Net soos die boer het elkeen sy eie veldbrand wat hy probeer blus, maar wat as die brand nie geblus kan word nie en self moet uitbrand? (Niemand is voorbereid nie, niemand het voorbrande gemaak nie.) Dis dan wat jy op jou knieë neerval en daar bly en besef dis ‘n tyd om te glo!
Terwyl jy in die stilte vir die dag wag weet jy dat die bietjie antieke sentimentele meubels wat jy nog het, eersdaags nie saam gaan oor die see nie en die vuur waai deur jou hart en dit breek. Dit breek jou hart om na elke meubelstuk te kyk en te dink, hier is oorlede ouma en oupa se dit, oorlede pa se dat, en jy sien MENSE, nie meubels nie. En jy huil!
Huil is die taal wat jou lyf praat wanneer daar nie woorde is om die pyn te beskryf nie… en jy wonder of the boere ook middernagtelik ween oor die veldbrand.
Daar’s min wat sal verstaan hoe ‘n sentimentele hart werk, maar jy weet jy moet vergewe om in vrede te kan lewe sodat jy ook sterker kan opstaan. Jy weet dat hierdie ‘n merk in jou hart gaan los, maar iewers uit die niet kom daar ‘n Bybelversie op… Ps 126: 5 -6. “Wie met trane saai, sal die oes met gejuig inbring. Al loop hy en huil terwyl hy die saaisak dra, hy kom juigend terug terwyl hy sy gerwe dra.”
Ons kyk terug na die swart massa wat die vuur agtergelaat het en besef dat hieruit sal daar ook nuwe lewe spruit.
Loer na ‘n paar projekte wat ek al aangepak het met die Singers. (Buiten die klerasies wat ek probeer bou het vir die gesin.)