Somewhere over Desmond Tutu se “Rainbow Nation” – engelkoffiesigarette
Posted on November 17, 2015November 18, 2015 by koffiekeanenSomewhere over Desmond Tutu se “Rainbow Nation”	“Every generation blames the one before and all their frustrations come beating on your door” só begin een van my favourite liedjies deur Mike & The Mechanics wat “The Living Years” heet. Dit is loshande één van daai treffers wat jy kliphard sal sing nádat jy finally verstaan wat Tupac en Lauryn Hill bedoel met hul protes-liedjies wat dié heilige koeie van dié samelewing lekker vertel oor hoe suur hul melk nou éintlik is. Lauryn Hill verduidelik in haar liedjie, “Adam Lives In Theory” dát “fantasy is what people want but reality is what they need“. Én in my hoedanigheid as ‘n born-free sit ek hier en skud my kop in ongelóóf. ‘n Mens kan nie ophou wonder oor die hoeveelheid mense in ons land wat dié geskiedenis gebruik om daagliks hul aksies en perspectives té justify nie. Én ons hóéf nie verder as ons government te kyk nie – want elke Parliament seating word in ‘n Halftime Superbowl konsert verander. Dit verbaas my glad nie want dié Speaker of Parliament, Misses Baleka Mbete is getroud met befaamde digter en musiek kenner, Keorapetse Kgositsile. Dit is seker die Jazz en Hip-Hop invloede wat Baleka so aanmoedig om elke point of order met ‘n loer-bo-oor-die-bril te aanvaar óf dit af te keer deur in die mikrofoon te leun met “Honourable Member, point of order not granted” sý het dit al soos ‘n rympie geleer vir daai EFF-troep met hul skarlaken rooi kostuums, maar ek blame haar nie, want dit sal tien dramatiese monoloë kos om hul stil te kry en Freddy Mercury het mos gesê “The Show must go on”
Die Suid-Afrikaanse politiese landskap fassineer my nie véél nie. Dit is een van die redes hoekom hierdie blog nie poog om ‘n academic inspiring analysis van hul dóén en láte te weergéé nie. Baie verdien hul brood en botter met grand opmerkings oor hoe swak die regering is en hulle staaf gevolglik waardige redes. Maar ek stel meer belang in Baleka Mbete se man en sy skryfwerk/oeuvre wat ‘n gebroke Apartheid Suid-Afrika karakteriseer ás haar Hip-Hop arrogansie. Natuurlik het elke persoon ‘n opinie oor die stand van sake in ons land; ek weet ook baie van ons wag vir Media24 om ons van ons daaglikse dosis “Regering maak weer droog” te voorsien. Dit is heel okay want niemand het aldag tyd om na die parliament te kyk nie want soms gebeur daar werklik niks. Baleka moet omtrent die arme lawyers wat soos lifeguards op aandag staan as ‘Honorable Members’ hul nie gedra nie, ontbied om haar geheue te verfris oor wat die House sê oor wangedrag. Amper soos toe F.W De Klerk daai tyd vir Oom Nelson laat kom het na Tuynhuis nadat Chris Hani om die lewe gebring was deur daai Poolse vent!
Die poppe het omtrent gedans… Tóé en nóú
Die fluitjies fluit hier op sy skerpste hier in Stellenbosch. Studente loop-hardloop met gebalde vuiste en sing liedjies om die geesdrif sterk en vars te laat voorkom. Biblioteke word gesluit; die studente wat eerder op die eksamen fokus vrees dat hul voorbereiding met nog ‘n week uitgestel sal word. Ek sit hier en skryf my blog uit ‘n mate van “Narrative Therapy” want my moer is reg om te strip. Ek is kwaad soos elkeen van ons wat nie meer weet wat tot wat hierdie aggressie sal lei nie. Die Pray for Paris ding is makliker om te begryp want jy kan ‘n sekere groep “blame”, maar ons weet nie nou hoekom tyres weer moet brand om ‘n punt oor te dra nie. Ek dink nie Jan Marais wat daar op die Rooiplein staan het ‘n asma probleem gehad nie. Één ding is verseker: dit is baie meer as #FEESMUSTFALL.
Is dit wat Desmond Tutu en Nelson Mandela in gedagte gehad het met hul “Rainbow Nation”? Was hul blaf groter as hul byt? I for one believe that the term Rainbow Nation portrays the vision these great men had fought for. Die dag toe Nelson Mandela besluit op vrede, eerder as geweld het hy die land in rigting van welvaart en verantwoordlikheid gestuur. En byna elke liewe dag breek die jeug van Suid-Afrika die hart en siel van Oom Nelson se dróóm. Sý harde werk. Sý 27 Jaar. Sý 46664.
ONS BEHOORT ONS KOP IN SKAAMTE TE HANG
Die volgende deel van die blog verskyn volgende week. Ek hoop julle kon sin maak van wat ek hier bespreek het.
Previous PostPrevious Little Paris: ‘n Cape Town droomNext PostNext One Sheep. Many Sheeps Recent Posts	The perks of being a Madiba wallflower