Maumee III T-AO-149 - Geskiedenis Podcasts - 2022
(T-AO-149: dp. 32.950; 1. 614'6 "; b. 83'6"; dr. 32 's.
18 k .; kpl. 52; Maumee; T. T5-S-12A.)
Die derde Maumee (T-AO-149) is op 8 Maart 1955 deur die Sun Shipbuilding & Drydock Co., Chester, Pa .; op 15 November 1955 bekendgestel; geborg deur mev Lloyd Harrison; en in diens geneem, spesiaal, 17 Desember 1956.
Die derde skip wat so genoem is, was die eerste van haar super tenkersklas en die eerste vaartuig in die vlootgeskiedenis wat as 'n USNS (United States Naval Ship) gelanseer is. Maumee, wat gebou is langs kommersiële tenkwaens wat spesifiek vir MSTS-pligte gebou is, is na haar voltooiing aan Marine Transport Lines oorgedra om vir MSTS te werk onder 'n langtermyn-opeenvolgende vaart. Teen 1958 het sy met haar eerste langdurige diens in die Stille Oseaan begin, tot in 1968, en sy het haar opgedrae taak voortgegaan om punt-tot-punt-aflewering van grootmaat POL (petroleum, olie, smering) te ondersteun ter ondersteuning van die Amerikaanse weermag in die Stille Oseaan.
Paul Nicholas Donato, AT1 - Militêre tydlyn
vir diens soos uiteengesit in die volgende
Vir buitengewone heldhaftigheid en uitstaande diensplig teen vyandelike magte in die Republiek Vietnam van 15 November 1967 tot 2 Julie 1968. Gedurende hierdie tydperk het Observation Squadron SIXTY-SEVEN (VO-67), wat in die Republiek van Suid-Viëtnam werksaam was, het sy primêre missie suksesvol uitgevoer om vinnige reaksie, noue lugsteun en logistieke ondersteuning vir die Verenigde State en Viëtnamese militêre magte te bied. In die lig van die uiters moeilike klimaatstoestande op 'n afstandsbedryf, terwyl groot operasionele skade en verliese opgedoen is, het die vliegpersoneel en grondondersteuningspersoneel van VO-67 hul uiters belangrike en uiters sensitiewe missies met uitstekende vaardigheid en toewyding uitgevoer. Die eskader het talle missies gevlieg wat nuut ontwikkelde sensors ingeplant het om vyandelike beweging op te spoor. Die ondersteuning van VO-67 was 'n belangrike rol in die verskaffing van intydse intelligensie rakende die beweging van Noord-Viëtnamese troepe en voorrade, wat die Amerikaanse magte in staat gestel het om die totale inval van die Amerikaanse marinegevegbasis by Khe Sanh tydens die Tet-offensief te voorkom en bygedra het tot talle lewens red. Die bedrywighede van die eskader word deurlopend gekenmerk deur omsigtige taktiek, met behoorlike nakoming van die reëls van betrokkenheid, wat die maksimum afskrikking van die vyand verseker met 'n minimum risiko vir vriendelike troepe en burgerlikes. Die suksesvolle aanvang van hierdie nuwe missie van VO-67 het 'n belangrike en belangrike bydrae gelewer tot die kuns van oorlogvoering. Deur hul uitstaande moed, vindingrykheid en aggressiewe veggees in die stryd teen 'n gereeld goed toegeruste, goed opgeleide en dikwels numeries beter vyand, weerspieël die offisiere en aangewese personeel van Observation Squadron SIXTY-SEVEN groot eer op hulself en handhaaf hulle die hoogste tradisies van die Amerikaanse vlootdiens.
Die Amerikaanse bevel in Saigon het aanvanklik geglo dat gevegsoperasies rondom die Khe Sanh -gevegsbasis gedurende die somer van 1967 slegs deel was van 'n reeks klein Noord -Viëtnamese offensiewe in die grensstreke. Die waardering is verander toe daar ontdek is dat NVA gedurende die herfs en winter groot kragte na die gebied beweeg. 'N Opbou van mariene magte het plaasgevind en aksies rondom Khe Sanh het begin toe die mariene basis geïsoleer is. Tydens 'n reeks desperate aksies wat 5 maande en 18 dae geduur het, was Khe Sanh -gevegsbasis (KSCB) en die buiteposte rondom die heuwel daardeur konstant onder Noord -Viëtnamese grond, artillerie, mortier en vuurpylaanvalle.
Tydens die geveg is 'n massiewe lugbombardeerveldtog (Operasie Niagara) deur die Amerikaanse lugmag geloods om die mariene basis te ondersteun. Meer as 100,000 ton bomme (gelykstaande aan vernietigende krag aan vyf atoombomme van Hiroshima) is tot middel April deur vliegtuie van die Amerikaanse lugmag, vloot en mariniers op die omliggende gebiede van Khe Sanh laat val. Dit was ongeveer 1300 ton bomme wat daagliks afgegooi is en vyf ton vir elke 20.000 NVA -soldate wat aanvanklik geskat is vir die gevegte by Khe Sanh. Boonop is 158 000 groot kaliber skulpe op die heuwels rondom die basis gelewer. Hierdie uitgawes vir lugmunisie verdwerg die hoeveelheid ammunisie wat artillerie lewer, wat in totaal agt skulpe per NVA -soldaat op die slagveld was.
Hierdie veldtog het die nuutste tegnologiese vooruitgang gebruik om NVA -kragte op te spoor vir die doelwit. Die logistieke poging om KSCB te ondersteun, nadat dit eers oor die land geïsoleer was, het vereis dat ander taktiese innovasies geïmplementeer moes word om die mariniers te voorsien.
Die Noord-Viëtnamese Tet-offensief van 1968 was 'n VO-67
Bydra deur Bob (Dusty) Reynolds
Die Noord-Viëtnamese Tet-offensief van 1968 was 'n algehele poging om die Amerikaanse mariene basis in Khe Sanh, Suid-Viëtnam, te neem. Baie militêre eenhede is versoek om te help met die opheffing van die beleg van die mariene vesting. Onder hulle was die vloot se ultra-geheime eskader Observation Squadron Siwe-en-sestig (VO-67). Op 22 Januarie 1968 het VO-67 begin met die inplanting van uitgebreide Acoubouy-sensorvelde rondom die gevegsbasis. Sensor -inplantingsopdragte is uitgevoer op lae vlakke, minder as 500 voet, en met 'n baie hoë risiko vir vliegtuie en gevegspanne. Ondanks die hewige gevegte is geen van die eskader se vliegtuie ernstig beskadig nie en is geen lede op die missies naby die basis getref nie. Die OP-2E's wat Khe Sanh ondersteun, het kameras gedra wat verfilm het waar die Acoubouys laat val is. Foto -interpretasies, tesame met die vind van radio -rigtings, gee die presiese ligging van die sensors en laat die mariniers die vyandelike troeposisies en -beweging vasstel. Die radio -geklets rondom die basisarea was intens. Een onvergeetlike mariene onderskepping: "Kyk uit! Hier kom weer een van daardie groot groen vliegtuie reg op die dek!" Selfs die mariniers het nie erken dat dit vlootvliegtuie was nie. Een verhaal wat teruggekeer het na VO-67 was dat ene Acoubouy NVA-beweging oor 'n heuwel van die basis af opgetel het. Die mariniers het met artillerie op die posisie oopgegaan. Die marinier wat die sensor monitor, wat Vietnamees gepraat het, kon die NVA -gille hoor en iemand skreeu om bo -op die heuwel te kom en die spotter wat hul posisie weggee, dood te maak.
Die sensors word erken dat hulle die dag by Khe Sanh deur die Marines gered het. Eerwaarde Ray Stubbe, een van die oorlewende kapelane uit die beleg, het 'n brief aan 'n lid van 'n VO-67-bemanningslid geskryf: 'As dit nie vir julle was wat hierdie sensors ingesit het nie, sou ek dit waarskynlik nie geskryf het nie brief of kon met u gesels toe u bel. U en die in u eenheid het ons lewens letterlik gered! " Eerwaarde Stubbe was mede-outeur van 'n boek oor Khe Sanh met die titel "Vallei van Besluit". Die presiese aantal Noord-Viëtnamese wat aan die beleg van Khe Sanh deelgeneem het, wissel, maar die meeste is dit eens dat daar meer as 20 000 NVA-troepe ondersteun is deur tenks en lugafweerwapens. Daar word beraam dat mariene verliese ten minste dubbel sou gewees het as die sensors nie gebruik word om die basis te verdedig nie.
Ongewone dapperheid het 'n algemene plek geword in Khe Sanh. Die mariniers en kleiner kontingente van die weermag, vloot en lugmag wat aan die basis toegewys is, het die moed onder skoot gebly. Esprit De Corps van die hoogste vlak het verhoed dat die basis deur oorweldigende magte oorgeneem word.
Op 1 April 1968 het die Amerikaanse weermag se eerste lugkavalleriedivisie operasie Pegasus geloods om die beleg van die mariene gevegsbasis te verbreek --- die tweede grootste slag van die oorlog. Al drie brigades van die First Cav het deelgeneem aan hierdie groot lugmotoroperasie, tesame met 'n mariene wapenrusting. B-52's alleen het meer as 75,000 ton bomme op Noord-Viëtnamese soldate laat val uit die 304ste en 325ste afdeling wat die gevegsbasis in loopgrawe binnedring. Aangesien hierdie twee elite -vyandelike afdelings, met geskiedenis in Dien Bien Phu en die Ia Drang -vallei, uitgeput is, beveel president Johnson 'n lug- en vlootbomaanval in die grootste deel van Noord -Viëtnam as 'n gebaar van vrede.
Die verdediging van Khe Sanh het internasionale aandag getrek en is beskou as die klimaksfase van die Tet -offensief. Op 5 Julie 1968 word die gevegsbasis laat vaar, met verwysing na die kwesbaarheid van die basis vir vyandelike artillerieposisies in neutrale Laos en die aankoms van aansienlike lugmotors in die I-korps (1st Air Cavalry en 101st Airborne Division) . Met die sluiting kon die 3de Mariene Afdeling egter mobiele vuurbasisbedrywighede langs die DMZ bou.
MSTS het ook soveel as 16 troepevervoer in die Stille Oseaan beheer tydens die opbou van magte in Suid -Viëtnam. 'N Vloot LST's, waarvan die getal teen die middel van 1968 toegeneem het van 17 tot 42, het vragvervoer langs die kus hanteer. Aansteker in die hawe en terminale pligte is uitgevoer deur die MSTS-gekontrakteerde Alaska Barge and Transport Company, wat 19 sleepbote en 33 akte bestuur het. Die totale MSTS-poging het verseker dat die Amerikaanse kontingent van 550 000 man in Suid-Viëtnam goed voorsien, gewapen en bereid was om in die stryd teen die vasberade vyand te bly.
Naval Support Activity, Saigon, wat die vloot op 17 Mei 1966 geaktiveer het, twee dae nadat HSAS bedrywighede gestaak het, is aangekla van logistieke ondersteuning aan vlooteenhede in die II, III en IV Corps Tactical Zones. Die nuutgeskepte NAVFORV het die bedrywighede van NSA Saigon gelei. Die ondersteuningsaktiwiteit verskaf die Navy 's Coastal Surveillance Force, River Patrol Force, Riverine Assault Force en die verskillende gespesialiseerde hoofkwartiere, kantore en afdelings wat in die drie suidelike korpsgebiede werksaam was. NSA Saigon het die kommando's voorsien van ammunisie, wapens en kommunikasietoerusting wat vrag vervoer het en personeel wat skepe herstel en onderhou en onderdele bevat en basisse en fasiliteite gebou het. Uiteindelik het die NSA voorsien in die kwartaal-, gemors-, betaal- en ontspanningsbehoeftes van die vlootbeamptes en aangewese personeel in Viëtnam.
Die eerste F.32 het op 27 November 1929 neergestort tydens 'n demonstrasie van 'n drie-motorige opstyg. Een van die twee hawe -enjins is gestop, maar die ander een het kort ná die opstyging misluk, wat die beheer verloor het. Die vliegtuig het op 'n voorstedelike huis op Long Island neergedaal en is totaal vernietig tydens die ongeluk en die daaropvolgende brand merkwaardig, maar niemand is dood nie, hoewel die vlieënier en 'n passasier beseer is. Α ]
Die beroemde Amerikaanse digter Ogden Nash het hierdie ongeluk gesien, wat dit aan sy destydse verloofde Frances (later sy vrou) geskryf het. Nash se verslag word gevind in "Loving Letters from Ogden Nash: A Family Album" onder redaksie van Linell Nash Smith (Nash se dogter).
Dana is 'n wêreldwye leier in dryfkrag- en e-aandrywingstelsels.
115 jaar innovasie
In die loop van ons geskiedenis het ons deur meer as 115 jaar se evolusie van voertuie geleef, voortgegaan deur onstuimigheid in die bedryf en leiding geneem in transformerende tegnologiese revolusies.
Clarence Spicer begin sy onderneming op 1 April, gebaseer op sy gepatenteerde uitvinding van die omhulde universele gewrig, in Plainfield, New Jersey.
Dana doen dekades voor die vervaardiging van hibriede en elektriese motors eksperimente met aandrywingskonsepte vir elektriese voertuie.
Ondanks 'n wêreldwye pandemie het ons voortgegaan om ons mense veilig te hou en innoverende oplossings aan ons kliënte te lewer.
Dit is vanweë ons mense en ons onophoudelike fokus op voortdurende verbetering dat Dana met trots kan sê dat ons vandag 'n toonaangewende wêreldwye verskaffer van aandrywe en e ‑Propulsion -stelsels is.
Gedryf deur 'n duidelike ondernemingstrategie en ondersteun deur 'n rekord van konsekwente uitvoering, is ons daartoe verbind om groei vir ons onderneming, kliënte, werknemers en aandeelhouers aan te wakker.
Innovasie en tegnologie
Skuif die voertuie van môre
Ons passie vir innovasie en ons verbintenis tot ingenieurswese is duidelik in alles wat ons doen en verseker dat ons eindprodukte alle verwagtinge oortref.
Stel 'n beter wêreld in beweging
Terwyl hy sy Dana-loopbaan begin, het ons 'n rukkie saam met Charles Wright, ingenieur vir ingenieurswese ontwerp, Dana Chudleigh Technology Center, Verenigde Koninkryk, gesels om sy passie vir ingenieurswese en kritiese loopbaanbou-oomblikke te bespreek.
The Driving Force of Tomorrow by die Dana Lindley Technology Center
Die Dana Lindley Technology Center, Warwickshire, Verenigde Koninkryk, is innoverend uit 'n wêreldwye sentrum van motor -kundigheid en spog met 'n uitstekende.
Volhoubaarheid en sosiale verantwoordelikheid
Ons is daartoe verbind om ons werknemers en die gemeenskappe waarin ons werk, te ondersteun om 'n volhoubare toekoms te verseker.
Perrysburg lê naby die middel van die Twelve Mile Square Reservation, 'n stuk grond wat deur die Odawa -mense afgestaan ​​is aan die Verenigde State van Amerika deur die Verdrag van Greenville in 1795, na die einde van die Noordwes -Indiese Oorloë. Hulle het hierdie gebied sedert die begin van die 18de eeu beset, nadat hulle hulle in die omgewing van die Franse handelspos in Fort Detroit gevestig het. Die Odawa het 'n groot deel van die gebied langs die Maumee-rivier in die huidige noordwestelike Ohio beheer. 
In 1810 was vroeë Europees-Amerikaanse setlaars hier majoor Amos Spafford (1753-1818), sy vrou Olive (1756-1823) en hul vier kinders. In 1796 was Spafford, 'n boorling van Connecticut, 'n landmeter vir die Connecticut Land Company. Hy het die eerste kaart van Cleveland geteken en die stad 'n naam gegee. Hy vertrek daar in 1810 nadat hy aangestel is as versamelaar en posmeester van die gewoonte vir die nuwe hawe aan die voet van die stroomversnellings van die Maumee -rivier, Port Miami van die Erie -meer. Spafford het 'n grondpatent van 160 hektaar verwerf op River Tract #64 in die township Waynesfield, onderteken deur president James Monroe. Twee jaar later het 67 gesinne in die gebied gewoon, maar die meeste het gevlug tydens die uitbreek van die oorlog van 1812.  Na die oorlog en die Verdrag van Fort Meigs van 1817, wat die Odawa -aanspraak op hierdie gebied uitgewis het, het Spafford die grond gekoop .
Oorlog van 1812 Redigeer
Toe die oorlogswolke van 1812 na Noordwes-Ohio begin kantel, beveel generaal William Henry Harrison die bou van die fort, begin in Februarie 1813. Harrison was generaal Anthony Wayne se voormalige assistent-de-kamp. Later is hy verkies as die land se negende president. Die installasie is genoem Fort Meigs ter ere van Ohio se vierde goewerneur, Return Jonathan Meigs. Fort Meigs is op 'n bluf bo die Maumee -rivier gebou en gebou op 'n ontwerp van die weermagingenieur kaptein Eleazer D. Wood, vir wie die provinsie vernoem sou word. Twee kritieke gevegte met die Britte is tydens die oorlog van 1812 by die fort gevoer.
Vroeë intrekkers in die gebied het tydens die oorlog van 1812 na Huron gevlug. Hulle het teruggekeer om hulle in die vloedvlakte onder Fort Meigs te vestig en die nedersetting Orleans genoem. Hulle het na hoër grond verhuis nadat hulle oorstroom is. Perrysburg is opgespoor deur 'n opmetingspan onder leiding van Alexander Bourne, aangestel in die posisie deur Edward Tiffin, landmeter -generaal van die Verenigde State. In teenstelling met talle internetplasings, het Charles Pierre L'Enfant nie 'n opname gedoen nie, en Perrysburg, Ohio, op 27 April 1816, is hierdie opname einde Junie en begin Julie 1816 uitgevoer deur landmeters Joseph Wampler en William Brookfield onder die vaandel van Alexander Bourne en Josiah Meigs, landmeter -generaal van Ohio, Michigan, Indiana, Illinois en Missouri. 
Groei van Perrysburg Edit
Die stad het gou 'n sentrum geword vir skeepsbou en handel aan die Erie -meer. Dit is vernoem na kommodoor Oliver Hazard Perry, vlootbevelvoerder tydens die oorlog van 1812 en held van die Slag van Lake Erie. 
In 1833 het Perrysburg 'n hof, gevangenis, skoolhuis, twee winkels, twee tavernes, twee dokters, twee advokate, ongeveer 60 huise en 250 inwoners bevat. 
