Dysmorfofobie - simptome, behandeling, oorsake - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
dysmorphophobia - Dit is 'n geestelike wanorde waarin die onderwerp baie bekommerd is oor klein gebreke of sekere eienskappe van sy eie liggaam. Hierdie siekte begin gewoonlik in adolessensie. Dysmorfofobie affekteer alle mense, ongeag geslagsverskil. Die grootste gevaar van dysmorfofobie is selfmoordpogings.
Dysmorfofobie is 'n patologiese geloof en geloof in die teenwoordigheid van enige fisiese gebreke of siektes, wat gebaseer is op somatiese sensasies wat lei tot hipochondria. Dit bevat drie hoofkomponente: die geloof in die teenwoordigheid van fisiese "misvorming" (tekort), wat werklik of slegs in pasiënt se idees, idees van houding, depressiewe state kan wees.
Dysmorfofobiesindroom word meestal gevorm in adolessensie weens die feit dat hul eie voorkoms vir hulle die eerste plek word. Daar is biologiese, sielkundige, sosiale en persoonlike faktore wat dysmorfofobie veroorsaak.
Biologiese faktore sluit in metaboliese afwykings van neurotransmitters, obsessief-kompulsiewe sindroom, genetiese predisposisie, algemene angsversteuring, moontlike ontwikkelingsanomalieë van sekere breinstreke en inligtingverwerking met behulp van visie.
Die sielkundige redes vir die verskyning van dysmorfofobie is te danke aan die feit dat die adolessent dikwels gespot of gekritiseer word. Die resultaat van die navorsing is die vasstelling dat 60% van die vakke gekritiseer of gereeld in kinderjare gespot is. Sielkundige faktore sluit ook die wyse van opvoeding in. As die ouers van die kind die kind se aandag op die estetiese voorkoms van die persoonlikheid fokus, dan kan dit dien as 'n sneller vir persone met 'n genetiese aanleg. In gevalle waar adolessente nie genoeg liefde en liefde het nie, begin hulle dink dat hulle nie geliefd is as gevolg van hul eksterne onaantrekkings of enige gebreke nie. Nog so 'n sneller kan sulke faktore wees as verwaarlosing of verwaarlosing, wat voorheen fisiese of seksuele trauma gehad het.
Sosiale faktore sluit gewoonlik die negatiewe impak van die media in. Dit is te danke aan die standaard van skoonheid wat vandag aangeneem is en sy wydverspreide adverteer op televisie en ander plekke van massa-verspreiding van inligting.
Sommige eienskappe kan ook die ontwikkeling van dysmorfofobie moontlik maak. Sulke eienskappe is gepaardgaande faktore. Sulke eienskappe van karakter sluit in self-twyfel, dodheid, neurotiese toestande of neurose, hipersensitiwiteit teenoor kritiek, introversie, perfeksionisme.
Daar is baie simptome van dysmorfofobie. Vir die grootste deel word die simptome van dismorfofobie bepaal deur oënskynlik eksterne onaantrekkings of enige afwykings.
Pasiënte met dysmorfobie kyk voortdurend na hulself in die spieël of ander oppervlaktes wat die buitekant vertoon, terwyl hulle probeer om 'n meer gunstige hoek te vind, waarin die skynbare fout nie sigbaar sal wees nie en verstaan ​​hoe om dit te masker.
Dysmorfofobie lyers weier om gefotografeer te word. Die voorwendings vir so 'n weiering kan heeltemal anders wees. Die ware rede vir die weiering sal egter die vrees wees dat hulle misvorming met behulp van 'n foto sal voortduur. Met hierdie simptoom weier pasiënte meer dikwels om na hulself te kyk in die spieëlreflekterende oppervlak.
Die hoof simptome van dysmorfofobie sindroom is soos volg:
- pogings om klaarblyklike afwykings weg te steek, byvoorbeeld deur sakke te gebruik;
oormatige sorg vir hul eie voorkoms;
- Obsessief raak die vel om die oënskynlike gebrek te voel.
