Middeleeuse genesings vir die Swart Dood - Inligting
Die Swart Dood is die 19de-eeuse CE-term vir die pesepidemie wat Europa tussen 1347-1352 CE geteister het en 'n geskatte 30 miljoen mense daar doodgemaak het en nog vele meer wêreldwyd toe dit pandemiese omvang bereik het. Die naam kom van die swart buboes (besmette limfkliere) wat oor die liggaam van 'n slagoffer uitgebreek het. Die oorsaak van die plaag was die bakterie Yersinia pestis, wat deur vlooie op knaagdiere, gewoonlik rotte, gedra is, maar dit was nie bekend aan die mense van die Middeleeue nie, aangesien dit eers in 1894 nC geïdentifiseer is. Voor die tyd word die plaag hoofsaaklik toegeskryf aan bonatuurlike oorsake - die toorn van God, die werk van die duiwel, die belyning van die planete - en as gevolg hiervan 'slegte lug' of 'n onbalans van die 'humors' van die liggaam wat 'n persoon gesond gehou het toe hy in lyn was.
Aangesien niemand geweet het wat die siekte veroorsaak het nie, was daar geen genesing nie, maar dit het mense nie verhinder om te probeer wat hulle kon nie, gebaseer op die mediese kennis van die tyd wat hoofsaaklik van die Griekse dokter Hippokrates gekom het (lc 460 - c. 370 BCE) , filosoof Aristoteles van Stagira (384-322 v.G.J.), en die Romeinse geneesheer Galen (130-110 v.C.) sowel as godsdienstige oortuiging, folklore, kruie en bygeloof. Hierdie geneesmiddels - waarvan die meeste ondoeltreffend was en waarvan sommige dodelik was - val in ongeveer vyf kategorieë in:
Drankies, berokings, bloedverlating, pasta
Vlug uit besmette gebiede en vervolging van gemarginaliseerde gemeenskappe
Kwarantyn en sosiale distansie
Van hierdie vyf het slegs die laaste - kwarantyn en wat nou bekend staan ​​as 'sosiale distansie' - 'n uitwerking op die verspreiding van pes. Ongelukkig was mense in die 14de-eeuse CE net so huiwerig om in hul huise geïsoleer te bly as wat mense tans in die Covid-19-pandemie is. Die rykes het uit die kwarantyn ontsnap en na landgoedere gevlug en die siekte verder versprei, terwyl ander gehelp het met die verspreiding deur kwarantynpogings te ignoreer en voort te gaan om deel te neem aan godsdiensdienste en hul daaglikse sake te doen. Teen die tyd dat die plaag in Europa geëindig het, was miljoene dood en sou die wêreld wat die oorlewendes geken het, radikaal verander word.
Die plaag het tussen 1344-1345 nC deur die Mongoolse leër begin versprei.
Die plaag het mense in die Nabye Ooste sedert 1346 nC vermoor, maar daardie jaar het dit erger en meer algemeen geword. In 1343 nC het die Mongole onder die Khan Djanibek (r. 1342-1357 n.C.) gereageer op 'n straatgeveg in die Italiaanse Krim-stad Tana waarin 'n Christelike Italiaanse handelaar 'n Mongoolse Moslem vermoor het. Tana is maklik deur Djanibek geneem, maar 'n aantal handelaars vlug na die hawestad Caffa (hedendaagse Feodosia in die Krim) met die Mongoolse weermag agterna. Caffa is toe beleër, maar terselfdertyd het die plaag tussen 1344-1345 nC deur die Mongoolse leër begin versprei.
Die Italiaanse notaris Gabriele de Mussi (l. 1280 - omstreeks 1356 nC) was óf 'n ooggetuie van die beleg óf het 'n eerstehandse verslag ontvang en het daarvan in 1348/1349 nC geskryf. Hy berig hoe die mense van Caffa bly was dat die mense van Caffa, terwyl die Mongoolse krygers gesterf het en hul lyke die kamp gevul het, dat God hulle vyande tref. Djanibek het egter beveel dat die lyke van sy dooie soldate oor die stadsmure gesteek word en spoedig het die plaag in die stad uitgebreek.
'N Aantal mense van Caffa het uit die stad gevlug in vier handelskepe wat eers na Sicilië, daarna Marseille en Valencia gegaan het, en die plaag by elke stop versprei het. Vanuit hierdie hawens het ander besmette mense dit elders versprei totdat mense in Europa, Brittanje en selfs in Ierland gesterf het waar skepe uit Europa vir handel gelê het.
Die dokters van die dag het geen idee gehad hoe om die uitbraak te hanteer nie. Niks in hul ervaring kom naby die epidemie wat mense gewoonlik binne drie dae na die aanvang van simptome doodgemaak het nie. Die geleerde Joseph A. Legan sê:
Toe die Swart Dood Europa in die middel van die 14de eeu tref, het niemand geweet hoe om die siekte te voorkom of te behandel nie. Baie het geglo dat hulle dit kan genees, maar nie een van die bloeding, konkoksies of gebede was suksesvol nie. Die algehele intellektuele raamwerk vir die hantering van siekte was gebrekkig. Die mislukking van die Middeleeuse medisyne is grootliks te wyte aan die streng nakoming van antieke owerhede en die onwilligheid om die model van fisiologie en siektes wat die ou mense aangebied het, te verander. (1)
Nie een van die werke van Galen nie - en min van die ander - was beskikbaar in Latyn of Grieks vir die Europese dokter wat moes staatmaak op Arabiese vertalings wat dan na Latyn vertaal is, tesame met die Kanon van Geneeskunde van die Persiese polimaat Ibn Sina (ook gegee as Avicenna, l. 980-1037 nC), waarvan die briljante werk dikwels deur swak vertalings verduister is. Op grond van Galen se werke was die teorie van humors hoofsaaklik die basis van die Middeleeuse medisyne - dat die vier elemente van aarde, water, lug en vuur gekoppel is aan liggaamsvloeistowwe van geel gal (vuur), bloed (lug), slym ( water), swart gal (aarde) en elke "humor" word geassosieer met kleur, 'n sekere smaak, 'n soort temperament en 'n seisoen van die jaar.
'N Mens se gesondheid kan ook geraak word deur astrologiese belyning en natuurlik deur bonatuurlike instansies soos God, Satan, diverse demone en die "heksery" van gemarginaliseerde mense soos sigeuners, Jode en ander wat as' buitestaanders 'beskou word. beskik oor kennis van die swart kunste. Geleerde George Childs Kohn lewer kommentaar op die oorsake van die plaag:
Die plaag word toegeskryf aan die volgende: korrupte lug en water, warm en vogtige suidwinde, naby moerasse, gebrek aan suiwerende sonskyn, ontlasting en ander vuilheid, verrotte ontbinding van lyke, oormatige toegeeflikheid aan voedsel (veral vrugte) ), God se toorn, straf vir sondes en die samevoeging van sterre en planete. Godsdienstige fanatici het beweer dat menslike sondes die verskriklike pes gebring het; hulle het van plek tot plek rondgedwaal en hulself in die openbaar geswel ... Daar was paniek oral, met mans en vroue wat geen manier kon weet om die dood te stop nie, behalwe om daarvan weg te vlug. (27-28)
Daar was egter baie mense wat nie vlug nie, maar probeer het om 'n manier te vind om die siekte te bestry waar hulle was. Op grond van die mediese kennis van die tyd, volksgeneesmiddels wat geslagte lank oorgedra is, Christelike geloof, bygeloof en vooroordeel, het die mense enige voorstel probeer om die dood te verslaan.
Een van die gewildste geneesmiddels was die "Vicary Method", vernoem na die Engelse dokter Thomas Vicary, wat dit eers voorgestel het. 'N Gesonde hoender is geneem en die agterkant en agterkant skoon gepluk; hierdie kaal deel van die lewendige hoender is toe op die geswelde knope van die siek persoon aangebring en die hoender vasgemaak. Toe die hoender tekens van siekte toon, word daar vermoed dat dit die siekte van die persoon af trek. Dit is verwyder, gewas en weer vasgemaak en dit het aangehou totdat die hoender of die pasiënt dood is.
'N Poging tot genesing was om 'n slang te vind en dood te maak, dit in stukke te kap en die verskillende dele oor geswelde boewe te vryf.
Nog 'n poging tot genesing was om 'n slang te vind en dood te maak, dit in stukke te kap en die verskillende dele oor geswelde boewe te vryf. Daar word vermoed dat die slang, wat in Europa sinoniem met Satan was, die siekte uit die liggaam sou haal omdat die kwaad tot die kwaad getrek sou word. Duiwe is op dieselfde manier gebruik, maar waarom die duif gekies is, is onduidelik.
'N Dier wat baie gesog was vanweë sy genesende krag, was die eenhoring. Dit word beskou as 'n effektiewe middel om 'n poeier te drink wat gemaak is van die gemaalde horing van die eenhoorn wat in water gemeng is, en dit was ook een van die duurste. Die eenhoring kon nie maklik gevang word nie en moes deur 'n jong maagd voorgelê word. Dokters wat daarin geslaag het om die poeier van 'n gemaalde "eenhoringhoring" aan te skaf, het dit gebruik om slangbyte, koors, stuiptrekkings en ernstige wonde te behandel, en dit is vermoedelik ewe goed met die plaag. Daar is geen bewyse dat dit meer gedoen is as die geneesmiddels waarby die hoender of die slang betrokke was nie.
Drankies, berokings, bloedverlating en pasta
Die eenhoringdrankie was nie die enigste - of duurste - geneesmiddel wat die adel- of welgestelde handelaarsklas aangebied het nie. 'N Ander middel was om 'n klein hoeveelheid fyngemaakte smaragde te eet of te drink. Die dokter sou die smaragde met 'n mortier en stamper maal en dit dan aan die pasiënt toedien as 'n fyn poeier gemeng met voedsel of water. Diegene wat dit nie kon bekostig om smaragde te drink nie, het arseen of kwik gedrink, wat hulle vinniger as die plaag doodgemaak het.
Een van die bekendste drankies was Four Thieves-asyn, 'n kombinasie van asyn, asyn of wyn met speserye soos salie, naeltjie, roosmaryn en als (onder andere) wat as 'n kragtige beskerming teen die plaag beskou word. Dit is na bewering geskep en gebruik deur vier diewe wat die sterfgevalle en die grafte van die dooies kon beroof omdat die drank hulle immuun teen die plaag veroorsaak het. Vier diewe asyn word vandag nog gemaak en gebruik in die praktyk van homeopatiese medisyne as 'n antibakteriese middel; hoewel niemand in die hedendaagse tyd beweer dat dit die plaag kan genees nie.
Die gewildste drankie onder die rykes was bekend as theriac. Legan sê: 'Dit was baie moeilik om voor te berei; resepte bevat dikwels tot tagtig bestanddele, en dikwels ook beduidende hoeveelhede opium "(35). Die bestanddele is gemaal tot 'n pasta wat met stroop gemeng is en soos benodig ingeneem word. Wat die bestanddele presies was en waarom dit gewerk het, is egter onduidelik. Daar word dikwels na Theriac in sy vloeibare vorm verwys as treacle, maar dit kan ook as 'n pasta toegedien word.
Afgesien van drankies, word die skoonmaak van die lug beskou as nog 'n effektiewe middel. Aangesien die plaag deur 'slegte lug' versprei is, is huise met wierook of bloot rook van brandende grasdak berook. Mense het ruikers blomme gedra wat hulle teen hul gesigte gehou het, nie net om die stank van ontbindende liggame af te weer nie, maar omdat daar gedink word dat dit die longe van die mens kan besoedel. Dit was hierdie praktyk wat aanleiding gegee het tot die kinderrympie "ring om die rooskleurige/'n sak vol posies/as, as, ons val almal neer" met verwysing na die praktyk om 'n mens se sakke vol blomme of soet ruikende stowwe te vul te alle tye veilig berook. Soos die rym suggereer, was dit so ondoeltreffend soos enige van die ander geneesmiddels.
Bloedverlating was 'n gewilde middel vir allerhande siektes, en was reeds in die Middeleeue goed gevestig.
Daar is ook gedink dat 'n mens jouself kan berook deur naby 'n baie warm vuur te sit, wat die siekte kan veroorsaak deur sweet. 'N Ander tegniek was om by 'n oop riool te gaan sit, aangesien die' slegte lug 'wat die siekte veroorsaak, die' slegte lug 'van die riool van die stroom, dam of put wat gebruik word vir die storting van menslike afval, sal trek.
Bloedverlating was 'n gewilde middel vir allerhande siektes en was reeds in die Middeleeue goed gevestig. Daar word gedink dat die gesondheid wat herstel word deur die 'goeie bloed' wat oorgebly het, deur 'slegte bloed' wat siektes veroorsaak, uit te haal. Die voorkeurmetode was "uitloging" waarin 'n aantal logings op die liggaam van die pasiënt geplaas sou word om die 'slegte bloed' te suig, maar log-versamelaars was 'n hoogs betaalde beroep en nie almal kon hierdie behandeling bekostig nie. Vir die minder gegoede is 'n klein insnyding in die vel gemaak met 'n mes en die 'slegte bloed' wat in 'n beker opgevang en weggegooi word. 'N Ander metode in dieselfde rigting was "koppie" waarin 'n koppie verhit en onderstebo op die vel van 'n pasiënt, veral die bubbels, aangebring word om die siekte daarin te trek.
Afgesien van therapiepasta, het dokters ook 'n room voorgestel van verskillende wortels, kruie en blomme wat op die buboe aangebring is. Menslike afval is ook vir dieselfde doel in 'n pasta verander, wat ongetwyfeld tot groter infeksie gelei het. Aangesien daar geglo word dat skoon urine medisinale eienskappe het, sal mense daarin bad of drink, en dokters het urineversamelaars goed betaal vir 'n skoon produk.
