Die wonderwerke geskep deur die natuur (en bokke) | Mighty Natural
Geskryf deur Bryan Welch
My mentor was 'n sonbrandige, 6o-jarige, 300-pond Jehovah se Getuie in donker glase. Tim Posey het nie soos 'n boomkruiper gelyk nie. Hy het nie gepraat oor die liefde van die natuur of om die omgewing te red nie. Maar hy was op baie maniere die beste en beste bewaringsbewaarder wat ek ooit geken het.
Ek het grootgeword in 'n enklave van surplus laer kaserne en stacaravans op die Mexikaanse grens, 'n paar kilometer van El Paso, Texas. Tegnies het ons in die dorp Anapra, in die suide van New Mexico gewoon. Maar ons gemeenskap en ons kultuur was regtig nie in enige staat of land nie. Op baie maniere is die grens sy eie nasie. Dit is 'n land wat selfstandige misfits, onafhanklike denkers en baie mense aantrek wat net op die rand van die Noord-Amerikaanse ekonomie gestrand word.
Mnr. Posey het 10-akker in daardie ekonomiese en letterlike woestyn in die 1950s gekoop. Hy het 'n put geboor en 'n netwerk van vlak waterlyne begrawe. Die land het dit in 'n rooster gesit, waar huurders hul sleepwaens kon parkeer (wat sedertdien genoem word as mobiele huise). Hy het eenvoudige septiese tenks gegrawe met staanderpype wat uit die sand opstyg. Hy het pole geplant en kraglyne gespan. As jy baie in die Posey Voorhangerspark gehuur het, kan jy jou sleepwa betrek, die riool, elektrisiteit en water heg en binne n uur of so gereed wees om te vestig en te kyk. Gunsmoke op TV.
Die groot ding oor die besit van 'n sleepwa park, mnr Posey sal vir my sê, is dat sodra jy het die water, riool en krag opstel, kan jy pretty much "stel terug en die huur in te samel." Maar mnr Posey nie op sy louere rus. Sodra die sleepwa park operasionele was, Tim Posey gebou self 'n oase.
Die Posey-huis sal waarskynlik nie die meeste Amerikaners as 'n visioen van die paradys tref nie. Ons het op duine gestapel met kreosoot en mesquite bosse, kaktusse en yucca. Meestal was die land kaal sand. Ons het sewe of agt duim van die totale neerslag per jaar gehad. Soos my pa graag wou sê, het dit nie gelyk asof jy daar was nie, die dag het dit sewe duim gereën - gewoonlik in die einde van Junie of vroeg in Julie.
Tim Posey het 'n half akker groentetuin besproei met goeie water; 'n versameling skure en skure wat gebou is uit gesleepte pale en laaghout; penne vir sy bokke, hoenders, ganse en eende; twee lang rye konynhokkies; en 'n paar stokke en stalletjies wat hy aan perde-eienaars verhuur het.
Ek het begin rondhang toe ek omtrent 8 jaar oud was omdat ek van diere gehou het. Teen die tyd dat ek 9 was, het Tim Posey my gehuur om die bokke te melk en hulle uit te bring na die woestyn om te blaai. Hy het gesê hy het gedink hy kan nie van my ontslae raak nie, sodat hy my so goed kan laat werk. Ek is in eiers en melk betaal.
Die woestyn is natuurlike habitat 'n bok se. Waar ons 'n woesteny van struike plante te sien wat hulle sien 'n waaier. Ek sou die hek oop te maak en te kyk Tim se klein trop 'n halfdosyn suiwel bokke hef in die kreupel hout, gulsig soek na hul gunstelinge-bos gras, MESQUITE bone en porselein. Hulle het voorgekom om verskeidenheid te geniet. Hulle het van een spesie na die volgende: saadpeule vir ontbyt, gras vir brunch, 'n groot maaltyd van die blom porselein en dan miskien 'n rustige uur of twee munching op MESQUITE blare.
In die aand het ons teruggegaan na die skuur en ek het die daaglikse wonderwerk gesien. Van die woestyn se yl, growwe harsagtige plante het die bokke soet, vars melk gelaai met bottervet.
Mnr. Posey's Garden Miracle
Mnr. Posey het in sy tuin 'n soortgelyke wonderwerk uitgevoer.
Ons gemeng mis uit die penne in 'n 55-liter drom met 'n goed water, en dan gooi die mis in die stroom van besproeiingswater, wat voeding om elke uithoek van die plot gedra. Omdat mnr Posey 'n slegte weer gehad, dit was my werk om die mis roer. As jy al ooit jou kop het vas in 'n vat vol vloeibare hoendermis op 'n 95-graad middag kan jy bevestig dat die sensasie is minder 'n reuk as dit is 'n toestand van, soos snorkel in 'n dam wat gelyke dele ontlasting en ammoniak. Tog, dit was ons magic doepa.
