Japanse vlootvliegtuigbenamings, Tweede Wêreldoorlog - Geskiedenis Podcasts - 2021
Type Number System (vanaf 1921)
Gewilde name (vanaf 1943)
Kort benamingstelsel (vanaf laat 1920's)
Eksperimentele Shi -getalle (vanaf 1931)
Diensvliegtuigontwikkelingsprogramstelsel (vanaf 1939)
Geallieerde Kode Name
Kort aanwysingslyste per brief
Die Japannese vloot het tydens die Tweede Wêreldoorlog twee hoof- en twee filiaalbenamingstelsels gebruik, wat soveel verwarring aan die Geallieerde kant veroorsaak het dat 'n vyfde kodenaamstelsel ontwikkel is.
Die vroegste van die benamingstelsels wat tydens die Tweede Wêreldoorlog gebruik is, was die Type -nommerstelsel, wat in 1921 begin het. In hierdie stelsel het elke Naval -vliegtuig 'n tipe nommer gekry, gebaseer op die jaar waarin dit in diens geneem is, gevolg deur 'n kort beskrywing van die vliegtuig se doel.
Van 1921 tot 1928 was die jaarkode gebaseer op die regeringsjaar van die huidige Japannese keiser. In 1921-26 was dit die keiser Yoshihito, wie se heerskappy bekend was as die Taisho-era, en dus was vliegtuie van daardie jare die tipe Taisho 10 tot Taisho 15. Keiser Hirohito neem die troon in 1926 in, en vliegtuie wat in 1927 en 1928 aanvaar is, word tipes Showa 2 en Showa 3.
Na 1928 het die Japannese vloot die Japannese weermag gekopieer deur die laaste syfers van die kalenderjaar te gebruik. 1929 was 2589 in die Japannese kalender, en daarom het vliegtuie van daardie jaar tipe 89's geword. Vliegtuie wat in 1940 aanvaar is (2600) word die tipe 0, en daarna is die laaste syfer van die jaar gebruik.
Verskillende modelle van dieselfde vliegtuig het oorspronklik 'n enkelsyfer modelnommer gekry, met streepgetalle vir subtipes (Model 1 vir die eerste weergawe, Model 1-1 vir die eerste subtipe).
Dit is in die laaste dertigerjare verander na 'n stelsel wat 'n tweesyfer -kode gebruik het. Die eerste syfer verander as die vliegtuigraamwerk verander word, die tweede syfer as die enjin verander word. Die eerste weergawe van 'n vliegtuig was dus die Model 11. As die enjin verander, word dit die Model 12, as die vliegtuigraam verander word, word dit die Model 21 en as beide verander word, word dit die Model 22.
Uiteindelik kry sub-weergawes van 'n model 'n laaste brief, geneem uit 'n reeks Japannese karakters genaamd die tien stamme (of hemelse of hemelse stamme), wat deel uitmaak van die Japanese Zodiac. Die volledige volgorde loop van kou (of ko) otsu hei tei bo ki kou shin jin ki en is oorspronklik tydens die Chinese Shang -dinastie gebruik as deel van 'n dateringstelsel. In Engelse vertalings word dit normaalweg vervang met die abc (ko = a, otsu = b, hei = c)
Die Type -nommers is in 1943 laat vaar ten gunste van gewilde name, blykbaar in 'n poging om die veiligheid te verbeter. Name is toegeken volgens streng reëls, wat die verwarring daarvan eerder moes verminder het.
Vernoem na name wat eindig op
Draer- en watervliegtuigvegters
Eindig in wind (pu of fu)
Eindig in die hol (weerlig)
Eindig in lig (ko)
Sterre (sei) of sterrebeelde (zan)
Seë en oseane
Bome, plante of blomme
Die bekendste van die hoofstelsels is die Short Designation System, wat lyk soos 'n meer logiese weergawe van die stelsel wat deur die Amerikaanse vloot gebruik is. In die Japannese stelsel het elke tipe vliegtuig 'n basiese drie simboolkode gekry met die letter-nommer-letter. Die eerste letter gee die tipe vliegtuig aan (A vir vragmotorvegter of B vir torpedobomwerper op basis van draers - sien 'n volledige lys hieronder.
Die getalle is in volgorde toegeken aan elke vliegtuig van die tipe om in diens te tree, ongeag die vervaardiger, so anders as in die Amerikaanse vlootstelsel kan ons seker wees dat die Yokosuka B4Y 'n vroeëre vliegtuig was as die Nakajima B5N (die Amerikaanse vloot het die numeriese begin volgorde van 1 vir elke vliegtuigmaatskappy, sodat die F1 van 'n maatskappy 'n baie meer moderne vliegtuig kan wees as 'n ander se F10).
Die tweede letter word normaalweg beskryf as die vervaardigerskode (sien die lys hieronder), maar dit is beter as die kode van die ontwerpende onderneming. Anders as in die Amerikaanse vloot, is hierdie kode nie verander in ooreenstemming met die onderneming wat 'n spesifieke vliegtuig vervaardig het nie, dus was alle Zero -vegters A6M's, ongeag waar hulle gebou is (in die Amerikaanse vlootstelsel kan identiese vliegtuie verskillende nommers en ondernemingskodes hê - die F4U en FG was albei weergawes van die Corsair -vegter - die eerste vervaardig deur Chance Vought, die tweede deur Goodyear).
By 'n beperkte aantal kere is twee vliegtuie uit 'n reeks ontwerpe wat aan 'n spesifieke spesifikasie voorgelê is, aanvaar, en 'n aantal is dus gedeel.
Hierdie eerste drie simbole is gevolg deur 'n tweede nommer wat die presiese model van 'n vliegtuig spesifiseer - die A6M2 was dus die tweede groot weergawe van die Zero. Dit is soms gevolg deur 'n derde kleinletter, wat gebruik is om te onderskei tussen klein weergawes van 'n spesifieke model.
In hierdie stelsel sou die A6M2c dus die vierde subweergawe van die tweede model van die Mitsubishi-vervaardiger van die sesde generasie Carrier-vegvliegtuig wees.
Vroeg in die ontwikkeling van die meeste vliegtuie was die modelnommer wat hier gebruik is en die eerste syfer van modelbenaming in die Type -nommerstelsel dieselfde, maar daar was geen direkte verbinding nie, soos aangetoon in die A6M7 Model 63 -weergawe van die Zero.
As 'n vliegtuig 'n nuwe doel kry, is die brief aan die einde van die aanwysing, soos met die Nakajima A6M2-N, 'n vlotvliegtuigvliegtuig (-N) weergawe van die Zero, met 'n koppelteken.
Die grootste fout met die tipe nommer en die kort benamingstelsels was dat dit gewoonlik slegs van toepassing was op vliegtuie wat 'n redelik gevorderde stadium van die ontwerpproses bereik het. In 1931 is hulle aangevul deur 'n stelsel van eksperimentele getalle gebaseer op die keiserlike regeringsjaar. 1931 was die sesde jaar van die bewind van die keiser Hirohito, of die sesde jaar van die Showa -era. Die geprojekteerde wat in 1931 begin het, staan ​​dus bekend as Experimental 6-Shi, wat van mekaar onderskei word deur die naam van die vervaardiger en 'n kort beskrywing van die hoofdoel daarvan. Die Aichi B7A1 Ryusei, wat in 1944 as die Navy Carrier Attack Bomber Ryusei in diens getree het, het dus in 1941 begin lewe as die Aichi Navy Experimental 16-Shi Carrier Attack Bomber.
Die aanwysings van die diensvliegtuigontwikkelingsprogram is die minste bekend van die vlootbenamingstelsel omdat die meeste besonderhede vernietig is net voor die einde van die oorlog. Die stelsel is vroeg in die ontwikkeling van 'n vliegtuig gebruik en bestaan ​​uit die vervaardigerkode van die kort benamingstelsel en 'n tweesyfergetal.
Die beroemde geallieerde kodename is gedurende 1942 aangeneem in 'n poging om die verwarring te beëindig wat veroorsaak word deur 'n neiging om alle Japannese vegters as nulle en bomwerpers as Mitsubishis te beskryf. Baie min was bekend oor die Japannese vliegtuigbedryf voor die aanvang van die geveg, en baie van die vliegtuigtipes was onbekend. Die kodenaamstelsel is ontwikkel deur kaptein Frank T. McCoy Jr, van Nashville Tennessee, wat in die somer van 1942 aangestel is as hoof van die Materielafdeling, Directorate of Intelligence, Allied Air Forces, Southwest Pacific Area, Melbourne (Australië). Bestaande vliegtuie het gedurende 1942 kodename gekry, en nuwe vliegtuie is by die lys gevoeg toe hulle geïdentifiseer is. 'N Aantal kodes is toegeken aan verouderde of nie-bestaande vliegtuie, en een is toegeken aan die Messerschmitt Bf 109, wat na verwagting in die Stille Oseaan sou verskyn.
Die geallieerde kodename is toegeken volgens 'n eenvoudige patroon - manlike voorname vir vegters en verkenningsvaartuie, boomname vir opleiers, voëlname vir sweeftuie en vroulike voorname vir bomwerpers, vlieënde bote, verkenningsvliegtuie en vervoer.
Aichi of Noord -Amerikaans
Hitachi of Grumman
Hiro of Hawker
Nihon of Junkers
Kawanishi of Kinner
Watanabe dan Kyushu
A - Draervegter
Mitsubishi A6M Reisen (Zero) 'Zeke' of 'Zero'
Mitsubishi A7M Reppu (orkaan) 'Sam'
B - draer aanval bomwerper (Torpedo bomwerper)
Mitsubishi B4M1 Eksperimentele 9-Shi Carrier Attack Aircraft
Yokosuka B4Y tipe 96 draer aanval bomwerper Jean (of Kusho B4Y)
Nakajima B5N prototipe 1936-37 aanvaar 1937 ('Kate')
Nakajima B6N Tenzan (Heavenly Mountain) proewe 1941
Aichi B7A Ryusei (Shooting Star) 'Grace' prototipe 1942 vervaardig 1944
C - Verkenning
D - Carrier Dive Bomber
Yokosuka D4Y Suisei (komeet) 'Judy'
E - Verkenning (watervliegtuig)
Yokosho E1Y tipe 14 verkenningsvaartuig
Yokosho E6Y tipe 91 verkenningsvliegtuig
Kawanishi E8K1 Eksperimentele 8-Shi-verkenningsvaartuig
Watanabe E9W1 Navy Type 96 Klein verkenningsvaartuig
Kawanishi E10K1 Eksperimentele 9-Shi nagverkenningsvliegtuig
Aichi E12A (slegs prototipe)
Kawanishi E13K1 Eksperimentele 12-Shi verkenningsvaartuig met drie sitplekke
Kawanishi E15K Shiun (Violetwolk)
F - Catapult van stapel gestuur waarneming watervliegtuig
G - Aanvalbomwerper op grond
Nakajima G5N Shinzan (bergreses)
Nakajima G8N Renzen (bergreeks) 'Rita'
H - vlieënde bote
Eksperimentele Kusho 12-Shi spesiale vliegboot H7Y1
Aichi H9A vliegboot-afrigter.
J - Land Based Fighter
Mitsubishi J4M1 Senden (flitsende weerlig)
Mitsubishi J8M Shusui (Swaaiende swaard)
K - afrigter
Yokosho K1Y Navy Type 13 -afrigter
Yokosho K2Y tipe 3 landgebaseerde primêre afrigter
Yokosuka K4Y1 tipe 90 watervliegtuigafrigter
Yokosuka K5Y 'Willow' tipe 93 intermediêre afrigter
Kawanishi K6K1 eksperimentele 11-Shi intermediêre watervliegtuigafrigter
Watanabe K6W1 Eksperimentele 11-Shi Intermediêre Seevliegtuig-afrigter
Watanabe K8W1 Eksperimentele 12-Shi Primêre watervliegtuigafrigter
Kyushu K9W Momiji (esdoorn)
Kyushu K11W Shiragiku (Wit Chrysanthemum)
Aichi M6A1-K Nanzan (Suidelike Berg)
L - Vervoer
M - Spesiale watervliegtuig
N - Vliegtuigvliegtuig
P - bomwerper
V-Anti-duikboot patrollie bomwerper
Kyushu Q1W Tokai (Oossee) 'Lorna'
Kyushu Q3W1 Nankai (Suidsee) - nooit vervaardig nie
R-Landverkenning op lang afstand
Yokosuka R2Y Keiun (pragtige wolk)
Yokosuka MXY7 Ohka (kersiebloesem)
Kawanishi Baika (pruimbloesem)
Die Akutan Zero: Hoe 'n gevange Japannese vegvliegtuig gehelp het om die Tweede Wêreldoorlog te wen
Tot die Japannese aanval op Pearl Harbor het die meeste Amerikaanse dienspligtiges nog nooit 'n vliegtuig soos die "Zero gesien nie, en die naam is nie genoem nie as gevolg van die prominente Rising Sun -embleem aan die kant, maar vir die vervaardiger se tipe benaming: Mitsubishi 6M2 Tipe 0 Model 21. Die dienspligtiges het egter gehoor van die reputasie van Zero. Dit was vinnig en kragtig en was bekend as 'n byna onoorwinlike vegvliegtuig met 'n 12: 1-verhouding in hondegevegte met die Chinese al in 1940. Die Zero versterk sy reputasie in 'n geveg van April 1942 met goed opgeleide Engelse vlieëniers oor Ceylon (nou Sri Lanka). In die reeks het 36 nulle 60 Britse vliegtuie aangevat en 27 daarvan neergeskiet, met die verlies van net 'n enkele nul. Die nul was so formidabel dat die amptelike Amerikaanse strategie vir vlieëniers wat deur die Japannese vegter aangeval is, daarop neergekom het: hardloop weg.
Dit is dus nuuskierig dat Japan enige van sy magtige vegvliegtuie in Junie 1942 toegesê het vir 'n aanval op die Aleoetiese eilande in plaas daarvan om hulle almal te red vir die massiewe veldtog wat hy op Midway Island sou onderneem. Trouens, niemand weet presies waarom Japan die Aleoetiërs binnegeval het nie. Die onherbergsame ketting van 120 klein eilande vee ongeveer 1000 myl van die vasteland van Alaska in die Stille Oseaan weswaarts. Die eilande is onvrugbaar en rotsagtig en bied geen ondersteuning vir menslike nedersetting nie. Sommige historici meen dat die Aleoetiese aanval 'n poging van Japan was om Amerikaanse vlootmag van Midway Island af te lok, wat 'n keiserlike oorwinning daar sou vergemaklik. Ander dink dat Japannese troepe beplan het om deur die Aleoetiërs na die Alaska-gebied te eiland-hop, en dan die vasteland van die Verenigde State deur Kanada binne te val.
