Boek van die maand: Aan die rand van Tracy Chevalier se boord - Leesklub - 2022
Boek van die maand: Aan die rand van Tracy Chevalier se boord
Tracy Chevalier is in 1962 in Washington gebore. Sy woon in Engeland saam met haar man en seun. Al sy romans (Aan die rand van die boord is sy agtste), maak hul inspirasie uit Geskiedenis, hul tema wissel elke keer. Die groot sukses het gekom ná die publikasie vanDie meisie met die pêrel, geskep na die skildery van die Hollandse skilder Vermeer (boek verkoop vyf miljoen eksemplare en aangepas by die bioskoop met Scarlett Johansson en Colin Firth). Tracy Chevalier het die voorstelle geweier om haar weer te skryf om 'n kunstenaar te skryf, want wat haar opgewonde maak, is die ontdekking van nuwe wêrelde om met haar gehoor te deel, altyd getrou aan die rendezvous.
Quai Voltaire, 328 bladsye. Anouk Neuhoff Vertaling
Om 'n Romeinse uitreiking te lees BY DIE ORÉE DU VERGER
Ek hou van: Dit duik in die middel van die 1800's, toe die Verenigde State nog bou. Die skrywer se beskrywing van die lewe van hierdie familie van pioniers wat in Ohio gevestig het in vyandige lande wat moeilik moet wees om appelbome te probeer groei. Ek het slim gevind en ek het die skrywer se proses baie waardeer om aan ons voor te stel deur afwisselende hoofstukke, soms die visie dat die moeder van hierdie lewe van ellende, soms die visie van die vader, verlief op sy appelbome. Wanneer ons by die tweede gedeelte van die boek kom, is die skrywer baie goed om die daaglikse lewe van die tyd in die Amerikaanse weste te beskryf met die gekheid van die goue haas, die perd en bootritte, die lewens van vroue, die opwinding van die oomblik.
Ek het minder gehou: Die boek verloor van sy asem in die middel, genoeg, in elk geval, om my 'n bietjie te kry. Sodra die familieportret van pioniers geborsel het, betree ons die tweede deel van die boek en volg ons Robert, die jongste van die familie wat die Weste gaan oorwin en die oorgang tussen die twee dele is 'n bietjie lank .
Ek hou van: Hierdie roman is 'n verhaal van appels, "familie appels", maak 'n opsomming van Martha, die brose klein Goodenough-familie wat van sy broer Robert geleer het dat sy sterker was as wat sy gedink het. Sy kruising van die vasteland in sy broers se voetspore sal dit bewys. Robert, hulpvaardig, strategies en 'n klein negejarige man wat die Ohio Black Swamp sal vlug en dwaal totdat hy sy plek van vrede, die woude van hoë bome in die Weste, ontdek. Altyd verder wes, Robert is net geïnteresseerd in een ding, vlug. Ek was lief vir hierdie lang vlug en hierdie stadige versoening met die lewe. Karakters het so fyn en juis in 'n eenvoudige en effektiewe styl uitgebeeld dat ons dit moeilik vind om hulle te verbeel en aan te neem. Ek het van elkeen van hulle gehou, met sy eie kleur wat die skrywer versigtig na die nuanse toespits volgens die gebeure. Trouens, hierdie boek is 'n fliek, 'n fliek oor die avontuur van 'n kind wat 'n volwassene word in 'n padrit Amerikaans gevul met landskappe wat mens op dieselfde tyd as hom ontdek. As mens eers wonder hoe hierdie roman kan kampeer in hierdie onstuimige en vyandige omgewing, menslik en geografies, voltooi ons dit deur te sê dat dit nie so eenvoudig is nie, want die beste is die beste Appels word in die Swart Moeras gebore, en soos Molly dikwels sê, is hierdie wêreld vol smarte, nie waar nie!
Ek het minder gehou: Regtig, ek soek! Miskien is hierdie traagheid en hierdie wrede verwagting van Robert se kinderjare, maar dit bly so fassinerend en vol emosies, tot dusver van ons werklikheid, uiteindelik, vir die meeste van ons durf ek hoop. Hoe meer ek aan hierdie roman dink, hoe meer ek dit liefhet!
Ek hou van: Aan die rand van die boord is deel van die golf van romans wat die tema van Amerikaanse kolonisasie met hierdie interessante ondersoek verken: vertel hierdie keer nie deur die oë van 'n prospector, 'n cowboy of 'n pragtige Suid nie, maar eerder om deur die lewe van 'n plaasfamilie en sy seun wat probeer om te oorleef in 'n vyandige land.
