Vlieg hoog in Nieu-Seeland se Fiordland - Reisverhale - 2020
Posted: 4/5/2018 | 5 April 2018
"Hoe doen jy met bote?"
"Ek is lief vir hulle," het ek gesê, die sitplek van die vliegtuig vasgryp.
"Wel, sien net turbulensie soos golwe wat jy nie kan sien nie," het die vlieënier met 'n lag gesê.
"Ek weet dat turbulensie nie 'n vliegtuig kan afneem nie, maar dit maak dit nie meer gemaklik nie."
Die vliegtuig was geskok toe ons deur 'n paar hoë berge geslaag het. Nie een van die ander passasiers het opgemerk nie, maar ek het gekyk na die voorkoms van iemand wat net 'n duisend naalde in sy arm gehad het.
"As daar iets hier misloop, val ons net en sterf! Dis net waar my gedagtes gaan! "
Die vlieënier het na my gekyk, weer gelag en teruggegaan om met die ander passasiers te praat.
Ek was in 'n klein ses-sitplek vliegtuig drie duisend voet bokant twyfelagtige geluid. Fiordland is geleë in die suidwestelike deel van Nieu-Seeland en is die tuiste van talle Heer van die ringe film plekke, die streek word beskou as een van die land se mooiste en afgeleë gebiede. Gevul met groot berge, diep mere, swellende riviere, ongetemde woude en glinsterende fjords, die meeste daarvan is nog nooit deur die mens bepaal nie. Stoor 'n paar plekke waar bote en vliegtuie kan gaan, die regering het die grense van die land gemaak om te verseker dat dit 'n lang tyd sal wees.
Die dag daarvoor het ek die blink idee gehad om Doubtful Sound op 'n vinnige een uur vlug te sien in plaas van 'n volle dag bus- / bootrit. Ten spyte van my vrees vir hoogtes en vlieg, het ek gedink dit sal koel wees en my baie tyd spaar.
Maar toe die tienervliegtuig rondgestorm het, lyk dit nie meer so helder nie.
Ek het 'n rit na die gebied gehaal met Karin, 'n Sweedse meisie wat ek in Wanaka ontmoet het. Na 'n paar dae in Queenstown, het ons na die streek se bekendstellingspad, Te Anau, afgekom, amper 'n paar honderd mense op 'n meer, met baie kampervanparke vir toeriste wat kamp opgeslaan het, die Kepler-baan stap en Milford Sound-roete, en besoek die area se twee grootste aantreklikhede: Milford Sound and Doubtful Sound.
Karin en ek het vir die dag na Milford Sound gery. Onderweg het ons groot granietberge, kristalhelder blou riviere en brullende watervalle geslaag. Skone kliffe het bo ons opgestaan ​​toe ons die pad na die geluid gevolg het. Klein mere het die pad gesoek, en staproetes - sommige van die land se "Groot Wandelings" - het die gebied deurmekaargeslaan. Dit was wild Nieu-Seeland, waar selfoondiens nie bestaan ​​het nie, moes jy kamp, ​​en om Doc Brown aan te haal, "jy het nie paaie nodig nie." Jy het hier om een ​​rede gekom om die stadslewe te ontsnap.
Tydens ons twee-uurse rit op Milford Sound tot aan die rand van die Tasman See en weer, het water uit die onlangse reën in 'n stroom van die kante van die fjord gejaag, die ys van die berge bedek, en die seëls het in die nabye omgewing gespring. Dit was 'n helder, helder, sonnige dag, die soort wat jou laat voel dat jy die gelukkigste kaartjie in die reisiger se dek het.
Die volgende dag het Karin weg, maar ek het gebly. Ek het 'n Airbnb gevind deur 'n ouer paartjie, kompleet met 'n tuin, sondek en bubbelbad. Hulle het egter indrukwekkende aard gehad, en dit was duidelik dat hulle nie so gasvry was of gebruik het vir jong reisigers via Airbnb. Van die vreemde afpersing ("as jy ons kombuis wil gebruik, miskien kan jy jou toere saam met my bespreek") na die omkering van die aanbod ("Ek het my gedagtes") tot die onmiddellike uitstorting van persoonlike inligting na die skok dat iemand sou kook in hul kombuis tot die konstante beheer, hulle het 'n slegte vibe gelaat wat dit laat lyk asof ek nooit daar wou gewees het nie.
