Ontwapening help niks teen geweldsmisdaadDie publiek is weerloos teen misdadigers wat gewapen is. (Foto: Tumisu, Pixabay) Deur Jonathan Deal, nasionale koördineerder van SafeCitizen Moord en geweld in Suid-Afrika sal nie bekamp word deur wetsgehoorsame burgers te ontwapen nie. Suid-Afrika vloei uit en bestaan ​​in ŉ kontinuum van politieke uiterstes. Wanneer regerings uiterste standpunte huldig en uiterste maatreëls toepas, is die burgers wat hulle verkies het die verloorders. Daar is nie plek in Suid-Afrika vir bykomende uiterstes nie. Gun Free South Africa en sy jongste kampvegter, Jeremy Vearey, beklee so ŉ uiterste posisie. Volgens hierdie organisasie behoort Suid-Afrika heeltemal sonder wapens te wees. Ons kan almal saamstem dat dié standpunt heeltemal uit voeling is met die werklikheid, gegewe die aantal persone wat daagliks weens geweld in Suid-Afrika sterf. Stel jou voor as Safe Citizen die ekstreme siening gepropageer het dat almal gewapen móét wees? Trouens, ons glo dat daar persone in Suid-Afrika is wat nooit met die wettige besit van ŉ vuurwapen toevertrou moet word nie. Wat ons wel glo – en dit word gerugsteun deur die feit dat meer as ŉ miljoen Suid-Afrikaners wettig ŉ vuurwapen vir selfverdediging besit – is dat bevoegde, wetsgehoorsame burgers die reg het om vir enige wettige doel, aansoek te doen vir ŉ lisensie om ŉ vuurwapen te besit. Dit is maklik om te dink dat geweld uit mense gereguleer kan word, maar die geskiedenis bewys hierdie siening verkeerd – mense sál mekaar doodmaak indien hulle dit wil doen. Dit word bewys uit ŉ insident 10 000 jaar gelede, toe 27 lede van ŉ stam in Kenia wreed afgemaai en doodgekap is, tot in Frankryk, waar Lahouaiej-Bouhlel op Bastilledag in 2016 toegang tot ŉ geweer geweier is en bloot ŉ 19-ton verkoelingstrok gehuur het en tussen ŉ skare vakansiegangers ingery het. Dit het tot die dood van 86 mense en 458 beseerdes gelei. Statisties is die werklike moordwapen van keuse vir Suid-Afrikaners ŉ mes. Hierdie inligting is uit die Suid-Afrikaanse Mediese Navorsingsraad (SAMRC) se jongste nasionale opname oor beseringsverwante sterftes verkry, wat in September 2021 gepubliseer is. Dit toon dat wapens soos messe, oftewel “skerp krag” verantwoordelik vir 41% van moorde in Suid-Afrika is, terwyl vuurwapens vir 32% verantwoordelik is. In ŉ storie wat rojaal gepeper is met ontoepaslike inligting oor sy politieke aktivisme, aanhouding op Robbeneiland, ervaring in die polisie en sy huidige werkloosheidsituasie, dra Vearey min by tot die afgesaagde refrein van Gun Free South Africa, vir wie hy nou as ŉ aktivis steun werf. Hy het blykbaar vergeet dat dit die besit van ŉ vuurwapen was, of ten minste die respek wat hy met een kon afdwing, wat sy gesag as ŉ hooggeplaaste polisiebeampte ondersteun het. Daarbenewens kon duisende polisiebeamptes onder sy hand hul werk met ŉ mate van beskerming doen – vir hulself en vir die publiek wat van die polisie verwag het om hulle te beskerm. Vearey beweer dat ŉ vuurwapen die eerste keuse van verdediging vir middelklasmense is wat dit kan bekostig om een aan te skaf. Dit klink vir my baie dieselfde as om te beweer dat ŉ gewapende reaksie, wat met die druk van ŉ knoppie geaktiveer word, die eerste uitweg van ŉ bedorwe middelklas is wat dit kan bekostig om veilig agter elektriese heinings en hoë mure te woon. Miljoene Suid-Afrikaners sal dit nooit kan bekostig om in ŉ omheinde gemeenskap agter elektriese heinings te woon, met gewapende (ja, gewapende) reaksie tot hul diens nie. Daardie mense het dus geen ander keuse as om na hul eie verdediging om te sien terwyl hulle wag vir ŉ polisievoertuig wat dalk binne 30 minute sal opdaag, of nooit opdaag nie. Selfs voor verlede jaar se Julie-onluste in KwaZulu-Natal en Gauteng was Suid-Afrikaners nie lus om te hoor dat hulle ontwapen gaan word nie. As daar ooit ŉ bewys was van die polisie se onvermoë om die publiek te beskerm, was dit dié onluste. Dit was die publiek, die wettig gewapende publiek wat die polisie uit sy penarie gehelp het, terwyl dié staatsdiens sonder leierskap, organisering of ammunisie voortgeploeter het. In teenstelling met Vearey se siening wil ek die idee dat ŉ vuurwapen ŉ noodsaaklike en wesenlike deel van ŉ beskaafde nasie is, bevorder. Ministers, bates, bekendes en besoekende hooggeplaastes word met gewere beskerm; ons gebruik gewere wettig vir jag en mededingende sportskiet en ons maak staat op ons vuurwapens vir selfverdediging teen ŉ lewensbedreigende aanval. Of ons daarvan hou of nie, ŉ beskawing steun swaar op sy vuurwapens. ŉ Vuurwapen verwyder die verskil in fisieke krag, grootte of getalle tussen ŉ aanvaller en ŉ verdediger en is realisties die enigste wapen wat ŉ vrou van 60 kg op gelyke voet met ŉ aanvaller van 120 kg kan plaas. Waarom moet die publiek, wat aan die genade van onbeheerde misdaad oorgelewer is, misdadigers met leë hande in die gesig staar terwyl die politieke elite in staatsgewaarborgde veiligheid leef? Is dit nie dalk tyd dat Gun Free South Africa wegbeweeg van ŉ uiterste standpunt, wat hulle ontoepaslik maak nie? Kan hulle nie dalk hervorm met ŉ nuwe naam, soos Misdaadvry Suid-Afrika en saam met burgers werk om Suid-Afrika ŉ ongemaklike plek vir misdadigers te maak nie? Dit maak geensins sin om wetsgehoorsame vuurwapeneienaars te straf terwyl misdadigers vry rondloop nie.