Vlug uit besmette gebiede en vervolging
Diegene wat nie in die urine wil bad nie, met ontlasting besmeer of die ander geneesmiddels probeer, het die betrokke gebied of stad verlaat, maar hierdie opsie was gewoonlik slegs beskikbaar vir die rykes. Die Italiaanse digter en skrywer Giovanni Boccaccio (l. 1313-1375 nC) beskryf die vlug van tien gegoede jongmense van Florence na 'n plattelandse villa tydens die plaag in sy meesterstuk Die Decameron (geskryf 1349-1353 CE) waar die karakters vir mekaar stories vertel om die tyd deur te bring terwyl die plaag in die stad voortduur.
Hierdie tipe mense, en baie ander van alle sosiale klasse, het ook probeer om die plaag te genees deur te let op wat hulle as die bron beskou: gemarginaliseerde groepe wat as buitestaanders beskou word. Kohn skryf:
Soms word die plaag die skuld gegee aan kreupeles, edeles en Jode, wat daarvan beskuldig word dat hulle die openbare putte vergiftig het en óf weggedryf is óf deur vuur of marteling gedood is. (28)
Benewens die groepe wat Kohn noem, is daar ook baie ander uitgesonder wat op enige manier as anders beskou is en nie aan die standaarde van die meerderheid voldoen nie.
Die standaard is meestal bepaal deur die Middeleeuse Kerk wat destyds die wêreldbeskouing van die meerderheid van die Europese bevolking ingelig het. Godsdiensgeneesmiddels was die algemeenste en het, benewens die openbare flagellasie wat hierbo genoem is, die vorm aanneem van die aankoop van godsdienstige amulette en sjarme, gebed, vas, die bywoning van die mis, die vervolging van diegene wat as verantwoordelik beskou word, en deelname aan godsdienstige optogte.
Die pous het uiteindelik die openbare vlaggies stopgesit as ondoeltreffend en ontstellend vir die bevolking, maar teen daardie tyd het deelnemers die plaag versprei na elke stad of stad wat hulle besoek het. Optogte, waarin deelnemers marsjeer en om genade bid, gewoonlik van 'n sentrale punt in die stad na die kerk of 'n heiligdom, het dieselfde gedoen op kleiner skaal as openbare byeenkomste om mis te hoor.
Die enigste effektiewe manier om die verspreiding van die pes te stop - alhoewel dit nie genees word nie - was om die siekes van die put deur kwarantyn te skei. Die hawestad Ragusa (hedendaagse Dubrovnik, Kroasië), op daardie tydstip onder die beheer van Venesië, was die eerste om hierdie praktyk te begin deur middel van 'n 30-dae isolasieperiode wat op aankomende skepe opgelê is. Die bevolking van Ragusa is in 1348 n.C. deur die plaag erg uitgeput, en hulle het erken dat die siekte aansteeklik is en deur mense oorgedra kan word. Ragusa se beleid was effektief en is deur ander stede aanvaar en is tot 40 dae verleng volgens die wet van kwarantyn (40 dae), wat Engels sy woord gee kwarantyn.
Alhoewel kwarantyn en sosiale distansie blykbaar 'n positiewe uitwerking gehad het, was regerings traag om die beleid toe te pas en mense was huiwerig om dit te volg. Kohn skryf:
Die skeiding van siekes is in baie stede beveel, maar in sommige gevalle is die kwarantynpraktyk en stasies te laat in werking gestel, soos in Venesië en Genua, waar die helfte van die mense beswyk het. (28)
Milan, aan die ander kant, het strenger maatreëls en handhawing ingestel en het groter sukses behaal met die beheer van die verspreiding van die siekte. Die owerhede in Milaan duld geen onenigheid tussen die burgers om die wette van kwarantyn te gehoorsaam nie, en het op 'n stadium die besmette inwoners van drie huise in hul huise heeltemal verseël, waar hulle vermoedelik gesterf het. In 1350 het hulle 'n struktuur buite die stadsmure - die plaaghuis - gebou waar plaagslagoffers gehuisves is en versorgers dit kon versorg. Die pesdokters word beroemd uitgebeeld in mantels en hoede met snawelmaskers wat vermoedelik die draer beskerm deur die gesig van die dokter - veral die neus en mond - van die besmette pasiënt te distansieer.
Terwyl die plaag woed, is ander maatreëls probeer, soos om geld met asyn te was, briewe en dokumente met wierook te berook en mense aan te moedig om positiewe gedagtes na te dink, aangesien dit duidelik blyk dat die algemene houding van 'n pasiënt die kans op oorlewing baie beïnvloed het. Nie een hiervan was so effektief as om die besmette van die gesonde te skei nie, maar mense het steeds kwarantyn gebreek en die verspreiding van die siekte voortgesit.
Kohn merk op dat "vir baie historici die Swart Dood die einde van die Middeleeue en die begin van die moderne tyd was" (28). Hierdie gevolgtrekking is goed omdat mense se ontnugtering daarna met die godsdienstige, politieke en mediese paradigmas van die verlede hulle geïnspireer het om alternatiewe te soek, en dit sou uiteindelik volle uiting vind in die Renaissance wat die grondslag gelê het vir die wêreld van die moderne era .
Middeleeuse medisyne: moordenaar of genesing?
In die moderne verbeelding het kwaksalwers en pynlike, nuttelose chirurgie gewag op diegene wat ongelukkig was om in die Middeleeue siek te word. Tog, meen Elma Brenner, het ons voorouers 'n baie meer gesofistikeerde waardering vir hul gesondheid gehad as wat u dink
Gepubliseer: 9 Augustus 2018 om 5:37 uur
Die sleutel tot die beoordeling van die gesondheid van pasiënte lê in die inhoud van hul blase. So skryf die dokter Archimatthaeus toe hy in die 12de eeu advies aan sy mededokters gee. 'As die verandering in die polsslag aandui dat die individu siek is, word die tipe siekte nog beter deur die urine aangedui,' het Archimatthaeus gesê. 'Terwyl u lank na die urine kyk, moet u aandag gee aan die kleur, inhoud en hoeveelheid daarvan, en die inhoud daarvan.
Gee 'n beeld in u geestesoog van 'n Middeleeuse dokter aan die werk, en die kans is groot dat bloedsuiers, kwakdrankies en gate in die skedels van die ongelukkige pasiënte geboor word.Oorwoë, bewysgebaseerde en potensieel effektiewe advies soos dié wat Archimatthaeus bied, sal byna beslis nie. Maar dan kom die middeleeuse medisyne selde ooreen met moderne stereotipes.
Wil u meer artikels uit ons September 2018 -uitgawe lees? Vind die volledige uitgawe hier, insluitend:
Daar kan nie ontken word dat ons Middeleeuse voorouers dit gedoen het nie nie het toegang tot baie van die mediese ingrypings wat ons vandag as vanselfsprekend aanvaar - onder andere antibiotika, inenting en algemene narkose. Dit is ook waar dat die mediese professie, toe die Swart Dood in die 14de eeu deur Europa getrek het, baie min kon doen om sy vordering te stuit. Boonop sterf ongeveer 30 persent van alle pasgeborenes kort na die bevalling. Maar kyk na die praktyk van geneeskunde in die middeleeuse Europa, en u vind 'n wye verskeidenheid behandelings en terapieë wat het gedoen lyding en dit te verlig kon siektes genees. Om in die Middeleeue siek te word, was nie 'n doodsvonnis nie.
Vinnige trap klim
Een van die mees verrassende feite oor mediese kennis in die Middeleeue is dat daar 'n wydverspreide waardering was vir die belangrikheid van 'n gesonde leefstyl om in die eerste plek nie siek te word nie. Sommige van die belangrikste middeleeuse idees oor lewenstyl - soos die behoefte aan 'n matige dieet, genoeg slaap en gereelde oefening - was nie dieselfde as ons eie nie. In 1315 het die Valenciaanse geneesheer Peter Fagarola sy seuns, studente in Toulouse, meegedeel dat "voldoende en natuurlike slaap is om te slaap vir die vierde deel van 'n natuurlike dag ... as u wil, daagliks iewers oggend en aand loop. As u nie buite u verblyf kan gaan nie, klim drie of vier keer vinnig die trappe. "
Diegene wat nie dokters vir vaders het nie, kan selfhelp-handleidings raadpleeg wat beskryf hoe 'n gesonde leefstyl gevolg kan word. Dit was baie gewild en versprei in skriftelike en mondelinge vorm.
Voorkoming is beter as genesing, maar dit was die mantra van die dag, en dit het die liggaam se vier humore so integraal gemaak in die Middeleeuse opvattings oor welstand. Ons voorouers het geglo dat die sleutel tot goeie gesondheid die behoud van die humoure - bloed, geel gal, swart gal en slym - in 'n ewewigstoestand is. Hulle het ook geglo dat bloedverlies die doeltreffendste manier is om die balans te bereik, aangesien dit oormatige of korrupte humoristiese materiaal uit die liggaam verwyder het. As gevolg hiervan was bloeding die algemeenste van alle middeleeuse mediese behandelings.
Selfs bloeding is egter met omsigtigheid beoefen. In 1150, onder die aanhoudende simptome van 'n ernstige verkoue, besluit Petrus die Eerwaarde, abt van Cluny, om nie voort te gaan met sy gewone bloedverlating nie, "dat bloedverlies nie gevaarlik sou wees as die bloed my lyf gryp nie.
Ons middeleeuse voorouers was ook bedag op die verhouding tussen hul welstand en hul onmiddellike omgewing. Hulle het die belangrikheid van skoon lug en water erken, en het geglo dat plaag en ander siektes deur korrupte, skerp lug en besmette water oorgedra word. Toe die Swart Dood in 1348 in Pistoia, Italië, uitbreek, het die burgerlike regering opdrag gegee dat "om die graf te verwyder wat uit lyke kom, moet elke graf twee en 'n halwe armlengte diep gegrawe word".
Teen die 15de eeu het mediese sorg baie mense gehelp om deur die kwesbare tydperke van kinderjare en kinderjare te kom en tot volwassenheid te oorleef. Trouens, sommige mense het tot in die ouderdom geleef - 'n lewensfase wat, volgens die mening, ekstra waaksaamheid verg. Die dokter Aldobrandino van Siena het in sy adviesprogram geskryf dat 'n persoon ouer as 65 'moet vermy om te suiwer en bloed te laat, tensy dit baie nodig is en goeie kos te neem wat liggies gekook word en ou rooiwyn te drink en weg te bly van wyn wat is wit of nuut ".
Natuurlik het die meeste mense nie op 'n ryp ouderdom by volmaakte gesondheid gekom nie. Hulle het infeksies opgedoen, bene gebreek en chroniese siektes opgedoen. 'N Hele reeks mediese praktisyns - van dokters en chirurge tot apteke en ander genesers - was byderhand om hulle te behandel. Vanaf die 13de eeu kon ontluikende dokters medies studeer aan die opkomende universiteite, veral dié van Bologna, Montpellier en Parys. Terwyl sommige dokters universiteitskursusse gevolg het, het ander praktiese ervaring opgedoen deur 'n gevestigde praktisyn te bedien en by te staan.
Dokters het die chirurg se taak oorgegee om die liggaam in te sny of behandelings toe te pas, en self advies te gee op grond van die pasiënt se geskiedenis en die waarneming van polsslag, urine en bloed.
Apteke het die werk van dokters aangevul deur die medisyne wat hulle aan pasiënte voorgeskryf het, te verskaf. Medisyne is saamgestel uit plantaardige, minerale en dierlike stowwe, wat wissel van die alledaagse tot die eksotiese. 'N Engelse weergawe van die gewilde adviesboek die Secreta secretorum het opdrag gegee dat pasiënte 'soms 'n elektriese stelsel van 'n hout genaamd Aloes en Rubarbe moet neem, wat 'n haglike uitwerking is ... en dit sal die [u] moche goed doen ". Elektuarië was medisinale pasta wat versoet is met suiker of heuning, wat die bestanddele smaaklik en maklik maak om te sluk. Wat nie so smaaklik was nie, was die koste van sommige van hierdie bestanddele-skaars stowwe soos goudpoeier, sandelhout en bezoars (klippe wat natuurlik in die ingewande van osse en ander diere gevorm word) kan ooglopend duur wees.
Sommige dokters spesialiseer in chirurgiese prosedures soos tandtrek en katarakchirurgie. In die 13de eeu het die Italiaanse Benvenutus Grassus 'n gewilde weergawe gemaak van sy metode om katarakte te behandel. Grassus bepleit die gebruik van rus, waarin die chirurg 'n skerp instrument gebruik om die troebel lens na die onderkant van die pasiënt se oog te beweeg. Grassus het praktisyns opdrag gegee om 'n goue of silwer naald te gebruik om 'die siek stof aan te raak ... en dit uit die posisie voor die leerling te verwyder. Druk dit dan goed, "het hy gesê," hou dit daar totdat jy vier pater nosters gesê het. "
Ander praktisyns is ontplooi op oomblikke van mediese nood, veral op die slagveld. Op 18 April 1471, vier dae na die slag van Barnet, kon John Paston II, uit die Paston -familie van Norfolk, aan sy ma rapporteer dat sy broer, ook John, 'n pylbesering aan sy regterarm ondergaan het. Johannes II het bevestig dat die wond aangetrek is, en het sy ma gerusgestel: "Hy het my vertel dat hy vertrou dat hy heeltemal goed sal wees".
Osteologiese studies van geraamtes van slagveldplekke getuig van die geweld van die Middeleeuse oorlogvoering. Hierdie studies toon ook aan dat sommige van die soldate van beduidende vroeëre beserings herstel het - vermoedelik in 'n aantal gevalle as gevolg van mediese ingryping.