Wat die rede ook al was, dit sou 'n kritieke intelligensiefout vir Japan wees om Zero's na die Aleoetiërs te stuur. Op 4 Junie, met bevele om die geallieerde basis van die Nederlandse hawe op die eiland Unalaska te bombardeer, het die jong vlieënier Tadayoshi Koga, wat vermoedelik 19 jaar oud was, hom in sy vliegtuig vasgemaak en voorberei om die missie van die keiserlike leër uit te voer. Min is bekend oor Koga. Op 'n ongedateerde diensfoto kyk hy direk in die kamera, amper glimlaggend, sy linkerhand in die sak van sy uniform. Selfversekerd? Beslis. Miskien selfs 'n bietjie verwarring. Maar dan, watter Japannese vlieënier sou nie met die ontembare nul op sy bevel swaai nie?
Toe Koga daardie Junieoggend na Dutch Harbor vertrek, het hy waarskynlik verwag dat hy sy missie sou voltooi en soos gewoonlik terugkeer na die basis. Dinge het nie so uitgewerk nie. Koga kom uit die alomteenwoordige mis wat die hele ketting van die Aleoetiese Eilande omhul, vyf of ses dae per week, en kry sy doelwit en bestraf die vyandelike basis. Tydens die verlowing het sy vliegtuig grondvuur opgetel wat die hoofolielijn gesny het. Koga het besef dat die laaste druppel smeermiddel uitloop, en sy vliegtuig se enjin sal val en sy Zero val op die aarde.
Met net 'n paar minute om die vliegtuig veilig af te kry, is Koga weswaarts na die eiland Akutan. Akutan, wat deur die Japannese weermag aangewys is as 'n noodlandingsveld, spog met 'n lang, grasagtige strook wat vir Koga seker soos 'n seker weddenskap vir 'n gladde landing gelyk het. Die grasperk het egter 'n lokval weggesteek: Soggige grond skuil net onder 'n soliede landingsstrook. Die moeras het Koga se landingswiele vasgevang en die Zero -kant om die draai gedraai. Dit het onderstebo tot stilstand gekom.
Alle Japannese vlieëniers het vaste bevele gehad om enige gestremde nulle te vernietig sodat hulle nie in vyandelike hande val nie. Die vliegtuig van Koga lyk egter so onbeskadig dat sy vleuelmanne hulself nie kan opskiet nie, uit vrees dat hulle hul vriend kan doodmaak. Hulle het een of twee keer omgery voordat hulle teruggekeer het na hul vliegdekskip aan die westelike punt van die eilandketting. Koga het egter nie oorleef nie: sy nek het gebreek toe die vliegtuig omgeslaan het. En hy en sy Zero lê in die mis op Akutan en wag net om deur die Geallieerdes ontdek te word.
Op 10 Julie, toe die wêreld se aandag gefokus was op die belangrikste Slag van Midway, het 'n Amerikaanse vlootvlieënier op roetine patrollie oor die Aleoetiërs Koga se wrak deur 'n breuk in die wolke opgemerk. Maar die eiland Akutan sou nie maklik sy prys prysgee nie. Na drie herstelpogings het die vloot uiteindelik daarin geslaag om die vliegtuig vas te vang en na 'n basis in San Diego, Kalifornië, te stuur vir herstel. Uiteindelik sou die Zero ' se geheime onthul word.
Deur die redding van wat hulle kon en die paar nuwe onderdele wat nodig was, vervaardig, het die vlootmeganika die vliegtuig weer in 'n vlieënde toestand gebring. Op 20 September het luitenant -bevelvoerder Eddie Sanders die eerste vlieënier geword wat 'n Zero in Amerikaanse kleure gevlieg het. Die vliegtuig presteer pragtig, en Sanders vlieg binne 25 dae 24 toetsvlugte. In die proses het hy ontdek dat die Zero nie net een nie, maar twee Achilles -hakke het. Eerstens was dit byna onmoontlik om rolle teen matige hoë snelhede op te voer. Dit het beteken dat die dwing van die vyand tot so 'n maneuver 'n taktiese voordeel sou gee aan geallieerde vlieëniers. Tweedens, 'n swak ontwerpte vergasser het veroorsaak dat die enjin erg spuit toe die vliegtuig teen 'n hoë snelheid in 'n duik geplaas is. Deur die nulle te dwing om tydens 'n hondegeveg te duik, kan dit dus 'n maklike doelwit vir geallieerde kanonniers wees.
Nou, gewapen met die kennis wat nodig is om die nul in gevegte die beste te bied, het die Geallieerdes vinnig strategieë geformuleer om die Japanners in die lug te verslaan en, net so belangrik, die aura van onoorwinlikheid van die vliegtuig te ontmeng.Soos aangehaal in Jim Rearden se boek 𠇌racking the Zero Mystery, beskryf Marine Kaptein Kenneth Walsh hoe hy inligting van die nul -toetsvlugte gebruik het om die oorlog te voltooi met 17 oorwinnings oor die nul: "Met [a] Zero op my stert het ek 'n split S gedoen, en met sy neus af en vol gas het my Corsair vinnig spoed gekry. Ek wou minstens 240 knope, verkieslik 260. Toe rol ek, soos voorgeskryf, hard regs. Terwyl ek dit doen en my duik voortgaan, het spoorsnyers van die Zero langs my vliegtuig se buik geslinger. Uit inligting van Koga 's Zero, het ek geweet die Zero rol stadiger na regs as na links. As ek nie geweet het watter kant toe om te draai of te rol nie, het ek waarskynlik aan my linkerkant gerol. As ek dit gedoen het, sou die Zero waarskynlik saam met my gedraai, toegesluit en my gehad het. Ek het die maneuver 'n paar keer gebruik om van nulle weg te kom. "
Deur die gebruik van hierdie nuwe lugtaktieke in die daaropvolgende maande, wen die Geallieerdes geveg na stryd in die Stille Oseaan, en die Zero was eers die trots van die Japannese lugmag tot 'n kamikaze -voertuig. Masatake Okumiya, 'n Japannese offisier wat baie Zero -eskaders gelei het en die boek geskryf het, beskryf die betekenis van die geallieerdes se vang van Koga se vliegtuig as 'n minder ernstige as die Japannese nederlaag by Midway " en het gesê dat dit baie gedoen het om ons finale nederlaag te bespoedig. "
Op 14 November 1910 vertrek 'n 24 -jarige burgerlike vlieënier, Eugene Burton Ely, in 'n Curtiss -vliegtuig van 50 pk van 'n houtplatform wat oor die boog van die kruiser gebou is Birmingham later, op 18 Januarie 1911, land Ely 'n Curtiss Model D op 'n platform aan boord Pennsylvania.  Die Wet op Vaartoewilligings vir die fiskale jaar 1920 het fondse verskaf vir die omskakeling van Jupiter in 'n skip wat ontwerp is vir die lanseer en herstel van vliegtuie op see - die eerste vliegdekskip van die VSA.  Hernoem Langley, word sy in 1922 aangestel. Kommandant Kenneth Whiting is in bevel geneem.  In 1924 het Langley aangemeld vir diens by die Slagvloot en eindig twee jaar as 'n eksperimentele skip. 
In 1922 het die kongres ook toestemming gegee vir die omskakeling van die onvoltooide gevegskruisers Lexington en die Saratoga soos toegelaat kragtens die bepalings van die Washington Naval Treaty, onderteken in Februarie 1922.  Die kiel van Ranger, die eerste Amerikaanse skip wat ontwerp en gebou is as 'n vliegdekskip, is in 1931 neergelê en die skip is in 1934 in gebruik geneem. 
Volg Ranger en voor die toetrede van die Verenigde State tot die Tweede Wêreldoorlog, is nog vier draers in diens geneem. Wesp was in wese 'n verbeterde weergawe van Ranger. Die ander was die drie skepe van die Yorktown klas. 
CV-1  Langley  1  1922 – 1936  Omgeskakel van USS Jupiter.  Eksperimentele skip, het 1925–36 gedien as vliegdekskip voordat dit omgeskakel is na 'n watervliegtuig tender en die nuwe romp simbool AV-3 gekry. 
CV-2  Lexington  2  1927 – 1946  Die skepe is neergelê en gedeeltelik gebou as deel van 'n gevegskruiser-klas van ses lede voordat dit in konstruksie omskep is in draers. 
CV-4  Ranger  1  1934 – 1946  Eerste doelgemaakte US Navy-vliegdekskip. 
CV-5  Yorktown  3  1937 – 1947   Hornet is daarna gebou Wesp.  Teen einde September 1942 het albei Yorktown en Hornet was aan die onderkant van die Stille Oseaan Onderneming, die wees -suster van die klas, het 'n simbool geword van die Stille Oseaan -oorlog. 
CV-7  Wesp  1  1940 – 1942  Gewysig Yorktown klas, gebou op 3 000 minder ton om die toegekende hoeveelheid ingevolge die Washington Naval Treaty te gebruik. 
Die keiserlike Japannese vloot het Pearl Harbor op 7 Desember 1941 getref, maar nie een van die vliegdekskepe van die Stille Oseaan -vloot was in die hawe nie.  Omdat 'n groot fraksie van die vloot se slagskipvloot tydens die aanval buite werking gestel is, moes die onbeskadigde vliegdekskepe die vragdraers van die vroeë deel van die oorlog word. [ aanhaling nodig ] Die eerste vliegdekskipoffensief van die Amerikaanse vloot het op 1 Februarie 1942 plaasgevind toe die draers Enterprise en Yorktown die Japannese basisse op die Marshall- en Gilbert -eilande aangeval het.  Die Slag om die Koraalsee het die eerste seestryd in die geskiedenis geword waarin geen van die teenoorgestelde vloot die ander een gesien het nie. [ aanhaling nodig ] Die Slag om Midway het begin as 'n Japannese offensief op Midway Atoll, ontmoet deur 'n getal Amerikaanse draermag, en het gelei tot 'n Amerikaanse oorwinning.  Die Slag van Midway was die keerpunt in die Stille Oseaan -oorlog. 
In 1943 is nuwe benamings vir draers ingestel, wat die CV -aanwysing tot USS beperk Saratoga, USS Onderneming, en die Essex klas.  Die nuwe benamings was CVB (Vliegtuigdraer, groot) vir die 45.000 lang ton (46.000 t) draers wat gebou word, en CVL (Vliegtuigdraers, klein) vir die 10.000 lang ton (10.000 t) klas wat op ligte kruisskepe gebou is .  Dieselfde opdrag herklassifiseer escort -draers as vegskepe, en verander hul simbool van ACV na CVE.  Teen die einde van die oorlog het die vloot toegang gehad tot ongeveer 100 draers van verskillende groottes.
Op 2 September 1945 teken Japan die oorgawe -ooreenkoms aan boord van USS Missouri, wat die Tweede Wêreldoorlog beëindig het. 
CV-9  Essex  24  1942 – 1991  Hierdie klas was die grootste klas swaar oorlogskepe van die 20ste eeu, met 24 skepe gebou.  32 skepe is oorspronklik bestel, maar sommige is gekanselleer.  (Sommige bronne oorweeg die 13 skepe van die Ticonderoga klas 'n aparte klas of "lang romp" variante van die Essex klas, en Oriskany 'n een-skip klas). 
CVL-22 Onafhanklikheid  9  1943 – 1970   Hierdie klas was die gevolg van die belangstelling van president Franklin Delano Roosevelt in vloot -skeepsbouplanne.  In Augustus 1941, met die dreigende oorlog, het hy opgemerk dat daar geen nuwe vlootvragmotors voor 1944 verwag word nie en het voorgestel om vinnig 'n paar van die vele kruisers wat destyds gebou is, om te skakel. 
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die Amerikaanse vloot twee Great Lakes-sywiel-stoomstoele gekoop en dit omskep in opleidingsskepe vir varswatervliegtuie. Beide vaartuie is aangedui met die rompindikasie -simbool IX en het nie hangar -dekke, hysbakke of wapens gehad nie. Die rol van hierdie skepe was vir die opleiding van vlieëniers vir die opstyg en landings van vragmotors.  Saam Swartwitpens en Wolverine het 17 820 vlieëniers opgelei in 116 000 vraglandings. 
IX-64 Wolverine 1 1942–1945 Voormalige Great Lakes -stoomboot Sien en bee omgeskakel vir die opstyg en landing van vliegtuie
IX-81 Swartwitpens 1 1943–1945 Voormalige Great Lakes -stoomboot Groter Buffel omgeskakel vir die opstyg en landing van vliegtuie
Vliegtuigvervoertegnologie het tydens die Koue Oorlog baie veranderings ondergaan. Die eerste van die 45.000 ton draers, USS Midway het agt dae na die einde van die Tweede Wêreldoorlog op 10 September  'n groter skip beplan, en in 1948 het president Harry Truman die bou van 'n "superskip" goedgekeur, 'n 65,000-ton vliegdekskip USS Verenigde State die projek is egter in April 1949 deur die minister van verdediging gekanselleer.  Die vloot se eerste superwaens kom later, in 1955, met die Bosveld klas.  1953 was die eerste toets van 'n hoek-dekdraer, USS Antietam. 
Die "N" agtervoegsel is in 1956 by die benamingstelsel gevoeg om kerndraers te verteenwoordig.  Die eerste draer wat hierdie agtervoegsel ontvang het, was USS Onderneming, in gebruik geneem in 1961.  Die laaste konvensionele motor, USS John F. Kennedy, is in 1968 in gebruik geneem en is in 2007 uit gebruik geneem. 
Die Koreaanse oorlog het op 25 Junie 1950 begin, en die behoefte aan vliegtuie en troepe was dringend.  Terugkeer uit Korea, USS Bokser het 'n rekordreis oor die Stille Oseaan gemaak - 7 dae, 10 uur en 36 minute.  In 1952 is alle draers met die aanduidings "CV" of "CVB" herklassifiseer as aanvalsdraers en kry dit die teken "CVA". 
Toe die Mercury-Redstone 3-missie eindig, het USS Lake Champlain herwin bevelvoerder Alan B. Shepard, die eerste Amerikaner in die ruimte, op 5 Mei 1961.  Nog 'n vliegdekskip USS Hornet, het die Apollo 11 -ruimtevaarders teruggekry na hul plons.  Apollo 11 was die eerste bemande landingsending na die maan, en was saamgestel uit ruimtevaarders Neil Armstrong, Buzz Aldrin en Michael Collins. 