In 1854 het 'n epidemie van cholera die bevolking gedomineer. Die stad het in die somer vir twee maande gesluit en probeer om die epidemie te bekamp in 'n tyd toe mense nie verstaan ​​hoe dit oorgedra word nie. Meer as 100 mense is dood. Ander dorpe langs die Maumee het ook groot verliese gely as gevolg van die epidemie, en Providence, Ohio, is verlaat. Dit het minder as 'n dekade tevore 'n rampspoedige brand opgedoen.
Moderne Perrysburg Edit
Op 12 Oktober 1984 het president Ronald Reagan in Perrysburg in die Ferdinand Magellan 'n fluitjie gestop met 'n skare van meer as 20 000. 
Volgens die United States Census Bureau het die stad 'n totale oppervlakte van 29,81 km2, alles land. 
2019 (geskatte) 21,626  4.9%
Bronne:       
Vanaf die sensus  van 2010 het daar 20,623 mense, 8,246 huishoudings en 5,504 gesinne in die stad gewoon. Die bevolkingsdigtheid was 1,791,7 inwoners per vierkante myl (691,8/km 2). Daar was 8 845 wooneenhede met 'n gemiddelde digtheid van 768,5 per vierkante myl (296,7/km 2). Die rasse -samestelling van die stad was 92,9% Blanke, 1,4% Afro -Amerikaners, 0,1% Indiane, 3,1% Asiërs, 0,8% van ander rasse en 1,6% van twee of meer rasse. Hispanic of Latino van enige ras was 3,2% van die bevolking.
Daar was 8 246 huishoudings, waarvan 34,7% kinders onder die ouderdom van 18 gehad het, 56,5% getroude paartjies wat saam gewoon het, 7,3% 'n vroulike huishouding gehad het sonder 'n man teenwoordig, 2,9% 'n manlike huisbewoner sonder 'n vrou teenwoordig, en 33,3% was nie-gesinne. 28,3% van alle huishoudings bestaan ​​uit individue, en 11% het iemand wat alleen woon, 65 jaar of ouer. Die gemiddelde huishoudelike grootte was 2,48 en die gemiddelde gesin grootte was 3,10.
Die gemiddelde ouderdom in die stad was 38,4 jaar. 26,5% van die inwoners was onder die ouderdom van 18 6,5% was tussen die ouderdomme van 18 en 24 27,1% was van 25 tot 44 27,6% was van 45 tot 64 en 12,3% was 65 jaar of ouer. Die geslagsopset van die stad was 48,4% mans en 51,6% vroue.
Teen die sensus  van 2000 het daar 16.945 mense, 6.592 huishoudings en 4.561 gesinne in die stad gewoon. Die bevolkingsdigtheid was 1 899,2 mense per vierkante myl (733,5/km 2). Daar was 6 964 wooneenhede teen 'n gemiddelde digtheid van 780,5 per vierkante myl (301,4/km 2). Die rasse -samestelling van die stad was 95,34% wit, 1,03% Afro -Amerikaner, 0,10% inheemse Amerikaners, 1,77% Asiërs, 0,02% Pacific Islander, 0,90% van ander rasse en 0,84% van twee of meer rasse. Hispanic of Latino van enige ras was 2,05% van die bevolking.
Daar was 6.390 huishoudings, waarvan 38.0% kinders onder die ouderdom van 18 gehad het, 61.1% egpare wat saam gewoon het, 6.3% 'n vroulike huishouding gehad het sonder 'n man en 30.8% nie-gesinne. 27,8% van alle huishoudings bestaan ​​uit individue, en 14,2% het iemand wat alleen woon, 65 jaar of ouer. Die gemiddelde huishoudelike grootte was 2,55 en die gemiddelde gesin grootte was 3,18.
In die stad was die bevolking versprei, met 29,0% onder die ouderdom van 18, 5,6% van 18 tot 24, 28,3% van 25 tot 44, 24,0% van 45 tot 64 jaar en 13,0% wat 65 jaar of ouer was . Die gemiddelde ouderdom was 38 jaar. Vir elke 100 wyfies was daar 92,7 mans.Vir elke 100 vroue van 18 jaar en ouer was daar 86,5 mans.
Die mediaaninkomste vir 'n huishouding in die stad was $ 62,237 en die mediaaninkomste vir 'n gesin was $ 75,651. Mans het 'n mediaaninkomste van $ 56,496 teenoor $ 31,401 vir vroue gehad. Die inkomste per capita vir die stad was $ 29,652. Ongeveer 1,5% van die gesinne en 2,8% van die bevolking was onder die armoedegrens, insluitend 1,7% van diegene onder 18 jaar en 8,1% van die 65 jaar of ouer.
Perrysburg is die tuiste van vyf laerskole, een intermediêre skool, een junior hoërskool, Perrysburg High School en een buitemuurse akademie. Die huidige superintendent van die distrik is Thomas L. Hosler. Dit het elf agtereenvolgende jare  'n uitstekende gradering op die staat se verslagkaart ontvang  en voldoen aan 26 van 26 van die aanwysers van die Ohio Department of Education met 'n prestasie -indeks van 105,6.  Die distrik is op die College Board se AP® -distriks -ererol vir aansienlike winste, het spanne en kunstenaars van die NLL -distrik en ampskampioenskappe en het nasionale en programme vir uitvoerende kunste op nasionale vlak erken.  By die Hoërskool Perrysburg word meer as 20 gevorderde plasings- en ereklasse aangebied, en die laerskole van die distrik het 'n sterk tegnologie -integrasie.  Die primêre openbare skole is Fort Meigs, Frank, Toth en Woodland Elementary Schools, met die private Katolieke skool, Saint Rose, wat die vyfde vorm. Die openbare intermediêre skool is Hull Prairie Intermediate School. Die Hoërskool Perrysburg is in die ou gebou van die Hoërskool Perrysburg gehuisves. Benewens eiendomsbelasting word Perrysburg -skole ondersteun deur inkomstebelastinginkomste van 0,5% binne die skooldistrik.
In die jaar 2016 het 51% van die Perrysburg -inwoners bo 25 jaar 'n baccalaureusgraad of 'n hoër opvoedingsvlak gehad, vergeleke met 31,7% van die inwoners van Wood County, 23% van die inwoners van die Toledo MSA, 26,7% van die Ohioans en 30,3% in die VSA    
The Way Public Library bedien Perrysburg -omgewing. In 2016 het die biblioteek 639,113 items geleen en 726 programme aan sy 34,336 geregistreerde leners verskaf. Die totale besittings in 2016 was 93 416 drukmateriaal en 182 drukintekeninge. 
ABN Amro Bank N.V teen Kenya Pipeline Company Limited  eKLR
Metadata van die saak
IN DIE HOF VAN APPEL
(CORAM: GITHINJI, HANNAH OKWENGU en J. MOHAMMED, JJ.A)
BURGERLIKE APPEL NO 149 VAN 2015
KENYA PIPELINE COMPANY BEPERK. RESPONDENT
('N Appèl teen die uitspraak van die hooggeregshof van Kenia in Nairobi (Gikonyo, J) van 30ste September 2014
H.C.C.C No 3 van 2012)
VONNIS VAN DIE HOF
 ABN Amro Bank Beperk (die appellant hierin) is die eiser in hooggeregshof siviele saak nr. 3 van 2012 (die geding). Dit het die Kenia pyplyn Maatskappy Beperk (die respondent hierin). In hierdie saak beweer die appellant dat deur Fortis Bank (Nederland) NV (Fortis), 'n gelisensieerde bankinstelling met sy hoofkwartier in Nederland, betrokke was by verskeie transaksies tussen hom en verskillende petroleummaatskappye in Kenia. Ingevolge 'n samesmelting tussen Fortis en die appellant op 1 Julie 2010 is alle bates, regte en laste van Fortis verkry deur ABN Amro Bank op grond van universele eiendomsopvolging in ooreenstemming met die Nederlandse reg, insluitend alle eise wat Fortis gehad het ten opsigte van transaksies aangegaan.
 Kyk na die gewysigde eis wat op 8 Mei 2012 ingedien is, en die appellant beweer dat hy tussen 27 Oktober 2007 en 9 Maart 2008 'n ooreenkoms aangegaan het met Triton Petroleum Company Limited (TPC), Triton Energy (K) Ltd [Triton Energy] en Triton DMCC (die Triton -maatskappye). Ingevolge waarvan Fortis Bank die aankoop van verskillende besendings petroleumprodukte deur die Triton -ondernemings sou finansier, sou Fortis die voorraad betaal om die aankoop, gestuur, berging en ander heffings soos inspeksie te dek. Die vrag sou by die Kipevu Oil Storage Facility (KOSF) afgelaai word, wat hierdie vrag in vertroue vir Fortis sou hou, en dit eers aan enige ander partye sou vrylaat nadat hy 'n vrystellingsbevel van Fortis ontvang het om dit te doen. Na aanleiding van hierdie ooreenkomste, tussen 2007 en 2008, het die appellant deur middel van Fortis verskillende besendings petroleumprodukte gefinansier deur die Triton Companies. Fortis het die aankoop van 'n besending van 12, 623, 293 ton (MT) deur Triton Energy gefinansier. Triton Energy het hierdie besending by die Chevron Products Company van Houston, Texas, gekoop en dit is in Julie 2008 by die KOSF afgelewer. Die besending olie (en ontlaai produkte en rsquo) is by KOSF afgelaai. Deur 'n brief aan Fortis van 14 Augustus 2008, bevestig die respondent die ontvangs van die volle besending.
 Dit was 'n spesifieke term van die Voorsieningsvoorwaardes dat geen van die Afgelaaide Produkte deur die respondent aan Triton Companies vrygestel sou word sonder dat Fortis 'n spesifieke skriftelike magtiging aan die respondent gegee het om die produk vry te stel nie. Fortis het van die respondent die skriftelike ondernemingsbriewe verkry waardeur die respondent uitdruklik onderneem het om geen van die afgedankte produkte aan Triton vry te stel sonder spesifieke skriftelike toestemming van Fortis. By 'n brief van 14 Augustus 2008 het die respondent aan Fortis bevestig dat hy die besending van 12 623.293 (MT) motorolie gekry het en het onderneem om die gasolie nie vry te laat voordat dit instruksies van Fortis ontvang het nie. Op 12 Augustus 2008 het Fortis Bank 'n kennisgewing van Triton Energy ontvang dat hy 'n ooreenkoms met Total Kenya Limited (Total) bereik het vir die verkoop van 'n deel vrag ter waarde van 8 000 MT, en dit is deur Total Petroleum Company Limited bevestig deur 'n brief van 17 September 2008, wat 'n betalingsonderneming vir betaling aan Fortis uitgereik het. Op grond hiervan het Fortis die respondent gemagtig om 8 000 MT van die gasolie -totaal vry te stel.
 Op 14 Oktober 2008 ontvang Fortis egter kommunikasie van Total Kenya Limited wat aandui dat die transaksie tussen Total en Triton gekanselleer is en dat die betalingsonderneming ook herroep is.
Fortis het die respondent van hierdie ontwikkeling in kennis gestel en die magtiging wat voorheen op 17 September 2008 uitgereik is, gekanselleer. Die respondent het by 'n brief van 22 Oktober 2008 aan Fortis bevestig dat dit steeds die volle volume van die vrag bevat. Op 8 Januarie 2009 het die respondent aan Fortis geskryf en aangedui dat die voorraad Triton -voorraad op 10 Desember 2008 ingevolge enige onderpandooreenkoms met die respondent nul was. As gevolg hiervan het die appellant beweer dat die respondent skade gely het deur bedrog, bekering, vertrouensbreuk, verbreking van vertrouensplig en nalatigheid, waarvoor hy verskillende verligting gevra het.
 In teenstelling met die saak het die respondent op 2 Desember 2013 'n gewysigde verklaring van verdediging ingedien waarin die bewerings in die gewysigde klag ontken word. Die respondent het erken dat hy instruksies van Fortis ontvang het om die vrag aan Total vry te stel en dat dit opgevolg het en dat die appellant nie effektief sy instruksies om die vrag vry te stel, kon kanselleer nie. Die respondent het aangevoer dat enige verlies wat die appellant aangerig is, op sigself veroorsaak is deur nalatigheid en bedrog dat die appellant verskeie sekuriteite oor die pak produk gehou het, en dat die appellant die Triton -maatskappye boonop onder ontvangs geplaas het en verskillende bedrae geld ontvang het ten opsigte van die vrag, en dat hierdie bedrae in ag geneem moet word voordat enige geld aan die appellant betaal word ten opsigte van verlies, indien enige, wat daardeur gely is. Terwyl hy beweer dat hy nie verantwoordelik was vir enige verlies wat die appellant meegebring het nie, het die respondent gepoog om sy aanspreeklikheid, indien enige, te beëindig deur 'n teen -eis in te stel en te begin waarin hy verklaar dat hy versoek het dat die appellant die besonderhede aan hom bekend maak van enige betalings wat die appellant ontvang het ten opsigte van die produk, of enige sekuriteit wat dit gehou het met betrekking tot die transaksies wat tot die saak gelei het, maar die respondent het nie toegestem tot die versoek nie.
 Na aanleiding van die gewysigde verklaring van verweer, het die respondent 'n kennisgewing van mosie van 2 April 2014 ingedien waarin hy verskillende dokumente soek, waarna die appellant verwys in paragrawe 42 en 44 van sy gewysigde klag. Die aansoek is ingedien om ingevolge artikel 35 (1) (b) van die Grondwet, Artikels 1A, 1B, 22 (a) en 63 van die Wet op Burgerlike Proses, en Bevel 11, Reël 3 (2), van die Burgerlike Prosedure Reëls. Om dit makliker te maak, gee ons hierdie paragrawe van die gewysigde eis hierna weer:
GEGEVENS OOR VERLIES EN SKADE ONDER ONGELUKKIGHEID
42.1 Eiser herhaal die besonderhede wat onder paragraaf 29 hierbo gepleit is.
42. Na die ontdekking van die Triton -olieskandaal het Fortis besluit om stappe te doen om sy belange te beskerm en het vir hierdie doel 'n ontvanger aangestel oor Triton Energy Kenya Limited, en ook 'n verrigtinge begin om die veiligheid daarvan te verwesenlik oor 'n olieopslagterminal in Mombasa wat gebou word deur Triton Bulk Storage Limited.
43. Die eiser beweer voorts dat sy optrede teen Triton Energy Kenya Limited en Triton Bulk Storage Limited op die basis was van die spesifieke veiligheidsdokumente wat deur die maatskappye aan Fortis uitgereik is, en dat alle aksies in die rigting van sodanige sekuriteit onderneem is.
44. Die verhaalingsprosedures is onderbreek deur die aanhangsel van hooggeregshof siviele saak nommer 120 van 2009 (Milimani) waarmee die ontvangers van Triton Petroleum Company Limited, saam met hul aanstellings, Kenya Commercial Bank en PPTA Bank, probeer om betrokke te raak by die verkoopproses en aanspraak op regte op die grootmaatterminal wat deur Triton Bulk Storages Limited gebou is. Ingevolge verskeie verrigtinge het die partye uiteindelik tot 'n skikking buite die hof gekom.
45. Uit hoofde van die verkoop van die terminale, het die Eiser het die netto bedrag van USD 3 304 631,00 ingevolge genoemde skikking buite die hof in die geding verhaal. Tot dusver is geen ander verhaalings deur Fortis of die Eiser teen enige Triton -onderneming gemaak nie.
46. ​​die eiser is van mening dat die verweerder weens die leer van wedersydsheid nie geregtig is om sy aanspreeklikheid hierin te verreken teen die vorderings van enige van die Triton -maatskappye nie, omdat daar geen wedersydsheid bestaan ​​tussen die bedrae wat verweerder aan die eiser verskuldig is op grond van op die eisoorsaak wat in die vorderingstaat gepleit word. Boonop was die bedrae wat verhaal is ten opsigte van die verkoop van die olieterminaal nie tussen dieselfde partye en in dieselfde reg of rente as die bedrae wat die verweerder aan die eiser eis nie.(sic)
 In die kennisgewing van mosie van 2 April 2014 word die volgende bevele gesoek dat:
' (1) Die eiser produseer binne 14 dae na sodanige bestelling die dokumente/inligting hieronder:
a. Verder na paragraaf 42 van die gewysigde eis:
(i) Afskrifte van alle veiligheidsdokumentasie aangaande die sekuriteit wat die Eiser oor die olieopslagterminal in Mombasa hou
(ii) Alle korrespondensie tussen die Eiser en die Ontvanger waarna in paragraaf 42 van die Gewysigde Eiser verwys word
(iii) Alle verslae deur die Ontvanger.
b. Verder na paragraaf 43 van die gewysigde eis:
(i)Die ' spesifieke ' sekuriteitsdokumente waarna verwys worddaarby
(ii) Briewe, pleitstukke en enige ander eisdokumente met betrekking tot? alle aksies in die rigting van die herstel & lsquo wat daarby beskryf word.
c. Verder na paragraaf 44 van die gewysigde eis:
(i) Afskrifte van alle korrespondensie, toestemmings, pleitstukke en ander dokumente met betrekking tot die buite-hoflike skikking waarna daarna verwys word.
2. Eiser openbaar binne 14 dae na sodanige bevel die totaal bedrag geld wat die Eiser verhaal het tydens die ontvangs van Triton Petroleum Company Limited (In Receivership) en/of sy aangeslote maatskappye
3. Die Eiser lewer binne 14 dae na sodanige bevel 'n eed af van die totale bedrag geld wat die Eiser ontvang of verhaal het van die direkteure of voormalige direkteure van Triton Petroleum Company Limited (In Receivership) of sy aangeslote maatskappye in respek vir die geld wat na bewering deur die petroleumproduk verseker is, die onderwerp van hierdie saak
4. Indien die Eiser nie voldoen aan bevele 1,2 en 3 hierbo nie, is die Peiser en lsquos pak wees met koste uitgemaak
5. Verdere en ander bevele wat hierdie hof regverdig en geskik ag om toe te staan
6. Die koste van hierdie aansoek word aan verweerder toegeken.'
 Die kennisgewing van mosie van 2 April 2014 was gebaseer op die volgende gronde:
a)Die eiser & lsquos -saak teen die verweerder het betrekking op petroleumprodukte wat na bewering deur die verweerder gehou word om 'n skuld te verseker wat die eiser deur Triton Petroleum Company Limited (in ontvangs) en/of sy affiliasies verskuldig is
b) Onder meer het die verweerder vergoeding teen die eiser geëis ten opsigte van enige betalings en/of sekuriteite wat gerealiseer is ten opsigte van die skuld wat Triton Petroleum Company Limited (in ontvangs) en/of sy filiale aan die eiser verskuldig is
c) Die aangevraagde dokumentasie/inligting hou verband met betalings wat ontvang is en/of sekuriteite wat deur die Eiser gerealiseer is ten opsigte van die skuld wat Triton Petroleum Company Beperk (in ontvangs) en/of sy affiliasies aan hom verskuldig is.
d) Die aangevraagde dokumentasie/inligting is in bewaring, beheer of besit van die Eiser wat ondanks versoek versuim het om dit aan Verweerder te verskaf
e) Die eiser vra in sy gewysigde eis die dokumentasie/inligting wat aangevra word, sodat die agbare hof tot 'n regverdige vasstelling van hierdie geskil kan kom.?