Vir die invloed en doeltreffendheid van alle middeleeuse dokters, kan u nie wegkom van die feit dat hulle in 'n oorwegend Christelike samelewing opereer nie - waarin herstel van siekte wyd verband hou met godsdienstige toewyding. 'N Kerkraad van 1215 het siekes opdrag gegee om die ondersteuning van 'n priester te soek voor 'n besoek aan 'n dokter, want "siekte van die liggaam kan soms die gevolg van sonde wees ... as die oorsaak ophou, so ook die effek". Gemeentepriesters, monnike en nonne het almal 'n belangrike rol gespeel in die behandeling van siekes, wat dikwels oor groot mediese kennis beskik.
Hospitale het gewoonlik 'n kloosterreël gevolg en het hulle daarop gemik om hul pasiënte geestelike sowel as fisiese sorg te bied. Die geestelike en emosionele welstand van pasiënte is veral belangrik geag in instellings wat behandeling bied vir chroniese chroniese toestande soos melaatsheid. Dertiende-eeuse statute vir 'n hospitaal vir melaatses in Rouen, Frankryk, het opdrag gegee dat die voorganger "sensitief moet wees, medelye moet hê met die gebrek aan susters".
Baie van ons middeleeuse voorouers was baie tevrede om hul vertroue in gekwalifiseerde medici en ervare lidmate te plaas. Ander het meer radikale oplossings gesoek. Blaai deur die blaaie van die Middeleeuse mediese tekste, en u sal sjarme teëkom - middels waarvan die sterkte uit woorde afgelei is. Die skeppers van sjarme het dikwels heiliges en Bybelse figure opgeroep om die legitimiteit van hierdie behandelings oor te dra. 'N Sjarme teen koors, toegeskryf aan die Florentynse alchemis Bisticius uit die 15de eeu, behels die skryf van heilige woorde op drie salieblare. Die blare moet dan, volgens Bisticius, "op drie dae op 'n vasmaag geëet word, een op elke dag". As sodanig gebruik die pasiënt letterlik die genesende voordele van die woorde.
Sekere ander middels het mense aangeraai om menslike bloed en weefsel as medisinale bestanddele te gebruik. Dit is nie verbasend nie dat kerk- en regeringsamptenare hierdie praktyke dof beskou: vroeg in die 15de eeu is die vroedvrou Perrette de Rouen in Parys in die gevangenis gesit omdat sy die lyk van 'n doodgebore kind gekry het om sy vlees te gebruik om melaatsheid te behandel.
Die mediese professie was net so ontsteld soos die owerhede oor die kwaksalweringsmiddels wat deur skelm praktisyns gesoek word. In die middel van die 1480's gebruik Thomas Le Forestier, 'n elite-Franse dokter in Londen, die toewyding (aan koning Henry VII) van sy traktaat oor die Engelse sweet siekte om 'onervare mans' aan te val omdat 'die wêreld met valsheid bedrieg is'.
Tog, vir al die 'onervare mans' en vir al hul 'valshede', verander die feit dat ons middeleeuse voorouers 'n uitgebreide kennis van hul eie liggame en die beskikbare mediese opsies nie. Net soos ons wou hulle 'n lang, gesonde lewe lei - en net soos ons, was hulle vasbeslote om al die beskikbare gereedskap te gebruik om dit te laat gebeur.
Elma Brenner is die Middeleeuse en vroeë moderne spesialis van Wellcome Collection. Haar publikasies sluit in Melaatsheid en liefdadigheid in Middeleeuse Rouen (Boydell & Brewer, 2015)
LUISTER WEER Vir meer inligting oor die geskiedenis van Westerse medisyne, luister na die BBC Radio 4 -reeks The Making of Modern Medicine by bbc.co.uk/programmes/b00k9b7r
COLLECTOR'S EDITION Lees meer oor hierdie onderwerp in ons versamelaarsuitgawe, The Story of Medicine, wat u as digitale tydskrif kan koop via die BBC History Magazine app
As die pandemie toeslaan en die vertroude owerhede sonder 'n seker middel is, soek mense na 'n geneesmiddel, en in hul desperaatheid wend baie hulle tot meer onortodokse genesingsmetodes wat verband hou met alternatiewe vorme van gesag en kennis. Sommige van die beroemdste middeleeuse verhale speel af in tye van plaag toe mense na die platteland gevlug het om blootstelling aan pes te vermy, soos in Giovanni Boccaccio's Decameron en Geoffrey Chaucer 's grim "Pardoner 's Tale " van sy Canterbury Tales (wat self geskoei was op die versameling verhale van Boccaccio en#8216).
Portret van Geoffrey Chaucer uit die Ellesmere -manuskrip (The Huntington Library, MS EL 26 C 9, f.153v).
Die middeleeuse historikus John Aberth skryf oor die plaag wat bekend staan ​​as die Swart Dood, "vir hierdie pestilensie [van 1348] het dokters uit alle dele van die wêreld geen goeie middel of effektiewe genesing gehad nie, nie deur natuurlike filosofie, medisyne [fisiese] of die astrologie. " Aberth voeg by dat hoewel daar geen mediese oplossings was nie, diegene wat in verskillende geneesmiddels handel, kan baat by 'n plaag, en hy beweer dat sommige geld gaan verdien het om hul geld te verdien, maar dit het slegs bewys hul pasiënte ' dood dat hul kuns onsin en vals was " (Die Swart Dood, 37).
In die Middeleeue, wanneer plae tref, het mense se vrees vir die siekte vinnig gelei tot 'n gebrek aan vertroue by tradisionele owerhede, soms gevolg deur sondebokke. Die latere verskynsel is waargeneem met betrekking tot xenofobiese samesweringsteorieë wat gemarginaliseerde groepe teiken, wat beweer dat Jode putte vergiftig (en soms sigeuners en hekse) om die Swart Dood gedurende die latere deel van die Middeleeue te versprei. En, soos Samuel K. Cohn opgemerk het, was dit toe, en eers in die laat sestiende eeu het die owerhede weer mense gearresteer wat verdink word van die verspreiding van die plaag deur gifstowwe en peuter met voedsel, maar hierdie latere golwe van vrees het hulle egter nie op Jode geteiken nie soos die hoof vermoed het, is hekse of hospitaalwerkers nou vervolg " ("The Black Death and the Burning of Jews, " 27).
Beeld van priester wat die siekes (melaatses) opdrag gee. James le Palmer, "Omne Bonum " in The British Library, Royal 6 VI f.301r.
Natuurlik, in die vroeë Middeleeue, toe plaag neergedaal het en kerklike owerhede - met al hul mediese kennis en geestelike wysheid - sonder genesing was, kon Middeleeuse mense verstaanbaar na die ander belangrike gesagsbron in hul lewens, hul konings en sekulêre, wend. heersers, vir leiding. Ons sien hierdie verskynsel manifesteer in die Middeleeuse oortuiging dat Franse en Engelse monarge (insluitend heilige konings soos Saint Louis IX en Edward the Confessor) wonderbaarlike genesende kragte besit. In die tyd van plaag het hierdie gebaar die koninklikes as goddelik goedgekeur, gelegitimeer en guns gewen by die mense, wat verstaanbaar meer rusteloos kon word tydens tye van epidemie en pandemie.
Alhoewel konings en koninginne dikwels ongeskool was ten opsigte van mediese kennis, veral in vergelyking met die geestelikes en universiteitsdokters, is hierdie soort magiese denke en begeerte om 'n leier te verryk met die hoogste kennis en grenslose inherente wysheid (ondanks hul dikwels beperkte inligting en ervaring) bied 'n totalitêre beeld van 'n heerser, wat staatmaak op openbare onkunde om die idee van 'n goddelik georganiseerde, streng hiërargiese samelewing te versterk. Dit is 'n vorm van heldeverering wat geen perke ken nie.
Soos J. N. Hays uitwys, die genesende aanraking was ten minste gedeeltelik 'n produk van politieke motiewe. Maar dit het saamgeval met 'n wydverspreide geloof in konings as towenaars, toegerus met byna goddelike magte " (Die las van siektes, 33). Hierdie politieke motief maak gebruik van die algemene geloof in die koninklike aanraking om die bewering te versterk dat monarge deur God gekies is en dus beter was op geestelike sowel as politieke gebied.
As die aanraking van die koning nie genees nie, of as die een eenvoudig nie toegang tot 'n koninklike hand gehad het nie, was daar altyd 'n ander - onuitgesproke en taboe - bron van mag: magie en heksery. Soos Catherine Jenkin opgemerk het tydens die plaaguitbrake in Venesië, veral 1575–1577 en 1630–1631, het die bevolking, wat desperaat was om 'n geneesmiddel, na beide gesanksioneerde en ongesanksioneerde genesers gewend. Die welgestelde geraadpleegde dokters, die minder rykes het aptekers of kappers-chirurge geraadpleeg; streghe, of hekse " ("Curing Venice 's Plages: Pharmacology and Hitchcraft, " 202). Wanhopige tye het desperate maatreëls gevra, en sonder enige effektiewe behandelings was alles op die tafel.
Die beeld toon die twee hekse op 'n besemstok en 'n stok, in Martin Le Franc 's "Dames ' Kampioen ", 1451 sien W. Schild. Die Maleficia der Hexenleut ', 1997, S. 97.
Die Middeleeue ly egter steeds aan 'n ietwat onakkurate reputasie ten opsigte van godsdienstige en geleerde opvattings oor die towerkuns, wat tot in die latere tydperk genesing en kruiemiddels as blote bygelowe beskou het, maar gedurende die hele periode was towery universeel onwettig onder beide heilige en sekulêre wet en selfs genesende magie kan as ketters beskou word " (Jenkins, 204). Desondanks word volksoorleweringe deur die kerklike owerhede oor die algemeen as relatief onbedreigend beskou, veral in vergelyking met populêre middeleeuse dwaalleer, wat argumenteer vir onortodokse, maar dikwels nogal geleerde, interpretasies van die Christendom, soos die Katharisme en Lollardy, en ketters soos die Tempeliers, Hussites & amp begin 'n paar noem wat spesiale aandag getrek het in die tydperk voor die koms van die Protestantse Hervorming.
Boonop was volksgenesing soms effektief, en Helen Thompson het onlangs aangevoer vir 'n verband tussen kruiemiddels en moderne apteke en dwelmmarkte.
Ou Engelse mediese praktyke, The British Library, Cotton Vitellius C III, f.22v.
Richard Kieckhefer kategoriseer magie in die Middeleeue as 'óf "natuurlik " óf "demonies " in oriëntasie. Volksgenesers en die meeste sogenaamde hekse (veral gedurende die vroeëre tydperk) word deur Kieckhefer beskou as beoefenaars van eersgenoemde, terwyl oënskynlik meer geleerde nekromansers, wat Christelike rituele aanpas en verdraai, as beoefenaars van die latere kategorie magie beskou word ( en verskyn later in die periode). Geleerdes soos Aberth, Kieckhefer, Jenkins, Brian Levak en ander het elkeen 'n verband getoon tussen 'n toename in magie en die Swart Dood in Europa (Aberth, Die Swart Dood Kieckhefer, Europese heksieproewe Jenkins, en genesing van Venesië se plae: farmakologie en heksery, Levak, Die heksejag in die vroeë moderne Europa ).
Wanhopige mense kan onwettige maatreëls tref om 'n geneesmiddel vir pes aan te skaf, en gevolglik het die belangstelling in towerkure, beskerming, betowering, talismans en afdelings saam met die vraag toegeneem. Dit is inderdaad moontlik dat dit bygedra het tot teorieë dat hekse putte vergiftig het en uiteindelik die histerie rondom vroeë moderne heksejagte.
Annales de Gilles Le Muisit, Swart dood in Tournai, 1349, Bruxelles, Frankryk, Bibliothèque royale.
Dit is belangrik om daarop te let dat, hoewel die kerklike owerhede oor die algemeen volgehou het dat magie demoniese illusie is, die opkoms van universiteite plek gemaak het vir 'n geleerde studie van "natuurlike magie " in die vorm van die strewe om die okkultiese magte in die natuur te ontsluit wêreld [ie God se skepping]. Hayes merk op hoe natuurlike magie, wat probeer het om die verborge kragte van die natuur te verstaan, versterk is deur filosofie sowel as deur godsdiens. Hierdie verhoudings was die duidelikste in die laat Middeleeue en die periode van die Renaissance, toe neo-Platoniese leerstellings wyer geldeenheid onder denkers gekry het. Neo-Platoniese oortuigings het aangedring op die volledige onderlinge verband en wedersydse reaksie van die verskillende verskynsels van die heelal " (Die las van siektes, 81).
Hierdie benadering het al hoe meer aanvaarbaar geword tot en met die wetenskaplike revolusie, veral die mediese teorieë van die ou dokter Galen [130-210 nC], en wat Kieckhefer in die latere tydperk as natuurlike magie kan kategoriseer, verdeel in twee verskillende subtipes- die hoogs geleerde, kwasi-mediese en tradisionele tradisionele genesingspraktyke. Boonop bly die universiteitsstudie oor geneeskunde wat gebaseer is op klassieke teorieë oor die vier humors, 'n mediese gesag, en dit was algemeen die goedkeuring van die kerklike en koninklike owerhede. Dit is die moeite werd om te erken dat nie een van hierdie owerhede volgens moderne mediese standaarde heeltemal korrek blyk te wees nie, en selfs die mees geleerde metodes behels praktyke wat giftig en skadelik vir die liggaam was.
Dokter laat bloed van 'n pasiënt toe. Toegeskryf aan Aldobrandino van Siena: Li Livres dou Santé. Frankryk, laat 13de eeu. The British Library, Sloane 2435 f.11v.
