Is Himmler se memo oor volksmoord eg? Betekenisvol? - Inligting
Is Himmler se memo oor volksmoord eg? Beduidend?
In hierdie biografie van Yehuda Bauer sien ons melding maak van 'n Himmler-memorandum aan Hitler (gedateer 25 Mei 1940): Himmler verklaar dat hy die "bolsjewistiese metode van fisiese uitwissing van 'n volk uit innerlike oortuiging as 'n Duitser en onmoontlik verwerp, "
Word dit as eg beskou, en indien wel, hoe belangrik is dit? Dit wil blyk dat Himmler ten minste laat in die spel, ten minste op ander vlak nie weet nie, teen massamoord was en dat hulle redelik vinnig van plan verander het om 'n skynbaar triviale rede - Madagaskar het onprakties/ontoeganklik geword.
Die memorandum, getiteld "Reflection on the Treatment of Peoples of Alien Races in the East", is beslis opreg.
As ek dit reg verstaan, is dit egter nie die memorandum (wat 6 bladsye lank is) nie, maar eerder Himmler se eie opsomming daarvan en sy verdere notas aan die self oor verspreiding.
Hierdie aantekeninge is ingedien as Dokument No-1880, Vervolgingsuitstalling 1314 by die militêre tribunaal van Nurenberg.
Daar is 'n volledige Engelse vertaling op 'n aantal webwerwe beskikbaar. Bv. hier.
Klaarblyklik was Generalplan Ost gebaseer op die idees wat Himmler in sy memorandum geopper het.
Heel nadruklik was Himmler (of ander top -Nazi's) nie teen massamoord. Inteendeel, teen die tyd dat die memorandum geskryf is, het die Einsatzgruppen reeds minstens 65 000 Jode vermoor (soos ander reeds in hul antwoorde/opmerkings hier opgemerk het).
Dit blyk egter waar te wees dat Himmler (en ander top -Nazi's) in daardie stadium nie volstrekte massamoord as die enigste manier om die 'Joodse probleem' op te los. Wat Himmler later in hierdie dokument skryf, is:
Ek hoop dat die konsepte van Jode heeltemal uitgewis sal word deur die moontlikheid van 'n groot emigrasie van alle Jode na Afrika of 'n ander kolonie.
Ander het weer daarop gewys dat hy in die beste geval 'n ghetto -opskrif in gedagte het. Onthou dat die amptelike Nazi -lyn nie was dat Jode vermoor word nie, maar eerder 'hervestig in die Ooste'. So sou die Madagaskar -projek net sowel in 'n groot doodskamp kon verander het as dit in werking gestel is.
As konteks oorweeg word, word dit duidelik dat die aanhaling oor on-Duitse metodes was nie eers na Jode verwys nie. Dit is die volledige konteks:
Vir die nie-Duitse bevolking van die Ooste mag daar geen hoërskool wees as die laerskool met vier grade nie. […] Afgesien van hierdie skool, behoort daar in die Ooste glad nie skole te wees nie.
Ouers, wat van die begin af hul kinders beter skoolopleiding wil gee in die laerskool sowel as later in 'n hoërskool, moet 'n aansoek by die hoër SS en polisieleiers indien. […]
As ons erken dat so 'n kind ons bloed is, sal die ouers in kennis gestel word dat die kind na 'n skool in Duitsland gestuur sal word en dat dit permanent in Duitsland sal bly.
Wreed en tragies soos elke individuele geval, is hierdie metode steeds die sagste en beste metode as 'n mens uit innerlike oortuiging die Bolsjewistiese metode van fisiese uitroeiing van 'n volk as onduits en onmoontlik verwerp.
Soos voorheen verduidelik, verwys hierdie pypdrome van Himmler na 'n Ooste reeds van Jode skoongemaak. Dus hou hy hier uit oor die verskillende Slawiese volke en kom tot die gevolgtrekking dat massamoord hulle is miskien nie prakties nie, en miskien nie baie sportief nie. Selfs so 'n "hoflikheid" word nie tot die Jode gerig nie.
Wysig om by te voeg: Felix wys in sy antwoord daarop dat die Himmler -memo nie na Jode verwys nie, maar na slawe wat in 'n gebied woon wat reeds vry van Jode was. Alhoewel ek glo dat die Nazi's hulself in die tydsperiode radikaliseer, volg dit glad nie dat Himmler in 1940 nie so volksmoord was as wat hy sou kry nie, dus breek die hele punt van hierdie antwoord af. Ek laat dit nog steeds omdat ek glo dat die konteks nuttig is.
Ek erken dat ek nie diepgaande kennis het van Himmler, sy verhouding tot Hitler en die Nazi -burokrasie nie. Ek bied 'n interpretasie deur die memo betyds te plaas.
Die memorandum is in Mei 1940 geskryf. Tot dan het die Nazi's Pole binnegeval, miskien is 65.000 burgerlikes tot einde 1939 deur Einsatzgruppen vermoor. Boonop het die Einsatzgruppen - onder bevel van Heydrich, ondergeskikte Himmlers - Jode in die eerste gedryf Ghettos. Die meeste getto's, en die grootste, is eers in 1940 en 1941 gestig.
Intussen, op die grondgebied van die Ryk, het die stelselmatige moord op gestremdes met gas in Januarie 1940 begin. Aly, Browning en ander historici meen dat die ervaring van hierdie "genadedood" -moorde belangrike trappies na die Shoa was: Die Nazi's het geleer dat hulle baie volwassenes "industrieel" kon vermoor, dat persone uit die burgerlike samelewing - dokters, polisie, regters - sou saamgaan. Hierdie ervaring het gedeeltelik die besluite geneem 1941 wat uiteindelik tot die Shoa gelei het - maar slegs vier maande na die aanvang van die moorde, was dit nog lank nie seker dat die program 'n 'sukses' sou wees nie
Hieruit sou ek sê dat die memo van Himmler beteken dat hy vroeg in die somer van 1940 gedink het dat dit nie moontlik was om elke Jood te vermoor deur massaskietery nie. Die Nazi's het nog nie die ervarings van die "genadedood" -moorde gemaak nie, wat later sou versterk.
'N Bykomende faktor wat Himmler se gedagtes moontlik verander het, is die onmoontlikheid om na Madagaskar te deporteer, wat in 1941 duidelik was. In 1941 is die Generalplan Ost geformaliseer, wat' leegmaak 'deur moord (deur verhongering en doodskampe) van groot dele van die besette Sowjetunie.
Dit was bekend dat Himmler nie 'n denker was nie. "Himmler se brein word Heydrich genoem". In strategiese aangeleenthede gebruik hy eenvoudig die mening van verskeie amptenare van sy personeel. Voor 1943 - dié van Heydrich.
Ek het gelees dat Himmler die vernietiging van drie miljoene Sowjet-gevangenes in die eerste vier maande van die Duits-Sowjet-oorlog as 'n fout beskou het. Omdat die meeste van hulle gereed was om te werk en baie om aan die Duitse kant te veg. Himmler was harteloos, maar pragmaties. En as hy nie pragmaties was nie, het hy (of Heydrich op sy skouer) dit duidelik nie as Duits beskou nie. Dit was sy grootste "opstand" teen Hitler. Hy het hulle wel vernietig, maar beskou dit as 'n ondoeltreffende oplossing.
Dit is dus absoluut onbelangrik watter mening Himmler wel of nie gehad het. Hy het altyd net gedoen wat beveel is. Hy was 'n baie goeie organiseerder en het georganiseer wat vir hom gesê is. Om 'n strategiese mening uit te werk - u is welkom, hy het goeie personeel en kundige groepe georganiseer. Om miljoene mense te mors? - u is welkom, hy organiseer kampe en beman dit met ander mense.
Dit was belangrik wat Speer of Goering dink - want hulle het met Hitler gestry. Goering het selfs gesê: "In Luftwaffe (lugmag) is dit ek wat besluit, wie is Jood en wie nie." Speer het 'n paar Hitler se bevele gesaboteer. Selfs die mening van sommige mense in laer posisies, soos Heydrich of selfs Guderian, het waarde gehad, want hulle het hul idees gestaan ​​en hulle voorgestel. Maar Himmler of Goebbels het eenvoudig stilweg gedoen wat Hitler beveel of gesê het of bloot wou hê.
Sommige kundige groepe in SS het 'n memorandum gemaak - hoekom nie?
'N Argitek van terreur: Heinrich Himmler en die Holocaust
In 1945 het een van die berugste figure in die geskiedenis selfmoord gepleeg deur sianied te inneem. Heinrich Himmler, bekend vir sy rol in die implementering van die 'Finale Oplossing', word vandag onthou vir sy gruwelike dade in Europa gedurende die Tweede Wêreldoorlog.
Heinrich Himmler is op 7 Oktober 1900 gebore uit 'n middelklasgesin in München, Duitsland. In sy vroeë lewe het hy 'n sterk begeerte gehad om by die weermag aan te sluit. Maar die Eerste Wêreldoorlog eindig kort nadat hy volwasse geword het om by die weermag aan te sluit, en beperkings wat die Duitse weermag in die Verdrag van Versailles geplaas het, het elke kans op 'n militêre loopbaan afgemaak. Himmler fokus eerder op landbou en begin studeer vir die graad aan die Tegniese Universiteit van München. Terwyl hy aan die universiteit was, het Himmler aangesluit by 'n Duits-nasionalistiese studentegroep waar hy rassistiese en nasionalistiese literatuur begin lees het. As gevolg van die politieke klimaat van die tussenoorlogse jare was sulke materiaal gewild onder regse radikale Duitsers. Teen die tyd dat Himmler sy graad in 1922 behaal het, was hy 'n fanatiese nasionalis.
In Augustus 1923 het Himmler by die Nazi -party aangesluit. Himmler, wat die leier van die party, Adolph Hitler, verafgod het, het sy werk verlaat en sy loopbaan aan die party gewy. Op 9 November 1923 marsjeer Himmler saam met Hitler, Ernst Röhm, Hermann Göring en ander Nazi -leiers in die Beer Hall Putsch. Die mislukte staatsgreep het Hitler tydelik in die tronk geplaas, en Himmler het werk gevind om sy reputasie binne die Nazi -party op te bou. Hy het baie toesprake gehou oor temas van die Duitse ras, die behoefte aan Duitse uitbreiding en die stryd teen vyande van Duitsland.
Himmler, afgebeeld met die Nazi -leier Adolph Hitler terwyl hy die verbygaande SS -troepe begroet. Met vergunning van die United States Holocaust Memorial Museum.
In 1929 het Hitler Himmler Reichsführer van die Schutzstaffel (SS.) Aangestel. Destyds dien die SS as lyfwagte vir Hitler en ander top -Nazi -leiers. As nuut aangestelde leier van die SS, wou Himmler 'n elite -faksie van die Nazi -party ontwikkel. In 1929 was die SS 280 man. Teen die tyd dat die Nazi's in 1933 aan bewind gekom het, het Himmler die SS tot 52,000 laat toeneem. Himmler het twee nuwe funksies vir die SS ingeneem - interne veiligheid en voogdyskap oor rassuiwerheid. In 1931 stig Himmler die Sicherheitsdienst (Veiligheidsdiens, of SD) om intelligensie in te samel en teenstanders binne die Nazi -party, leiers van ander politieke partye en regeringsamptenare te monitor. In 1934 word die SD onderskei as die enigste politieke intelligensie -agentskap vir Duitsland. Vyf jaar later, in September 1939, het Himmler die SD saamgesmelt met die Reich Security Main Office (RSHA.)
'N Portret van Himmler in sy Reichsfuhrer SS -uniform. Met vergunning van Yad Vashem.
Na die inval van die Nazi's in Pole, het Hitler Himmler in 1939 aangestel as die Rykskommissaris vir die versterking van die Duitse etniese voorraad. Hierdie nuwe posisie het Himmler en die SS gemagtig om volledige beheer te hê oor die Duitse hervestiging in gebiede van die besette Pole en uiteindelik die Sowjetunie in 1941. Himmler het volledige sê oor wie Duitsers is, waar etniese Duitsers moet woon en watter bevolkings hulle moet verwyder. of vernietig om plek te maak vir Duitsers wat hervestig is. Himmler se plan vir hervestiging sou uitgevoer word met die hulp van die Einsatzgruppen, ook bekend as die SS se mobiele moordeenhede. Die Einsatzgruppen moes die massamoord op Jode, regeringsamptenare, Roma en mense met gestremdhede begin en daaraan deelneem, ongeag die ouderdom of geslag.
Himmler besoek 'n terrein naby Minsk, Wit -Rusland, waar hy 'n Einsatzgruppen -aksie waargeneem het en die massamoord op plaaslike Jode aanskou het. Met vergunning van Yad Vashem.
Einsatzgruppen se aktiwiteite het toegeneem met die inval van die Sowjetunie. In die Sowjetunie sou Einsatzgruppen -eenhede leërgroepe volg om grondgebied te beveilig na 'n geveg. Lede van die Einsatzgruppen, met die hulp van Waffen SS en gesamentlike polisie -eenhede, bekend as Aktions, het slagoffers bymekaargeroep en na 'n moordplek opgeruk. As massagrafte nie reeds gegrawe is nie, sou die slagoffers gedwing word om die grafte self te grawe. Alle aksies het oor die algemeen dieselfde metode gevolg. Slagoffers is van hul klere en waardevolle items ontneem, voor die massagraf neergesit en geskiet. Een van die bekendste aksies het plaasgevind by Babi Yar, 'n kloof in Kiev, waar 33,771 Jode in massagrafte geskiet en begrawe is. In totaal is minstens 1,5 miljoen slagoffers van die Holocaust dood in massa -skietery of gaswaens in Sowjet -gebied.
Himmler se gruweldade het nie in die Sowjetunie opgehou nie. Binne die geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog is Himmler veral bekend vir sy rol in die implementering van die Nazi -konsentrasiekampstelsel en die Holocaust. In 1933 stig Himmler die Nazi se eerste konsentrasiekamp in 'n verlate ammunisiefabriek in Dachau. Aanvanklik is konsentrasiekampe gemaak om politieke gevangenes te huisves. Die eerste gevangenes van Dachau het bestaan ​​uit kommuniste, sosiaal -demokrate en ander politieke teenstanders van die Nazi -regime. Hitler, beïndruk met Dachau, het Himmler gemagtig om 'n hele stelsel van konsentrasiekampe te vestig. Teen die einde van die oorlog het die Nazi -kampstelsel gegroei tot duisende kampe, waaronder konsentrasiekampe, dwangarbeidskampe, krygsgevangenekampe, transito -kampe en moordsentrums.
In 1941 het Himmler generaal Odilo Globocnik opgedra met die implementering van Operasie Reinhard. Die operasie, vernoem na die SS -generaal Reinhard Heydrich, was die opgestelde plan om die Jode van die besette Pole en later die hele Europese Jood stelselmatig te vermoor. Met Operasie Reinhard het Himmler drie moordsentrums in Pole gestig - Belzec, Sobibor en Treblinka. Meer moordsentrums het gevolg. Chelmno, die eerste kamp wat die gebruik van die moord deur vergassing getoets het, het 'n moordplek geword waar minstens 152 000 mense dood is. Majdanek het van tyd tot tyd gedien as 'n moordsentrum, hoofsaaklik gebruik om gedwonge Joodse arbeiders wat te swak was om te werk, dood te maak. Die laaste kamp wat Himmler as 'n moordsentrum aangewys het, was Auschwitz-Birkenau in die lente van 1942. As 'n simbool vir die Holocaust en die Nazi-kampstelsel het ongeveer 'n miljoen Joodse mans, vroue en kinders uit verskillende Europese lande omgekom in Auschwitz. Onder leiding van Himmler vermoor die Nazi's byna 2,700,000 Jode, politieke gevangenes, Roma, a-sosialiste, homoseksuele en ander in hierdie moordsentrums deur versmoring met gas of skietery.
'N Foto van lyke wat in 'n stoorkamer in Auschwitz ontdek is. Die dood was 'n algemene gesig in die konsentrasiekampstelsel van Himmler. Met vergunning van die United States Holocaust Memorial Museum.
