Met die Oppikoppi-tema as Rock Paper Scissors voel jy egter jy moet maar jou asem insuig en dit vat, Broer. Oppikoppi is nie vir sissies nie.
Hierdie jaar kry ek my tent in Kreef Hotel. Dit kos ’n paar rand, ja. En dit versterk die gemaksugtiges in hulle kwaad. Waar’t jy nou al ooit gehoor jy kry ’n tent wat klaar vir jou opgeslaan is? Sies man. Dis mos nou hondsleg. Oppikoppi is dan juis oor die rondval om jou tent te laat staan, die sprinkane, wolke rooi stof onder jou spitgraaf, geel spinnekoppe en kaktusdorings, die halfdroë bokdrolle en skerp klippe onder jou grondseil. Maar ai. Kreef Hotel is ’n bose verslawing. Hulle gee vir jou ontbyt. Met koffie en lemoensap. En die kroeg is altyd oop. Jy’t ’n kragpunt waar jy jou kamera en flits se batterye kan laai, warm storte, ’n slot vir jou tent, ’n matras met kussing, redelik stabiele tent waarin jy kan regop staan terwyl jy jou vuil jeans probeer opgulp - en (oorwegend) eksentrieke bure wat jou soggens wakkerkweel wanneer hulle nie meer wil slaap nie. Die Mobi-Loos teen die draadheining word kiem- en vlekvry gehou vir al vier dae.
Jy is ook naby aan die onderste twee hoofverhoë. Sou jy jouself dus laataand in ’n stupor* suip en slapbek sonder skoene by die onderste uitgangshek aanstrompel, met die woorde “Kreef Hotel” op jou verdorde lippe, sal enigiemand met genoeg fut jou tot by die Kreefhek kan help.
By ontvangs kry ek my piepklein blink tentsleutel en die twee vriendelike bloedjong ontvangsmeisies wys vir my waar die kragpunt om die hoek as ’n freneties georganiseerde kraaines funksioneer. Ek maak dikbek vrede met die feit dat ek volgens 80 persent van die Oppikoppigangers as “Tannie” aangespreek moet word.
Terwyl jy plat op jou gat voor die verhoog sit met ’n lang Oppi-plastiekglas (jy mag geen bottels deur die ingangshek bring nie) Hunters vol ys, kom die bosveld gewoonlik ongemerk onder jou vel inkruip. Met ’n kamera en ’n werkopdrag moet jy egter vinnig aan daai drankie sluk. Tussen veterane soos Alet Pretorius, Liam Lynch en Lisa Skinner gaan dit ook maar woes om die aksie op die verhoog vasgevang te kry op ’n manier wat jou binneste vervul. Maar dis ook ’n fatale fout om jouself as amateur met foutlose professionele fotograwe te vergelyk. Jy gaan blitsvinnig jou gat sien.
Soos die gepekelde lieplapper oorkant Bacchus-hulle se kamp met sy seninglyf en puisieboude wat heel naweek met net ’n vuilwit jockstrap sy Oppikoppi vier. Ek wag nog vir die berig dat hy weens vriesbrand ’n paar van sy ledemate verloor het.
Ek betree die slaapsak met al my klere aan. Die serp wikkel ek bibberend om my voete sodat die sokkies kan aanhou werk. En iewers, in die rigting van Betonboerlaan, ’n ekstatiese hees geskreeu: “OPPIEEEE---KOPPIEEEEEEEEEEE!!!!”
Die Sick Leaves gaan vandag se verrigtinge begin. Die son laat val sy hitte in sulke gawe geel stukke. Die middag is letargies en dik van die babelaas. Voor my sit ’n benerige jongeling en mediteer met sy pizzaboks voor hom op die grond. Sy tekkies is agter sy baadjie ingedruk, sy bene in ’n kruis gepretzel. Ek glip die CD met KOBUS! se twee demo-snitte oor die klankingenieur se toonbank en vra hom mooi om die middagstilte met mening te breek. ’n Paar sekondes later brul Francois Blom se “Drankduiwel” deur die luidsprekers. Die ritme is ’n harde donker WHATTTA-WHATTTA-WHAAATTTTTT en ek sien sommer in my kop hoe Theo Crous die Fender beplunder. Twee of drie van die varser metaalkoppe begin sommer op die plek mosh. Ek voel hoe die swaarmetaal my neerslagtig bevrore rugstring begin regop trek.
