Image deur Åsa K
Daar is deesdae 'n wydverspreide “paradigmaskuif” aan die gang. Dit bring 'n tweeledige revolusie mee - eintlik parallelle stringe van 'n radikale 'evolusie'. Eerstens is dit 'n evolusie in ons begrip van die fundamentele aard van die wêreld. Tweedens het 'n logiese, maar tog grotendeels onafhanklike evolusie ondersoek in ons begrip van die aard van gesondheid en siektes. Ons beskou beide (r) evolusies en begin met 'n oorsig van die wetenskap se opkomende begrip van die wêreld.
Die nuwe konsep op die voorpunt van die wetenskap is radikaal nuut en terselfdertyd millennia oud. Dit is nuut in verhouding tot die dominante paradigma in die wetenskap en die samelewing, maar dit is oud in die 'herkognisie' van intuïsies wat duisende jare lank 'n ondersoek na die aard van die werklikheid het.
Die klassieke paradigma is die erfenis van die Newtonse fisika. In die lig van die paradigma bestaan ​​die wêreld uit individuele stukkies materie wat in passiewe ruimte en 'n onverskillige vloeiende tyd saamwerk. Hierdie siening is in die eerste dekade van die twintigste eeu deur die 'relatiwiteitsrevolusie' betwis en deur die 'kwantumrevolusie' in die derde.
Die paradigma wat vandag opduik, konsolideer hierdie revolusies. Dit beskou die wêreld as 'n hele stelsel waarin alle dinge in hul ensemble 'n verstrengelde makroskopiese kwantumstelsel vorm. Die 'globale realisme' van die nuwe paradigma staan ​​in kontras met die 'plaaslike realisme' van die oue. In die ou paradigma beklee alle dinge unieke posisies in ruimte en tyd en word dit slegs beïnvloed deur plaaslike kragte wat deur meganistiese interaksies oorgedra word. Daarteenoor, in die perspektief van wêreldwye realisme, word alle dinge onmiddellik en onderling “verstrengel” oor alle ruimtes en tussenposes van tyd.
Die Nuwe Paradigma in Fisika
In die lig van die konsep wat aan die grense van die fisiese wetenskappe verskyn, is die heelal nie 'n arena vir strukture en entiteite van materie wat in passiewe ruimte en onverskillige vloeiende tyd beweeg nie. Soos die astrofisikus James Jeans honderd jaar gelede opgemerk het, is die heelal meer soos 'n gedagte as 'n groot rots.
Die konsep van 'n denkagtige heelal is bekend uit die annale van die geskiedenis. Filosowe, wetenskaplikes en intuïtiewe mense op alle vlakke van die samelewing het dikwels bevraagteken dat die wêreld sal wees net soos dit aan ons voorgehou word. Die intuïsie dat dit meer denkend is as klip- of masjienagtig, is gegrond. Die heelal is nie 'n ensemble van afsonderlike stukkies materie wat meganistiese wette gehoorsaam nie, maar 'n intrinsiek hele makroskopiese kwantumstelsel waar alle dinge gevorm en onderling verbind word bo die konvensionele grense van ruimte en tyd.
In die nuwe paradigma van fisika is die dinge wat in die wêreld bestaan ​​en volgehoue ​​stelle en trosse van vibrerende energie. Hierdie trosse is wat ons ervaar as die fisiese meubilering van ruimte en tyd.
Die idee van die wêreld as vibrasie is bekend aan die klassieke wysheidstradisies. Dit was teenwoordig in die Sanskrit-konsep van Akasha en is opgeneem in die Vediese tekste van Indië so vroeg as 5000 VHJ. In die Vedas is die funksie daarvan geïdentifiseer Shabda, die eerste vibrasie, die eerste rimpeling wat die heelal vorm, en ook met spanda, die “vibrasie / beweging van bewussyn.”
Die hedendaagse Indiese geleerde IK Taimni het geskryf, “Daar is 'n geheimsinnige geïntegreerde vibrasie-toestand waaruit alle moontlike soorte vibrasies deur 'n proses van differensiasie afgelei kan word. Dit word genoem N.da in Sanskrit. Dit is 'n vibrasie in 'n medium wat in Engels as 'ruimte' vertaal kan word. Maar dit is nie blote leë ruimte nie, maar ruimte wat, hoewel skynbaar leeg, in homself 'n oneindige hoeveelheid potensiële energie bevat. ”
Hierdie tradisionele idee word ondersteun en uitgebrei aan die voorpunt van kwantumfisika. Navorsing oor die ultrasmale dimensies van die heelal onthul dat die ruimte nie leeg en glad is nie, maar gevul is met golwe en vibrasies. Op subquantumvlak vind fisici niks wat hulle as materie kan identifiseer nie. Wat hulle vind, is dat golwe staan ​​en voortplant - trosse van stilstaande en voortplantende vibrasies.
Voorheen het wetenskaplikes aanvaar dat dit materie is wat vibreer. Daar is 'n grondstof wat vibreer, en die stof bestaan ​​uit materie-deeltjies en samestellings van materie-deeltjies. Die wêreld is materieel, en vibrasie is die manier waarop materie optree. Die teendeel blyk egter die geval te wees. Daar is geen grondstof nie. Die heelal is 'n stelsel van verskillende komplekse en samehangende groepe lewendige energie, en materie is net soos die vibrasies tydens waarneming verskyn.
Die groot fisikus Max Planck het dit duidelik gesê. In een van sy laaste lesings in Florence het hy opgemerk: 'As 'n man wat sy hele lewe aan die wetenskaplikste wetenskap geleer het, kan ek u vertel as gevolg van my navorsing oor atome. : Daar is geen saak as sodanig nie. Alle materie ontstaan ​​en bestaan ​​slegs op grond van 'n krag wat die deeltjies van 'n atoom tot vibrasie bring en hierdie minuutste sonnestelsel van die atoom bymekaar hou. '
Planck was nie alleen om die konsep van die heelal as krag en vibrasie te stel nie. Twee jaar voor die uitspraak van Planck het die maverick-genie Nikola Tesla gesê dat as u die geheime van die heelal wil ken, dink aan energie, frekwensie en vibrasie.
In die tweede dekade van die een en twintigste eeu is die materialistiese konsep van die fisiese wêreld definitief oorgedra. Die nuwe fisika vertel dat dit nie uit stukkies materie nie, maar uit groepe geordende energievibrasie is wat die dinge wat ons in die wêreld vind, gebou is.
Video / aanbieding met Ervin Laszlo: Nuwe paradigmas in wetenskap en bewussyn
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Die skep van Realiteite > 'N Nuwe paradigmaskuif is vandag aan die gang in fisika en bewussyn