- familie gevra oor die gebrek;
oormatige entoesiasme vir oefening en dieet;
- sosiale ontbering;
- lae selfbeeld;
- weiering om die huis te verlaat of net in die nag te verlaat, wanneer niemand die beweerde "misvorming" kan opmerk nie;
- kommunikasie probleme;
- Mishandeling van alkohol of dwelms (selfbehandelingspogings);
- Angs en blootstelling aan paniekaanvalle;
- depressiewe toestande;
- eensaamheid en sosiale isolasie;
- afhanklikheid van ander;
- onvermoë om te werk;
- die onvermoë om te fokus op werksmomente as gevolg van volgehoue ​​bekommernis met hul voorkoms;
- 'n gevoel van ongemaklikheid in die samelewing, vermoed dat ander die skynbare gebrek bespreek;
- vergelyking van hulself en hul individuele dele van die liggaam met die standaarde van skoonheid, afgode, wat aan ander dui;
- gebruik van metodes om ander se aandag af te lei, byvoorbeeld, 'n buitensporige voorkoms wat jou toelaat om walglike gebreke te verberg;
- opdringerige soeke na inligting wat verband hou met tekorte en gebreke, byvoorbeeld oorgewig en dieet om daarvan ontslae te raak;
- die begeerte om 'n kunsmatige gebrek met behulp van plastiese chirurgie reg te stel, die oordrag van herhaalde plastiese operasies wat nie bevrediging bring nie;
- poog om die gebrek op sy eie te verwyder, byvoorbeeld met 'n mes te sny.
Opsommend kan ons aflei dat dysmorfofobie hoofsaaklik vatbaar is vir jong vakke in die puberteitstydperk tussen die ouderdom van 13 en 20 jaar. Pubertal dismorfobie het een algemene simptoom - besorgdheid met denkbeeldige fisiese afwykings. Die meeste adolessente is bekommerd oor die toestand van hul epidermis, die vorm van die neus, oormatige hare groei dwarsdeur die liggaam en nie genoeg op die kop nie, ens.
As jy nie dysmorfofobie dadelik identifiseer nie, ontwikkel verdere oormatige kommer tot angs. Tieners is voortdurend onder stres weens gebrekkige tekorte.
Dysmorfofobie in adolessente
Dysmorfomie is eienaardig aan puberteit ouderdom, wanneer alle adolessente hul aandag op hul eie voorkoms verhoog en die begeerte verhoog om dit tot 'n fiktiewe standaard te bring. Daarom word dikwels in die adolessensie hipertrofiese skerpmaking van wat reeds in die menslike psige ingebed is, aangeteken. Dysmorfomie kom soms in 'n baie ernstige vorm voor, maar dit gebeur meestal as grense van grensafwykings en met korrekte behandeling, is daar geen spore van die siekte nie. In volwasse vakke vind dysmorfomie baie selde voor, en meestal is dit 'n gevolg van 'n siekte wat nie voorheen as 'n tiener behandel is nie.
Die sindroom van dysmorfofobie as gevolg van die eienskappe van sy psigopatologiese struktuur kan toegeskryf word aan hipochondria of waan of obsessiewe of oorwaardeerde afwykings.
Puberagtige dismorfofobie is gebaseer op fobies, wat noodwendig 'n obsessiewe en oorwaardeerde karakter het. Die belangrikste kenmerk daarvan is dat adolessente wat aan hierdie siekte ly, patologies oortuig is of enige fisiese gebrek in hulself het, of in die verspreiding van 'n onaangename reuk. Terselfdertyd het alle pasiënte 'n sterk vrees dat ander sulke tekortkominge sien, hulle gesamentlik bespreek en na hulle lag.
Dysmorfofobie sindroom in adolessente word gekenmerk deur die volgende triade van simptome: die oorwaardeerde idee van 'n fisiese gebrek, die idee van 'n verhouding en depressie (depressiewe bui). In gevalle waar die adolessent se vrees die verspreiding van 'n onaangename reuk is, word adolessente dysmorfofobie gekenmerk deur liggaamlike sensasies en oormatige decepties van persepsie.
Adolessente wat aan dysmorfofobie ly, dek dikwels hul pynlike opwinding (dissimulasie). In hierdie verband is dit belangrik om die spesifieke manifestasies wat by jongmense gevind kan word, te ken, wat getuig van die pynlike agtergrond van vrese. Sulke simptome van dysmorfofobie sluit die simptoom van 'n spieël in. Dit behels dat jy hom voortdurend in 'n spieël ondersoek om die teenwoordigheid of afwesigheid van tekortkominge te verifieer en die gewenste beurt van die gesig of liggaam te vind wat die gekonfekteerde defekte sal verberg. Sulke kinders dra altyd 'n spieël met hulle, en vereis dat hulle oral moet hang om hulleself altyd te sien. Nog 'n simptoom is die simptoom van "fotografie", wat die volgehoue ​​onwilligheid is om foto's te neem, hul foto's te verberg, sodat niemand hulle kan sien en hul eie raai rakende die teenwoordigheid van "misvorming" in 'n tiener kan oplos nie.