 Die kennisgewing van mosie is ondersteun deur die beëdigde verklaring van Me. Gloria Khafafa, (Mev. Khafafa) die respondent en rsquos se senior regsbeampte wat geag het, onder meer: dat die appellant die som van $ 17,105,970,15 as skadevergoeding van die respondent gevorder het tesame met rente en koste wat die verweerder verweer en verreken het ten opsigte van alle betalings wat die appellant ontvang het en alle sekuriteite wat gerealiseer is weens die petroleumprodukte die onderwerp van die geskil in die geding dat die appellant in sy gewysigde klag verwys het na 'n groot aantal dokumente, insluitend, gerealiseerde sekuriteite, betalings, verhaalings en ander regsgedinge wat van wesenlike belang is vir die regverdige bepaling van die geskil, die onderwerp van die saak. en dat die respondent geregtig is op openbaarmaking en vervaardiging van hierdie dokumente sodat hy die saak kan verdedig en die verrekening kan vervolg. Me Khafafa het verder beweer dat die respondent op of omstreeks 5 Desember 2013 'n aanvullende bondel dokumente ingedien het en verleen is binne 21 dae dat die respondent op of omstreeks 18 Desember 2013 aan die appellant geskryf het vir die dokumente wat in die aansoek genoem word. vir insluiting in die respondent & rsquos aanvullende bundel dat die respondent ondanks 'n herinnering op of omstreeks 30 Januarie 2014 geen antwoord op sy briewe ontvang het wat die indiening van die kennisgewing van mosie noodsaak nie en dat dit in die belang van geregtigheid is dat die appellant gelas word om die nodige dokumentasie en inligting te verskaf.
 In 'n antwoordende eedsverklaring van 28 Mei 2014, beëdig deur Rui Florencio, die appellant en rsquos, besturende direkteur, globale hoof van energiekommoditeite, inter alia beweer dat die ontdekkingsproses in hofverrigtinge moet handel oor relevante en nodige materiaal wat die respondent die aansoek ingedien het om die verhoor te vertraag waarvoor sommige inligting en dokumente wat versoek is, vertroulike materiaal vir die appellant is, soos rekeninge wat geld bevestig besef uit ander onverwante transaksies en dat die inligting en dokumente wat gesoek word nie relevant is vir die beskikking van die geskil tussen die appellant en die respondent nie.
 Deur 'n uitspraak van 30 September 2014 het die geleerde regter bevind dat die respondent die houer van die inligting geïdentifiseer het en ook die inligting en dokumentasie wat aangevra is, geïdentifiseer het. Die geleerde regter het verder bevind dat die inligting en dokumente wat aangevra is, deur die appellant en die respondent gepleit is en dat die inligting en dokumentasie deel uitmaak van die aangeleenthede voor die hof vir beslissing. Op die appellant & rsquos se bewering dat die inligting en dokumente wat aangevra is vertroulik was, het die geleerde regter bevind dat die dokumentasie en transaksies die kern van die saak is en dat dit relevante materiaal is en daarom nie onder die dekking van voorregte weerhou kan word nie of omdat dit aan 'n derde behoort partytjie. Die geleerde regter verklaar soos volg:-
'Die Aansoeker, en ek het so geglo, het 'n basis gelê waarop die eiser gedwing moet word om sodanige materiaal vry te laat, nietemin die vertroulikheid. Ek dink ook nie daar kan gesê word dat die aansoeker inligting en of dokumente soek om 'n saak teen die Triton Petroleum -maatskappye aanhangig te maak nie.
Ek sal hier ook verklaar dat die argument oor vertraging by die aansoek nie hier of daar is nie, en dat sodanige vertraging voldoende toegeskryf en verduidelik is.
Die uiteinde is dat ek die kennisgewing van mosie van 2nd April, 2014. Geen bevel oor koste. '
 Deur hierdie bevele aangevoer, het die appellant die onderhawige appèl ingedien, met ses hoofpunte van appèl waarin aangevoer word dat die geleerde regter fouteer het:
(i) deur vas te stel dat die dokumente en inligting wat die respondent aangevra het, relevant en noodsaaklik was vir die billike en regverdige wegdoening van die saak
(ii) deur te beslis dat die dokumente en inligting wat aangevra is in die besit van die appellant was en as 'n uitvloeisel begaan is om die ontdekking te beveel ten opsigte van dokumente in die besit van derde partye
(iii) deur te beweer dat die respondent aan die kriteria voldoen wat nodig was om 'n bevel tot ontdekking in sy guns te regverdig
(iv) deur die bekendmaking van bevoorregte dokumente/inligting, soos bankier-kliëntinligting, te beveel.
(v) deur die wet op ontdekking nie te waardeer en/of verkeerd te verstaan ​​nie en nie die eienaardige omstandighede van die saak te waardeer nie en gevolglik tot verkeerde gevolgtrekkings gekom het en
(vi) inbreuk op die appellant se reg op 'n regverdige verhoor deur die uitlegging van die hofsaak te beveel vir beweerde nie-nakoming van die respondent se versoek om ontdekking.
 Die appellant het bevele gevra: die appèl toegelaat, die beslissing van die hooggeregshof van 30 September 2014 in HCCC nr. 3 van 2012 ter herstelling van HCCC nr. 3 van 2012 om die koste van die appèl en die verrigtinge in die hooggeregshof tersyde te stel die appellant en verdere bevele wat billik en regverdig is.
Die appellant & rsquos voorleggings
 Die partye het skriftelike voorleggings ingedien wat hulle mondelings beklemtoon het. Tydens die verhoor van die appèl, het die geleerde advokaat, mev. Grace Omwenga die appellant verteenwoordig terwyl die geleerde advokaat, me. Wanjiru Ngige die respondent verteenwoordig het.Die appellant dring daarop aan dat die verhoorhof 'n fout gemaak het deur die dokumente en inligting wat deur die respondent aangevra is, relevant en noodsaaklik te vind vir die billike en regverdige beskikking van die saak, en het bevind dat die respondent aan die vereistes voldoen het om 'n bevel te ontdekking in sy guns. Volgens die appellant was die vonnis van die vordering gebaseer op die pynlik aanspreeklikheid van die respondent vir die onreëlmatige en onregmatige vrystelling van die vrag wat die respondent onderneem het om in vertroue vir die appellant te hou. Die appellant het sy eis gebaseer op bekering, vertrouensbreuk en vertrouensplig asook nalatigheid.
 Die appellant en rsquos het verder beweer dat die respondent in sy vertrek bewerings gemaak het van onregverdige verryking, nie-openbaarmaking en versuim om die verlies van die appellant te versag, en nie die vraag of hy verantwoordelik was vir die onregmatige dade wat die appellant tot 'n verlies gelei het dat die respondent 'n nuwe saak was wat nie verband hou met die hof nie, en dat die dokumente wat in die kennisgewing van mosie van 2 April 2014 aangevra is, heeltemal onnodig was om te help die vasstelling van die geskil voor die hof dat die sekuriteit wat die appellant oor die pakproduk gestel het, verband hou met die bates van 'n maatskappy wat 'n derde party is en nie verbonde is nie, of 'n party by die appellant & rsquos pak. Die appellant het hierdie hof aangemoedig om die respondent nie toe te laat om ontdekking te gebruik om 'n nuwe saak op te stel nie.
 Die appellant en rsquos het verder beweer dat die respondent nie die verband kon vasstel tussen die sekuriteit wat die appellant geneem het oor die bates van die derdeparty -onderneming en die aanspreeklikheid daarvan wat gelei het tot die verlies van die produk, terwyl dit voorheen as 'n kwessie ter sprake gekom het. die verhoorhof, het die verhoorhof nie 'n bevinding oor die kwessie gemaak nie. Die appellant het ons aangespoor om hierdie appèl soos bepaal te bepaal in Concord Insurance Co Ltd teen NIC Bank Bpk (2013) eKLRwaar 'n soortgelyke aansoek in die hooggeregshof van die hand gewys is weens 'n gebrek aan verband tussen die eis vir die verbreking van 'n kontraktuele verpligtinge en die vereiste rekeninge.
 Die appellant het verder beweer dat slegs partye by 'n proses gelas kan word om dokumente voor te lê dat die respondent nie 'n party was in die sekuriteit wat die appellant geneem het nie en dat dit dus nie 'n verrekeningsreg teen die appellant kan hê nie. Verwys na Bullen & amp; Leaks Presedente van pleitstukke 11ste Uitgawe op bladsy 944, het die appellant beweer dat, ten einde 'n verrekeningsreg te verleen, die skuld tussen dieselfde partye moet wees en in dieselfde reg dat die sekuriteit wat relevant was vir die geding voor die hooggeregshof die onderneming was wat deur die respondent aan die appellant om die vrag in vertroue te hou vir, en op bevel van die appellant dat hierdie dokument deur die appellant in sy pleitstukke verskaf is, en dus enige ander vorderings ingevolge enige ander sekuriteite waarby die respondent nie betrokke was nie, nie relevant vir hierdie saak nie en het geen invloed gehad op die vraag of die respondent aanspreeklik was vir die skade wat hy gepleeg het nie.
 Met betrekking tot hierdie grond, het die appellant verder aangevoer dat die geleerde verhoorregter 'n fout gemaak het deur te beweer dat die dokumente en inligting wat die respondent aangevra het, in sy besit was, en dus 'n fout gemaak het om ontdekking te beveel ten opsigte van dokumente wat in besit was van derde partye sonder dat daar Aangesien dit 'n behoorlike grondslag hiervoor is, moet dit, waar die ontdekking nie tot die partye in 'n vordering beperk is nie, partye betrek tussen wie daar 'n reg is om aangepas te word of vrae te beslis dat die verhoorregter nie die feit besef dat daar was daar geen verband wat aanleiding gegee het tot enige regte om aan te pas of om vrae te bepaal tussen die respondent en entiteite van derde partye wat betrokke was by die sekuriteite wat aan die appellant uitgereik is oor die vrag nie, wat daartoe gelei het dat die hof 'n foutiewe gevolgtrekking gelas het oor die ontdekking van dokumente derde partye wat nie met die saak verband hou nie, en meer nog om die ontdekking te beveel ten opsigte van dokumente in besit van derde partye sonder 'n behoorlike basis. Die appellante dring dus daarop aan dat die verhoorregter die wet op ontdekking verkeerd verstaan ​​en tot 'n verkeerde gevolgtrekking gekom het.
 Ten aansien van die reg op 'n regverdige verhoor, het die appellant aangevoer dat die verhoorregter 'n fout gemaak het deur die uitlegging van die hofsaak te beveel op die appellant se nakoming van die respondent se versoek om te ontdek dat die regsposisie ten opsigte van 'n ontdekkingsbevel vasgestel is deur die voorganger van hierdie hof in Eastern Radio Service v Tiny Tots  E.A. 392 wat beteken dat 'n litigant 'n opsporingsbevel moet nakom, maar nie daarvan weerhou moet word om sy vordering na te streef nie, tensy versuim om dit na te kom as gevolg van opsetlike miskenning van die hofbevel. Deur op hierdie saak te vertrou, het die appellant daarop aangedring dat die hof nie die straf van die verwerping van 'n saak moet oplê nie, behalwe in uiterste gevalle en as 'n laaste uitweg, en moet dit slegs doen as hy oortuig is dat die party 'n billike ontdekking vermy of skuldig is van opsetlike wanbetaling.
 Die appellant het verder aangevoer dat die verhoorhof in die omstandighede van die appèl voor ons nie die bevel moes gemaak het nie, aangesien die gesoekte ontdekking nie billik was nie, aangesien die respondent nie 'n verband tussen sy saak en die dokumente kon vasstel nie dit het gesoek dat die aansoek om ontdekking daarop gemik was om die respondent die werklike kwessies van aanspreeklikheid vir vasstelling in die geding te vermy en sy eie saak wat nie verband hou nie, te omskryf, en verder dat die appellant verplig was om dokumente ter ondersteuning van sy vordering voor te lê, was 'n misbruik van die ware ontdekkingsdoel wat dit is om 'n party in staat te stel om die saak daarteen te weet en te appelleer dat die appellant nie opsetlik aan wanbetaling skuldig was nie en dat die omstandighede dus nie 'n ontslagbevel regverdig nie, wat 'n streng bevel is wat direk op 'n party se reg van toepassing is. om te hoor dat die hof eerder die bevel 11 Reël 3 (2) van die Burgerlike Prosedure -reëls, 2010, moes volg wat betrekking het op die howe en bevoegdhede op ontslag en bevele gemaak wat by die saak pas, en laat die appellant & rsquos -saak voortgaan om te verhoor wanneer dit vir die appellant oopgemaak sou gewees het om die toepaslike afleidings ten opsigte van die vordering ten opsigte van die vordering te maak, en wat uiteindelik sou gelei het tot bepaling van die saak.
 Die appellant se finale grond was dat die verhoorregter 'n fout gemaak het met die bekendmaking van bevoorregte dokumente, en veral dokumente wat inligting van die bankier-kliënt bevat het dat die verhoorhof ingelig is dat die appellant 'n internasionale bank is met 'n hoofkwartier buite die land en dat die die bekendmaking van enige bankkliënte en rsquo -inligting sonder hul toestemming sou onwettig wees en 'n grondslag vir sanksie wees. Vir hierdie voorstel het die appellant gesteun op die saak van Blunt v Park Lane Hotel Ltd.  2KB 253wat van mening was dat 'n party nie verplig is om enige vraag te beantwoord wat hom blootstel aan 'n boete of verbeuring wat die hof redelikerwys die voorkeur ag nie.
 Om hierdie redes het die appellant ons aangespoor om vas te stel dat die appèl gegrond is, dit toelaat, die beslissing van die hooggeregshof tersyde stel en die appellant en rsquos -saak met die koste van die appèl sowel as die verrigtinge in die hooggeregshof aan die appellant terugbring.
Die respondent en rsquos voorleggings
 Die respondent se skriftelike voorleggings het probeer om elke grond van die appellant te beantwoord. Eerstens het die respondent aangevoer dat die hooggeregshof wye diskresionêre bevoegdhede het om te bepaal of inligting noodsaaklik of relevant is en dat die verhoorregter by die bepaling of die aangevraagde dokumente relevant en nodig was, die aard van die aangevraagde dokumente oorweeg het vis a vis die pleitstukke wat deur die partye ingedien is en het opgemerk dat die appellant self in die gewysigde eiser na die dokumente wat die respondent gesoek het, verwys het en dat die appellant, nadat hy self die dokumente en inligting gepleit het, gelas is om die dokumente bekend te maak.
 Dit was die respondent & rsquos se verdere betoog dat die geleerde regter tereg bevind het dat die inligting wat gevra is in die appellant se besit was dat die appellant in sy antwoord tydens die verhoor slegs verklaar het dat die inligting wat gesoek is, nie ter sake is nie en dat die geleerde regter nie saamstem met hierdie bewering en dat die verhoorhof korrek afgelei het dat die dokumente in die appellant se besit was, aangesien dit die appellant self was wat daarna verwys het.
Die respondent het die appellant se betoog ontken dat die geleerde regter die ontdekkingswet verkeerd vertolk het dat die geleerde regter die ontdekking teen die appellant gelas het en nie teen ander partye wat nie voor hom was nie. Maak staat op Zuckerman A., Zuckerman on Civil Procedure Principles of Practice, 2 nd Uitgawe, het die respondent beweer dat in sommige omstandighede ontdekkingsbevele gerig kan wees op nie-partye by litigasie. As sodanig het die respondent aangevoer dat die verhoorhof korrek bevind het dat die geskille tussen die partye deur die dokumente wat aangevra is, belig kan word.
 Die respondent het ontken dat die appellant en die reg op 'n billike verhoor inbreuk gemaak het toe die geleerde regter gelas het dat die saak geskrap word. Volgens die respondent se mening is hierdie bevel gemaak as 'n gevolg van die appellant se opsetlike oortreding van die ontdekkingsbevel. In hierdie verband het die respondent aangevoer dat die verhoorhof na die oortreding van die hofbevel geregtig was om sanksies voor te skryf soos uiteengesit in bevel 11 (3) van die burgerlike proseskode, wat die verhoorhof die reg gee om geskikte geskille uit te skakel. gevalle. Boonop het die regverdige, vinnige en doeltreffende afhandeling van die saak so 'n bevel van ontslag vereis, wat algemeen geword het en tyd en geld bespaar, en die nakoming van die deurslaggewende doel van burgerlike litigasie verseker. Die respondent dring daarop aan dat die appellant selfs tydens die aanhoor van die aansoek voor die verhoorhof hierdie gebed nie betwis het nie, en dat die appellant dit nie as 'n appèlgrond kon aanvoer nie, en dat hy 'n geleentheid gehad het om hierdie gebed te betwis .
 Die respondent het die bewering ontken dat die bekendmaking in stryd is met openbare beleid vir die bekendmaking van bevoorregte inligting, en het aangevoer dat die vervaardiging van relevante dokumente nie op grond van vertroulikheid geweier kan word nie. Die respondent het na ons verwys Alfred Crompton Amusement Machines Ltd teen Kommissarisse van Doeane en Aksyns (No 2) 1973 2 Alle ER 1169by 1171waar dit gehou is dat:
' & hellip (iii) thier was geen grond vir 'n aanspraak op 'n voorreg nie respek vir die klas (2) (c) dokumente op grond daarvan dat dit dokumente was, of afskrifte van dokumente, wat aan derde partye behoort en vertroulik aan die kommissarisse toevertrou was. Daar kon nie op voorreg teen openbaarmaking beweer word nie, omdat dokumente, hetsy vertroulik of nie, aan 'n derde party behoort en dat die vertroulike aard van 'n dokument nie self 'n voorreg was nie.'
 Die respondent het verder beweer dat relevante materiaal, selfs al is dit vertroulik, geproduseer moet word, selfs al behoort dit aan derde partye dat die produksie ingevolge 'n hofbevel nie onwettig kan wees nie, en dat sanksies wat na bewering in die gesig gestaar sou word, nie gesê dat, aangesien daar geen eis van bevoorregting tydens die verhoor van die aansoek gemaak is nie, en verder, aangesien die verhoorhof bevind het dat vertroulikheid alleen nie 'n basis is vir die weiering van openbaarmaking van relevante dokumente nie, hierdie appèlgrond misluk.