Alhoewel sommige middeleeuse en vroeë moderne mediese praktyke onteenseglik ondoeltreffend of selfs teenproduktief was, is dit die moeite werd om daarop te wys dat sommige praktyke nuttig was, soos kwarantynmaatreëls tydens plaag. Selfs die spookagtige plaagdokteruitrustings uit die vroeë moderne era - toegerus met lapmaskers en 'n leerpak vir persoonlike beskerming - openbaar toenemende bewustheid ten opsigte van besmetting deur kontak (voor kiemteorie), wat oorvleuel met konvensionele mediese teorieë wat beweer dat die klassieke idee van miasma of " slegte lug " besmette ruimtes besoedel het met plaag en pes.
Mark Earnest beweer dat, ondanks sy vreesaanjaende voorkoms, die kostuum van die pesdokter - die 'persoonlike beskermende toerusting ' van die Middeleeue - 'n edele doel gehad het. Dit was bedoel om dokters in staat te stel om pasiënte veilig te versorg tydens die Swart Dood " ("On Becoming a Plague Doctor "). Die plaagdokters en doekbek bevat parfuum kruie om die miasma , hul gewatteerde mantel is ontwerp om die geneesheer te beskerm, en hul kierie het dokters 'n vinnige manier gegee om hul nabyheid te meet en afstand te hou van siek pasiënte tydens ondersoeke en behandelings. Alhoewel dit lyk asof Earnest pesdokters as 'n Middeleeuse verskynsel beskou, dui historiese bewyse daarop dat hierdie praktisyns hoofsaaklik 'n deel van die vroeë moderne tydperk was.
Paulus Fürst 's 1656 satiriese gravure genoem 'Dokter Schnabel von Rom, ' of 'Dokter Beaky uit Rome. '
Alhoewel daar genoeg bewyse is vir wydverspreide Middeleeuse geloof in geleerdes scientia "science " (dikwels kennis uit klassieke bronne of universiteite), het baie historici die verhaal volgehou dat daar sedert die wetenskaplike revolusie in die vroeë moderne era 'n geleidelike neiging tot geloof in wetenskap en mediese spesialiste was, en dat die publiek oor die algemeen aanvaar advies van dokters oor die menings van politieke leiers oor gesondheids- en medisyne -kwessies. Selfs as u hierdie idee van historiese vooruitgang sou aanvaar, maak die pandemie van vandag hierdie groot verhaal problematies deur te demonstreer hoe soortgelyke Middeleeuse en moderne mense kan wees. Soos soveel gevestigde instellings en professionele owerhede in die tyd van (on) inligting en die opkoms van Trumpisme in Amerika, word mediese beroepe aangeval, en hul aanbevelings en kundige advies is beperk deur die president van die Verenigde State.
Net soos tydens sommige middeleeuse en vroeë moderne monargieë, blyk dit dat die politieke leier van die Verenigde State voel dat sy standpunt hom geregtig maak op 'n mening oor alles en hom met aangebore wysheid besorg. En, net soos die koninklike aanraking, is Trump nie bang om sy eie onkonvensionele en ongegronde middels aan te bied vir die nuwe koronavirus wat gelei het tot 'n ongekende wêreldwye pandemie tydens sy presidentskap nie. Ondanks geen mediese opleiding of geloofsbriewe nie, het Trump in die openbaar gespaar met die direkteur van NIAID (National Institute of Allergy and Infectious Disease), dr. Fauci, en met sy eie CDC (Center for Disease Control) riglyne en aanbevelings. Die gebruik van persoonlike beskermende toerusting (PPE), wat bekend is om die verspreiding van hierdie hoogs aansteeklike en robuuste virus te vertraag, het gepolitiseer geraak in die poging van die president om die probleem te ontken en skuld en verantwoordelikheid af te weer deur die vermeende impak en bedreiging van die siekte.
Die Amerikaanse president Donald Trump en Anthony Fauci, direkteur van die NIH National Institute of Allergy and Infectious Diseases, woon op 3 Maart 2020 'n vergadering by die National Institutes of Health in Bethesda, Maryland by, gevolg op die COVID-19, koronavirus, uitbraak. Foto deur Brendan Smialowski /AFP via Getty Images.
Ons moderne pandemie is inderdaad nie sonder sy sondebokke nie, aangesien president Trump steeds na die koronavirus verwys as die "China-virus " in 'n rasbelaaide verwysing na die plek van die virus en#8217 in Wuhan, China (kortliks verwys in my onlangse blog oor internet trolling). Boonop noem die koronavirus die "Chinese " of "Wuhan -virus en#8221 samesweringsteorieë, insluitend dat die virus in 'n laboratorium in Wuhan ontwerp is. Benewens xenofobiese sondebepaling, bevat die verbeeldingryke antwoorde van vandag die nou gediskrediteerde viroloog Judy Mikovits, wat beweer dat die nuwe koronavirus verkeerdelik die skuld kry vir baie sterftes en selfs Fauci impliseer in 'n "plandemic " wat beweer dat maskers aktiveer " 8221 die virus.
Daar is geen bewyse vir virale ingenieurswese nie, en ook nie 'n "plandemiese " wat deur Fauci georkestreer is nie, maar tog bly hierdie moderne samesweringsteorieë aanlyn en uiteindelik in die gedagtes van diegene wat oorreed is deur hul ongegronde bewerings.
KREDIET: HOF VAN CDC/ ALISSA ECKERT, MS DAN HIGGINS, MAM.
Trump het self 'n paar aanbevelings gegee, die eerste is sy persoonlike onderskrywing van die gebruik van ongetoetsde malariamedikament hydroxychloroquin by die behandeling van die simptome van covid-19, wat dr. Fauci Amerikaners herhaaldelik gemaan het om nie te neem nie, tensy dit deur mediese personeellede aanbeveel word. Sommige het die kwessie van Trump se eie klein belegging ter sprake gebring hydroxychloroquin en beweer 'n finansiële botsing van belange kan agter sy goedkeuring van die middel lê, hoewel hierdie eis wyd gediskrediteer is. Ondanks duidelike bewyse van die teendeel, hou Trump steeds aan om hierdie middel te gebruik as 'n behandeling vir die nuwe koronavirus.
Die tweede en meer verrassende voorstel van die president was dat miskien 'n inspuiting van die binnekant van die ontsmettingsmiddels, soos Lysol en ander bleikmiddelprodukte, direk in die liggaam, die truuk kan doen, aangesien hierdie chemikalie so effektief is om die virus dood te maak ( en ook mense wat dit inneem). Trump wys toe na sy kop en voeg by: 'Ek is nie 'n dokter nie. Maar ek, soos 'n persoon met 'n goeie weet-wat-jy het. Soos verwag, het die CDC en gifbeheer (sowel as vervaardigers en uiteindelik sosiale media-platforms) gereageer deur die president se objektiewe skade te weerspreek aanbeveling, entoesiasties gestoot deur sommige van sy vuriger ondersteuners.
/> Uitvoerende hoof van Fujifilm Diosynth Biotechnologies, Martin Meeson [regs], praat terwyl president Donald Trump 'n gesigmasker dra tydens 'n toer deur Bioprocess Innovation Center by Fujifilm Diosynth Biotechnologies, Maandag, 27 Julie 2020, in Morrisville, NC AP Photo/Evan Vucci.
Selfs sommige by die konserwatiewe media, Fox News, dikwels vriendelik teenoor Trump en sy agenda, daag in hierdie geval die oningeligte voorstel van die president uit. Neil Cavuto van Fox Business Network beskryf die aanbevelings van Trump as 'ontstellend' en die nuusanker het duidelik erken dat die president nie gister 'n grap gemaak het in sy uitlatings nie, toe hy die inspuiting van mense met ontsmettingsmiddel bespreek het. " Cavuto lewer ook 'n nugter waarskuwing aan sy kykers: "Van baie mediese mense met wie ek gesels, was dit 'n gevaarlike, grensoverschrijdende sein wat hulle bekommer het omdat mense as gevolg daarvan kan sterf. "
As dit in hierdie lig beskou word, blyk dit dat Trump se voortgesette magiese denke ten opsigte van covid-19 op sekere maniere die middeleeuse reaksies op pes en die Swart Dood weerspieël, veral in die neiging om te soek na onkonvensionele middels van dikwels ongekwalifiseerde owerhede, op soek na 'n geneesmiddel. Maar, soos president Trump verduidelik, as u reeds die virus opgedoen het: " wat moet u verloor? "
PhD in Engels (2020)
Aberth, John. Die Swart Dood. Palgrave, 2005.
Hays, J. N. Die las van siektes: epidemies en menslike reaksie in die Westerse geskiedenis. Rutgers University Press, 2009.
Jenkins, Catherine. Genesing van Venesië en plae: farmakologie en heksery. " Postmedieval: A Journal of Medieval Cultural Studies 8 (2017): 202-08.
Kickhefer, Richard. Europese heksproewe: hul grondslae in populêre en geleerde kultuur, 1300-1500. Routledge, 1976.
—. Magie in die Middeleeue. Cambridge University Press, 1989.
Levack, Brian. Die heksejag in die vroeë moderne Europa. Routledge, 2016.
Murray, J., H. Rieder en A Finley-Croswhite. "The King's Evil and the Royal Touch: The Medical History of Scrofula." Die International Journal of Tuberculosis and Lung Disease (2016).
Hierdie benadering het al hoe meer aanvaarbaar geword tot en met die wetenskaplike revolusie, veral die mediese teorieë van die ou dokter Galen [130-210 nC], en wat Kieckhefer in die latere tydperk as natuurlike magie sou kon kategoriseer, verdeel in twee verskillende subtipes- die hoogs geleerde, kwasi-mediese en tradisionele tradisionele genesingspraktyke. Boonop bly die universiteitsstudie oor geneeskunde wat gebaseer is op klassieke teorieë oor die vier humors, 'n mediese gesag, en dit was algemeen die goedkeuring van die kerklike en koninklike owerhede. Dit is die moeite werd om te erken dat nie een van hierdie owerhede volgens moderne mediese standaarde heeltemal korrek blyk te wees nie, en selfs die mees geleerde metodes behels praktyke wat giftig en skadelik vir die liggaam was.
13 bisarre en vreemde genesings vir die Middeleeuse swart dood
Gedurende die tyd van die Middeleeuse Swart Dood het die stad Londen weeklikse statistieke gepubliseer van mense wat die week gesterf het en uit watter oorsaak. Soos u sou verwag, was 'pes' oor die algemeen die grootste oorsaak tussen 1665 en 1666, maar 'n minder opgemerkte, maar oneindig meer interessante oorsaak wat gedurende hierdie tyd genoem is, was 'Skrik'. Dit is gebruik om diegene te beskryf wat vermoedelik gesterf het weens die skrik of die skok dat hulle meegedeel is dat hulle met die pes gediagnoseer is. Ander interessante of eienaardige oorsake van sterftes wat in hierdie "sterfgevalle" genoem word, sluit in: mense wat sterf aan "hartseer", "seer bene", 'n verrassende getal van "tande" en natuurlik die eeue oue oorsaak van dood- " in die ingewande vasgryp ".
Dit is bekend dat die Swart Dood 30-60% van die totale bevolking in Europa doodgemaak het. Onlangse opgetekende bewyse toon dat hierdie skatting eintlik te laag is, en die plaag het die dood 'op 'n ooglopende skaal' veroorsaak.
Hier is 13 algemene, maar vreemde genesings wat mense gebruik het om byna die dood te probeer ontsnap.
In 1665 het die College of Physicians swael 'oorvloedig gebrand' aanbeveel as 'n geneesmiddel vir die slegte lug wat die plaag veroorsaak het.
Behalwe dat die vure te alle tye in die stad aan die brand gehou word, het die owerhede en huise ook aan die brand gesteek, ongeag die temperatuur. siekte.
Dit het gelei tot 'n bisarre situasie waarin mense van alle ouderdomme, insluitend kinders, gedwing is om te rook (of begin rook as hulle dit nie voorheen gedoen het nie).
A.J. Bell het dekades na die Swart Dood geskryf:
'Vir persoonlike ontsmettings het niks so 'n guns geniet soos tabak nie, die geloof daarin was wydverspreid, en selfs kinders moes 'n das in pype laat brand. Thomas Hearnes onthou hoe een Tom Rogers vir hom gesê het dat toe hy 'n geleerde was in Eton in die jaar wat die groot plaag woed, al die seuns op skool gerook het en dat hy nooit in sy lewe so baie geslaan is as op een oggend nie omdat jy nie rook nie. Dit was lank daarna 'n tradisie dat niemand wat 'n tabakwinkel in Londen gehou het, die plaag gehad het nie. "
Goed vir die skoonmaak van vensters, vlekverwydering en#8211 en die Swart Dood.
As geld gebruik word in daaglikse transaksies in winkels of markte, word dit in 'n bak asyn geplaas eerder as om dit aan die ontvanger oorhandig te word. Op markte is vleis nie eerder met die hand oorhandig nie, maar deur 'n gewrig wat aan 'n haak vasgemaak is.
Die dra van gelukkige sjarme was ook algemeen - en deur dokters aanbeveel. Ambroise Pare, 'n dokter, het nuwe metodes bekendgestel vir die behandeling van skietwonde - maar hy het steeds geglo dat 'n gelukbringer die plaag sou weghou. Dr George Thomson het 'n dooie padda om sy nek gedra.
Eenhoringhorings en paddabene
Charlatane stel hulself dikwels as dokters op. Hulle het plaagkure teen hoë pryse verkoop. Chaucer het gesê dat die doktor in fisika baie 'goud' uit die pes gemaak het. Daar was baie wat bereid was om hierdie kwaksalwerings te probeer, aangesien min ander alternatiewe het.
'Pestwater' was 'n gewilde geneesmiddel, net soos 'n motor met eenhoring en paddas. Om lewendige hoenders om plaagboeie vas te bind of drankies wat met kwik, arseen of gemaalde horing vasgemaak is uit die mitiese eenhoring, het die gif uitgehaal sodat die pasiënt kon herstel - of so is mense vertel.