Daar in die hart van die Chihuahuan woestyn omring deur sandduine, Tim Posey gekweek muurbal en komkommers, vet waatlemoene en hoog staan ​​van koring. Hy het speserye en bone, okra en ertjies.
Die woestyn somerdae was lank en sonnig. Die sand was skoon en goed gedreineer. Ons het water en kunsmis bygevoeg, en voila, die woestyn het kos gemaak. Dit het my toe getref, en lyk my nog steeds 'n soort wonderwerk, of ten minste bewyse van 'n aardse towery, die transubstantiation van sand in waatlemoene.
Die Jehovah se Getuies moedig hul lede aan om hul eie kos te skep en om die planeet te beskerm deur organiese metodes te gebruik. Maar ek het nie geweet dat die Posey-huis nie geïnspireer is deur 'n godsdiens nie. Ek het net geweet dat dit my verbaas het en dat ek daar nader aan God gevoel het, onder die plante en diere wat ons kos verskaf het, as wat ek ooit in 'n kerk gehad het. Ek het nooit oorweeg om by die Getuies aan te sluit nie, maar ek het vermoedelik 'n soort kleinlettergetuienis geword, 'n getuie van die wonder en bevrediging om kos op 'n persoonlike skaal te laat groei. En my bokhokkie het in 'n rotonde ontwikkel in my loopbaan.
Bewaring in al sy universele waardes
Mnr. Posey se persoonlike waardes het al die definisies van bewaring omhels. Sy huis was 'n surplus gebou wat op die goedkoop van die Amerikaanse weermag gekoop en na Anapra van Fort Bliss verskuif. Byna elke struktuur en elke masjien, elke bord en elke draad op die Posey-huis is teruggeëis, opgeknap of herbevestig.
Ek is seker dat die voorliefde vir herwinning gebore is uit ekonomiese noodsaaklikheid. Maar 'n deel van wat ek van Tim Posey geleer het - en ander soos hy - was dat geniale soberheid die bron kan wees van elke bietjie intellektuele tevredenheid as enige ander vorm van uitvinding. En 'n groot deel van daardie tevredenheid kom dan uit die bewustheid dat elke kragstang wat uit 'n ontgooide spoorwegtelegraaflyn geslinger word, 'n 30-jaarlikse lewende boom red, afgesny word.
Die fundamentele waardes wat met bewaring geassosieer word, is feitlik universeel. Byna elke mens waardeer 'n lewende boom en wil dit red van vernietiging.
En almal hou van 'n scavenger-jag. Jag vir 'n goeie, goedkoop gebruikte paal is meer pret as om uit te gaan en 'n nuwe paal te koop. Wanneer jy mense bied die kans om opbouende, kreatiewe veranderinge in hul eie lewens te maak, is die meeste mense ontvanklik.
Vrees: Die Universele Gemeenskaplike Denominator
Almal wil skoon lug en water bewaar. Almal hou van tyd tot tyd 'n dosis van die natuur in een of ander vorm. Almal wil hê dat toekomstige geslagte minstens so voorspoedig, gesond en bevredigend moet wees as ons generasie. So hoekom vra ek myself dat die omgewing vir die hele omgewing een van die verdelendste onderwerpe op die Amerikaanse politieke agenda was?
In 'n woord, vrees.
My vennote in arms-omgewingsbewustes-is bang vir die dreigende ramp. Hulle het hul verantwoordelikheid vir impak mensdom se op die planeet aanvaar. Hulle weet die data, en die data het 'n boeiende verhaal te vertel. habitat Aarde se vinnig veranderende, en ons is die oorsaak. Ons is besig om die atmosferiese chemie en die klimaat, afbrekende die grondwater, die uitputting van die bogrond en afbreuk doen aan die planeet se kosbare diversiteit van spesies.
Begrypbaar, hierdie kennis bevorder 'n gevoel van dringendheid. 'N Mens hoef nie ons impak op die planeet baie lank voor te stel nie, maar eers begin ons voel dat ons ons gedrag op 'n groot manier moet verander. Dit is maklik om 'n bietjie freaked uit te voel.
Aan die ander kant van die geo-emosionele kloof is diegene wat gewoonlik ontken dat ons die planetêre omgewing verneder. Hulle het die murmurering van verandering gehoor, en instinktief van die idee teruggekeer. As jy van plan is om belangrike sosiale veranderinge in enige konteks te noem, kan jy verwag om 'n mate van terugslag te kry.
Albei kampe is fundamenteel bang vir wat môre mag bring. En albei kampe word gemotiveer, tot 'n vernietigende mate, deur daardie vrees.
Tussen hierdie twee kampe sit 'n gemeenskap van besige boere, tuiniers, bokmelkers, spoorbouers, ingenieurs, wetenskaplikes, windmolenklimmers en sonkrag installeerders. In 'n groot mate het hulle ons samelewing se reis na volhoubaarheid gelei, en hulle bly dit.
