Slanganatomie en Fisiologie | Troeteldiere Huishouding
Die sintuie van slange is uniek anders as dié van soogdiere en ander diere. In teenstelling met soogdiere, wat hoofsaaklik op hul sig en gehoor staatmaak, maak slange hoofsaaklik staat op hul sintuie van reuk en aanraking. Hulle het nie beweegbare ooglede nie, maar deursigtige pette noem "brille" as beskermende oogbedekkings. As gevolg hiervan is hul oogbeweging redelik beperk. Hulle het ook nie 'n eksterne oor, middeloor, of tympaniese membraan (trombosie) nie. In plaas daarvan gebruik hulle 'n klein ossikel (oorbeen), die "columella" genoem, om vibrasies van klankgolwe wat deur die grond uitgevoer word, op te spoor. Hulle kan sommige klankgolwe wat deur die lug uitgevoer word, opneem, maar slegs teen baie lae frekwensies.
Slange ruik ook op 'n heel ander manier as soogdiere. Soogdiere bring lugdeeltjies in kontak met die olfaktoriese (ruikende) senuwees deur hulle in die neusholtes deur die neusgate te blaas. Slange het beide neusgate en neusholtes, maar hulle is nie gewoond om te ruik nie. In plaas daarvan is die flikkerende tong eintlik 'n ruikmiddel. Daar is 'n klein orrel op die dak van die mondholte wat die "vomeronasale orgaan" genoem word, of "Jacobson se orrel." Die vurk tong word gebruik om klein lugdeeltjies in aanraking te bring met hierdie orrel, en die slang waarneem en identifiseer die reuk as prooi, roofdier of andersins. So, in teenstelling met soogdiere, word die tong nie gebruik om te sluk of te help nie, maar net as 'n bykomende ruikorgaan.
Sommige slange het ook 'n "sesde sin" wat soogdiere en selfs ander reptiele nie kan spog nie. Vipers, ratelsnake en ander familielede van slange wat bekend staan ​​as die 'putvipers', het spesiale putte tussen hul oë en neusgate. Die putte word gebruik om temperatuurveranderinge soos infrarooi strale te herken, as 'n hulpmiddel om warmbloedige prooi soos knaagdiere te vind. 'N Put het twee kamers. Die binnekamer is natuurlik die interne temperatuur van die slang self. Die buitekamer verhit wanneer dit naby aan 'n hittebron is, en die slang kan dan die temperatuurverskil tussen die twee kamers opspoor. Hierdie stelsel is so akkuraat dat pitvipers eintlik in staat is om temperatuurveranderinge so min as 0.002 Celsius op te spoor.
Slange, soos alle reptiele, word in skubbe bedek wat hulle beskerm teen skuur of dehidrasie. Die skubbe aan die bokant en sye van die slang is kleiner en dunner as dié wat op die maagkant gevind word. Die dik, groot skubbe op die maag staan ​​bekend as "skuite" en help om die weefsels wat in kontak is met die grond te beskerm en te ondersteun. Die skubbe kan baie kleurvol wees en in interessante patrone georganiseer word. In teenstelling met die meeste ander diere, is daar geen manier om 'n mannetjie van 'n vroulike vrou te vertel nie, aangesien dit amper altyd ewe ekstern lyk.
Alhoewel slange dikwels beskryf word as "slank", is hul vel eintlik baie droog. Hulle het eintlik net twee velkliere, 'n paar anale reukkliere wat 'n stof wat gebruik word om 'n maat te lok, beskerming bied teen roofdiere, en merk grondgebied. In teenstelling met ander diere, groei slange steeds tot die dag waarop hulle doodgaan. Gevolglik slaan slange periodies hul vel in 'n proses wat "ekskunde" genoem word. Voordat die vel afgeskud word, neem die slang 'n effens blou kleur en die oë lyk bewolk. Dit word veroorsaak deur vloeistof wat tussen die lae vel voorkom. Mites, wanvoeding en trauma kan onder andere dysekdie, of abnormale vergieting veroorsaak.
