In die Russiese taal het die woord glasnost (гла́сность) verskeie algemene en spesifieke betekenisse. Dit word in Russies gebruik om 'openheid en deursigtigheid' te bedoel sedert ten minste die einde van die agtiende eeu. In die Russiese Ryk van die laat 19de eeu het die term veral verband gehou met hervormings van die regstelsel, waaronder hervormings wat dit vir die pers en die publiek moontlik gemaak het om verhore waarvan die uitspraak voorgelees moes word, by te woon. In die middel 1980's is dit deur Michail Gorbatsjof gepopulariseer as 'n politieke slagspreuk vir verhoogde regeringsdeursigtigheid in die Sowjetunie.
Die menseregte-aktivis Lyudmila Alexeyeva voer aan dat die woord glasnost al 'n paar honderd jaar in die Russiese taal was: "Dit was in die woordeboeke en wetboeke solank daar woordeboeke en wetboeke was. Dit was 'n gewone, hardwerkende, nie-beskrywende woord wat gebruik word om te verwys na 'n proses, enige proses van geregtigheid of regering wat in die openbaar gevoer word". In die middel van die 1960's het dit 'n nuwe aktuele belang in die diskoers oor die interne beleid van die Sowjetunie gedurende die koue oorlog verkry.
Sulke protesaksies teen geslote verhore het gedurende die tydperk ná Stalin voortgeduur. Andrei Sakharov het byvoorbeeld nie na Oslo gereis om sy Nobelprys vir Vrede te ontvang nie weens sy openbare betoging buite 'n hofgebou in Vilnius, wat toegang geëis het tot die verhoor in 1976 van Sergei Kovalev, 'n redakteur van die Kroniek van Huidige Gebeure en vooraanstaande regte-aktivis.
In 1986 neem Mikhail Gorbatsjof en sy adviseurs 'glasnost' aan as 'n politieke slagspreuk, tesame met die minder bekende term 'perestroika' om die historiese en tydelike resonansie van die term op te roep.
Glasnost is beskou as 'n toename in openheid en deursigtigheid in regeringsinstellings en aktiwiteite in die Sowjetunie. Glasnost weerspieël die verbintenis van die Gorbatsjof-regering om Sowjetburgers in staat te stel om die probleme van hul stelsel en potensiële oplossings in die openbaar te bespreek. Gorbatsjof het populêre ondersoek en kritiek op leiers aangemoedig, sowel as 'n sekere mate van blootstelling deur die massamedia 
Die "era van Glasnost" het groter kontak gesien tussen Sowjetburgers en die Westerse wêreld, veral die Verenigde State: reisbeperkings is vir baie Sowjetburgers verslap wat die druk op internasionale uitruil tussen die Sowjetunie en die Weste verder verlig het.
Gorbatsjof se interpretasie van 'glasnost' kan die beste in Afrikaans opgesom word as 'openheid'. Terwyl dit verband hou met vryheid van spraak, was die hoofdoel van hierdie beleid om die bestuur van die land deursigtig te maak en om die besit van byna volledige beheer oor die ekonomie en burokrasie van die Sowjetunie deur 'n gekonsentreerde groep amptenare en burokratiese personeel te omseil.
Tydens glasnost is die Sowjetgeskiedenis onder Stalin weer ondersoek; gesensureerde literatuur in die biblioteke is wyer beskikbaar gestel  en daar was 'n groter vryheid van spraak vir burgers en openheid in die media. Dit was in die laat tagtigerjare toe die meeste mense in die Sowjetunie begin leer het oor die wreedhede van Stalin en geleer het oor voorheen onderdrukkende gebeure.
Inligting oor die vermeende hoër gehalte van verbruikersgoedere en lewenskwaliteit in die Verenigde State en Wes-Europa is aan die Sowjetbevolking oorgedra, tesame met die Westerse populêre kultuur.