Waarom presteer arm kinders swakker as rykes? - InnerSelf.com
Elizabeth Caucutt, Universiteit van Wes-Ontario
navorsing het getoon dat kinders van arm ouers wesenlik erger wiskunde- en leesvaardighede toon teen die tyd dat hulle graadskool begin. ander studies het onthul dat hierdie wye gapings in voorskoolse vaardighede volhard in volwassenheid en hulp verduidelik lae opvoedkundige bereiking en leeftyd verdienste.
Saamgestel, hierdie bevindings verf 'n donker beeld van hoe die lotgevalle van geslagte arm kinders grootliks verseël word voordat hulle selfs in 'n klaskamer sit, en stel voor dat die huidige K-12-skoolstelsel ondoeltreffend is as 'n springplank vir die geleentheid.
Dus, as ons 'n meritokratiese samelewing wil hê, moet ons 'n fundamentele en kwelende vraag beantwoord. Waarom doen minder minderjarige kinders so swak? Sodra ons die antwoord beter verstaan, kan ons begin verstaan ​​hoe om mobiliteit van geslag tot geslag te verbeter en toepaslike ekonomiese en maatskaplike beleide te maak om die gapende inkomsteverwante gaping in vermoë te sluit.
'N Ryk belegging
Hierdie inkomstegebaseerde prestasiegapings word ten minste gedeeltelik veroorsaak deur aansienlike verskille in hoeveel ryk en arm ouers in hul kinders belê. Byvoorbeeld, ouers van baie jong kinders onder die top 25% van verdieners is meer as twee keer so geneig om ten minste tien boeke in die huis te hê as dié van die onderste kwartiel. Welter moeders is ook meer as 50% meer geneig om drie of meer keer per week na hul kind te lees.
Daarbenewens is kinders van 6 tot 7 van ryker gesinne meer as twee keer so geneig om ingeskryf te word in spesiale lesse of buitemuurse aktiwiteite in vergelyking met hul laerinkomste-eweknieë.
Dit lei ons na die volgende vraag: waarom belê ryk en arm ouers so anders in hul kinders?
Een belangrike rede waarom ouers soveel tyd en geld in hul kinders se ontwikkeling belê, is om hul loopbaanvooruitsigte te verbeter wanneer hulle grootword.
Ekonomiese teorie vertel ons dat as dit die enigste rede was dat gesinne in hul kinders belê het (en alle ouers het genoegsame toegang tot lenings), sou alle gesinne tyd en geld belê tot die punt waar die arbeidsmark terugkeer na die laaste dollar van belegging gelyk is aan wat die familie kan verdien om dieselfde dollar in die bank te plaas.
Simpelweg, hulle sal in hul kinders belê totdat kontant spaar in 'n spaarrekening wat dieselfde opbrengs bied.
Dit beteken nie noodwendig dat alle gesinne dieselfde bedrag in hul kinders moet belê nie, aangesien nie alle kinders dieselfde arbeidsmarkopbrengs verdien uit dieselfde belegging nie. Inderdaad, kinders met hoër vermoë het hoër marginale opbrengs op elke vlak van belegging. Dus, dit verg meer belegging in hulle voordat die opbrengs op hierdie addisionele belegging gelyk is aan die winste uit spaargeld.
Dit dui op een moontlike rede dat kinders uit hoër inkomste-gesinne groter beleggings ontvang en akademies beter presteer: die natuurlike vermoë van kinders en ouers kan positief korreleer. Hoërvermoë ouers sal geneig wees om meer te verdien en beter in staat te hê om kinders te lei tot 'n positiewe korrelasie tussen ouerlike inkomste en kindbeleggings en prestasie.
Die feit dat hierdie beleggings- en prestasiegapings aansienlik verminder wanneer rekening gehou word met verskille in die vermoë van die moeder en onderwys, dui daarop dat dit waarskynlik 'n belangrike deel van die storie is. Die feit dat daar egter beduidende leemtes bly, selfs nadat dit vir hierdie eienskappe geag word, dui daarop dat ander faktore ook waarskynlik belangrik sal wees.
Die vreugde om na 'n kind te lees
Eerstens, ouers kan omgee vir meer as hul kinders se toekomstige loopbane. Ouers kan net plesier wees om stories aan hul kinders te lees of te kyk hoe hulle leer om 'n nuwe musiekinstrument te speel. Hulle sal dalk aan hul vriende oor hul kinders se sukses in die skool spog. Met ander woorde, as beleggings in kinders 'n regstreekse voordeel bied bo en behalwe die toekomstige arbeidsmarkopbrengste, sal ouers kies om meer te belê as hul inkomste styg - net soos hulle geneig is om meer van ander goedere of dienste te koop as hul verdiensteverhoging.
Nog 'n verduideliking vir die verskil is dat lae-inkomste-ouers swak op hoogte van die waarde van beleggingsaktiwiteite kan wees. Hulle kan dalk onsekerheid oor die waarde van belegging in hul kinders ondervind (of onderskat).
