[65% OFF] 2020 Raglan Sleeve Drawstring Hoodie In GRAY | DressLily
Home / Women / Outerwear / Sweatshirts & Hoodies / Raglan Sleeve Drawstring Hoodie 342339003
Fit US Size:10 Bust:43.7 Length:28.35 Sleeve Width:14.17 Sleeve Length:28.54.(In inches) Dandenong Ranges National Park | Simeon in Melbourne
« Verjaardag | Phillip Island »	Dandenong Ranges National Park
Posted on September 26, 2010 at 7:51 am in Melbourne	| RSS feed NG Kerk anoniem | Kommentaar oor gebeure in die NG Kerk
Kommentaar oor gebeure in die NG Kerk
Hierdie briefie lê al jare op my rekenaar. Ek het dit vir ‘n ouderling geskryf (soos duidelik word), maar eintlik vir myself geskryf, om my eie gedagtes te orden. Dit is nooit vir die ouderling gegee nie, en ek dink ons kom heel goed oor die weg, selfs al verskil ons. Dit was nie bedoel vir ‘n publieke gehoor nie, maar siende dat ons storms opjaag oor dominees wat (heel Bybels) aandring dat God se kinders veel meer insluit as net die wat soos ek glo, sit ek dit hier. Ek sou dit waarskynlik wou sanitize voor ek publiseer – ek sou ‘n klomp voetnote wou invoeg oor die moeilike gender vrae wat die beeld van God as vader oopmaak, en ek sou definitief iets van die broosheid van wat in predikante se gemoed omgaan wanneer hulle selfs sinneloos van dwaalleer beskuldig word wou uithaal. Maar dalk is dit goed dat dit maar staan soos dit in privaatheid geskryf was.
Eerstens wil ek vir jou dankie sê dat jy my dwing om meer genuanseers te praat. Die vraag oor hoe ons oor God as Vader en ons as kinders van God praat kan inderdaad op verskillende maniere gelees word, en ek wil graag meer duidelik werk met hierdie metafore. Ek kan egter nie vir jou dankie sê dat jy die ontmoeting tussen ‘n predikant en die kerkraad na ‘n erediens gebruik om publiek te verklaar dat my preek elemente bevat wat in stryd is met die Bybel nie. Eerstens omdat ek dink dat die Bybelse tradisie meer kompleks is as wat dit by hierdie geleentheid gemaak is, en tweedens omdat ek dink die implikasies van so ‘n uitspraak so swaar is, dat ons dit met baie groter versigtigheid moet maak.
Maar kom ek begin by die begin. Die sin waarna jy verwys het was
“Die gevaar is dat ons oortuiging dat alle mense kinders van God is ons kan oortuig dat die wat nie inpas by ons prentjie van wie kinders van God is nie in ons oë nie meer mense is nie.”
Dit is die enigste plek waar ek die metafoor “kinders van God” in die preek gebruik het. Jy het my na Johannes 1:12 (“Maar aan almal wat Hom aangeneem het, dié wat in Hom glo, het Hy die reg gegee om kinders van God te word”) en Romeine 8:15 (“julle het die Gees ontvang wat julle tot kinders van God maak en wat ons tot God laat roep: “Abba!” Dit beteken Vader”) verwys en aangedring dat ons nie kan sê dat “almal kinders van God” is nie, dat dit slegs gelowiges is oor wie dit gesê kan word. My reaksie was om na die eerste artikel van die Apostolicum te verwys, waar God as Vader en God as Skepper ten nouste met mekaar verbind word, en op grond daarvan te sê dat ons in ons gesprek oor verlossing nie by die sondeval nie, maar by die skepping moet begin, en eers moet raaksien dat ons almal deur God en in die beeld van God geskape is, en dat God op grond daarvan vir almal ‘n vader is.
Dalk net eers ‘n verwysing na die liturgie waarbinne hierdie preek gevind word. Ek probeer om die liturgie en die preek saam te skryf, en in sekere gevalle, soos met hierdie preek, die liturgie ook in te bed binne die breër teks waaruit ons lees, in hierdie geval die brief aan die gemeente in Efese.