Pubertal dismorfobie kom vaker voor in kinders met persoonlike beklemtoning van karakter in 'n sensoriese-skisoïed, histeriese of angsverdagte tipe. Dit is 'n psigogeen veroorsaak reaksie wat ontstaan ​​as gevolg van die ooreenstemmende waarnemings van die gesprekke. In die geval van ligte dysmorfofobie is afwykings gedeeltelik, gedeeltelik, wat nie prestasie, akademiese prestasie verminder nie, slegs in situasies wat veral betekenisvol is vir dysmorfofobie, byvoorbeeld in groot maatskappye, voor belangrike vergaderings, met 'n sterk begeerte om te behaag. Met opgroei kan sulke manifestasies onafhanklik verbeter word sonder addisionele behandeling. Hulle kan egter 'n meer ernstige en langdurige aard verkry (dysmorfomie).
Dysmorfomie word beskou as 'n dwaling variant van adolessente dysmorfofobie, wat kan voorkom in lae graad skisofrenie. Hierdie opsie is gevaarlik omdat dit die basis kan vorm vir die voorkoms van anoreksie. Met verloop van tyd word vervelige oorlog met vergesogde gebreke amper die hoofdoel van die lewe, die hoof fokus en sinvolle inhoud. Terselfdertyd is daar 'n neiging om die gebied van dysmorfiese ervarings te verhoog. Persoonlikheidsveranderinge word meer uitgespreek: kwesbaarheid in kombinasie met verkoue, aanhoudendheid van angstige depressiewe toestande in kombinasie met selfmoordtendense, sensibilisering van wanpersepsies - dit vererger net die toestand van adolessente. Dit lyk vir pasiënte dat absoluut almal op hulle gefokus is, hulle sien tekortkominge, hulle maak beledigende wenke wat verband hou met denkbeeldige gebreke. As die siekte nie behandel word nie, sal verdere ervarings gepaard gaan met gedagtes oor die ongeneeslikheid van die gebrek en die teenwoordigheid van enige vernederende siektes.
Behandeling van dysmorfofobie moet simptomaties wees. Dit beteken dat tydens die duidelik uitgedruk emosioneel-gestres state of wanneer die depressiewe agtergrond van die toestand verbeter word, word antidepressante en kalmeringsmiddels voorgeskryf, byvoorbeeld, Tazepam. Die psigoterapeutiese effek wat daarop gemik is om te misbruik, is heeltemal ondoeltreffend. Die psigoterapeut het 'n heeltemal ander taak. Die doel daarvan is om die pasiënt te probeer om nederig te wees met sy verskyning, met 'n oordrewe of denkbeeldige fout. Die psigoterapeut moet die pasiënt met dysmorfofobie onderrig om sy ongesonde ervarings van ander mense weg te steek - om vergoeding te bewerkstellig.
Sterk aanbeveel alle vorme van plastiese chirurgie. Hulle sal nie net dysmorfobiese gevoelens uitskakel nie, maar hulle kan ook tot 'n heeltemal teenoorgestelde resultaat lei, d.w.z. Die toestand van die pasiënt met dysmorfofobie vererger selfs meer. As dysmorfofobie deur skisofrenie veroorsaak word, moet die onderliggende siekte behandel word.
Verskeie studies het getoon dat psigodinamiese terapiemodelle nie voordeel trek uit dysmorfofobie nie. Maar die gebruik van kognitiewe gedragpsigoterapie is meer suksesvol.
Soms, met 'n ligte verloop van die siekte, sal dit effektief wees om te kommunikeer oor hul skynbare misvormings met 'n beduidende en gesaghebbende persoon. U kan ook die pasiënt bied om sy gebrek nie weg te steek nie, maar daarmee moet u verseker wees dat die dokter aan sy kant is. As die pasiënt gepla word deur klaarblyklike gebreke wat op die gesig gelokaliseer word, word dit in hierdie geval aanbeveel om nie te make-up nie. Die pasiënt moet gedwing word om sy waardestelsel te verander, heroriënteer dit na iets anders.
In die ernstigste gevalle, wanneer die risiko van selfmoordpogings en ernstige depressiewe toestande hoog is, word hospitalisasie aanbeveel.