 Om hierdie redes het die respondent aangevoer dat die oorwegende doelwitte van die hof vereis dat bevele gemaak word om 'n regverdige verhoor vir elke party by litigasie te verseker. Die respondent het ons aangespoor om vas te stel dat die bevele van die verhoorhof nodig was, en 'n party wat nie daaraan voldoen nie, moet nie verlof van hierdie hof eis nie. Die respondent het ons versoek om die appèl af te wys met koste vir die respondent.
 Ons het die appèl en voorleggings deur die onderskeie advokaat oorweeg. Die appèl spruit uit 'n beslissing van die hooggeregshof oor 'n tussentydse aansoek in die uitoefening van geregtelike diskresie. Die omstandighede waarin hierdie hof met die uitoefening van diskresie kan inmeng, is bondig deur die voorganger van hierdie hof uiteengesit in Mbogo en nog een v Shah EA 93 soos volg:
'Ek dink dit is goed bepaal dat hierdie hof dit nie sal doen nie inmeng met die uitoefening van sy diskresie deur 'n minderwaardige hof, tensy hy oortuig is dat sy beslissing duidelik verkeerd is, omdat dit homself verkeerd gerig het of omdat dit opgetree het in aangeleenthede waarteen dit nie moes opgetree het nie of omdat dit versuim het om sake in ag te neem. dit moes in ag geneem gewees het en sodoende tot 'n fout gekom hetgevolgtrekking. '
 Om in hierdie appèl te slaag, moet die appellant dus aantoon dat die geleerde regter sake in ag geneem het wat hy nie moes hê nie of dat hy nie sake in ag geneem het wat hy moes hê of dat sy beslissing duidelik verkeerd is nie. Op grond van die gronde van appèl wat in die memorandum van appèl aangevoer is, soos versterk in die betoë, is daar in wese een saak wat ons moet oorweeg:
Of die hooggeregshof dierespondent & lsquos aansoek om ontdekkingsbevele enbekendmaking. Die vraag is nou gekoppel aan die vraag of die regter verkeerdelik geglo het dat die dokumente en inligting wat aangevra is, relevant en noodsaaklik was vir die regverdige beskikking van die hoofgeding.
 In die bespreking van die aangeleentheid leef ons daarvan dat die hoofgeding in die verhoorhof van die hand gewys word uit hoofde van die uitspraak wat op 30 September 2014 gelewer is en dat daar geen bevele tot uitstel bestaan ​​nie, hangende die beslissing van hierdie appèl. Daarom sal ons eers die kwessie van verblyfopdragte aanpak. Bevel 42 reël 6 (1) van die burgerlike prosesreëls lui soos volg:
39 Geen appèl of 'n tweede appèl geld as 'nuitstel van uitvoering of verrigtinge ingevolge 'n dekreet of bevel waarteen appèl aangeteken word, behalwe vir sover die hof appèl gelas het, maar die hof van appèl mag om voldoende rede beveel dat die uitvoering van sodanige besluit of bevel uitgestel word en of die aansoek om sodanige opskorting toegestaan ​​of geweier is deur die appèlhof, die hof waarteen die appèl verkies word, het die vrymoedigheid om sodanige aansoek te oorweeg en sodanige bevele daarop te rig dat dit regverdig lyk. gegrief deur 'n verblyfbevel van die Hof uit wie se beslissing die appèl verkies word, van toepassing kan weesdie appèlhof om die bevele tersyde te stel. '
 Uit die voorafgaande bevind ons dat daar nie aansoek gedoen is om die uitvoering van die beslissing deur die hooggeregshof nie. Die appellant het, op grond van die feit dat hy onmiddellik appèl aangeteken het sonder om aan die hofbevel te voldoen, hom blootgestel aan die sanksies wat gepaard gegaan het met die nie-nakoming van die bevel, aangesien daar geen bevele om uitstel was nie. Daarom is die tydlyn vir nakoming wat die sanksies verval het en die hoofgeding verwerp, van die hand gewys. Hierdie appèl het ten doel om die hele beslissing van die hof om te keer, insluitend die ontslag as gevolg van die nie-nakoming van die saak met die bevel tot ontdekking.
 Die aansoek voor die verhoorhof is gegrond onder andere Artikel 35 (1) (b) van die Grondwet van Kenia. Hierdie artikel maak voorsiening vir die reg op toegang tot inligting wat deur 'n ander persoon gehou word en wat nodig is vir die beskerming van enige reg of fundamentele vryheid soos volg:
Elke burger het die reg op toegang tot inligting wat deur 'n ander persoon gehou word en wat nodig is vir die uitoefening of beskerming van enige reg of fundamentele vryheid. & rdquo
Die aansoek is ook gegrond op Artikels 1A, 1B, 22 (a) en 63 van die Burgerlike Proseswet en Reël 3 (2) Bevel 11 van die Burgerlike Prosedure Reëls wat voorsiening maak vir die regverdige, vinnige en doeltreffende oplossing van siviele geskille (die oorhoofse doelwit) en die plig van alle partye in die geskil om die Hof te help om die hoofoogmerk te bevorder en om deel te neem aan die prosesse van die Hof.
 'N Hof kan die ontdekking van dokumente beveel wanneer 'n aansoek gedoen word, indien die dokumente verband hou met die geding wat voor hom lê. Soos vermeld in Halsbury 's Laws of England (Volume 85 (2012)) (aanlyn -uitgawe) teen paragraaf 655.
Enige party van 'n saak of saak kan van toepassing wees op die regter vir 'n bevel wat 'n ander party, behalwe die behoorlike beampte van die Kroon, opdrag gee om op eed kennis te neem van enige dokumente wat in sy besit of mag is wat verband hou met die betrokke aangeleentheid in die saak of saak. Die regter kan dan die bevel maak wat hy goedvind, maar die ontdekking mag nie gelas word nie, tensy hy van mening is dat dit nodig is om die saak regverdig of om koste te bespaar.'
 Die doel van die ontdekking is hoofsaaklik om te verseker dat alle dokumente of inligting wat nodig is vir die regverdige bepaling van die saak, aan alle partye sowel as aan die hof beskikbaar gestel word. In Halsbury & rsquos Laws of England, 4de Uitgawe Deel 13 by paragraaf 1 Die funksie van die ontdekking van dokumente word soos volg uiteengesit:
Die funksie van die ontdekking van dokumente is om die betrokke dokumentêre materiaal voor die verhoor aan die partye te verskaf om hulle te help om die sterkte of swakheid van hul relevante sake te beoordeel, en sodoende die grondslag te bied vir die billike beskikking van die verrigtinge voor of tydens die verhoor. Elke party word hierdeur in staat gestel om voor die verhoor relevante dokumentêre materiaal voor te lê of te bewys om die saak van of teen hom te weerlê, om verrassing voor of voor die verhoor met betrekking tot die dokumentêre getuienis uit te skakel en om diekoste van litigasie. '
 Die manier van ontdekking of openbaarmaking is gewoonlik deur middel van 'n party wat die inligting aan 'n ander verskaf, en sou 'n party die bestaan ​​van so 'n dokument aan die ander party bekend maak, dan het die ander party in die algemeen die die reg om dit te ondersoek. Hierdie voorstel word uiteengesit in Halsbury 's Laws of England Civil Procedure (Deel 11 (2015), paragraaf 1 & ndash503 Deel 12 (2015),)soos volg:
(viii) Openbaarmaking van dokumente 1020. Openbaarmaking in die algemeen,
Die proses wat voorheen bekend gestaan ​​het as die ontdekking van dokumente, is nou bekend vir die doeleindes van verrigtinge waarop die burgerlike prosesreëls van toepassing is, as 'disclosure '. 'N Party openbaar 'n dokument deur te verklaar dat dit bestaan ​​of bestaan ​​het en 'n party aan wie 'n dokument bekend gemaak is, het die reg om die dokument te ondersoek.
'N Party se plig om dokumente bekend te maak, is beperk tot dokumente wat onder sy beheer is of was, en die plig duur voort totdat die verrigtinge afgehandel is.
 Bestellings vir die vervaardiging van dokumente val onder die bevel van artikel 22 (a) van die Burgerlike Proseswet wat bepaal dat
22.Mag om ontdekking en dies meer te bestel Behoudens die voorwaardes en beperkings wat voorgeskryf kan word, kan die hof te eniger tyd uit eie beweging of op versoek van enige party
(a) maak die bevele wat nodig of redelik is in alle aangeleenthede rakende die aflewering en beantwoording van ondervragings, die toelating van dokumente en feite, en die ontdekking, inspeksie, vervaardiging, beslaglegging en terugstuur van dokumente of ander materiële voorwerpe wat vervaardig kan word as bewyse
 Na die ontleding van die voorleggings wat tydens die verhoor van die aansoek voor die verhoorhof gemaak is, sowel as die uitgebreide voorleggings van die respondent voor ons, is dit duidelik dat hierdie appèl handel oor die kwessie van die ontdekking van dokumente wat die respondent van die appellant gevra het. waarna appellant self verwys het in die gewysigde eiser.
 Uit voldoende oortuigingsgesag wat ons hierbo aangehaal het, is dit vir ons duidelik dat sodra 'n party binne sy eie pleitstukke na 'n dokument verwys het om sy saak te versterk, die teenparty die reg het om die dokumente te ondersoek. Dit is vir ons 'n beginsel van die reg op 'n regverdige verhoor. Ons is verwys na die oortuigende gesag van die hooggeregshof in Concord Versekering Co Ltd v NIC Bank Ltd (2013) eKLRvir die stelling dat ontdekking beperk moet wees tot dokumente wat relevant is vir die bepaling van aangeleenthede. Die owerhede wat daarin aangehaal word, het tot gevolg dat:
'Relevance moet getoets word deur die pleitstukke en besonderhede en wanneer besonderhede bekend gemaak is wat 'n spesifieke kwessie beperk, is die ontdekking oor die kwessie beperk tot die aangeleentheid wat in diebesonderhede. ' Sien Halsbury & rsquos Laws of England Volume 13 in paragraaf 1 en Concord Insurance Co Ltd teen NIC Bank Ltd.(bo).
 Op die vraag of daar na die dokumente in die gewysigde eiser verwys word na die dokumente waarna die respondent 'n produksie soek, verwys die appellant na die dokumente in die gewysigde eiser, waarin verklaar word dat hy besluit het om stappe te doen om sy belange te beskerm, en 'n ontvanger aangestel het, asook verrigtinge begin om die veiligheid daarvan te verwesenlik oor 'n olieopslagterminal in Mombasa wat deur Triton Bulk Storage Limited gebou word.
 Die appellant het in sy gewysigde eis beweer dat hy 'n verrigtinge begin het om sy veiligheid te bekom oor 'n olieopslagterminal wat in aanbou is, asook om 'n ontvanger aan te stel om die bedrywighede van Triton Energy Kenya Limited oor te neem. Daarbenewens het die appellant verklaar dat hy 'n hofverrigtinge begin het om geld wat hom verskuldig is te verhaal en dat hierdie verrigtinge uitloop op 'n skikking buite die hof en uit hoofde van die verkoop van die terminaal, het die appellant die netto bedrag van USD 3, 304, verhaal 631/00 ingevolge die skikking buite die hof. Saam met hierdie stellings met die eis wat die appellant teen die respondent gehad het, is dit duidelik dat hierdie dokumente 'n direkte invloed op die vasstelling van die saak het.
 Die respondent beweer in sy verrekening dat die appellant probeer om homself onregverdig te verryk. Ons is van mening dat die vervaardiging van hierdie dokumente sowel as 'n rekening met die bedrae wat ontvang is, die verhoorhof in staat sou stel om 'n regverdige besluit te neem. In die verrekening het die respondent beweer dat die appellant verskeie skuldbriewe oor die bates van die Triton-maatskappye gehou het, en verder dat dit hierdie maatskappye onder ontvangs geplaas het om die veiligheid daarvan te verwesenlik. Verder het die appellant verskillende bedrae geld ontvang ten opsigte van die vrag, en daarom het die respondent gebid dat hierdie bedrae verreken moet word om te verseker dat die appellant homself nie onregverdig verryk ten koste van die respondent. Die appellant het breedvoerig aangevoer dat as gevolg van die wedersydse leer, die aanspreeklikheid van die respondent nie uitgeskakel sou word met 'n bedrag geld wat aan die appellant betaal is nie.
 Om die kwessies wat in die eiser aan die orde kom, te bepaal, veral onder die hoof van nalatigheid, sou die antwoord deur die respondent wat 'n verrekening gevra het, wees deur hierdie dokumente te ondersoek om vas te stel watter van die partye se bewerings sal geld. Ons is dus tevrede dat die respondent 'n verband tussen die aangevraagde dokumente en die saak voor die hof aangetoon het, en stem saam met die gevoelens van die verhoorhof dat hierdie dokumente nodig is vir die bepaling van die saak. Die appellant se gronde vir appèl onder hierdie hoof moet dus misluk.
 Ons gaan nou kyk of die dokumente wat aangevra is, onder voorreg gedek is, en of dit in besit van derde partye was, en nie die appellant nie. Om dit te kan doen, is dit gepas om die dokumente waarna die appellant verwys, en die dokumente wat die respondent wou lewer, van nader te bekyk. Ons het die paragrawe van die eiser hierbo weergegee en uit die appellant se bewerings is dit duidelik dat die gesoekte sekuriteitsdokumente aan Fortis uitgereik is, en op grond van hierdie dokumente het die appellant stappe geneem by die indien van verrigtinge vir verhaal in die Hooggeregshof Hof en uiteindelik 'n skikking buite die hof nastreef om die veiligheid daarvan te besef en die verlies wat hy gely het, oënskynlik te versag.
 Ons is nie oortuig dat vertroulikheid op sigself 'n rede is om ontkenningsbevele vir dokumente te weier wat die hof kan help om 'n aangeleentheid voor hom te bepaal nie. Sien die Engelse geval van Alfred Crompton Amusement Machines Ltd teen Commissioners of Customs & Accise (supra) dat vertroulikheid nie 'n basis is vir die weiering van 'n bevel van ontdekking nie. Ons is ook nie oortuig dat die bevele wat die verhoorhof verleen, nadelige gevolge vir die appellant sal meebring nie. Dit word uit verskillende redes bewys. Eerstens is na die dokumente verwys deur die appellant in sy gewysigde klag, waar dit veral die verlies en skade onder die nalatigheid aangedui het. Die appellant beskryf hierdie dokumente en verduidelik die grondslag waarop hy daarop staatgemaak het. Tweedens, hoewel die appellant gekla het dat ontdekking onwettig sou wees en grond vir sanksie sou wees, is daar nie op hierdie sanksies ingegaan nie, behalwe die verklaring dat die bekendmaking van kliëntinligting die appellant nadelig sou wees. Ons neem egter kennis dat die appellant 'n party was by die transaksies oor die beveiliging van die vrag wat na Triton afgelaai is.
 Kyk na die kennisgewing van mosie gedateer 2 April 2014 dat die respondent 'n bevel versoek het om die saak uit te wis indien die appellant nie aan die ontdekkingsbevel voldoen nie. Uit die verslag het die advokaat van die respondent op 18 Desember 2013 en op 30 Januarie 2014 aan die advokaat vir die appellant geskryf en versoek dat die dokumente wat volgens hom van wesenlike belang was vir die regverdige vasstelling van die geskil tussen die appellant en respondent. Die geleerde regter in die gewraakte uitspraak lui soos volg:
'Ontdekking en ander openbaarmakingsprosesse isna verwagting vrywillige reaksie sal uitlok sodra dit deur en tussen die partye uitgereik is. Maar as 'n party versuim het om vrywillig te ontdek, stel die hof sy dwangproses voor om inligting en dokumente wat relevant en noodsaaklik is vir die oplossing van die geskil voor dieHof. '
 In die omstandighede van hierdie saak is die finale ontslagbevel toegestaan ​​weens die nie-nakoming van bevele vir die vervaardiging van dokumente en rekeninge. As 'n algemene reël het die hof die bevoegdheid om ontslagbevele uit te reik in die geval van die nakoming van vorige hofbevele. Ons is oortuig dat 'n hof diskresie het om die gevolge van sy bevele te bepaal. Soos in gehou Pereira v Beanlands  3 Alle ER 528, 'n Hof het die diskresie om te besluit oor die gevolg van die nie-nakoming van 'n bevel sonder twyfel. Re Jokai Tea Holdings Ltd.  1 ALL ER 630 om 637 waar dit gehou is dat:
& hellipin gevalle waarin die hof moet besluit wat dit is die gevolge van 'n versuim om te voldoen aan 'nTensy die volgorde, is die relevante vraag of dit so ismislukking is opsetlik en aansteeklik. Die hof moet nie verstandig wees om verskonings vir so 'n mislukking te vind nie, aangesien ongehoorsaamheid aan bevele van die hof die grondslag is waarop sy gesag berus. Maar as 'n party duidelik kan aantoon dat daar geen voorneme was om die bevel te ignoreer of te verontagsaam nie en dat die versuim om te gehoorsaam was as gevolg van vreemde omstandighede, moet sodanige versuim om dit te gehoorsaam nie as aansteeklik beskou word nie en kan die litigant dus nie geregtig wees op regte wat hy andersins sou geniet het.'
 In Caribbean General Insurance Ltd v Frizzel Insurance Brokers Bpk 2 Lloyd & lsquos Verslae 32 CA daar is beslis dat finale ontslagbevele slegs toegestaan ​​sal word indien 'n hof van mening is dat 'n party voldoende tyd gegun is om daaraan te voldoen, maar versuim het. Die hof beslis dat:
Finale, preemptory of 'tensy bestellings slegs deur'n hof wanneer die party in wanbetaling reeds nie aan die vereiste van die reëls of 'n bevel voldoen het nie, en die hof oortuig is dat die reeds toegestane tyd voldoende was in die omstandighede van die saak en die party se versuim om daaraan te voldoen die bestelling is inverskoonbaar. '
 Uit die voorgaande analise is ons oortuig dat die geleerde verhoorregter sy diskresie geregtelik uitgeoefen het om die ontdekking te beveel. Daar is geen geldige gronde om in te meng by die uitoefening van sodanige geregtelike diskresie nie.