Om 'n slagoffer van die pes te laat sweet en dan 'n pasgemaakte duif by buboes aan te wend, was 'n gewilde 'genesing'.
Gebed, gebed en nog meer gebed
Daar was eintlik vaste gebede en Bybel -uittreksels wat bedoel was om tydens plaag te gebruik. 'N Spesiale mis van Sint Sebastiaan is byvoorbeeld gebruik - Sebastian was een van die beskermheiliges van die pes, die pylwonde van sy martelaarskap was 'n trop vir die boesems van die plaag wat op die liggaam van die slagoffers uitgebreek het.
Geestelike gesondheid bly van die allergrootste belang, en hoewel mense moontlik minder fatalisties geword het as gevolg van siektes, het hulle gebed en boetedoening steeds as hul eerste verdedigingslinie beskou.
Blomme en kruie
Hulle het hulself nie toegesluit nie, maar het rondgegaan en blomme of geurige kruie of parfuum in hul hande gedra, in die oortuiging dat dit 'n uitstekende ding was om die brein met sulke reuke te troos, want die hele lug was besmet met die reuk van dooie liggame , van siekes en medisyne.
Sommige mense het die terreur en onsekerheid van die Swart Dood -epidemie die hoof gebied deur na hul bure te slaan, terwyl ander hulle die hoof gebied het deur na binne te draai en hulle te bekommer oor die toestand van hul eie siel. Sommige mans uit die boonste klas het by optogte van vlaggangers aangesluit wat van stad tot stad gereis het en in openbare openbarings van boete en straf deelgeneem het: Hulle het hulleself en mekaar geslaan met swaar leerbande wat met skerp stukke metaal besaai was terwyl die stadsmense opkyk.
Vir 33 1/2 dae het die flagellante hierdie ritueel drie keer per dag herhaal. Dan gaan hulle na die volgende stad en begin weer met die proses. Alhoewel die flagellante beweging troos verskaf het aan mense wat magteloos gevoel het in die lig van 'n onverklaarbare tragedie, het dit gou die pous begin bekommer, wie se gesag die flagellante begin toeneem het. In die lig van hierdie pouslike verset, het die beweging verbrokkel.
Niemand het presies geweet hoe die Swart Dood van een pasiënt na 'n ander oorgedra word nie - volgens 'n dokter byvoorbeeld, "gebeur onmiddellike dood wanneer die luggees wat uit die oë van die siek mens ontsnap, die gesonde persoon tref wat naby staan ​​en na die siek " - en niemand het geweet hoe om dit te voorkom of te behandel nie.
Dokters het staatgemaak op onbeskofte en ongesofistikeerde tegnieke, soos bloedvergieting en prikkel (praktyke wat gevaarlik sowel as onhigiënies was) en bygelowige praktyke soos die verbranding van aromatiese kruie en bad in rosewater of asyn.
Die meeste plaagdokters het baie meer getel as genees, die aantal dodelike slagtings bygehou en die sterftes in logboeke aangeteken.
Pestdokters is soms versoek om aan lykskouings deel te neem en is dikwels versoek om te getuig en testamente en ander belangrike dokumente vir dooies en sterwendes te aanskou. Nie verrassend nie, het baie oneerlike dokters voordeel getrek uit bedroefde gesinne, valse hoop vir genesing uitgehou en ekstra vergoedings gevra (alhoewel hulle deur die regering betaal moes word en nie hul pasiënte nie).
Wat ook al hul voornemens, ongeag hul tekortkominge, plaagdokters is as dapper en hoog geag, sommige is selfs ontvoer en vir losprys aangehou.
Dokters het dikwels 'n donker leerkap en masker gedra. Oogate is in die leer gesny en met glaskoepels toegerus. Asof dit nie eng genoeg is nie, steek 'n groteske geboë snawel uit wat ontwerp is om die geurige verbindings wat die "plaaglug" hou, te hou.
'N Houtstok het die voorkoms voltooi, wat die plaagdokter gebruik het om die klere en lakens van besmette pasiënte op te lig om 'n beter voorkoms te kry sonder om vel-tot-vel-kontak te maak.
Vermy die siekes
In paniek het gesonde mense alles in hul vermoë gedoen om siekes te vermy. Dokters het geweier om pasiënte te sien, priesters wou nie die laaste rituele toedien nie. Winkeliers het winkels gesluit. Baie mense het uit die stede gevlug vir die platteland, maar selfs daar kon hulle nie aan die siekte ontsnap nie: dit het koeie, skape, bokke, varke en hoenders sowel as mense geraak.
Trouens, soveel skape het gevrek dat een van die gevolge van die Swart Dood 'n Europese woltekort was. En baie mense, wat hulself wou red, het selfs hul siek en sterwende geliefdes laat vaar. 'Deur dit te doen', het Boccaccio geskryf, 'het elkeen gedink om homself immuniteit te verseker.'
Maak moeilikheidmakers dood
Baie mense het geglo dat die Swart Dood 'n soort goddelike straf is - vergelding vir sondes teenoor God, soos hebsug, godslastering, kettery, hoerery en wêreldsheid. Die enigste manier om die plaag te oorkom, was om God se vergifnis te wen.
Sommige mense het geglo dat die manier om dit te doen, was om hul gemeenskappe van ketters en ander moeilikheidmakers te suiwer - so is byvoorbeeld duisende Jode in 1348 en 1349 vermoor. (Duisende meer vlug na die ylbevolkte streke van Oos -Europa, waarheen hulle kan relatief veilig wees vir die stormende skares in die stede.)
Sommige wetenskaplikes meen dat die Swart Dood weliswaar builplaag was deur vlooie wat op die rug van knaagdiere geleef het: die knaagdiere was moontlik gerbils eerder as rotte.
Ander navorsers in die verlede het voorgestel dat die siekte van griep tot miltsiekte kon wees. Dit alles herinner ons aan die vele onsekerhede wat bestaan ​​oor die aard en verspreiding van die Swart Dood -pandemie.
Vermy die somer
Daar is 'n eienaardige seisoenale patroon vir die Swart Dood. In die pesgeskiedenis van Noorweë, van die Swart Dood 1348-49 tot die laaste uitbrake in 1654, was daar nooit 'n winterepidemie nie.
Pes verskil baie van aansteeklike siektes in die lug wat deur druppels direk tussen mense versprei word: dit floreer in koue weer. Hierdie opvallende kenmerk is 'n verdere bewys dat die Swart Dood 'n insekgedraagde siekte is.
Die huis verseël (en die mense daarin)
Die mees ekstreme ding wat Londenaars gedoen het om die verspreiding van die siekte te bekamp, ​​is om enige huis wat 'n plaagslagoffer huisves, in kwarantyn te plaas deur dit vir 40 dae toe te maak. Die deure van hierdie huise sou gesluit wees en dan met 'n groot rooi kruis gemerk word, waarbo die woorde "Here, ontferm U over ons", sou word gekrap. 'N Bewaker sou ook dikwels buite geplaas word om ontsnapdes te keer.
Aangesien dit algemeen was om 'n huis te verseël met al die insittendes wat nog binne was, ongeag of hulle siek was, het baie Londenaars die wagte omgekoop wat die opdrag gehad het om huise te soek na tekens van die plaag om sulke tekens in hul huis te ignoreer. As dit nie werk nie, het sommige hul huise en al hul besittings gevlug voordat hul huis verseël kon word, en besluit om die risiko om op straat te woon eerder as om te plaag of om honger te sterf.
Selfs toe 'n huis toegesluit en onder die toesig van 'n stewige wag geplaas is, was daar nog 'n aantal ontsnappingsopsies beskikbaar vir 'n ondernemende insittende. Een van die gewildste en eenvoudigste ontsnappingsmetodes was om die wag eenvoudig te oortuig om sy pos tydelik te verlaat, gewoonlik via omkoopgeld. Sommige van die meer klandestiene ontsnappingsmetodes van destyds het onder meer tonnel na vryheid ingesluit, hulp van vriende ingeroep om die wagte te vergiftig of te dwelm en snags 'n gewaagde ontsnapping op die dak te maak soos 'n ninja.
Lui om die Rosie
Ek kon nie 'n artikel oor plaag folklore doen nie en nie sluit die gereeld herhaalde mite in oor 'n kinderrympie vir kinders en die verband met die Swart Dood.
As u dit nog nie gehoor het nie, loop die teorie dat 'Ring Around the Rosie ' (of Ring-a-Ring-a-Roses) eintlik oor die plaag gaan. Die ring van rose is blykbaar 'n dodelike uitslag, die posies word 'n plaag -voorkomende middel, en die 'all fall down ' verwys na die dood.
Kinders speel rondom die Rosie " op die Model Playground van die 1904 World 's Fair deur Jessie Tarbox Beals / Public domain
En dit is, blatant, onsin.
Stephen Winick maak 'n uitstekende punt dat die eerste direkte verband tussen die rym en die plaag eers uit 1951 (2014) dateer. Selfs die folkloriste wat hierdie skakel herhaal het, was nie oortuig nie. Dit is nie verbasend nie. Die simptome ' (soos nies of uitslag) kom anders voor by builepes as longpest (Winick 2014). Tog volg aanhangers van die teorie die rym sodat dit by die teorie pas.
Winick wys ook daarop dat die rympie tot 1881 (2014) nie in Engels verskyn het nie. Dit is onwaarskynlik dat daar 'n rympie bestaan ​​van 1665 tot 1881, sonder dat dit opgeteken is. Boonop het geen van die laat 19de en vroeë 20ste eeuse folkloriste wat die rym oorspronklik versamel het, 'n verband met die pes genoem nie (Winick 2014). Sommige mense beweer dat die rym dateer uit die uitbreek van die Swart Dood in 1347. Tog wys David Mikkelson daarop dat dit wel so was: ons het ook middel -Engelse weergawes (2000).
'N Paryse straat vol dooies en sterwendes. Ets deur Desbrosses, verskaf deur Wellcome Images CC BY 4.0
Terloops, beide Mikkelson en Winick merk ook op dat die rym oor die hele wêreld bestaan. Nie alle weergawes in ander tale kan gemaak word om na die plaag te verwys nie. Selfs ander variasies van die rym in Engels verwys nie na pes nie.
Dit is dus onwaarskynlik dat die rympie iets met die plaag te doen het. Maar die feit dat so baie mense glo dat dit wel so is, het op sigself 'n vorm van folklore geword. Winick verwys hierna as 'metafolklore ' – of " folklore oor folklore " (2014). Dit word 'n fassinerende voorbeeld van wat mense kies om te glo, ondanks die bewyse.
Middeleeuse genesings vir die Swart Dood - Geskiedenis
Wat was dit en waar kom dit vandaan?
Die Swart Dood was 'n dodelike siekte wat vermoedelik in Mongolië ontstaan ​​het. Dit het drie variasies, en die algemeenste daarvan was die builepes wat op die liggaam van die slagoffer verskyn. Die tweede vorm daarvan was longontsteking. Dit het die slagoffer se asemhalingstelsel beïnvloed. En die laaste vorm was septisemiese plaag, wat die bloedvloei beïnvloed het.
Wat was die gevolge daarvan?
Die slagoffer sou eers hoofpyn kry, dan 'n hoë temperatuur koors en konstante braking. Hulle het swak geword en sal naarheid en spierpyne ondervind. Hulle sou sukkel om te loop en hulle toespraak was vaag. Soms het hulle misluk en hallusinasies ondervind.
Sekere swelling sal ook op die lies of onder die oksel verskyn en waarskynlik versprei. Hierdie 'swellings' of gewasse het hard, pynlik gevoel en 'n brandende sensasie gehad. Hulle het die grootte van 'n klein appel of 'n lemoen geword. Oor 'n dag of twee verskyn swart of pers kolle op die arms, dye of ander liggaamsdele. Die slagoffer sou binne drie dae sterf as hy die simptome het, maar die meeste van hulle sou sterf sonder om koors of simptome te hê.
Watter impak het dit op Europa gehad?
Die Swart Dood het die vele gesigte van Europa en sy samelewing verander. Natuurlike pryse het vrymoedig en onverwags gedaal en die lot en mag van die aristokrasie in gevaar gestel, wie se fortuin, rykdom, oorheersing gebaseer was op die welstand van die land. As gevolg van die talle sterftes van die Swart Dood, het die werkloon dramaties gestyg, wat die boere 'n paar kanse gegee het om hul eie toestand van diens en lewens te verbeter. Die Swart Dood het veroorsaak dat mense van die pes na veiliger plekke gevlug het, ver weg van besmetting met die Swart Dood. Sommige dorpe en dorpe in Europa het heeltemal verlate geraak weens die plaag. Meer as 'n miljoen mans, vroue en kinders sterf in Europa as gevolg van die Swart Dood. Dit was 'n derde van die Europese bevolking.
Huur is nie meer betaal nie, en Europa het nie die bedrae wat bediendes en slawe gehad het nie. Die aristokrasie het hul mag en naam begin verloor. Die Swart Dood het ook 'n inspirasie geword om medisyne te moderniseer. Europa het begin met die vervaardiging van masjiene vir plaaslike gesondheidsgroepe om 'n ander manier van mediese geneesmiddels te ontwikkel en te skep.
Ten slotte was die impak van die Swart Dood op Europa histories. Europa het immuniteit ontwikkel om die gesondheid van mense teen die Swart Dood te beskerm.
Hoe het mense dit probeer hanteer?
Die dokters het geen idee gehad hoe om die pes te genees nie, maar het wel die slagoffers gehelp om die simptome te verlig. Alhoewel dit nog steeds nie gehelp het nie, was daar geen bekende geneesmiddel vir die Swart Dood nie.
Die dokters het geglo dat die stank die rede was vir die Swart Dood, sodat hulle die pasiënte blomme aangebied het met 'n soet en aangename reuk en potpourri. Hulle het ook buboes gespan om die 'slegte bloed' uit te haal, maar dit het die siekte net meer help versprei.