Na 'n mislukte poging tot moord op Hitler in Julie 1944, het Himmler 'n onderhandeling begin formuleer vir 'n aparte vrede met die westelike geallieerdes, terwyl Duitsland aanhou veg teen die Sowjetunie. Hy het selfs oorweeg om gevangenes in die konsentrasiekampe te gebruik as 'n bedingingsbrief om die onderhandelinge te begin. Die Geallieerdes kon dit egter nie oorweeg om met 'n man te onderhandel wat net so betrokke was by Nazi -oorlogsmisdade as Himmler nie. In April 1945 vra Himmler die president van die Sweedse Rooi Kruis, graaf Folke Bernadotte, om sy aanbod van oorgawe aan die opperbevelvoerder van die geallieerde magte, Dwight D. Eisenhower, oor te dra. Die boodskap van Himmler se aanbod het Hitler bereik, wat Himmler toe van sy posisies ontneem en beveel het dat hy gearresteer word. Himmler het probeer om uit die Derde Ryk te ontsnap deur 'n Secret Field Police -uniform aan te trek en sy snor te skeer, toegerus met papiere wat aan Heinrich Hitzinger toegeken is. Hy is op 20 Mei 1945 deur Russe gevange geneem en daarna oorgegee aan die Britte aan wie hy sy identiteit bely het. Drie dae later, op 23 Mei 1945, pleeg Himmler selfmoord deur te byt op 'n sianiedkapsule wat in sy mond versteek was.
Die liggaam van Heinrich Himmler na sy selfmoord terwyl hy in Britse aanhouding was. Met vergunning van die United States Holocaust Memorial Museum.
Hitler het Himmler toevertrou met die implementering van "The Final Solution of the Jewish Question", en op sy beurt het ses miljoen Jode hul lewens in die Holocaust verloor. In die Sowjetunie het Himmler se Einsatzgruppen -eenhede verantwoordelik geword vir die dood van nog byna twee miljoen mense. Vyf en sewentig jaar later, as ons na die erfenis kyk wat Himmler agtergelaat het, is dit 'n erfenis van terreur en geweld. Himmler het daarin geslaag om sy eie posisie en voorregte te gebruik om sy rassistiese sienings in Europa en die Sowjetunie tot stand te bring. Himmler dien as Hitler se regterhand en was 'n ware argitek van terreur tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Die Jode van Duitsland was in 1933 ongeveer 565 000, wat minder as een persent van die totale Duitse bevolking uitmaak. Die meeste van hulle het in stede gewoon, alhoewel daar baie Joodse gemeenskappe in klein dorpies en platteland was. Jode was hoofsaaklik middelklas, hoogs geassimileerde en trotse Duitse burgers. Maar hulle was verenig in sekere beroepe, soos die regte, medisyne of joernalistiek, wat 'n hoë profiel gehad het en ook sektore van die kleinhandel oorheers het. polemiek. Omdat intellektuele en aktiviste van Joodse oorsprong prominent was in die ontwikkeling van marxisme en sosialistiese partye in Duitsland, het regse Duitsers ook die Jode die skuld gegee vir die opkoms van sosialisme en het Kommunisme as feitlik 'n suiwer Joodse beweging geïdentifiseer. Dit was algemeen dat Duitse nasionaliste glo dat Jode verantwoordelik was vir die nederlaag en vernedering van hul land in die nasleep van die Groot Oorlog. 'N Dokument genaamd The Protocols of the Elders of Zion wat deur antisemitiese Russe gesmee is, was 'n geloofsartikel vir baie Nazi's, en hulle oortuig van die fantastiese idee dat Jode almagtig was en besig was met 'n wêreldwye sameswering vir wêreldoorheersing. Die Nazi's het anti-Joodse gevoelens uitgebuit in hul propaganda, en nadat hulle aan bewind gekom het, die party -burgermag, die SA (Sturm Abteilung), het 'n orgie van geweld teen Jode begin. Hitler se nuwe regering was bekommerd oor die uitwerking wat dit op die beeld van die land in die buiteland gehad het, en het probeer om die boewery te kanaliseer deur 'n boikot van Joodse winkels op te stel. Die boikot het baie mense ontstel en is vinnig opgeskort, maar dit was 'n teken dat die nuwe regime vir die Jode sleg was. As 'n alternatiewe manier om met die Jode om te gaan, het die Nazi's besluit om hulle uit staatsdiens en openbare lewe te verwyder.
Die Wet op die Herstel van die Professionele Staatsdiens dien as 'n voorwendsel om die staatsdiens van politieke teenstanders en Jode te suiwer. President Paul von Hindenburg, wat Duitsland tydens die Eerste Wêreldoorlog gelei het, dring nietemin aan op 'n vrystelling vir Jode wat in die loopgrawe geveg het, gewonde of verlore seuns vir die vaderland was. Ingevolge hierdie wet word jong Joodse dokters en tandartse verbied om vir openbare gesondheidskemas te werk, word onderwysers ontslaan en word Joodse prokureurs verbied om staatsdiens te doen.
Heinrich Himmler was die leier van die Schutzstaffel (SS) en een van die belangrikste eksponente van die Nazi-rasseteorie en antisemitisme.
Himmler is in 1900 gebore uit 'n katolieke middelklasgesin in die suide van Duitsland.Himmler, 'n blink student, maar ook 'n alleenloper, was gefassineer deur die Eerste Wêreldoorlog en het drome gehad om 'n weermagoffisier te word, maar die oorlog het geëindig voordat hy oud genoeg was om aan te sluit.
Die moeilike ekonomiese omstandighede van die vroeë 1920's het Himmler genoop om werk te neem in 'n misverwerkingsfabriek naby München. Gedurende hierdie tydperk het hy kontak gemaak met lede van die ontluikende Nazi -party en besluit om aan te sluit. Himmler het aan die München deelgeneem putsch maar het belangstelling in die politiek verloor nadat die opstand misluk het.
Himmler werk kort as 'n hoenderboer voordat hy in 1925 na die partytjie terugkeer. Hy het by die Schutzstaffel of SS, dan net 'n klein afdeling van die SA en onder groot druk om te ontbind. Die fassinasie van Himmler met dissipline, beheer en organisasie het Hitler beïndruk, wat hom in 1929 bevel oor die SS gegee het.
Die hervorming van die SS
Himmler was 'n woeste werker wat hierdie pessimisme uitgedaag het. Hy het nie net die voortbestaan ​​van die SS verseker nie, maar ook mettertyd omskep in die elite paramilitêre mag van die NSDAP. Hy het sy profiel verhoog, werwingstrategieë geïmplementeer en SS -lidmaatskap uitgebrei van slegs 300 in 1929 tot 512 000 'n dekade later.
Een van die belangrikste doelwitte van Himmler was om die SS van die SA te skei en dit met streng dissipline en lojaliteit aan Hitler aan te wakker. Hy beskou die SS ook as die toonbeeld van rassuiwerheid en Ariese oppergesag.
Gedurende die vroeë dertigerjare was die lidmaatskap van die SS beperk tot dié van die Ariese stam. Van SS -offisiere moes hulle familiegeskiedenis drie eeue teruggegaan word, om die afwesigheid van 'n ongewenste rasse -erfenis aan te toon. Die SS het die paramilitêre pronkstuk geword van die sogenaamde 'master race '.
Die minister van dood
Teen die einde van 1933 het Himmler se noukeurige aandag aan detail hom toegelaat om een ​​van die mees betroubare adviseurs van Adolf Hitler te word. Himmler se SS het ontwikkel tot 'n fanaties lojale paramilitêre brigade, beskermend teen die mag van Hitler en nie 'n bedreiging daarvoor nie. Himmler se bestuur van die konsentrasiekamp in Dachau het ook Hitler beïndruk, wat laat in 1933 aan die SS beheer oor al hierdie kampe gegee het.
In die middel van 1934 kon Himmler Hitler oorreed om 'n suiwering van die SA leierskap te beveel (die 'Night of the Long Knives '). Hierdie gebeurtenis, wat meestal deur die SS uitgevoer is, het Himmler verdere geleenthede gebied om sy persoonlike mag en invloed te vergroot.
In 1936 word Heinrich Himmler hoof van alle Duitse polisiemagte, insluitend die Gestapo. Later, met die aanvang van die Tweede Wêreldoorlog, het hy die uiteindelike bevel oor die Einsatzgruppen (mobiele moordgroepe) en die netwerk van doodskampe, soos Auschwitz-Birkenau, Sobibor en Treblinka.
Himmler het ook die Waffen-SS, die gevegsvleuel van die Schutzstaffel. In 1943 word hy minister van binnelandse sake, en aan die einde van 1944 kry hy die bevel oor 'n leërgroep wat teen Amerikaanse magte veg wat op D-Day geland het. Teen die einde van die oorlog het Himmler probeer om hom van Hitler te distansieer en 'n vrede met die Geallieerdes te beding. Hy is deur Britse troepe gevange geneem, maar het selfmoord gepleeg voordat hy as 'n oorlogsmisdadiger verhoor kon word.
Daar is baie historiografiese debat oor die rol van Himmler in die opkoms van die Nazi's, die brutaliteit van die Nazi -staat en die gruwels van die Finale Oplossing.
Vir sommige historici was hy bloot 'n burokraat wat op die lessenaar was, nougeset en ambisieus oor die uitvoering van bevele van Hitler. Himmler was self geen moordenaar nie, een verhaal vertel dat hy getuie was van 'n teregstelling en braking nadat bloed en breinsake op sy broekspype beland het.
Omgekeerd het Himmler se verdraaide sienings oor die Ariese oppergesag en sy Joodhaat selfs die wilde fantasieë van Hitler oorskry. Daar is min twyfel dat die SS 'n instrument geword het vir rasse -volksmoord weens die leierskap van Himmler. Himmler se volle begrip van die finale oplossing, wat dit behels en wat dit beoog het om te bereik, blyk uit dokumente en transkripsies van sy toesprake. In een toespraak, gehou in Posen in Oktober 1943, het Himmler gesê:
Ons het nog nooit daaroor onder mekaar gepraat nie, nog nooit daaroor gepraat nie. Almal het gebewe, en almal was duidelik dat hy die volgende keer weer dieselfde sou doen as dit nodig was. Ek praat van die "Joodse ontruiming ": die uitwissing van die Joodse volk. Dit is een van die dinge wat maklik gesê kan word. Die Joodse volk word uitgeroei, en elke partylid sal u vertel. Perfek duidelik, dit is deel van ons planne, ons skakel die Jode uit en vernietig hulle. Ha! 'N Klein saak. " … Maar saam kan ons sê: Ons het hierdie moeilikste taak uitgevoer uit liefde vir ons mense. En daardeur het ons geen gebrek in ons, in ons siel of in ons karakter aangeneem nie. "
Wie was die ware Heinrich Himmler? Die klein skoolmeester wat rapporte aan sy studente uitdeel? Die lessenaar-moordenaar wie se totale balans net tien miljoen mense is? Die man wat miljoene merke beheer, trek egter 150 punte vir 'n polshorlosie van sy salaris af? Is hy die ondergeskikte wat net skielik voor sy fuhrer kan staan? Die administrateur wat in rasionele terme 'n buitengewoon effektiewe apparaat opgebou het? Die gelowige in okkulte en magie wat raad en advies van helderziendes aanvaar het? Die moralis wat sprakeloos is by die aanskoue van pornografie op 'n lessenaar van die SS -leier? Of 'n besete man wie se selfgeskepte '-oorgawe ' hom verby die vaal van die mensdom gedryf het? "
Helmut Heiber, historikus
1. Himmler was SS -leier, verantwoordelik vir interne veiligheid, die opsiener van die Finale Oplossing en die getrouste bondgenoot van Hitler.
2. Hy het geen oorlogsdiens gehad nie, maar sy fassinasie met dissipline, organisasie en struktuur het hom guns by Hitler besorg.
3. Himmler het bevel gekry oor die SS en dit omskep in 'n elite en ras -suiwer paramilitêre mag.
4. Hy was ook minister van binnelandse sake, verantwoordelik vir binnelandse veiligheid en 'n sleutelfiguur in die 'Night of the Long Knives '.
5. Geskiedkundiges het sy bydrae tot die nazisme gedebatteer, maar sy rol as aansteller van die Holocaust is nie in geskil nie.
Aprilpoets History Blog
Dit is 'n probleem wat my lankal gepla het. Daar is onbeperkte voorbeelde - soos elke regering in die praktyk betrokke is - dat dokumente op eufemiese wyse saamgestel word. Soms is dit op 'n meer voor die hand liggende manier, soos as ek sou aanhaal uit Himmler se brief van 5 Julie 1943:
Die transito kamp Sobibor in die distrik Lublin moet omskep word in 'n konsentrasiekamp. In die konsentrasiekamp moet 'n depot vir buitammunisie opgerig word. 
Ek hoop dat die meeste daarvan bewus is dat die inhoud daarvan 'n doelbewuste misleiding is, soos Sobibor in werklikheid was uitwissingskamp (een van drie Einsatz Reinhardt -kampe - die naam kom van Reinhard Heydrich wat op 4 Junie 1942 oorlede is).  Soos wyle James Mace eens geskryf het "[e] ven weerspieël 'n argiefdokument hoe die persoon wat dit opgestel het iets verstaan ​​(of veronderstel was om te verstaan) en iets minder bly as die onvervulde waarheid".  Ter wille van ons gaan hierdie blogpos egter net fokus op 'n paar voorbeelde van hoe dit 'veronderstel was om te verstaan', dit wil sê eufemistiese samestelling.
'N Man wat deur sy dagboek verraai word.
William J. Chase in sy boek "Vyande binne die poorte?" merk op bladsy 147 aan dat daar diegene is wat "moontlik twyfel gehad het oor die [Moskou] verhoor" van Augustus 1936, en as daar twyfel bestaan ​​"het hulle dit vir hulleself gehou en gedra asof die aanklagte werklik was." Een uitstekende voorbeeld blyk Georgi Dimitirov te wees. Chase gee 'n opsomming van Dimitirov's Kommunistiese Internasionaal artikel "Verdediging van basisterroriste beteken om fascisme te help " soos volg:
Die man wat tydens die Leipzig -verhoor van 1933 geleer het hoe aanklaers getuienis kan verdraai en vervals. . . verklaar die duidelikheid van die " dokumente, feite, werklike bewyse " wat tydens die verhoor in Augustus aangebied is. Dimitrov het aangevoer dat, omdat die beskuldigdes die reg gehad het om hulself te verdedig, hul bekentenisse 'n bewys van hul skuld was. Hy het die sosialdemokratiese leiers van die Socialist Workers International en die International Association of Trade Unions, wat 'n telegram aan die Sowjet -regering gestuur het, protesteer teen die verhoor in Augustus. Sulke retoriek en beskuldigings het sosiaal-demokrate en ander nie-kommuniste vervreem en die koalisies van die volksfront in verskillende lande verswak. Deur die legitimiteit van die verhoor in Augustus te verdedig, ondermyn Dimitrov en die ECCI die beleid wat as noodsaaklik beskou word vir die nederlaag van fascisme en die verdediging van die USSR.
Ook hier is die rekords van sy ontmoetings met Lion Feuchtwanger en Maria Osten op 18 Desember 1936 van belang. Feuchtwanger se "Moskau 1937: ein Reisebericht für meine Freunde" is waardeloos as bron, wat gelukkig bewys kan word via die verslae van sy tolk D Karavkina, "'n werknemer van die VOKS Second Western Department".  Sonder die verslag van Karavkina sou ons oorgelaat word tot die inskrywing in die dagboek van Dimitirov, maar wat hier belangrik is, is die bietjie wat beklemtoon word:
Wat opmerklik is, is dat Dimitrov ongemaklik blyk te wees om die verhoor te bespreek, maar probeer het om Feuchtwanger daarvan te oortuig dat dit eg is, en kon hom nie oortuig nie. Maar Dimitrov se dagboekinskrywing onthul meer sy werklike opinies, waar hy sê: "Die rekords van die verhoor is sorgeloos saamgestel, vol teenstrydighede, [en] onoortuigend. Die verhoor is monsteragtig uitgevoer."  Dimitrov het in die openbaar sowel as privaat voortgegaan om op te tree asof hy van mening was dat hierdie verhore geldig was. Wat u hier moet oorweeg, is die oortuigings van die sovjetoloog Vadim Rogovin dat Stalin en sy span selfs in 'persoonlike korrespondensie' hulself uitgedruk het in 'n konvensionele kode 'wat' ontwerp 'was om te laat verskyn' dat hulle geglo het in die amalgams wat hulle skep ".  Alhoewel daar goeie rede is om beswaar te maak teen hierdie karakterisering (sien J. Arch Getty's Stalinisme beoefen p.263-5 en Getty & amp; Naumov's Die pad na terreur p.487-90), dit wil sê Stalin, Molotov, Ezhov en Kaganovich het eintlik in hierdie 'sameswerings' geglo, sy standpunt moet in die gesprek oorweeg word, aangesien ons sal sien dat Beria 'n voorbeeld het van hierdie praktyk met Stalin.