In 1975, die eerste Nimitz-klas vliegdekskip is in opdrag van die Nimitz klas is die grootste oorlogskepe ter wêreld en is die enigste vliegdekskipklas in diens van die Amerikaanse vloot (behalwe vir die USS Onderneming, wat, hoewel dit steeds tegnies in gebruik is sedert Augustus 2013, tans afgebreek word).  Bou en inbedryfstelling van die Nimitz klas na die Koue Oorlog voortgesit. 
In 1975 het die Amerikaanse vloot ook die draerbenamings-CV, CVA, CVAN, CVB, CVL-vereenvoudig in CV's vir konvensionele motorvoertuie en CVN vir kerngedrewe draers. 
CV-41  Midway  3  1945 – 1992  Hierdie klas was een van die langste gelewe draerontwerpe in die geskiedenis. Die hoofskip van die klas, USS, is laat 1945 in gebruik geneem Midway is eers in 1992 uit diens gestel, kort nadat hy in die Golfoorlog diens gedoen het.  Ses was beplan drie is gebou, insluitend USS Koraalsee en USS Franklin D. Roosevelt.  Die klas is oorspronklik aangewys as CVB. 
CVL-48  Saipan  2  1946 – 1970   Gebou op aangepas Baltimore-klas cruiser romp.  Beide is in die middel van die vyftigerjare omgeskakel in bevel-en-beheer skepe: Saipan aan USS Arlington (AGMR-2), Wright na CC-2. 
CVA-58  Verenigde State  1 kiel  Nie een in opdrag nie  Hierdie klas is nooit in gebruik geneem nie (nog 3 is beplan).  Sien Revolt of the Admirals vir meer inligting. 
CV-59  Bosveld  4  1955 – 1998  Die Bosveld klas was die eerste klas "superdraers" van die vloot, so genoem vanweë hul buitengewoon hoë tonnemaat (75 000 ton, 25% groter as die Midway klas), en volledige integrasie van die hoekige dek.  
CV-63  Kitty Hawk  3  1961 – 2009  Soms genoem "Verbeter Bosveld klas ".  Soms word dit as 'n vier-skip klas, met USS John F. Kennedy (sien hieronder) as lid.  Die grootste verskille van die Bosvelds is groter lengte, en 'n ander posisie van stuurboordhysers twee is voor die eiland, met 'n derde aan die agterkant van die agterkant.  Hierdie klas sluit USS in Amerika.
CVN-65  Onderneming  1  1961  – 2012 Eerste vliegdekskip met kernkrag, wat agt A2W-reaktore gebruik.  Vergroot, aangepas en met kernkrag aangedryf Kitty Hawk-klas ontwerp.  Ses skepe van hierdie klas is beplan, slegs die hoofskip is gebou. Onderneming was 51 jaar in aktiewe operasionele diens, langer as enige vegskep in die Amerikaanse geskiedenis.
CV-67  John F. Kennedy  1  1968 – 2007   Laaste vliegdekskip wat konvensioneel aangedryf is, gebou (vanaf 2013).  Soms gegroepeer as 'n Kitty Hawk-klas skip.  As kernskip neergelê om vier A3W -reaktore te gebruik, wat vroeg in die konstruksie omgeskakel is na konvensionele aandrywing. 
CVN-68  Nimitz  10   1975 - Hede  'N Reeks kerngedrewe superwaens in diens by die Amerikaanse vloot wat twee A4W-reaktore gebruik, en die grootste kapitaalskepe ter wêreld.   Die Nimitz klas is genommer met opeenvolgende rompnommers wat begin met CVN-68.  Tien skepe is vanaf 2009 in die klas [update].  
Toe die Koue Oorlog in 1991 geëindig het, het die Amerikaanse vloot konvensionele drywers van die Midway, Bosveld, en Kitty Hawk klasse aktief, saam met USS John F. Kennedy en die kernkrag Nimitz klas en USS Onderneming al die konvensionele draers is egter buite werking gestel.       Bou van die Nimitz-klas het voortgegaan na die Koue Oorlog, en die laaste Nimitz-klasdraer, USS George H.W. Bush, is in gebruik geneem in 2009. 
Die volgende klas superdraers - die Gerald R. Ford klas - het die eerste skip in 2017 gelanseer.  Die nuwe vragmotors sal sterker wees en beskik oor A1B -reaktore, elektromagnetiese katapulte, gevorderde arrestasie -toerusting, verminderde bemanningsvereistes en 'n rompontwerp gebaseer op die van die Nimitz klas.    Tien draers word beplan vir die Gerald R. Ford klas. 
CVN-78  Gerald R. Ford  1 (nog 9 beplan)  2017-hede  Die volgende generasie superdraer vir die Amerikaanse vloot.  Draers van die Gerald R. Ford Die klas bevat baie nuwe ontwerpkenmerke, insluitend 'n nuwe ontwerp van kernreaktore, sterker funksies om radarprofiel, elektromagnetiese katapulte, gevorderde arrestasie -toerusting en verminderde bemanningsvereistes te verminder.    Die Gerald R. Ford klas gebruik die basiese rompontwerp van die voorafgaande Nimitz klas.  Tien skepe word tans beplan vir die Gerald R. Ford klas. 
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die Amerikaanse vloot in groot getalle begeleiers vir patrolliewerk gebou en konvooie verken en begelei.  Eskortdraers, gebaseer op die romp van handelskepe, was kleiner as die loodskippers wat die skepe as "Jeep carriers" genoem het, die pers het dit "baby flat tops" genoem.  Die escort carriers het ligter pantser gehad as vliegdekskepe, was stadiger, het minder defensiewe bewapening en minder vliegtuigkapasiteit in vergelyking met vliegtuigdraers.  Hierdie kleiner variant van draers is 'CVE' genoem, 'n algemene grap onder spanne was dat 'CVE' beteken 'brandbaar, kwesbaar en uitbreekbaar'. 
Vroeg in die oorlog het Duitse duikbote en vliegtuie hindernisse belemmer.  Die ergste verliese het ver op see plaasgevind-buite bereik van lugmagte op die land-wat daartoe gelei het dat die Royal Navy eksperimenteer met katapultlanseervliegtuie van handelskepe, 'n ietwat suksesvolle benadering.  Die aantal vliegtuie was egter steeds beperk, daarom het die Verenigde Koninkryk 'n beroep op die Verenigde State gedoen om hulp. 
Seelugvaart [wysig | wysig bron]
Vliegtuie van die Japannese vliegdekskip Shōkaku voorbereiding van die aanval op Pearl Harbor.
Japan het die oorlog begin met 'n hoogs bekwame seellugmag wat ontwerp is rondom 'n paar van die beste vliegtuie ter wêreld: die A6M Zero word beskou as die beste lugvaartuig van die begin van die oorlog, die Mitsubishi G3M -bomwerper was opmerklik vir sy reikwydte en spoed, en die Kawanishi H8K was die beste vliegboot ter wêreld. Ε ] Die Japannese vlieënierkorps aan die begin van die oorlog was van hoogstaande gehalte in vergelyking met hul tydgenote regoor die wêreld as gevolg van intense opleiding en ervaring in die front in die Sino-Japannese oorlog. Ζ ] Die vloot het ook 'n bekwame taktiese bombardement rondom die Mitsubishi G3M- en G4M -bomwerpers gehad, wat die wêreld verstom het deur die eerste vliegtuie te wees wat vyandelike hoofskepe aan die gang gesink het en beweer het dat hulle op 'n slagskip was Prins van Wallis en die gevegskruiser Afstoot.
Namate die oorlog vorder, het die Geallieerdes swakhede in die Japannese seevaart gevind. Alhoewel die meeste Japannese vliegtuie gekenmerk word deur 'n groot werkafstand, het hulle weinig verdedigingswapens en wapens gehad. Η ] As gevolg hiervan kon die meer talle, swaar gewapende en gepantserde Amerikaanse vliegtuie tegnieke ontwikkel wat die voordele van die Japannese vliegtuie tot niet gemaak het. Alhoewel daar vertragings in die ontwikkeling van enjins was, is daar tydens die oorlog verskeie nuwe mededingende ontwerpe ontwikkel, maar industriële swakhede, gebrek aan grondstowwe en disorganisering as gevolg van bomaanvalle deur die geallieerdes het hul massaproduksie belemmer. Verder het die IJN nie 'n doeltreffende proses gehad vir die vinnige opleiding van vlieëniers nie, aangesien twee jaar opleiding gewoonlik nodig geag word vir 'n vliegblad. Daarom kon hulle nie ervare vlieëniers wat verlore geraak het as gevolg van hul aanvanklike suksesse in die Stille Oseaan -veldtog, effektief vervang nie. Η ] Die onervarenheid van IJN -vlieëniers wat in die latere deel van die oorlog opgelei is, was veral duidelik tydens die Slag van die Filippynse See, toe hul vliegtuie in massas deur die Amerikaanse vlootvlieëniers neergeskiet is in wat die Amerikaners later noem die "Great Marianas Turkey Shoot". Na die Slag om die Leyte -golf, het die Japannese Vloot toenemend gekies om vliegtuie in die kamikaze rol.
Japan se eerste vliegtuig met vliegtuie, die Nakajima J9Y van die keiserlike Japanse vloot Kikka (1945).
Teen die einde van die konflik is verskeie mededingende vliegtuigontwerpe ontwikkel, soos die 1943 Shiden, maar sulke vliegtuie is te laat en in onvoldoende getalle vervaardig (415 eenhede vir die Shiden) om die uitkoms van die oorlog te beïnvloed. ⎗ ] Radikale nuwe vliegtuigontwerpe is ook ontwikkel, soos die canard -ontwerp Shinden, en veral vliegtuie met vliegtuie soos die Nakajima Kikka en die vuurpyl aangedrewe Mitsubishi J8M. Hierdie straalontwerpe was gedeeltelik gebaseer op tegnologie wat uit Nazi -Duitsland ontvang is, gewoonlik slegs in die vorm van enkele tekeninge, Kikka gebaseer op die Messerschmitt Me 262 en die J8M op die Messerschmitt Me 163), dus moes Japannese vervaardigers 'n sleutelrol speel in die finale ontwerp. ⎘ ] Hierdie verwikkelinge het ook te laat in die konflik gebeur om 'n invloed op die uitkoms te hê. Die Kikka het slegs twee keer voor die einde van die oorlog gevlieg. ⎙ ]
Gedurende die eerste jaar van die Stille Oseaan -oorlog wat op 7 Desember 1941 begin het, het geallieerde personeel dikwels gesukkel om Japannese vliegtuie wat in 'n geveg teëgekom het vinnig, bondig en akkuraat te identifiseer. Hulle het die Japannese benamingstelsel verwarrend en ongemaklik gevind, aangesien dit twee name aan elke vliegtuig toegeken het. Die een was die alfanumeriese projekkode van die vervaardiger, en die ander was die amptelike militêre benaming, wat bestaan ​​uit 'n beskrywing van die vliegtuig plus die jaar waarin dit in gebruik geneem is. Die militêre benaming van die Mitsubishi A5M -vegvliegtuig was byvoorbeeld die "Navy Type 96 Carrier Fighter".Tipe 96 het beteken dat die vliegtuig in die keiserjaar 2596 in gebruik geneem is, gelykstaande aan die Gregoriaanse kalenderjaar 1936. Ander vliegtuie wat dieselfde jaar in diens geneem het, het egter dieselfde tipe nommervliegtuie, soos die tipe 96 -draerbomwerper en die tipe 96, gedra. Landaanval bomwerper. Ώ ] As gevolg van die verwarring, het die Amerikaanse weermag en die Amerikaanse vloot elk hul eie verskillende stelsels gehad om Japannese vliegtuie te identifiseer. ΐ ]
In die middel van 1942 het kaptein Frank T. McCoy, 'n militêre inligtingsbeampte van die Amerikaanse weermag van die Amerikaanse leër van die 38ste bombardementgroep, toegewys aan die Allied Technical Air Intelligence Unit in Australië, 'n eenvoudiger metode beraam om Japannese vliegtuie te identifiseer. Saam met die tegniese sersant Francis M. Williams en korporaal Joseph Grattan het McCoy die Japannese vliegtuie in twee kategorieë vegters en al die ander verdeel. Hy het seuns se name aan die vegters gegee, en die name van meisies aan die ander. Later is opleidingsvliegtuie vernoem na bome, Α ] Β ] enkelmotorige verkenningsvliegtuie het mans se name gekry en meermotorige vliegtuie van dieselfde tipe het vroue se name gekry. Die vervoer het meisies se name gekry wat almal met die letter "T" begin het. Die sweeftuie het die name van voëls gekry. ΐ ]
McCoy se stelsel het vinnig geraak en versprei na ander Amerikaanse en geallieerde eenhede in die Stille Oseaan -teater. Teen die einde van 1942 het alle Amerikaanse magte in die Stille Oseaan en Oos -Asië die stelsel van McCoy begin gebruik, en die Britse Gemenebes -lande het die stelsel kort daarna aangeneem. Die lys bevat uiteindelik 122 name en is tot die einde van die Tweede Wêreldoorlog gebruik. Tot vandag toe gebruik baie Westerse historiese verslae van die Stille Oseaanoorlog nog steeds McCoy se stelsel om Japannese vliegtuie te identifiseer. ΐ ] Γ ]
In 'n poging om die name ietwat komies te laat klink, het McCoy baie van die vliegtuig se 'heuwel' name gegee, soos 'Zeke' en 'Rufe', wat hy teëgekom het toe hy in Tennessee grootgeword het. Δ ] Ander het name gekry van mense wat die skeppers van die stelsel persoonlik die Mitsubishi G4M -bomwerper geken het, met sy groot geweerblase 'Betty' genoem ter ere van 'n besige vriendin van Williams. Die Aichi D3A "Val" het sy naam gekry van 'n sersant van die Australiese weermag. Ε ] Nie al die gekose name van McCoy val op nie. Baie geallieerde personeel noem die Mitsubishi Navy Type 0 Carrier Fighter "Zero" in plaas van McCoy se naam "Zeke". Ook die naam van McCoy vir 'n opgegradeerde weergawe van die Zero, "Hap", ter ere van die Amerikaanse weermaggeneraal Henry H. Arnold, moes verander word na "Hamp" toe verneem word dat Arnold dit afkeur. Α ] Δ ]
Nakajima B5N2 "Kate" Type 97-3 Carrier Attack Aircraft by Pearl Harbor
Nakajima "Kates " was die mees gevorderde bomaanvalbomwerpers ter wêreld aan die begin van die Stille Oseaan -oorlog. Hulle het vyf slagskepe in die Pearl Harbor-aanval gesink en vier met torpedo's en een met 'n bom wat die poeiermagasyn van Arizona ontplof het. Kates was deurslaggewend tydens alle gevegte teen die vragmotor tydens die oorlog en in die Japanse amfibiese landings vroeg in die konflik. Alhoewel hulle gebrekkig was in beskerming, is hulle in diens gehou totdat hul verlieskoerse in 1944 onbetaalbaar geword het. "
Kopfoto-bron: U.S. Navy-foto 80-G-427153 van die US Navy Naval History and Heritage Command. Gevang Kate 1943.