Die seëngroet het begin met “ek groet julle in die naam van God die Vader van almal, Hy wat oor almal en deur almal en in almal is”. Hierdie is ‘n aanhaling uit Efesiërs 4:6. As deel van die liturgie het ons die tradisie om ook klem te lê op hoe ons moet leef, dit word partymaal die “wet” genoem. Die voorlesing vir die “wet” was op hierdie Sondag uit Efesiërs 4:1-6, wat weereens dieselfde teksgedeelte insluit. Nou sou ons uiteraard ‘n lang eksegetiese gesprek kon voer oor waarna die “almal” van Efesiërs 4:6 verwys, maar die moontlikheid dat hier ‘n meer universele betekenis is moet ten minste gehoor word. Die woord wat as “almal” vertaal word is immers dieselfde woord beide wanneer daar na “Vader van almal” verwys word, en ook wanneer daar na “oor almal en deur almal” verwys word. Die skriflesing wat vandag aan die orde was moet ons alreeds versigtig maak om ‘n meer universele lees van God se vaderskap as teen die Bybel te beskryf.
Gewoonlik dink ons oor God as Vader as deel van ons verstaan van die Triniteit, die Vader is dan die Vader van Jesus Christus. Maar dit is nie die enigste manier hoe die metafoor van God as Vader in die Bybel gebruik word nie. Dink maar aan Maleagi 2:10: “Ons het tog almal een Vader, ons is tog deur een God geskep”. Nie net word God hier as ‘n Vader beskryf sonder enige moontlik verwysing na Jesus Christus nie, God is die die Vader in die algemeen, nie net die Vader van Jesus Christus nie, maar die Vader en skepper word in die parralelisme aanmekaar verbind.
Hierdie verbintenis sien ons dalk veral in die lang tradisie waarin God as Vader die een is wat die skepping versorg. ‘n Onlangse voorbeeld daarvan is bevoorbeeld te vind in die NG Kerk se onlangse poging om ‘n eietydse verklaring van die Apostolicum te skryf, waar die eerste deel van die eerste artikel (“Ek glo in God die Vader”) grotendeels gewy word daaraan om uit te bry op die maniere waarop God vir die skepping sorg.
Die baie bekende teksgedeelte in Matteus 5:44-45 dwing ons om twee vrae te vra:
“Maar ek sê vir julle: Julle moet julle vyande liefhê en bid vir hulle wat julle vervolg, sodat julle kinders van julle Vader in die hemele kan wees. Hy laat immers sy son opkom oor slegte én goeie mense en Hy laat reën oor wetsgehoorsames én wetsverbrekers”.
Ek sou met ‘n eerste lees hiervan myself alreeds kon afvra of ek self dan ‘n kind van God is. Om “kind van God” te wees word aan die een kan hier ‘n bykans onbereikbare identiteit gemaak. As my kindskap afhang nie van my geloof of deelwees van die geloofsgemeenskap nie, maar van my liefde vir vyande (of as ons Matteus 5:48 lees, afhang daarvan dat ek volmaak is), dan dink ek nie ek slaag die toets nie. Natuurlik is dit nie die enigste verwysing na God se Vaderskap of ons kindskap nie, maar dieselfde sou nou gesê kon word vir elke enkele vers wat aangehaal word.
Maar as ons die teks stadiger lees dan is daar meer daar agter. God, wat in hierdie teksgedeelte beskryf word as “julle Vader in die hemele”, is die een wat almal versorg. Is dit dan verregaande om te sê dat God die Vader van almal is, die goeies en die slegtes? Die wat optree soos kinders van God sou optree (deur hulle vyande lief te hê) en die wat dit nie doen nie?
Of dalk ‘n laaste verwysing na die Bybel. Lukas 15 bevat waarskynlik die mees bekende gelykenis, die gelykenis van die verlore Seun. Hierdie gelykenis probeer juis die vraag oor of ons God se kinders bly as ons nie meer soos God se kinders leef nie aanspreek, beide in die vader se reaksie op die jongste, maar ook die oudste seun. ‘n Lang bespreking van die teks is onnodig. Die seun gee sy kindskap op, maar die vader hou aan om aan hom te dink as sy kind.