Die dood is in die bos en die verbanne president
Op 3 Desember 1941 ontmoet Władysław Sikorski en Władysław Anders met Stalin en Molotov. Op die vergadering het Sikorski vermoedelik gesê:
Dit is nie ons saak om die Sowjetregering presiese lyste te gee van ons manne wat die kommandante van die kampe volledige lyste het nie. Ek het 'n lys van ongeveer 4 000 beamptes wat met geweld uitgehaal is en tans in gevangenisse en kampe is, by my, en selfs hierdie lys is onvolledig, want dit bevat slegs die name wat uit die geheue genoem word. Ek het 'n tjek bestel om te sien of hulle in Pole is, waarmee ons voortdurend kontak het. Dit blyk dat nie een van hulle daar was nie, net soos in die krygsgevangenekampe in Duitsland. Hierdie mense is hier. Nie een van hulle het teruggekeer nie.
Daar word gesê dat Stalin 'belofte [d] het om die saak weer na te gaan en dit af te handel. Op eter het die 3de of 4de  Stalin Beria beveel om 'n ondersoek na die saak te doen en op 26 Desember 1941: (nadruk bygevoeg)
- 3.320 [hanteer] in ooreenstemming met die besluit, aan u bekend, van 5 Maart 1940
- 56 is tydens die stigting van Poolse eenhede na die Poolse leër oorgeplaas
- 33, meestal Poolse spioene, voor die oorlog uit die kampe geneem is vir ondersoeke in die westelike streke van die Oekraïense SSR en die BSSR, en hul plek is onbekend
- 5 is gearresteer vir teenrevolusionêre aktiwiteite tydens hul verblyf in die krygsgevangenekampe en is tot verskillende terme gevonnis
- 3 sterf.
Hierdie dokument is uiters skadelik vir die Sowjet -weergawe van die Katyn -slagting. Soos Sergey Romanov gesê het, sou Beria in hierdie geval 'nie ontruim, onbekend' ('shotевакуированы, местонахождение неизвестно') of 'deur die Duitsers geskiet' (расстреляны немцам) geskryf het. In hierdie geval gebruik ons ​​eufemistiese komposisie, terwyl uitvoering aan die komponis bekend is, dat daar geen eksplisiete verklaring hieroor bestaan ​​nie. Dit is een van die minder ernstige voorbeelde, maar dit is beslis een. Maar hierdie hantering was nie vreemd vir Beria nie.
Klein voorbeeld - Josephine Bond en die Sowjet -generaal
Joseph Stalin skryf in 1937 'n eienaardige brief oor die 'militêre sameswering' waarin hy sê: 'Daar was 'n ervare vroulike spioen in Duitsland, in Berlyn ... Josephine Heinze ... sy is 'n pragtige vrou ... Sy het Yenukidze gewerf. Sy het gehelp om Tukhachevsky te werf.'Hy moes egter geweet het dat dit vals was - soos in dit geskryf is Izvestiya TsK KPSS, geen. 4 (1989) p.53-4 was daar geen sodanige getuienis nie. Alhoewel hierdie geval waarskynlik nie 'n geval is om te skryf wat 'veronderstel was om te verstaan' nie, toon dit die onvolmaaktheid van die beskouing van dokumente as 'n 'onvervulde waarheid'.
'N Hartaanval en 'n geswelde mond.
In 2008 het 'n Turkse geleerde, Yusuf Sarinay, 'n referaat gepubliseer onder die titel "What Happened on April 24, 1915?". In hierdie artikel volg Sarinay die gewone bulletpoints van Turkse ontkenning,  maar die belangrikste punt waarop ek wil fokus is die moorde op Krikor Zohrab en Vartkes Serengulian. Volgens die konvensionele opvattings is Zohrab en Vartkes uit Istanbul gedeporteer en op 19 Julie het 1915 in Urfa aangekom. Op 20 Julie is hulle uit Urfa begelei en vermoor deur Çerkez Ahmed.   Volgens Zohrab se sterfkennis is hy aan natuurlike oorsake oorlede:
Toe ek hoor dat hy op pad gesterf het, het ek na die plek gegaan waar sy lyk was, en dit geïdentifiseer as die van Knkor Zohrab. My ondersoek het getoon dat hy aan 'n hartaanval beswyk het. 
In werklikheid kan twee ander dokumente geproduseer word om dit te bevestig en word nou op die webwerf van Clark University weergegee. Die een is 'n geestelikesverslag wat getuig van godsdienstige begrafnis en die dood as gevolg van 'n hartaanval.  Die ander is 'n kabel van die ministerie van binnelandse sake wat sê dat Zohrab aan 'n 'ongeluk' gesterf het. 
Maar 'n paar dinge bly vreemd oor hierdie einste voorval. 'N Mens sou jou met die bogenoemde dokumente kon voorstel dat Zohrab aan 'n hartaanval gesterf het, maar op dieselfde dag het die distriksgoewerneur Haidar Bey berig dat Zohrab en Vartges saam met hul begeleier in 'n botsing gesterf het.  Zohrab se horlosie en ring was die volgende dag in Urfa te koop.  Wat in werklikheid gebeur het, was Talaat Pasha, wat Haidar 'n maand na die voorval beveel het om vervaardigde materiaal saam te stel. 
 Yitzhak, Arad. Die Operation Reinhard Death Camps, hersiene en uitgebreide uitgawe: Belzec, Sobibor, Treblinka, 2018. Druk. p.209
 Hierdie voetnote is nogal nutteloos, maar ek sal teleurstelling erken toe ek verneem dat die verbinding van Fritz Reinhardt eintlik heeltemal waardeloos was. Toe Franz Stangl gevra word 'wat was die motivering vir die uitwissing van die Jode?' deur Gitta Sereny het hy geantwoord "Hulle wou hul geld hê. Het u 'n idee van die fantastiese bedrae wat daarby betrokke was? Dit is hoe die staal in Swede gekoop is." (Sereny, Gitta. Into that Darkness, Apple Books -uitgawe.) En dit het ook vir my genoeg gelyk dat die Nazi's hul verdienste uit die Reinhardt -kampe noukeurig opgeteken het - die waarde daarvan geraam op 178,745,960 Reichsmarks. Sereny het egter aangevoer dat dit slegs 'n 'triviale som' was. In hierdie konteks het dit gelyk asof daar ten minste 'n ooreenkoms was tussen 'n oortreder en oorlewendes dat hierdie kampe "hoofsaaklik 'n misdaad van roof met moord" was, soos Rachel Auerbach eens verwoord het. So logies was dit vir my sinvol dat Einsatz Reinhardt eintlik vernoem is na Fritz Reinhardt, 'n 'plundering' -operasie vernoem na die staatsekretaris in die ministerie van finansies. Alhoewel Joseph Poprzeczny (biograaf van Globocnik) en die vooraanstaande historikus Ian Kershaw hierdie siening ondersteun, het nie een van Richard Breitman en Shlomo Aronson se ontdekking in 1990 (p.339-40) dat Heydrich sy naam met 'n "dt" gespel het, of Witte en Tyas beswaar (p. 483 fn.34) dat daar geen betekenisvolle verwysing na Fritz in die argiewe bestaan ​​nie en sy betrokkenheid by Einsatz Reinhardt het begin slegs twee maande nadat daar op die naam besluit is.
 "Mondgeskiedenis is 'n ingewikkelde terrein. Geheue kan immers 'n verwringende spieël wees, soos almal wat ooit met memoirliteratuur gewerk het, baie goed weet. Min historici sal egter memoires as historiese bron heeltemal vermy. onvolmaak en soms onakkuraat wees, aangesien die verteller homself in die gunstigste lig probeer werp, maar alle bronne is onvolmaak. Selfs 'n argiefdokument weerspieël hoe die persoon wat dit opgestel het, iets verstaan ​​(of veronderstel was om te verstaan) en iets minder bly as die onvervulde waarheid. Die taak van die historikus is om al die beskikbare bronne te sif om te rekonstrueer wat hy die waarskynlikste beskou as die naaste aan wat werklik plaasgevind het. Mondelinge geskiedenis is so 'n waardevolle bron, 'n soort praatgedenkteken wat deur die soort mense agtergelaat word wat andersins nie herinneringe verlaat nie. "(Day and Eternity of James Mace, Kindle Edition)
 Stern, Ludmila. "Moskou 1937: die tolk se verhaal", Australiese Slawiese en Oos -Europese studies Vol. 21, nrs. 1 𔃀 (2007). p.73-95
 McLoughlin, Barry en Kevin McDermott. Stalin se terreur: hoë politiek en massa -onderdrukking in die Sowjetunie. New York: Palgrave Macmillan, 2003. Druk. bl.59-60
 Rogovin, Vadim Z. 1937: Stalin se jaar van terreur. Oak Park, Mich: Mehring Books, 1998. Druk. bl. 487 let op.
 Ke ́vorkian, Raymond H. Die Armeense volksmoord: 'n volledige geskiedenis. Londen: I.B. Tauris, 2011. p.616
 Volgens Dadian het Çerkez Ahmed in sy memoires geskryf: 'Ek het die brein van Vartkes opgeblaas met my Mauser -pistool, toe gryp ek Zohrab, en nadat ek hom vertrap het, het ek sy kop met 'n groot rots stukkend geslaan totdat ek doodgemaak het hom af. " Dadrian, Vahakn N. " Die rol van Turkse dokters in die Eerste Wêreldoorlog volksmoord op Ottomaanse Armeniërs. " Holocaust and Genocide Studies 1, nr. 2, 1986. p. 189
 Kaiser, Hilmar. Die uitwissing van Armeniërs in die Diarbekir -streek, 2014. p.201
 Ke ́vorkian, Raymond H. Die Armeense volksmoord: 'n volledige geskiedenis. p.961
 Kaiser, Hilmar. Die uitwissing van Armeniërs in die Diarbekir -streek, 2014. p.202
'Heini' Himmler: As Nazi's oulik speel
Laat ons eerlik wees, daar is iets oor Nazi's wat dit onmoontlik maak om te ignoreer. Daardie stewels, die groete, die diep grillerige gansstap. En dan is daar natuurlik die klein saak van hul onuitspreeklike boosheid.Deur 11 miljoen mense en ses miljoen mense te vermoor vir hul godsdiens alleen, maak mdash jou uniek onder die monsterstate van die geskiedenis. Maar wat van die individuele monsters self?
Die argitekte van die Holocaust het lankal 'n soort ongedifferensieerde, enkele naam infamy & mdash bereik Eichmann, Himmler, Goering, Goebbels & mdashall van hulle kwaad, almal vervloek, alles tereg. Maar daar is ook die feit dat die meeste van hulle gesinsmanne was, stryders wat die loopbaanleer klim en salarisse huis toe bring na 'n vrou en kinders wat hulle vir hulself gesê het dat hulle lief is en wat hulle waarskynlik gedoen het.
Dit is die dualiteit wat die man wat op 'n gekoesterde handjie vol kan kyk, dan aan die werk gaan om miljoene ander te vermoor en wat ons nog altyd die meeste verbaas het. Die pas gepubliseerde korrespondensie tussen Heinrich Himmler en mdashthe Reichsf en uumlhrer wat verantwoordelik was vir die bou van die konsentrasiekampe en mdash en sy vrou en dogter, het die raaisel van hierdie aspek van menslike gedrag opnuut laat ontstaan. Toevallig, op dieselfde dag dat die nuus van die Himmler-briewe wyd versprei het, het ondersoekers aan die SISSA-International School for Advanced Studies in Trieste, Italië, die resultate van 'n eksperiment bekend gemaak wat dit kan help verduidelik.
Die klankgrepe uit die Himmler-letters val in die kakebeen. Daar is die 150 tulpe wat hy sy vrou Margarete en hul dogter uit Holland gestuur het, wat sy Nazi's net twee jaar tevore geterroriseer en verower het. " Gestreepte, gekartelde, tweekleurige, eenkleurige. Die soort wat jy nie kan vind nie [in Duitsland], en#8221 het hy aandagtig geskryf. Daar is sy gereelde opdaterings oor sy belangrike werk, uitgedruk met 'n koue trots en nonchalansie: Van Saterdag tot Dinsdag sal ek in 'n moordveld wees om nuwe en interessante skietmetodes te toets. " En daar is sy liefdevolle vaarwel toe hy op 'n sakereis vertrek na 'n plek wat sinoniem geword het met die essensie van die kwaad: ek gaan na Auschwitz. Soene, die uwe, Heini. "
Etici, morele navorsers, historici en meer het so goed moontlik hul werk verrig en verduidelik hoe mense wat duidelik na hul eie gesinne omsien, so maklik lede van ander mense kan doodmaak. Dit begin deur die ontmensliking van die groep wat uitgeroei moet word, sodat die daad meer soos plaagbestryding as volksmoord voel. En so het die Nazi's die Jode as rotte in hul propagandafilms uitgebeeld en die Hutoes het die Tutsi's " kakkerlakke " tydens die volksmoord in Rwanda in 1994 geëtiketteer. Selfs die geskiedenis se goeie ouens en die geallieerde nasies in die Tweede Wêreldoorlog, byvoorbeeld, kan daarin slaag. Hitler en Mussolini is op Amerikaanse propaganda -plakkate as spotprentlik boos gekarakteriseer. Die Japannese is egter geteken as 'n geel gesig, 'n tand met 'n tand en 'n klouhande as hulle nie net as ape uitgebeeld word nie. (Vervolg onder galery)
Maar die Geallieerdes wou nie al die Japannese, Italianers of Duitsers uitroei nie, terwyl die Nazi's net die lot in gedagte gehad het vir die Jode en ander ongewenste. Hierin word Himmler en sy vrou bygestaan ​​deur 'n ander instrument van die aktief kwaad: wedersydse bekragtiging. Dit lyk asof mense 'n aangebore gevoel het van reg en verkeerd, wat navorsers morele grammatika noem en dat dit van geboorte af by ons is. Haat en dwaasheid vereis dat daardie impuls teruggeslaan word, en kulturele versterking help. Daar is 'n rede waarom Amerikaanse rassisme meer algemeen in die suide voorkom, wat selfs nou meer sakke het wat as eggokamers vir grootpratery dien as wat die noorde doen. Hoe meer sosiale rassisme die rasis voel, hoe vinniger kan haat verstik word. Die Himmlers het baie vars suurstof na hul onderlinge antisemitisme gepomp.
Reeds in 1928 skryf Heinrich aan Margarete, wat haar deel van 'n gesondheidskliniek probeer verkoop het aan 'n Joodse mede-eienaar van dieselfde gebou: "Jy moet veg met hierdie ellendige Jode as gevolg van die geld. Moenie gefrustreerd raak oor die Jode nie, goeie dame, en net ek kan u help.
'N Dekade later, na Kristallnacht en mdash, het die nazi-geborgde plundering en vernietiging van Joodse huise, winkels en sinagoges en mdashMargarete aan Himmler geskryf, en dit met die Jode. Wanneer sal hierdie skuim ons verlaat sodat ons 'n gelukkige lewe kan lei? "
Dit het selfs gelyk asof die Himmlers hulself verlustig in 'n gedeelde gevoel van wat hulle as hul onstuimige boosheid beskou het. Ek is so gelukkig om 'n slegte man te hê wat lief is vir sy slegte vrou, en sy het geskryf. Himmler het geantwoord, en daar is niks anders as om vir ewig te antwoord nie. ' Vir altyd. " Margarete verhoog toe die bose ante. My swart siel dink aan die onmoontlikste dinge. " In 'n mate van die gladheid van taal het die Duitse woord Margarete dit gebruik om beide te beskryf as "bad " was "b & oumlse, " beteken ook stout, wangedrag of, minder algemeen, boos. Die Britse e -pos Daily Mail, in sy verslae oor die briewe, het die "bad " vertaling gebruik. Die Israeliese koerant Yediot Aharonot het vir die volle kwaad gegaan. Hoe dan ook, die Himmlers kom skaars goed uit.
Die nuwe Italiaanse studie verduidelik & mdash ten minste 'n bietjie die wortels van hul vreeslikheid deur te kyk hoe die brein individue teenoor groepe verwerk. Reeds in 1984 het neurowetenskaplikes begin dokumenteer dat mense wat aan breinskade of demensie ly, probleme ondervind met die kategorisering van selfstandige naamwoorde wat in die kategorie van lewende of lewelose dinge hoort. Dikwels het hulle baie beter gevaar met een kategorie en plante, diere en mense betroubaar geïdentifiseer as lewendig, sê hulle, terwyl hulle met die lewelose gesukkel het. Aangesien skade aan sekere dele van die brein veral kan veroorsaak, dui dit daarop dat die twee konsepte ook in sekere streke verwerk word.