Ek het minder gehou: Ongelukkig, buite die tema, kan ek nie sê dat ek baie van hierdie boek gehou het nie, wat ek amper meer as een keer gegee het. Die gedeeltes wat deur die ma, Sadie, vertel is, was veral irriterend. Nie net was sy refleksies stereotipeer en simplisties nie, maar die oorgang tussen sy vertelling en dié van 'n eksterne verteller vir ander karakters het vloeibaarheid ontbreek. Dit was al hoe meer irriterend soos Tracy Chevalier se styl in hierdie ander gedeeltes, na my mening, baie meer vaardig was.
Ander kommentaar: 'N Melodramatiese boek wat nie genoeg sterk oomblikke het om te kompenseer vir al hierdie somberheid nie.
My beoordeling uit 10: 4
Ek hou van: Dit is 'n harde, moeilike, gewelddadige roman. Sy pas is egter contemplatief: 'n mens sien in klein fragmente die lewe van 'n setlaar, meneer Goodenough, en sommige familielede wat op een of ander manier probeer leef in 'n klimaat en 'n vyandige natuur. Ek het daarvan gehou om appels en hul geure te ontdek. Ek het die sekondêre karakters geniet wat probeer om te oorleef in hierdie beloofde lande wat uiteindelik nie.
Ek het minder gehou: Deel van die roman ontvou in die "I" om die misbruik en die gemiddelde gedrag van die Goodenough Clan se matriarg te verduidelik. Hierdie spesifieke styl keuse, vir hierdie karakter alleen, verander die ritme radikaal. Persoonlik sou ek dit gedoen het.
Ander kommentaar: Die Weste se stormloop en die ellende van die eerste setlaars is dele van die Amerikaanse geskiedenis wat deur Die Klein Huis In Die Wei. Hierdie roman bied 'n ander weergawe van die storie aan met soortgelyke beginparameters. Agter die wenkbroue van die Goodenough-paartjie, maak die roman soms die hart seer. Die geweld van die roman kom van tyd tot tyd, veral in die laaste derde. Jy moet die tyd neem om dit voor te berei.
Ek hou van: Natuurlik, om 'n lid van 'n boekklub te wees, neem jou soms uit die geslaan pad. Dit is presies die geval van hierdie boek, waaroor ek nie noodwendig gekyk het nie, en dit is nog meer dat die skrywer ons in die bodem van die bos gooi, selfs in die dieptes van 'n Moeras: Die Swart Moeras, Ohio. Sy sal dan oor die Verenigde State en Kalifornië reis, met mede-historiese karakters wat skouers sal vryf met ander wat onder sy pen gebore gaan word. Ek het dit geniet om hierdie reis van 'n ander era af te neem en dit te heroorweeg deur hierdie liefde vir bome te onthou, wat besmettend raak. Die epistolêre uitruil tussen sommige protagoniste het my herinner aan hierdie vreugde, ook uit 'n ander era, dit is die ontvangs van 'n handgeskrewe brief, maar wie se formidabele doeltreffendheid-e-posse het die doodsvonnis geteken. Ek het ook 'n paar gange hier en daar gehou, soos hierdie een: "Die lewe was dikwels net die herhaling van dieselfde gebare in 'n ander volgorde, volgens die dag waarop ons was en die plek waar ons was. "
Ek het minder gehou: Dit is nie 'n boek wat ons gryp nie en waarin ons gefokus bly, met die risiko om die metro met drie stasies laat te laat, en die karakters is nie so innemend tot die punt dat ons sal droom wanneer dit kom. Met ander woorde, ek moet erken dat ek 'n bietjie meer moeite nodig gehad het om voort te gaan lees en dat ek by tye graag wou hê dat appels uit die boord sappiger was.
Ek hou van: Die historiese aspekte van die 19e eeu in die Verenigde State, die goue haas, die bou van San Francisco, die werk van botanici, ens. Ek het ook gehou van die konstruksie van die roman, sy spronge in die tyd, die briewe van die kinders wat 'n sterk band skep en wat streef om te verstaan, en hulself aan hulle te heg.
Ek het minder gehou: Die modder, die stof, die muskiete, die moedeloosheid, die slawerny, die kwaadwilligheid, die oordeel, die hardnekkigheid, die geweld, die obsessie van die appels ... bedompig! Ek lees dikwels moeilik, ek is nie blou blom nie, maar ek wou soveel as die karakters weghardloop! Ook ek is lief vir plantkunde en ek het self 'n boomgaard, maar die gedeeltes oor appels het my eerlik gedra ... Die dood en die spoeg-roaming geboortes het my laat rol. Daar is te veel verskil tussen die elegante en naïef skryfstyl en die harde aard van die vakke. Die ergste vir my is die karakters: elkeen op sy eie manier het ek almal gehaat en ek het gevoel asof ek so min hart gehad het!