Die Japannese het dit genoem tipe van vliegtuie a kanjo kōgeki-ki.
In Engels beteken dit 'draagaanvalvliegtuie'.
Informeel, a kankō.
Die meeste vloote noem dit 'n torpedobomaanvaller.
Aanduiding van vervaardigingsprojek: B5N2.
Geallieerde kode naam: "Kate."
Amptelike operasionele benaming: Type 97-3 Carrier Attack Aircraft.
40 Kates het met lugtorpedo's aangeval en vier slagskepe laat sink (Kalifornië, Oklahoma, West Virginia, Nevada).
49 B5N2's word aangeval met bomme op hoë vlak, wat die Arizona met 'n deurslaggewende treffer.
Teisatsu was 'n waarnemer, navigator, bombardier.
Dikwels (maar nie altyd nie) die senior bemanningslid, indien wel, die bevelvoerder van die vliegtuig.
By Pearl Harbor was die verwoestendste vliegtuig van Japan die Nakajima B5N2, ook bekend as die "Kate" en die tipe 97-3 draeraanvalvliegtuie.
In die eerste minute van die aanval het 40 Kates Battleship Row met torpedo's verwoes. Toe hulle klaar was, Oklahoma en Wes -Virginia gesink het, en Kalifornië en Nevada was besig om te sink.
Onmiddellik daarna verskyn nog 49 tipe 97-3's. Hulle het byna 10 000 voet langs die ruggraat van die slagskipry gevlieg. Elkeen het 'n massiewe bom van 800 kg (byna 1,800-lb.) Laat val wat ontwerp is om deur 'n pantserdek van 'n slagskip te dring en 'n tydskrif aan die brand te steek. Een van hierdie bomme het die Arizona in 'n ontploffing kilometers ver gehoor.
In die tweede golf het nog 54 B5N2's aangekom. Hierdie swerm het skepe geïgnoreer en vliegvelde aangeval. Elkeen het twee of meer bomme laat val, wat ernstige verwoesting en lewensverlies meegebring het.
Pearl Harbor was net die begin. Kates het vinnig bewys dat hulle maneuverskepe op see sowel as skepe in die hawe kan sink. Net in die eerste jaar van die oorlog het hulle drie Amerikaanse draers gesink of gehelp: Lexington, Yorktown, en Hornet [Luguitsig personeel]. 'N Na -oorlogse opsomming  het tot die gevolgtrekking gekom dat' die prestasies van Kate versoenbaar was met die van die Zero. '
Alhoewel die bombardementaanvalle van tipe 97-3 ondoeltreffend teen skepe op see was, het tipe 97-3's vlakbomaanvalle gebruik om Japannese troepe te ondersteun in Japan se bliksemstroming deur die Suid-Stille Oseaan.
Draerbomwerpers en aanvalsvliegtuie
Japannese draers het twee soorte bomwerpers aangepak. Eerstens het hulle duikbomwerpers gehad wat hulle aangewys het kanjo bakugekki -ki (draer -bomwerpers.) Hulle steil skerp en gooi hul bomme van naby af vir akkuraatheid. Dit het hulle natuurlik diep in die lugweer laat beland. Duikbomwerpers kon gewoonlik net 'n enkele mediumgrootte bom dra.
Die ander tipe bomwerper op Japannese draers was die kanjo kōgeki-ki. (Kan skip bedoel, jo bedoel aangestap, kogeki aanval bedoel, en ki bedoel masjien (in hierdie geval 'n vliegtuig.) Informeel het die Japannese bemanning dit ingekort tot kankō. Ander vloote het sulke vliegtuie torpedobomwerpers genoem. Geen torpedo nie (gyorai) ook nie bom nie (bakudan) verskyn in die Japannese benaming. Soos torpedobomwerpers in ander vloote, kankōs met torpedo's of met bomme aangeval. 'Aanvalvliegtuie' weerspieël hierdie veelsydigheid. Die kankō by Pearl Harbor het drie keer die bomkapasiteit van die duikbomwerper gehad. Dit het altyd sy bomme tydens 'n vlug laat val, wat die veiligheid verhoog, maar die akkuraatheid beperk.
Wat ek die noem Kankō wat Pearl Harbor aangeval het in hierdie studieverslag
Japan s'n kankō toe die oorlog begin, was dit algemeen die B5N en die Type 97 Carrier Attack Aircraft. Die eerste weergawe daarvan is die B5N1 en die Type 97-1 Carrier Attack Aircraft genoem. Die tweede, wat by Pearl Harbor gebruik is, is die B5N2 en die Type 97-3 Carrier Attack Aircraft genoem. Soos die Japannese, gebruik ek die term Type 97-3 eerder as om die hele naam te gee as die konteks "Type 97-3" ondubbelsinnig maak. In die stelsel van die geallieerde kodenaam word beide weergawes die Kate genoem.
Dit is problematies om na Japannese vliegtuie te verwys omdat die Japannese benamingstelsels in die Tweede Wêreldoorlog ingewikkeld was, gereeld verander en inkonsekwent gebruik is [Francillon 1995 46-59, Mikesh 170-181]. As u vertroud is met Japannese vliegtuigbenamings, wil u waarskynlik die bylae oor Japanese Naval Aircraft Designations oorslaan, alhoewel u dalk wil lees waarom ek die kankō wat Pearl Harbor die Type 97-3 Carrier Attack Aircraft aangeval het in plaas van die Type 97 Model 12.
Die tipe 97 kankōs was enkelmotorige, laagvleuelige eenvliegtuie met goed gekapte enjins en splinternuwe vel om aërodinamiese weerstand te verminder [Francillon 1969 61]. Beide het 'n bemanning van drie wat agter mekaar sit. Die kuip was 'n NACA (Amerikaanse nasionale advieskomitee vir lugvaart, NASA se voorganger) se ontwerp wat ook die weerstand tot 'n minimum beperk [ Luguitsig personeel 45, Hawkins 4].
Die Kate-romp het 'n ovaal deursnit en gebruik semi-monokoque konstruksie. In 'n suiwer monokoque konstruksie ondersteun die buitenste vel die vliegtuigstruktuur heeltemal, soos 'n eierdop. In semi-monokoque konstruksie word die vel versterk deur interne ribbes by te voeg. Selfs met hierdie ribbes is die semi-monokoque konstruksie ligter as 'n buisvormige struktuur.
Figuur 1: Semi-Monocoque romp konstruksie
Bron: [email protected], geneem by Pearl Harbor Aviation Museum.
Soos torpedobomwerpers in ander vloote, het die Type 97-3 'n bemanning van drie gehad. Figuur 6 toon aan dat die lede van die Type-97-bemanning onder 'n enkelglasdak gesit het. Elkeen kon die afdak om sy stasie onafhanklik [King 133] oopmaak. Elkeen het 'n emmerstoel met 'n veiligheidsgordel [King 133]. Daar was geen behoefte aan skouergordels nie, want die Kate het nie soos die Zero [King 133] gewelddadige maneuvers gedoen nie. Die bemanning kommunikeer via 'Gosport' -buise sonder krag [Hawkins 6, King 152, Mori 1323].
Bron: San Diego Air and Space Museum Archive. Katalogusnommer 01_00086081.
Die B5N-vlerke het 'n platgesnitte metaalvel met metaalkleppe en stofbedekte ailerons [Francillon 1969 61 1995 415]. Die gleuwe wat oopgemaak is, strek tot by die vlerkvou, die ailerons van die vou na buite [Hawkins 9]. Hierdie groot vlerke het die B5N die hefvermoë gegee wat hy nodig gehad het om sy groot vuurwapens te dra. Boonop het hulle grootte genoeg ruimte gebied vir die Kate se hidroliese hidrouliese inwaarts opvoubare landingsgestel wat aan die hoofstang geheg is. Dit was die eerste gebruik van hidroulies opvoubare landingsgestel op 'n Japannese enkelmotorige vliegtuig [ Luguitsig personeel 45]. Grootte het ook ruimte gegee vir brandstoftenks tussen die vleuel se twee sterk sparre [Hawkins 9].
Bron: Amerikaanse vloot Foto van 'n B5N2 wat afdaal nadat dit noodlottig beskadig is deur 'n PB4Y -patrolliebomwerper.
Figuur 3: Onderkant van Type 97-3 Wings
Bron: [email protected], geneem by die Valor in the Pacific Memorial. Die uitstalling is 'n veselglasmodel.
Vir draagdek en hangarberging vou die Kate se vlerke boontoe. Jurystutte is aan die romp vasgemaak om die gewig van die gevoude vlerke tydens die stoor te ondersteun [Hawkins 9]. Om die gevoude hoogte en breedte op hangar -dekke tot 'n minimum te beperk, het die regtervleuel gedeeltelik onder die linkerkant gevou [Hawkins 5]. Om hierdie lae-vleuelontwerp te ontwikkel, gebruik Nakajima kennis wat vroeër opgedoen is deur ontwerpe van Northrup, Douglas en Clerk te ondersoek [ Luguitsig personeel 45, Hawkins 10], maar die vleuelontwerp was nie slegs 'n afskrif van buitelandse vliegtuigvlerke nie. Die stert het met stof bedekte kontrolevlakke [Hawkins 10].
Figuur 4: Vleuels wat oorvleuel vir berging
Bron: National Archives Photograph in Francillon .
Kates het hul ammunisie ekstern onder die romp gedra. Hulle het verskillende rakke vir verskillende wapenslading [Hawkins 6], wat gewoonlik 'n enkele torpedo was, 'n enkele bom van 800 kg, twee of drie bomme van 250 kg of ses bomme van 60 kg. In China oorheers twee klasbomme van 250 kg of ses klasbomme van 60 kg [...]Luguitsig personeel 46]. Vir sommige bomme was daar voor- en agterfuse, wat deur die bombardier gekies kon word voor die val [Panko Fuzes]. Die een brandstof het die bom by kontak laat ontplof, terwyl die ander die ontploffing ongeveer 0,2 sekonde vertraag het. Eersgenoemde was die beste vir buitelugteikens, laasgenoemde vir deurdringende geboue voordat dit ontplof het. Die verskeidenheid wapentrakke kan probleme met herbewapening veroorsaak tydens die gevegstres, soos by Midway.
Figuur 5: Kate met bomlading. Waarskynlik met drie bomme van 250 kg (550 lb.)
Bron: Imperial Japanese Navy via U.S. Navy
Motor en prestasie
Die B5N2 gebruik 'n Nakajima 14-silinder, twee-ry, lugverkoelde radiale enjin, die Sakae 11 [Francillon 1995 414]. Die Keiserlike Japanse vloot het twee motorbenamingstelsels gebruik. Sakae 11 was die operasionele benaming [Francillon, 1995 515]. Die aanwysings vir die vervaardigingsprojek was die NK1B, waar N. bedoel Nakajima, K bedoel lugverkoel, 1 het beteken dat dit die eerste lugverkoelde enjin in die huidige nommerreeks was, en B bedoel dat dit die tweede weergawe van die enjin was [Francillon, 1995 515]. Soos met die aanwysing van vliegtuie, was die Japannese enjinaanwysings kompleks en verander dit mettertyd [Francillon, 1995 515].
Die Sakae 11 het 1.000 pk by die opstart opgelewer en 970 pk op 9.845 voet (3.000 m) [Francillon 1995 415]. Dit het 'n topsnelheid van 235 mph by 11,810 ft en 'n kruissnelheid van 161 mph op 9,845 ft [Francillon 1995 415] gegee. Deur 'n swaar bomlading te dra, het hierdie getalle verminder, maar die Kate was nog steeds vinniger as die Amerikaanse torpedobomwerper by die begin van die oorlog in die Stille Oseaan, die Douglas TBD Devastator en die belangrikste Britse torpedobomwerper in 1941, die Fairey Swordfish -tweedekker [Francillon 1969 16 ]. Amerika het binnekort die uitstekende TBF/TBM Avenger -torpedobomwerper bekendgestel, maar die gebrekkige lugtorpedo van Amerika het beteken dat USN -torpedo -aanvalle steeds min wins gebring het totdat die torpedo aan die einde van 1943 aansienlik verander is [Panko Torpedo].
Gegewe die Kate se beperkte enjinkrag, kon Nakajima geen pantser by die Kate voeg nie, omdat dit die spoed ernstig sou verswak. Die behoefte om genoeg petrol te dra om aan die reeksvereistes te voldoen, het op sy beurt selfdigende brandstoftenks uitgesluit. Hul dik rubberblase het die brandstofvolume te veel verminder. (Toe die opvolger van Kate, die Tenzan , gebruik self verseëlende brandstoftenks in 'n prototipe, is die brandstofvermoë met 30 persent verminder [Francillon 1995 431].) Alhoewel Kate met die begin van die oorlog in die Stille Oseaan tereg die beste torpedobomwerper ter wêreld genoem is 'n slakkertjie met 'n glasbek.
As daar geen vegtersteun was nie, was 'n vlug Kates 'n maklike prooi vir vyandelike vegters. Van voor af kan 'n vegter straffeloos aanval, want B5N's het geen masjiengewere wat vooruitskiet nie. Een tipe 97-vlieënier wat voor 'n aansluitende vegaanval te staan ​​gekom het, het berig dat Wildcat-vegters wat van voor af aanval, sy negeskip vernietig het. hikōtai heeltemal, omdat sy vlieëniers niks anders kon doen as om die aanvallers te probeer ram nie [Mori 3549]. Selfs aanvalle van agter het slegs 'n 7,7 mm (.303-kaliber) tipe 92-masjiengeweer in die gesig gestaar. Selfs verskeie tipe 97 -vlieënde in nabye vorming het 'n beperkte risiko vir die aanval van vegters ingehou.
Die Japannese vloot het baie terme gebruik wat op Engels gebaseer is. Die vliegpersoneel van 'n vliegtuig is 'n pee (paar) ongeag die grootte [King 140]. Die Kate pee bestaan ​​uit 'n vlieënier, teisatsu (waarnemer), en 'n radio -operateur/kanonnier. Elkeen het belangrike rolle tydens 'n aanval gehad.
Die rugsteun van die vlieënier is aan 'n paal vasgemaak, sodat hy sy sitplek kon oplig vir opstyg en landing. Dit het die sigbaarheid verbeter oor die lang neus van die groot stertrekker. Toe die sitplek op sy hoogste hoogte was, was die vlieënier se kop net onder die bokant van die voorruit [Hawkins 6].