So het ek soveel as moontlik uit Airbnb gekry. Ek was op pad na Wings and Water, 'n klein vliegtuigmaatskappy wat deur Jim bestuur is, 'n hardnekkige vlieënier wat baie te sê gehad het oor die toestand van moderne vlieënieropleiding en vliegtuigveiligheid. Hy het uitgespreek oor die nanny staat en die regering regulasie nie toelaat dat vlieëniers vlieëniers, maatskappye outsourcing onderhoud, die oorreliance op rekenaars en tegnologie, en vlieëniers nie met hul ingewande genoeg.
"Daar is nie genoeg ondervinding daar nie. 'N Rekenaar gaan jou nie red nie.'
Hy het sterk opinies oor elke onderwerp gehad.
"Matt is bang om te vlieg, maar ons sal hom 'n man maak," het hy aan die twee ander paartjies gesê om te wag vir ons vlug. Hy het my rug geslaan toe hy nog 'n veiligheidstoets op die vliegtuig gedoen het.
Ek het al spyt dat ek my vrees vir vlieg genoem het.
Met 'n sputter van die enjin het ons op die water geklim en glad opgekom in die lug. Onder ons is die reuse Lake Te Anau en berge oor die landskap uitgesprei. Daar was mere wat aan die kante van berge lek, kolle van ys wat ontoeganklike bergtoppe het, en blou, grys kranse met bome wat oënskynlik op 'n wortel hang, gereed om op 'n oomblik se kennisgewing weg te skuif. Ons het so naby aan die berge geweef ek het gevoel ek kon hulle aanraak.
Soos die wolke ingeloop het, het ek senuweeagtig geword. Met wolke het wind en helderder lug gekom.
"Hoe weet jy wanneer om terug te draai? Soos is daar 'n punt wanneer jy gaan, 'OK, tyd om te gaan!'? "
"Jy weet net van ondervinding," het Jim geantwoord.
"Wat gebeur as die weer versleg?"
"Wel, sien jy daardie groot waterliggame daar?"
'Wel, ons is in 'n seevliegtuig. Ek sal net die vliegtuig op die water land en wag dit uit, "het hy in feite gesê:" Maar moenie bekommerd wees nie. Dit het nooit gebeur nie. "
"Vliegtuie," het hy voortgesit, "is sterker as mense. Jy sal breek voordat hierdie baba dit doen. "
Ons sny deur die wolke en het 'n lus om die Browne-waterval, die wêreld se langste waterglip (aangesien die water tegnies altyd die grond raak, dit was nie 'n waterval nie), waardeur die kaskade onophoudelik van 'n groot swembad in 'n depressie van die berg.
Terwyl ons terug in Te Anau geland het, het Jim na my toe getrek. 'Nie so erg nie, huh?'
"Nee, nie so sleg nie, maar dit het my siening van vlieg nie verander nie."
Die volgende dag het ek uit my Airbnb gesukkel om my leërskare te vermy en die vroeë oggendbus gevang.
Terwyl ek na die hemel gekyk het, het 'n pienk geword toe die son opgestaan ​​het, was ek bly dat ek, in teenstelling met my laaste besoek, nie hierdie gebied oorgee nie. Hier in hierdie klein dorpie aan die kant van Nieu-Seeland, waar toeriste buite die plaaslike bevolking was, was daar niks anders om te doen nie, maar om die natuur te geniet. Die streek het die afleidings so algemeen in ander dele van die land weggestroop.
En ek het ook gehoop dat ek, wanneer ek terugkom, Jim sal wys dat ek my vrees vir hoogtes oorwin het.
Kyk die video: FASHION TRENDS Fall 2018 - Winter 2019 & how to wear them ǀ Justine Leconte (Desember 2020).