'N Derde moontlikheid is dat arm ouers nie verwagte beleggings kan finansier as hulle nie ten volle kan leen teen hul eie toekomstige inkomste of teen die potensieel hoë opbrengste wat hul kinders verdien nie.
Alhoewel al hierdie moontlikhede kan verduidelik waarom ryker ouers meer in hul kinders belê as hul armer eweknieë, is dit belangrik om te verstaan ​​wat eintlik doen, omdat hulle baie verskillende beleidsimplikasies het.
As ouers belê in hul kinders tot en met die wederkoms is dieselfde as elders spaar, dan is daar geen manier om besteding te skuif na toekomstige inkomste te verhoog, en die belegging is effektief. Aan die ander kant, as hulle te min belê in hul kinders, sodat die arbeidsmark opbrengste hoër is as elders spaar, die belegging is ondoeltreffend. In hierdie geval, beleide wat besteding verskuif na onderwys belegging vir hierdie kinders te verhoog toekomstige inkomste.
As belegging gapings lei net uit 'n sterk korrelasie tussen die vermoëns van ouers en kinders en / of die pure genot wat uit aktiwiteite soos lees om 'n kind, kan beleid ontwerp is om die inkomste-verwante gaping te verminder billike maar ondoeltreffende (wat wees, hulle mag algehele Amerikaanse produksie te verminder).
In teenstelling hiermee, as 'n lae-inkomste gesinne swak ingelig of beperk in hul vermoë om te leen, dan kan hulle ondoeltreffend lae beleggings in hul kinders te maak. In hierdie geval, kan goed ontwerpte beleid beide gelykheid en doeltreffendheid te verbeter.
Die regte beleidsreaksie vind
Om dit te help sorteer, kollegas van die Universiteit van Wes-Ontario, Lance Lochner, Youngmin Park en ek ondersoek die mate waartoe hierdie verduidelikings in ooreenstemming is met ander belangrike empiriese bevindings in die kinderontwikkelingsliteratuur. Ons het begin met vier feite:
feit 1: die terugkeer na bykomende belegging vir arm kinders is hoog relatief tot die opbrengs op spaargeld
feit 2: die opbrengs op bykomende belegging is laer vir hoër-inkomste-kinders
feit 3: onverwagte verhogings in gesinsinkomste lei tot groter beleggings in kinders en verbeterde kinderprestasie
feit 4: inkomste ontvang wanneer 'n kind jonk is, het 'n groter impak op prestasie en opvoedkundige bereiking as inkomste wat ontvang word wanneer die kind ouer is.
Ons navorsing het getoon dat die hoë opbrengs aan addisionele belegging onder die armes (feit 1) verduidelik word, inligting of kredietmarkfoute word benodig. Afwesig van hierdie markwrywings sal gesinne belê totdat die opbrengste na of onder die opbrengs op spaargeld verminder word.
Die tydsberekening van inkomste is slegs belangrik (feit 4) as sommige ouers in hul lenings beperk word. Anders kan gesinne altyd lenings gebruik en spaar om geld te spandeer wanneer hulle wil, ongeag wanneer dit ontvang word.
As ouers met jong kinders swak op hoogte gestel word van die waarde van beleggings en / of beperkte leningsgeleenthede, kan beleide wat ontwerp word om hierdie markmislukkings te verlig, doeltreffendheid verbeter en ook die ekonomiese uitkomste vir diegene wat die mees benadeelde is, verbeter.
Wat kan hierdie beleide lyk?
Regerings kan instap om krediet te gee vir vroeë kind beleggings soos wat hulle vir kollege studente doen. Een onlangse voorbeeld is die New York City se vlieënierprogram, Middelklas Kindersorgleninginisiatief, wat lae rente lenings aan middel-inkomste gesinne bied met klein kinders om te help om vir gehalte kinderopvangsprogramme te betaal. Betroubare subsidies vir voorskoolse kan ook help om leningsprobleme aan te spreek.
Programme wat help om lae-inkomste ouers te vertel oor die waarde van praat en lees aan hul jong kinders of die voordele van die bywoning van 'n kwaliteit voorskool, is stappe om inligtingprobleme te konfronteer.
Deur te verseker dat armere gesinne toegang het tot finansiële hulpbronne en inligting oor hoe belangrik dit is om selfs beskeie en goedkoop beleggings in hul kinders te maak soos 'n bedtydverhaal, kan ons die beleggingsgaping krimp.
Elizabeth Caucutt is 'n Medeprofessor aan die Wes-Universiteit. Sy is hoofsaaklik geïnteresseerd in die intergenerasionele uitwerking van familie- en mensekapitaalbeleid. Haar werk het ingesluit om te verstaan ​​waarom vroue later kinders het en die implikasies daarvan vir kinders, die rol van landelike-stedelike migrasie in die oorsprong van sosiale sekerheid en sosiale versekering, die uitwerking van onderwysbewysbeleid op die sortering van kinders oor skole, die optimale vlak van hoër onderwys subsidies in die Verenigde State, en die toepaslike beleid wat nodig is om onderwysvlakke in Afrika suid van die Sahara te verhoog.