So waarheen neem dit ons? Ek is baie versigtig om iets soos ‘n “Bybelse perspektief”, ‘n “Bybelse teologie” van “God as Vader” te probeer skryf. Ek dink die beeld van God as Vader word op verskillende maniere gebruik. Dit is ongetwyfeld waar dat God die Vader is van gelowiges (Christene) en dat daar op verskillende plekke verwys word daarna dat ons kinders van God word wanneer ons volgelinge van Jesus word. Maar God is ook die Vader van die skepping, van alles en almal. Dalk is dit verskillende maniere om die beeld van God as Vader te gebruik. Dalk moet ons nie te hard probeer om dit met mekaar te versoen nie.
Teologie werk nie so dat daar ‘n enkele dogma is wat perfek in preke omgesit moet word nie. Taal oor God is metafore, preektaal is metaforiese taal. Ons het nog nie een maal gepraat oor wat die boodskap van die preek was, oor hoe ek die beeld “kinders van God” gebruik het in hierdie preek, oor wat die oorsprong was van hierdie metafoor en oor hoe dit binne die breë stroom van die Christelike geloof pas nie. Want jy sien, dit is hoe ek die Christelike tradisie sien, nie as ‘n dun paadjie met een korrekte roete waarop ek myself mooi moet balanseer nie, maar as ‘n breë tradisie, ‘n koor van stemme, waar ons op verskillende manier op verskillende tye en plekke woorde gee aan ons geloof. Ek dink dus nie vir een oomblik dat jy verkeerd is nie, ek dink net daar is meer. Ek ontken nie vir een oomblik die stemme wat sing dat die wat glo kinders van God word nie, maar ek dink dat in hierdie koor word daar ook anders gesing oor God as Vader, God wat alles en almal versorg.
Snaaks genoeg is hierdie beeld van “almal is kinders van God” nie een wat algemeen in my preke voorkom nie. Dit weet jy natuurlik, anders sou jy my seker al maande terug beskuldig het. Heel moontlik sal ek in die toekoms beter dink daaroor wanneer ek hierdie beeld gebruik, dit dalk probeer kwalifiseer, daarmee help sulke beskuldigings immers. Maar die kans is goed dat ek weer uit ‘n teks sal preek (soos Efesiërs 4:6) wat my verlei om oor God as die Vader van almal, oor almal as God se kinders, te praat. Hopelik sal jy dit dan hoor as een van baie maniere waarop ons met hierdie ryk metafoor kan omgaan in ons Christelike omgewing.
O, en volgende keer, kom gesels met my oor ‘n preek, soos wat dit enige lidmaat vrystaan om te doen, maar as jy die toesighoudende ruimte gebruik, daai ontmoeting in die konsistorie waar ouderlinge, hulle wat toesig hou oor die prediking die predikant ontmoet, dan verander dit van ‘n gemoedelike gesprek tussen predikant en lidmaat na ‘n dreigende ruimte waar die kerkraad moet oorweeg of ek nog bevoeg is om te preek. Natuurlik is die kerkraad vry om dit te oorweeg, maar moenie die erns van so ‘n keuse ooit onderskat nie.
1 Kommentaar	| tags: Christchurch, Groote Kerk, Moslems, Riaan de Villiers	| posted in Bybel, dwaalleer, NG Kerk
Ek was ‘n 5de-jaar student in 2007 gewees. My taak by die algemene sinode was om papiere uit te deel en stemme te tel. En in ruil daarvoor kon ek inluister op die gesprekke en die prosesse van ‘n Algemene Sinode beleef. Ek onthou hoe ek vooraf vir ‘n vriendin gesê het dat ek geen manier kan sien waarop ons deur hierdie sinode kan kom sonder dat die kerk skeur nie. Dit is 8 jaar later, die kerk is hopelik bietjie wyser, en ek hopelik ook. Ek het leer vertrou dat die NG kerk nie so maklik skeur nie. Dat ons maniere vind om mekaar vas te hou as verskil ons baie baie diep.
In 2007 het ons baie gepraat daaroor om mekaar se integriteit te vertrou. Dis ‘n vreemde idee in ‘n kerklike gesprek. Of ten minste, dit was vir my. Wat beteken dit om mekaar se integriteit te vertrou? Ek dink dit beteken dat ons vashou daaraan dat ander gelowiges van wie ek diep verskil met net soveel erns as ek die Bybel lees, met net soveel erns as ek na die wil van God soek, en met net soveel erns as ek ‘n lewe in navolging van Jesus wil leef.