Figuur 7: Pilot 's sitplek
Bron: Imperial Japanese Navy via Burin Do 1992.
Japannese vegvlieëniers het B5N -vlieëniers as "wa -bestuurders" ontslaan omdat die groot kankō was traag en het min beweegbaarheid [Mori 22 4041]. Om die Kate te vlieg, vereis egter uiterste konsentrasie en besluitneming van 'n sekonde. Die vlieënier het 16 instrumente om voortdurend te monitor, moes in noue vorm vlieg en moes baie vlot vlieg omdat die motorvermogen veroorsaak het dat brandstof in 'n swaar gelaaide vliegtuig styg [Mori 691]. Boonop was dit tydens 'n torpedo of bomval noodsaaklik om absoluut gelyk te vlieg, sonder toonhoogte, gaai of rol. Enige klein variasie sou die bom van die teiken af ​​gooi. Toe Juzo Mori die Kalifornië , moes hy 'n reeks besluite oor 'n split-sekonde neem oor die aanval nie op die Helena , sy eerste lopie by die Kalifornië , en swaai om die Kalifornië weer, hierdie keer suksesvol [1809-1840]. Daarna moes hy 'n ontsnappingsroete deur 'n swaar lugafweervuur ​​weef om wraak te soek . Hy moes dit alles op 'n baie lae vlak vlieg in 'n vliegtuig met beperkte maneuverbaarheid.
Radio -operateur / masjiengeweer
Agter sit die radio -operateur/masjienskutter, wat boodskappe in Morse -kode [Mori 1614] ingevoer het. Die radio in 'n Kate was redelik goed. Hierdie radio was baie beter as die ellendige stel in Zeroes, sodat Zeroes en Kates bymekaargekom het, en die B5N2's het teruggekeer na die draers. Toe Mitsuo Fuchida sy radio -operateur die radiostilte laat verbreek en die boodskap stuur Tora, Tora, Tora aan sy draers om te vertel dat die verrassing behaal is, is die oordrag in Japan gehoor, hoewel dit slegs as gevolg van vreemde atmosferiese toestande was [Fuchida 1952, Koning 149].
Die agterste sitplek het 'n redelik goedkoop uitklapbare stoel wat vorentoe gerig is vir radiobediening [King 133]. Tydens die Pearl Harbor -aanval was daar radiostilte, sodat die radio -operateur/kanonnier geheel en al gefokus het op kanonne [King 134]. Om die masjiengeweer te gebruik, vou die agterste sitplek sy stoel, maak dit aan die kant van die kajuit vas, maak die geweer los en staan ​​op om te vuur [King 134]. (In teenstelling met Val -duikbomwerpers het die agterste sitplek van voor na agter gedraai [King 134]). Hy was normaalweg met sy valskermsnoer op die vloer vasgemaak, maar die spanne het tydens die Pearl Harbor -aanval nie valskerms gebruik nie, dus het hy geen bevestiging aan die vliegtuig gehad as sy hande op die geweer nie en sy knieë was teen die kant van die romp vasgemaak [King 148].
Die wapen self was 'n tipe 92 7,7 mm (.303 in) masjiengeweer met ses dromblaaie van 97 ronde-een op die geweer en vyf onderdele [Mori 1702]. Gebaseer op die Britse Lewis -masjiengeweer wat op vliegtuie van die Eerste Wêreldoorlog gebruik is, het dit 600 rondes per minuut afgevuur, en die snuitspoed van 2,500 voet per sekonde het dit 'n effektiewe reikafstand van 600 m gegee [Francillon 1995 431]. Sy doelboog was ongeveer veertig grade links, regs en onder en ongeveer 80 grade opwaarts [King 134]. Soos reeds opgemerk, was hierdie geweer lomp in vergelyking met dié in Amerikaanse vegters, waarvan die meeste ses .50 kaliber masjiengewere gehad het met groter koeëls, groter reikafstand en 'n veel groter volume vuur.
Figuur 8: Tipe 92 masjiengeweer (7,7 mm, 0,303 in)
Figuur 9: Sy-aansig van vasgevangde tipe 97-3 draeraanvalbomwerper met 'n onbesmette masjiengeweer
Die middelste sitplek het die mees komplekse taak gehad. Hy was die teisatsu, wat gewoonlik vertaal word as waarnemer [Koning 130]. Op verkennings- en maritieme patrollie -missies was waarneming eintlik sy belangrikste taak. Om sy voorkoms te verbeter, kan hy sy sitplek tot ongeveer 14 duim verhoog of laat sak, en sy sitplek 'n bietjie meer as 35 grade regs of links kan draai [King 133]. Hy het ook twee klein vensters in die romp se sye gehad om sy kaarte en handleidings te verlig.
Waarneming was egter slegs een aspek van die teisatsu's werk. Die belangrikste was dat hy die vliegtuig se navigator was, wat 'n kritieke taak was vir langafstandmissies oor water. Hoof -onderoffisier 1ste klas Haruo Yoshino, die teisatsu op 'n Kaga Kate tydens die Pearl Harbor -aanval het opgemerk dat hy opgelei is in baie navigasiehulpmiddels, waaronder die gebruik van kaarte, kaarte, skyfiereëls, sekstante en navigasie deur die sterre [King 130]. Op missies het hy 'n groot sak gebring genaamd a yōgubukurō, wat sy navigasietoestelle gebêre het, plus 'n verkyker, fakkelgeweer en moontlik 'n lugkamera [King 130]. Toegang tot 'n afwaartse foto-verkenningskamera was ook vanuit hierdie posisie beskikbaar.
Bomme laat val
Op vlak bombardemente, die teisatsu was die bombardier. Om die teiken te sien, het hy twee valdeure aan die linkerkant van die vloer gehad. Hy het sy tipe 90 -teleskopiese bomgesig losgemaak en dit in een van die deure laat sak [King 132]. Toe die vliegtuig die teiken nader, het die teisatsu beveel die vlieënier om effens na links of regs te gaan. Toe die bomsig in lyn was met die teiken, het die teisatsu het die bomme [King 132] losgelaat. Die bombardier het die druppel voorafgegaan deur 'n bestendige vokalisering, wat hy op die oomblik van val [King 132] in 'n geskreeu verander het. Omdat die deure aan die linkerkant van die kajuit was, is die bomme (of torpedo) aan die regterkant van die romp verreken. 'N Formasie met vyf vliegtuie wat in 'n V ingerig is, word 'n' buntai 'genoem, en die leier van Kate se bombardeerder val eerste, terwyl die ander vier vliegtuie gelyktydig skakel.
Figuur 10: Onderkant van Type 97-3 Wings
In torpedo -aanvalle het die teisatsu's werk was meer passief. Namate die vliegtuig potensiële teikens bereik het, het die teisatsu, wat tyd gehad het om rond te kyk, het 'n teiken gekies en die vlieënier daarheen gerig. Teisatsu Haruo Yoshino het oorspronklik die Wes -Virginia, maar die skip is bedek met watersproei van ander torpedo's. Hy het die vlieënier beveel om oor te skakel na die Oklahoma [Koning 150]. Óf die vlieënier óf die teisatsu kan die torpedo loslaat. By Pearl Harbor het Yoshino die vrylating uitgevoer, wat die vlieënier vrygemaak het om op lae vlieg te konsentreer [King 151]. Na die torpedo -vrystelling het die teisatsu het die vlieënier vertel watter kant toe om te draai om te ontsnap.
Alhoewel die teisatsu se rol in torpedo -aanvalle belangrik was, was die vlieënier in beheer van die torpedo -aanval [Mori]. Slegs hy kon die vliegtuig op sy doelwit rig, met behulp van 'n gesig bo -op die instrumentpaneel [King 133]. Slegs hy het die perspektief gehad om te weet wanneer hy die torpedo moet laat val, veral op see, waar byna elke torpedo -vrystelling komplekse afbuigingskote op 'n presiese snelheid en hoogte teen 'n bewegende teiken behels. Hy moes hierdie berekeninge verstandelik doen terwyl hy vlok ontwyk en die vliegtuig op lae hoogte vlieg [King 133].
Die landings van draers is altyd moeilik, veral vir swaar bomwerpers wat nie behendig is nie. Om die verstandelike las van die vlieënier te verlig, het die teisatsu voortdurend instrumentdata tydens die landing uitgeroep [King 138].
Wie was in beheer?
Die vlieënier en teisatsu was gewoonlik onderoffisiere, terwyl die radio -operateur/kanonnier 'n aangewese matroos was. Wanneer die teisatsu was die senior lid van die bemanning, hy was die bevelvoerder van die vliegtuig of kichō [Koning 130]. In die Pearl Harbor -aanval het bevelvoerder Mitsuo Fuchida die hele aanval van die teisatsu posisie van 'n Kate [Fuchida 2011]. Op pad na Oahu navigeer hy die hele eerste golf [Fuchida 2011].
Kates in die Pearl Harbor -aanval
Die doel van die Pearl Harbor -aanval was om te verhoed dat Amerikaanse slagskepe inmeng met die hoofdoel van Japan - sy strekking suid na die olievelde van Borneo en Nederlands -Oos -Indië [Fukudome]. Beide kante het 'n uiteindelike klimaks-slag tussen die slagskip voorgestel wat die verloop van die oorlog sou bepaal. Met minder slagskepe, sou admiraalman E. Kimmel in die minderheid wees en sou hy nie sy slagskepe aan die begin van die oorlog sorteer volgens die Rainbow 5 -oorlogsplan nie. Figuur 11 toon waar die slagskepe aan die westekant van Ford Island vasgemeer was. Een slagskip was nie op Battleship Row nie Pennsylvania, wat in die droogdok was, opgeknap. Pearl Harbor se negende slagskip, Colorado, was in Bremerton, Washington word [Yarnell] opgeknap.
Figuur 11: Skeepsskipry, draagplekke en watervliegtuigbasis met PBY Patrol Bombers
Bronne: Hedendaagse NASA -satellietfoto, [email protected]
Die Keiserlike Japanse vloot het ook die belangrikheid van draers geken. Figuur 11 toon die normale vasmeerplekke van die drie draers wat by Pearl Harbor gestasioneer is. Let daarop dat Onderneming normaalweg vasgemeer direk voor Kalifornië . Die Lexington en Saratoga Op sy beurt lê dit gewoonlik aan die westekant van die eiland [Panko Enterprise]. Daar was 'n slagskipry, maar daar was geen draerry nie. Die Japannese het geweet dat daar na berig word geen draers in die hawe was nie, maar hulle het steeds hierdie sestien Kates -aanval uit die weste gehad.
Onderneming en Lexington was op missies om vliegtuie na Midway en Wake [NHHC] te lewer, maar daar was nog geen begeleiers nie. Onderneming was eintlik geskeduleer om die dag voor die aanval terug te keer na die hawe, maar dit is vertraag deur swaar see [Bureau of Ships 3]. Pearl Harbor se derde vervoerder, Saratoga, het die hawe in San Diego binnegegaan om haar vliegtuie te gaan haal nadat dit in Bellingham, Washington [NHHC], opgeknap is.
Die Torpedo -aanval by Pearl Harbor
Torpedo's was die enigste betroubare manier om slagskepe te vernietig. Die myne -effek van die ontploffing van die kernkop kan 'n slagskip se kant oopbreek, veral as dit onder die wapenrustingsgordel raak. Japan se tipe 97 -modifikasie 2 (nie model 2) lugtorpedo (koku gyorai) was beslis die beste lugtorpedo ter wêreld ter wêreld. Dit weeg 1,840 lb en het 'n kernkop van 610 lb met 'n ploflading van 450 lb [NTMJ Aerial Torpedoes]. Dit was baie sterker as enige bom wat op Pearl Harbor neergesit is. Die beste van alles was dat dit betroubaar was; dit is sedert 1931 meedoënloos getoets en ontwikkel. Uiteindelik is dit afgelewer deur uiters opgeleide lugrederye van Akagi, Kaga, Sōryū en Hiryū. Die groen vliegtuigbemanning van die pas gewerkte Shōkaku en Zuikaku sou in minder belangrike dele van die aanval wees.
As gevolg van hul gewig en spoed, het die torpedo's van die lug die water getref, maar bly duik. By die vlak Pearl Harbor sou hierdie aanvanklike duik die Type 91 Mod 2 in die modder gedryf het. Die Japannese het woedend gewerk om die torpedo aan te pas om onmiddellik by die water in te gaan, in plaas daarvan om te wag dat dit regkom nadat die water ingekom het. (Die torpedo was swaarder aan die onderkant as die bokant, maar hierdie natuurlike en outomatiese metode om die torpedo reg te stel, het tyd geneem wat die torpedo nie in die steek gelaat het nie.)
Die oplossing was 'n gyroscoop wat twee ailerons aan die voorkant na die stertkegel beheer het. Hierdie anti-rolmeganisme het verseker dat die torpedo regop sou wees wanneer dit die water tref, sodat die horisontale roere teen die ingang van die water kan neerslaan sonder dat dit die gevaar loop om die torpedo links, regs of selfs af te gooi. Die groot stabiliserende vinne heel agter in die torpedo was daar om wankeling te verminder, om nie die torpedo op of af te steek terwyl dit deur die lug val nie [Panko Torpedo].
Figuur 12: Japanese Type 91 Modification 2 Torpedo met anti-roll vinne (links) en stabiliserende vinne (regs) en
Bron: Foto geneem by Pacific Aviation Museum, Pearl Harbor.
Figuur 13: Horisontale roer -effek agter as Torpedo regop staan ​​by watertoevoer (uitgerol)
Figuur 14: Horisontale roer -effek agter as Torpedo nie regop staan ​​nie (gerol) op watertoevoer
Torpedo -aanvalle was uiters riskant. Die Kates moes konstant vlieg op golfhoogte en lae spoed. As die skepe gewaarsku en ten volle gewapen was, kan hul gewere torpedo -aanvallers red. Gevolglik sou torpedo-aanval by Pearl Harbor aan die begin van die aanval plaasvind, sodat hulle kon toeslaan voordat Amerikaanse gewere beman en gereed was, maar 'n deurmekaar seine het daartoe gelei dat duikbomwerpers die PBY's aan die suidpunt van Ford aanval Eiland twee minute voor die eerste torpedobomwerpers om 7:57 [Aiken] aangekom het.