Ek hou van: Die tyd en omgewing waarin die verhaal van die Goodenough-familie ontvou, die pa se vasberadenheid en vindingrykheid om 'n appelboom met 'n soort appel uit sy kinderjare te plant, ten spyte van die teenspoed van sy vrou en die moerasagtige toestande van Black Swamp in Ohio. Die briewe van Robert - die oudste seun - na sy familie, eers in jargon, en dan verfyn volgens sy skryfwerk, gee 'n fyn aanraking van waarheid aan die roman. Die tasbare emosie van broer- en susterreünie is genotvol om nie die aansteeklike energie van Molly te noem nie - 'n ontmoeting oor die reis - wat 'n deurslaggewende rol in Robert se lot sal speel.
Ek het minder gehou: Die gedeelte van die storie wat die storie van die lewe van Robert in Kalifornië vertel, was ek gretig om die volgorde van gebeure wat sy vertrek uit Black Swamp voorafgegaan het, te ontdek.
Ander kommentaar: Tracy Chevalier verf die portret van 'n gesin wat sukkel met miserabele lewensomstandighede, waar die idee van geluk lam is. Huishoudelike geweld, ongewenste kinders wat as slawe behandel word, siekte ... net die pa se passie vir bome bly, wat hy aan een van sy seuns oorgee. Dit is 'n donker roman, tragies selfs, onderstreep deur intense emosies, baie innemend.
Ek hou van: Die "chroniese kolonisasie", geografies en botanies, het van binne geleef deur diegene wat hulself in die taak vermoor het, die opruiming, diegene wat teen hulleself geveg het en teen die land wat hulle moes voed ... Die pa se passie vir sy appelbome en hul vrugte, sy liefde vir hulle en sy vrou, wat baie lief is vir brandewyn, is jaloers. En hierdie vrou, 'n gedenatureerde ma, sleg, snuif. Dit is 'n verhaal van die lastigende lewe van die mense wat mekaar haat, die onbarmhartige kinders van 'n streek wat nie getem word nie. Dan is daar die breek, die vertrek van die seun na die Weste, wat ons eers volg deur die briewe wat hy aan sy familie skryf en dan sy volwasse lewe om die land en sy bome te ontdek ... Die historiese plot is baie interessant, dit volg pioniers, goudgravers, diegene wat vir miljoene gereis het om skaars spesies te vind, ontdek hulle, groei hulle.
Ek het minder gehou: Die laaste derde van die storie het my 'n bietjie van 'n treffer gemaak, dit word 'n bietjie verras, melodramaties. Asof die skrywer, soos sy karakter, ook 'n tak soet vrugte in die appelboom ingeënt het wat ons voorheen gedien het.
Ander kommentaar: Hierdie boek kan herinner goud, van Blaise Cendrars, deur sy chroniese kant van die verowering van die Weste, Kalifornië van 19e eeu, maar hier is ons belangstel in boomkwekery. Dit is 'n dramatiese familie-saga op die agtergrond van 'n inleidende gids tot appelboerdery!
Ek hou van: Die familieverhaal oor die lewe in Black Swamp, het uit die oogpunt van man en vrou gesê. Een sagter en die ander, baie moeiliker. Die feit dat 'n gedeelte van die storie in die vorm van briewe geskryf word, wat die gewone strukture verander. Ek is lief vir reis, ek hou van die storie wat van Ohio na Kalifornië, deur New York en meer reis, terwyl die moeilikheid van die lewe en die verskillende fasette van die tydsberekening vertel word. 'N Mens moet nie geskok word deur die brutaliteit van sekere woorde nie, want dit voeg speserye by die verhaal. Die karakters is innemend en so goed uitgebeeld dat hulle hulle voorstel en hulle sonder probleme toevoeg. Ek moet erken dat my gunstelinge Martha is, vir haar sagmoedigheid en die swaarkry wat sy deurgaan, en James, vir haar openhartigheid en goeie sin. Alhoewel die moeder die gesinslewe verlig tot die punt van verlies, het ek dit liefgehad. Die beskrywing van appels, veral die goue rosbok, gee mondwater! Om te lees met 'n goeie Quebec-ijskider, om met die smaak van soet appels te trou, so goed beskryf as dié van die roman!
Ek hou van: Die verhaal van hierdie baanbrekerfamilie in Ohio se Black Swamp is die mees fassinerende. Soos wat die verowering van die Amerikaanse droom nie dieselfde bereik vir almal gehad het nie. Die hardheid van die lewe en die hardheid van die alledaagse lewe is tasbaar. Goed kamp, ​​die lede van die Goodenough-familie word aangebied in al hul kompleksiteit.
Ek het minder gehou: Ek het nog nooit soveel van bome in 'n roman gehoor nie. Appelbome en sequoias het geen geheime vir my nie! Ek moes aanhou om spysvertering te vermy. Die historiese dimensie van die roman, hoewel dit baie goed gedokumenteer was, was soms swaar en bombasties.
Lees: Boek van die maand Junie:Purity deur Jonathan Franzen
Video: Meet Corliss Archer: Beauty Contest Mr. Archer's Client Suing Corliss Decides Dexter's Future (Julie 2022).