 Die aansoek dateer uit 2 April 2014 om ontdekking binne 14 dae nadat die bevel toegestaan ​​is. Gebed 4 van die aansoek het 'n gevolglike bevel gevra dat die saak in die geval van nie-nakoming met koste van die hand gewys word. Daardie bevele is toegestaan. Die appellant het die opsie gehad om die bevel binne 14 dae na te kom of, indien die 14 dae soos bepaal deur die bevel, nie redelike tyd was nie, om aansoek te doen om verlenging van die tyd wat deur die bevel van die hof bepaal is ingevolge bevel 50 reël 6 van die Civil Prosedure Reëls, 2010 wat bepaal:
'waar 'n beperkte tyd hais vasgestel om enige daad te doen of ingevolge hierdie reëls, of deur summiere kennisgewing of op bevel van die hof, die hof bevoeg is om die tyd te verleng op die voorwaardes (indien enige) wat die geregtigheid van die saak vereis en die uitbreiding kan gelas word, alhoewel die aansoek daarvoor word eers na die verstryking van die vasgestelde of toegelate tyd ingedien
Met dien verstande dat die koste van enige sodanige aansoek om die verlenging van die tyd en enige bevel wat daarop gemaak word, gedra word deur die partye wat die aansoek doen, tensy die hofanders beveel. '
 Soos uit die reël blyk, het die hof die reg om die tyd te vergroot, selfs al word die aansoek om uitbreiding ingedien nadat die tyd verstryk het. Dit is op die tydstip waarop die hof sy diskresie uitoefen om die tyd te verleng, dat die hof sou oorweeg of 'n versuim om dit na te kom opsetlik en aansteeklik is. Daarbenewens het die appellant 'n reg om aansoek te doen vir die uitstel van die uitvoering van die ontdekkingsbevel en die gevolglike bevel hangende appèl. Aangesien die appellant al die regte gehad het wat blykbaar nie uitgeoefen is nie, is die klag dat die appellant 'n billike verhoor geweier is en die straf vir nie-nakoming nie opgelê moes word nie, nie geregverdig nie.
 In die uitgangspunt het die appèl geen meriete nie en word dit met koste vir die respondent van die hand gewys.
Gedateer en afgelewer in Nairobi hierdie 19ste dag van Julie, 2019.
Ilitch is in 1929 in Detroit   gebore aan Masedoniese immigrante Sotir en Sultana Ilitch. Sy pa was 'n gereedskap-en-sterfmaker.  
Ilitch was 'n gegradueerde aan die Cooley High School in Detroit, Michigan, en het vier jaar lank in die U.S. Marine Corps gedien. 
Na sy terugkeer huis toe in Detroit, het die Detroit Tigers hom $ 3000 aangebied as hy sou teken om bofbal te speel, en Ilitch het 'n vierjarige loopbaan in die minderjarige liga gehad van 1952 tot 1955. Ilitch het meestal die tweede basis gespeel vir die Tigers, New York Yankees , en Washington Senators se organisasies in die Pennsylvania - Ontario - New York League, Cotton States League en Florida International League.  Hy is uit sy loopbaan gedwing weens 'n kniebesering. 
Nadat hy die bofbal verlaat het, het hy in 1959 'n pizzabedryf begin. Met die hulp van sy vrou, Marian, het die Ilitches Little Caesars Pizza Treat in Garden City, Michigan, geopen.  Vanaf 2017 [update] bly die familie se entiteite privaat. In 1999 het die Ilitches Ilitch Holdings, Inc. gestig om professionele en tegniese dienste aan hul verskillende ondernemings te bied, en onderskeidelik die titel van voorsitter en ondervoorsitter. Die gesamentlike totale inkomste vir hierdie ondernemings in 2007 was na berig word meer as $ 1,8 miljard. Ilitch het geval Forbes tydskrif se jaarlikse lys van die "400 rykste Amerikaners", maar in 2006 keer hy terug na die lys op #242. Vanaf Desember 2016 was hy nommer 86 op die Forbes 400 en het 'n geskatte netto waarde van $ 6,1 miljard. 
In 2000 het Ilitch en sy vrou twee van hul kinders as mede-presidente van Ilitch Holdings, Inc aangestel: Christopher Ilitch en dogter Denise Ilitch, 'n prokureur. Christopher Ilitch is aangewys as die nuwe pos van uitvoerende hoof en president. Denise Ilitch verlaat die onderneming later "om ander geleenthede na te jaag". 
In 'n era van eksperimentering in sportligas was die Detroit Wheels 'n sokkerspan wat vir die 1974 -seisoen in die World Football League gespeel het. Ilitch was deel van 'n 33-persone-eienaarskapsgroep (insluitend die Motown-sanger Marvin Gaye) wat die noodlottige WFL-span befonds het wat nie eers die eerste seisoen in die aanvangsliga sou duur nie.          
Die Detroit Caesars was 'n professionele sagtebalspan wat in 1977 in die American Professional Slow Pitch Softball League (APSPL) begin speel het.   Die span het ná die 1979 -seisoen ontbind.  Voor die geformaliseerde professionele spel, was Little Caesars 'n groot borg van amateur -sagtebal in die Detroit -omgewing, wat die 1970 -Amerikaanse kampioenspan van die American Softball Association geborg het.  Met die stigting van 'n professionele liga, vorm Ilitch 'n span in sy eerste solo -stap na professionele sportbesit. 
Die Caesars het op Memorial Field in East Detroit gespeel en was voormalige Detroit Tiger -sterre Jim Northrup, Mickey Stanley, Jim Price en Norm Cash, saam met gevestigde sagtebalspelers soos Mike Nye, Ronnie Ford, Mike Gouin, Bert Smith en Tex Collins.  Die span is gelei deur bestuurder Gary Vitto, wat die span twee kampioenskappe behaal het voordat hulle ná die 1979 -seisoen ontbind het.  Vitto dien as hoofbestuurder van die Detroit Drive van die Arena Football League en dien dan in die voorkantoor van die Detroit Tigers, albei in besit van Ilitch. 
Redakteur van Detroit Red Wings
In 1982 koop Ilitch die Detroit Red Wings van Bruce Norris (wie se familie die span al 50 jaar lank besit het) vir $ 8 miljoen, en verander die span in 'n meerjarige aanspraakmaker op die Stanley Cup. Na jare se opstel van topkeuses en die versorging van hul jong spelers, en met behoorlike bestuur en leierskap, het die Red Wings 'n elite NHL -span geword. Hulle het die Stanley Cup -eindronde drie keer gehaal tussen die seisoene 1994–1995 en 1997–1998, en die Beker in 1997 gewen (vyftien jaar nadat Ilitch die Red Wings gekoop het) en weer in 1998. Die Red Wings het nog twee kampioenskappe in 2002 en 2008 bygevoeg Voor die NHL -uitsluiting 2004-2005, Forbes Die tydskrif Red Wings was die vyfde waardevolste franchise in die NHL, ondanks 'n bedryfsverlies van $ 16 miljoen.
Vir die hokkieseisoen 2007-2008 het die span vir die sesde keer die Presidents Trophy gewen vir die beste rekord in die NHL - die meeste van enige NHL -span sedert die Presidents Trophy in 1985–1986 bekendgestel is. The Red Wings het die eindronde vir 25 opeenvolgende seisoene tot 2015–2016 gehaal. Die 25 opeenvolgende uitspeelplekke was die langste aktiewe reeks na-seisoen-optredes in al die Noord-Amerikaanse professionele sportsoorte, voordat dit in die seisoen 2016–2017 geëindig het. Dit is gelykop met die derde keer in die geskiedenis van die NHL ná 29 agtereenvolgende optredes deur die Boston Bruins van 1967–1968 tot 1995–1996, 28 opeenvolgende reise deur die Chicago Blackhawks van 1969–1970 tot 1996–1997, en is gelykop met die 25 opeenvolgende optredes deur die St. Louis Blues van 1979–1980 tot 2003–2004.
Ilitch het die Detroit Tigers in 1992 gekoop van die mede -pizza -magnaat Tom Monaghan, die stigter van Domino's Pizza.  Onder sy eienaarskap het die Tigers rekords verloor in twaalf uit dertien seisoene voor hul ommekeer in 2006. 
Nadat hy die span gekry het, het Ilitch belangstelling getoon om die sukkelende span na 'n nuwe balbaan te skuif. In 2000 is sy verwagtinge verwesenlik toe die span van Tiger Stadium na die nuutgeboude Comerica Park verhuis het. Hy finansier ongeveer 60% van die fasiliteit van $ 350 miljoen wat die belastingbetalers van die groter Detroit-Wayne County en federale toelaes die saldo gedek het. Verskeie Ilitch Holdings, Inc. -ondernemings bestuur en bedryf Comerica Park en sy toegewings.  
Toe die Tigers die AL Wild Card onder bestuurder Jim Leyland en hoofbestuurder Dave Dombrowski in 2006 wen, het hulle die eerste keer sedert 1987 die uitspeelwedstryde gehaal. Hulle het ook vir die eerste keer sedert 1984 die Wêreldreeks gehaal, maar die Tigers het uiteindelik verloor in vyf wedstryde teen die St. Louis Cardinals in die reeks.  Nadat Dombrowski ingebring is, het Ilitch geleidelik ingestem om markvrye agente in te bring en 'n groter betaalstaat te finansier, met die Tigers wat die seisoen 2008 begin as een van die hoogste salarisspanne in bofbal. 
Op 16 September 2011 wen die Tigers die Sentrale afdelingstitel - hul eerste afdelingskroon sedert Ilitch se aankoop.  Op 24 Januarie 2012 teken Ilitch Prince Fielder aan 'n kontrak van nege jaar, $ 214 miljoen, die vierde grootste kontrak in die bofbalgeskiedenis.  Die 2012 Tigers het tot by die World Series gegaan, maar is deur die San Francisco Giants meegesleur.  Voor die 2013-seisoen het Ilitch ingestem om die aanvangskruiker Justin Verlander te onderteken vir 'n kontrakverlenging van sewe jaar, $ 180 miljoen, destyds die hoogste enkele aanbod wat ooit aan 'n kruik in die groot liga gebied is.    Die Tigers het vier opeenvolgende AL Central Division -titels tussen 2011 en 2014 gewen, maar Ilitch se soeke na 'n World Series -titel is nie bereik voor sy dood in 2017. 
Ilitch was een van die vroeë spaneienaars in die Arena Football League, wat die Detroit Drive in 1988 begin het. Die Drive was een van die suksesvolste spanne in die vroeë dae van die AFL, op en buite die veld. Hulle was oor die algemeen sterk bygewoon (alhoewel baie daarvan te wyte was aan afslag- of weggee-kaartjies), en die Drive was elke jaar van hul sesjarige bestaan ​​in die ArenaBowl, met 4-2 in die titelwedstryde. 
Nadat Ilitch die Tigers in 1992 gekoop het, besluit hy egter dat hy nie 'n ander franchise wil besit wat aanhangers van die Tigers sou wegneem nie, en hy het die span verkoop en hulle het na Worcester, Massachusetts, verhuis. 
Hockey Hall of Fame Wysig
Ilitch is opgeneem in die Hockey Hall of Fame in 2003 sowel as die United States Hockey Hall of Fame in 2004. 
Een van Ilitch se eerste filantropiese pogings was die Little Caesars Love Kitchen, wat in 1985 gestig is.  ​​Die program word erken deur die voormalige presidente Bill Clinton, George H. W. Bush en Ronald Reagan, en het meer as 2 miljoen individue in die Verenigde State en Kanada bedien.
In 2006, geïnspireer deur 'n veteraan wat na die burgerlike lewe teruggekeer het nadat hy albei sy bene in die oorlog verloor het, het Ilitch die Little Caesars Veterans Program gestig om eerlik ontslaan veterane 'n sakegeleentheid te bied wanneer hulle van diens gaan of 'n loopbaanwisseling soek.  Ilitch het in 2007 die sekretarisstoekenning van die Amerikaanse Departement van Veterane Sake ontvang vir hierdie program, dit is die hoogste eer wat 'n burger deur die departement gegee het. 
Die Little Caesars Amateur Hockey Program, wat in 1968 deur Ilitch gestig is, het duisende kinders gehelp.  Boonop is Ilitch Charities for Children in 2000 gestig as 'n stigting sonder winsbejag wat toegewy is aan die verbetering van die lewens van kinders op die gebied van gesondheid, opvoeding en ontspanning.
In 2008 het die liefdadigheidsorganisasie die naam Ilitch Charities gekry en die fokus daarvan is verbreed. Die nuwe liefdadigheidsorganisasie belê in die toekoms van die gemeenskap deur innoverende, gesamentlike en meetbare programme te ondersteun wat ekonomiese ontwikkeling bevorder en werksgroei aanmoedig, as 'n manier om sosiale kwessies soos armoede, werkloosheid, haweloosheid en honger aan te spreek.
As gevolg van sy filantropie word die School of Business aan die Wayne State University in Detroit die 'Mike Ilitch School of Business' genoem. 
Volgens die Center for Responsive Politics dui die verslae wat die Federale Verkiesingskommissie van 2002 tot 2005 vereis het, aan dat lede en sakevennote van Ilitch Holdings, Inc. meer as $ 500 000 bygedra het tot politieke veldtogte en PAC's. 
Nadat die burgerregte -ikoon Rosa Parks in 1994 in haar woonstel in Detroit aangeval is, het Ilitch jare lank Parks se huur betaal sodat sy in 'n veiliger deel van Detroit kon woon.  
Ilitch was getroud met Marian Ilitch (gebore Bayoff, gebore 1933), wat een van die rykste vroue ter wêreld sou word.  Soos Ilitch, is sy vrou in Michigan gebore uit immigrante uit Masedonië.  Saam het hulle sewe kinders: Denise Ilitch Lites (gebore 1955), 'n prokureur, Ron Ilitch (1957 - 2018), wat op 61 -jarige ouderdom aan 'n oordosis fentaniel oorlede is, Michael Ilitch, jr., 'N filmprodusent wie se krediete insluit Verlore in die ruimte (1998) en Die woedendste man in Brooklyn (2014), Christopher Ilitch (gebore 1965), die huidige uitvoerende hoof van Ilitch Holdings, Lisa Ilitch Murray, wat as uitvoerende vise -president van die Detroit Red Wings gedien het, Atanas Ilitch, 'n akteur en sanger wie se opvallendste krediet die van die Driller Killer in Slumber Party Massacre II (1987), en Carole Ilitch Trepeck, ook 'n prokureur.
Die burgemeester Kwame Kilpatrick het in Februarie 2008 die burgemeester, Kwame Kilpatrick, die sleutel tot die stad Detroit oorhandig  en was die vyfde ontvangers van hierdie toekenning. 
Ilitch is op 10 Februarie 2017, op 87 -jarige ouderdom, dood in Detroit, Michigan.  The Red Wings het 'n pleister op sy regterskouers in sy geheue gedra, met sy bynaam 'Mr. I' in 'n reghoek, en die bynaam is ook op die ys by Joe Louis Arena aangetref , geverf op die middelste gedeelte van die baan, na die bank van die Red Wings. Die Detroit Tigers het ook 'n swart pleister gedra met sy bynaam "Mr. I" in 'n sirkel op die regtermou van hul huis en wegtruie.  In die nadraai van hierdie dood het sy seun, Christopher, beheer oor Ilitch Holdings geneem en sy eienskappe.
