Renosters - Tipes, kenmerke en habitat - opleidingnone
Hoof opleiding Renosters - Tipes, kenmerke en habitat
Renosters - Tipes, kenmerke en habitat
Renosters is deel van die groep grootste soogdiere op aarde, oorskry gewoonlik die ton in gewig. Alhoewel dit met sekere variasies tussen die een spesie en die ander voorkom, lyk dit asof hulle toegerus is met 'n wapenrusting wat, tesame met die teenwoordigheid van een of twee horings, hulle besondere voorkoms gee. Dit is diere wat gewoonlik redelik eensaam en territoriaal is, en slegs vir voortplanting aansluit of as 'n wyfie die kleintjies naby hou tot haar onafhanklikheid..
Ten spyte van hul sterkte en die feit dat die meeste soorte nie gesellig is nie (reageer hulle ietwat aggressief op enige benadering), was renosters 'n aansienlike bedreigde spesie, wat selfs in verskillende streke verdwyn het. Om meer oor hierdie groot soogdiere te wete te kom, nooi ons u uit om hierdie AnimalWised-artikel te lees, waarin u inligting oor sal vind soorte renosters en hul eienskappe.
U stel dalk ook belang in: Platypus - Eienskappe en habitatindeks
Waar woon renosters?
Alhoewel elke soort renoster besondere eienskappe het wat dit moontlik maak om dit te onderskei, is daar sommige algemene eienskappe onder die verskillende groepe waaroor ons hieronder sal leer:
Klassifikasie: renosters behoort tot die orde Perissodactyla, onderorde Ceratomorfos en tot die familie Rhinocerotidae.
Vingers: omdat hulle 'n perissodactyla-spesie is, het hulle 'n onewe aantal vingers, in hierdie geval drie, waarvan die sentrale een meer ontwikkeld is, wat as die belangrikste steun dien. Alle vingers eindig in hoewe.
Gewig: renosters bereik groot liggaamsmassas en weeg minstens amper 1 000 kg. Afhangend van die soort, bereik hulle tussen 40 en 65 kg by geboorte.
Vel: hulle het 'n taamlike dik vel, gevorm deur 'n stel weefsels of lae kollageen wat in totaal tot 5 cm dik kan wees.
HoringRenosterhoring is nie 'n verlengstuk van sy skedel nie, en hy het dus nie benige verbindings nie. Inteendeel, dit bestaan ​​uit veselagtige keratienweefsel wat kan groei afhangende van die geslag en ouderdom van die dier.
Sig: hulle het 'n swak sig, en is nie soos die van reuk en gehoor nie, wat hulle in 'n groter mate gebruik.
Spysverteringstelsel: hulle het 'n eenvoudige spysverteringstelsel, wat nie in kamers verdeel word nie, sodat die spysvertering na die maag in die dikderm en derm derm plaasvind.
Renoster se kos is gebaseer op uitsluitlik in plante, dit is dus plantvretende diere wat 'n hoë hoeveelheid plantmateriaal moet inneem om hul groot liggame te kan onderhou. Elke spesie renosters het 'n voorkeur vir 'n spesifieke soort plantvretende dieet, sommige gaan selfs so ver as val bome om sy groener en nuwer blare te verteer.
Die witrenoster het byvoorbeeld 'n voorkeur vir kruie of nie-houtagtige plante, blare, wortels en kan, indien beskikbaar, klein houtagtige plante insluit. In plaas daarvan voed die swartrenoster hoofsaaklik struike, blare en lae boomtakke. Op sy beurt maak die Indiese renoster dit van grasse, blare, boomtakke, plante langs die rivier, vrugte en selfs by sommige geleenthede van plantasies.
Die Java-renoster kan bome kap om voordeel te trek uit die nuutste lote en voed ook op 'n wye verskeidenheid plante, danksy die beskikbaarheid daarvan in die habitat van hierdie spesie. Net so sluit dit die verbruik van gevalle vrugte. Wat die Sumatraanse renoster betref, baseer dit sy dieet op blare, takke, boombas, sade en klein bome..
Vir meer inligting, kan u hierdie ander artikel raadpleeg ¿Wat eet renosters??
Elke spesie van renosters leef in 'n besondere habitat Dit hang af van die streek of land waarin dit geleë is, om in droë en tropiese habitatte te kan woon. In hierdie sin word die witrenoster wat 'n groot deel van Noord- en Suid-Afrika bewoon, hoofsaaklik versprei in gebiede van droë savanne, soos grasvelde, of in beboste savanne. Die swartrenoster kom ook voor in Afrika, met 'n redelike klein of waarskynlik uitgestorwe bevolking in lande soos Tanzanië, Zambië, Zimbabwe en Mosambiek, en die ekosisteme waarin dit gewoonlik bestaan, bestaan ​​uit droë en halfdroë sones.