Ten spyte van hierdie byna afwesigheid van waarskuwing, het sommige van die gewere op die slagskepe vinnig in aksie gekom. Trouens, verskeie vlieëniers en teisatsus verwonderd oor die hoeveelheid vuur wat hulle ontvang het [Aiken, Fuchida 1952, King 152-153]. Sedert April 1941 beman elke slagskip voortdurend twee 5-duim dubbeldoelgewere en twee .50-kaliber masjiengewere [Gannon 545-546]. Die 5-duim-gewere het 'n geslote, maar vinnig toeganklike voorraad van 15 doppe [Gannon 545-546, Wallin 106]. Die masjiengeweer het 300 tot 400 rondes gesluit, gereed ammunisie gehad [Wallin 106, Zimm 268]. Die masjiengewere het byna onmiddellik in aksie gekom, die 5-duim-gewere ongeveer vier minute later [Wallin 106-107]. Ongelukkig was die 5-duimskutters stadig vuurwapens, en hul sentrale direkteur was nie beman tydens die aanval nie. Op sy beurt het die .50-kaliber masjiengeweer nie hard genoeg getref om vliegtuie betroubaar uit te haal nie [Gannon 560-570].
Die torpedo -aanval was egter kort, en die vuur van AA het eers effektief geword toe dit 12 was Kaga Kates het die laaste torpedodruppels teen die slagskipry [Koning 153] gemaak. Vyf van hierdie B5N2's is deur vliegtuigvuur neergeskiet, en almal behalwe die eerste is beskadig [Allen, King 153-154]. Die vyf Kates wat teen hierdie laaste tiental torpedo -aanvallers verloor het, was die enigste B5N2's wat verloor is van die 144 wat aan die aanval deelgeneem het. As die slagskepe nog 'n bietjie meer gewaarsku is, sou die uitslag van die aanval moontlik anders gewees het.
Figuur 15: Kate met Torpedo
Bron: Imperial Japanese Navy via U.S. Navy.
In totaal het 40 Kates met torpedo's aangeval. Figuur 16 toon aan dat 24 vanuit die ooste aangeval het. Die eerste 12 was van die Akagi, die laaste 12 uit die Kaga [Koning 150]. Hierdie stroom Kates kom nader in 'n ry, etlike honderde meter van mekaar af. Hierdie vertraging tussen opeenvolgende torpedo -aanvallers het individuele torpedobomwerpers ten minste 'n kort tydjie gegee om individuele teikens te kies. Om hul torpedo's lank genoeg lopies te gee voordat hulle toeslaan, het die meeste B5N2's wat vanuit die ooste aangeval het, deur die Southeast Loch gekom (sien figuur 16). Gevolglik is 'n groot meerderheid van die torpedo's wat by gevegskepe gelanseer is, laat val Oklahoma en Wes -Virginia, wat reg voor die dam lê. Slegs drie Japannese torpedo's het ander slagskepe getref.
Figuur 16: Tipe 97-3 Torpedo-aanval by Pearl Harbor
Sestien ander tipe 97-3's het vanuit die weste aangeval. Hierdie Kates was van die Hiryū en Sōryū, en hul verwagte teikens was Lexington en Saratoga, wat hulle die vorige aand meegedeel het, was nie in die hawe nie [Mori 1669].
As gevolg van die verkeerde identifikasie van die Utah as 'n huidige slagskip, ses van die agt Kates uit die Sōryū het hul torpedo's vermors op die voormalige slagskip en die skepe rondom dit [Fuchida 1952, Mori 1825ff, Panko Utah]. Nog een aangeval Helena, wat 'n kruiser was en dus nie 'n topprioriteit was nie [Mori 1809]. Slegs een swaai om die eiland en val Battleship Row uit die weste aan. Hierdie Kate, bestuur deur Jūzō Mori, het die Kalifornië sy tweede torpedo -treffer [Mori 1831ev], wat sy lot verseël het.
Op hul beurt het vier van die Hiryū's agt B5N2s het ook agter die Helena en Oglala, almal mis hierdie teikens. Die ander vier swaai in die aanvallyn Akagi en Kaga Kates om na slagskepe te gaan. In totaal is daar dus 16 uit 16 torpedo's vermors Utah en die nabygeleë Raleigh, en nog vyf is vermors Helena [Fuchida 1952] 'n Versagtende faktor in die vermorsing van soveel torpedo's is dat vlieëniers in die lae, vroeë oggendson aangeval het, sodat hulle dit moeilik kon vind en teikens kon identifiseer.
Die aanval op hoë vlak op binneboordgevegskepe in die eerste golf by Pearl Harbor
Figuur 17 toon aan dat sommige slagskepe in pare vasgemeer was. Die een het langs Ford Island gesit, die ander buiteboord. Die binneste skepe - die Maryland, Tennessee, en Arizona - was veilig teen torpedo's.
Figuur 17: Slagskipskipmeerplekke
Bron: National Archives Foto NH 50472, geredigeer deur [email protected]
Om die binneste skepe aan te val, het 'n tweede swerm van 49 Kates oor die ruggraat van Battleship Row gevlieg, soos figuur 18 toon. Elkeen het 'n massiewe bom van 800 kg (1800 pond) gedra. Hulle het byna 10 000 voet gevlieg omdat hulle dit van groot hoogte af laat val het, die bom genoeg momentum gegee het om deur die pantserdek van die slagskip te breek. Bomaanvalle op groot hoogtes was egter nie akkuraat nie. Ter vergoeding vlieg die Type 97-3's in stywe buntai-chevrons van vyf, en al vyf gooi hul bomme gelyktydig neer. Tog het slegs agt van hierdie bomme slagskepe getref [Zimm 232].
Figuur 18: Tipe 97-3 hoëvlakbomaanval by Pearl Harbor
Daarbenewens het sommige van die bomme wat wel getref het, nie heeltemal ontplof nie. Hul plofstof was tipe 91 [NTMJ Bomme 35], wat trinitroanisool is [NTMJ plofstof 35]. Trinitroanisole is een van die minste sensitiewe plofstof [NOAA]. Dit moes ongevoelig wees sodat dit nie onmiddellik sou ontplof nadat dit teen 'n hoë spoed op die dek van die slagskip geslaan het nie. Ongevoeligheid het dit egter moeilik gemaak om te ontplof. In dieselfde trant het die bom twee agterste voue gekry wat slegs sou afvuur as hulle agterkom dat die bom neergestort het deur die dek. Twee fuzes vergroot die kans dat die bom sal ontplof gegewe die skokverdraagsaamheid wat in die bom vereis word [NTMJ Bombs 35]. Trinitroanisool is baie giftig as dit brand [NOAA], dus as die bom slegs gedeeltelik ontplof, kan dit as 'n gifgasbom beskou word.
Die bomme wat hierdie Kates in die eerste golf laat val het, was tipe 99 nommer 80 merk 5 spesiale bomme [NMTJ Bombs p. 35]. Die Tik aangedui dat dit in 1939 aanvaar is. Die Nommer was die gewigsklas van die bom in kilogram gedeel deur 10, wat beteken dat die bom in die 800 kg -klas was. (Die werklike gewig was 797 kg, of 1,757 lb.) Markus 5 dui aan dat dit 'n spesiale wapenbrekende bom was (nie die vyfde weergawe van die bom nie) [NMTJ Bombs p. 6]. Die bom was 'n spesiale bom slegs in die sin dat dit nie ontwikkel is as deel van die twee hoofbomprogramme nie-gewone (anti-skip) bomme of landbomme. Die bom is gemaak van 'n verouderde dop van 41 mm van die slagskip Nagato [Friedman 269]. Vir aerodinamika is die dop afgetap en vinne is bygevoeg.
Figuur 19: Tipe 99 Nommer 80 Merk 5 Spesiale bom wat in die eerste golf gebruik word
Bron: U.S. Technical Mission to Japan [NTMJ Bombs p.35].
Die bom was 'n byna soliede staalpyltjie wat ontwerp is om gepantserde dekke deur te steek met groot massa en spoed. Dit het slegs plek vir 22 kg (49 lb) plofbare lading [NTMJ Bombs p. 35]. Tensy die bom in 'n poeiermagasyn ontplof het, het dit min skade aangerig. Net een het dit gedoen, die bom wat uitgewis is Arizona.
Die Tweede-golf aanval op vliegvelde
'N Uur nadat die eerste golf begin het, verskyn nog 54 B5N2's in die lug. In die tweede golf was hulle prooi vliegvelde, nie skepe nie. Hierdie Kates het ingevlieg chutais (eskaders) van nege vliegtuie.
 Sommige skrywers sê dat die bom op 'n 40 mm -kanonskulp gebaseer was, terwyl ander die deursnee as 41 mm noem. Die verwarring is te danke aan 'n spesifieke Japannese onderduimsheid. Die oorspronklike skulpe is geskep vir die Nagato. Sy gewere het 'n deursnee van 41 mm (16,1 in), maar die Japannese het dit slegs as 40 mm (15,7 in) [Freidman 269] gerapporteer. Hulle het hierdie verandering op 29 Maart 1922 aangebring omdat die Washington Naval Treaty van 1922 gewere groter as 40,6 mm (16 duim) uitgesluit het. Deur die dopgrootte met 'n enkele millimeter te rapporteer, kon dit aangemeld word dat dit 'n aanvaarbare deursnee het. Toe dit voor die oorlog in 'n bom omskep is, is hierdie fiksie gehandhaaf [NTMJ Bomme].
Tweede golf Kate teikens
Gekombineerde vlootbedryfsbevel nr. 2 [MHS 16] het 'n beroep op die loods van 54 tipe 97-3's onder die algemene bevel van luitenant-kmdt. Shigekazu Shimazaki. Hierdie is verdeel in datais van 27 Kates elk.
Die Shōkaku B5N2s, onder leiding van Shimazaki, sou as 'n eenheid teen Hickam Field aanval. Hulle het daar groot skade aangerig.
Die Zuikaku Tipe 97-3's, onder bevel van luitenant Tatsuo Ichihara, sou drie verskillende teikens tref: NAS Kaneohe, Ford Island in NAS Pearl Harbor en Barbers Point.
Die Zuikaku Kates het Kaneohe beslis getref. Die amptelike verslag van Patrol Wing 1 [PatWing1] het gesê dat twee groepe van nege aangeval het, hoewel dit na hulle verwys as tweesitplekbomwerpers. Die feite dat elkeen veelvuldige bomme laat val en in vlug laat val het, dui egter daarop dat dit B5N2's was. Wenger, Cressman en Di Virgilio [1663-1672] het die aantal vliegtuie bevestig. Die Kates by Kaneohe het op 'n lae vlak aangeval [PatWing1]. Hulle moes van onder die wolke aanval om te mik, en die wolkebasis was die oggend laag oor Kaneohe [Wenger, Cressman, Di Virgilio 1663-1672]. Gelukkig vir die Amerikaners was die omslagtige Kate-botsig op lae hoogtes onakkuraat, sodat bomme deur ruwe skatting neergegooi moes word [Wenger, Cressman, Di Virgilio 1678-1687].
As die oorblywende nege Kates in Ichihara's is daitai Ford -eiland getref het, sou die lewensverlies waarskynlik aansienlik gewees het. Ford Island het egter nie merkbare bomskade tydens die tweede golf ontvang nie, dus is dit nie duidelik hoe die oorblywende nege Kates in die groep van Ichihara werklik verloop het nie.
Figuur 24: Kate teikens vir die tweede golf
Volgens bevel nr. 2 [MHS 16] van Combined Fleet Operations moes elke Kate een tipe bom #98 #25 en ses tipe 97 #6 landbomme dra [MHS 16].Figuur 21 toon egter dat sommige B5N2's ten minste twee tipe 98 250 kg bomme en geen tipe 97's gedra het nie. (Hierdie foto is geneem van B5N2's wat Kaneohe aanval.) Gunston  het spesifiek gesê dat 18 twee bomme van 250 kg het en dat die oorblywende 36 een bom van 250 kg en ses bomme van 60 kg het. Ongelukkig het Gunston nie 'n bron vir sy verklaring gegee nie. Dit is die beste om net die twee bomvragte op te let en te sê dat beide moontlik in die tweede-golfaanval deur tipe 97-3's in Hawaii gebruik is.
Figuur 21: Kates dra twee landbomme van 250 kg wat NAS Kaneohe aanval
Bron: Wenger, Cressman, Di Virgilio.
Figuur 21 en figuur 22 illustreer hierdie twee bomme. In Japannese terminologie is landbomme ontwerp om teen landdoelwitte gebruik te word. Dit was bomme vir algemene doeleindes, wat hoofsaaklik beskadig is deur oordruk. Hulle het egter ook granaat- en hittebeskadiging veroorsaak en kon ietwat deurdring.
Figuur 22: Tipe 98 #25 Landbom
Bron: Naval Technical Mission to Japan [NTMJ Bombs p. 12].
Figuur 23: Tipe 97 #6 Land Bomb
Bron: Naval Technical Mission to Japan [NTMJ Bombs p. 8].
Tabel 1 bevat inligting oor die ploflading en penetrasievermoë van hierdie bomme. Let daarop dat nie een van hulle probleme sou gehad het om dakke op hangars en ander geboue deur te dring nie. ('N Toergids by Hickam het verkeerdelik gesê dat dit wapensbrekende bomme was omdat dit in verskeie geboue deur die dak geslaan het.) Hulle fuzes sal hul ontploffing vertraag totdat hulle die vloer tref of ten minste aansienlik die gebou binnedring.
Tabel 1: Bomkenmerke vir Kates in die tweede golf by Pearl Harbor
Bom Gewig (lb) Vul persentasie Ontplofbare lading (lb) Penetrasie van gewapende beton (in)
Tik 98 #25 534 40% 213 16
Tik 97 #6 133 39% 52 8
Bom Gewig (kg) Vul persentasie Ontplofbare lading (kg) Penetrasie van gewapende beton (cm)
Tik 98 #25 242 40% 97 40
Tik 97 #6 60 39% 24 20
Bron: Naval Technical Mission to Japan [NTMJ Bombs 8 12].
Let daarop dat die tipe 98 #25 landbom 213 lb plofbare lading gehad het. Dit was die grootste ploflading van enige bom wat die Japannese op Pearl Harbor laat val het, insluitend die groot skeepsmoordenaar in die eerste golf. Of 'n groep van nege Kates een 250 kg landbom en ses 60 kg landbomme of twee 250 kg landbomme gedra het, dit sou ernstige verwoesting veroorsaak.
Gedurende die dertigerjare het die Keiserlike Japannese vloot verskeie vereistes gestel vir vliegtuie vir aanvalsdraers. Gedurende die meeste van hierdie aankoopsiklusse het die IJN niks aanvaarbaar gevind nie, hoewel hy wel 'n paar marginale vliegtuie bestel het. Die tipe 96 kankō - die onmiddellike voorganger van die tipe 97 - het die naaste gekom, met soveel munisipaliteit as die Kate. Dit het egter 'n topsnelheid van 50 kt stadiger as die B5N [Mori 696]. Die tipe 96 sal maalvleis wees in die geveg.