Die stad Stroud het grootgeword op die pad van Paganhill na Bisley, waar dit aan die einde van die uitspansel klim bo die aansluiting van die Frome- en Slad -valleie. Die kerk is noord van die pad gebou, waar dit, bekend as High Street, steil loop tot by die plek waar die Kruis aan die Kruis genoem word, die pad wat gevork is, een tak na Bisley deur Hill Street (voorheen bekend as die westelike punt daarvan) Tower Hill en sy oostelike as Silverstraat) en Parlementstraat, en die ander tak wat na Nelson Street, Castle Street en Lower Street lei na Bowbridge Lane en die ou pad na Thrupp en Chalford. Vanuit die kern in High Street brei die stad uit langs die paaie bo die kruis in die 17de en vroeë 18de eeu en Acre Street, Chapel Street, vernoem na die gemeentekapel wat aan die begin van die 18de eeu gebou is (vn. 1) en middel Straat is binne die vurk gevestig. Aan die onderkant, aan die westelike kant, word High Street ontmoet deur King Street (vernoem na die besoek van George III in 1788) (vlg. 2) wat die verkeer vanaf die ou Londense draai in die suide na die stad vervoer het. Binne hierdie strate was die stad tot die 19de eeu beperk, en die westelike omvang daarvan word rofweg gekenmerk deur die aansluiting van High Street en King Street, en die oostelike omvang daarvan deur Hollow Lane en die voortsetting daarvan (later Trinity Road genoem uit die kerk wat daar in 1839 gebou is) ) (vn. 3) afloop vanaf die einde van Parlementsstraat. Die lewe van die stad was gesentreer in High Street. Die mark was tussen die straat en die kerk, en daar was ook handel en ander aktiwiteite by die Kruis. Die hoofherberg van die stad, die George wat in 1654 geopen het, het aan die suidekant van High Street gestaan, en in die 18de eeu het 12 ander herberge in of om die straat gestaan. (vn. 4)
Die klein markte noord van High Street, in die 17de eeu bekend as die Pitching, maar later gewoonlik die Shambles genoem (vn. 5), was geleë op 'n land met die naam Pridie's Acre, wat in 1304 as die skenking van die kerk aangewys is en gevestig in die liggaam genaamd die Stroud feoffees. (vn. 6) Aan die oostekant staan ​​die markhuis, gebou deur John Throckmorton, heer van Over Lypiatt, c. 1590. (vn. 7) Dit is 'n reghoekige klipgebou met 'n sentrale gewel, en bo die grondvloer, waar winkels en stalletjies was, het dit oorspronklik 'n groot kamer op die eerste verdieping en 'n klein tweede en derde verdieping gehad. kamers. Die hoofverdieping, wat op die mark uitkyk, het oorspronklik 'n galery van vier baaie wat toegang tot die grondvloer bied, en die kamer op die eerste verdieping is verlig deur 'n venstervenster. Onstabiliteit aan die voorkant het later gelei tot die vermindering van die grootte van die twee sentrale boë van die arcade en die toevoeging van 'n steun, versier met klassieke kolomme, onder die orielvenster. (vn. 8) Die veranderinge was moontlik deel van die herstelwerk wat tussen 1640 en 1646 aan die gebou uitgevoer is. (vn. 9) In die laat 18de eeu is kamers in die markhuis deur die Red Boys liefdadigheidsskool gebruik en deur 'n Sondagskool (vn. 10) en in die 1780's is 'n deel deur 'n kledingstuk as 'n draaihuis gebruik. In die vroeë 19de eeu, vanaf watter tyd die gebou die stadsaal genoem is, is die kamer op die eerste verdieping gebruik vir vergaderings van die vesting en die Stroud-verbeteringskommissarisse en vir vergaderings van die landdroshof en landdroste vanaf 1856 die raad van Stroud van gesondheid daar ontmoet. (vn. 11) In 1851 is 'n Gotiese uitbreiding, ontwerp deur Francis Niblett, aangrensend aan die noordekant van die markhuis vir die landshof gebou. (vn. 12) In 1865 was 'n uitgebreide herstel van die markhuis onder meer die verwydering van die twee boonste verdiepings en die invoeging van 'n nuwe dak vir die enkele hoë bovertrek wat so geskep is (vn. 13). Dit was blykbaar toe dat Gotiese trappe is aan weerskante van die voorkant gebou. By 'n daaropvolgende herstel, voor 1890, is swaar steunpunte aan weerskante van die oriëlvenster gebou om die voorkant te ondersteun. (vn. 14)
In 1726 grens 'n blinde huis, of tydelike toesluit, aan die agterkant van die markhuis. (vn. 15) Aan die begin van die 19de eeu het die blindehuis egter met die voorrade aan die Kruis bo in High Street gestaan. In 1811 is dit weer na die Shambles verwyder, maar in 1830 is 'n nuwe blindhuis in Nelsonstraat gebou. (vn. 16) 'n Gebou met die naam van die kerkhuis, wat uit 1601 opgeteken is, het klaarblyklik ook in die Shambles gestaan. (vn. 17) In die suidoostelike hoek van die Shambles bo die ingang van High Street was twee huise wat aan die Stroud-feoffees behoort het en nog drie van hul huise, insluitend die Inn Butcher's Arms, vorm deel van die westekant. (Vn. 18) Die herberg is in die vroeë 1830's herbou toe 'n castiron-kolonnade langs die westekant aangebring is (vl. 19) en 'n koringruil, later die kerklike instituut, in 1867 in die noordwestelike hoek gebou is . (vn. 20)
Min huise van enige oudheid oorleef in High Street en die meeste het moderne winkelfronte op die grondvloer. Aan die suidekant behou 'n 17de-eeuse huis 'n steil gewel, en daar is nog twee gewelsteenhuise in die blok bokant die ingang na Kerkstraat, een met 'n winkelvenster in die vroeë 19de eeu. Bank House aan die onderkant van High Street aan die noordekant is 'n gebou uit die vroeë 18de eeu wat in 'n ruwe rigting gekonfronteer is, met dakkapels, vensterruite en 'n klassieke stoep. die hoofkwartier van die Gloucestershire Banking Co., maar vanaf 1930 het dit die kantore van die Stroud UDC gehuisves (vn. 21) In die noorde van die kruis is 'n aansienlike kliphuis in die middel van die 18de eeu, in twee beroepe, in 1971 gesloop. (vn. 22) Sommige van die ander huise in High Street is herbou of opgeknap met asker. fronte in die vroeë 19de eeu: tipies is die huis bo die ingang van die Shambles, wat in 1846 deur die Stroud feoffees herbou is (vl. 23) en die huis onder die ingang na Kendrickstraat, wat deur dieselfde liggaam herbou is in 1841. (vn. 24) Net voor High Street aan die oostekant van Kerkstraat het daar voorheen 'n lae -gewel -kliphuis gestaan, wat in 1642 deur Thomas Webb toegeken is as deel van 'n liefdadigheidsskool (vn. 25) dit is afgebreek c. 1945. (vn. 26)
Bo die kruis was die ou stad 'n gebied met steil en smal strate van kliphuise. In 1971 het meer as 30 17de- of vroeë-18de-eeuse huise in daardie gebied oorleef, die meeste in Lower Street, Middle Street, en in Whitehall aan die oostekant van Middle Street het hulle 2 verdiepings met 'n sentrale soldergewel en gewoonlik het 'n sentrale deur met 2 vensters met klippe op elke verdieping. (vn. 27) Die gebied bevat ook 'n paar kliphuisies uit die 18de en vroeë 19de eeu, en daar was 'n latere 19de-eeuse baksteenontwikkeling, veral in Middle Street, wat Parlementsstraat en Silverstraat vervang het as die hoofweg toe die Bisley die pad is in 1823 daarheen herlei. (vn. 28) Die suidekant van Middle Street is in die vroeë 1870's grotendeels herbou met baksteen -terrasse. (vn. 29) Onder die ouer huise wat tydens die sloping vernietig is vir herontwikkeling in die boonste deel van die ou stad in die 1960's en vroeë 1970's, was 'n paar gewelsteenhuise in Nelsonstraat, een uit 1676, wat in 1964 afgetrek is, (vn. 30) en 'n ry 16de- of 17de-eeuse huise in Hillstraat, gesloop in 1968 en 1969. (vn. 31)
Daar is baie min groot huise in die ou stad, soos in die 1770's opgemerk is, die klere, gewoonlik die rykste inwoners, het gewoonlik by of naby hul meulens gewoon. (vn. 32) 'n Groep groter huise is egter aan die einde van die 18de en vroeë 19de eeu net buite die stad by Beeches Green in die gemeente Painswick gebou. (vn. 33) Een van die min groot huise in die stad was Rodney House in Kerkstraat noordoos van die kerk. Dit word in 1912 die pastorie. (vn. 34) Die suid-westelike reeks vorm die oorspronklike huis en teen die vroeë 18de eeu is na die ooste en weste uitgebrei om 'n rammelende gevelhuis te vorm. 'N Steen met die datum 1635 en 'n lapmerk is teruggestel in 'n klein stoepie wat in die 19de eeu aangebring is. (vn. 35) 'n Ander groot huis was die kasteel aan die suidekant van Castlestraat. Daar was 'n huis teen 1687 toe dit in besit was van 'n doek, Richard Arundell, wat gesterf het c. 1732. 'n Latere eienaar was die laer Charles Freebury (d. c. 1795), en in 1809 word die kasteel gekoop deur PH Fisher, (vn. 36) die historikus van Stroud, wat dit tot sy dood in 1873 beset het. (Vn. 37) Die kelderverdieping behou 17de-eeuse kenmerke, maar die huis was blykbaar uitgebrei in die 18de eeu herbou c. 1789, (vn. 38) en die kantoorvleuel in die weste is in die 19de eeu vergroot. Die huis het in 1732 as die kasteel bekend gestaan ​​(vn. 39) en die naam is blykbaar ouer as die gekampte dwaasheid wat in die tuinmuur ingebou is. Corbett House, wes van die kasteel, is tussen 1820 en 1835 gebou. (Vn. 40)
Uitbreiding van Stroud in die vroeë 19de eeu het hoofsaaklik suidwes van die ou stad plaasgevind en is gestimuleer deur die bou van die nuwe Bath- Cheltenham-pad in 1800 en die nuwe Londense pad in 1814. (vn. 41) Eersgenoemde beklemtoon die belangrikheid van King Street en sy suidwestelike uitbreiding, Rowcroft, en laasgenoemde is verbind met Rowcroft deur 'n straat wat later Russell Street genoem is as 'n kompliment vir Lord John Russell. (vn. 42) Kort daarna is 'n ander straat, wat in 1826 bekend was as Great George Street (maar later George Street genoem), afgetrek van die nuwe Londense pad aan die oostelike punt van Russellstraat om 'n meer noordelike koers te neem na King Street. . (Vn. 43) Die ontwikkeling van Russellstraat het teen 1820 begin, (vn. 44) en teen 1835 het 'n aansienlike gebou daarin plaasgevind en in Great George -straat en in die Londense pad oos van hul aansluiting. Teen 1835 is ook begin met die bou van twee nuwe strate wat High Street verbind het met die nuwe Londense pad: Union Street, later herdoop tot Bedford Street, loop van die middel van High Street na Great George Street en 'n straat, wat oorspronklik die naam gekry het. Swan Lane vanaf 'n ou baan waarmee dit verbind is, maar later bekend was as Union Street, het van oorkant die Shambles na die nuwe Londense pad gehardloop. Swan Lane het ook 'n tak na die Londense pad met die naam John Street, (vn. 45), waarop 'n Baptiste -kapel wat in 1824 gebou is, een van die eerste geboue was. (v. 46) Russell Street, Great George Street, die oorspronklike Union Street, Swan Lane en die Londense pad tot by die huise wat Frome Buildings genoem word by sy aansluiting met Swan Lane, is almal by die ouer strate ingesluit in planne om die stad in 1833. (vn. 47)
Die nuwe paaie het ook nuwe geboue in die suidelike punt van Kingstraat en in Rowcroft veroorsaak, waarop 'n paar nuwe huise in die 1790's opgerig is, waaronder Rowcroft House aan die noordwestelike kant, wat later herbou is as die perseel van Lloyds Bank. Gedurende die eerste dekade van die 19de eeu is 'n terras met kliphuise langs die res van die kant van Rowcroft opgerig, in die laaste vorm, wat blykbaar 'n simmetriese groep bevat, die sentrale en twee eindgeboue wat deur voetstukke beklemtoon word, maar in 1845 het die terras twee suidelike huise is gesloop om plek te maak vir 'n spoorweg -viadukt. (vn. 48) Teen 1835 is 'n ontwikkeling van 37 huise genaamd Bath Place tussen Russellstraat en die Teems- en Severn -kanaal gebou. (vn. 49)
Die fokus op die nuwe deel van die stad is in 1833 gegee toe die Stroud Subscription Rooms onderaan Bedfordstraat, in die rigting van Great George Street, oor 'n klein plein gebou is. Die kamers, wat volgens die ontwerp van George Basevi gebou is (vn. 50), is 'n vierkantige klipgebou van twee verdiepings, aan die suidekant 'n sentrale voorkant en halfsirkelvormige vensters na die balsaal op die eerste verdieping, 'n stoep met 'n balkon hierbo is in 1868 bygevoeg. (vn. 51) 'n Groot klassieke gemeentekapel wat aan die oorkant van Bedfordstraat gebou is, is in 1837 geopen. (vn. 52)
Die opening van die spoorlyn met 'n stasie suid van Russellstraat in 1845 het die ontwikkeling van die suidwestelike deel van die stad verder gestimuleer, hoewel dit ook die sloop van sommige huise, insluitend 'n deel van Bath Place, behels het. (vn. 53) Omstreeks 1870 is die Imperial-hotel, 'n groot klipgebou met drie verdiepings, aan die noordekant van die stasiewerf gebou. (vn. 54) In die middeljare van die 19de eeu word voortgegaan met bou in die bestaande strate, en een nuwe straat, Kendrickstraat wat van Highstraat na Georgestraat langs die oostekant van die Subscription Rooms is, is in 1871-2 gemaak die oostekant is in die boonste deel opgebou met groot baksteengeboue met terracotta verbande, en in die onderste gedeelte met groot drie verdiepings klipgeboue, die laagste, die doekhal genoem, ontwerp vir die firma Libby & amp; Pearce deur WB Baker van Painswick. (vn. 55)
Uitbreiding noord van die stad het hoofsaaklik in die latere 19de eeu plaasgevind. Daar was egter 'n vroeëre ontwikkeling, die Brick Row, 'n lang terras van huise wat noordwes loop vanaf die einde van Kerkstraat wat vroeg in die 19de eeu deur Joseph Grazebrook (vn. 56) gebou is, en die terras is later gesloop tot maak plek vir die klerefabriek van Holloway Bros. (vn. 57) In 1867 is die westekant van Badbrook Lane, die verlenging van High Street tot by Badbrook, opgebou met nuwe huise deur SS Dickinson en herdoop tot Gloucesterstraat. sloop van die Checkers -herberg en 'n groep ou huisies op die hoek van Kingstraat. (vn. 58) Kort voor 1872 is 'n plan, wat reeds in 1835 beplan is, om 'n nuwe pad van die westelike punt van High Street te maak om Sladweg te ontmoet (vn. 59) deur 'n dr Paine en die Eerw. Edward Mansfield. (vn. 60) Teen 1882 is die nuwe pad, wat Lansdown genoem is, aan die suidekant opgebou, en die ontwikkeling van die middelste gedeelte met baksteenhuisies is aan die gang. (vn. 61) Lansdown het ook die plek geword van 'n aantal openbare geboue: naby die suidpunt word 'n Gotiese groep gevorm deur die openbare biblioteek, gebou as 'n privaatskool in 1873, Lansdown Hall, gebou as 'n matigheidssaal in 1879, maar later gebruik as 'n Christelike Wetenskapkerk, (vn. 62) en die Skool vir Wetenskap en Kuns, gebou in die 1890's. (vn. 63) Gedurende die latere 19de eeu het die stad uitgebrei na die noordweste, buite die gemeentegrens, met die groei van 'n nuwe voorstad met die naam Uplands, wat dit hierbo behandel word onder Painswick. (vn. 64)
Gedurende die 19de eeu het die stad aansienlik uitgebrei aan die oostekant, anderkant Hollow Lane en Trinity Road. In die vroeëre deel van die eeu is Summer Street, wat vanaf die einde van Parlementsstraat, Bisley Old Road, en die gebied tussenin geleidelik opgebou is, hoofsaaklik met terrasse van kliphuisies, en in dieselfde tydperk die Leazes, noord van die parlement Street, is ontwikkel. (vn. 65) Die belangrikste uitbreiding oos van die stad het plaasgevind na 1873 toe die boonste deel van die Field -landgoed, tussen Bisley Old Road in die noorde en Bowbridge Lane in die suide, te koop aangebied is in boupersele. (fn.66) Die bou van Bisleyweg ooswaarts van Middle Street met groot villa's in pare of drieë, sommige beskeie dekoratief met vensters in Tudor-styl, Nederlandse gewels of bargeboards, het teen 1882 begin (vn. 67) en voortgegaan gedurende die res van die eeu is terselfdertyd die suidekant van Bisley Old Road en Belmont Road, wat tussen Bisley Road en Bisley Old Road loop, opgebou met kleiner, losstaande baksteenvilla's. Gedurende die laat 1870's en 1880's is 'n groot landgoed van werkersklashuise gebou deur George Holloway op Hornsweg, ooswaarts van die Trinity-kerk (vn. 68), en bestaan ​​uit 'n dubbele ry baksteenterrasse noord van die pad en kleiner terrasse suid daarvan. Verder suid het William Cowle, die eienaar van die onderste deel van die Field -landgoed vanaf 1873, (vn. 69) die Park -landgoed teen 1882 op 'n nuwe pad suid van Bowbridge Lane aangelê. Hy het Park House in Italiaanse styl as sy eie woning gebou en twee pare klipvilla's in Tudor-styl, (vn. 70) en 'n paar ander villa's van dieselfde tipe is kort daarna gebou. Twee terrasse van baksteenhuise wat voor 1882 tussen Parkweg en die Londense pad gebou is (vn. 71) was blykbaar ook deel van Cowle se ontwikkeling.
Die stad het gedurende die 20ste eeu steeds ooswaarts uitgebrei. In 1921 het die Stroud U.D.C. bou agt pare huise in Bisley Old Road, (vn. 72) en teen 1936 is twee groot raadsgoedere gebou, een van 72 huise in Summerstraat (vn. 73) en die ander van meer as 80 huise in Highfieldweg. Bowbridge Lane. (vn. 74) Die Bisley Old Road -raadslandgoed is later aansienlik uitgebrei tot by die Bisley -pad. Aansienlike privaat gebou het in die 1950's en 1960's in dieselfde deel van die stad plaasgevind, veral op die Bisley -pad en op Bowbridge Lane, en in die Londense pad, waar 'n paar losstaande villa's teen 1936 gebou is (vn. 75) daar was ook stuk -stuk ontwikkeling.
Gedurende die 1960's en begin van die 1970's is baie slopings vir herontwikkeling in die boonste deel van die ou stad uitgevoer, veral in Parlementsstraat en in Hillstraat, aan die noordekant waarvan 'n nuwe polisiekantoor en landdroshof in aanbou was 1971. In die onderste deel van Summerstraat het 'n groot ontwikkeling van bungalows en woonstelle behels dat sommige van die ou huisies gesloop is. 'N Ander ontwikkeling, insluitend 'n nuwe winkelsentrum en parkeerarea, is in 1971 in die onderste deel van die stad tussen Kingstraat en Merrywalks aan die gang, 'n pad wat langs die ou gemeentegrens van Badbrook tot by die Cainscross-pad loop. Merrywalks was 'n pad van weinig belang voor die 1960's toe 'n nuwe deurpad tussen die suidelike punt en Wallbridge gebou is en dit deel geword het van 'n verkeerskema om die druk op King's en Rowcroft se roete te verlig.
Buite die stad is die hoë grond in die noordelike en oostelike dele van die groter afdeling van die gemeente yl gevestig met geïsoleerde plaasopstalle en herehuise. Die ou herehuise van Lypiatt Park, Ferris Court, Middle Lypiatt en Nether Lypiatt staan ​​langs die westelike rand van die Toadsmoor-vallei. (vn. 76) 'n Aantal plase in die noorde van die gemeente, hoofsaaklik uit Over Lypiatt -herehuis, is uit die 16de en 17de eeu aangeteken. Fennell's Farm, 'n klein plaashuis uit die 17de eeu met uitbreidings uit die 19de eeu, noordwes van Lypiatt Park, word in 1573 deur die familie van Nichols gehou, anders genoem Fennell. (vn. 77) Kilminster Farm, 'n klein plaashuis wat gedeeltelik uit die 17de eeu dateer, is in 1558 aangeteken, en dit het sy naam gekry van Thomas Kilmister, die huurder in 1725, wat agtereenvolgens Baldwins en Kerke van vorige huurders genoem is. (vn. 78) Hill House aan die teenoorgestelde kant van die Stroud-Bisley-pad is basies 'n 17de-eeuse gebou wat in die 19de eeu, voor 1876, opgeknap is toe dit 'n omhulde parapet en vensters in Tudor-styl gekry het. (vn. 79) 'n Klein huisie noord van Kilminster Farm, voorheen Nodlings genoem, is vanaf 1558 opgeneem (vn. 80) en 'n huis met die naam Little Ferris in 1581 was blykbaar die vroeë 19de eeu as Berrymans noordwes van Ferris Court. (Vn. 81) Twee huise genaamd Slatters en Hawkins wat in 1609 aangeteken is, maar teen 1725 afgetrek is, was blykbaar naby Fennell's Farm. Daar was ook verspreide wonings in die noordelike deel van die Toadsmoor -vallei, insluitend 'n huis genaamd Deptcombe messuage in 1562, wat later deur drie huisies vervang is, en 'n paar huisies in Bismore wat voor 1667 gesloop is (vn. 83)
Daar was 'n paar ou plaasopstalle op Slad Lane in die noordwestelike deel van die lyk van die gemeente. Stroud House in Steanbridge Slade wat die heer van Over Lypiatt in 1607 aan Thomas Clissold toegestaan ​​het en 'n ander Thomas in 1721 (vn. 84) was moontlik op Stroud Slad Farm, 'n klein plaashuis van die vroeë 18de eeu. Hoër op Slad Lane, 'n klein gehuggie genaamd die Vatch, sluit Abbey Farm en Riflemans in, albei 17de-eeuse kliphuise waarby vensters in die Tudor-styl in die 19de eeu aangebring is, laasgenoemde was die Rifleman's Arms-openbare huis in 1882. (vn. 85) Knapp House, bo die Vatch, is 'n laat-16de-eeuse kliphuis met boogkoppe by die ligte van sy vensters. Oorspronklik was dit 'n klein simmetriese gebou, maar byna hedendaagse uitbreidings is in die noorde en in die suidooste gemaak. Aan die onderkant van Slad Lane is Slade House 'n dubbelverdiepinghuis van drie verdiepings c. 1710 wat moontlik die aangrensende 17de-eeuse gebou, wat in 1971 as buitegeboue gebruik is, vervang het.