Die vel word normaalweg in een stuk afgeskud, insluitend die bril. Die uitsondering is of die slang 'n rammel het. Die ratel word behou terwyl die slang groei en 'n nuwe segment word elke groeiperiode bygevoeg. Dit word dikwels valslik aanvaar dat die aantal ratelsegmente die ouderdom van die slang kan aandui, soos ringe op 'n boomstomp. Dit is nie akkuraat nie, omdat slange dikwels meer as een keer per jaar gestort word. Jong, vinnig groeiende slange mag selfs soveel as een keer elke twee maande afgeskud word. Ook as 'n ratelslang-eeue kan dit van die eindesegmente van die ratel verloor. Dit is dus nie akkuraat om die ouderdom van 'n slang te oordeel deur die aantal segmente van sy rammelaar nie.
Spiere en voortbeweging
Die spiere van die slang word gebruik om beide ingeënt prooi te beweeg en vir algemene liggaamsbeweging, of voortbeweging. Daar is vier basiese tipes voortbeweging in slange:
Serpentine of laterale progressie: Hierdie vorm van voortbeweging is die golwende kruip, algemeen bekend as 'slithering' en die mees algemene vorm van beweging. Dit stel die slang in staat om maksimum spoed te bereik en is in diens van alle waterslange om te swem.
reglynige: Groot, swaar slange gebruik ook ruspe of "inchworm" -beweging om in 'n reguit lyn te beweeg. Hulle kan die vel van die maag vorentoe beweeg en dan die res van die liggaam saam trek.
Sidewinding: Hierdie voortbeweging is wanneer slange hul liggame in 'n sywaartse loopbeweging skuif. Slange wat in woestyne op los sand woon, gebruik hierdie tipe aanpasbare voortbeweging.
konsertina: Sommige slange pas die konsertinaaltegniek toe wanneer jy bome klim. Die liggaam bots om horisontale loops te vorm en dan beweeg die kop vorentoe en die liggaam reguit, soortgelyk aan 'n trekklavier of lente.
Skelet en tande
Slangskelette is nie baie kompleks nie omdat hulle geen byvoegsels het nie. 'N Paar spesies, soos boas en pytone, behou sommige vestigiale strukture soortgelyk aan bekkenbene. In sommige spesies kan dit selfs ekstern gesien word en word hulle "spore" genoem. Hierdie strukture word dikwels in reproduksie gebruik. Alle ander slange het net werwels, ribbes, en 'n skedel. Slange kan tussen 130-500 werwels hê, met ribbes wat aan elkeen geheg is. Dit sluit nie die bene in die stertgedeelte in nie, maar slegs diegene wat vorentoe is van die cloaca (analoog aan die anus in soogdiere).
Slangbek - Onderkaak nie gefuseer nie
Slangkakebeen - Agterkantige tande
'N Unieke deel van die slangskelet is die samestelling van die skedel en tande. Aanpassings in die skedel laat slange toe om prooi te veel groter as hulself te eet. Die bene word deur elastiese ligamente verbind, wat baie strek toelaat. Die gewrig van die boonste en onderkaakse word baie posterior (ver agter) in die skedel geplaas, sodat die mond so wyd moontlik oop kan maak. Ook, die bene van die onderkaak is nie aan die voorkant saamgesmelt nie, wat beteken dat hulle van mekaar kan beweeg wanneer die slang groot prooi sluk. Daarbenewens het 'n slang 'n ekstra losgemaakte been wat 'n "kwadraat" aan elke kant genoem word. Dit bied 'n dubbele skarnier aan die gewrig en as 'n slang sluk, beweeg dit die kake op elke kant van die gesig en beweeg die prooi in sy mond. Nog 'n aanpassing wat die slang help om prooi te sluk, is die agtertandkromme van die tande. Hulle is na die keel gekant en dien as hake om te verhoed dat lewende prooi losbreek. Slangtande is albei akrodont (aan die been gebind) en polyfidont (kan terug groei wanneer dit verlore is), en 'n slang kan verskeie stelle tande deur die hele lewe hê. Dit is nodig omdat tande dikwels verlore gaan terwyl hulle voed. Die tipe tande het 'n slang, afhangende van die metode wat gebruik word om prooi te vang en dood te maak. Daar is drie soorte tande in slang:
Die tipe tande wat 'n slang het, kan verskil afhangende van die metode wat gebruik word om prooi vas te vang en dood te maak. Daar is drie soorte tande in slange:
Die meeste slange het twee rye tande op elke boonste kakebeen en een ry op elke onderkaak. Al die tande is kort en haakagtig. Alle nie-giftige slange het konsentrasietandstelling, ongeag of hulle hul prooi eintlik beperk of nie.
