Dit gaan oor ’n militêre agentskap vol bleeksiele wat ’n geheime wapen, ’n robothond, skep om gevaarlike take uit te voer. Die hond is intelligent, maar het nie emosies nie. Hy moet sy take, soos bomme uitsnuffel, sonder skroom met militêre presiesheid uitvoer. Hy is vir dié werk geprogrammeer, en hy moet gehoorsaam bly aan sy ontwerpers. Natuurlik loop iets skeef, sodat A.X.L. (wat staan vir attack, exploration en logistics) die kluts kwytraak, en dan ontsnap en gejag word.
Dit herinner aan een van die swakste wetenskapfiksie-rolprente nog oor melkbaarde, die patetiese Monster Trucks (2016), waar ’n popmooi spiertier ’n monster-vragmotor ontdek met ’n soort seekat vir ’n enjin.
A.X.L. is ’n katspoegie beter, maar bevredig op geen ander terrein behalwe om jou oë op ’n piekniek te neem nie.
Selfs die gedwonge skurk is bisepsbultend mooi – ’n lopende gim-advertensie vir steroïed. En die heldin, Sara (onoortuigend gespeel deur die sing-sensasie Becky G), is die ene dik grimering en vertonerige lyfie met ’n selfbewuste, verwaande houding sonder gesag. Sy speel vir ’n spieël, nie ’n kamera nie.
Alex Neustaedter is te intens en goed vir die oppervlakkige rol wat hy moet vertolk, want dit is duidelik dat hy desperaat probeer om vleis om ’n brandmaer rol se bene te plaas. Daar is nie genoeg persoonlikheid in die papierdun karakter om ’n oortuigende vlees-en-bloed-mens te skep nie.
Voeg daarby ’n storie wat ’n mens al vantevore gesien het in RoboCop (1987 en 2014) en jy wil hierdie brakkie by die dierebeskermingsvereniging gaan aflaai waar hy teen die wrede skrywer beskerm kan word.
Hoewel die storie hierdie rolprent nie eintlik bo die gemiddelde skiet-skop-en-doodbloei-epos laat uitstaan nie, is die fliek nogal boeiend en vermaaklik. Dit is ’n gesofistikeerde aksiefliek met meer breinselle as wat in ’n springmielieboks inpas. Denzel Washington is gesaghebbend en meer bedaard as die gewone aksieheld.
Hy vervoer mense met sy motor en raak dan by hulle betrokke; dit is ’n tema wat dié slag deegliker as tevore ontgin word. Dit is gemiddelde aksievermaak met ’n tikkie sofistikasie. Veral die slotgeveg sonder clichés op ’n toring se dak sal jou waarde vir jou geld gee.
Een van die beste rolprente van die jaar. Glenn Close is uitstekend as die vrou van ’n selfsugtige skrywer (Jonathan Pryce) wat die Nobelprys vir letterkunde wen. Die draaiboek is wel-deurdag en verrassend en die regie getemper en soepel. Maar dit is die krag van ’n sterk vrou agter ’n koue man, wat verleer het wat dit is om lief te hê, wat jou uit jou fliekgemaksone neem.