Die suidelike deel van die oostelike afdeling van die gemeente was digter bevolk, met 'n opeenvolging van lapmeule met tussenposes van 300-400 meter langs die Frome, en hoër, losweg gegroepeerde huisies en 'n paar groot kledinghuise op of om die ou pad van die stad Stroud na Chalford. Naaste aan die stad, en later omring deur die voorstede, was daar teen die laat 17de eeu 'n deurmekaar nedersetting op Bowbridge Lane. Die twee groot huise daar, die Field and Field House, word hieronder beskryf. Aan die suidwestelike kant van die baan is 'n paar kliphuisies, voorheen 'n enkele huis, uit ten minste die 16de eeuse hanglampe uit 'n middeleeuse venster in 'n noordwestelike muur herstel, en 'n aangrensende gebou, in 1960 afgebreek, bevat 'n kransbalk. (vn. 86) Verder op die baan aan dieselfde kant bevat 'n lang kliplyn aan die suidoostelike punt 'n klein 17de-eeuse huis genaamd Daneway, wat sentrale gewels op beide hoofhoogtes het. Ongeveer 1690 was daar vier kothuise aan die teenoorgestelde kant van Bowbridge Lane rondom Crease Gate, waar die baan van Nether Lypiatt (vn. 87) verbind is, maar slegs een klein kliphuisie, en die van 'n latere datum, het daar oorleef in 1971. In die 18de en vroeë 19de eeu is verskeie huise aan die onderkant van die baan by die kompleks van meulens en kleurwerke by Bowbridge gebou, maar die meeste is in 1961 en 1962 gesloop. (vn. 88) Naby waar die die ou pad draai weer teen die heuwel op na Thrupp, 'n ander klein groepie sluit in die Gunhouse, 'n aansienlike huis uit die vroeë 17de eeu, wat in 1659 deur 'n laaier John Webb beset is. (vn. 89)
Oos van Bowbridge Lane, waar die Kalkbeek en 'n sytak langs beboste grotte van die hoë grond van die sentrale spoor afloop, was daar teen die laat 17de eeu verspreide huisies. Saam met die kothuise op Bowbridge Lane, het hulle aan die Clutterbucks 'Thrupp -landgoed behoort (vn. 90) en in die vroeë 18de eeu gewoonlik verhuur aan families van wewers. (vn. 91) 'n Groep genaamd Weyhouse Cottages, wat langs die spoor van Nether Lypiatt na Crease Gate gestaan ​​het, (vn. 92) het in die 20ste eeu in onbruik geraak in die afwesigheid van 'n toegangspad en was in puin in 1971. Die besetting van 'n ander groep kothuise in die suidooste behoue ​​gebly deur 'n teerpad te maak na die spoor wat vanaf Thrupp lei c. 1950. (vn. 93) Dit bevat 'n 17de-eeuse kothuis, wat in 1842 die Foresters 'Arms-openbare huis was en tot c. 1965, (vn. 94) en 'n ry van drie huisies wat omskep is in die plaashuis van die plaas Claypits. Die klein groepie kothuise by die Hemele in die omgewing het teen 1775 bestaan ​​(vn. 95), maar is in die laat 19de eeu herbou. Verder noord is 'n ry van drie 17de-eeuse kothuise, bekend as Rifle Butts, van die gebruik in die laat 19de eeu van die Horns-vallei daaronder (vn. 96) in die middel van die 20ste eeu omskep in 'n enkele woning.
Thrupp, meer gereeld die Thrupp genoem, is vanaf 1367 as 'n nedersettingsnaam aangeteken (vn. 97) en blyk oorspronklik van toepassing te wees op die groep huise by 'n draai in die ou pad, waar Thrupp House, die middelpunt van die Clutterbucks landgoed, (vn. 98) 'n aangrensende kothuis wat later die plaashuis van die landgoed was, en 'n paar ander kothuise het aan die einde van die 17de eeu gestaan. (vn. 99) 'n Paar huisies is in die 18de of vroeë 19de eeu bygevoeg. 'N Groter nedersetting was egter verder langs die pad by die gehuggie wat ook in 1820 as Thrupp genoem is (vn. 100), maar later as Far Thrupp onderskei is. 'N Paar huise uit die 17de of vroeë 18de eeu oorleef daar, waaronder die voormalige plaashuis van die boerdery Yew Tree. 'N Groter aantal kothuise is in die latere 18de eeu bygevoeg, en die bou van die nuwe Londense pad in 1814 het veroorsaak dat die gehucht weswaarts teen die heuwel uitgebrei het, sodat dit die grootste en mees kompakte nedersetting in die oostelike afdeling van die gemeente buite geword het. Trotse dorp. Verder op die ou pad het Upper Bourne en Lower Bourne ook aan die begin van die 19de eeu klein nedersettings van kothuise gehad, (vn. 101) en vermoedelik baie vroeër, want Bourne is beskryf as 'n villie in 1304. (vn. 102) By Quarhouse op die baan na Nether Lypiatt het teen 1687 begin met die oprigting van 'n ander klein gehuggie. (vn. 103)
Langs die onderkant van die vallei is die groei van klein nedersettings rondom die meulens en kruispunte van die rivier gestimuleer deur die bou van die kanaal in 1789 en die nuwe Londense pad in 1814, en 'n aantal herberge is geopen om gebruikers van pad- en kanaal. By Wallbridge teen 1820 was daar die skip en teen 1856 ook die klok. Bowbridge het die New Inn teen 1856 gehad, en die skip in Brimscombe Port het teen 1820 geopen. By Bourne in 1820 was daar die Quay -herberg en in 1856 die spoorweg, die spoorwegkanaal en die King's Arms. (vn. 104) In die latere 19de eeu het die Londense pad begin ontwikkel, veral by Far Thrupp en Brimscombe, waar baksteenterrasse aangebring is. In die vroeë 20ste eeu is daar verder gebou oor die hele vallei: 'n nuwe nedersetting is by Blackness aan die onderkant van die Toadsmoor-vallei geskep, en in die 1920's en 1930's was daar lintontwikkeling met losstaande en halfvrystaande huise langs die ou pad suid van Thrupp en by Bourne. In die middel van die 20ste eeu het nuwe fabrieksgeboue vir sommige van die nywerhede wat op die ou meulplekke langs die rivier gevestig is, die lang industriële aard van die vallei beklemtoon.
Daar was verskeie groot huise, wat meestal deur klere was, langs die vallei versprei. Op Bowbridge Lane was twee aansienlike huise, die een wat die naaste aan die dorp die veld was, en 'n ander verder in die baan met die naam Field House. Die Field behoort aan die Arundell's Mill -landgoed en daal af tot eerw. John Hawkins († 1871), wie se trustees die huis in 1873 aan William Cowle (vn. 105) verkoop het († 1899). (vv. 106) Dit is basies 'n 17de-eeuse huis, waarby 'n nuwe aswêreldfront in klassieke styl bygevoeg is in die 18de eeu op die grondvloer is venstervensters aan die voorkant ingevoeg in die 19de. Field House bevat 'n 17de-eeuse reeks in die noordooste met 'n sentrale eike trap om 'n put, oorspronklike vensters en twee oorblywende gewels met ovaal ligte. Vroeg in die 19de eeu is 'n reeks in die suidweste bygevoeg om 'n nuwe ingangsportaal en woonkamers te bied, en die eindmure van die ouer blok is herbou om by die nuwe werk te pas. Die nuwe deel het moontlik 'n ouer vleuel vervang, want in 1825, toe dit aan Samuel Clutterbuck van St. Mary's Mill behoort het, word gesê dat die huis onlangs afgeneem en herbou is. (vn. 107) In 1971 was dit die hoofkwartier van die Gloucestershire -vleuel van die Air Training Corps. Aan die onderkant van Bowbridge Lane, op 'n perseel wat na 1814 in die ooste deur die Londense pad begrens is, staan ​​nog 'n opgeknapte 17de-eeuse huis, wat met 'n aangrensende verfwerk in 1842 aan Nathaniel Partridge behoort het. (Vn. 108) Die agterkant is van puin met 'n paar vensters met klippe, maar c. 1800 het die huis 'n as-suidwestelike front in klassieke styl gekry.
Bowbridge House op die oostelike hoek van Bowbridge Lane en die London Road is 'n groot kliphuis met drie verdiepings met 'n klassieke stoep en 'n venetiaanse venster daarbo. Dit was waarskynlik die huis wat Thomas Newcombe, die eienaar van 'n nabygeleë meule, in 1804 gebou het (vgl. 109), want dit het in 1842 aan 'n daaropvolgende eienaar van die meule, Richard Sandys, behoort (vn. 110) huis genaamd die Thrupp aan die suidekant van Thrupp Lane was klaarblyklik die eiendom wat in 1740 tot die Griffin's Mill -landgoed behoort het en tot 1794 toe dit aan John Partridge van Bowbridge verkoop is. In 1807 verkoop John se seun Thomas die huis aan William Stanton van Stafford's Mill wat dit tot sy dood in 1841 beset het. (Vn. 111) Stanton het klaarblyklik die Thrupp herbou, wat 'n drieverdiepinghuis is. (vn. 112) Nuwe huis by Far Thrupp, later herdoop tot die Brimscombe -hof, behoort in 1769 aan die Wathens, (vn. 113) eienaars van Thrupp Mill, die gesin het dit bewoon tot c. 1830 (vn. 114) en in 1845 verkoop hul trustees dit aan Nathaniel Marling. (vn. 115) Dit is klaarblyklik herbou c. 1800 en is 'n kliphuis met drie verdiepings met gevormde borste aan die kante en 'n klassieke stoep. In 1971 is dit as verskeie woonstelle bewoon.
In die tiende van Paganhill, die losstaande westelike deel van die gemeente, was die vroegste nedersetting blykbaar by die dorp wat die tiende sy naam gegee het, waarvan Pakenhill 'n alternatiewe vorm was wat in die 20ste eeu gebruik is. (vn. 116) Teen 1287 het die dorp 'n gemaklike kapel gehad, (vn. 117) en die herehuis van een van die ou afdelings van die Paganhill-herehuis was by Field Place aan die westekant van die dorp. (vn. 118) Verskeie 17de- en vroeë 18de-eeuse kothuise oorleef in die dorp, waaronder 'n ry naby Field Place waarvan die noordelikste uit 1714 gedateer is en die mees suidelike het die Old Crown-herberg sedert minstens 1879 gehuisves. (vn. 119 ) Die ander kothuise is hoofsaaklik uit die later 18de eeu en bevat 'n ry van vyf verdiepings by die kruising in die middel van die dorp. Upfield, een van die groter koshuise, wat in 1971 'n seunsvoorbereiding huisves, is 'n klipgebou in die Tudor-styl van die vroeë 19de eeu. Die Rose -herberg aan die oostekant van Paganhill Lane suid van die dorp het teen 1822 geopen (vn. 120) en in die middel van die 19de eeu was daar ook die hert en honde oorkant. (vn. 121) Farmhill House, aan die oostekant van die pad wat na Whiteshill loop, was die herehuis van een deel van die Paganhill -herehuis, en daar was voorheen nog 'n groot huis, genaamd Farmhill Park, aan die teenoorgestelde kant van die pad. (vn. 122)
Teen die vroeë 19de eeu was die mees bevolkte gebied van die tiende van Paganhill by die tweelingdorpe Ruscombe en Whiteshill in sy hoë noordelike deel. Die twee dorpe loop saam aan die hoof van die diep vallei wat deur die Ruscombe -spruit gevorm word, Whiteshill wat langs die oostelike rand lê en Ruscombe wat 'n kleiner en meer verswakkende nedersetting langs die westelike rand vorm. (vn. 123) Teen die middel van die 14de eeu is 'n nedersetting in Ruscombe gevestig (vn. 124) en die grootste huis in die dorp, Ruscombe Farm, is aangeteken vanaf 1532 (vn. 125) Whiteshill is nie gevind as 'n nedersetting naam voor 1732. (vn. 126) Beide dorpe het 'n paar huisies uit die 17de of vroeë 18de eeu, insluitend die een in Whiteshill wat sedert ten minste 1782 die Star-herberg was, (vn. 127) en Rake End by Ruscombe, gedateer 1713. Die meerderheid van die huise is egter kothuise van gewone klip wat gedurende die later 18de en vroeë 19de eeu gebou is sonder kenmerkende kenmerke. 'N Paar kothuise van baksteen of klip is in die laat 19de en vroeë 20ste eeu bygevoeg, waaronder 'n groep klein beskeie dekoratiewe klipvillas wat aan die suidpunt van Whiteshill gebou is c. 1900. (vn. 128) Aan die begin van die 19de eeu het die twee dorpe die reputasie gehad dat hulle die armste en moreel verswakte deel van die gemeente Stroud was, 'n toestand waarin die bou van 'n onafhanklike kapel in Ruscombe en 'n kerk by Whiteshill is later vermoed dat dit baie verlig het. (vn. 129)
Daar is 'n paar kleiner groepe huise in die noordelike deel van die tiende. The Plain on the PaganhillWhiteshill-pad, waar die pond vir die tiende in 1825 geleë is, (vn. 130) het 'n paar kliphuisies uit die 18de eeu. By Callowell oos van die pad is Callowell Farm 'n plaashuis uit die 17de eeu. Dit was klaarblyklik die Callowell -huis wat Giles Gardner van Stratford in 1684 bekom het, (vn. 131) alhoewel daar in dieselfde tydperk nog 'n ander Callowell -huis naby was, wat Thomas Wood, 'n doekmeester, in 1683 gekoop het. (Vn. 132) 'N Huisie uit die 17de eeu wat noord van Callowell Farm gestaan ​​het en die herberg van Plough van ten minste 1882 gehuisves het (vn. 133), is afgetrek c. 1966, (vn. 134) en daar is ook 'n paar latere kliphuisies. Die gehuggie is in 1782 Upper Callowell genoem as onderskeiding van 'n huis met die naam Lower Callowell wat 'n entjie suidoos gestaan ​​het (vn. 135) totdat dit kort voor 1891 gesloop is. (Vn. 136) Stokenhill Farm verder noord is 'n laat-17de -eeuse plaashuis van twee verdiepings en gewel solder. Die smal sentrale ingangsbaai word omring deur kruisvlerke met simmetriese omheining. (vn. 137) 'n Sentrale stoep wat later by die hooffront in die suide aangebring is, het 'n sonwyser uit 1717. Die huis behoort aan William Gardner van 'n prominente plaaslike familie in 1741. (vn. 138) Kite's Nest Farm noordoos van Whiteshill Village is 'n klein plaashuis uit die 18de eeu.
Daar was baie min ontwikkeling in die uiterste suide van die tiende voor die bou van die nuwe Stroud-Cainscross-pad in 1825. (vn. 139) Een van die min huise daar vroeër was Gannicox, later Lower Gannicox genoem om dit van 'n huis te onderskei. noord daarvan gebou, met die naam Upper Gannicox. Lower Gannicox behoort in die vroeë 18de eeu aan Thomas Bond en gaan agtereenvolgens oor aan sy broer Henry Bond († 1757), kurator van Stroud, en sy neef, William Knight, 'n Londense bankier († 1786). (vn. 140) In 1971 was dit 'n ouetehuis. Die huis is 'n drieverdiepinggebou wat hoofsaaklik uit die laat 18de eeu blyk te wees. Die lang baksteen suidfront was simmetries gerangskik (alhoewel die deur later na een kant verskuif is) en het 'n sentrale voorkant en skuins vensters aan elke kant. Noordwes van die huis het die baksteenstalblok, nou gedeeltelik gesloop, blykbaar ook 'n simmetriese aansig. Upper Gannicox is in die vroeë 19de eeu gebou en is 'n huis met drie verdiepings met 'n ysterwerkstoep op die grondvloer.Die geboue genaamd Prospect Place, wat aan die noordekant van die Cainscross-pad staan, maar dit met 'n paar jaar vooraf dateer (vn. 141), bestaan ​​uit 'n terras van vier gewone kliphuise, met 'n meer uitgebreide huis aan die westekant en twee baksteenhuise aan die oostekant in die latere 19de eeu. Die huise in Stratford Park en Stratford Abbey in die oostelike deel van die tiende word hieronder genoem. (vn. 142) Stratford Cottage, oorkant die ingang van die rit van Stratford Park, is 'n kliphuis uit Gotiese styl wat kort voor 1804 gebou is. (vn. 143)
Wil u hierdie gebruiker kontak? Indien wel, asseblief maak 'n rekening oop, om 'n Premium Personal -lid van Armslist te word.
As 'n Premium Personal -lid het u toegang tot:
Armslist eksklusiewe aanbiedings
Bekyk toonbank vir lyste
Welkom by die NUWE Armslist.com. Weens omstandighede buite ons beheer, moes ons vorentoe beweeg en die webwerf in 'n effens ander rigting neem. Gelukkig, ten spyte hiervan, werk ons ​​hard daaraan om die webwerf BAIE beter te maak vir wetsgehoorsame Amerikaners, en BAIE erger vir diegene wat nie wetsgehoorsame Amerikaners is nie. Swendelaars het in die verlede probeer om Armslist -gebruikers te roof, en hoewel ons hul teenwoordigheid nie 100%kan uitroei nie, sal ons die oorgrote meerderheid uitroei. Mense het gekla oor onbeleefde aanbiedings en kommunikasie van gebruikers met swak maniere. Dit sal byna uitgeroei word met die nuwe weergawe van die webwerf. En laastens het die finansiële, emosionele, menslike en ander koste van die nimmereindigende regsaanvalle op Armslist dit vir ons onmoontlik gemaak om die webwerf gratis te hou soos dit in die verlede was. Dankie vir u ondersteuning, en welkom by die nuwe Armslist.com.
Gradeer u gratis rekening op met 'n persoonlike persoonlike rekening om die funksies te ontsluit.
