Reaksie: ’n Beleidsverklaring vir die terugneem van die Afrikaanse studentelewe - Diskoers
Studentelewe. Ek sou begin met die WAT definisie van die woord, maar dan sal ek ŉ verwysing, in Oxford styl moes bywerk en niemand het tyd daarvoor nie. Ek dink ook nie dat so ŉ komplekse konsep in ŉ paar lyntjies vasgevang kan word nie. Die reaksie wat die woord ontlok is wel kragtig en het my genoop om op “’n Beleidsverklaring vir die terugneem van die Afrikaanse studentelewe” deur Paul Maritz te reageer.
Toe ek die opskrif gelees het, het daar dadelik ŉ sin van erns by my opgeduik (wat gevolg is deur ŉ grinnik toe ek dink aan my eie kleurvolle studentelewe). Dit het my teruggeneem na my ervarings by die Universiteit van Pretoria. Ervarings gevul met die jo(o)ligheid van student wees, gemeng met ŉ goeie dosis politieke inmenging.
Daar is twee dinge wat my gepla het met die opskrif. Eerstens die woord “terugneem”, wat suggereer dat studentelewe reeds verlore is. Alhoewel dit op die oog af lyk asof studentelewe in die afgelope paar jare van ons ontneem is, dink ek nie dis die geval nie. Mens kry regdeur die geskiedenis voorbeelde van teenstand teen studente wat net voluit wil leef. Ek glo wel dat die politiese kragte wat studentelewe teenstaan die oorhand gehad het die afgelope ruk en dat dit tyd is vir studente om terug te slaan. Tweedens, “Afrikaanse” studentelewe: Afrikaans speel ‘n groot rol in hoe ons studentelewe definieer, maar om te suggereer dat net Afrikaanse studentelewe aangeval word, is inkorrek. Ek glo dat die gesonde uitlewing van alle vorms van studentelewe hernuwing moet ervaar.
Ek klink dalk tot nou toe krities, maar ek wil wel almal gerus stel en verklaar dat ek met die skrywer saamstem. Die oproep tot aksie aan studente om hulle eie inisiatiewe te begin is iets wat my na aan die hart lê. Dit is immers wat ons leer uit die geskiedenis van studentelewe:
Lentedag, by die Universiteit van Pretoria, is begin deur ŉ klein groep studente wat besluit het om ŉ dag (1 September) van klasse mis te loop, opblaas swembaddens in ŉ pad op te slaan en harde musiek te speel.
Serenade het gespruit uit ŉ paar groepe studente, wat skaars kon sing, wat die moed gehad het om vir ander koshuise te gaan sing.
Daar is talle ander voorbeelde, om daarvan uit te vind moet jy egter bereid wees om ŉ uitgerekte gesprek te hê met Sonop se huisvader.
Ek en my vriende het die voorreg gehad om, weens politieke uitsluiting, nuwe inisiatiewe te probeer oprig in ons koshuis. Alhoewel nie alles suksesvol was nie, het daar ŉ paar idees wortel geskiet. En daarom kan ek kan met oortuiging sê dat studentelewe, deur konstante hernuwing, sal voortduur.
Die skrywer se insig oor die rol wat studentelewe in ons vorming speel is uiters belangrik. Universiteit is ŉ hulpmiddel om jou voor te berei vir jou loopbaan, maar ŉ graad alleen is nie naastenby al wat jy daaruit moet kry nie. Soft skills (oftewel sagte vaardighede) [MO1] is wat jou laat uitstaan. Daar is niks wat sagte vaardighede leer soos die harde houe van koshuislewe (nie letterlik nie ;-)) en studentelewe nie.
My hoop is dat studente hierdie beleidsverklaring ter harte neem. Die alternatief is die uitsterf van studentelewe, of erger, die groei van toksiese studentelewe.
Lees die oorspronklike artikel, deur Paul Maritz, hier.
Dietlof Ferreira is tans besig met sy klerkskap by een van die groot 4 ouditfirmas. Hy was die voorsitter van Sonop Christelike Tehuis in 2017/18. Die artikel is sy persoonlike opinie en nie die van sy firma of Sonop nie.