In die nuwe studie het die Italiaanse navorsers 'n groep van 21 proefpersone gewerf met verskillende stadiums van óf fronto-temporale demensie óf Alzheimer se tipe demensie en spesies wat spesifiek is vir verskillende areas van die brein en mdashas sowel as 'n groep gesonde kontrole-studies. Die proefpersone is gevra om onderskeid te maak tussen drie kategorieë: die nie -lewende (insluitend beddens, vurke, vensters en hoede), die lewendes (insluitend ape, uie, skoenlappers en perde) en groepe (insluitend sigeuners, Jode, misdadigers en gestremdes en mdashall Nazi -teikens ).
Oor die algemeen het die proefpersone met een of ander demensie minder goed gevaar as die gesondes, maar daar was geen eenvormigheid in die spesifieke kategorieë waarop hulle goed of swak gevaar het nie. Sonder breinskanderings is dit onmoontlik om te weet watter dele van die brein verantwoordelik was vir die tekorte, maar dit was reeds bekend dat 'n pasiënt wat probleme ondervind het met sosiale kategorieë frontale tydelike demensie gehad het, met die skade aan die linkerhemisfeer. dit is die plek wat die grootste rol speel.
Niks hiervan dui op 'n afstand dat die Himmlers & mdashnor enige van die ander outeurs of inskakelaars van die Holocaust nie aan breinskade gely het of hul haat kan blameer vir fisiologiese funksies buite hul beheer nie. In plaas daarvan lyk dit of die brein ten goede of ten kwade is, wat 'n moraalnavorser 'n masjien vir die maak van betekenis noem, en dat dit 'n goeie idee is om allerhande waardeoordeel te neem, insluitend oordele oor hele groepe mense. Deur omstandighede, omgewing en ons eie onbetwisbare keuses kan ons soms haatlike oordele neem. Die Himmlers en hul geliefdes was groteskrywings uit die geskiedenis. Maar ons almal het, of ons dit wil of nie, dieselfde brein en dieselfde vermoëns.
Die oorspronklike weergawe van hierdie verhaal identifiseer die Italiaanse instelling wat die nuwe navorsing gedoen het as die International School of Advanced Studies. Die regte naam is SISSA-International School for Advanced Studies.
Is Himmler se memo oor volksmoord eg? Betekenisvol? - Geskiedenis
Dokumente oor die internasionale veldtog vir regte geskiedenis
Die eerste keer geplaas op Donderdag, 21 Julie 2011
MY GEVOLGTREKKING is dus dat die ondertekende Hermann H & oumlfle-sein 'n outentieke dokument is, en dat die inhoud daarvan nie van die Korherr-verslag omgekeer is nie en dat dit 'n deurslaggewende dokument is in die geskiedenis van waar die werklike Holocaust-operasies plaasgevind het.
Woensdag, 20 Julie 2011
Ek gaan om 13:30 na die Public Records Office (PRO) om die bladsy van HW 16/65 wat Steve Tyas geïdentifiseer het, te fotografeer. Dit blyk wel of die H & oumlfle -dokument outentiek is of nie, maar altyd as die tweede verwysingsdokument nie ook vals is nie, maar ek dink dit onwaarskynlik. My kort ondersoek van laasgenoemde dokument-sy papier, ander bladsye, tikmasjien-gesig en potloodopskrifte daarop-dui sterk daarop dat dit eietyds is met die ander dokumente in die lêer.
Tyas was 'n paar jaar gelede die 'stokperdjie -historikus' (soos die Duitsers afwysend verwys na die van ons wat nog nooit die moeite gedoen het met grade en ander akademiese fripperies en versierings nie), wat die H & oumlfle -boodskap in die lêers van gedekodeerde Duitse SS en Polisie raakgeloop het boodskappe hier by Kew. Daar is minstens 'n miljoen daarvan, en nie verbasend nie, het min van die akademiese historici dit gewaag om die bundels te lees, met verskillende voorwendings en verskonings. Tyas het deur die meeste van hulle geloop, en ek ook. Sy afwysende houding van mekaar af, ek sal geen kritiek op hom lewer nie, behalwe dat hy nie die mate van skeptisisme en omsigtigheid het wat nodig is as daar na nuwe dokumente oor die Nazi -moord gekyk word nie. operasies teen die Jode.
Kortom, hy is na my mening liggelowig, en ek is nie. Maar dit is hy wat die H & oumlfle -telegram gevind het en 'n referaat daaroor gepubliseer het in Holocaust & amp; Genocide Studies, 'n geleerde tydskrif waarop my goeie vriend, dr. John Fox, ook gewoon het. maar dit is 'n ander storie. Dus, hoed af vir hom.
Hier is die H & oumlfle -dokument. (Verduideliking: stasie OMQ bel OMX en daarna OLQ, op 11 Januarie 1943, met 'n kode wat die Britte kon kraak, en die Britte tik hierdie afsnypunt.)
Dit blyk 'n sleuteldokument te wees. Die hooftelegram (items 13 - 15) lui as vertaal:
Aan die senior bevelvoerder van die veiligheidspolisie [en die veiligheidsdiens ], vir die aandag van SS Obersturmbannfuhrer HEIM, CRACOW.
Onderwerp: tweeweekliks verslag van Einsatz REINHART.
Verwysing: radiotelegram daaruit.
aangeteken aankomste tot 31 Desember 42,
Die totaal van sewe syfers, 1 274, 166, is presies dieselfde as die totaal van sewe syfers wat Himmler se hoofstatistikus, dr Richard Korherr, gegee het vir die aantal Jode wat 'vir spesiale behandeling gestuur is in die kampe in die Generalgouvernement', dit wil sê die besette Pole., in sy verslag aan Himmler 'n paar weke later. Dit blyk 'n indrukwekkende bevestiging te wees van die egtheid van hierdie boodskap-tensy 'n vervalser die H & oumlfle-dokument eenvoudig 'omgekeer' het en sy sewesyfergetal gebaseer het op die een wat in die (later) Korherr-verslag gegee is, was dit moontlik dat Tyas het nie in sy koerant aangespreek nie, en ek dink hy moes dit gedoen het.
Ongelukkig, soos baie revisionistiese kenners gou daarop gewys het, het die H & oumlfle-dokument met afwykings en selfs verkeerde spellings (en slegte wiskunde). Duitse seine in die oorlog, veral die wat deur cypher gestuur is, moes voldoen aan baie streng uitlegte, norme, inhoud en styl wat deur militêre voorskrifte, Intelligensie, SigInt en staatsdiens neergelê is, en hierdie item is in 'n halfdosyn of meer opsigte aansienlik misdadig . Boonop noem dit Adolf Eichmann, van alle mense. Dit is van hoë veiligheidsklassifikasie, Geheime Reichssache, en ek kan nie onthou dat ek meer as 'n halfdosyn van hierdie seldsame seine in die hele argief gevind het nie. Dit gee nie 'n behoorlike verwysingsonderwerp nie ("Verwysing: radiotelegram daaruit"), omdat dit nie die risiko loop om 'n registernommer of selfs 'n datum van die radiotelegram ("Fs.") Aan te bied nie, en dit word na bewering beantwoord, en nog baie meer . En dit is uit die volgorde van die bladsy in die volume vasgeplak.
Vanweë die belangrikheid daarvan in die argitektuur van die hele revisionistiese debat, nadat ek dit self 'n halfdosyn keer visueel ondersoek het, het ek in Junie vanjaar by die Openbare Rekordkantoor gevra of hulle 'n - noodwendig indringende - forensiese toets sou doen op die dokument.
DAN, soos my lesers weet, het Steve Tyas genoem dat hy onlangs nog 'n Britse dokument gevind het wat na die H & oumlfle -dokument verwys en dit opsomming.
Dit het die prentjie heeltemal verander, en ek het my PRO -versoek uitgestel, in afwagting van my eie ondersoek van hierdie nuwe bewyse. Die nuwe verwysing is in hierdie vouer (links), wat ongelukkig eers deur die geheime argiewe van Brittanje aan die publieke domein bekend gemaak is ná Tyas se oorspronklike artikel oor die onderwerp.
Onder III Diverse in een van die maandelikse opsommings in hierdie stuk is hierdie slotparagraaf, na paragrawe (a) tot (h):
[ sic ] is ons kommentaar. Dit moet 31.12.42 lees. Let daarop dat daar geen kommentaar of interpretasie hieroor is nie, en dit is die laaste op 'n bladsy met verskillende items, van baie triviale aangeleenthede.
Hier is 'n faksimilee van die betrokke dokument en paragraaf. (Klik op die prent om te vergroot):
Om dit miskien nog verder te KLIK, is daar 'n tweede verwysing na Einsatz (Operasie) Reinhardt in 'n daaropvolgende maandelikse opsomming van onderskepte chifferboodskappe van die Duitse polisie en SS, wat weer verwys na die gedeelte hierbo in ZIP OS No. 6:
Die relevante teks hierbo lui:
II. Konsentrasiekampe. [. ]
Daar word waarskynlik weer na die Einsatz Reinhardt [ sic ] (kyk O/S 6, iii.I) verwys: op 15 September word 'n motor van Auschwitz na Litzmannstadt gestuur om die veldkombuise vir die Aktion Reinhard &#te probeer 91 sic ] 237b42.
Ons kommentaar: dit dui daarop dat die Britse intelligensie -ontleders in Januarie 1943 nog steeds in die duister was oor die werklike bewys van Reinhardt.
Terloops, diegene wat die Lipstadt -verhoor van drie maande in Londen bygewoon het, sal onthou dat die oorspronklike teks van hierdie laaste dokument op dag 10 (26 Januarie 2000) en 12 (31 Jan. 2000) as getuienis deur professor Lipstadt se deskundiges gelewer is en dat hulle getuig dat ek verkeerd was om die woord Feld & oumlfen as veldkombuise te vertaal.
MY GEVOLGTREKKING is dus dat die ondertekende Hermann H & oumlfle-sein 'n outentieke dokument is, en dat die inhoud daarvan nie van die Korherr-verslag omgekeer is nie en dat dit 'n deurslaggewende dokument is in die geskiedenis van waar die werklike Holocaust-operasies plaasgevind het en dat dit was nie by Auschwitz nie - 'n terrein wat terloops nie eens deur die Korherr -verslag genoem word nie - maar op die Reinhardt -terreine langs die Bugrivier in die ooste van Pole.
Holocaust -opstelle: Hitler's Henchmen: gewillige volgelinge in volksmoord
In hierdie referaat argumenteer ek die teenoorgestelde standpunte van Daniel Goldhagen se boek Hitler 's Willing Executioners en Christopher Browning 's se boek Gewone mans. Hierdie boeke handel oor die vraag of die gemiddelde Duitse soldate en burgerlikes verantwoordelik was vir die Holocaust. My artikel voer aan ten gunste van die boek van Goldhagen dat die gemiddelde Duitser verantwoordelik was vir hul deelname aan die Holocaust.
Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog roep die Joodse gemeenskap en die res van die wêreld om geregtigheid. Die misdade wat deur die Duitsers gepleeg is, was afskuwelik en iemand moes betaal. Op die Neurenberg -roetes is verskeie Nazi -leiers verantwoordelik gehou vir hul dade. Dit het aanleiding gegee tot 'n groot vraag. Was die Nazi -leiers die enigste wat verantwoordelik was vir die pogrom wat op die Jode gerig was?
Verskeie boeke oor die afgelope paar jaar is hieroor gepubliseer. Een boek wat 'n antwoord probeer bied, is Christopher Browning's Ordinary Men: Reserve Police Battalion 101 en die finale oplossing in Pole. In hierdie boek sê Browning dat die gemiddelde Duitser nie verantwoordelik was vir die volksmoord nie. Aan die ander kant verklaar Daniel Goldhagen 's Hitler 's Willing Executioners: Gewone Duitsers en die Holocaust dat die gemiddelde Duitser gewillig aan die massaslag van Jode deelgeneem het. In hierdie artikel sal beide kante van die argument ondersoek word. Ek sal aanvoer dat die Duitsers gewillig aan die volksmoord op die Jode deelgeneem het.
Christopher Browning sê in sy boek, Ordinary Men: Reserve Police Battalion 101 and the Final Solution in Poland, dat die gemiddelde Duitser nie gewillig aan die moord op Jode deelgeneem het nie. Browning meen, en ander, dat die " -Duitsers tot moord gedwing is, blindelings opdragte gevolg het, toegegee het aan groepsdruk, of bloot onbewus was van die volgehoue ​​volksmoord " (Weinstein 1). Browning glo dat die antisemitiese propaganda wat die Nazi's in 1933 begin het, die Duitsers gedwing het om die Jode dood te maak. Ek stem saam met die feit dat propaganda gebruik is om die Nazi -boodskap van haat te versprei en moontlik veroorsaak het dat sommige Duitsers die Jode afskuwelik gemaak het. Maar was dit sterk genoeg om hulle tot 'n moordende waansin te lei? Ek dink nie dat die propaganda 'n oorsaak was vir die moord op Jode nie. Goldhagen glo dat die Duitse wreedheid hoofsaaklik gemotiveer is deur 'n rasiale, eliminationistiese antisemitisme '" (Weinstein 2). Dit is dus nie die feit dat die Nazi's brein duisende Duitsers gewas het nie, maar dat hulle net brandstof bygevoeg het aan die haat wat reeds in die Duitse samelewing bestaan ​​en hulle 'n manier gegee het om hul optrede te regverdig.
Mense argumenteer teen die bewerings van Goldhagen dat die Duitse samelewing antisemities was deur daarop te wys dat die Duitsers na die Tweede Wêreldoorlog nie meer die Jode haat en wette opstel om hulle te beskerm nie. Goldhager weerlê hierdie argument deur te sê dat Duitsers na die oorlog deur die wêreld geteister is omdat hulle die grootste misdaad in die geskiedenis gepleeg het. Weinstein 2). Na die oorlog besef hulle hul dwalinge en moes hulle siening verander.
Browning beweer dat die Duitsers bevele blindelings gevolg het. Die verantwoordelikheid vir die misdade val dus op diegene wat die bevele gegee het. Dit is op sigself waar. Die feit bly egter bestaan ​​dat die Duitsers die geleentheid gehad het om te weier om deel te neem aan die moord op Jode. En Goldhagen wys daarop dat " … nie een keer in die geskiedenis van die Holocaust 'n Duitser gedood is, na 'n konsentrasiekamp gestuur is of op 'n ernstige manier gestraf is omdat hy geweier het om Jode dood te maak nie (Kern 1). Nou sal sommige beweer dat groepsdruk veroorsaak het dat die Duitsers iets gedoen het wat hulle nie wou doen nie. Ek is jammer, maar as sommige van my vriende onskuldige mense wreed vermoor het, sou ek nie omgee wat hulle gesê het nie; die minste wat ek sou doen, was om nie aan te sluit nie.
Om te dink dat die Duitsers nie bewus was van die volksmoord nie, is onkundig en absurd. Die Duitsers het net so goed gesien soos die Jode wat gedoen het.Waarom dink jy het so baie Jode uit die land gevlug? Hulle het geweet dat die dood op hulle wag in die hande van die Nazi's. Die Duitsers het gesien hoe die Jode verneder word, deur die stad gekorrel word, in treine gelaai word en gestuur word om aaklige sterftes in die konsentrasiekampe te sterf. Hulle het dit alles gesien en niks gedoen nie weens die diepgewortelde haat vir die Jode. Daar was natuurlik verskeie gevalle waar Duitsers die Jode gehelp het om vervolging te ontsnap, maar dit bewys net dat hulle geweet het van die gruweldade wat gepleeg is.
Die sienings van Browning draai rondom die idee dat die Duitsers deur die Nazi -leiers gedwing is om hierdie misdade teen die Jode te pleeg. As dit die geval was, waarom het hulle die bevele met so 'n barbaarse brutaliteit uitgevoer? Hulle het ou mans laat manewales doen voordat hulle hulle geskiet het. Hulle het gevangenes sonder rede doodgeslaan. Toe Jode nie onverhoeds opgeneem kon word nie, het hulle hulle met groot vindingrykheid en volharding deur die bos gejag. Hulle het al hierdie dinge gedoen, selfs al het geen beampte op eie inisiatief gekyk nie " (Knopf 2). Klink dit na die optrede van onwillige deelnemers? Vir my klink dit na die optrede van kwaadwillige mense gedryf deur haat vir diegene wat hulle mishandel en vermoor het, die optrede van diegene wat gewillig en gretig aan die volksmoord deelgeneem het.
