Hoe om u werf in 'n ekologiese oase te omskep | Mighty Natural
Geskryf deur Toni Genberg
Toni Genberg se 0.24-hektaar groot eiendom in Virginia is gesertifiseer as Audubon at Home-habitat, wat beteken dat die inheemse plante dit 'n gunstige plek maak vir voëls, insekte, skoenlappers en diere.
Toni Genberg het jare lank aanvaar dat 'n gesonde tuin 'n gesonde habitat was. Só het sy die landskap rondom haar huis in die noorde van Virginia benader. Op uitstappies na die plaaslike tuinsentrum sou sy estetika verkies, en alles wat mooi lyk, koop, "wat gewoonlik sierplante of indringerplante was," sê sy. Toe, in 2014, het Genberg 'n praatjie bygewoon deur Doug Tallamy, 'n professor in entomologie aan die Universiteit van Delaware. 'Ek het geleer dat ek eintlik besig is om ons natuurlewe uit te honger,' sê sy.
Die probleem, verduidelik Tallamy, is met die kieskeurige dieet van insekte wat plante eet. Die meeste van hierdie insekte - ongeveer 90% - eet en reproduseer slegs op sekere inheemse plantspesies, spesifiek dié met wie hulle 'n evolusionêre geskiedenis het. Sonder hierdie noukeurig aangepaste aanpassings van spesifieke plante, ly insekpopulasies. En omdat goggas self 'n belangrike voedselbron vir voëls, knaagdiere, amfibieë en ander kuiers is, is die afhanklikheid van die inboorlinge - en die gevolge daarvan om dit nie te hê nie - die voedselketting op. Met verloop van tyd kan landskappe wat hoofsaaklik uit indringerplante of nie-plantvormige plante bestaan, dooie sones word.
Bo, Toni Genberg. Onderaan besoek 'n enorme hommelby (Bombus sp.) 'N wilde bergamot (Monarda fistulosa) in die agterplaas van Genberg. Fotos deur Toni Genberg.
Gewas kan net so vernietigend wees, en dit maak byna 20% van alle lande in die Verenigde State uit. En dit sluit nie eens die grootste besproeide oes in die land in nie. Die grasperk beslaan meer as 40 miljoen hektaar in die VSA, en beslaan 'n gebied wat ongeveer die grootte van Nieu-Engeland is - land wat ter wille van die bewaring van habitat ook sypaadjie kan wees.
As daar gesien word hoe min habitat en voedsel hierdie monokulture bied, en die ongelooflike hoeveelheid hulpbronne wat hulle benodig, is daar geen wonder waarom die wêreldwye insekpopulasies is besig om te val?
Maar daar is oplossings. Een, ten minste in teorie, is redelik eenvoudig: Plant meer inheemse spesies. Dit is 'n beroep wat 'n toenemende aantal parkbestuurders, tuiniers en tuinwerkers gepraat het - waarvan baie 'n direkte inspirasie na Tallamy spoor. Sy navorsing het dekades van skadelike tuinboupraktyke help omkeer, en ons gedwing om na te dink oor hoe ons na openbare en private ruimtes neig.
In plaas van monokrope, help landskappe met 'n groter, meer uiteenlopende biomassa van inheemse spesies om bestuiwers te ondersteun, koolstof op te spoor, afloopwater te vang en habitatte te herbou. Een onlangse studie gevind habitatte met twee of drie inheemse boomsoorte is gemiddeld 25% tot 30% meer produktief as monokulture, wat beteken dat dit soveel meer voedsel en energie tot 'n ekosisteem bydra. Habitats met vyf inheemse boomsoorte was 50% meer produktief. Die natuurlewe word aangetrek deur lande wat vol inheemse plante is.
Doug Tallamy, 'n professor in entomologie, beywer hom vir die aanplant van inheemse plante in die plek van grasgras. Foto deur Cindy Tallamy.
Vir individue wat 'n meer volhoubare lewenstyl wil leef, is die eenvoudige boodskap om meer inheemse spesies te plant produktief en lonend - 'n verfrissende kontras met verbruikerskultuur vermanings wat die kollektiewe probleem van ineenstorting van die omgewing op individuele winkelkeuses verklaar. Soos enigiets anders, moet daar op makro-vlak werklike verandering plaasvind, veral as dit kom by grasgras - 'n gewas met diep kulturele, selfs evolusionêre wortels.
Stel jou voor 'n stad waar bome en swaaie meer as motors sit
Sosiobioloë verwys na die voorkeur wat mense vir uitgestrekte lae lae-gesnyde gras as 'Savanna-sindroom' het. Oop grasvelde het ons primitiewe voorouers toegelaat om roofdiere dop te hou. Dus voel ons selfs vandag op 'n diep vlak veiliger as ons na die horison kan omsien.
