Vier tog in liefdesnaam ValentynsdagFoto: Pixabay/Alexa Dis kort voor toemaaktyd toe ek onlangs vinnig by ŉ winkel indraf. Ek het op die ingewing van die oomblik besluit om iets soets met ŉ rooi strik te koop en nog dieselfde aand die 70 km tussen my en my ouerhuis af te lê om die gedoente daar te gaan afgee vir Valentynsdag. Ek glip deur die halftoe deur van die winkel – dit was enkele sekondes of die man met die glurende en verwytende oë het my met dié einste deur in die helfte gekap. Dit was ŉ lang dag, en hy het nie lus vir fieterjasies nie. Hy wou nog keer en sê ek moet liewer môre terugkom, toe is ek reeds in ŉ drafstap op pad na die rak van euwel. Hy sal hom wat verbeel: gŉ niemand kon my nog ooit keer om die sjokoladelus te blus nie – nie vlieënde akrobate uit die sirkus nie en ook nie kwaai ooms met nors gesigte nie. In die lewe is daar baie dinge waaroor ek onkundig is, maar selfs as kleuter kon jy my blinddoek en sou dit my minder as 30 sekondes geneem het om die lekkernye op te spoor. Maar vanaand gaan nie oor mý óf die sjokoladelus nie. My modus operandi was eenvoudig: kry ŉ boks iets, draai ŉ lint om, skryf ŉ boodskap, gryp ŉ bos blomme en daar gaat jy. Ek kom tot stilstand voor die rak met drie harte en ŉ enkele Valentynsdagadvertensie. Langs my staan ŉ jong vrou in baie stywe jeans en ŉ hemp wat my geduld en medemenslikheid ná ŉ lang dag vergestalt: min, met die moontlikheid om enige oomblik finaal te groet. Sy staar vir die rak – haar oë beweeg van die een kant na die ander terwyl sy haar naels in ŉ helder-oranje nartjie inslaan. “Hier’s niks,” blaf sy. Sy druk ŉ skyf nartjie in haar mond, en spoel die pit in haar mond rond voor sy hom sluk. Ek kyk haar verdwaas aan. “Is jy hier om iets vir Valentynsdag te koop?” vra sy weer. “Want hier is niks. Nie ŉ teddie, ŉ vals roos of ŉ ordentlike kaartjie nie. Niks.” Sy druk nog ŉ skyf nartjie in haar mond en loop weg. My oë soek oor die hele ry. Hier is sowaar nie ŉ enkele rooi strik of beker met ŉ simpel sêding of teddiebeer in sig nie. Ek raak histeries, swets saggies en kry ŉ vrou se aandag. “Ek soek ŉ ding met ŉ strik, iets vir Valentynsdag,” sê ek. My oë beduie na die leë rak. Foto: Pixabay/Alexa “Hier is nie meer veel oor nie,” verduidelik sy. “Dalk kan jy ŉ Top Deck of ŉ Lunch Bar koop. Ons het kaartjies ook, maar net die kleiner tipes, die ander is uitverkoop. Ek dink daar is nog een blik van die Valentynsdagkoekies ook, en die blomme is vorentoe geskuif omdat ons so te sê toemaak.” Ek kyk na die blomme. Hulle lyk treurig. En hulle almal se koppe hang asof hulle iets verkeerds gedoen het en jou nie in die oë wil kyk nie. “Uitverkoop?” vra ek, nie oortuig nie. “Dis dan nog nie eens Valentynsdag nie. Hoe is al die voorraad uitverkoop?” Hulle koop nie meer eintlik baie voorraad aan nie, verduidelik sy. In die afgelope paar jaar was hulle Valentynsdag-verkope nie ŉ sukses nie, inteendeel, hulle het ŉ verlies gemaak. Ek is daar weg met hartseer en moeg-vir-die-lewe blomme en ŉ simpel sjokolade wat ek ook toe maar oë na die grond in my moeder se hande gestop het. Die volgende dag kuier ek by ŉ vriendin en vertel haar van die petalje. Dis nie oral so nie, verduidelik sy, maar sy merk dit ook by baie plekke op. Baie winkels het begin afskaal. Hier en daar is nog ŉ winkel waar die personeel oënskynlik almal deur Cupido se liefdespyl getref is, maar by die meerderheid is dit duidelik dat iets aan die gebeur is. Daar is minder advertensies oor die draadloos, minder bonsende harte op die kassie en aansienlik minder Valentynsdaggeskenke in die winkels. Ek raak yskoud. Dit is so, bevestig my onderbewussyn. Dit voel byna daar skort iets in die lug – ŉ tipe opgewondenheid wat met dié dag gepaardgegaan het. Het almal te besig geraak? Het ons vergeet van Valentynsdag? Wat hou die toekoms in? Wat gaan van die wêreld word? Gee enigiemand nog om? Dit is so dat baie mense oor Valentynsdag gekla het. Die duiwel se gedagtes het in elke advertensie gedrup en jy kon nie ŉ televisie of radio aansit sonder om gebombardeer te word nie. Inteendeel – as jy ŉ enkellopende was, kon jy êrens in ŉ kattebak gelê het met ŉ enkele oproep om na ŉ vriend te maak om jou bevryding te verseker, maar daardie dag sou jy die ewigheid ingegaan het. Dié dag was ŉ geleentheid vir ŉ blink rok en ŉ netjiese pak en niks of niemand anders sou aandag kry nie. Wat is hul mandaat? wou die kerk ook weet. Waarmee is hulle besig, en wat vang die Valentynsbende in die lewe van ons kinders aan? Enkellopendes was vir weke vóór en ná emosioneel gekwes. Foto: Pixabay/Alexa Nie meer nie. Die telefoon lui nie twee keer nie, dan tel iemand aan die ander kant van die lyn op. Restaurante is half en daar heers nie meer ŉ opgewondenheid in die lug nie. Ek het nog nie een keer ŉ beker met ŉ simpel sêding oor die liefde gesien nie. Dit het gebeur: Valentynsdag is geweeg, en te lig gevind. Dít sal nie deug nie. Saam met dié dag het hoop gekom. Ja, almal het knaend gemoan oor die dag en sy ongelooflike oppervlakkigheid, maar êrens diep binne elkeen was daar vir ŉ enkele oomblik bietjie meer hoop – dat môre beter sal wees as vandag, dat ek in my verhouding gekoester sal wees en bly, dat liefde eg is en dat drome bewaarheid sal word. En die wêreld kan gewis nie draai sonder hoop nie. So bring terug die bekers met die sêgoed en die soetsappige advertensies oor die radio en die oordonderende plakkate om elke hoek en draai – ons kort hoop!