Ek het eenkeer ’n boek gelees van ’n vrou wat deur ’n baie donker tyd gegaan het en toe iets beleef het wat haar lewe verander het.
Sy sê ’n engel het aan haar verskyn en haar in haar geloof versterk en met haar oor haar lewensdoel gepraat. Dit was vir haar ’n keerpunt. Dié engel het lig kom saai in haar donker wêreld.
“Dis nie regverdig nie!” het ek gemor toe ek dit lees. “Waar’s mý engel? As ’n mens deur so ’n moeilike tyd gaan soos ek, is ’n ou bietjie vrede, hulp en ’n heilige klop op die skouer mos nie te veel gevra nie – of hoe?”
Twee vroue met olierige hare het in hulle kar buite my hek kom plak, gewapen met ’n clipboard en ’n yslike teleskopiese kameralens. Mens sou sweer hulle lê ’n Sexpo-ster voor. Hulle het kwylend gesit en wag totdat ek my seuns skool toe vat – en dan aangelê en gevuur. In die middae het hulle na my seuns geroep as hulle in die tuin speel. ’n Mens kan nie juis laer daal as om ’n vyfjarige te probeer uitlok om sappige brokkies skindernuus te verskaf nie! Snags het ek gedroom ek doen verskriklike goed aan hulle – met behulp van ’n pynappel, ’n bottel brandrissiesous en ’n báie stomp teelepel!
Die ander dag kom vertel ons nanny, Meah, vir my dat twee mense haar genader het terwyl sy by ’n petrolstasie vir ’n taxi gewag het. Hulle het gesê hulle weet sy werk vir my, en het haar R5 000 aangebied vir enige inligting oor wat in ons berugte huishouding aangaan. Sy was na aan trane toe sy dit vir my vertel. Ek het vir haar dankie gesê vir haar integriteit en lojaliteit.
Meah het die mooiste, mooiste hart. Sy sien met soveel liefde en sorg om na my huis en my kinders. Sy is stil maar sterk – ’n kryger wat deur die ontberings van hierdie kontinent gebrei is. Agter haar tingerige liggaam en sagte stem skuil die hart van ’n leeuwyfie.
Ek en Mnr Y het klere en fietse gestuur om ’n bietjie verligting te probeer bring, maar dinge het nie makliker geraak vir Meah nie. Haar broer was in ’n verskriklike taxi-ongeluk, haar suster het kanker gekry en haar dogter is nie gesond nie. En tog het sy nog iets oor vir ander mense. Die eerste twee weke nadat die bom met Mnr Y en Me X gebars het, het Meah daagliks gevra of sy vroeg kan loop. Ek het later eers uitgevind sy is elke keer na haar gebedsgroepie toe, waar sy spesifiek vir my en my gesin gebid het.
Ha! Vrees! Ek lag in Vrees se gesig … of, in Blackadder se woorde: “I throw icecubes down the vest of Fear!” Maar in werklikheid was ek so bang, ek het soos ’n dun velletjie papier gevoel. Ek het amper deursigtig gevoel, soos ’n patetiese bleek spook wat nie eers ’n skoenlapper behoorlik die skrik op die lyf kan jaag nie.