Versindaba » Blog Archive » Andries Bezuidenhout. Arcade Fire se voorstedelike oorlog
Andries Bezuidenhout. Arcade Fire se voorstedelike oorlog
Een van verlede jaar se mooiste albums is die Kanadese band Arcade Fire se The Suburbs. Hulle woon in Montreal. Een resensent het die album met Radiohead se OK Computer vergelyk, maar dink dis selfs beter as OK Computer. Die klank laat ŉ mens ŉ bietjie aan Radiohead dink, alhoewel die band beweer dat hulle ŉ klank uit hulle jeug wou kry – iewers tussen Niel Young en Depeche Mode.
Die een waarna ek op die oomblik terugkeer na ek die hele CD geluister het, is nr. 9, “Suburban War”. Luister gerus hier daarna as jy nog nie die CD het nie. Hier is uittreksels uit die liriek:
Before your war against the suburbs began…
And I search for you in every passing car…
All my old friends are staring through me now…
Tags: Suburban War, The Suburbs
9 Kommentare op “Andries Bezuidenhout. Arcade Fire se voorstedelike oorlog”
Hierdie en The National se High Violet was ook onder my gunsteling rock albums van 2010. Die ‘sprawling’ The Suburbs laat my ook dink aan Springsteen se dubbel-album The River, uit 1980 — veral aan songs soos die briljante Jackson Cage:
Desmond, ek hou ook van The National, maar het in weerwil van die rave reviews nog nie hul laaste een geluister nie, at my own peril. Ek probeer nog uitfigure waaroor die “sons and daughters of the Soho riots” werklik gaan. Intussen het ek “The Rest is Noise” aangeskaf, asook ‘n Montalban. ‘n Week die vakansie in het ek egter heeltemal ophou lees, soos in HEELTEMAL. Die gevolg is darem vyf nuwe songs. Sterkte met al daai admin, ek is ook reeds daarin verstrengel.
Andries, jy sal maar moet tyd maak vir The National – the rest is noise. Oukei, nie die Arcade Fire en ‘n paar honderd ander waaraan ek kan dink nie, maar The National is rêrig essensieel vir enige ernstige melancholikus uit die middelklas. Hier is vir jou ‘n paar liriekfragmente ter aansporing:
Sorrow found me when I was young / Sorrow waited, sorrow won […] Sorrow’s a girl inside my cake / I live in a city sorrow built / It’s in my honey, it’s in my milk (“Sorrow”)
I defend my family with my orange umbrella / I’m afraid of everyone […] With my kid on my shoulders I try / Not to hurt anybody I like / But I don’t have the drugs to sort it out” (“Afraid of Everyone”)
Livin’ or dyin’ in New York it means nothing to me […] But it’ll take a better war to kill a college man like me (“Lemonworld”)
All the very best of us / String ourselves up for love […] Hangin’ from chandeliers / Same small world / At your heels (“Vanderlyle Crybaby Geeks”)
En wat “The Daughters of the Soho Riots” betref: “How can anybody know how they got to be this way?”
Danie, ek sal dit beslis kry. Met musiek is ek gewoonlik unfashionably late, helaas. Maar as ek eers aankom geniet ek die party meer as al die ander mense, al het hulle al na elders aanbeweeg.
The National se High Violet het my stadig en fundamenteel oorrompel, totdat ek op ‘n stadium laasjaar nie in my kar kon ry sonder om daarna te luister nie. Daar is ‘n gefokusdheid aan die hele album (dis werklik ‘n ‘song cycle’, ‘n soort Winterreise vir laat-kapitalistiese, post-romantiese kantoorwerkers soos ek!), en ‘n soort ‘gelaagde minimalisme’ (as so iets moontlik is!!) wat dit vir my beter maak as die steeds uitstekende Arcade Fire.
Andries, watter Montalban? Ek het Bolano se 2666 begin lees en toe by bl. 650 totaal momentum verloor. Ek hoop tog maar ek kan vasbyt en klaarmaak. Maar eers die jaar aan gang kry — sonder my kantoor.
Desmond, dis “Southern Seas”. Ek gaan dit nou eers vir ‘n kollega in politieke studies oorhandig en die eerste een by haar kry om daarmee te begin. Sy’t ook ‘n paar van die ander gekoop, waarby ek sal uitkom as sy klaar is met hulle.
Southern Seas is beeldskoon O jitte ja. Ek weet op die ommblik nie hoe om tyd te maak vir die fiksie wat ek wil lees EN die akademiese werk wat ek moet/wil lees nie. Maar laat ek nie weer begin kla nie!!
ek weet nie of ek jou gese het nie andries maar die eertse keer toe ek the national hoor het ek gedoeg gert vlok nel het ‘n backing band gekry en engels begin sing. geluk met die twee albums in die top tien
Harry, dis ‘n goeie beskrywing vir The National. Ek was hierdie week drie keer in Johannesburg; vir band practice, vir aandete in die Flamingo en gisteraand by die Mark vir Hugh Masekela se “Songs of Migration”. Gelukkig is Pretoria naby aan Johannesburg!