Hulle is leiers omdat hulle opwinding sterker is as hul vrees.
Hoe om vrees te onderwerp
Logies, wanneer krisis dreig, moet ons ons vrees onderdruk om konstruktiewe optrede te neem. Maar om aksie te doen, verminder ook ons ​​vrees. Dit voel natuurlik. Sodra ons besig is, is ons nie meer so bang nie.
Miskien doen ons dit nie beheer die magte wat ons klimaat verander wanneer ons 'n paar groente groei, maar ons doen dit invloed daardie kragte, en ek dink die aktiwiteit verander ons perspektief grondig. Die situasie lyk dadelik meer hanteerbaar as ons begin bestuur.
Twee belangrike gewoontes wat ek van mnr. Posey geleer het
Ek het twee belangrike gewoontes geleer terwyl ek 'n bok-melk- en mismengsel op Tim Posey se plaas was. Eerstens het Tim my geleer hoe om op persoonlike vlak met die natuur te verbind. Diere is goeie modelle van konstruktiewe aksie. Hul inisiatief is altyd authentiek. Hulle word elke oggend wakker met 'n passie om te leef totdat hulle doodgaan.
Tim Posey het byna elke dier op sy plek genoem, selfs diegene wat hy beplan het om uiteindelik te eet. Hy het elkeen van hulle met menslike respek behandel. Hy het my geleer hoe om die diere liggies te hanteer, en om hulle te laat sien hoe hulle behandel wil word.
Tim Posey het my geleer om die plante en diere waarin ons geleef het te respekteer en hul voedings-, medisinale en psigiese waardes te verstaan. Hy het my geleer om die bokmelk warm te drink en die geselskap van die diere wat dit voorsien het, te waardeer. Later het ek ander invloede gevind in die boeke van mense soos Wendell Berry, Robert Frost, Jane Goodall en Joel Salatin. Tim Posey het my daar gelei.
Die tweede goeie gewoonte wat ek op die Posey-huis gekry het, was 'n natuurlike neiging om te werk, en om my werk op 'n vrolike gemoedstoestand te doen. Daar is 'n ou cliche oor hoe besige hande gelukkige hande is. Dit is 'n verdomde goeie cliche.
Ek is seker verbygangers op Posey Road het nie oor die algemeen deel Tim se visie van die paradys in die skil verf en verrotting van sy skure nie, maar ek het geleer om die plek te sien deur middel van sy oë. Nou het ek my eie plek waar die skarniere is verroes en die tuin oorgroei, maar ek het bewaar en ontwikkel 'n aanleg vir die sien van sy sjarme en sy groot potensiaal. As ek rondom die eiendom, jaar loop na jaar, kan ek voel my loopvlak om 'n bietjie stadiger, 'n bietjie swaarder, 'n bietjie meer in lyn met Tim se gang. En die gewoonte glimlag op my gesig is, miskien, 'n bietjie meer soos glimlag Tim se.
© 2013 deur Lyle Estill. Alle regte voorbehou.
Klein Stories, groot veranderinge: agente van verandering op die front van Volhoubaarheid
deur Lyle Estill.
Oor die outeur van hierdie uittreksel
Bryan Welch en sy gesin verhoog beeste, skape, bokke en hoenders op hul 50-akkerplaas. Al hul diere wissel vrylik, en die weidingsdiere is streng grasvoed. Wanneer hy nie boer nie, bedryf Bryan Ogden Publications, Inc.www.OgdenPubs.com), 'n gediversifiseerde media-, konsultasie- en affiniteitsbemarkingsmaatskappy. Sy maatskappy het die afgelope paar jaar vinnig gegroei en publiseer nou 10-tydskrifte vir mense wat belangstel in selfversorgendheid, volhoubaarheid, landelike leefstyl en plaasversamelboodskappe, insluitende Moeder Aarde Nuus, Utne Reader, en Moeder Aarde Lewe. Die webwerwe lok elke maand meer as 3 miljoen unieke besoekers.
Hierdie artikel is aangepas met toestemming van 'n hoofstuk getiteld "Mother Earth News"in die boek "Klein stories, groot veranderinge: agente van verandering op die frontlinie van volhoubaarheid"
Oor die boek se outeur
Lyle Estill is die president en mede-stigter van Piedmont Biobrandstof, 'n biodieselprojek van die gemeenskap in Pittsboro, Noord-Carolina. Hy is die afgelope dekade op die voorpunt van sosiale verandering, wat hom in die hart van die volhoubaarheidsbeweging geplaas het. Lyle is 'n produktiewe spreker en skrywer, en die skrywer van Industrial Evolution, Small is Possible and Biodiesel Power. Hy het talle toekennings vir sy toewyding aan volhoubaarheid, uitreik, gemeenskapsontwikkeling en leierskap gewen.