Bygelowige oortuigings en paniek het die probleem van die Swart Dood net vererger toe mense begin glo het dat die Swart Dood dieselfde plaag is wat deur God in Egipte ontketen is toe Moses met die Farao geredeneer het om die slawe te bevry. 'N Groep mense wat die' Flagellants 'genoem word, het in die openbaar van dorp tot dorp gereis, terwyl hulle in die openbaar gesweef het in die hoop dat God hulle sondes sou vergewe. Maar met hul bloed wat vrylik oor hul rug vloei, het dit net gehelp om die siekte te versprei in plaas daarvan om die mense daarvan te genees. Uiteindelik moes die Flagellants ontbind word.
Pous Clemens VI ontbind die Flagellante en skep ook die naaste geneesmiddel vir die Swart Dood met die hulp van sy adviseur, Guy de Chauliac. Hulle het etlike dae tussen die vure gesit om die gesuiwerde lug in te asem, aangesien die vlooie nie van die hitte hou nie. Hierdie metode het moontlik die pous se lewe gered van die Swart Dood.
Waarom het dit tot 'n einde gekom, net om later in die volgende jaar van tyd tot tyd weer te verskyn?
Daar was geen spesifieke rede waarom die Swart Dood tot 'n einde gekom het of hoe nie. Die mense wat deur die siekte besmet is, het stadig agtergekom dat die oorsaak van die siekte die gevolg was van swak higiëne, sanitasie en omgewing. Nadat hulle dit geleer het, het hulle besluit om die strate skoon te maak en die strate te herbou om minder smal te word. Kort daarna het die Swart Dood net verdwyn. Aangesien higiëne en sanitasie egter nooit perfek kan wees nie, kan die Swart Dood later in die toekoms opstaan ​​om die mense aan te val
Waarom het die Swart Dood so vinnig oor Europa versprei?
Dit het om baie redes vinnig versprei. Die eerste is dat dit hoogs aansteeklik is. Gedurende daardie tydperk was daar ook geen voorkomende inentings nie, sodat mense geen natuurlike verdediging teen die buikplaag gehad het nie.
Tweedens het die handelsskepe van Genoa, wat die siekte na Europa gebring het, in baie hawens stilgehou en die spoed van die siekte versnel.
Derdens het die rotte wat op die skepe was, die siekte na mense gedra. Die vlooie wat op die rotte was, het die mense gebyt, die virus oorgedra en die siekte versprei.
Laastens was daar swak higiënepraktyke en mense woon in oorvol gebiede, wat dit maklik maak om die siekte te versprei. Daar was ook swak kennis van die siekte en baie mense was onkundig en bang. Dit het verwarring, paniek veroorsaak en uiteindelik het die siekte versprei, aangesien daar nie behoorlike beheerprosedures was nie.
Waarom is dit 'The Black Death' genoem?
Die plaag is die 'Swart Dood' genoem omdat een van die simptome bloeding van die vel langs die limfkliere was. Die swelling begin rooi, dan word dit vinnig swart as gevolg van onderhuidse bloeding van die vel. Daarom het die destydse algemene bevolking daarna verwys as die 'Black Death' -siekte of die' Bubonic Plague '.
Was dit God se straf?
Aangesien die mense wat deur die siekte besmet was, nie weet hoe die siekte tot lewe kom nie, het hulle geglo dat dit God se straf vir hul sondes is. Maar dit was nie 'n straf van God nie. Dit was nie 'n gebeurtenis waar die stad hulle moes bekeer oor hul sondes en om vergifnis vra nie.
Waarom is dit nie vandag 'n probleem nie?
Vir die meeste lande is dit tans nie 'n probleem nie, aangesien mediese kennis oor bakterieë en kieme sedert die Middeleeue ontwikkel het. In arm lande soos Afrika of Indië bestaan ​​die Swart Dood egter steeds. Die meeste uitbrake vind op hierdie plekke plaas en die resultaat is altyd dieselfde as in die Middeleeue.
Europese skrywers met die plaag het die siekte in Latyn beskryf as pestis of pestilentia, 'pes' epidemie, 'epidemie' mortalitas, 'sterflikheid'.  In Engels voor die 18de eeu het die gebeurtenis die 'pes' of 'groot pes', 'die pes' of die 'groot dood' genoem.    Na die pandemie "het die nog meer"(eerste murrain) of" eerste pes "is toegepas om die verskynsel in die middel van die 14de eeu te onderskei van ander aansteeklike siektes en plaagepidemies.  Daar is nie spesifiek na die 1347 pandemiese plaag in die 14de of 15de eeu in enige Europese taal, hoewel die uitdrukking "swart dood" vooraf soms op dodelike siektes toegepas is. 
'Swart dood' is eers in die 1750's gebruik om die pestpandemie in Engels te beskryf, maar die term word eers in 1755 getuig, waar dit Deens vertaal het: die sorte dood, aangesteek. 'die swart dood'.   Hierdie uitdrukking as die regte naam vir die pandemie is in die 15de en vroeë 16de eeu gewild gemaak deur Sweedse en Deense kroniekskrywers, en in die 16de en 17de eeu is dit na 'n ander taal oorgedra: Yslands: svarti dauði, Duits: der schwarze Toden Frans: la mort noire.   Voorheen het die meeste Europese tale die pandemie 'n variant of Calque van die Latyn genoem: magna mortalitas, aangesteek. 'Groot dood'. 
Die frase 'swart dood' - wat die dood as swart beskryf - is baie oud. Homerus het dit in die Odyssee gebruik om die monsteragtige Scylla te beskryf, met haar mond "vol swart dood" (Ou Grieks: πλεῖοι μέλανος Θανάτοιο, geromaniseer: pleîoi mélanos Thanátoio).   Seneca die Jongere was moontlik die eerste wat 'n epidemie as 'swart dood' beskryf het (Latyn: mors atra), maar slegs met verwysing na die akute dodelike en donker prognose van siektes.    Die 12de -13de eeuse Franse geneesheer Gilles de Corbeil het reeds gebruik atra mors om te verwys na 'pestilensiële koors' (febris pestilentialis) in sy werk Oor die tekens en simptome van siektes (Die teken en simptomatibus aegritudium).   Die frase mors nigra, 'swart dood', is in 1350 deur Simon de Covino (of Couvin), 'n Belgiese sterrekundige, gebruik in sy gedig "On the Judgment of the Sun at a Feast of Saturn" (De judicio Solis in convivio Saturni), wat die plaag toeskryf aan 'n astrologiese voegwoord van Jupiter en Saturnus.  Sy gebruik van die frase hou nie ondubbelsinnig verband met die plaagpandemie van 1347 nie, en dit verwys blykbaar na die noodlottige uitkoms van die siekte. 
Die historikus kardinaal Francis Aidan Gasquet het in 1893 oor die Groot Pest geskryf  en voorgestel dat dit 'een of ander vorm van die gewone oosterse of builepes' was.  [c] In 1908 beweer Gasquet dat die gebruik van die naam atra mors want die epidemie van die 14de eeu verskyn die eerste keer in 'n boek uit 1631 oor die Deense geskiedenis van J. I. Pontanus uit 1631: "Gewoonlik noem hulle dit die swart dood" (Vulgo & amp ab effectu atram mortem vocitabant).  
Onlangse navorsing het voorgestel dat die eerste besmette mense in Europa en Asië in die laat neolitiese-vroeë bronstydperk besmet is.  Navorsing in 2018 het bewyse gevind van Yersinia pestis in 'n antieke Sweedse graf, wat moontlik verband hou met die "neolitiese agteruitgang" omstreeks 3000 vC, waarin die Europese bevolkings aansienlik gedaal het.   Dit Y. pestis was moontlik anders as meer moderne tipes, met buikplaag wat deur vlooie oorgedra is wat die eerste keer uit die Bronstydperk in Samara bekend was. 
Die mees gesaghebbende kontemporêre verslag word gevind in 'n verslag van die mediese fakulteit in Parys aan Philip VI van Frankryk. Dit gee die hemel die skuld, in die vorm van 'n samevoeging van drie planete in 1345 wat 'n 'groot pes in die lug' veroorsaak het (miasma -teorie).  Moslem -godsdiensgeleerdes het geleer dat die pandemie 'n 'martelaarskap en barmhartigheid' van God is, wat die gelowige se plek in die paradys verseker. Vir ongelowiges was dit 'n straf.  Sommige Moslem -dokters het gewaarsku om 'n siekte wat deur God gestuur is, te probeer voorkom of te behandel. Ander het voorkomende maatreëls en behandelings vir pes aangeneem wat deur Europeërs gebruik word. Hierdie Moslem -dokters was ook afhanklik van die geskrifte van die ou Grieke.  
As gevolg van klimaatsverandering in Asië het knaagdiere uit die uitgedroogde grasvelde begin vlug na meer bevolkte gebiede, wat die siekte versprei het.  Die pes siekte, veroorsaak deur die bakterie Yersinia pestis, is enzooties (algemeen voorkom) in bevolkings van vlooie wat deur knaagdiere, insluitend marmotte, in verskillende gebiede, waaronder Sentraal -Asië, Koerdistan, Wes -Asië, Noord -Indië, Uganda en die westelike Verenigde State, vervoer word.  
Y. pestis is ontdek deur Alexandre Yersin, 'n leerling van Louis Pasteur, tydens 'n epidemie van builepes in 1894 in Hong Kong, het Yersin ook bewys dat hierdie basil by knaagdiere voorkom en het voorgestel dat die rot die belangrikste oordragmiddel was.   Die meganisme waardeur Y. pestis word gewoonlik oorgedra, is in 1898 deur Paul-Louis Simond gestig, en dit is gevind dat dit die byt van vlooie insluit waarvan die midde belemmer is deur herhaling Y. pestis 'n paar dae nadat 'n besmette gasheer gevoed is. Hierdie verstopping verhong die vlooie en dryf hulle tot aggressiewe voedingsgedrag en probeer om die verstopping deur opbrengs uit die weg te ruim, wat daartoe lei dat duisende plaagbakterieë in die voedingsplek gespoel word, wat die gasheer besmet. Die builplaagmeganisme was ook afhanklik van twee populasies knaagdiere: een bestand teen die siekte, wat as gashere optree, wat die siekte endemies hou en 'n tweede wat weerstand het. As die tweede bevolking sterf, gaan die vlooie na ander leërskare, insluitend mense, en veroorsaak 'n menslike epidemie. 
Sedertdien het verdere genomiese dokumente die filogenetiese plasing van die Y. pestis stam verantwoordelik vir die Swart Dood as beide die voorouer  van latere plaagepidemies, waaronder die derde plaagpandemie en as die afstammeling  van die stam wat verantwoordelik was vir die plaag van Justinianus. Daarbenewens is plaaggenome van aansienlik vroeër in die voorgeskiedenis herwin. 
DNA wat uit 25 geraamtes uit die 14de eeu in Londen geneem is, het getoon dat die pes 'n stam is Y. pestis byna identies aan dié wat Madagaskar in 2013 getref het.  
Daar word erken dat 'n epidemiologiese oorsaak van pes net so belangrik is as die identifisering van simptome, maar navorsers word belemmer deur die gebrek aan betroubare statistieke uit hierdie tydperk. Die meeste werk is gedoen aan die verspreiding van die siekte in Engeland, en selfs skattings van die totale bevolking aan die begin wissel met meer as 100%, aangesien daar geen sensus in Engeland gedoen is tussen die tyd van die publikasie van die Domesday Book van 1086 en die meningspeilingsbelasting nie van die jaar 1377.  Die ramings van plaagslagoffers word gewoonlik geëxtrapoleer uit syfers vir die geestelikes.
Wiskundige modellering word gebruik om die verspreidingspatrone en die transmissiemiddele aan te pas. 'N Navorsing in 2018 het die gewilde hipotese uitgedaag dat "besmette rotte gevrek het, hul vlooiparasiete kon van die onlangs dooie rotgashere na mense gespring het". Dit stel 'n alternatiewe model voor waarin "die siekte van menslike vlooie en liggaamsluise na ander mense versprei is".Die tweede model beweer dat dit beter pas by die neigings van dodetal omdat die rat-vlooi-menslike hipotese 'n vertraagde, maar baie hoë styging in sterftes sou veroorsaak het, wat historiese sterftegegewens weerspreek.  
Argeoloog Barney Sloane het aangevoer dat daar onvoldoende bewyse is van die uitsterwing van talle rotte in die argeologiese rekord van die Middeleeuse waterfront in Londen en dat die siekte te vinnig versprei het om die tesis te ondersteun dat Y. pestis van vlooie op rotte versprei het, voer hy aan dat die oordrag van persoon tot persoon moes wees.   Hierdie teorie word ondersteun deur navorsing in 2018 wat daarop dui dat die oordrag waarskynlik deur liggaamsluise en vlooie tydens die tweede plaagpandemie was. 
Alhoewel akademiese debat voortduur, het geen enkele alternatiewe oplossing wydverspreide aanvaarding bereik nie.  Baie geleerdes redeneer Y. pestis aangesien die belangrikste middel van die pandemie daarop dui dat die omvang en simptome daarvan verklaar kan word deur 'n kombinasie van buikplaag met ander siektes, insluitend tifus, pokke en respiratoriese infeksies. Benewens die buboniese infeksie, dui ander op addisionele septikaemie ('n soort "bloedvergiftiging") en pneumoniese ('n plaag wat die longe voor die res van die liggaam aanval) en vorms van plaag, wat die duur van uitbrake gedurende die hele liggaam verleng seisoene en help om die hoë sterftesyfer en bykomende aangetekende simptome te verantwoord.  In 2014 het Public Health England die uitslae bekend gemaak van 'n ondersoek van 25 liggame wat in die Clerkenwell -omgewing in Londen opgegrawe is, asook testamente wat gedurende die tydperk in Londen geregistreer is, wat die pneumoniese hipotese ondersteun het.  Terwyl osteo -argeoloë tans die teenwoordigheid van Y. pestis bakterieë in begraafplase in Noord -Europa deur die ondersoek van bene en tandvleis, is geen ander epidemiese patogeen ontdek om die alternatiewe verklarings te versterk nie. In die woorde van een navorser: "Uiteindelik is pes pes." 
