Liefde kom teen ŉ prys | Alta Cloete
← Projek: Inspirasie vir depressievegters!
Lekkerlit 2013 is hier! →
Een manier is om te konsentreer op die ingeboude weerstand wat die karakters daarteen het om hulleself volledig tot ŉ verhouding te verbind. (Hier pas die lekker woord commit die beste.) Ons almal weet dat baie mans deur die eeue al met daardie weerstand sukkel. Of glad nie sukkel nie, maar dit vertroetel en tot ŉ bielie van ŉ boom laat groei. Vroue was dankbaar as daar ŉ man na hulle kant toe kom – net so hier en daar het ŉ individu dit gewaag om te wonder of daar dalk nie ŉ lewe buite die huwelik kan wees nie. Maar vir die moderne vrou kan commitment sekerlik ook ŉ harde neut wees om te kraak. Vroue wéét nou daar kan ŉ ryk en bevredigende en baie sinvolle lewe buite die huwelik wees. En jongmense is vandag so sinies oor die huwelik (met goeie rede ook) dat hulle nie meer so maklik met blink oë en blinde optimisme in ŉ verhouding ingaan soos die jongmense van ŉ geslag terug nie.
Daar is dus twee pole wat die mens in verskillende rigtings trek. Die een bied onafhanklikheid, die vryheid om te leef nes jy wil. Die ander bind jou, maar bring ook die belonings van behoort, van deel van ŉ gesin wees, van kinders grootmaak. En elkeen wat die besluit neem om volkome te commit binne ŉ verhouding, staan en wieg vir ŉ oomblik of tien op die randjie van hierdie afgrond.
Hoekom? Want ons is bang. Ons is bang vir wat die prys van daardie toewyding kan wees.
Die kern hiervan is ons vrees vir die einde van die verhouding. Want dis die harde werklikheid – elke verhouding kom iewers tot ŉ einde. Dit kan binnekort wees of dit kan oor sestig jaar wees. Maar iemand verlaat op die ou end vir iemand. Hetsy deur die dood of die lewe. Net hier en daar is ŉ paartjie gelukkig genoeg om skielik en saam te sterf, wat vir my na die enigste manier lyk om die pyn van ŉ afskeid te vermy.
Die skrikwekkende is dat hoe gelukkiger ons in ŉ verhouding is, hoe pynliker is die einde daarvan. Hoe meer ons daaruit kon put, hoe groter is die verlies, hoe swaarder is die afskeid en hoe langer neem herstel. Op ŉ manier is dit soos ŉ straf wat ons opgelê word omdat ons dit gewaag het om met oorgawe lief te hê.
En dis die rede waarom ek voel liefdesverhale het soveel sin. Elke verhouding waar twee mense werklik commit, behels die maak van daardie sprong teen alle vrees in. Elke persoon wat dit waag om sy/haar innerlike lewe aan ŉ ander toe te vertrou, is eintlik ŉ held of heldin in my oë. (Ek sluit nou diegene uit wat maak of hulle commit, maar eintlik die agterdeur wawyd oop hou.)
Om verlore en verlief te wees, help ŉ mens natuurlik om daardie sprong te maak. Anders sou die meeste van ons dit dalk nooit reggekry het nie. Gelukkig of ongelukkig is ons hormone steeds sterk genoeg om ons dwarsdeur ons vrese en voorbehoude te laat spring – tot selfs voor die kansel.
Vir my bly dit ŉ vreugde om denkbeeldige karakters daardie sprong te help maak. Met die hoop dat mense dit in die werklikheid ook met waagmoed en hoop sal doen. En die prys met waardigheid sal betaal wanneer die tyd dalk daarvoor kom.
9 responses to “Liefde kom teen ŉ prys”
28/04/2013 at 17:44
Joe, Alta, jy sê dit so raak!! Dankie aan jou!
Dit is alles so waar, Alta. Om lief te hê beteken nie al die pad op ‘n afdraande glybaan nie. Mens moet soms beur om op die hoogtes te kom, maar as jy eers daar is, sien jy baie ver en wyd en was die klim dit werd.
23/05/2013 at 21:47
Dankie vir die inloer, Annetjie!
So raak opgesom, dat ek dit moes deel op ’n blad van my op Facebook! (Penpunt Skryfskool). Ek het my verkneukel aan die uitmekaarhouery wat n boek moet maak 🙂
Hierdie is ‘n baie goeie beskrywing. Dankie hiervoor Alta 🙂