En ons verskil vandag baie baie diep. Ander kerke het wel geskeur oor selfdegeslagverhoudings. Ons gaan nie. Maar ons gaan mekaar se integriteit moet vertrou. Dit beteken nie ons gaan saamstem nie. Dit beteken nie eens dat ons oor tyd meer gaan saamstem nie, alhoewel ons altyd in die hoop leef dat as ons in verhouding met mekaar leef, dat ons aan mekaar aanhou vorm en slyp, dat ons oor tyd nader aan mekaar sal beweeg.
Ek het lank terug tot ‘n oortuiging gekom oor selfdegeslagverhoudings. Hoe ek daar gekom het is nou nie ter sprake nie, maar ek dink dit is belangrik om te sê dat ons teologie altyd deur ‘n verskeidenheid van faktore gevorm word. Verhoudings. Wetenskaplike inligting. Blootstelling aan die wye protestantse tradisie en die moontlikhede wat dit vir my oopmaak. En ‘n worsteling met die Bybel. Op verskillende tye en verskillende maniere, en nie in die volgorde wat ek dit noem nie, het hierdie verskillende faktore my oortuiging oor die wil van God en wat dit beteken om hier en nou my naaste lief te hê gevorm.
Maar ek moet vandag vashou daaraan dat dit moontlik is om met integriteit tot ‘n ander oortuiging te kom. Dalk sal daar ‘n dag kom wat ek moet sê dat dit tog onmoontlik is om oor hierdie saak te verskil, maar ek kan dit nie vandag sê nie. Vandag hou ek vas aan die oortuiging dat al hoor ons die Bybel verskillend oor hoe ons vandag oor selfdegeslagverhoudings dink, het ons saam na die Bybel gaan luister, en het ook van die mense wat van my verskil met erns na die Bybel, die tradisie, die ervaring en stories van gay Christene en die moderne wetenskap gaan luister.
Maar ek kan net vashou aan die integriteit van almal as ons vashou daaraan om almal met waardigheid te behandel. Ek sien ook by mede-gelowiges dat al kan hulle nie tot die oortuiging kom dat selfdegeslagverhoudings in hulle eie teologiese paradigma regverdig kan word nie, hulle steeds mense in selfdegeslagverhoudings met waardigheid kan hanteer. Ek hoor stories van predikante wat nie oortuig is dat selfdegeslagverhoudings in lyn met die wil van God is nie, maar wat steeds oortuig is dat hulle gemeentes ruimtes moet wees waar mense in selfdegeslagverhoudings veilig kan voel – want ons kan mos maar immers in ‘n gemeente ook verskil. En verskil lidmate en predikante nie maar oor baie ander dinge nie? Net omdat ons sukkel om ‘n bepaalde etiese leefwyse teologies te regverdig beteken nie ons gemeente kan nie steeds omhelsend lewe nie. Ons kan.
Ek gaan nie lieg nie, ek droom ook van ‘n dag wat hierdie saak nie eens meer deel van ons gesprek sal wees nie. Maar vir die oomblik sal ek vashou daaraan dat mede-gelowiges, ander predikante, ander gemeentes in die NG Kerk, en ander denominasies met wie ons in verhouding is, tot ‘n ander oortuiging kan kom, en dat hulle tot hierdie oortuiging gekom het omdat hulle met alles in hulle gaan soek het na die wil van God.
Dit bring ons dalk by ‘n ander belangrike punt van hoe ons in die kerk werk. In die kerk werk ons met oortuiging. Ons hoop in die kerk is nooit dat jy bloot op ‘n sekere manier sal optree omdat jy gedwing is daartoe nie (al sal ons ook partymaal erken dat daar sekere harde reëls nodig is sodat ons mense teen hulleself en mekaar kan beskerm). Nee, in die kerk is ons hoop altyd dat jy vanuit ‘n diep oortuiging sal leef. Dat ons saam vanuit ‘n diep oortuiging sal leef van waartoe God ons geroep het, ‘n oortuiging wat gevorm is in die lewe saam met die gemeenskap van gelowiges. En as ons nie op dieselfde manier oortuig is nie? Dan leef ons saam en vorm mekaar.