Nestoriaanse grafte wat dateer uit 1338–1339 naby Issyk-Kul in Kirgisië, het opskrifte wat na pes verwys, wat sommige historici en epidemioloë laat dink het dat dit die epidemie uitbreek. Ander bevoordeel 'n oorsprong in China.  Volgens hierdie teorie het die siekte moontlik langs die sypad met Mongoolse leërs en handelaars gereis, of dit kon per skip aangekom het.  Epidemies het na raming 25 miljoen mense in Asië doodgemaak gedurende die vyftien jaar voor die Swart Dood Konstantinopel in 1347 bereik het.  
Na verneem word, is pes die eerste keer in 1347 deur Genoeïese handelaars uit hul hawestad Kaffa in die Krim in Europa voorgestel. Tydens 'n uitgerekte beleg van die stad, in 1345–1346, het die Mongoolse Golden Horde -leër van Jani Beg, waarvan die hoofsaaklik Tataarse troepe gely het, die siekte, het besmette lyke oor die stadsmure van Kaffa katapulteer om die inwoners te besmet,  alhoewel dit meer waarskynlik is dat besmette rotte oor die beleëringslyne gereis het om die epidemie na die inwoners te versprei.   Namate die siekte posgevat het, het Genua -handelaars oor die Swart See gevlug na Konstantinopel, waar die siekte die eerste keer in die somer 1347 in Europa aangekom het. 
Uit Italië het die siekte noordwes versprei oor Europa, Frankryk en Spanje getref (die epidemie het eers in die lente van 1348 begin verwoes op die Kroon van Aragon),  Portugal en Engeland, dan versprei dit oos en noord deur Duitsland, Skotland en Skandinawië van 1348 tot 1350. Dit is in 1349 in Noorweë ingevoer toe 'n skip by Askøy geland het, en daarna na Bjørgvin (moderne Bergen) en Ysland versprei het.  Uiteindelik het dit in 1351 na die noordweste van Rusland versprei. Peste was ietwat meer ongewoon in dele van Europa met minder ontwikkelde handel met hul bure, waaronder die meerderheid van Baskeland, afgesonderde dele van België en Nederland en geïsoleerde Alpe -dorpe. dwarsdeur die kontinent.   
Volgens sommige epidemioloë het periodes van ongunstige weer plaagbesmette knaagdiere bevolk en hul vlooie op alternatiewe gashere gedwing,  wat pesuitbrake veroorsaak het wat dikwels 'n hoogtepunt bereik het in die warm somers van die Middellandse See,  sowel as tydens die koel herfs maande van die suidelike Baltiese state.  [e] Onder baie ander skuldiges van aansteeklike aansteeklikheid het wanvoeding, selfs al was dit op afstand, ook bygedra tot so 'n geweldige verlies in die Europese bevolking, aangesien dit die immuunstelsel verswak het. 
Teen die herfs van 1347 het plaag Alexandrië in Egipte bereik, wat volgens 'n eietydse getuie per see van Konstantinopel oor see gestuur is, van 'n enkele handelskip wat slawe vervoer het.  Teen die laat somer 1348 bereik dit Kaïro, die hoofstad van die Mamluk-sultanaat, kultuursentrum van die Islamitiese wêreld, en die grootste stad in die Middellandse See-kom, die Bahriyya-kindersultan-Nasir Hasan vlug en meer as 'n derde van die 600,000 inwoners gesterf het.  Die Nyl was verstik van lyke ondanks die feit dat Kaïro 'n middeleeuse hospitaal gehad het, die laat 13de eeuse bimaristan van die Qalawun -kompleks.  Die historikus al-Maqrizi het die oorvloedige werk vir grafgrawers en beoefenaars van begrafnisritte beskryf, en die plaag het meer as vyftig keer in Kaïro gedurende die daaropvolgende eeu gekom. 
Gedurende 1347 het die siekte teen April teen Julie ooswaarts na Gaza gereis, dit het Damaskus bereik en in Oktober het die plaag in Aleppo uitgebreek.  Daardie jaar, op die gebied van die moderne Libanon, Sirië, Israel en Palestina, was die stede Ashkelon, Akker, Jerusalem, Sidon en Homs almal besmet. In 1348–1349 bereik die siekte Antiochië. Die inwoners van die stad het na die noorde gevlug, maar die meeste van hulle het tydens die reis gesterf.  Binne twee jaar het die plaag oor die Islamitiese wêreld versprei, van Arabië tot in Noord -Afrika.  [ bladsy benodig ] Die pandemie versprei weswaarts van Alexandrië langs die Afrika -kus, terwyl Tunis in April 1348 met 'n skip uit Sicilië besmet is. Tunis is toe aangeval deur 'n leër uit Marokko, hierdie leër het in 1348 versprei en die besmetting saam met hulle na Marokko gebring, waarvan die epidemie moontlik ook uit die Islamitiese stad Almería in al-Andalus afkomstig was. 
Mekka het in 1348 besmet geraak deur pelgrims wat die Hajj uitgevoer het.  In 1351 of 1352 is die Rasulid-sultan van die Jemen, al-Mujahid Ali, uit die Mamluk-gevangenskap in Egipte vrygelaat en het hy plaag saam met hom teruggekeer huis toe.   Gedurende 1348 toon rekords dat die stad Mosul 'n massiewe epidemie opgedoen het, en die stad Bagdad het 'n tweede ronde van die siekte ondervind. [ aanhaling nodig ]
Volgens die Middeleeuse historikus Philip Daileader is dit waarskynlik dat 45–50% van die Europese bevolking oor vier jaar aan pes gesterf het.  [g] Noorse historikus Ole Benedictow stel voor dat dit tot 60% van die Europese bevolking kon wees.  [h] In 1348 het die siekte so vinnig versprei dat voordat enige dokters of regeringsowerhede tyd gehad het om na te dink oor die oorsprong daarvan, ongeveer 'n derde van die Europese bevolking reeds omgekom het. In oorvol stede was dit nie ongewoon dat soveel as 50% van die bevolking sterf nie.  Die helfte van Parys se bevolking van 100 000 mense sterf. In Italië is die bevolking van Florence verminder van tussen 110 000 en 120 000 inwoners in 1338 tot 50 000 in 1351. Minstens 60% van die bevolking van Hamburg en Bremen het omgekom,  en 'n soortgelyke persentasie Londenaars is moontlik dood aan die ook siekte,  met 'n dodetal van ongeveer 62 000 tussen 1346 en 1353.  [i] Florence se belastingrekords dui daarop dat 80% van die stad se bevolking binne vier maande in 1348 gesterf het.  Voor 1350 was daar was ongeveer 170 000 nedersettings in Duitsland, en dit is met byna 40 000 verminder in 1450.  Die siekte het sommige gebiede omseil, met die mees geïsoleerde gebiede wat minder vatbaar was vir besmetting. Pes het eers in Douai in Vlaandere verskyn tot aan die begin van die 15de eeu, en die impak was minder ernstig op die bevolking van Henegouwen, Finland, Noord -Duitsland en gebiede van Pole.  Monnike, nonne en priesters is veral swaar getref omdat hulle na die slagoffers van die Swart Dood omgesien het. 
Die dokter van die Avignon -pousdom, Raimundo Chalmel de Vinario (Latyn: Magister Raimundus, aangesteek. 'Master Raymond'), het die dalende sterftesyfer van opeenvolgende uitbrake van pes in 1347–48, 1362, 1371 en 1382 waargeneem in sy 1382 -verhandeling Oor epidemies (De epidemica).  In die eerste uitbraak het twee derdes van die bevolking die siekte opgedoen en die meeste pasiënte sterf in die volgende, die helfte van die bevolking het siek geword, maar slegs sommige het gesterf deur die derde, 'n tiende is geraak en baie het oorleef terwyl die vierde gebeurtenis, slegs een uit elke twintig mense is siek en die meeste van hulle het oorleef.  Teen die 1380's in Europa het dit kinders veral geraak.  Chalmel de Vinario erken dat bloedvergiftiging ondoeltreffend was (alhoewel hy voortgegaan het om bloeding voor te skryf aan lede van die Roman Curia, van wie hy nie gehou het nie), en beweer dat alle ware gevalle van plaag deur astrologiese faktore veroorsaak is en dat hy self nooit geneesbaar was nie 'n geneesmiddel kan bewerkstellig. 
Die Italiaanse kroniekskrywer Agnolo di Tura het sy ervaring uit Siena opgeteken, waar plaag in Mei 1348 aangekom het:
Sommige historici meen dat die ontelbare sterftes as gevolg van die pandemie die klimaat verkoel het deur grond vry te maak en herbossing te veroorsaak. Dit het moontlik tot die Klein Ystydperk gelei. 
Opnuut godsdienstige ywer en fanatisme het in die nasleep van die Swart Dood geblom. Sommige Europeërs het 'verskillende groepe soos Jode, broeiers, buitelanders, bedelaars, pelgrims', melaatses,   en Romani geteiken en hulle die skuld vir die krisis gegee. Melaatses en ander met velsiektes soos aknee of psoriase is in Europa doodgemaak.
Daar was baie aanvalle op Joodse gemeenskappe.  In die bloedbad van Straatsburg van Februarie 1349 is ongeveer 2 000 Jode vermoor.  In Augustus 1349 is die Joodse gemeenskappe in Mainz en Keulen vernietig.Teen 1351 is 60 groot en 150 kleiner Joodse gemeenskappe vernietig.  Gedurende hierdie tydperk verhuis baie Jode na Pole, waar hulle hartlik verwelkom is deur koning Casimir die Grote. 
Dit verklaar nie heeltemal waarom die Renaissance in die 14de eeu in Italië plaasgevind het nie. Die Swart Dood was 'n pandemie wat die hele Europa beïnvloed het soos beskryf, nie net Italië nie. Die opkoms van die Renaissance in Italië was waarskynlik die gevolg van die komplekse interaksie van bogenoemde faktore,  in kombinasie met 'n toestroming van Griekse geleerdes na die val van die Bisantynse Ryk. [ aanhaling nodig ] As gevolg van die drastiese afname in die bevolking het die waarde van die werkersklas toegeneem, en het gewone mense meer vryheid geniet. Om die toenemende behoefte aan arbeid te beantwoord, het werkers ekonomies gereis op soek na die gunstigste posisie.  [ beter bron nodig ]
Kaïro se bevolking, gedeeltelik as gevolg van die talle plaagepidemies, was in die vroeë 18de eeu die helfte van wat dit in 1347 was.  Die bevolkings van sommige Italiaanse stede, veral Florence, het eers in die 19de eeu hul grootte teruggekry eeu.  Die demografiese afname as gevolg van die pandemie het ekonomiese gevolge gehad: voedselpryse het gedaal en grondwaardes het in die meeste dele van Europa tussen 1350 en 1400 met 30–40% gedaal.  Grondeienaars het 'n groot verlies beleef, maar vir gewone mans en vroue was dit 'n meevaller. Die oorlewendes van die pandemie het nie net gevind dat die voedselpryse laer was nie, maar ook dat lande meer volop was, en dat baie van hulle erf van hul dooie familielede geërf het, en dit het waarskynlik die feodalisme gedestabiliseer.  
Die pes het gedurende die 14de tot 17de eeu herhaaldelik teruggekeer na Europa en die Middellandse See.  Volgens Jean-Noël Biraben was die pes elke jaar tussen 1346 en 1671 iewers in Europa aanwesig.  (Let op dat sommige navorsers versigtig is oor die onkritiese gebruik van Biraben se data. ) Die tweede pandemie was veral wydverspreid in die volgende jare: 1360–63 1374 1400 1438–39 1456–57 1464–66 1481–85 1500–03 1518–31 1544–48 1563–66 1573–88 1596–99 1602–11 1623–40 1644 –54 en 1664–67. Die daaropvolgende uitbrake, hoewel ernstig, was die terugtrekking uit die grootste deel van Europa (18de eeu) en Noord -Afrika (19de eeu).  Die historikus George Sussman het aangevoer dat die plaag eers in die 1900's in Oos -Afrika voorgekom het.  Ander bronne dui egter daarop dat die Tweede pandemie inderdaad Afrika suid van die Sahara bereik het. 
Twaalf pestuitbrake in Australië tussen 1900 en 1925 het tot meer as 1 000 sterftes gelei, veral in Sydney. Dit het daartoe gelei dat 'n departement van openbare gesondheid daar gestig is wat 'n paar vooraanstaande navorsing gedoen het oor plaagoordraging van rotvlooie na mense via die basil Yersinia pestis. 
'N Skatting van die sterftesyfer van die moderne builepes na die bekendstelling van antibiotika is 11%, hoewel dit in onderontwikkelde streke hoër kan wees. 
'N Tydskrif vir die plaagjaar - boek uit 1722 deur Daniel Defoe wat die Groot Pes van Londen van 1665–1666 beskryf - 'n aksierillerfilm van 2010 wat in 1348 in die Middeleeuse Engeland afspeel ("The Betrothed") - 'n pesroman deur Alessandro Manzoni, wat in Milaan afspeel en in 1827 gepubliseer word verander in 'n opera van Amilcare Ponchielli in 1856, en verwerk vir film in 1908, 1941, 1990 en 2004
'N Fees in die tyd van plaag - 'n versstuk van Aleksandr Pushkin (1830), wat in 1900 in 'n opera gemaak is deur César Cui - 'n gewilde Franse legende wat veronderstel is om die plaag immuniteit te bied - Middeleeuse "flagellantliedere"
^ In 1998 het Drancourt et al. berig die opsporing van Y. pestis DNA in menslike tandheelkundige pulp uit 'n middeleeuse graf.  'n Ander span onder leiding van Tom Gilbert betwyfel hierdie identifikasie  en die tegnieke wat gebruik word, en verklaar dat hierdie metode "ons nie toelaat om die identifisering van Y. pestis as die etiologiese middel van die Swart Dood en daaropvolgende plae te bevestig nie Boonop wag die onafhanklike bevestiging nog steeds op die nut van die gepubliseerde tand-gebaseerde antieke DNA-tegniek wat gebruik word om noodlottige bakterieë by historiese epidemies te diagnoseer.
