en LINKS: Ju­a­ni­ta en I­saac Bai­ley is ver­lig dat hul dog­ter, An­gie-Lee, se nier­kan­ker in re­mis­sie is. BO: An­gieLee in die hos­pi­taal vir be­han­de­ling.