Kapt John Jackson, Sr BIRTH 򑜙 County Londonderry, Noord -Ierland DEATH 򑠄 (84 jaar oud en#x201385) Clarksburg, Harrison County, West Virginia, VSA BEGRAAF Jackson Cemetery Clarksburg, Harrison County, West Virginia
'N Patriot van die Amerikaanse rewolusie vir Virginia. DAR Voorvader # A061105
Genealogie van John Jackson van Jackson Brigade Family Association: http://www.jacksonbrigade.com/genealogy-of-john-jackson/
John Jackson (geb. 1715 Coleraine, Londonderry, Ierland, d. 25 Sep 1801 Clarksburg, WVA) trou met Elizabeth Cummins (geb. 8 Jan 1729? London, Engeland d. 1825 Clarksburg, WVA). [N1]
[In die lig van 'n meer onlangse studie oor Elizabeth Cummins Jackson word geglo dat sy by haar dood slegs 96 of 97 jaar oud was in teenstelling met die 101-105 jaar soos opgeteken deur vorige navorsers en haar grafsteen wat deur die Daughters of the American geplaas is. Revolusie.
Volgens haar eie verklaring, wat aan haar kleinseun John George Jackson gegee is, het Elizabeth in Amerika aangekom toe sy 19 of 20 was. As sy in 1748/49 in die nuwe land aankom, sou sy op 8 Januarie 1728/29 gebore word. Sy sterf in 1825 in Clarksburg, (Wes) Virginia. – Linda B. Meyers]
John Jackson was afstammelinge van Engelse setlaars in Ierland. Hy is gebore in Coleraine, Londonderry, Ierland, en het op tienjarige ouderdom saam met sy gesin na Londen verhuis. Hy emigreer in 1748 na Maryland, trou en verhuis in 1758 na Virginia (die huidige Hardy County, Wes -Virginia). Hy was 'n lid van die County Court, dien as 'n Indiese spioen in 1787 vir goewerneur Henry Lee, en was 'n luitenant van die milisie in 1787. Tydens die Revolusionêre Oorlog neem hy deel aan die Battle of King 's Mountain. Daar word gesê dat John 'n spaarsame, verkleinwoordige man was, stil, vasberade, moedig en met goeie oordeel. " [N2]
Elizabeth Cummins was 'n eiesinnige Engelse vrou uit Londen. Sy is grootgemaak deur 'n nooi tante, wat Elizabeth met haar dood duisend pond sterling agtergelaat het. Sy vertrek met haar erfenis na Amerika, ontmoet en trou met John Jackson in Cecil County, Maryland. (Die legende dat sy uit Engeland gevlug het nadat sy 'n tenk bier na 'n King 's -soldaat in haar tante se taverne gegooi het, is 'n bietjie meer opwindend, maar dit is redelik goed bewys dat sy fantasieus is.) Sy word beskryf as nogal manlik in statuur, redelik intelligent en met baie moed en sterk karakter. Sy het Indiese aanvalle bestry en 3.000 hektaar grond in haar eie naam gepatenteer en self daarvoor betaal. " [N3]
Elizabeth Cummins word deur die Daughters of the American Revolution (D. A. R.) beskou as 'n Patriot van die Amerikaanse Revolusie, terwyl sy, terwyl haar man en seuns weg was, in Jackson se Fort geveg het. [N4] Jackson 's Fort het egter 'n goeie ring, soos aangedui deur McWhorter, Jackson en Fort [en ander] was waarskynlik slegs strategiese en sterk geboude wonings of blokhuise, waarheen die onmiddellike inwoners gevlug het geleentheid van skielike alarms en waar verkenners gereeld vergaderplekke gehad het. " [N5]
Daar was 'n blokhuis ongeveer drie kilometer wes van Bush se Fort, op Fink 's Run …. Dit is deur sommige van die Jacksons gebou op grond wat nou  in besit is van mnr. Martin Reger. Prof. Maxwell verwys na hierdie gebou as "Jackson 's Fort. " History of Randolph County, West Va, p. 414. Dit kan kwalik 'n fort genoem word, in die sin van die woord. Dit was slegs 'n blokhuis, of 'n sterk geboude houthuis met twee verdiepings sonder 'n palissade en het nooit as 'n verdedigende vesting gedink nie. " [N6]
John Jackson trou op 4 Julie 1755 met Elizabeth Cummins. Hulle kinders is die volgende: [N1]
1. George Jackson (geb. 9 Januarie 1757 Cecil Co., MD d. 17 Mei 1831 Zanesville, Ohio) m. (1) 13 Nov 1776, Elizabeth Brake (geb. 22 Feb 1757 o 22 Mar 1812) m. (2) 6 Nov 1814, Nancy (Richardson) Adams (geb. 18 Apr 1780 o. 11 Okt 1841)
2. Kol. Edward Jackson (gebore 1 Maart 1759, 25 Desember 1828) m. (1) 1783, Mary Haddan (geb. 15 Mei 1764, d. 1796) grootouers van Thomas Jonathan "Stonewall " Jackson (2) 1799, Elizabeth (Weatherholt) Brake (geb. 1772 d. 1835)
3. John Jackson, jr. (Geb. 1760 d. Mei 1821) m. (1) 10 Apr 1786, Rebecca Haddan (2) 1797, Elizabeth Cozad (geb. 1779 d. 1845)
4. Elizabeth Jackson (geb. 1762/1767 oorlede 1862) m. Abraham rem.
5. Sophia Jackson (geb. 11 Sep 1763 o. 10 Mar 1836) m. Josiah "Joseph " Davis (geb. 9 Mei 1767 o. 8 Okt 1832)
6. Mary Sarah Jackson (geb. 1768 omstreeks c1791) m. 23 Okt 1788, Phillip Reger (geb. 1767 d. 16 Julie 1846).
7. Samuel Jackson (geb. 10 Des 1772 o. 10 Jan/Jun 1842) m. 7 November 1793, Barbara Reger (gebore 10 Desember 1775, 28 Okt 1838) Barbara was 'n suster van Phillip Reger wat met Mary Sarah Jackson getroud is.
8. Henry Jackson (geb. 10 Julie 1774 o. 24 Feb 1852) m. (1) 20 Mei 1800, Mary Elizabeth Hyer (geb. 4 1784, Lewis Co. WVA d. 16 Jul 1835) m. (2) 24 Apr 1836, Elizabeth Shreve (geb. 10 Des 1813 o. 11 Apr 1887) "Short History of the Jacksons in Oregon " deur John C. Jackson. " 'Ganny 's Creek, ' in Braxton County, het sy naam gekry toe Henry Jackson 'n [land] -opname daarop begin en een van sy jagters met die naam Loudin 'n buffelkoei doodmaak, wat so oud en taai was dat die mans het haar verklaar as die ouma van alle buffels. " [N7]
Grond gekoop deur Elizabeth Cummins Jackson naby Buckhannonrivier, insluitend die eiendom Pringle Tree. Sommige skrywers noem die voorvaders van John Jackson al baie geslagte terug na die Kings of England, maar aangesien dit nie gedokumenteer is nie, het ons dit nie hier opgeneem nie.
"Wanneer het Elizabeth Cummins Jackson gesterf? " uit Vol. 22, nr. 2 (Februarie 2014) Jackson Brigade Quarterly
N1. Kolonel Edward Jackson 1759-1828 Revolutionary Soldier, deur Nancy Ann Jackson en Linda Brake Meyers, Genealogy Publishing Service, Franklin, NC, 1995, bladsy 14.
N2. The Genealogies of the Jackson, Junkin & amp Morrison Families voldoen aan Michael I. Shoop, 1981, gepubliseer deur die Garland Gray Memorial Research Center, Stonewall Jackson House, Historic Lexington Foundation, Lexington, VA., Bladsy 155.
N4. Daughters of the American Revolution (D. A. R.) Lineage Book Vol. 48, 47615, bladsy 287.
N5. Chronicles of Border Warfare or a History of the Settlement by the Whites of North-Western Virginia: and of the Indian Wars and Massacres, Alexander Scott Withers, 1831, later edition 1895 by Steward and Kidd Publishers, Cincinnati, aangehaal in McWhorter, bladsy 479 .
N6. Border Settlers of Northwestern Virginia 1768 tot 1785, deur Lucullus Virgil McWhorter, 1915, herdruk deur Jim Comstock, Richwood, West Virginia, 1974, as deel van The West Virginia Heritage Encyclopedia, bladsy 445.
Variant -inligting van Findagrave.com: Geboorte: 򑜙 County Londonderry, Noord -Ierland Sterfte: 򑠄 Clarksburg Harrison County West Virginia, VSA
John Jackson was 'n protestant (Ulster-Skotse) van Coleraine, County Londonderry, Ierland. Terwyl hy in Londen, Engeland, gebly het, is hy skuldig bevind aan die hoofmisdaad van diefstal omdat hy gesteel het en die regter in die Old Bailey het hom tot 'n sewe jaar in Amerika gevonnis. Elizabeth Cummins, 'n sterk, blonde vrou van meer as 1,8 m lank, gebore in Londen, Engeland, is ook skuldig bevind aan diefstal in 'n nie -verwante saak omdat sy 19 silwerstukke, juweliersware en fyn kant gesteel het en 'n soortgelyke vonnis gekry het. Hulle is albei vervoer op die gevangenisskip Litchfield, wat in Mei 1749 met 150 gevangenes uit Londen vertrek het. John en Elizabeth het aan boord ontmoet en was verlief toe die skip by Annapolis, Maryland, aankom. Alhoewel hulle na verskillende plekke in Maryland gestuur is vir hul inkepings, trou die egpaar in Julie 1755
Ist of Jackson line to America, immigrating to Cecil Co., Maryland in 1748. Getroud met ELizabeth Cummins en na W.V. na & quot; Jackson's Fort & quot (nou Buchanan). John was privaat in Battle of Kings Mountain. (DAR bl. 309) Hy het ook as soldaat by Fort Jackson gedien tydens die Indiese aanvalle. (DAR bl. 282) Gelys as privaat in Augusta Co. VA -troepe.
Kapt. John Jackson & quotIII & quot [Ouers] is gebore in 1719 in Carrickfergus, Antrim, Coleraine, Londonderry, Ierland. Hy sterf op 25 September 1804 in Clarksburg, Harrison, West Virginia. Hy trou op 4 Julie 1755 in Cecil, Maryland met Elizabeth Cummins.
Elizabeth Cummins [Ouers] is gebore op 8 Januarie 1723 in Londen, Engeland. Sy sterf in 1825 in Clarksburg, Harrison, Wes -Virginia. Sy trou op 4 Julie 1755 in Cecil, Maryland, met kaptein John Jackson & quotIII & quot.
[DIE VOLGENDE INLIGTING IS WAARLIK ONKORREK] Hulle het die volgende kinders gehad:
Op 10 -jarige ouderdom verhuis na Londen met pa en twee broers. Van Engeland na Amerika gestuur om sewe jaar terugbetaling op die skip Litchfield uit te dien. Elizabeth ontmoet en raak verlief op John Jackson op die skip van Londen na Amerika.
John is gebore in Coleraine, County Londonderry, in Noord -Ierland. Hy emigreer na die provinsie Maryland in 1748 en verhuis na die kolonie en heerskappy van Virginia in 1758. Hy neem deel aan die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog en veg in die Slag van Kings Mountain (7 Oktober 1780). Hy was 'n luitenant van die Virginia Militia na 1787.
Geskiedenis van John en Elizabeth Jackson
In 1728 het groot hordes van die Skotte wie se voorvaders, 'n eeu tevore, vervolg, na Ierland gevlug, nou na die kolonies gestuur. Hulle het in Pennsylvania en Virginia begin stroom. Sommige het na Engeland gegaan. Ten minste in 1729, net nadat Richard Jackson die huurgeld verhoog het, het een van die Jackson -gesinne van Port Tush, Ierland, na Londen vertrek. Hierdie gesin het 'n seun John, 10 jaar oud. Die ouers Christelike name onbekend. Hulle is vermoedelik in Engeland dood. In 1748 was John Jackson 29. Hy reis na Amerika in dieselfde skip as Elizabeth Cummins. Volgens die Jackson -tradisie het John op die eerste gesig verlief geraak op die aantreklike dame en wou met haar op see trou. Sy het haar onstuimige minnaar sewe jaar lank weerhou. In Cecil County, Maryland, is hulle in 1755 getroud. Elizabeth, 'n bediende wat in diens was, het nie veel voet by stuk gekry in Society of Maryland nie. Hulle het kort na hul huwelik na die South Tak van die Potomac in Pendleton County, VA, gegaan. Dertien jaar later het die Jackson -gesin, vermeerder deur die seuns, George en Edward, verder in die weste gedruk en hulle gevestig op die huidige perseel, Buchannan Cty. W. VA., Gepatenteerde grond op 'n klein beek, Turkey Run. Hulle huis is jare lank Jackson's Fort genoem. John Jackson was 'n Indiana -vegter, so ook sy seuns. Vir John en Elizabeth is agt kinders gebore; die tweede seun was Edward, gebore in Maryland in 1759, 'n lang voetvoet en gespierd. Op 24 trou hy met Mary Hadder. Haar familie het voor die Revolusie uit New Jersey geïmmigreer. Hul derde seun was Jonathan, gebore in Jackson's Fort. Jonathan het skoolgegaan op Clarksburg en Parkersburg. Hy was nog 'n skoolseun in 1801, toe sy pa, kolonel Edward Jackson, Turkey Run verlaat het om grond vir hom op te neem. Hy is na die vrugbare skiereiland van Lewis County, gemaak deur die kronkelende Monongahelarivier. Daar was ses grondtoelaes, insluitend byna duisend hektaar. Aan die neus van die skiereiland het hy 'n gekapte houthuis met 'n ell gebou, terug van die rivier. Sewe jaar later bou hy 'n dam en meule, Jackson's Mill, die naam van die nuwe huis. In 1810 het Jonathan Jackson klaar gelees vir die Harrison Cty -kroeg in die kantoor van sy neef J. G. Jackson van Clarksburg. Hy is aangestel as Kommissaris van Interne Inkomste. In 1816 trou hy met Julia Beckwith Neals van Parkersburg, 'n dame met 'n toegewyde skoonheid, wat kon lees en skryf, soos baie dames nie kon nie. Sensitief, skaam, nie robuust nie, hulle het 'n huis in die hoofstraat op Clarksburg gebou. Daar was vier kinders, Elizabeth 1819, Warren 1821, Laura Ann, 1826, Thomas Jackson 21 Januarie 1824 en Jonathan Jackson sterf. Sy weduwee trou met kolonel Blake Woodson. Tom en Laura Ann het by oom Cumming Jackson gaan woon, wat erfgenaam geword het van Jackson's Mill. 4 September 1831 sterf hul ma. Oom Robinson, 'n getroue slaaf, kom vir Tom en Laura Ann. Hy het altyd iets vir Tom gedoen, sê hulle. John, Sr. en Elizabeth Jackson se Gt. Kleinseun het 'n bekende genl in die geskiedenis geword, luitenant -generaal Thomas Johanthan & quot; Stonewall & quot; Jackson.
Geboorte: 򑜖 - Coleraine, Londenderry, Ulster, Ierland Sterf: 25 September 1801 - Clarksburg, Harrison, West Virginia, Verenigde State Ouers: John Jackson, Katherine Jackson (gebore McKinley) Vrou: Elizabeth Jackson ( gebore Cummins) Kinders: George Jackson, Edward Jackson, John Jackson, Sophia Jackson, Samuel Jackson, Henry Jackson, Elizabeth Jackson, Mary Sarah
John Captain Jackson, Elizabeth Jackson (gebore Cummins) Jackson (waarskynlik) nie die John Jackson wat met Elizabeth Cummins getroud is nie. John Jackson was afstammelinge van Engelse setlaars in Ierland. Hy is gebore in Coleraine, Londonderry, Ierland, en het op tienjarige ouderdom saam met sy gesin na Londen verhuis. Hy emigreer in 1748 na Maryland, trou en verhuis in 1758 na Virginia (die huidige Hardy County, Wes -Virginia). Hy was 'n lid van die County Court, dien as 'n Indiese spioen in 1787 vir goewerneur Henry Lee, en was 'n luitenant van die milisie in 1787. Tydens die Revolusionêre Oorlog neem hy deel aan die Slag van King's Mountain. Daar word gesê dat John 'n spaarsame, verkleinende man was, stil, vasberade, moedig en met goeie oordeel. & Quot Research Center, Sontewall Jackson House, Historic Lexington Foundation, Lexington, Virginia, bladsy 155) "
Begin vir John Jackson (1715 of 1719 - 1801) en Elizabeth Cummins (ook bekend as Elizabeth Comings en Elizabeth Needles) (1723 - 1828). John Jackson was 'n protestant in Coleraine, Londonderry, Ierland. Terwyl hy in Londen gewoon het, is hy skuldig bevind aan die hoofmisdaad van diefstal omdat hy 'n 3170 gesteel het, het die regter by die Old Bailey hom tot 'n sewe jaar inhegtenisneming in Amerika gevonnis. Elizabeth, 'n sterk, blonde vrou van meer as 1,8 m lank, gebore in Londen, is ook in 'n saak wat nie verband hou nie, skuldig bevind aan diefstal vir diefstal van 19 stukke silwer, juweliersware en fyn kant, en het 'n soortgelyke vonnis gekry. Hulle is albei vervoer op die gevangenisskip Litchfield, wat in Mei 1749 met 150 gevangenes uit Londen vertrek het. John en Elizabeth het aan boord ontmoet en was verlief toe die skip by Annapolis, Maryland, aankom. Alhoewel hulle na verskillende plekke in Maryland gestuur is vir hul inkepings, trou die egpaar in Julie 1755. 
Die gesin migreer wes oor die Blue Ridge -berge om hulle in 1758 naby Moorefield, Virginia, (nou Wes -Virginia) te vestig. In 1770 trek hulle verder weswaarts na die Tygartvallei. Hulle het begin om groot pakkies maagdelike landbougrond te bekom naby die huidige stad Buckhannon, waaronder 3000 hektaar (12 km'b2) in die naam van Elizabeth. John en sy twee tienerseuns was vroeë rekrute vir die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog, en veg in die Slag van Kings Mountain op 7 Oktober 1780. John voltooi die oorlog as kaptein en dien as luitenant van die Virginia Militia na 1787. Terwyl die mans in was die weermag, het Elizabeth hul huis omskep in 'n toevlugsoord, "Jackson's Fort," vir vlugtelinge van Indiese aanvalle. 
John en Elizabeth het agt kinders gehad. Hulle tweede seun was Edward Jackson (1 Maart 1759 - 25 Desember 1828), en Edward se derde seun was Jonathan Jackson. Dit is belangrik omdat Jonathan Jackson die vader was van die beroemde generaal Stonewall Jackson, genaamd Thomas Jonathan Jackson en was die groot -kleinseun van John en Elizabeth