Grasperk is die standaard landskap, maar dit hoef nie te wees nie.
Tot die industriële era het die eise van die landbou grasperke in die wiele gery. Dit word meestal gesien as statussimbole wat sê dat 'n persoon genoeg geld het om die territoriale eise van landbougrond af te weer. Die uitvindsel van die grassnyer het die grasperk gedemokratiseer en die patologiese houvas op ons psigieë verder ingebed.
Maar grasperke benodig groot hoeveelhede water en dikwels chemiese behandelings om dit te onderhou - om nie eens te praat van die emissies wat deur tweesiklusse grassnyers vervaardig word nie. Volgens die Omgewingsbeskermingsagentskap is daar 'n grassnyer vir een uur stuur soveel lugbesoedeling uit soos 'n tipiese motor 100 myl ry. Hierdie hulpbrontoewysing word al hoe moeiliker te regverdig namate klimaatsverandering steeds produktiewe habitatte opdroog. As monokrop verplaas grasperke landskappe wat mense, plante, diere en insekte kan bevoordeel. Dit is tyd dat ons grasperke op groot skaal heroorweeg, het verskeie navorsers tot die gevolgtrekking gekom.
As u in die Amerikaanse verbeelding kyk hoe verskuif grasperke is, sal dit nodig wees om dit te ontwortel. Advokate meen dat ons 'n kultuurverskuiwing nodig het, sowel as beleid wat dit ondersteun.
"Namate klimaatsverandering en droogtes vererger, kan ons dalk tot 'n punt kom waar daar politieke steun is vir die verbied van grasperke," sê Sarah B. Schindler, 'n professor in die regte aan die Universiteit van Maine, wat verskeie artikels geskryf het oor die wetlike gesag van munisipaliteite. grasperke te verbied. 'Ek dink wel dat ons 'n verandering in norme sien, en ek dink dat 'n deel daarvan gekoppel is aan 'n toenemende bewustheid van klimaatskatastrofe.'
Baie inheemse spesies stroom na die eiendom van Genberg, insluitend Amerikaanse goudvinkies wat op die saad van lemoenkoringblom (Rudbeckia fulgida) eet. Foto deur Toni Genberg.
'N Deel van daardie werk is bloot bewusmaking. Baie mense dink nie aan die moontlikheid van hul tuin as grasgras nie. Soos Tallamy dit stel, is grasperk die standaardlandskap, maar dit hoef nie te wees nie. 'Mense besef nie dat daar 'n alternatief is nie.'
Die keuse van inheemse plante
Sommige gemeenskappe begin alternatiewe oplê. in Kalifornië, Colorado, en Arizona, waar watertekorte 'n groeiende krisis is, bied stede kortings vir elke vierkante voet van die grasperk vervang met inheemse of waterbesparende landskappe —'n proses wat bekend staan ​​as “xeriscaping.” In nat klimate, Washington, DCen stede in Nebraska, Washington staat, Iowa, en Minnesota het kortingsprogramme vir die aanplant van reëntuine geïmplementeer, wat meer afloop as gras vang en infiltreer. Die stad van Alexandria, Virginia, het sy munisipale sny onlangs verander om die groei van weivelde en ruitbome in stadsparke moontlik te maak.
In die hele land pleit plaaslike groepe vir die aanplant van inboorlinge op paaie, mediane, kampusse en parke. Sommige, soos Kos nie grasperke nie, moedig huiseienaars en buurte aan om grasperke met eetbare plante te vervang om voedselsoewereiniteit en voedselsekerheid binne hul gemeenskappe te vestig. Ander benader 'n klandestiene benadering deur 'guerilla-tuine' te plant of 'saadbomme' in verlate persele en eiendomme te gooi waar hulle nie die wettige reg op tuin het nie.
Ruby-keel kolibries word gereeld by die kardinaalblomme (Lobelia cardinalis) op Genberg se eiendom besoek. Foto deur Toni Genberg.
“Een ding wat ons met ons navorsing geleer het, is dat daar ruimte is vir kompromie,” sê Tallamy. Inheemse aanplantings hoef nie al of geeneen te wees om 'n verskil te maak nie. Hy het die voorbeeld van chickadee-voortplanting gegee: As u ten minste 70% inheemse plantbiomassa in 'n gegewe habitat het, kan u volhoubare reproduksie van chickadee hê. 'Dit gee u 30% aan meerjariges en eksotiese plante en ander sierplante.'
