Dikwels verloop die gedig na die einde toe – ek vind baie slotkoeplette swak, selfs al is die gedigliggaam goed, byvoorbeeld in ‘Die Heilige Lasarus van die Vierde Dag’, ‘Die Heilige Evangelis en Apostel Johannes die Teoloog’, ‘Die Heilige Dawid van Thessalonika’,’Die Heilige Elisabet, die Nuwe Martelaar’, en verskeie ander. ‘n Uitstekende gedig, soos ‘Die Heilige Eufrosynos die Kok’ word ten slotte deur die swak paarrymende koeplet in die wiele gery. Die ballingskap (586 v.C.) was ŉ kreatiewe tyd vir die apokaliptiese genre. Daarvan is ’n hele paar voorbeelde, soos Hugo se aangehaalde reëls, en dan: “rasterwerk van boom en lugte” (Aucamp); “die stem rommelrig woes en onversorg” (Crous); “en die woorde se weerhake / in die keel se sag voel skeur” (De Bruyn); “maar die mes van verbeelding glip uit my hand” (Grobler); “ek wil die blare tydloos / inherfs oor die oog” (Joubert); die lang metafoor van Laurie se “Kristalglas”; “Die duiwe het weer nes kom maak. . . in vlegwerk van ’n druiwerank / tussen blare hul tuis kom maak” (Malan); die deurgevoerde metafoor in “Artisjok” van Pieterse; “ ’n klip kug / skud sy skouers / en skuif sy sinne reg” (Van Staden).