“Hierdie gedig is volgens my ’n waardige wenner, juis deur die vernuftige vertelstruktuur waarin die dorp Bela-Bela as sosiale ruimte verken word. Ten spyte van die bedrieglike eenvoud daarvan, gee die gedig blyke van ’n vaardige woordkunstenaar wat onder die dekmantel van ’n sekondêre vertelling (“sê my ma”, “sê my pa”) te werk gaan om diepgewortelde veronderstellings subtiel aan die kaak te stel en te ondermyn. Die fisiese ruimte word die raam waarbinne kwessies van ras en klas aan die orde gestel word. [HG 3.241.10] Weet jy, koning, wat ons daar doen? - Sien, ons sal die trappe wegneem, en hooglanders kan dan toesien hoe hulle na ons toe sal afkom, dit beteken, ons skiet alle moontlike toegange na die hoogland tot op ‘n hoogte van eenhonderd manshoogtes weg, en die hooglanders kan dan vir hulle vleuels laat groei, as hulle na ons toe wil afkom! Randall O. Steward skryf: “As we study the ancient myths, we discover we are actually dealing with metaphors – visual and colourful figures of speech used to add depth and meaning to an idea (…) [The Greeks] believed in their myths, but only figuratively, and they were mostly speaking about their own humanity.”