^ Ander navorsers dink egter nie dat die plaag ooit in Europa of in die rotpopulasie endemies geword het nie. Die siekte het die knaagdierdraers herhaaldelik uitgewis, sodat die vlooie uitsterf totdat 'n nuwe uitbraak uit Sentraal -Asië die proses herhaal het. Dit is bewys dat die uitbrake ongeveer 15 jaar plaasvind na 'n warmer en natter tydperk in gebiede waar plaag endemies is by ander spesies, soos gerbils.  
Gedetailleerde studie van die beskikbare sterftesdata dui op twee opvallende kenmerke met betrekking tot die sterftes wat deur die Swart Dood veroorsaak word: naamlik die uiterste sterftesyfer wat deur die Swart Dood veroorsaak word, en die merkwaardige ooreenkoms of konsekwentheid van die sterftesyfer, uit Spanje in Suid-Europa na Engeland in Noordwes-Europa. Die gegewens is wydverspreid en talryk om die waarskynlikheid te veroorsaak dat die Swart Dood ongeveer 60% van die Europese bevolking weggevee het. Die algemene bevolking van Europa was destyds ongeveer 80 miljoen, wat beteken dat ongeveer 50 miljoen mense tydens die Swart Dood gesterf het. 
Pestdokter uit Duitsland (17de eeu) / Foto deur Juan Antonio Ruiz Rivas, Wikimedia Commons
Sommige pesdokters het 'n spesiale kostuum gedra. Die kledingstukke is uitgevind deur Charles de L 'Orme in 1630 en is eers in Napels gebruik, maar later versprei om dit in Europa te gebruik.  Die beskermingspak bestaan ​​uit 'n ligte, oorgetikte jas, 'n masker met glasoogopeninge en 'n neusvormige neus, gewoonlik gevul met kruie, strooi en speserye. Pesdokters dra ook gereeld 'n kierie om pasiënte te ondersoek en te stuur sonder dat hulle direk met die pasiënt kontak hoef te maak. 
Die geurige materiale bevat jenewerbessie, amber, rose (Rosa), kruisement (Mentha spicata L.) blare, kamfer, naeltjies, laudanum, mirre en storaks.  As gevolg van die destydse primitiewe begrip van siekte, is geglo dat hierdie pak die dokter voldoende teen miasma sou beskerm terwyl dit na pasiënte omsien. 
Hoe die Swart Dood die lewe van Middeleeuse Boere verbeter het
Die Swart Dood van 1347-51 was een van die ergste pandemies in die geskiedenis van Europa. Dit het die bevolking gedemineer en ongeveer die helfte van alle mense doodgemaak. Nadat die plaag verwoes is, het die Middeleeuse boere egter gevind dat hul lewens en werksomstandighede verbeter het.
Een van die bekendste pandemies in die geskiedenis van Europa het van 1347 tot 51 oor die hele vasteland en regoor die wêreld gewoed. Daar word vermoed dat die pes -pandemie, wat deur 'n negentiende -eeuse geleerde The Black Death geskep is, veroorsaak is deur 'n bakteriese infeksie wat afkomstig is van die basil Yersinia pestis. Die siekte is oorgedra deur vlooie wat op 'n menslike gasheer vasgesteek het nadat hulle 'n besmette rot gebyt het. Dit het oor 'n groot deel van die aardbol getrek. Die Palestynse kroniekskrywer Abū Hafs Umar Ibn al-Wardī berig dat dit deur China, Indië, Turkye, Egipte, Palestina sowel as Europa versprei het. U kan sy verslag oor die verspreiding daarvan in die onderstaande video sien.
Die siekte was verwoestend. Die dokter en digter Abū Ja'far Ahmad Ibn Khātima, wat aan die suidelike kus van Spanje gewoon het, gee vir ons 'n baie gedetailleerde beskrywing van die gevolge van die pes in sy Arabiese verhandeling 'N Beskrywing en oplossing vir die ontsnapping van die plaag in die toekoms. Dit begin, soos hy sê, met 'n koors wat in die loop van 'n paar dae styg, wat die pasiënt gedisoriënteerd en depressief maak. Dit word gevolg deur 'n paar ernstige fisiese reaksies:
krampe koudheid in die ledemate vreesaanjaend, gal, herhalende braking op die vel of: benoudheid in die bors asemhaling as gevolg van bloedspoeg of steekpyn aan die kant of net onder die bors, vergesel van inflammasie en intense dors hoes van die tong of swelling van die keel met komplikasies van quinsy en 'n moeilike of onmoontlike sluk of: hoofpyn wat flou is, kan lei tot duiseligheid, naarheid en stinkende diarree.
Hierdie gedeelte is vertaal deur Suzanne Gigandet. U kan lees dat dit volledig is, sowel as baie van die dokumente waarna ek hier in John Aberth verwys The Black Death, The Great Mortality van 1348-1350: 'n kort geskiedenis met dokumente.
Dit was 'n vreeslike siekte wat baie vrees in Europa en oor die hele wêreld geïnspireer het. Die destydse mediese spesialiste het nie regtig geweet wat dit veroorsaak of hoe om dit te bevat nie. Dit word dikwels toegeskryf aan God se toorn en word toegeskryf aan omgewingsfaktore soos slegte reuke. Daar is 'n paar pogings aangewend om die verspreiding daarvan te beheer. Kwarantyn- en sanitasie -maatreëls is getref en reis tussen stede is beperk. Maar niks het regtig gewerk nie, en die plaag het vinnig versprei.
Impak op boere en lede van die laer klasse
Dit het almal geraak, maar was veral verwoestend vir kleinboere en diegene in die laer klasse. As gevolg van 'n uitbraak, sou diegene wat genoeg geld gehad het om te verhuis, die besmette plek eenvoudig verlaat. Diegene wat nie in groter getalle gesterf het nie. Die Italiaanse digter Giovanni Boccaccio in Die Decameron beskryf die toestand van gewone mense in stede wat, sonder die nodige hulpbronne om te vertrek, gedwing was om naby die huis te bly. Gevolglik het hulle "daagliks duisende siek geword en omdat hulle min hulp gekry het, is hulle byna almal op enkele uitsonderings dood".
Diegene buite die stede sterf ook in uiters hoë getalle. Boereboere was geneig om meer verwyderd te wees van die uitbrake, maar soos Boccaccio beklemtoon, het hulle geen toegang tot dokters gehad nie en dikwels min hulp as hulle siek geword het. Gevolglik sterf hulle "nie soos mense nie, maar soos diere, op die paaie, in hul landerye of in hul huise te alle ure, bedags en nag". Hierdie aanhalings kom uit die Project Gutenberg -uitgawe van Bocaccio se teks. Ek het die taal gemoderniseer. Jy kan kry hier die volledige teks.
Dit was 'n verwoestende gebeurtenis. Miljoene mense regoor die wêreld het gely en gesterf. Toe die pes eindig, was ongeveer die helfte van die Europese bevolking weg. Die gesig van Europa is vir ewig verander.
Maar vir die boerebevolking is dit ten goede verander.
Lewe van boere voor die plaag
Voor die plaag was Middeleeuse boere dikwels uiters arm en het hulle min vryhede. Boere het gewoonlik 'n deel van 'n landgoed wat deur 'n heer besit word, geboer in ruil vir die beskerming van die heer en die gebruik van die grond. Maar gevolglik was die boere dikwels aan die grond vasgemaak en moes hulle sekere vryhede prysgee om dit vas te hou. Hulle moes ook 'n gedeelte van hul oes as betaling aan die heer oorgee. Hierdie reëling het die heer absoluut bevoordeel oor die boer. Die heer kon groot rykdom versamel uit die werk van sy boerboere. Die kleinboere kon skaars genoeg produseer om oor die weg te kom en het min moontlikhede om hul posisie in die wêreld te verbeter.
As u meer wil lees oor die werksomstandighede van boere en die voorkoms van diensbaarheid in die vroeë Middeleeuse Engeland, kyk dan na die rubriek van Lucie Laumonier Wie was die Boere in die Middeleeue?
Die gevolglike arbeidstekort
Nadat die verwoesting van die Swart Dood in Europa voltooi was, was daar egter skielik baie minder mense om op die grond te boer. Die Egiptiese geleerde Ahmad Ibn Alī al-Maqrīzī, beskryf hoe dit lyk nadat die plaag deur Egipte gegaan het: "Toe die oestyd aanbreek, het daar slegs 'n baie klein aantal ploegers gebly." Daar was sommige wat "probeer het om werkers aan te stel en hulle die helfte van die oes belowe het, maar hulle kon niemand kry om hulle te help nie". Dieselfde geld in Europa, en die oeste bly ongesny en groot inkomste gaan verlore vir die plaaslike grondeienaars omdat hulle niemand kon laat werk nie.
Arbeiders en boere was gevolglik skielik in groot aanvraag. Om hul boedels en lewenswyse te onderhou, het die here boere nodig gehad om hul grond te bewerk, en daarom moes die here, as gevolg van 'n tekort aan arbeid, boere meer betaal vir hul werk en ooreenkomste aangaan wat voordeliger was vir die kleinboere. Boere het skielik meer agentskap en meer beheer oor hul werkslewe gehad. Hulle kan die bepalings van hul kontrakte bepaal. Hulle kan eenvoudig hul posisie verlaat as hul heer hulle sleg behandel of nie meer wil betaal nie.Hulle kon meer rykdom en vryheid verkry, aangesien die belangrikheid van hul arbeid toenemend erken word as gevolg van die verlies daarvan.
Baie en verskillende pogings is deur plaaslike regerings en amptenare aangewend om hierdie opwaartse beweging te blokkeer. 'N Ordonnansie van Castilië in 1351 veroordeel diegene wat' rondloop in 'n ledige toestand en nie wil werk nie ', sowel as diegene' wat sulke groot pryse en salarisse en lone eis '. Dit beveel dat almal dit kan doen om teen 'n vaste prys voor die plaag te werk. 'N Ander van Sienna veroordeel diegene wat' groot bedrae en salarisse afpers en ontvang vir die daaglikse arbeid wat hulle elke dag doen 'en stel 'n vaste prys van ses goue floriene per jaar vas.
Verbeterde salarisse, vryhede en lewenstyle
Hierdie verordeninge toon die angs van die regerende lede van die samelewing, maar dit was nie altyd effektief nie. Boere het steeds meer geld gevra en ontvang vir hul werk en groter vryhede. Hofrekords toon aan dat boere en arbeiders gereeld meer betaling vir hul arbeid geëis het, voordat hulle 'n kontrak beëindig het, en dat hulle een pos laat vaar het as hulle meer geld in 'n ander een sou kry. Hulle is aangekla vir hierdie oortredings, maar hulle het dit steeds gedoen.
Namate die werksomstandighede en salarisse verbeter het, het die lewenswyse van die boere ook verbeter. Goedere en aktiwiteite wat slegs beskikbaar was vir diegene met geld, word skielik deur boere en ander lede van die laer klasse opgeneem. Hulle het hul nuutgevonde rykdom gebruik om mooier klere te koop, lekkerder kos te eet en ontspanningsaktiwiteite soos jag te onderneem. Die Engelse digter John Gower betreur in syne Mirour de l 'Omme dat arbeiders wat gewoond was om brood uit koring te eet, dit wat van koring was, kon eet en dat diegene wat voorheen water gedrink het, nou luukshede soos melk en kaas geniet. Hy het ook gekla oor hul nuwe, mooier kleredrag en hul keuse om bo hul stasie aan te trek. Sy gesindheid was algemeen onder sommige in die hoër- en middelklasse wat betreur het oor die sosiale verbetering van die lewens van kleinboere en die verlies van die goeie ou dae voor die plaag toe die wêreld 'goed georden' was, en mense hul plek ken (soos Gower sê).
Wat die Swart Dood ons vertel
Peste en pandemies is verskriklik. Maar hulle eindig gewoonlik uiteindelik. En die voorbeeld van die Swart Dood toon dat wanneer hulle dit doen, die samelewing ten goede kan verander. Die Swart Dood word dikwels toegeskryf aan die feit dat die Middeleeuse wêreld in die Renaissance katapulteer het. Daar word vermoed dat dit die kulturele, tegnologiese en wetenskaplike innovasies geïnspireer het waardeur hierdie tydperk tipies gedefinieer word. Terwyl baie Middeleeuse geleerdes (ek self) die vraag bevraagteken in watter mate die vroeë moderne tyd uniek vernuwend was (daar was baie vernuwings voor dit), is daar geen twyfel dat een van Europa se grootste pandemies die kontinent verander het en 'n positiewe impak gehad het nie, vir 'n tyd, oor die lewens van die Middeleeuse boere.
Die tyd sal leer wat die einde van ons huidige pandemie gaan bring. Die Swart Dood toon dat pandemies positiewe sosiale veranderinge kan meebring. Hopelik bring COVID-19 ook 'n paar.
Kathryn Walton het 'n PhD in Middelengelse letterkunde aan die Universiteit van York verwerf. Haar navorsing fokus op magie, Middeleeuse poëtika en populêre literatuur. Sy gee tans onderwys aan die Lakehead Universiteit in Orillia. U kan haar op Twitter vind @kmmwalton.