Dat die toestand, in die ou Heimat, hernude belangstelling, in die moontlike vestiging in ‘n paar Suid-Amerikaanse state, laat posvat het, is gewis. Die vrae, wat gevra word, laat ons besef, dat baie mense dink, dat dit nog steeds is, soos ons dit met ons aankoms, ongeveer 25 jaar gelede, in Paraguay, beleef het. Dat daar, baie onkunde, oor die landjie is, is ook seker.
Ongeveer, 1990, het ‘n paar gesinne, hulle hier kom vestig. Enkeles, voor dit, maar net voor en net na die verkiesing van 1994, was daar ‘n redelike beweging, in die rigting. Niks, georganiseerd nie.
‘n Groep van ongeveer 25 families en egpare, het hul blyplek in die Chaco, naby die dorpie Lolita en later by Neuland en Loma Plata gemaak. Destyds, was die Mennoniete, aan wie hierdie dorpe en grondgebied om die dorpe, se koöperasies behoort het, baie geslote. Buitestanders, kon nie grond in die kolonies of huise, in die dorpe besit nie. Kinders, is in die skole toegelaat. Na verloop, van heelwat jare, is die Suid-Afrikaners, nie meer as ‘n bedreiging beskou nie en kon die mense, lid word van die koöperasies en ook lidmate van die kerk.
‘n Klompie het hulle, in die hoofstad, Asunciòn en omgewing, gevestig en van hulle, het hulle met die onderrig van Engels, wat destyds baie min gebesig is, en ander take, besig gehou.
‘n Effe groter groep, het gevestig, in die ooste van die land, by die dorp Caaguazu, ongeveer halfpad, tussen Asunciòn en Ciudad del Este. Ook in die Duitse kolonie van Independencia, wat oop was en nie onderworpe was aan die reëls en regulasies van die Mennoniete nie. ‘n Handjievol, het verder van die ander Suid Afrikaners gevestig, by dorpe soos Piribebuy, Atyra, Natalico Talavera en Corpus Cristi.
Ongelukkig, het daar, na ‘n paar jaar ‘n ontnugtering ingetreë, wat baie, laat besluit het om na Suid-Afrika terug te keer en in enkele gevalle, na ander lande soos Nieu-Zeeland en Kanada te verhuis, waar dit moontlik was. Vandag, is nie baie van daardie mense, nog hier bedrywig nie. Oor die redes, vir die ontnugtering, kan baie gesê word. Dit, moet liefs, net daar gelaat word.
Met die “agtergeblewenes”, gaan dit vandag, oor die algemeen goed en is die meeste dankbaar en gelukkig, dat ons, ons hier bevind. Onthou maar net, dit is nie die paradys, utopié of die Land Kanaan nie, maar hier is baie wat mooi en goed is.