Nakajima en Mitsubishi wen albei
Japan het uiteindelik 'n suksesvolle prototipe -kompetisie begin in 1935 [Francillon 1995 412]. Nakajima en Mitsubishi het meegeding. Die Nakajima -prototipe was meer gevorderd. Dit het hidroulies opvoubare vlerke en bestry Fowler -kleppe wat dit baie wendbaar gemaak het [Francillon 1969 16]. Dit het ook 'n skroef met 'n veranderlike toonhoogte [Hawkins 5].
Die IJN was bekommerd dat hierdie innovasies moontlik nie betroubaar is in operasionele eenhede nie, en toetse het probleme getoon met die kragvouvlerke [Francillon 1995 16, Hawkins 6], die Fowler-flappe [Hawkins 6] en die propeller met veranderlike stoot [ Hawkins 6]. Die meeste van hierdie probleme is in die eerste prototipe opgelos, maar die IJN was steeds bekommerd oor die onderhoud in operasionele gebruik [Francillon 1995 413]. Terselfdertyd was die Nakajima -prototipe duidelik beter as die Mitsubishi -ingang, wat nog steeds vaste landingsgoed gehad het [Francillon 1995 16]. Die IJN het besluit om die Nakajima -masjien aan te skaf.
Om sy verbintenis te verskans, het die Keiserlike Japanse vloot ook van die Mitsubishi bestel kankōs [Francillon 1995 16]. Die aantreklikheid van hierdie rugsteunstrategie het egter afgeneem toe Nakajima die kragvouvlerke, Fowler-kleppe en die propeller met veranderlike stoot in die tweede prototipe verwyder [Francillon 1995 413]. Hierdie verbeterde kommer oor betroubaarheid. Uiteindelik het die IJN slegs 115 Mitsubishi -aanvalsvliegtuie bestel. Dit het 1 149 Nakajimas bestel.
Nakajima het 669 van die vliegtuie gebou, terwyl Aichi 200 gebou het en Dai-Juichi Kaigun Kokusho 280 [Francillon 1995 17]. Hierdie patroon van sekondêre produksie was algemeen in Japan en Amerika in die Tweede Wêreldoorlog. Die produksie van Nakajima het in 1941 geëindig, sodat dit op die opvolger van die aanvalsvliegtuig kon werk [Francillon 1969 17].
Die tipe 97-1 Kankō (B5N1)
Die aanvanklike produksieweergawe is aangewys as die Type 97-1 Carrier Attack Aircraft [Luguitsig personeel 46, Burin Do, Eden 380, Francillon 1995, Hawkins 6, Mondey 215]. Die aanwysings vir die vervaardigingsprojek was B5N1. Dit is aangedryf deur 'n Hiraki 3 -enjin wat 700 pk by opstyg gelewer het en 970 pk op 3.000 m (9.485 voet) [Francillon 1995 413]. Sy 9 silinders was in 'n enkele ry georganiseer, wat die deursnee aansienlik maak. Soos figuur 24 toon, was die kuip wyer as die romp.
Figuur 25: Enjinkap op die tipe 97-1 en tipe 97-3 draeraanvalbomme
Tik 97-1 (B5N1) met Wider Cowling
Tik 97-3 (B5N2) met smal kap
Bronne: Imperial Japanese Navy via U.S. Navy (links) en U.S. Navy foto 80-G-427153 (regs).
Aan die einde van 1938 het die B5N1 in China geveg [Hawkins 7]. Aanvanklik was dit fenomenaal suksesvol. Toe Sowjet -vlieëniers en vliegtuie Japannese aanvalsvliegtuie in China begin onderskep, het verliese egter begin toeneem [Eden 380, Francillon 1995 413]. Toe vegbeskerming nie beskikbaar was nie, het Kates groot verliese gely.
Die tipe 97-3 Kankō (B5N2)
Om die prestasie te verhoog, het die Japanse vloot die vervaardigingsprogram B5N2 ingestel om 'n kragtiger enjin in die vliegtuig te plaas. Nakajima het sy eie gekies Sakae 11 twee-ry 14-silinder lugverkoelde radiaal wat 'n drie-lem konstante spoedskroef aandryf [Francillon 1995 414]. Hierdie enjin het 1000 pk by die opstart gelewer en 970 pk op 3.000 m (9.485 voet) [Francillon 1995 17]. Met twee rye silinders, het die Sakae-enjin 'n kleiner deursnee as die een-ry Hiraki 3-enjin in die B5N1. Dit het die kuip kleiner gemaak [Francillon 1995 414]. Die grootte van die kap is die maklikste manier om te onderskei tussen die B5N1 en die B5N2 wat gevolg het, soos Figuur 24 toon.
Die nuwe weergawe het in Desember 1939 operasionele status behaal [Eden 380, Francillon 1995 414, Hawkins 6]. Dit het die Type 97-3 Carrier Attack Aircraft geword [Luguitsig personeel 46, Hawkins 7]. (Die Mitsubishi kankō is aangewys as die tipe 97-2 [Luguitsig personeel 46, Hawkins 6-7]). Amerikaners noem dit ook die Kate.
Teleurstellend het die nuwe enjin geen prestasieverbetering opgelewer nie. Die gegewens in die afdeling Kenmerke van hierdie artikel verduidelik waarom. Alhoewel die Sakae meer as 40 persent meer krag gelewer by die opstyg, dit het slegs 15 persent meer op 3000 m gelewer. Boonop was dit 100 kg (221 lb) swaarder. Die kruissnelheid het slegs gestyg van 138 kt (159 mph) tot 140 kt (161).
Die nuwer enjin was egter meer betroubaar, so die produksie het in elk geval oorgeskakel na die B5N2 -model [Francillon 1995 414]. Deur die Pearl Harbor-aanval het tipe 97-3's alle tipe 91-1's in voorste eskaders vervang [Francillon 1995 414]. Sommige tipe 97-1's is omgeskakel na opleiers onder die produksiebenaming B5N1-K [Francillon 1995 414].
Die klein prestasieverbetering vir die Type 97-3 het die IJN oortuig dat dit 'n heeltemal nuwe aanvalsvliegtuig met meer spoed en reikafstand nodig het. Hierdie behoefte is in 1939 [Eden] beantwoord, toe Nakajima 'n nuwe vliegtuig vir aanvalsvliegtuie voorstel wat lyk soos 'n opgeboude B5N met 'n groter stertoppervlak in verhouding tot sy liggaam [Luguitsig personeel 47]. Danksy sy enjin, wat byna twee keer so sterk was as die in die B5N2, sou hy 50 km / h vinniger kon vlieg as die Type 97-3. Dit sou ook 50 persent groter wees [Luguitsig personeel 47]. Vir ekstra beskerming, sit die agterste skut in 'n intrekbare rewolwer, en dit het ook 'n ventrale masjiengeweer om vuur te veroorsaak deur aanvallers wat onder die vliegtuig inkom [Luguitsig personeel 47]. Dit het egter steeds 'n masjiengeweer wat na vorentoe gerig was, ontbreek.
Die nuwe vliegtuig is aangewys as die Tenzan (Hemelse berg). Dit het 'n naam gekry in plaas van 'n tipe benaming omdat die Japannese die shiki aanwysingstelsel vir operasionele vliegtuie in Julie 1943, wat shiki-benamings vervang met gewilde name [Francillon 1995, Mikesh 180-181]. Die vervaardigingsprojekkode was B6N1.
Figuur 26: B6N Tenzan
B6N Tenzan na die oorlog. Getoets by die Technical Air Intelligence Center. Amerikaanse vlootfoto op Wikipedia geplaas. https://commons.wikimedia.org/wiki/File:B6N_Taic.jpg.
Die eerste Tenzan prototipe gevlieg in 1941 egter die Tenzan het eers in April 1944 diens begin [Luguitsig personeel 47], 'n gevolg van sy lang en moeilike ontwikkelingsproses. 'N Groot probleem was aanvanklik die gebruik van Nakajima Mamori enjin, wat sterk, maar swaar was en erg gevibreer het [Luguitsig personeel 47]. Die vervanging van die Mamori met 'n Mitsubishi Kansei die enjin het baie tyd in beslag geneem, en die enjinprobleme was slegs een van die Tenzan's ontwikkelingskwessies [Luguitsig personeel 47]. Die B6N2 was die gevolg van die vervanging van die Mamori deur die Mitsubishi Kasei enjin. Die B6N2 was die weergawe wat in werking getree het. Eers in April 1944 begin die B6N2 die 97-3 [Luguitsig personeel 47]. As gevolg hiervan word die tipe 97-3 steeds in die voorste diens gebruik, wat ernstige verliese gely het.
Alhoewel dit nie meer lewensvatbaar is vir bombardemente en torpedo-missies nie, het die goeie omvang van die Type 97-3 dit aanvaarbaar gemaak vir patrollies agter die see om konvooie te begelei [Francillon 1995]. Om duikbote op te spoor, het sommige Kates 'n magnetiese lugdetektor (MAD)  ontvang wat onderdompelde duikbote kan opspoor deur hul magnetisme [NTMJ MAD]. Die MAD -toestel wat tydens die oorlog gebruik is, was die Type 3 Model 1, wat aandui dat dit in 1943 aanvaar is [NTMJ MAD 1]. Die MAD -rat het 'n horisontale draaddraad 600 keer [NTMJ MAD 12] gebruik. Die magnetiese veld in hierdie detektorspoel het verander toe die vliegtuig oor 'n duikboot beweeg, wat 'n klein elektriese vloei in die draadlus veroorsaak. 'N Osilloskoopagtige skerm vertoon die veranderende vloei.
Veranderinge in die toonhoogte, rol en gier van vliegtuie het ook 'n verandering in die magnetiese veld ten opsigte van die vliegtuig veroorsaak, sodat die lus deur 'n gyroscoop gestabiliseer is om dit dood te hou [NTMJ MAD 8-9].
 Die MAD -afkorting staan ​​vandag vir 'magnetiese anomalie -opsporing'.
Daarbenewens het die elektronika van die vliegtuig ook klein wervelstrome in die vliegtuig se romp veroorsaak, sodat dit met 'n ander draadlus gemeet en afgetrek is van die detektorslus se elektriese metings [NTMJ MAD 10].
Ondanks intensiewe ontwikkelingspogings kon die stelsel slegs 'n groot duikboot 120 m tot 150 m (390 voet tot 490 voet) onder die vliegtuig opspoor en binne 100 m (165 voet) lateraal [NTMJ MAD 11]. Aangesien die duikbote wat gejag is, onder water was, was die vertikale opsporingsreeks veral teleurstellend. Die Japannese vloot het tot die gevolgtrekking gekom dat hierdie prestasie onvoldoende was, maar sonder 'n ander opsie, het dit die MAD -stelsel geïmplementeer [NTMJ MAD 7].
Gegewe die baie kort MAD -toerusting, het konvooi -beskerming vereis dat 'n groep van ses vliegtuie wat met die MAD -toerusting toegerus was, in 'n lyn heen en weer voor die konvooi vlieg [USSBS 13]. Drie duisend is bestel, maar slegs 465 is afgelewer [NTMJ MAD 12], en slegs 90 tot 100 werk te eniger tyd [NTMJ MAD 13]. Die gebruik is verder beperk deur brandstoftekorte. Konvooie seil dikwels sonder beskerming [NTMJ MAD 13]. Alhoewel ons Kate bekommer, is daar verskillende vliegtuigtipes gebruik. In werklikheid is slegs 50 van die stelle aan Kates [NTMJ MAD 15] toegewys. Oor die algemeen was vliegtuie wat met MAD toegerus was, verantwoordelik vir 11 duikbote van Augustus 1944 tot Julie 1945. [NTMJ MAD 15]
Sommige Kates het ook 'n Type 3 Mark 6 Model 4 radar [FEAF 29]. Hierdie radars het 'n golflengte van 150 MHz (wat ooreenstem met 'n golflengte van 2 m.) Hierdie radar het 'n nominale reikafstand van 110 km (68 myl) vir groot skepe. Die omvang was baie kleiner vir duikbote. Op konvooi-beskermingsvlugte sou vliegtuie wat met radar toegerus is, agter die konvooi sweep en loodreg op die konvooi se pad vlieg. Gegewe die radar se lang afstand, hoef slegs 'n enkele vliegtuig agter die konvooi te kruis, en dit kan 'n aansienlike afstand agter die konvooi skandeer [USSBS 13]. Die volgende figure illustreer die plasing van hierdie Yagi radar -antennas op B5N2's.
Figuur 27: Plekke van tipe 97-3 radarantennas
Figuur 28: Radarantennas in vleuel van vasgevang tipe 97-3
Figuur 29: Ligging van radarantennas in agterste romp van vasgevang tipe 97-3
Teen die einde van die oorlog was daar min Kates oor, te danke aan die bestryding van verliese, slytasie en die gebruik daarvan in kamikaze -aanvalle. Uit vrees vir skelm kamikaze -aanvalle na die oorgawe, vernietig die Verenigde State byna alle oorblywende Japannese gevegsvliegtuie, insluitend Kates. 'N Paar is vir studie geneem, maar daarna is nie probeer om dit te bewaar nie.
Die belangrikste geskiedskrywingskwessie in hierdie studie is die kwessie van die amptelike benaming vir die weergawe van die Kate wat Pearl Harbor aangeval het-tipe 97-3 of tipe 97 model 12. Soos in die aanhangsel bespreek, het Francillon [1995 52] gesê dat die verandering van die een-syfer-modelbenaming tot die tweesyfer-modelbenaming het "in die laat dertigerjare" plaasgevind. Mikesh  het dit later geplaas, "laat 1942 tot 1943". Nie een het 'n bron genoem nie. Die personeel van Luguitsig , 'n Japannese tydskrif, het 'n boek oor Japannese vliegtuie geskep. Daar is spesifiek in 1953 gesê dat die tweede weergawe van die B5N die tipe 97-3 was. Alhoewel die oorwig van beperkte beskikbare bewyse daarop dui dat tipe 97-3 die korrekte shiki-benaming was, is die ooreenkoms oor die bewyse nie eenparig nie. As toekomstige navorsing hierdie probleem verduidelik, sal ek hierdie studieverslag opdateer.
