Daniel Martín Serrano. Onderhoud met die skrywer van Insomnia | Huidige literatuur
Daniel Martín Serrano. Onderhoud met die skrywer van Insomnia
Daniel Martin Serrano is die première in die roman met 'n pikswart titel, Insomnio. Maar hierdie Madrilenian het al 'n lang geskiedenis as reeks draaiboekskrywer televisie waaronder Hospitaal Sentraal, Velvet, Blind vir afsprake, Prins, Verraad y Hoogsee. Daarbenewens is hy 'n professor in Television Script aan die Madrid Film School. Hierin onderhoud Hy vertel ons van sy roman en nog baie meer. Ek waardeer die vriendelikheid en tyd baie wat hy aan my opgedra het.
Daniel Martín Serrano - Onderhoud
LETTERKUNDE VANDAG: So koue, ritme- en draaiboektegniek of nuwe ritme en tegniek, of waarom kies?
DANIEL MARTÍN SERRANO: Uiteindelik dit gaan daaroor om 'n storie te vertel. Die tegnieke is anders, ja, maar wat maak die meeste verskil 'n draaiboek vir 'n roman is die manier van werk. Die skryf van teksskrifte is 'n spanpoging waaraan verskeie mense deelneem en jy is van mening dat produsente, netwerke en platforms so baie besluite geneem word. As ek voor 'n roman te staan ​​kom, is ek die enigste een wat hierdie besluite neem, dit is ek wat besluit wat gebeur en hoe dit gebeur. En in teenstelling met die manier waarop ek aan 'n draaiboek werk, word die vryheid wat die roman my bied soms waardeer.
Maar ek het nie 'n voorkeur vir die draaiboek of die roman nie, of dit is vir my moeilik om die een of die ander te kies. In die meeste geleenthede dit is die verhaal wat u wil vertel wat bepaal hoe dit vertel wil word, as in die vorm van 'n draaiboek, 'n roman, 'n verhaal en selfs 'n toneelstuk.
AL: Met 'n lang loopbaan as draaiboekskrywer debuteer jy nou in suiwer en eenvoudige literatuur met 'n roman in pikswart, Insomnio. Waarom en wat is ons daarin?
DMS: Soos in byna elke beroep wat 'n mens voorstel nuwe uitdagings en die skryf van hierdie roman was vir my. Na jare se skryf van tekste en 'n paar romans begin, besluit ek dat ek een moet voltooi, wys my dat hy in staat was om so te doen. Dit was my eerste motivering. Die feit dat ek dit al kon publiseer, oortref my eerste verwagtinge.
En Insomnio die leser sal 'n vind swart roman, baie donker, met twee intrige, een getel in die verlede en ander in die huidige. In die eerste, die protagonis, Thomas Abad, is 'n inspekteur van polisie in beheer van die vind van die asesino van verskillende vroue. Namate die saak vorder, sal u dit ontdek sy broer is op die een of ander manier betrokke. As u probeer om u te beskerm, sal u u werk verloor.
In die huidige gedeelte werk Tomás nagte soos sekuriteitswag van die begraafplaas af en daar, geteister deur iemand wat in die skaduwee skuil, besef hy dat die saak nog nie gesluit is nie.
Insomnio is 'n roman met 'n plot wat al hoe meer haak en dit gee nie berusting vir die leser nie. Het 'n baie goeie atmosfeer, 'n leidende karakter van diegene wat in u siel beland, en dit is verkeerd dat ek dit sê, maar dit is wel baie goed geskryf. Nou is dit die lesers wat dit moet beoordeel.
AL: Gaan u terug in die tyd, onthou u die eerste boek wat u gelees het? En die eerste verhaal wat jy geskryf het?
DMS: My eerste lesings, soos dié van baie van my generasie, was die boeke in die B-versameling.Stoomboog, The Five, Jules Verne, Agatha Christie...
Wat die eerste ding wat ek geskryf het, nie 'n duidelike geheue het nie, weet ek dit by die skool toe jy moes skryf gebruik om op te staan. Bietjie vir bietjie, ja, ek het 'n verhaal begin skryf en sodoende was ek besig om te skep 'n soort behoefte dit het daartoe gelei dat ek meer en meer geskryf het. Pessoa het gesê dat dit vir hom 'n manier was om alleen te wees, en ek stem heeltemal saam met die stelling.
AL: Daardie boek wat jou siel aangeraak het, was ...
DMS: Baie. Ek kon nie een kies nie. Die boeke waarin ek my bewus is van die werk van die skrywer daaragter, het my gekenmerk. Ek kan jou noem Byekorf, van Cela, Sag is die nagdeur Fitzgerald, Die stad en die honde, deur Vargas Llosa, Die huil van die uil, deur Highsmtih, Nefando deur Mónica Ojeda, die meeste van Marías se romans ...
AL: En daardie gunsteling skrywer van verwysing of inspirasie? U kan meer as een en uit alle tydperke kies.
DMS: Miskien is dit Javier Marias die skrywer kan ek die meeste sê wat my beïnvloed. Ek het op daardie ouderdom vir hom begin voorlees toe dit duidelik geword het dat ek my aan skryfwerk wou toewy. Sy styl, sy manier van vertel is iets wat ek baie in gedagte het. Maar daar is baie ander: Vargas Llosa, García Márquez, Lobo Antunes, Richard Ford, Patricia Hoësmid, Joyce Carol Oates, Sofi Oksanen, Martín Gaite, Dostojevski, Persoon...