Met die Holocaust meer as vyftig jaar agter die rug, is dit waarskynlik te laat om die Duitsers verantwoordelik te hou vir hul dade. Met ses miljoen Jode dood en 'n ander na raming ses miljoen dood deur die Nazi's, moet iemand verantwoordelik gehou word. Om te dink dat hierdie soort dinge in ons wêreld kan gebeur en steeds voorkom, is siek. Ons moet met 'n gevoel van skaamte na hierdie donker gebeure in die geskiedenis kyk. Dat 'n hele nasie, onder leiding van 'n kranksinnige, 'n hele volk op grond van godsdienstige oortuigings kan uitroei en amper kan slaag, behoort ons bang te maak.
Die skuld moet nie net op die Nazi -leiers geplaas word wat bevele gegee het om die Jode uit te roei nie. In die Amerikaanse regstelsel, as u getuie is van 'n misdaad en niks doen om dit te stop nie, is u skuldig deur assosiasie. Dieselfde geld vir diegene wat direk of indirek aan die Holocaust deelgeneem het. Ons moet die Holocaust nooit vergeet nie of die oë toeknyp vir sulke gebeurtenisse wat vandag plaasvind. Want voordat ons dit weet, kan 'n ander Holocaust gebeur en die lewens van meer onskuldige mense eis. Dit moet dus nie in die geskiedenisboeke verskyn dat die Duitsers deur Hitler tot moord gedwing is en nie verantwoordelik is vir hul dade nie. Daarmee plaas ons die skuld netjies op een man wat ons as kranksinnig bestempel en ignoreer die werklike omvang van hierdie aaklige gebeurtenis. Ons is dit verskuldig aan diegene wat wreed vermoor is deur die hande van Duitse soldate, dat almal wat verantwoordelik is, voor die gereg gebring word. [MC1]
Werke aangehaal Geary, Dick. Hitler 's Army: Soldate, Nazi's en die oorlog in die Derde Ryk. " History Today. Februarie 1994.
Roma -slagting: Te midde van stygende haat word 'vergete' slagoffers onthou
'N Nuwe Londense uitstalling bevat afskrikwekkende Nazi -voorskrifte en getuienis van vervolgde Roma- en Sinti -minderhede.
Londen, Verenigde Koninkryk - Margarethe Kraus was net 'n tiener in 1943 toe sy uit haar huis in Tsjeggo -Slowakye na Auschwitz gedeporteer is.
Terwyl sy in die konsentrasiekamp opgesluit was, het sy ernstige mishandeling verduur en is sy onderworpe aan mediese eksperimente.
Sy het die Holocaust oorleef. Haar ouers het nie.
Hulle was onder die 250 000 tot 500 000 Roma- en Sinti -mense - tussen 25 en 50 persent van die hele bevolking van die destydse Europa in Europa - vermoor deur Nazi's en hul medewerkers tydens die tweede wêreldoorlog.
Kraus se verhaal verskyn in 'n nuwe uitstalling in die Wiener Holocaust -biblioteek in Londen.
Die uitstalling, Forgotten Victims: The Genocide of the Roma and Sinti, poog om hierdie aspek van die tweede wêreldoorlog wat dikwels geïgnoreer word, bloot te lê. Dit ondersoek die vervolging van Roma -mense in Europa in die jare voor die oorlog, volksmoordbeleid teenoor hulle tydens die Nazi -bewind, en die gemeenskap se voortdurende stryd om erkenning en restitusie.
"Selfs as mense weet dat die Nazi's sowel Roma as Jode geteiken het, is dit nie noodwendig 'n onderwerp waaroor mense soveel weet nie," sê Barbara Warnock, die kurator van die uitstalling.
'Die volksmoord op Roma in Europa was 'n vergelykbare beleid as die teen die Joodse gemeenskap, maar dit was meer stukkies, minder stelselmatig gevolg.'
Margarete Kraus, 'n Tsjeggiese Roma, afgeneem na die oorlog deur Reimar Gilsenbach. Haar tatoeëring uit Auschwitz is sigbaar aan haar linkerarm [Wiener Holocaust Library Collections]
Die uitstalling bevat 'n verskeidenheid argiefmateriaal, insluitend getuienis van oorlewendes van Roma en Sinti en ander getuies, en rekords van die International Tracing Service, wat opgestel is vir gesinne om na vermiste familielede te soek tydens en na die oorlog.
Die besonderhede is skrikwekkend. In die getuienis wat na die oorlog gelewer is, beskryf 'n Joodse oorlewende van die Holocaust die "likwidasie" van die Gypsy -kamp in Auschwitz in Augustus 1944, toe al die gevangenes daar vergas is.
'N Roma -vrou wat in die uitstalling verskyn, gee verslag van die seksuele geweld wat sy verduur het.
"Baie groepe is deur die Nazi's geteiken, maar Jode en Roma was die enigste twee mense wat onder die finale oplossing was om die Duitse rassuiwerheid te beskerm," het Jonathan Lee, kommunikasie -koördineerder by die European Roma Rights Center, gesê.
'Dit is baie lank nie erken nie. Wat die meeste historici en dus regerings en politici sou doen, verwys eintlik na volksmoord op Roma met behulp van Nazi -terminologie. Hulle sou sê dat Roma in kampe ingeplaas is omdat hulle 'werk-skaam', 'asosiaal', 'diewe' was. "
Dit weerspieël hedendaagse stereotipes en vooroordele teenoor Roma.
Foto van 'n Roma-man, vermoedelik Jozef Kwiek, Belzec, in Duits-besette Pole, 1940. Romani-gesinne op die agtergrond [Wiener Holocaust Library Collections]
In 'n verslag van die Europese Raad se kommissaris vir menseregte uit 2012 is bevind dat "Roma gesamentlik as misdadigers gestigmatiseer is". Onder die ander maatreëls om hierdie sondebok aan te spreek, word in die verslag aanbeveel dat 'gruweldade teen die Roma in die geskiedenislesse in skole ingesluit moet word'.
Dit was 'n ernstige materiële impak dat die vervolging van Roma en Sinti -mense tydens die tweede wêreldoorlog hoofsaaklik as gevolg van hul antisosiale gedrag was.
"In die aanvanklike na-tweede wêreldoorlog en tot in die vyftigerjare is die terugbetaling dikwels vir hulle geblokkeer op die verkeerde basis dat hulle nie weens rassegevangenis opgesluit was nie, maar omdat hulle misdadigers was," het Warnock, die kurator, gesê. 'Dit was 'n groot probleem in terme van erkenning en restitusie.'
Erkenning was stadig.
By die Neurenberg -verhore is misdade teen Roma nie spesifiek vervolg nie.
Dit was dekades na die oorlog, in 1982, dat Duitsland erken het dat daar 'n volksmoord op die Roma was. In 2011 het Pole 2 Augustus amptelik aangeneem as 'n herdenkingsdag vir die volksmoord van Romani.
'Daar is 'n aantal verskillende redes hiervoor. Die een is bloot vooroordeel teenoor ons en onkunde oor ons geskiedenis, "sê Ian Hancock, 'n Romani -geleerde en advokaat en professor emeritus aan die Universiteit van Texas in Austin.
Heinrich Himmler, 'Geplaasde verbod op pole, Jode en sigeuners' op 10 Maart 1944. Vertaling uit die Neurenberg -oorlogsmisdade [Wiener Holocaust Library Collections]
'N Ander rede is minder duidelik.
"Daar was baie boeke, nie uitsluitlik nie, maar meestal deur Joodse skrywers, oor die Holocaust en die lot van die Jode," het Hancock gesê.
'In die Romani -geval was daar beperkte geletterdheid. Ons het 'n nomadiese tradisie en 'n mondelinge geskiedenis tradisie. Ons was net nie toegerus nie - en is nog steeds nie toegerus nie - om die beurs te doen of boeke te skryf. "
Hierdie gebrek aan erkenning het 'n ernstige uitwerking gehad op die oorlewendes van die Holocaust en hul nageslag, van wie die meeste geen vergoeding ontvang het nie.
Ter vergelyking, het die Duitse regering sedert 1952 meer as 71 miljard euro ($ 79 miljard) aan pensioene en maatskaplike welsynsbetalings betaal aan Jode wat onder die Nazi -regime gely het.
Die nalatenskap van die Holocaust was 'n wyer anti-sigeuner in Europa. Ons het nooit hierdie taboe-oomblik gehad waar retoriek teen Gypsy nie meer toegelaat is nie.
Jonathan Lee, kommunikasie -koördineerder by die European Roma Rights Center
Maar die gebrek aan erkenning van Roma en Sinti-lyding het 'n meer omvattende effek gehad.
"Die nalatenskap van die Holocaust was 'n wyer anti-sigeunerisme in Europa," het Lee gesê. 'Ons het nooit hierdie taboe-oomblik gehad waar retoriek teen Gypsy nie meer toegelaat is nie.
Die Roma is die grootste etniese minderheid in Europa, met tot 12 miljoen mense wat oor die hele vasteland woon, meestal in Sentraal- en Oos -Europa. Hulle lewensverwagting is 10 jaar minder as ander Europeërs.
In 'n opname van 2016 het een uit elke vier Roma gesê dat hulle die afgelope jaar diskriminasie ondervind het.
Namate verregse populistiese bewegings oor die vasteland vloei, neem die retoriek teen Roma toe.
In Junie 2018 het die destydse adjunk-premier van Italië, Matteo Salvini, 'n "antwoord op die Roma-probleem" gevra en gesê: "Ongelukkig sal ons die Italiaanse Roma moet behou omdat ons hulle nie kan verdryf nie."
Vroeër vanjaar in Bulgarye het die minister en adjunk -premier Krasimir Karakachanov 'n omstrede pakket beleide voorgestel, in sy woorde, "die hantering van die Gypsy -vraag". Hierdie voorstelle bevat gratis aborsies vir Romani -vroue.
'Sekere gebeurtenisse gebeur, veral in Oos -Europese lande, wat waarskuwingstekens moet wees oor wat kan gebeur,' sê Lee. 'Maar die erkenning bestaan ​​nie regtig nie, want dit het met Roma te doen, en die aard van die volksmoord is altyd ontken.
Een van die dokumente in die uitstalling van die Wiener Holocaust Library is 'n opdrag wat Heinrich Himmler, hoof van die SS, in Maart 1944 geskryf het.
Die brief is op 'n burokratiese toon geskryf wat die verskrikking van die inhoud daarvan weerlê.
Daarin verklaar Himmler dat 'die voltooide ontruiming en isolasie' van Jode en sigeuners beteken dat daar nie meer instruksies teen hulle nodig is nie. Dit beteken dat die oorgrote meerderheid Jode, Roma en Sinti in groter Duitsland reeds vermoor of na ghetto's en kampe gedeporteer is. Dit is 'n koue herinnering aan wat kan gebeur.
Erkenning van wat tydens die oorlog plaasgevind het, is 'n belangrike stap, maar daar moet meer gedoen word.
'Ons kon nog steeds nie vergoeding kry vir wat van ons geneem is nie,' het Hancock gesê. 'Dit is 'n baie duidelike, deurlopende voorbeeld van doelbewuste uitsluiting. Die argument wat ons eenvoudig nie geken het nie, kan nie meer gehandhaaf word nie, want mense weet dit nou - as hulle die moeite doen om te kyk. "
Angelika Preston - 11/2/2010
Ek moes die konsep van die meesterras verkeerd verstaan ​​het, en niemand in sy verstand sou in die openbaar daarvan praat tydens 'n Tea Party -byeenkoms nie, hoe kan iemand dit regtig weet, behalwe deur die afleiding van die N -woord wat deur 'n paar gebruik word en die uitsonderlike verhaal van die baie.
In my landelike gebied sien ek egter met die hand gedrukte tekens wat lees: "Kry die rooi uit Washington" kommunisme of kleur? Die Nazi -party was 'n hewige teenstander van kommunisme en kleur. Lees die platform. Dit is eksplisiet. Dit het begin as 'n nasionalistiese beweging, nie 'n fascistiese beweging nie. Die narsis wat dit in 'n fascistiese regime verander het, het dit gedoen om narsistiese redes. Dit het alles oor hom gegaan. Hierdie tipe bewegings lok hulle aan. Leierloos, kwaad, onbestendig en maklik gemanipuleer omdat hul behoeftes so deursigtig en fundamenteel is.
Vir my gaan geskiedenis nie daaroor om die tye te verstaan ​​nie, maar om die uitkoms te verstaan. Daar is algemene vlae, ongeag die tye wat nie verander nie, of dit nou 1600 of 2010. Menslike behoeftes en reaksies het nie baie vinnig ontwikkel nie. Verandering maak mense bang.
Die Nazi's is ontslaan en om die eenvoudige rede het hulle daarin geslaag soos 'n stealth bomwerper. Ek sal die Tea Party nie ontslaan of hulle bedoeling ten goede laat nie. Dit is steeds my reg om in die hede te besluit wat goed is vir my, en nie 'n paar almagtige kollektiewe kapers van die Grondwet nie.
Rick Prohaska - 28/10/2010
hulle kan nie na hul rekords verwys nie, sodat hulle probeer om die kolletjies te verbind oor 'n mitiese sameswering, hulle is pateties en hulle sou lagwekkend gewees het as dit nie hul verskanste snert was wat hierdie volk vernietig nie. jy wil boosheid hê, dit is die narre wat ons troepe in die rug steek, baie van hulle dieselfde uit Vietnam.
Serge Isaac Baruch - 25/10/2010
As ek sien dat iemand 'n eenvoudige historiese feit noem dat Hitler en Stalin twee misdaadvriende is wat bereid is om mekaar in 'n goed gevestigde standaard onder die Westerse amptelike ideologiese gemeenskap te steek, weet ek wie ideologies bevooroordeeld is.
Aangesien Estland onttrek is, noem Krusten net die land van haar voorouers en ander Baltiese lande, maar die Sowjet -regime het ook dele van Finland, Iran, Pole en Mongolië en Roemenië ingesluk - as gevolg van suiwer aggressie, nie stryd teen die Nazi's nie besetters.
Die lys van berugte van die Sowjet -troepe sou nie vol wees sonder besetting en 45 jaar lange slawerny van Oos -Europa, bloedige onderdrukking van die Hongaarse revolusie, die Praagse lente ensovoorts.
Laat ons nie vergeet dat die uniforms wat mnr. Bartov so hoog geag het, ook trots aangetrek is deur die Gulag koper en wagte - 'n instelling wat verantwoordelik is vir lewensverlies so talryk dat dit vergelykbaar is met die aantal slagoffers van die Tweede Wêreldoorlog self.
Dus, wie verdraai die geskiedenis hier ideologies?
Kom laat in bespreking, net kort aantekeninge:
Eugenetika het 'n baie afgeleë verbinding met Nazisme, en geen met die Tea Party -beweging nie
die werklike wortels van fascisme en nazisme is links in die direkte sin - selfs kommunistiese partye kon nooit hul koers van werkersklas -lidmaatskap bereik nie
Die diatribe van mnr. Bartov is inderdaad onnodig histeries: alhoewel die Iott -man 'n idioot is, is hy nie 'n Nazi nie, en as hy sou, sou dit die Tea Party nie fascisties maak nie.
Steve Risher - 22/10/2010
& quot. Ek bedoel, hulle het die grootste deel van Europa en Rusland oorgeneem, en dit het werklik die gesamentlike poging van die vrye wêreld geverg om hulle te verslaan. Uit 'n suiwer historiese militêre oogpunt is dit ongelooflik. & Quot
De Gaulle het iets baie soortgelyk gesê toe hy Stalingrad besoek het:
Charles deGaulle: & quotAh, Stalingrad! C'est tout de même un peuple formidable, un très grand peuple. & Quot
Charles deGaulle: & quotMais non. Je ne parle pas des Russes, je parle des Allemands. Tout de même, avoir poussé jusque là! & Quot
Dit is in William Craig se & quotEnemy at the Gates & quot.
N. Friedman - 22/10/2010
Onthou: ons het dus 'n onregverdige daad wat neerkom op oorlog (dws die dade van die USSR), wat u bystaan ​​met 'n regverdige daad wat die VSA geneem het om die regering in Afganistan af te sit wat 'n oorlog van sy grondgebied af kon laat loop, sulke oorlog is net onder die teorie wat u aanbied. & quot
Daarom het ons 'n onregverdige daad wat neerkom op oorlog (dws die dade van die USSR) wat u saamstel met 'n regverdige daad wat die VSA geneem het om die regering in Afganistan af te sit wat 'n oorlog uit sy gebied laat loop het, soos 'n oorlog ( die Amerikaanse oorlog) is net onder die teorie wat u aanbied.
