WF 2015: Tyd wag nie | LitNet
Alles … is … óóp.
My … neus (die sintuigorgaan se naam spring in my verstand op) ruik die allervreemdste geure. Dit ruik – skóón. Skerp lig dring my oë wreed binne. Ek maak my oë weer toe, en hoor ’n versteekte laggie. Iemand is … geamuseerd, onthou ek die woord.
Iets vreemds kry my brein beet. Irritasie. Ek maak my oë hierdie maal stadiger oop, versigtig vir die skerp spektrum, en fokus op twee vroue in wit jasse voor my – die een wil lag; die ander wil huil. “Hy lyk nes Bernard,” sê die een wie se trane vlak lê.
Die geamuseerde een – rond en gesond – sluk vinnig haar laggie. Sy stap vorentoe, na my toe, en ek verkyk my aan die plek waar ons drie ons bevind. Dit lyk na ’n laboratorium, onthou ek weer die woord, met metaalpale wat die dak ondersteun. Is ons ondergronds?
“Halloo, Ben,” oorrond sy haar woorde. “Kan jy my hoor?” Ek knik stadig. Die spiere in my nek is soepel soos ek my kop beweeg. “Kan jy praat, Ben?” Al my spraakorgane doen soos beveel en ek rasper: “Ja.”
“Goed, Ben, ek is dokter Vermaak, en hierdie is professor Lutjens,” sê dokter Vermaak soos sy na die ander geleerde beduie. “Jy is Voorwerp MX193, maar almal sal jou Ben noem.” Ek knik weer. “Draai om, Ben.”
Ek draai my liggaam om en spring verskrik agtertoe. ’n Reus kyk my diep in die oë – rooi oë – en hy spring nes ek weg. Die vroue agter my lag albei hardop. Ek som die vyand dadelik op: hy’s presies sewe voet, drie duim lank en een meter breed om sy middel. Blas vel, en ongelooflik gespierd. Baard en ’n bietjie bors- en voorarmhare. Ek en hy kyk mekaar peinsend aan.
“Dis ’n spieël, Ben. Jy kyk na jouself. Dit is jý,” sê dokter Vermaak tussen die giggels deur. “Ontspan. Kyk weer na ons.” Ek draai weer terug en professor Lutjens vee die oorblywende trane uit haar oë. “Weet jy wat jy is, Ben?”
My brein swel – letterlik – soos die vloede van herinneringe deur my gedagtes syfer. In een toneel speel ek in ’n sandput as ’n kind, die volgende is my troudag – met professor Lutjens? – en in die volgende is ek voor die wit lig van ’n trein, vasgebind op die treinspore. Ek gil. “Ben?”
“Jy is ’n kloon, Ben. Jy is in die presiese liggaamsbou van my oorlede man, Bernard. Identies. Die herinneringe wat jou nou getref het, was nie jou eie nie, dit was my man s’n. Ons het jou ontwerp, want jy gaan my man vir my terugbring.” Sy’t seker die en-hoe-de-hel-gaan-ek-dit-regkry-uitdrukking op my gesig gesien toe sy sê: “Jy gaan terugreis in tyd, MX193.”
Die geleerdes het my missie stap-vir-stap aan my verduidelik en my sterkte toegewens. Ek is op ’n bed vasgemaak met duisende afvoerpypies wat my liggaam binnegaan en verlaat. Die digitale horlosie teen die muur lig ons in dat ek – in hierdie tydstip – slegs veertien sekondes oor het. Dertien.
Professor Lutjens kom nader en sê ernstig: “Vaarwel, Ben. Jy weet wat om te doen. Jy weet hoe om terug te kom. Bring my man terug.” Ek laat haar met rus deur eenvoudig net weer my kop te knik.
Ek val vanuit die hemele, gesig eerste op die teerpad. Ek staan op en haal die kompakte spieël uit my agtersak en kyk daarin. Die een helfte van my gesig is weggeskuur; tog aanskou ek hoe elke sellaag weer vinnig teruggroei. Binne sekondes is my gesig herstel. Dit vat steeds nie die pyn weg nie. Nes ek dink aan hoe die tyd verbyvlieg, hoor ek die trein. Die geluid gee my hoendervleis en ek hardloop teen die spoed van wit lig in die rigting van die massiewe voertuig, nes ek beveel is.
Moenie te lank daar bly nie, Ben. Jy het enkele minute om terug te wees, anders kan nie jy of Bernard terugkeer nie.
’n Skreeu amper net so hard soos die trein. Bernard.
Sy reusagtige liggaam is met kettings aan die treinspore gebind. Sy oë lyk waterig – hy is bedwelm. Dit verduidelik hoe enige skurk hierdie Goliat só kon oorrompel. Ek breek die kettings met moeite af en lig Bernard van die grond af op. Hy gil. Die spore ruk.
Die trein kom nader.
Hoe vind ek nou weer die hede?
Ek druk alle knoppies op die beheerstelsel wat in my ander sak is, maar niks werk nie. Ek druk alles. Bernard gil; hy is te swak om te hardloop, dus sal ek moet hardloop! Ek lig hom in my arms en vlieg van die spore af – net betyds om te voel hoe die vuurwarm metaalwiele van die trein my linkervoet vergruis. Ek rol in die stof, en dis toe ek onthou: Bernard moet die rooi knoppie op die beheerstelsel druk. Ek gil vir hom en hy doen dit gehoorsaam. Hy neem ons albei na die hede, en ons val die laboratorium binne.
Iemand skrik en laat val ’n paar koppies. My voet groei sening vir sening terug en ek kyk na Bernard. Hy is net geskraap – nie ernstig beseer nie.
“Ben? Ben, is dit jy? Bernard?” Die vrou is grys en haar vel is oor die jare verrimpel. Ek herken die stokou vrou; dit is dokter Vermaak. Wat het hier gebeur? “Waar is professor Lutjens?”
Die fossiel skud haar kop verdrietig. “Iets het skeefgeloop, Ben. Ons het iewers fouteer. Jy was twee-en-sewentig jaar weg. Professor Lutjens is oorlede.”
Alles … is … tóé.