DMS: 'n Roman wat ek gewoonlik baie lees, is The Great Gatsby en hy is een van die karakters wat ek die meeste in literatuur hou. Al Fitzgerald se werk is vol karakters met baie lae wat jy in elke nuwe lesing ontdek. En Gatsby is een van my gunsteling karakters.
DMS: Ek het geen noemenswaardige manie as dit kom by skryf nie. Wat ek kan sê is dat Ek is nogal pligsgetrou, ek skryf en skryf baie oor totdat ek tevrede is met die uitslag. Ek is nie 'n vinnige skrywer nie, ek dink en mediteer baie oor die stappe om beide in 'n roman en in 'n draaiboek te neem, want ek is oortuig dat goeie werk goeie resultate lewer.
En die beroep van skryf is nog steeds 'n werk en as sodanig Ek probeer elke dag skryfEk het my skedule, ek is nie een van diegene wat meegevoer word deur inspirasie nie, dit hou te min. ook Ek hou daarvan om verskeie projekte gelyktydig in die hand te hêAs ek dus met een vasval, kan ek nog een optel en aanhou beweeg. Dit is die beste manier om die blokkasies te oorkom, om die verhale 'n rukkie te laat rus.
Y ten tyde van die lees miskien is dit die enigste stokperdjie wat ek kan hê ek het stilte nodig, niks wat my aandag aftrek nie.
DMS: Ek skryf gewoonlik by die huis, maar van tyd tot tyd verander ek graag na 'n kafeteria, Een biblioteek. Daardie verandering van natuurskoon, so te sê Dit help my om uit te lug en nie die roetine gevoel het om altyd op dieselfde plek te werk nie. Die pandemie het weliswaar hierdie gewoonte vir my verander, maar ek hoop om dit op 'n stadium te kan hervat.
AL: Meer literêre genres wat u aanspreek?
DMS: Die feit dat my eerste roman 'n misdaad- of misdaadgenre is, beteken nog nie dat dit my gunsteling genre is nie. Ek is in werklikheid nie 'n goeie leser van misdaadfiksie nie. Eintlik waarvan ek hou, alhoewel dit 'n waarheid is, is die goeie boeke. En wat is 'n goeie boek vir my? Die persoon wat weet dat dit jou lewenslank sal vergesel as jy dit klaar gelees het, die een waarin ek besef dat daar agter 'n goeie skrywer is en ek die werk sien wat die roman het, wat my laat nadink, wat my laat voel. En 'n goeie boek is ook een wat 'n sekere afguns in my voortbring, gesonde afguns, omdat ek nie weet of ek eendag so iets sal kan skryf nie.
AL: U huidige lesing? En kan u ons vertel wat u skryf?
DMS: Die lesings versamel, Ek koop meer as wat ek tyd het om te lees. Ek is geneig om laat te wees vir nuus, so ek lees nou Berta Isla, deur Javier Marías, en ek het baie ander op die tafel wat op hul beurt wag.
En wat ek skryf, nou is ek besig met 'n reeks waaroor ek nog nie veel kan vertel nie maar dit sal volgende jaar die lig sien en probeer vorm wat ek graag wil hê dit moet wees my tweede roman. 'N Registerverandering, 'n meer intieme en persoonlike roman wat oor liefde praat, nie 'n liefdesroman nie, maar 'n roman oor liefde en hoe ons dit waarneem of uitleef deur die jare heen, vanaf adolessensie tot wat ons middeljarige ouderdom noem.
DMS: Ingewikkeld. Ek dink daar is 'n soort dringendheid om dit soms te wil publiseer iets belangriker as wat dit is wil skryf. Enige boek, of dit nou 'n roman, 'n opstel of enige ander genre is, benodig 'n tyd van werk, baie skryf en herskryf, en dit gee my die gevoel dat dit gepubliseer word en bowenal romans waaraan nie voldoende gewerk is nie, is self gepubliseer.
Die doelwit vir diegene wat skryf, is om natuurlik te publiseer, maar 'n skrywer moet baie veeleisend met homself wees, nie net iets is nuttig om gepubliseer te word nie, maak nie saak hoeveel u dit wil hê nie, u moet die ego tot die maksimum beperk as u skryf. Nog 'n negatiewe punt tot soveel as wat dit tans gepubliseer word, is om te sien hoe baie goeie romans ongesiens verbygaan en ander wat nie so briljant is nie, suksesvol is. Soms werk die promosie op sosiale netwerke meer as die kwaliteit van die roman self. Hopelik verander dit.
AL: Sou u 'n teks voorgestel het vir die belangrike oomblik waarin ons leef? Kan u iets positiefs of nuttigs byhou vir toekomstige verhale?
DMS: Daar was nog altyd verhale van die apokaliptiese tipe wat, met hierdie kovid, die naaste aan hulle was. Dit is waar dat dit anders is om dit in die eerste persoon te leef, maar as ek by iets positiefs moes bly, is dit by die verstandelike uithouvermoë wat ons almal geleer het om te ontwikkel. Dit is wel so dat dit soms lyk asof 'n mens die grens van isolasie, verveling bereik het en die einde van hierdie nagmerrie nie gesien het nie. Maar ek dink dat, oor die algemeen, wie nog die minste weet hoe om dit op die beste moontlike manier te hanteer.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » Letterkunde » Onderhoude » Daniel Martín Serrano. Onderhoud met die skrywer van Insomnia