Ek onthou nie dat ek enige aanhalings 'geweier' het nie. En, ondanks u siening, is daar geen aanvaarde definisie van wat 'n regverdige oorlog is nie. Ek werk egter met u definisie.
U skryf: & quot die USSR het geen oorlog (regverdig of onregverdig) met die Baltiese state gehad nie, maar het sy troepe voorgestel nadat die regerings van die state die sogenaamde onderlinge hulpverdragte onder die Sowjet-COERCION onderteken het (vertel my nogmaals dat ek beweer daardie pakte of USSR -aksies net), wat laasgenoemde effektief toestemming gee om binne te val. & quot
My herinnering is dat 'COERCION' waarmee 'n mens met troepe die land binnekom 'n ander naam het: inval. En die USSR het sy eie doelwitte nagestreef, nie die van die state wat dit 'NAGELD' het nie. die regering in Afghanistan wat toegelaat het dat 'n oorlog van sy grondgebied af gevoer kan word, so 'n oorlog is net onder die teorie wat u aanbied.
Wat Pakistan teen Iran met die bom betref, het ek nie gesê ek dink Pakistan met die bom is 'n goeie ding nie. As u my mening wil hê, dink ek dat dit 'n baie gevaarlike ding is, veral vir Pakistan en Indië. En as Islamiste die volle beheer van Pakistan sou oorneem - en nie net gedeeltelike beheer van sekere dele van die regering nie - sou dit sleg wees vir die hele wêreld.
Wat Iran betref, sover ek kan onderskei, word die regering van Iran bestuur deur godsdienstige fanatici wat eers die Islamitiese streke wil oorheers en, indien moontlik daarna, Iran en Islam se invloed wyd en syd versprei - alles om Islamitiese te versprei heers.
En ek het geen rede om te betwyfel dat die land as simboliek bedoel is om teen die Europeërs op te tree teen die vernietiging van Israel, insluitend moontlik die gebruik van kernwapens, hetsy direk of indirek - indirek, om die bedreiging van moontlike kernwraak as 'n skild om antwoord op seriële en massiewe terrorisme deur Iran en sy bondgenote teen Israel te voorkom.
Boonop sou dieselfde wapen in die hande van Iran 'n vorm van dekking moontlik maak om Ahmadinejad, Iran se poging om te herwin vir Islam -lande wat Christene verloor het, te parafraseer. Dit wil sê, daar is 'n bedreiging van aanval as gevolg van die opposisie van Iran se imperialisme en van pogings om die gebruik en ondersteuning van terrorisme deur Iran te stop.
Arnold Shcherban - 21/10/2010
Die aanhaling wat u verwerp het, is nie net 'n stelling wat onkundig en sonder seremonie gemaak word nie, maar soos u miskien opgemerk het, word dit ondersteun deur soliede en duidelike argumente, wat deur die VN -handves self gegee word, en gebaseer is op onmiskenbare feite wat u ook weet, uit die geskiedenis.
Maar u het die verduideliking/argumente (of miskien selfs die lees daarvan) wat u 'duidelike opmerking' direk aanspreek, heeltemal weggegooi en die opsomming net verwerp.
Soos hulle sê: wat gaan daarmee aan?
Daarom gaan ek oor na die ander opmerking
van u, dit wil sê ek, beweer dat die USSR die Baltiese state met reg aangeval en aangeval het.
Eerstens, deur eintlik te lees oor die onderskeie gebeure, of deur my vorige opmerkings te lees, sou u weet dat die USSR geen oorlog (regverdig of onregverdig) met die Baltiese state gehad het nie, maar sy troepe ingestel het nadat die regerings van die state die so- onderlinge bystandspakte genoem
onder die Sowjet -COERCION (vertel my nogmaals dat ek aanspraak maak op die pakte of USSR -optrede), en gee laasgenoemde in werklikheid toestemming om binne te val.
Wat ek dus beweer het, is nie dat die optrede van die USSR NET (dit was nie!) Was nie, maar dat onwettige inval baie meer regverdig en onmeetlik minder bloedig was (ten minste - aanvanklik) as die Amerikaanse militêre aggressie, wat BEGIN en voortgegaan met & quotawe en shock & quot bombardemente, die bombardement wat tesame met die gevolglike Amerikaanse grondinval bykans soveel troepe en burgerlikes in Irak en Afghanistan saam gedood het, soos die Sowjets vermoor het in Baltiese state gedurende die vyftig jaar van hul besetting!
Aangesien u hardnekkig aanhou om (met 'n taamlik opvallende doel) die werklike betekenis van my stellings duidelik en herhaaldelik te ignoreer, wat hierdie debat laat lyk soos gesprekke met dowes, is ek vir eers klaar met u.
Sterkte, met die ignoreer van argumente en feite, is eersgenoemde op eie risiko gebaseer.
(Ek wed dat u tot dusver geen twyfel het dat Iran met potensiële kernwapens baie gevaarliker is as wat Pakistan reeds by hulle het nie, ondanks al die ontwikkelings na 'n debat oor hierdie kwessie. bevestig net my siening, nie uwe nie.)
N. Friedman - 21/10/2010
U skryf: & quot; Afghanistan het die Verenigde State op 11 September 2001 nie aangeval nie, en dit dreig ook nie met 'n dreigende aanval nie. Dit sluit die regverdige oorsaak van selfverdediging uit. Ons sal dit verduidelik voordat ons na die ander drie punte gaan. & Quot
Ek stem nie hiermee saam nie, en let op die voor die hand liggende. Afghanistan is wettig en moreel verantwoordelik vir wat op en uit sy grond gebeur. Op daardie grond was die hoofkwartier van Al Qaeda. Op daardie grond was beplande aanvalle op die VSA, aanvalle wat uitgevoer is. Daarom is Afghanistan moreel en juridies gesproke verantwoordelik, en volgens die oorlogswette en eerlik, moraliteit, het die VSA die volste reg gehad om Afghanistan aan te val.
Ek stel voor dat u ondersoek hoe die wet seerowers behandel, met die handelinge van seerowers wat terugkeer na die staat wat die seerowers hawe, wat 'n aanval op die state wat seerowers huisves, regverdig.
Noudat u my 'n regverdige oorlog van BS artist's mondoweiss gegee het, hoe sou die USSR moontlik kon beweer dat die aanval op die Baltiese state 'n regverdige oorlog was? Daar was geen dreigende of selfs beplande aanval deur enige Baltiese staat nie. Boonop was die motief vir die aanval op die Baltiese state om te beskerm teen aanvalle van 'n heeltemal ander staat, Nazi -Duitsland. Daarom het die USSR nie eers by die eerste basis gekom om die aanval te regverdig nie, ten minste as ons per mondoweiss gaan.
Ek stuur hierdie regtig 'quotshorter' weergawe van my antwoord, want ek wil 'n lang uittreksel uit die artikel van Phillip Weiss aanhaal, wat ek ongelukkig nie nou kon kry om u daarop te rig nie:
Daar is genuanseerde verskille in die interpretasie van regverdige oorlogsteorie, maar daar is algemene ooreenkoms oor die ses hoofbepalings daarvan - wat almal vereer moet word sodat die toevlug tot oorlog as regverdig beskou kan word. Vier van die punte is relevant vir Afghanistan, waarvan die belangrikste 'Just Cause' is. Dit beteken dat oorlog toelaatbaar is om ''n werklike en sekere gevaar' '-'n aanval of 'n dreigende aanval van 'n ander land-die hoof te bied, en dit sluit selfverdediging of die verdediging van ander teen eksterne aggressie in.
Afghanistan het die Verenigde State op 11 September 2001 nie aangeval nie, en dit dreig ook nie met 'n dreigende aanval nie. Dit sluit die regverdige oorsaak van selfverdediging uit. Ons sal dit verduidelik voordat ons na die ander drie punte gaan.
Al-Qaeda, 'n klein gedesentraliseerde fundamentalistiese godsdienstige organisasie aan die rand van Islam, was verantwoordelik vir die aanval, nie die staat of regering van Afghanistan nie. Al-Qaeda is in Afghanistan gestig deur Osama bin-Laden, 'n Saoedi-ballingskap, in 1988. Sy lede is afkomstig van buitelandse Moslem-jihadistiese vegters wat deelgeneem het aan die Afghaanse burgeroorlog (1979-1996) teen 'n linkse regering in Kaboel wat deur die Sowjet-troepe verdedig, gevolg deur 'n oorlog tussen die verskillende Afgaanse faksies nadat die linkses in 1992 omvergewerp is. Al-Qaeda was een van die begunstigdes van Washington se steun.
Die meeste rekrute van Al-Qaeda het na die oorlog na hul eie lande in die Midde-Ooste en Europa teruggekeer. Sommige stig klein takke van die organisasie waar hulle gewoon het. 'N Sektor van Al-Qaeda, insluitend bin-Laden, het in Afghanistan gebly met die goedkeuring van die fundamentalistiese Taliban-regering, wat as oorwinnaars uit die burgeroorlog in 1996 uit die stryd getree het.
Geen Afgan was een van die 19 selfmoordbeamptes van Al-Qaeda, gewapen met boksskutters nie, wat vier vliegtuie op 9/11 gekaap en een van hulle in die Pentagon en twee ander in die World Trade Center in New York neergeslaan het en ongeveer 3000 mense doodgemaak het.
Baie van die beplanning vir die aanval het blykbaar in Europa en daarna in die VSA plaasgevind. Slegs ure na die vernietiging van Washington en New York het die Taliban -owerhede die aanvalle veroordeel. Terselfdertyd het Afghanistan se Taliban -ambassadeur in Pakistan aan die media gesê: 'Ons wil vir die Amerikaanse kinders sê dat Afghanistan u pyn voel. Ons hoop dat die howe geregtigheid vind. "
President Bush verwerp onmiddellik voorstelle vir 'n groot internasionale polisie -poging om die leiers van die aanval vas te trek. In plaas daarvan, nadat hy met sy neokonserwatiewe adviseurs beraadslaag het, het hy hierdie klein groepie terreuraanval gedefinieer as 'n oorlogshandeling wat uit Afganistan uitgevoer is met die hulp van die Taliban-regering. Dit het Bush in staat gestel om 'n oop "oorlog teen terrorisme" te verklaar, wat die weg baan vir sy bombardemente en inval van Afghanistan op 7 Oktober, en daarna Irak in Maart 2003.
Nog een van die regverdige oorlogspunte is & quotLast Resort & quot. Dit beteken dat 'n land slegs oorlog kan neem nadat hy alle ander moontlike alternatiewe uitgeput het. Dit word weerspieël in die VN -handves, waarin ernstige pogings aangewend word om verskille geweldloos deur diplomasie of die howe op te los, voordat militêre middele aangewend word. Bush het 'n aanbod van die Taliban verwerp om bin-Laden te vervaardig as die VSA nie sou inval nie. Sy enigste bepaling was dat Washington bewys lewer dat die leier van Al-Qaeda die misdaad gepleeg het, net soos enige land wat gevra het om 'n verdagte aan 'n ander land oor te gee. Bush het vinnig geweier, enige onderhandelinge uitgesluit en 'n bomaanval begin en inval. President Obama het in Oslo gesê dat "Amerika nie die Afgaanse oorlog gesoek het nie", maar oorlog was Bush se eerste uitweg, nie die laaste nie, soos die geval was 18 maande later toe hy Irak aanval.
'N Derde bepaling is "Right Intention" - dit wil sê, slegs veg namens 'n uitgesproke regverdige saak sonder 'n spoor van bybedreiging, soos die verkryging van mag, grond, hulpbronne, rykdom, ens. na Sentraal-Asië, naby Rusland, China en voormalige Sowjetrepublieke wat ryk is aan hulpbronne, en ook om 'n gebied langs Iran te beset, 'n ander neokonserwatiewe doelwit vir destydse regime.
(Hierdie laaste argument is oop vir debat, en daarom sou ek dit weggooi. - A.S.)
Die laaste punt is 'proporsionaliteit', wat beteken dat die hoeveelheid geweld, skade en koste eweredig is aan die verklaarde rede vir oorlog. Gegewe die skending van die regverdige oorlogstandaarde van regverdige oorsaak, laaste uitweg en regte bedoeling, is die disproporsie wat betrokke is by die bombardement, inval, besetting en voortgesette oorlogvoering van Bush vanselfsprekend. In elk geval was Bush se rede tot oorlog dat die Afgaanse owerhede nie Bin-Laden oorhandig het nie, maar dit is in die gedrang gebring deur die Amerikaanse weiering om die nodige bewyse te lewer vir uitlewering of om selfs die kwessie van die Taliban met die Kabul-regering te bespreek beweerde medepligtigheid aan die terreuraanvalle. & gt & gt
In die volgende opmerking kan ek, as u wil, nog groter en meer opvallende oortredings van die bogenoemde beginsels van Just War in Irak aantoon, wat u en kwotechniese reg op aanval & quot -punt heeltemal vernietig. Ek kan ook die vergelyking van die Sowjet -inval in Baltiese state met die bogenoemde aksies op u versoek aanspreek.
N. Friedman - 20/10/2010
Jy het my op 'n verlies. Maarja kan, as sy wil, u toekenning van absoluut aan haar kommentaar rig. In die meeste omstandighede lees ek plasings op plasingborde by HNN as iets minder as artikels wat vir publikasie voorberei is.
Maarja en ek is in elk geval HNN -pêlle - so ek gee haar die voordeel van die twyfel - en, nog belangriker, ek dink jy lees meer in haar kommentaar in as wat daar is. Ek dink ek het haar punt korrek saamgevat, naamlik dat daar vanuit die perspektief van 'n persoon wat in die Baltiese Eilande woon, geen morele of ander grondslag was wat die inval regverdig nie, en selfs al was daar, het die Sowjette gruwelik as besetters opgetree, iets wat nie nodig nie, maar was 'n produk van die barbaarse aard van die Sowjet -regime.
Wat u opmerking oor dubbele standaarde betref, is daar dalk iets daaraan. Dan ondersteun ek ook nie die oorlog in Irak nie. Wetlik was dit egter meer regverdigbaar as ons die huidige wet toepas as die Sowjet -inval in die Baltiese state. Trouens, die Sowjet -inval het geen regsregverdiging gehad nie en beslis niks, soos in Irak, soortgelyk aan die oortredings van die resolusies van die VN -hoofstuk 7 van die Veiligheidsraad. Dit wil sê, Irak oortree wette wat gedeeltelik deur die USSR en daarna deur Rusland (saam met die ander groot moondhede) ingestel is.
In die geval van Afghanistan is 'n aanval op die VSA, met die dood van byna 3000 Amerikaners (en gaste van die VSA), in Afghanistan georganiseer deur 'n party wat, vir alles wat ons destyds geken het, heel moontlik opgetree het onder gesag van die destydse regering van Afghanistan en in elk geval duidelik sy hoofkwartier en opleidingsentrum in Afghanistan bedryf met die seën van die regering. Of, in eenvoudige terme, die VSA is effektief deur Afghanistan aangeval, en onder die internasionale reg het die VSA die reg gehad om Afghanistan aan te val.
Die USSR het nie so 'n verskoning met betrekking tot die Baltiese state nie. Uiteindelik was die voorwendsel voorkomende oorlog, maar sonder selfs die wettigheid.
Anders as Maarja, het my gesin nie in die 1930's en 1940's in die Baltiese state gewoon nie. Hulle (uitgesluit my vrou se gesin) het in die 19de eeu uit Europa geïmmigreer. Maar, net soos u familie, het my gesinswortels my gesin die doel van Nazi -aggressie en barbaarsheid gemaak. Ek vergewe dus meer optrede, selfs deur die barbaarse Sowjetunie - wat met sy ware kleure uiteindelik teen mense van ons afkoms gedraai het - wat moontlik die Nazi's kon help verslaan. Dit beteken egter nie dat ek nie erken dat diegene in die Baltiese state deur die Sowjet-idee van selfverdediging omgery is nie.
Arnold Shcherban - 20/10/2010
Die feit dat u my opmerking oor die Estse SS gerespekteer het om aan mev Krusten te rig (nie eers aan u nie en waarop sy nie geantwoord het nie), as die verskoning vir die Sowjet -anneksasie van Estland, toon aan hoe min u kennis en logiese vaardighede respekteer van jou teenstanders.