Giftige slange het óf gegroefde hangen of hol tande.
Gevangende slange het net een ry tande op elke boonste kakebeen, plus 'n paar toutjies. Die lap het 'n groef wat dien as 'n pad vir die gif om in die prooi uit die gifkliere op die bokant van die kop te vloei.
Die tande van die hol-gevangen slange dien dieselfde doel as gegroefde toutjies, maar die lapjies is meer soos 'n inbraak-naald waardeur die gif vloei. Hierdie fangs kan óf erektiel of vas wees. Die erektiele tande word teruggetrek in 'n groef op die dak van die mond en strek wanneer die mond oopgaan om te slaan, maar vaste toutjies word altyd verleng.
Interne Ventrale Uitsig van die Manlike Slang
Interne ventrale aansig van 'n manlike slang
A. Tragea G. Regter long M. Pankreas S. Colon
B. Esofagus H. Luchtzak N. Testis (regs) T. Cloaca
C. Thymus I. Lewer O. Adrenale klier U. Geurkliere
D. Skildklier J. Gall Blaas P. Ductus deferens V. Hemipenes
E. Hart K. Maag V. Nier (regs) W. Dunderm
F. Vestigiale linker long L. Spleen R. Ureter
Die respiratoriese stelsel van slange sluit die tragea (windpyp), brongi, longe en lugsak in. Die tragea kom agter in die mondholte en eindig naby die hart, waar dit in twee brongiene vertak. Die linker brongus lei na die linker long, wat baie klein of heeltemal vestigiaal is. Vestigiale organe is klein, degenerate en nie-funksionele. Die regte brongus lei na die regte long, wat verleng is. Die voorste gedeelte van die longe is vaskulêr (met bloedvate) en funksioneer in gaswisseling, maar die tweede helfte van die long is 'n avaskulêre (sonder bloedvate) lugsak wat strek in die stertgebied. Die lugsak voer 'n hidrostatiese funksie in die meeste slange, wat druk in die liggaamsholte reguleer. Aangesien slange nie 'n diafragma het nie, kom die lug in en verlaat die long as gevolg van aksie van die lyfspiere en beweging van die ribbes.
Die spysverteringstelsel bestaan ​​uit die slukderm, maag, dunderm, dikderm en kliere. Die esofagus loop langs die lugsak van die farinks, of keel, na die maag. In soogdiere is die esofagus baie gespierd en beweeg kos na die maag. In die slang het die slukderm egter baie min spiere en word die kos meer beweeg deur die hele liggaam se beweging. Die kruising tussen die slukderm en die maag is nie goed gedefinieer nie, en die maag self is nie baie gevorderd nie. Dit is kort en smal met binnekant-lengtevoue om die oppervlak vir vertering en absorpsie te verhoog. Die dunderm is ook relatief eenvoudig. Daar kan 'n paar lusse of voue wees, maar meestal is dit 'n lang buis wat kos uit die maag ontvang, voedingstowwe daaruit absorbeer en dit na die dikderm of dikderm vervoer. Die dikderm dra dan die fekale stof na die kloosteropening waar dit beskik. Die cloaca is 'n gemeenskaplike kamer wat produkte van die spysverteringskanaal, urinêre en reproduktiewe stelsels ontvang.