Hierdie saamleef al verskil ons baie baie diep van mekaar is alreeds ‘n getuienis dat ons Jesus volg. Jesus het mense ook saamgebind al verskil hulle baie baie diep van mekaar. Dit is die storie van die kerk.
7 Kommentaar	| tags: homoseksualiteit, selfdegeslagverhoudings	| posted in NG Kerk
Daar is natuurlik baie maniere om na hierdie week se Algemene Sinode te kyk. Verskillende vrae wat verskillende mense na die sinode toe kom, verskillende prioriteite wat vir verskillende mense belangrik is.
Maar hier is een vraag wat die week op ons tafel sit. Saterdag dan wil Solidariteit hulle “Plan-B” vir Suid Afrika launch. Rapport skryf, “ANC fokus op swart mense, ons sal fokus op Afrikaners”.
Maar vergeet van Solidariteit (indien dit moontlik is). Wat van die NG Kerk? Dis nie ons storie nie. Ons het vir die laaste 20 jaar weer en weer gesê ons gaan nie “go-it-alone” nie. Ons gaan saam met hierdie land vorentoe gaan. Ons is klaar met hierdie “Afrikaner-op-sy-eie” laertrek storie.
Ten minste, dit is wat ons sê. Dalk dwing Solidariteit ons om te vrae: waar staan ons? Gooi ons ons lot volledig in saam met hierdie land en al haar mense, of het ons nog ‘n Plan-B, ‘n idee, iewers in ons agterkoppe die idee dat ons nog as Afrikaners ons eie ding kan doen.
So dis die vraag waarmee ek hierdie week na die sinode luister. Wil ons ‘n eie Afrikaner-plan bou, of is ons lot volledig, sonder uitsondering, ingegooi saam met hierdie land. Is ons lot soveel deel van hierdie land dat ons nie anders kan as om in alles wat ons doen saam te werk om hierdie deel van die wêreld te maak werk, want as dinge hier skeef loop is daar nie ‘n plan-B vir ons nie. Dis mos wat dit beteken om geroep te wees?
1 Kommentaar	| tags: solidariteit	| posted in Algemene Sinode, NG Kerk
Die NG Kerk se sukkelende proses rondom die Belydenis van Belhar druk vandag swaar op my. Wanneer die streeksinode waarvan ek deel is bymekaarkom sal ek weer pleit dat ons die Algemene Sinode se voorstel aanvaar, ek bly oortuig dat, klein soos wat hierdie stappie is, dit die stap is wat ons moet neem. Maar die proses tot dusver maak uiterse moeilike vrae oop vir die van ons wat gehoop het dat die NG Kerk tog met ons apartheidsverlede wil breek.
Nou gaan daar natuurlik ‘n klomp mense wees wat vir my wil sê dat dit niks met apartheid uit te waai het nie (histories het die status quo van die WBGK wat tot die formulering van Belhar gelei het alles met Apartheid uit te waai) of vir my gaan vertel dat daar alleshande ander redes is waarom die voorstel van die Algemene Sinode nie aanvaar word nie (hier sal ek bloot weer herhaal wat ek oor en oor gesê het, ons het baie goeie navorsing nodig om te verstaan wat tans aan die gebeur is, niemand, ook nie ek nie, moet die stem van lidmate nou misbruik om hierdie of daardie agenda te dryf nie).
Maar tog, die tergende gevoel bly bestaan dat waar die NG Kerk oor Belhar staan iets sê oor waar ons met Apartheid staan. Daar is dalk uitsonderings, dalk plekke waar Belhar omhels word terwyl daar eintlik nog maar aan Apartheid oor vasgehou word, of waar Belhar nie aanvaar word nie terwyl Apartheid in woord en daad verwerp word, maar ek wil my verstout om te sê dat ons lyne gaan kan trek tussen waar die kerk en Belhar staan en waar ons met Apartheid staan.
Hierdie emosies het my vandag teruggeneem na ‘n lesing van David Bosch uit 1987. The Christian Church in a Revolutionary Situation. Hierdie kritiese lidmaat van die NG Kerk, wat ons tog so lief is om onsself te herriner dat hy lidmaat van die NG Kerk was en partymaal vergeet om te onthou hoe krities hy op die NG Kerk was, en steeds sou wees, se gedagtes uit 1987 is elkgeval interessant om vandag te lees. Hoe hy die politieke situasie in 1987 gelees het. Hoe hy die NG Kerk beskryf het.