Wat ek bedoel het met die verwysing (wat, soos ek duidelik gestel het, die reaksie was op Krusten se ondubbelsinnige verklaring dat daar absoluut geen regverdiging vir Sowjets was om Estland binne te val nie) is dat
Estland en twee ander Baltiese state
was destyds (reeds in 1939 en later) self nie so onskuldig soos met betrekking tot hul betrekkinge met die Sowjetunie nie.
Behalwe dat in Maart 1939 die Duitssprekende stad Memel sonder veel beslag gelê is uit Litaue
protes aan die kant van die Lihuaanse regering en die feit dat Duitse intelligensiedienste vrylik op die gebiede van die lande teen die Sowjets, die regerings van al drie die Baltiese state, opereer
het die alliansie met Hitler ernstig oorweeg. Hitler, van sy kant, was ook al lank van plan om 'n bondgenoot te sluit met/annekseer die lande. Ongelukkig, vir beide - Hitler en die Baltiese regerings - het hul planne en oorwegings aan hul Sowjet -buurman bekend geword.
Wat die Sowjette later aan hulle gedoen het, was dus feitlik identies aan wat
Hitler het die president van Tsjeggo -Slowakye gedoen toe hy laasgenoemde die effektiewe anneksasie van sy land deur Duitsland onderteken het. Slegs na die regerings van die Baltiese
state soortgelyke ooreenkomste onderteken het, het die Sowjet -troepe hul lande binnegekom. Beide die beleide en optrede het die onderskeie internasionale reg oortree, maar daar is iets op die plek wat ek graag wil hê dat iemand aan my moet verduidelik: die meerderheid Westerse (veral Amerikaanse), andersins ernstige historici en waarnemers, vind
& quotsolid & quot, hoofsaaklik van & quot; oorwegings van nasionale veiligheid & quot; regverdigings vir regstreekse aggressie teen en besettings van Irak en Afghanistan, wat tien keer bloediger en honderde keer meer vernietigend is, die aggressies en voortgesette beroepe wat gedoen is sonder dat enige ooreenkoms vooraf onderteken is en by afwesigheid van enige soortgelyke en dreigende bedreiging wat destyds van die Irakse of Afgaanse regering kom. Hulle (die historici en waarnemers) ontken egter feitlik en voortdurend die reg op die soortgelyke (en veel ernstiger) oorwegings van die nasionale veiligheid aan die Sowjette, veral vir die toevoeging tot die MR-verdrag en die Sowjet-anneksasie van Baltiese state.
Soos ek al talle geleenthede oor bespreking oor ander onderwerpe genoem het, irriteer my die historiese sterk en deurdringende neiging tot baie duidelike dubbele standaarde my nie net baie nie, maar bederf dit ook die buitelandse beleid van die VSA en die NAVO en gevolglik hul betrekkinge met baie lande. lei dikwels tot oorloë met al hul bose gevolge.
N. Friedman - 19/10/2010
Let daarop dat my opmerking aan u betrekking het op u aanhaling aan die Estse SS, asof u 'n voldoende regverdiging vir die aankoms van Sowjet -troepe verskaf het. My punt was dat die vorming van 'n Estse SS in 1943 plaasgevind het, lank na die Sowjet -inval. Daarom was u aanhaling daarvoor 'n fout.
In plaas daarvan om die punt of Maarja se punt aan te spreek, gee u die voorkeur op dat die Sowjetunie 'n werklike bedreiging van die Nazi's in die gesig gestaar het - iets wat niemand wat ek ken ontken nie. Net so min ontken dat Nazisme afskuwelik is of dat die Nazi -regime 'n ongekende bose regime is. Ek dink dat min mense sou ontken dat die Stalinisme afskuwelik is of dat die USSR, afgesien van die Nazi's, 'n ongekende bose regime was. Destyds was dit natuurlik nie duidelik watter regime erger was nie, behalwe natuurlik vir die geïdentifiseerde vyande van Nazisme en die USSR.
Maarja se punt was, dink ek, dat, ongeag die bedreiging wat die Nazi's was - en ek kan my nie voorstel dat sy die Nazi -dreigement ontken nie - die Baltiese state nie die Sowjetunie gevra het om binne te val nie. Die punt, maar nie die feit van die gruwelike bedreiging van die Nazi's nie, was die kwessie wat Maarja geopper het.
Vanuit die oogpunt van iemand uit die Baltiese state - wat in daardie tyd woon, nie 20/20 agterna nie - is dit nie die eenvoudige ding dat dit vir diegene wat in die USSR grootgeword het, kan lyk nie - dit wil sê, soos u beweer, om die groter kwaad te beveg, het verskriklike dinge gedoen om groter goed te doen. Vir diegene in die Baltiese state was dit twee verskriklike euwels, een aan elke kant, en die verskille tussen hulle, sover dit boos was, was metafisies moeilik om te onderskei.
Wat die afgryse van die Nazi's betref, hoef u my nie te oortuig nie. Wat die feit betref dat die Sowjet -mense tydens die Tweede Wêreldoorlog verskriklik gely het, hoef niemand my te oortuig nie. Ek is deeglik bewus van die feite.
En wat die inhoud betref, het u heel moontlik die reg - as ons die regte van die Baltiese mense as sodanig ignoreer (iets wat Maarja met goeie rede nie kan doen nie), kan die groter voordeel van Europa as geheel baie goed wees vereis dat die USSR die Baltiese state binnedring, onder meer om tyd vir die USSR te koop.
Die USSR is egter 'n weerlose land, maar die rekord ondersteun, soos ek dit verstaan, nie die siening nie. Die getuienis ondersteun die standpunt dat die USSR 'n weermag gehad het wat destyds meer geskik was vir aanvalle as verdediging. Ek sal die punt egter aan militêre historici oorlaat om uit te vind. Dit is egter wat ek gehoor het.
Arnold Shcherban - 18/10/2010
Ons almal hou net daarvan om onsself op 'n skouer te tik, terwyl ons kategories iets soos "ek sou dit nooit sou gedoen het nie".
Maar die Franse sê: "moet nooit sê nie."
Dit is 'n wonderlike gesegde, in die algemeen, maar ook in die besonder, want slegs 'n paar van ons sou nooit iets drasties en verkeerd gedoen het in lewensgevaarlike omstandighede nie.
Die Sowjetunie met 'n wesenlik swak weermag, byna nie-bestaande en tegnies agtergeblewe vloot, het in die tweede helfte van die dertigerjare dodelike bedreigings vir die nasionale veiligheid uit die Ooste (Japan) en die Weste (Nazi-Duitsland en sy bondgenote) ondervind lande, soos Italië, Roemenië, Hongarye), het dit min keuse gelaat, maar om buffersones te skep deur verskeie gebiede, insluitend Baltiese state, binne te val en te beset.
Die Westerse geskiedskrywing het 'n vaste oortuiging dat die Nazi in hul fisiese uitroeiingsontwerpe hoofsaaklik op Jode gerig was.
Maar as 'n mens die Nazi -Bybel lees - Hitler se "Mein Kampf" - word die Marxiste/Bolsjewiste byna altyd saam met Jode uitgewys as die grootste vyande van "Ariese mense" in die besonder en die wêreld in die algemeen.
En dit was nie net die woorde nie, aangesien die vervolging, gevangenskap en fisiese uitskakeling van kommuniste en sosialiste begin het nog voordat dieselfde lot op Jode en jare voor die begin van die Tweede Wêreldoorlog geval het.
Die Sowjette kon dus nie help om hulself te verwesenlik as 'n primêre doelwit van die komende Duitse aggressie nie.
Die geheime onderhandelinge tussen Sowjet-verteenwoordigers en die verteenwoordigers (hoewel nie hooggeplaastes nie) van die VK en Frankryk met die doel om 'n verenigde front te skep teen Hitler se Duitsland wat twee jaar lank aan en af ​​was, misluk teen die val van 1939.
En teen daardie tyd het die Sowjetunie alleen gestaan ​​teen die magtigste
in Europa militêre masjien.
Daar kom M-R-verdrag.
Baie (maar weliswaar nie almal) onwettige, kriminele optrede van die Kremlin -regering was dus die desperate dade om tyd te koop om meer ekonomiese en militêre krag te kry voor die aanvang van die verskriklike oorlog, die oorlog wat reeds in 1939 onvermydelik gelyk het, ten spyte daarvan wedersydse gelukwense en gelukkige uitsprake van Duits-Sowjet-politici en diplomate.
Churchill het eenmaal met groot oortuiging verklaar dat hy 'n ooreenkoms met Duiwel self sou aangaan om Groot -Brittanje te red. En hy het dit ook gedoen deur 'n geallieerde ooreenkoms met Stalin te sluit.
Ek sien nie waarom Stalin en die Sowjetunie uitsluitlik veroordeel moet word omdat hulle 'n MR-ooreenkoms aangegaan het as hulle 'n nog groter en meer onmiddellike bedreiging ondervind nie.
Hierdie keer stem ek met u saam op alle punte, meneer Friedman.
N. Friedman - 18/10/2010
Ek dink u moet meer spesifiek wees deurdat die Estse SS, sover ek weet, in 1943 gevorm het, wat lank was na die Sowjet -inval.
Hoe dit ook al sy, ek twyfel eerder daaraan dat Maarja om verskoning gevra het vir Nazisme of bewegings in Europa wat simpatiek was vir die Nazi's. Ek dink haar punt was dat die USSR geen nie-selfbediende, universele morele regverdiging gehad het vir die inval in enige Baltiese state in 1939 en dat die besetting wat gevolg het op die inval 'n gruwel was vir diegene wat geraak is.
U kan natuurlik vir Maarja 'n historikus se vraag vra. Die MR-verdrag is in een konteks gemaak, maar die behoud van die Baltiese Republieke is moontlik in 'n ander konteks gemaak. Is dit histories om die twee te sien asof die USSR slegs een motief vir die MR-verdrag en die daaropvolgende inval kan hê, en die motief wat sy gedrag baie jare later toon deur die besluit om die Baltiese Republieke permanent te sluk?
Mike O 'Malley - 18/10/2010
Ek gaan al jare heen en weer oor die onderwerp reenactors. Ek het 'n paar blogposte daaroor gemaak. In die kommentaar hieronder, het 'n reenactor ingeskakel om te sê hoe walglik hy is vir die reenactors, en ontken gereeld die getuienis van historici ten gunste van hul eie ervaring. Eintlik glo ek: "Om dit te leef terwyl u 'n jeukerige woluniform dra, maak dit waar."
Deur die verskil tussen subjek en self te ondermyn, verlam reenactors uiteindelik kritiese afstand
U het heel moontlik reg, as die VSA gely het soos die Sowjet -volke in die Tweede Wêreldoorlog, sou die VSA dalk wreed gewees het om wraak te neem en 'n boodskap te stuur. Ek het in elk geval nie geskryf om die gedrag van die USSR in die stryd teen die Nazi's te veroordeel nie. Ek het geskryf om Maarja se standpunt te bevestig dat besetting deur die USSR nie 'n lekker ding was nie en dat die belewenisse van die besetters die moeite werd is om te bestudeer.
Ek kan byvoeg: Hitchcock in die boek wat u nie wil lees nie, merk in elk geval op sy emosionele vlak sy ontstellende simpatie vir die Sowjet -taktiek aan, terwyl hy steeds die tienduisende massaverkragtings, massamoorde, ens. Sy boek, sover ek weet, is alleen (of byna alleen) onder die boeke wat die bevryding van die Nazi's vir die bevrydes behels. U is natuurlik vry om strokiesprente en ander humoristiese materiaal te lees.
Ek het tot dusver daarvan weerhou om dit te doen, maar aangesien u, meneer Krusten, steeds probeer om hierdie opvallend ideologiese koevert verder te stoot, gee ek u nog 'n verwante onderwerp: Estse SS en Jode.
Ek gaan waarskynlik nie die boek van u aanbeveel lees nie, net omdat ek al soveel menslike tragedie en lyding van die Tweede Wêreldoorlog gelees en gesien het, en gebombardeer is deur die berigte oor die voortgesette menslike drama van oraloor na massamedia die wêreld deesdae, dat ek tans net 'n humoristiese ding as die moeite werd beskou.
Wat die verskriklike Sowjet -militêre taktiek betref oor die deurdringing daarvan deur Oos -Europa en Duitse gebied, is ek seker dat as die Amerikaanse bevolking en die weermag net 'n kwart van die angs van die oorlog gely het wat die Sowjets, baie Europese nasies teëgekom het. sou hoegenaamd nie meer bestaan ​​nie.
En alhoewel hierdie ekstrapolasie die werklike misdade van die Sowjet -Unie nie verskoon nie, sal ek u mening oor hierdie spesifieke kwotief as onbelangrik beskou, soos u myne kan beskou.
Ek verwys u terug na my aanvanklike opmerkings oor u kritiek op die spesifieke waarneming van mnr. Bartov, wat niks te doen gehad het met enige ander optrede van enige land nie, behalwe die oorlog tussen Nazi -Duitsland en die Sowjetunie.
In daardie opmerking en in daardie oorlog het ek geweier (en doen dit steeds) om die aggressor en besetter gelyk te stel aan die wat aggressief is en beset is, ongeag hul relatiewe kenmerke, in ooreenstemming met die nasionale en internasionale wette van alle beskaafde nasies. (Ons straf immers een moorddadige boef omdat hy ander moorddadige boewe seergemaak/vermoor het, sowel as omdat ons die goeie ouens seergemaak/vermoor het, nie waar nie?)
Boonop het hierdie debat nie gegaan oor die ontleding van die politieke en militêre situasie in die destydse Europa of die uitspraak oor die vergelykende politieke en militêre strategieë en optrede van die betrokke lande nie. Dit is groot en aparte onderwerpe, wat byna nie vir ons as byproduk toeganklik is nie.
(As u een hiervan wil begin
onderwerpe, Estland-Sowjetunie en Rusland van vandag, insluitend, skryf 'n artikel, en ek reageer op die manier, afhangende van die feitelike en analitiese kwaliteit van die artikel. Terloops, ek voel werklik empaties met die tragedie van u gesin, en probeer op geen manier, soos ek vroeër genoem het oor die misdade van Stalin se regime, dit witmaak nie.)
Hierdie debat - ek herhaal - handel oor die spesifieke waarneming van die skrywer van die artikel, waarop ek u later gevra het om te reageer. In hierdie laaste antwoord het u egter gekies om te weier om te reageer deur die redelik ongemaklike verskoning te gee om nie 'n Republikein te wees nie. U is ook nie 'n demokraat of nazi of kommunis nie, maar u spreek intussen vrylik en gretig u opinies of gedagtes van u kant af, so waar die skielike skaamte vandaan kom as u gevra word oor u mening oor sommige Republikeine se optrede, het die skaamte heeltemal ontbreek in u vorige en talle opmerkings oor Republikeine in ander opsigte?
Ek het hierdie waarneming as 'n nie-historikus wat baie historiese skryfwerk lees. Ek dink daar is 'n verskil tussen die skryf van geskiedenis en die skryf van tydelike gebeurtenisse.
As u met 'n vraag na die verlede kyk, het u 'n idee hoe dinge u kan lei. As u na die hede kyk, is dit moeilik om te weet, selfs watter neigings belangrik is, sodat u noodwendig meer van uself na die tafel bring, en die belangrikste neigings kies - wat, aangesien dit oor die hede en die toekoms gaan, behels in die eerste plek 'n politieke of ander oordeel, nie 'n passievolle siening van dinge nie. In die voorwoord van haar interessante, maar op sommige maniere, gebrekkige boek, het Eurabia, die historikus van nie-Moslems wat onder Moslemheerskappy leef, Bat Ye'or, hierdie punt geskryf, waarvan ek dink dat dit die kwessie raak:
Breë historiese bewegings wat die menslike samelewing ingrypend verander, is op die kort termyn moeilik om te onderskei. Dit strek oor dekades, dikwels eeue lank, en beïnvloed die sosiale weefsel op verskeie maniere wat skaars deur huidige kommentators opgemerk word, maar waarneembaar word in tye van versnelde sosiale verandering.
As 'n mens skryf oor wat vandag aan die gang is, is dit byna onmoontlik om nie sterk beïnvloed te word deur politiek en godsdiens nie, en baie ander dinge wat verband hou met hoe 'n mens kyk waarheen die wêreld gaan. Die verlede is egter verby. Dit is soms - tensy dit van toepassing is op die huidige tyd, in welke geval ideoloë hul oordeel dikwels laat verdwyn - 'n bietjie makliker om meer op die bewyse te fokus, omdat dit makliker is om ten minste uit te vind watter dele van die legkaart blyk belangrik te wees.