Puleng Reënkind het skaars ’n handvol mense wat op die boonste verhoog na haar kom luister. Sy het glasgroën oë en ’n kitaar. Haar liedjies is haar eie en dit is so ongekunsteld soos haar stem. Miskien nie die regte keuse vir Vrydag nie – Sondagoggend sou beter wees. Daardie rustige begin van Oppikoppi se laaste dag. Dis waar sy hoort. Wanneer mense makliker luister.
Die son brand die wit waks uit ons uit. Ek ruik rum in die sweetlywe wat probeer sitplek op die bankies kry. Oom Niekie sê hy voel verskriklik welkom hier. Hy verwys na Fokofpolisiekar se “Brand Suid-Afrika” as die liedjie “Brand dit af”. Ek dink: Waddefok????
Die lekkerste deel van hierdie onderhoud gebeur egter wanneer Valiant so ’n bietjie vir Oom Niekie reghelp. “Nou Valiant, ek merk op dat die protes, die passie, die anger, dit lyk hier op Horisontaal of dit nou uit jou musiek is. Hoe so?”
Ek vat die pad terug ondertoe - Albert Frost gaan spoedig aan die voet van die ander koppie begin kitaar pluk. Saam met Lanie van der Walt op baskitaar en Jorik Pienaar op tromme - die Albert Frost Trio. Tussen die doringbome agter die biertentjie sit ’n handvol mense en wag vir die sonsondergang. Ver onder ons begin die James Philips-verhoog geel en groen verhoogligte die skemerdonker instuur. Die rookmasjiene maak alles spokerig en vreemd. Albert gesels vingertaal met sy Fender. Elvis sit voor die verhoog met ’n dubbelken en stywe swart katpak vol klein bont spieëltjieskerwe. Sy bakkebaard en goudraamsonbril lyk kwaai. Hy sit tussen die klippe, plat op die grond, en neem die mense om hom af met sy klein silwer kameratjie.
Teen die tyd dat The Dirty Skirts op die hoofverhoog met hulle ding moet begin, is ek aan ’n droë boom vasgevries. Nie eens José-hulle se koffie kry my lewer en galblaas losgesmelt nie. Ek wil boedel oorgee. Dis te erg. Die koue is besig om my gees op te fok. Ek kan nie meer nie. Wat soek ek hier? Hol vir ure aanmekaar my gat af, op teen die koppie, dan weer af, dan weer terug boontoe … Ek wil neerslaan van moegheid. Dit help ook nie ek begin suip nie, want dan tref die groot vaak my – vir wat doen ek al hierdie moeite??? Al hierdie foto’s? Die ure se geskryf na die tyd oor hierdie vreemde vier dae, die wonder oor wie de fok dit lees, wie’t tyd vir duisende woorde oor iets wat lank reeds verby is?? Die krampe in my nek en arms; my rug wil breek; ek’s naar van al die donnerse hoofpynpille … Ag nee fok, ek’s heeltemal te papsleg vir hierdie Oppikoppi. Ek slof mufkop verby die groot videoskerm en gaan hang soos ’n dooie jellievis teen een van die houtpilare voor die hoofverhoog. Nou moet ek nog net omval en vrek.
En op baskitaar … beleef die frenetiese vooraansig van Heer Loedi van Renen. Jy gaan bitter moeilik ’n meer ekspressiewe diksnaarspeler op die verhoog kry - veral tydens “Waking up”. Sy gesig … sy gesig hou jou brein vir ure besig. Hoor my lied.
By die hoofverhoog aangekom, is dit gou duidelik dat die mense die hele area volstaan – voor die verhoog, verby die verhoog, teen die biertent verby, tot agter teen die gazebo-stalletjies langs die grondpaadjie. Baie van hulle staan net en kyk. Hulle dans nie, hulle sing nie saam met Chris nie, hulle vergaap hulle aan die man op die verhoog. Hy’t ’n rubberlyf en sewentien maskers wat moeiteloos die een na die ander oor sy gesig glip. Die meeste van vanaand se liedjies het 10 persent Ingrid Jonker en 80 persent van die “Shine”-album. “My pop val stukkend” word twee keer spasmodies deur sy kop in die refrein uitgeruk, en dan aan die einde reguit grasdak toe gevat in ’n oktaaf hoër as ’n masochis se pyndrempel. En hy’t ’n pak klere aan, met hipernetjiese pienk hempmoue - sy kitaar nêrens in sig nie. Een man, sonder ’n instrument, met net sy stem, sy DNA en sy liedjies – en die plek is gepak. MOERKIERIE. Tot die koue staan eenkant toe.