Tallamy se ondersoek na die verhouding tussen inheemse plante en insekte het tuiniers geïnspireer om meer te doen as om net hul werwe in inheemse oase te verander. Baie mense skep nou hulpbronne om ander te bemagtig om dieselfde te doen.
Die National Wildlife Federation het 'n inheemse plantzoeker-webhulpmiddel, wat gebruikers in staat stel om 'n poskode in te sluit om bome, struike en plante in hul omgewing te vind. Na haar tuinbou-openbaring het Toni Genberg geskep ChooseNatives.org, 'n hulpbron om gebruikers te help om inheemse plante te vind, te koop en te leer. Sedert Genberg het oorgeskakel na inboorlinge, het Genberg self gesien dat allerlei natuurlewe terugkeer na 'n eiendom wat voorheen slegs 'n voorstedelike simulacrum was.
Matt Bright het die nie-winsgewende liefdadigheidsorganisasie Earth Sangha gestig met die doel om plaaslike inheemse plantgemeenskappe in die DC-gebied te versprei en te herstel. 'Ons het rekords opgestel vir die totale aantal plante wat vir vier jaar in ons wildkwekery versprei word,' sê hy. 'En in die algemeen is die neiging na meer vraag vanuit alle uithoeke, of dit nou kom van parkbestuurders en ekoloë, huiseienaars of landskapsondernemings.'
Biodiversiteit tussen geboue
Die verskuiwing van grasperke word egter bemoeilik deur die feit dat munisipaliteite alreeds reëlings met die naam 'onkruidverordeninge' goedgekeur het, wat om suiwer estetiese redes kort dekking benodig. Dit vereis effektief die plant en instandhouding van grasperke, net soos baie plaaslike soneringswette en HOA-bepalings. En hierdie reëls word nie altyd ligtelik opgeneem nie. 'N Vrou in Michigan 'n paar jaar gelede gevangenisstraf in die gesig gestaar vir die kweek van 'n groentetuin in haar voortuin in plaas van grasperk.
'N Bye met lang horings besoek 'n lemoenkoorblom (Rudbeckia fulgida) in die agterplaas van Genberg. Foto deur Toni Genberg.
Mense wil nie vertel word dat hulle nie hul grasperke kan hê nie, maar dat hulle ook nie wil sê dat hulle dit doen nie het om 'n grasperk te hê.
Die olifant in die kamer is natuurlik eiendomsreg. Beperkings en vereistes kan die terugslag veroorsaak. Soos Genberg daarop wys, “Amerikaners wil nie vertel word wat om te doen nie, veral nie as dit by hul eiendomme kom nie.”
Daarom het Tallamy hom daarop toegespits om met die publiek te praat in plaas daarvan om die regulering van bo na onder te bevorder. Wette, veral verbod, het openbare steun nodig om te aanvaar. Om selfs grasperke te reguleer, moet u eers die kultuur rondom hulle verander. Soos mense soos Toni Genberg en Matt Bright wys, is die boodskap van Tallamy weerklink.
"Wat u op u eiendom doen, beïnvloed almal," sê Tallamy. Nie-inheemse of sierplante lyk dalk nie soos besoedelende stowwe nie, maar vanuit 'n ekologiese oogpunt. Uit Tallamy se navorsing blyk dit uit: 'n Nuwe artikel van sy span wys hoe doeltreffend plante wat nie in die omgewing voorkom nie, die plaaslike habitats vernietig.
'Ons het ruspesgemeenskappe in verskansings vergelyk wat met nie-inboorlinge binnegedring is, teenoor 'n heining wat meestal inheems was,' verduidelik hy. "Daar is 'n vermindering van 96% in die rusmensbiomassa as hulle nie kosbaar is nie, dus as u 'n voël is en u kleintjie wil grootmaak, het u net 96% van u kos verloor."
'N Blouvoël wat met sy maaltyd opstyg. Foto deur Doug Tallamy.
Maar daar is 'n wipkant, sê hy. As u die indringerplante uithaal en die inheemse plante insit, het u net 96% geskep meer kos.
En dit is nie 'n tuinneiging wat gereserveer is vir Amerika se voorstede en bewaringslande nie. In Manhattan, die digste bevolkte stedelike sentrum in die land, het amptenare 'n verlate spoorlyn in 'n openbare park genaamd die High Line omskep met die beleid om ten minste 50% inheemse spesies te plant.
“Daar is monarg-vlinders, daar is allerhande inheemse bye, wat my regtig verras het,” sê Tallamy. 'As u dit in Manhattan kan doen, kan u dit oral doen.'
Tyler Wells Lynch is 'n vryskutskrywer in wie se werk verskyn het Vice, Gizmodo, Wirecutter, USA Today, The Rumpus, En die Huffington Post. Hy woon in Maine.