In die geval van WO II het ons te doen met die verlede, maar nie met 'n verlede wat sonder politieke implikasies vir vandag is nie. Daar is nog steeds 'n kommunistiese beweging met verdedigers. Fascisme, terwyl dit meer 'n ondergrondse beweging op hierdie punt is, het sy voorstanders. Gelukkig vir ons almal -weereens, my nie -historiese waarneming -blyk dit dat die kommunistiese, fascistiese en Nazi -bewegings tot die kantlyn gedruk word, sover dit invloed op die samelewing is.
Maarja Krusten - 18/10/2010
Dankie, N. Ek sal beslis na die boek van Hitchcock moet soek, dit klink beslis asof dit die moeite werd is om te lees.
U weet, maar ek is nie seker dat almal dit doen nie, dat my verwysing hierbo na opeenvolgende demokrasie-onderdrukking, hipotetiese invalle van 'n nie-aggressor-VSA, eers deur 'n mitiese radikale teokratiese nasie en daarna deur 'n mitiese kommunistiese totalitêre nasie, verwys na die lot van 'n paar klein Europese nasies tydens die Tweede Wêreldoorlog. Een van my vriende het dit baie goed gestel toe hy gesê het oor klein nasies soos Estland wat totalitêre besettings ondergaan het deur beide die Sowjets en die Nazi's dat hulle 'n vinnige hobbel op die kaart van Europa was. "Om so klein te wees en kwesbaar is nie 'n deel van die Amerikaanse psige, en dit is een van die redes, dink ek, dat sommige van hierdie kwessies soms swak hier in die VSA aangebied word. Die ander lê (miskien) in die gemak van reduksionistiese vertellings.
Dit is soms moeilik om uit te vind wat soms aan die gang is, veral met voorspraakstukke waarin nuanses soms oorvol is deur ander oorwegings. Ongelukkig is die waarskynlikheid dat modelle van politieke en gesprekke meer geneig is om geskiedenisverwante aanbiedings te beïnvloed as wat modelle van streng historiese diskoerse die politieke beïnvloed. Ag wel.
N. Friedman - 17/10/2010
Dit is een van u mees samehangende plasings ooit. Dankie.
Oor die manier waarop diegene wat tydens die Tweede Wêreldoorlog in die geveg vasgevang was, hul situasie verstaan, beveel ek William Hitchcock sterk aan Die bittere pad na vryheid: die menslike koste van geallieerde oorwinning in die Tweede Wêreldoorlog - wat ek sou aanbeveel as een van die beter stukke geskiedenis wat ek nog ooit gelees het. Die boek, met baie min uitsonderings, vertel dinge nogal passievol. Aangesien die bevryding van Europa 'n noodsaaklike ding was - my waarneming as burger, nie 'n opmerking uit die geskiedenis nie - is dit belangrik om te verstaan ​​hoe aaklig oorlog is vir diegene wat onbedoeld in die middel vasgevang is, met SNAFU die woord vir hoe militêres die een fout na die volgende maak, en selfs as hulle dit nie doen nie, met een verskrikking na die volgende.
Met verwysing na die Sowjet -leër, spoor Hitchcock onder meer na wat gebeur het met diegene wat op die pad van die Sowjet -leër was toe dit die Nazi -leër uit die USSR begin stoot het en dan terug in Europa was. Om te sê dat die Sowjet -taktiek werklik bo die lig was, is om beleefd te wees.
Ek besef dat u kommentaar gerig is op die Sowjet -inval aan die begin van die oorlog, terwyl my kommentaar meer gerig is op 'n verwante kwessie. Tog beïnvloed dit u gedagtes.
Maarja Krusten - 17/10/2010
Baie onskuldige mense het gely weens Hitler en Stalin se keuses en optrede. Ja, natuurlik, ek verstaan ​​dat die Sowjet -kant tydens die Tweede Wêreldoorlog 'n groot aantal ongevalle gehad het. Maar daar was geen regverdiging vir die MR-verdrag nie. En wat leiers betref, gee 'n 'slegte ou' wat 'n ander veg '' 'n slegte ou '' hom net nie 'n pas op sy eie dade nie.
Daar was geen regverdiging dat die Soveit -unie Estland met geweld sou inneem in 1940. Absoluut nie. Dit was eenvoudig 'n daad van aggressie deur 'n totalitêre land wat sy mag teen 'n kleiner een sonder provokasie gebruik het. Destyds was dit gerieflik om 'n ooreenkoms met Hitler te onderteken. Later was dit nie so nie. My vraag is dus: waarom het Sowjet -troepe die Baltiese Eilande nie in 1945 verlaat in plaas daarvan om hulle tot 1991 te beset nie?
Wat daar gebeur het, was analoog aan die VSA, 'n voorheen demokratiese nasie, wat van ons kant af sonder agressie beset is, eers deur 'n Moslem -nasie en daarna deur 'n kommunistiese aggressor, wat nie daarin belangstel of geneig was om ons in vrede te laat voortleef nie ons eie onder demokraties regering van ons eie keuse. In so 'n situasie, as 'n vryliefhebbende Amerikaner, sou ek nie meer simpatie vir die besetters hê as vir die Sowjets of die Nazi's wat as aggressors teenoor ander nasies in die Tweede Wêreldoorlog opgetree het nie en wat gulags en konsentrasiekampe gebruik het. Beide slegte ouens, in terme van regimes.
Ek het geen idee hoekom sekere Republikeine iets doen nie. Ek is nie 'n Republikein nie.
Elliott Aron Green - 17/10/2010
Arnold, weet u dat Izvestya aan die einde van 1939 'n hoofartikel gepubliseer het na die gesamentlike besetting van Pole deur die Nazi- en Kommunistiese leërs, waarin gesê word dat 'nazi -ideologie 'n kwessie van smaak is'? Weet u dat die Sowjet- en Nazi -Duitse ministers van Buitelandse Sake in dieselfde tydperk 'n gesamentlike verklaring vir vrede verklaar het terwyl die oorlogsvure nog in Pole gebrand het? Weet u dat kommunistiese partye in Brittanje en Frankryk enige wetgewing in die lande teëgestaan ​​het om voor te berei vir oorlog teen Nazi -Duitsland? [tydens die & quotPhoney War & quot - & quotDrole de guerre & quot tydperk). My neef uit Wit -Rusland het my vertel dat die Sowjet -troepe dit in die tydperk onmiddellik na die Duitse inval in die USSR in 1941 baie moeilik gemaak het vir Jode en ander burgerlikes in die gebied van Wit -Rusland wat in 1939 uit Pole geannekseer is, na die ooste te vlug. Ja, uiteindelik het die Rooi Leër meer gedoen om Duitsland as die VSA te verslaan, en die USSR het toegelaat dat meer Jode na die ooste vlug as die aantal Joodse vlugtelinge wat in die VSA toegelaat is. Sonder die Nazi-Sowjet-verdrag sou Hitler egter nie die oorlog begin het nie of sou dit onder minder gunstige omstandighede vir hom begin het. Dit alles is nie om die Britse skuld te verminder omdat hulle die Nazi's geknoei het nie.
Terloops, kan ons 'beveg vir vrede' en 'vredesbewegings' oordeel volgens die standaard wat die Sowjet- en Duitse ministers van Buitelandse Sake gestel het toe hulle einde 1939 'n gesamentlike 'stryd om vrede' verklaar het?
Arnold Shcherban - 17/10/2010
Ek skryf dit eintlik om myself op my skouer te tik, aangesien ek die reaksie soortgelyk aan die wat u op mnr. (Sien my vorige opmerking in hierdie verband)
U beswaar teen sy waarneming draai om die gevolgtrekking dat die oorlog tussen Nazi -Duitsland en Sowjetunie (die Groot Patriotiese Oorlog in Rusland genoem) in wese die oorlog was tussen twee mees bose regimes/magte in die moderne geskiedenis, in ooreenstemming met die gevestigde standaard onder die Westerse amptelike ideologiese gemeenskap.
Hierdie gevolgtrekking, tesame met die standaard waarop dit gebaseer is, is egter op sigself te simplisties. En die vereenvoudiging wat dit bied, soos die geskiedenis van die tweede helfte van die 20ste eeu definitief bevestig het, kan slegs sonder enige bepalings tot ons eie risiko geneem word.
Die Sowjet -Stalin -regime was ongetwyfeld boos en het talle verskriklike misdade gepleeg, veral teen sy eie bevolking, maar ook teen buitelanders.
Maar om die oorlog te kenmerk, was die Sowjetunie teen Nazi -Duitsland AGGRESSIE en wrede BEROEP (wat permanent sou word in geval van Duitsers se oorwinning), nie 'n stryd tussen slegte ouens om wêreldoorheersing nie, maar die desperate stryd van die hele Sowjet -nasie (ver van net Russe) teen die werklike
boosheid, wie se uitdruklik gestelde doel presies dit was: wêreldoorheersing deur moorddadige onderwerping, kolonisering en verslawing van baie vreemde nasies en volledige fisiese uitroeiing van 'n paar groot etniese groepe, die doel, wat teen 1942 Nazi's
ten minste met die helfte behaal.
Dit is ook waar dat die Sowjetunie
het die grootste deel van die militêre oorwinning van die geallieerde magte in Europa gedra, en daarna 'n belangrike rol gespeel in die kapitulasie van Japan.
Maar behalwe al die bogenoemde is dit eintlik baie duidelik waarvoor mnr. Bartov hoofsaaklik sy waarneming bedoel het.
En dit was om die volgende, amper vereenvoudigde vraag te stel: waarom is die Republikeinse geneigde politieke groepe en sommige Republikeinse leiers self geneig om hulde te bring aan Nazi-misdadigers, maar nie Rooi misdadigers nie?
Ek wil ten minste die poging hoor om die laaste vraag in u moontlike antwoord te beantwoord.
Dit moet duidelik wees dat Hitler Rusland binnegeval het, nie Duitsland nie. Ek het Duitsland te veel in gedagte gehad sedert die opstel op Duitsers gefokus was.
Maarja Krusten - 16/10/2010
As ek sê dat slegte ouens teen ander slegte ouens veg, bedoel ek dat twee slegte regimes die mans wat in hul magte is, gebruik om teen mekaar te veg. Ek gebruik die term sleg vir die regeringstelsels en metodes, nie vir individuele soldate nie.
Waarom sou 'n historikus wat argumenteer vir en skynbaar kennisgebaseerde assesserings van die geskiedenis wil hê, 'n verklaring skryf soos "die regtig slegte ouens, wie se uniforms niemand belangstel om by sulke infantiele herontmoetings te dra nie, naamlik die troepe van die Rooi Leër: juis die wat in werklikheid Nazi -Duitsland teen 'n buitengewone hoë bloedprys verslaan het na 'n moorddadige besetting van hul land.
Daar was moorddadige beroepe aan beide kante van die kloof, aan die begin van, tydens en na die Tweede Wêreldoorlog. In opdrag van Stalin, en as gevolg van die Molotov-Ribbentrop-verdrag, het die Rooi Leër voorheen soewereine demokratiese nasies, soos Estland, in 1940 beset. Gewone nie-politieke sakelui (lees: mense skuldig aan niks anders as kapitaliste) in Estland, soos as my oupa, is gevolglik na Siberië gestuur. Eers in 1941, toe Hitler Duitsland binnegeval het, het die Sowjette teen hom begin veg.
Ek weet dat sommige Amerikaners soos hul geskiedenis saam met goeie en slegte ouens gedien het, soos in sommige strokiesprente. Oooo, dit is so gemaklik om gebeure so te sien. Maar soms veg slegte ouens teen ander slegte ouens om redes wat 'n mens sou verwag dat historici sou verstaan. En moorde, verkragtings en gruweldade vind as gevolg hiervan aan beide kante plaas. Om niks te sê van gebeure soos die naoorlogse gedwonge repatriasies wat, behalwe soldate, 'n paar nie-vegtende vlugtelinge opgevee het en hulle gedwing het om die lot van die Sowjetunie in die gesig te staar wat niemand van ons vir ons burgerlike eggenote of kinders sou wou hê nie. As Aleksandr Solzhenitsyn dit sou kon bepaal, kan historici wat oor die tydperk skryf, beslis ook. Dit sou baie meer effektief wees as om te huil oor "uniforms waarvoor niemand belangstel om te dra nie". Daar is tog 'n redelike antwoord daarop.
Arnold Shcherban - 15/10/2010
U moet die boek ook nie net oorweeg nie, maar eintlik lees oor die hoofsaaklik Amerikaanse oorsprong van die Nazi -rasseteorie, en die brief van Adolf Hitler aan een van sy (die rasteorie) se Amerikaanse hoofideoloë, waarin Hitler sy bewondering uitspreek oor die werke van die skrywer en die bedoeling om die aanbevelings in die werke in Duitsland te implementeer (waarvan die resultate algemeen bekend is.)
Die boek se titel is & quotWar Against the Weak-Eugenics and America's Campaign to Create a Master Race & quot deur Edwin Black.
Die boek alleen, sonder om veel ander boeke en waarnemings van die VSA te noem
politieke bewegings, maak die & quothysterical diatribe & quot, baie minder histeries, as geldig.
Alhoewel ek vermoed dat u, op grond van u vorige opmerkings wat op die HNN-webwerf geplaas is, 'n deurwinterde radikaal is van die Amerikaanse, bo alles-en-altyd-regte tipe, ideologies naby aan syfers soos Ann Coulter (dit ontbreek net goed gevoel vir humor wat sy besit), en sal my leesaanbevelings daarom ignoreer.
Angelika Preston - 15/10/2010
U moet dit as ernstig beskou. Die vroeë dae van die Nazi -party is geïgnoreer totdat dit te laat was. Daar word te veel gesê/gedoen met 'n grap wat ernstige ondertone het.As u die politieke platform of kontrak van die teeparty met die Nazi -platform vergelyk, vind u baie opvallende ooreenkomste. Die skokkendste is die 2/3de meerderheidstem. Die bordjies is daar, maar weereens luister niemand. Geskiedenislesse in hierdie land in die openbare stelsel is niks anders as om oorlog en oorwinnings te bekroon nie. Lees maar die boek. die punt is om nie net te lees waarmee u saamstem nie. Dit is hoe ons leer en miskien besef dat ons persepsies onwaar is.
John D. Beatty - 15/10/2010
Selfs die mees gekke liberaal kan hierdie histeriese diatribe nie werklik glo nie.
En om te dink dat ek dit oorweeg om u boek te lees.
Brian Martin - 14/10/2010
As ek na die twee groot aanloopsinne kyk waarmee u artikel nogal begin, kan ek met u saamstem.
Wat Iott betref, lyk dit vir my na veel moeite. 'N Volwasse weergawe van cowboys en Indiërs wat buite verhouding geblaas is gedurende die' quotsilly season 'wat voorafgaan aan verkiesings.
Arnold Shcherban - 14/10/2010
Dankie, mnr. Bartov vir 'n tydige en onbevooroordeelde artikel.
Ek is seker en eintlik bly dat u onmiskenbare stelling: & quot. die troepe van die Rooi Leër: juis diegene wat Nazi-Duitsland in werklikheid teen 'n buitengewone hoë bloedprys verslaan het na 'n moorddadige besetting van hul land. & quot (hoewel nie per ongeluk nie) weet min van die regte geskiedenis.
Ek stem egter nie saam met een spesifieke opmerking (?) Wat u gemaak het nie: & quotIott en sy ondersteuners weet niks van gruwelike misdade gepleeg nie
deur Nazi Waffen SS en gereelde troepe.
Indien nie almal tot die laaste man nie, maar die meeste van die ondersteuners, is Ioot self inklusief bewus van 'n groot deel van die Nazi -misdade (meestal natuurlik teen Jode, aangesien laasgenoemde misdade in hierdie land amper wyd voorkom) en ontevrede erken, uitgebrei geleer oor, 'gepopulariseer' en dus Nazi's veroordeel in die openbare mening.)
Die belangrikste rede vir hul fassinasie met die wêreldmisdadigers lê in die soortgelyke, maar nie identiese en onbekende, ideologiese uitgangspunt van 'n rasse -meerderwaardigheid van wit mans.
Die hele spektrum van Westerse imperialisme is en is nog steeds gebaseer op die anti-humanistiese idee, hoewel dit deesdae vaardig weggesteek is agter die fuga-blare van "bedreigings vir nasionale veiligheid" en "verspreiding van vryheid en demokrasie".