Slagkrete en swak regering voed nie honger mense nieFoto: Munruthel/Pixabay.com Deur Christo Pretorius Op 2 Februarie 1990 het president FW de Klerk tydens die opening van die parlement die ontbanning van die ANC, SAKP en PAC aangekondig. Voorts het hy in sy toespraak die vrylating van Nelson Mandela aangekondig en hierdie gebeure lei tot onderhandelinge tussen verskillende groepe en politieke partye – na die Konvensie vir ŉ Demokratiese Suid-Afrika of in die volksmond, Kodesa. Sewentien van die negentien partye wat deelgeneem het, het in Desember 1991 ŉ verklaring van voorneme onderteken wat voorsiening sou maak vir ŉ nuwe Grondwet en ŉ tussentydse regering. Ten opsigte van grondhervorming is die belofte gemaak dat wit grondeienaars se reg op grondbesit nie onvoorwaardelik bevraagteken of onteien sou word nie. Trouens, mnr. De Klerk het Afrikaners verseker dat hulle kaart en transport veilig is. ŉ Verdere ooreenkoms was dat restitusie van grond billik en regverdig aan die hand van ŉ ooreengekome proses sou geskied en dat die afsnydatum 1913 sou wees. Die verdere gang van die grondkwessie is bekend. Na die aanvaarding van ŉ tussentydse Grondwet het die eerste verkiesing in terme hiervan op 27 April 1994 plaasgevind en die ANC-SAKP-COSATU-alliansie het met 63% die mag in die Republiek bekom. Met die mag het die verantwoordelikheid van die beheer en bestuur van grond in die hande van die ANC beheerde staat te lande gekom. Die grondbeleid van die nuwe regering is gekenmerk deur idealistiese planne en doelwitte en die Heropbou- en Ontwikkelingsplan (HOP), die Growth, Employment and Redistribution inisiatief of GEAR en die Wet op Herstel van Grondregte moes hieraan uitvoering gee. Hierdie pogings is egter deur talle faktore belemmer en het tot die mislukking van die inisiatiewe gelei. Van die faktore wat die hervorming van grond belemmer is die gebrek aan ŉ billike beoordeling van geskiedenis en propagandiste soos Julius Malema teer op ŉ verdraaide voorstelling van die geskiedenis. Tydens ŉ kongres van die Black Management Forum in Oktober 2009 verklaar Malema, toe nog voorsitter van die ANC-jeugliga, dat hulle die vrywillige koper-verkoper-beginsel ondersteun, maar voeg by dat swart mense nie die grond hoef te koop nie, want wit mense het dit van hulle gesteel. Hierdie drogbeeld ontken die rol wat die Afrikaner gespeel het om die Grondregte van swart gemeenskappe te herstel; grondregte wat nie net deur die gang van die Mfecane en stamoorloë beïnvloed is nie, maar ook deur die Brits koloniale tydperk vertroebel is. Dit ontken ook ander faktore soos die geweldige bevolkingsgroei en die instroming van nie-Suid-Afrikaanse burgers. Die ongebalanseerde omgang met die verlede en die demonisering van Afrikaners is ŉ handige middel om die mislukking van die ANC beheerde staat te verbloem en die verbreking van beloftes te regverdig. Daar is egter ŉ groter waarheid, ŉ meer werklike faktor wat die grondkwessie kompliseer: klimaatsverandering staar Suid-Afrika in die gesig en soos wat Dag Zero in die Wes-Kaap nader kruip, sal Suid-Afrikaners terdeë hiervan kennis neem. Al eerder, In Maart 2009, tydens ŉ nasionale klimaatberaad in Midrand, het prof. Roland Schulze gesê die staat behoort die kommersiële boere, wat 90% van die land se voedsel produseer, te beskerm. Klimaatsverandering gaan voedselsekerheid in gedrang bring, trouens in die 2010-studie ‘Climate Change and Trade’, The Challenges for Southern Africa, waarsku Draper, Mbirimi en François Engelbrecht, aan die hand van huidige modelle en vooruitskouings dat ŉ reeds droë Suid-Afrika nog droër kan word. Dit kan die grondkwessie soveel meer kompliseer. Trouens, die regeerders en propageerders moet daarmee rekening hou dat honger mense nie met slagkrete en swak regering gevoed word nie.