Wat die Indiese renoster betref, het dit vroeër 'n groter verspreidingsgebied gehad wat lande soos Pakistan en China insluit, maar gegewe die menslike druk en die verandering van die habitat, is dit tans beperk tot grasveld en bosgebiede in Nepal, Assam en Indië, ook tot lae heuwels in die Himalaja.
Die Javan-renoster woon intussen tropiese woude laagland, alluviale vlaktes met modder en lang grasvelde. Alhoewel hulle op 'n tyd versprei was oor Asië, is die klein bevolking vandag beperk tot die eiland Java. En van die kant kan die Sumatraanse renoster, ook met 'n uitgeputte bevolking (van ongeveer 300 individue), in bergagtige gebiede van Malakka, Sumatra en Borneo.
Dwarsdeur die natuurgeskiedenis van die planeet bestaan ​​daar 'n wye verskeidenheid renosters, maar die meeste het uitgesterf. Tans is daar vyf spesies renosters gegroepeer in vier genera. Laat ons weet wat dit is:
Die witrenoster (Ceratotherium simun) behoort tot die geslag Ceratotherium en is een van die grootste spesies renosters, wat langer as 4 meter lank is en 2 in lengte, wat 4 of meer ton weeg.
Die kleur is regtig ligte grys en het twee horings. Sy mond is plat en word gevorm deur 'n wye en dik lip wat aangepas is vir die plantegroei van die savanne..
Hulle herken twee subspesies: die noordelike witrenoster (Ceratotherium simum cottoni) en die suidelike witrenoster (Ceratotherium simum simum) die eerste spesie is egter feitlik uitgesterf. Oor die algemeen is die witrenoster in die kategorie "Byna bedreig ", nadat hy herstel het van die kategorie "amper uitgesterf " as gevolg van die verskriklike onoordeelkundige jag wat hy jare lank gely het om sy horing te kry.
Die swartrenosterDiceros bicornis) is 'n spesie wat tot die genus Diceros behoort. Dit is ook tipies van die Afrika-savanne, maar die kleur daarvan is 'n donkerder grys en benewens kleiner grootte as die witrenoster. Sy voorgesonde mond het die vorm van 'n snawel wat aangepas is om direk op die blare en takke van die bosse te voed. Hulle bereik gemiddeld 1,5 meter in hoogte met meer as 3 meter lank en 'n gewig van ongeveer 1 400 kilo.
Daar is geen konsensus oor die aantal bestaande subspesies, wat van vier tot agt tot stand kom, is sommige van die erkende persone egter uitsterf. Die swartrenoster word gelys soos in "kritieke gevaar van uitwissing".
Die Indiese renoster (Renoster eenhoring) behoort tot die geslag Rhinoceros, is meer as 3 meter lank en byna 2 meter hoog, en het enkele horing. Sy vel is gekleur silwerbruin en die voue daarvan gee die indruk dat hy is beskermende wapenrusting in sy liggaam.
'N Kenmerkende kenmerk van hierdie spesie is sy vermoë om te swem, aangesien dit meer tyd in die water kan spandeer as ander soorte renosters. Aan die ander kant word dit geklassifiseer as "kwesbaar", aangesien dit ook 'n slagoffer van jag was om sy horing te gebruik in gewilde rituele en vir die skep van voorwerpe soos dolke.
Die Java Renoster (Renoster sonde) behoort tot die geslag Rhinoceros en is gekategoriseer as "kritiek bedreigde spesies ", synde op die randjie van uitwissing. Trouens, die enkele oorblywende individue is in 'n beskermde gebied van die eiland geleë..
Hulle kan 'n bietjie meer as 3 meter lank en amper 2 meter hoog meet, met 'n gewig wat die 2 ton. Mans het 'n enkele horing, terwyl wyfies 'n klein bultjie het. Die kleur is soortgelyk aan die Indiese renoster, net minder intens.
Die Sumatraanse renoster (Dicerorhinus sumatrensis) is die kleinste spesie renoster bestaan ​​en die genus daarvan stem ooreen met Dicerorhinus, dit is die een wat aanbied meer primitiewe kenmerke dat die ander. Dit het twee horings en meer hare as die res. Mans meet 'n bietjie meer as een meter, terwyl wyfies minder as hierdie maat is en die gemiddelde gewig 800 kilo is. Stroping het daartoe gelei dat die spesie as "beskou word.kritiek bedreig", aangesien dit ook 'n slagoffer is van algemene opvattings oor die voordele wat dit in verskillende toestande inhou.
Omdat in die algemeen alle renosterspesies in gevaar is om uit te sterf, hang hul lewens af van die toename en druk van die bewaringsmaatreëls; anders sal uitsterwing die algemene weg vir almal bly.
Nodig populêre opvattings hersien, want hoewel dit vorme van kulturele uitdrukking is, is niemand geldig as hulle die lewens van diere bedreig nie, wat in baie gevalle daartoe lei dat hulle heeltemal verdwyn. Dit is beslis 'n werk wat aanvaar moet word deur diegene wat die wette in die verskillende streke van die planeet skep en toepas..