Die lewer, galblaas en pankreas word almal geassosieer met die spysverteringstelsel. Die lewer is die grootste interne orgaan in 'n slang wat die ruimte tussen die hart en maag vul. Een van die talle funksies van die lewer is om gal, 'n spysverteringstelsel ensiem te produseer. Die galblaas en milt word naby die posterior punt van die lewer aangetref. Die galblaas stoor gal wat deur die lewer geproduseer word en stel dit in die dunderm vry wanneer dit nodig is. Die pankreas skei ook spysverteringskanale in die dunderm af, sowel as die vervaardiging van hormone wat bloedsuiker reguleer.
Twee atria en een ventrikel maak die driedammige hart van 'n slang op. Die regter- en linkeratrium ontvang onderskeidelik bloed uit die longe en liggaam, en gee dit weer na die ventrikel om weer gesirkuleer te word.In 'n sak opgesluit, die "perikardium" genoem, is die hart geleë by die vertakking van die brongi. Die hart is egter in staat om rond te beweeg, weens die gebrek aan diafragma. Hierdie aanpassing beskerm die hart teen moontlike skade wanneer groot besmette prooi deur die slukderm geslaag word. Die milt is aan die galblaas en pankreas geheg en funksioneer om die bloed te filter en ou rooibloedselle te herwin. Die thymus klier is in vetterige weefsel bo die hart geleë en is verantwoordelik vir die veroudering van spesiale immuun selle in die bloed.
Die endokriene stelsel bestaan ​​uit kliere wat hormone uitskei wat noodsaaklik is vir normale liggaamsfunksie. Slange het dieselfde endokriene kliere as soogdiere. 'N Paar voorbeelde is die tiroïed-, paratiroïed- en adrenale kliere. Die tiroïedklier wat in die keelarea geleë is, is verantwoordelik vir behoorlike groei en ontwikkeling, soos normale aftakeling van die vel. Die paratiroïed is 'n gepaarde struktuur naby die skildklier en help met die metabolisme van kalsium. Die twee adrenale kliere is in die stertgebied, geskors in 'n mesenterie (membraanblad-organe aan die liggaamsmuur) naby die voortplantingsorgane. Hulle skei die hormoon-epinefrien (adrenalien) af wat hart- en respiratoriese dosisse verhoog wanneer die dier in 'n gevaarlike situasie is.
Interne Ventrale aansig van die Vroulike Slang
Interne ventrale aansig van 'n vroulike slang
B. Esofagus H. Luchtzak N. Ovary T. Cloaca
D. Skildklier J. Gall Blaas P. Oviduct V. Uterus
Die niere is die organe wat verantwoordelik is vir urinêre uitset. In die slang is die niere verleng, en die regter nier lê nader aan die kop as die linkerkant. Hierdie organe filter die bloed en verwyder afvalprodukte wat dan deur die ureters gekonsentreer en na die cloaca vervoer word. Die ureters is hol buise vir die vervoer van urine. By soogdiere word die ureters in die urinêre blaas gelei waar die urine gestoor word en later deur 'n ander buis wat die urinebuis genoem word, verdryf word. Omdat slange nie 'n urinêre blaas het nie, word die urine nie gestoor nie, en die ureters leë direk in die cloaca.
Die gepaarde gonades, testes in die manlike en eierstokke in die wyfie, is op soortgelyke wyse, met die reg nader aan die kop as die linkerkant. Hulle is ook nader aan die kop as die niere. In die wyfie is die eierstokke naby die oviducts, wat eiers aan die baarmoeder dra voordat hulle die cloaca binnedring. Sommige slange is oviparous (eierlê) en sommige is lewendig (met lewende geboorte). By soogdiere het mans twee kanale wat met elke toets verband hou, die epididymis en ductus deferens. Slange het nie epidiimides nie en die sperm word eenvoudig van die toets deur die ductus deferens na die cloaca vervoer. Die mannetjie het ook organe genoem "hemipenes" wat in die agterkant van die kloosteropening geleë is. Die hemipenes is gepaardgaande copulatoriese organe, en hulle is albei ten volle funksioneel, alhoewel slegs een per keer gebruik word om sperma aan die vrou oor te dra. Die hemipene is nou geassosieer met die reukkliere, of muskelkliere, wat ook in die vroulike geskenk voorkom.