Maar dis ‘n minder bekende standpunt van hom oor die Kairos dokument wat my hierdie lesing weer laat optel het.
Vir die wat in hierdie goed belangstel is dit bekend dat David Bosch nie die Kairos dokument wou onderteken nie. Baie van sy jonger kolegas was uiters teleurgestel daaroor, en Klippies Kritzinger en Willem Saayman beskryf iets van hierdie teleurstelling en oortuiging dat Bosch Kairos nie reg verstaan het nie in hulle onlangse boek oor hom. In die lesing kom Bosch self aan die woord en verduidelik sy standpunt. Maar dan maak hy ‘n opmerking wat min mense van weet:
I did not sign the Document.
Since it was first published I have, however, begun to have second thoughts about the matter. I still have not signed it but I am today closer to it than I‘ve been before. I agree with the way a colleague of He said: “I took it far too seriously as a document and far too little seriously as a symbol”.
Jy kan die res van sy argument self lees. Sy beskrywing van homself as “naby” Kairos moet ook gesien word in hoe hy Jesus en die kerk verstaan het. Maar dis sy kolega (wie dit was weet ek nie) se opmerking wat ons moontlik vandag weer moet hoor: dat te veel van ons Belhar veels te ernstig as a dokument en glad nie ernstig genoeg as a simbool opgeneem het.
Want uiteindelik is Belhar ook ‘n simbool. Dis ‘n simbool, die diepste Gereformeerde simbool moontlik, van ‘n verwerping van rassisme en die gedwonge skeiding van mense. Dis ‘n simbool dat ons oortuig is dat die swart kerk, die kerk in Afrika, fundamenteel gaan vorm wie ons is. Dis ‘n simbool dat ons breek met ons Apartheids-verlede en onsself verbind aan hierdie land en dat ons volledig en op gelyke voet deel wil word van die kerk in hierdie land.
Goed, ek sal erken, my oorhaastige analise van die simbool is dalk net dit: oorhaastig. Ons het dalk nodig dat iemand baie fyn vir ons gaan beskryf wat presies die simboliek is van Belhar. Wat die simboliek is wat die NG Kerk en haar lidmate daaraan koppel, wat die simboliek is dat die res van die Gereformeerde familie daaraan koppel, wat die simboliek is wat die breë samelewing daaraan koppel, en wat die simboliese betekenis is wat aan die NG Kerk se aanvaarding of verwerping gekoppel word.
Wat presies die simboliek egter is, ek vermoed ons het Belhar die afgelope 18 maande gans te ernstig as ‘n dokument opgeneem en glad nie ernstig genoeg as a simbool opgeneem nie. Ons maak of dit gaan oor hierdie of daardie formulering, oor hierdie of daardie tegniese verstaan van belydenisskrifte. Maar die waarheid is waarskynlik dat of Belhar aanvaar word of nie, of Artikel 1 aanvaar word of nie, gaan veel meer oor die simboliese betekenis wat ons daaraan koppel, en die effek van ons besluit lê veel meer op die vlak van die simboliese betekenis wat ander aan ons stem heg, as wat dit vasgevang gaan word in komplekse argumente.
Anders as Bosch oor Kairos aanvaar ek Belhar. Ek pleit egter ook daarvoor ter wille van die simboliese betekenis van my aanvaarding daarvan. Soortgelyk aan Bosch oor Kairos weet ek daar is mense wat sukkel om Belhar as Belydenisskrif te aanvaar (al is Belhar teologies baie eenvoudiger om te aanvaar, en moeiliker om nie te aanvaar nie, as Kairos), maar ook hier moet ons dalk hoor dat selfs by iemand wat diep beginselbesluite geneem het (en Bosch het beginselbesluite geneem) moet ons hoor dat ons die simboliese betekenis van ons besluite ook met tye in die kerk baie ernstig moet opneem. Ons getuienis is immers baie keer veel meer met simboliek en persepsies uit te waai as met fyn geformuleerde standpunte.
Lewer kommentaar	| tags: David Bosch, Kairos	| posted in Algemene Sinode, Belhar, NG Kerk
1 Kommentaar	| posted in Algemene Sinode, Belhar, NG Kerk