'N Ander frustrerende probleem was om te identifiseer watter doelwitte Lt. Ishihara se 27 B5N2's in die tweede golf getref het. Die operasionele bevel vir die vloot het sy Kates die taak gegee om NAS Kaneohe, Ford Island en Barbers Point te tref. Soos in die teks bespreek is, het 18 wel Kaneohe getref. Bomskade was egter nie duidelik in die tweede golf op Ford Island nie, dus is daar geen rekord van nege van die Kates nie. Ons het geen rekords gevind wat deur bemanningslede van Kates van die tweede golf geskryf is om hierdie vraag lig te werp nie. Weereens, as toekomstige navorsing hierdie probleem verduidelik, sal ek hierdie verslag opdateer.
'N Verwante vraag is die bomlading wat B5N2's in die tweede golf gedra het. Die operasionele bevel vereis dat almal met 'n enkele bom van 250 kg en ses bomme van 60 kg gelaai moet word. Fotografiese bewyse vir NAS Kaneohe dui egter aan dat ten minste sommige twee bomme van 250 kg gedra het. Gunston  verklaar dat 18 twee bomme van 250 kg gehad het en die res een bom van 250 kg en ses bomme van 60 kg. Ongelukkig het Gunston nie 'n bron vir hierdie stelling genoem nie. Dit is nog 'n gebied waar ek hoop dat toekomstige navorsing toeligting sal bring.
Ek het soveel as moontlik primêre of naby aan primêre bronne gebruik. In die besonder het ek verskeie onderhoudstudies van Japannese tegniese spesialiste en senior offisiere gebruik. Hierdie onderhoude is net na die oorlog deur Amerikaanse magte gevoer. Die Japannese amptenare was verbasend bereid om inligting te gee ondanks waarskynlike wrok oor die aaklige vernietiging van Japannese stede. In sommige gevalle weerspieël die samewerking hul begeerte om oor prestasies te praat (en te kla oor probleme). Wilkinson het egter opgemerk dat daar dikwels 'n meer fundamentele rede vir samewerking is. Toe hy sy Japannese kontakte vra waarom hulle so vrylik inligting gegee het, het hy gewoonlik dieselfde antwoord gekry: 'Ons keiser het ons beveel om u alles te vertel.'
Vir inligting oor hoe tipe 97-3's in die Pearl Harbor-aanval gebruik is, het ons inligting hoofsaaklik uit Japannese monografie nr. 97 [MHS] geneem. Dit is 'n versameling operasionele bevele en ander amptelike Japannese dokumente oor die aanval. Van besondere belang is die Combined Fleet Operations Order No. 2, wat die Japannese beplanning vir die Pearl Harbor -aanvalle bevat, insluitend teikens, tipes en getalle vliegtuie wat aan verskillende dele van die aanval toegewys is, die wapens wat hulle gedra het en die leiers van verskillende groepe in die aanval. Uit inligting van skrywers wat tydens die aanval teenwoordig was, blyk dit dat die operasionele bevele gewoonlik tydens die aanval gevolg is [Fuchida 2011, King, Mori]. Daar het egter verskeie kwessies gebly. Soos pas opgemerk, was die Kate -bomvrag op die tweede golf die ergste en wat die nege vliegtuie wat Ford Island sou tref, eintlik gedoen het.
Vir algemene inligting oor die Kate se geskiedenis, konstruksie en ander aangeleenthede, bied Francillon se [1969 1995] boeke aansienlik meer inligting as enige ander bron. Trouens, die meeste ander Westerse bronne wat ek gesien het, blyk baie van hul inligting uit sy boeke te neem, insluitend die direkte kopiëring van teks, gewoonlik sonder toeskrywing. Verskeie Japannese bronne was besonder waardevol omdat hulle vanuit Japan se oogpunt na die tipe 97 gekyk het.
My algehele historiografiese doelwit was om 'n omvattende oorsig van beskikbare inligting oor die Nakajima Type 97 Carrier Attack Aircraft voor te lê, waar moontlik konflikte tussen verklarings in verskillende bronne op te los en waar dit onmoontlik was.
Ek het ook 'n paar ontledings bygevoeg op grond van my agtergrond as fisikus, sosiale wetenskaplike, navorser van inligtingstegnologie en besigheidsprofessor.
Ek sal dankbaar wees vir enige inligting wat my sal help om enige foute in hierdie artikel reg te stel. Ek hoop om in die toekoms hersiene weergawes van hierdie artikel aan te bied.
Kategorie Tik 97-1 Kankō B5N1 Kate Tik 97-3 Kankō B5N2 Kate Tenzan Model 12 B6N2 Jill
Span 15,5 m (50 '10") Dieselfde 14,9 m (48 voet 10 in)
Lengte 10,3 m (33 '10") Dieselfde 10,9 m (35 voet 8 in)
Vleuelgebied 37,7 m 2 (406 voet 2) Dieselfde 37,2 m 2 (400,4 voet 2)
Leeg gewig 2,106 kg (4,634 lb) 2,279 kg (5,024 lb) 3,010 kg (6,636 lb)
Laai gewig 3,700 kg (8,157 lb) 3,800 kg (8,378 lb) 5,200 kg (11,464 lb)
Maksimum gewig 4,015 kg (8,852 lb) 4,100 kg (9,039 lb) 5,650 kg (12,456 lb)
Vleuel laai 98,1 kg/m 2 (20,1 lb/ft 2) 100,8 kg/m 2 (20,6 lb/ft 2) 139,8 kg/m 2 (28,6 lb/ft 2)
Enjin 1 x Nakajima Hiraki 3 nege silinder, eenrye lugverkoelde radiaal wat 'n 3-lem konstante spoedskroef aandryf. 1 x Nakajima Sakae 11 twee-ry, 14-silinder lugverkoelde radiaal wat 'n 3-lem konstante spoedskroef aandryf. Mitsubishi Kasei 25 twee-ry, 14-silinder lugverkoelde radiaal wat 'n 4-lem konstante spoedskroef aandryf.
Opgang enjin krag 700 pk 1 000 pk 1,850 pond
Kritiese hoogte -enjinkrag 840 pk op 3.000 m (9.485 voet) 970 pk op 3.000 m (9.485 voet) 1.680 pk op 5.500 m (18.040 voet).
Krag laai 4,8 kg/pk (11,5 lb/pk) 3,8 kg/pk (8,4 lb/pk) 2,8 kg/pk (6,2 lb/pk)
Maksimum spoed 199 kt op 2.000 m (229 mph by 6.500 ft) 204 kt op 3.600 m (235 mph by 11.810 ft) 260 kt op 4.900 m (289 mph by 16.075 voet)
Kruissnelheid 138 kt op 2.000 m (159 mph by 6.500 ft) 140 kt op 3.000 m (161 mph by 9.845 ft) 180 kt op 4000 m (207 mph op 13,125 voet)
Klim na 3 000 m: 7 min, 50 s 3 000 m: 7 min, 40 s 5.000 m (10 m 24 s)
Diensplafon 7.400 m (24.280 voet) 8,260 m (27,100 voet) 9,040 m (29,660 voet)
Normale omvang 679 myl 608 myl 1 085 myl
Bewapening Een buigsame 7,7 mm-masjiengeweer aan die agterkant. Geen vorentoe-vuur masjiengeweer. Dieselfde Een 7.7 mm-masjiengeweer van die agterkant in die intrekbare rewolwer, plus een ventrale agterwaartse tipe 92-masjiengeweer. Geen vorentoe-vuur masjiengeweer.
Maksimum bomlading 800 kg (1,764 lb) Dieselfde Dieselfde
Bron: Francillon 1995, pp. 415-416 vir die B5N en pp. 43-44 vir die B6N2. B6N1 -data word nie in die tabel gelys nie, want die B6N2 was die weergawe wat bekendgestel is.
Aanhangsel oor Japannese vlootbenamings
Baie Amerikaanse skrywers noem die vliegtuig wat Pearl Harbor aangeval het, die B5N2. Hierdie benaming is kort, maklik om te onthou en soortgelyk aan die destydse amptelike operasionele benamings van die Amerikaanse vloot (F4F-3, ens.). 'B5N2' is egter nie deur vlieëniers, lugspanne of onderhoudspersoneel gebruik nie omdat dit nie 'n operasionele benaming was nie. Dit was n vervaardigingsprojek aanwysing gebruik deur vervaardigers en die ministeries wat hierdie projekte gefinansier het [Francillon 1995 51-52, Mikesh 175-179]. Ons sal dit egter gebruik as gevolg van sy wydverspreide bekendheid vandag en omdat B5N2 wyd in Japannese publikasies en modelle gebruik word.
Breek hierdie benaming af, B was die tipe vliegtuig, in hierdie geval, 'n draeraanvalvliegtuig. Ander aanvanklike briewe ingesluit A vir vegters, D vir duikbomwerpers, en G vir land-gebaseerde draagaanvalvliegtuie. Die 5 bedoel dat dit die vyfde bomaanvalbom in die huidige reeks was.  Laastens, N. aangedui dat dit deur Nakajima geskep is, en 2 bedoel dat dit die tweede model van die vliegtuig was.
Geallieerde Kode Naamstelsel
Op sy beurt kom "Kate" af van die kodenaamstelsel wat die Geallieerdes gebruik het, ten minste in die Stille Oseaan [Mikesh 10-24]. Dit is aangestel deur kaptein Frank T. McCoy, bygestaan ​​deur die tegniese sersant Francis M. "Fran" Williams [Mikesh 11-12]. McCoy was die 'materiaaloffisier' vir die Allied Air Force, die hoofkwartier van die Suidwes -Stille Oseaan. [Mikesh 11-12]. Hy en Williams het hul kodenaamstelsel ontwikkel omdat bestaande benamings vir Japannese vliegtuie onwerkbaar was [Mikesh 12]. Hulle stelsel was baie eenvoudiger omdat dit maklik uitspreekbare name gebruik het-Amerikaanse seuns se name vir vegters en meisies se name vir bomwerpers. Hul stelsel het vinnig versprei en is tydens die oorlog op groot skaal deur die Amerikaanse en geallieerde operasionele magte gebruik. Die kodenaam was egter nie 'n amptelike stelsel toe dit begin het nie, omdat dit nie op hoër vlakke in die Amerikaanse weermag se lugmag [Avistar] aanvaar is nie. Gelukkig het hierdie nie -amptelike status die gebruik daarvan nie weerhou nie.
Meer pertinent, het die geallieerde kodenaamstelsel eers byna 'n jaar na Pearl Harbor verskyn. McCoy en Williams het eers in 1942 in Australië aangekom, en hulle het nie onmiddellik die kodenaamstelsel ontwikkel nie [Mikesh 12]. Dit is die eerste keer afgekondig in September 1942 as Memorandum vir inligtingsinligting nr. 12: Japanese Air Services en Japanese Aircraft [Avistar]. Kodename is eers laat daardie jaar in gevegsverslae gesien en dan slegs 'n paar keer [Avistar]. Daarom sou die naam "Kate" nie deur die geallieerde magte gebruik gewees het ten tyde van die Pearl Harbor -aanval nie. Ek gebruik dit egter op groot skaal omdat dit gedurende die meeste oorlog tydens operasie magte aan die geallieerde kant so wyd gebruik is en, nog belangriker, vandag so bekend is. Die term Kate is ook aantreklik vir hierdie dokument omdat dit na beide weergawes van die vliegtuig verwys.
Shiki -aanwysing vir operasionele gebruik
Die amptelike IJN operasionele benaming van die vliegtuig was die Type 97-3 Carrier Attack Aircraft (kyū-nana-shiki kanjō kōgeki-ki). Die shiki (tipe) benaming vir hierdie vliegtuig was Kyū-nana-shiki, wat vertaal word as Type (shiki) 97 (kyū-nana). Sewe en negentig het aangedui dat die Kate in die keiserjaar 2597 (1937 in die Westerse kalender) aanvaar is [Francillon 1995 413]. Die shiki stelsel is operasioneel gebruik deur die Imperial Japanese Navy [Francillon 1995 52-54], so ons sal dit baie gebruik. Die grootste probleem is dat dit lank is. Toe die konteks duidelik was, het die Japannese die vliegtuig dus bloot die tipe 97 of die tipe 97 genoem kankō. Ek doen dieselfde.
Vliegtuie word gewoonlik in verskillende weergawes vervaardig. In die 1930's het die IJA en IJN die gata (model) stelsel, waarin die jaaraanduiding gevolg is deur 'n strepie en 'n een-syfer modelnommer. Die eerste weergawe van die Kate was die Type 97-1 Carrier Attack Aircraft (Die -1 het Model 1 beteken) [Luguitsig personeel 46, Burin Do, Eden 380, Francillon 1995, Hawkins 6, Mondey 215]. Die weergawe wat Pearl Harbor aangeval het en deur die res van die oorlog gebruik is, was die tipe 97-3 [Luguitsig personeel 46, Burin Do, Hawkins 7]. Dit was die enigste weergawe in operasionele gebruik aan die begin van die oorlog in die Stille Oseaan [Francillon 1969 17]. Waarom was die tweede weergawe nie die tipe 97-2 nie? Soos vroeër opgemerk, het die IJN ook 'n Mitsubishi-aanvalsvliegtuig in 1997 aanvaar. Dit was die Type 97-2 Carrier Attack Aircraft [Hawkins 6-7]. Toe die tweede weergawe van die Nakajima kankō is later geskep, die B5N2, dit is aangewys as die tipe 97-3 [Luguitsig personeel 46, Hawkins 7].
Hierdie modelstelsel is mettertyd verander. In plaas daarvan om 'n enkele modelnommer by te voeg, is die tipe jaar gevolg deur 'n tweesyfer-modelnommer, soos 'Model 12' [Francillon 1995 53] Dit word uitgespreek as 'Model een twee', nie 'Model twaalf'. Dit beteken dat hierdie model die eerste ontwerp van die romp gebruik het, maar die tweede enjin. Die hersiene modelstelsel was handig omdat rompontwerpe en enjins dikwels op verskillende tye verander het. In die hersiene modelstelsel sou die aanvanklike vliegtuig die Type 97 Model 11 Carrier Attack Aircraft gewees het. Die weergawe wat by Pearl Harbor gebruik is, het 'n ander enjin gehad, so dit sou die Type 97 Model 12 Carrier Attack Aircraft gewees het.
Die belangrikste probleem is wanneer het die IJA en IJN omgeskakel van die een-syfer model stelsel na die tweesyfer model stelsel? Daar is twee groot Amerikaanse bronne oor die Japannese benamingstelsels, en hulle stem nie saam nie. Mikesh  sê dat die verandering plaasgevind het "Oor 'n tydperk van 1942 tot 1943", terwyl Francillon [1995 52] sê dat die verandering "in die laat dertigerjare" plaasgevind het. Beide noem die eerste model, die B5N1, die Type 97-1, met Mikesh  wat dit spesifiek die Type 97-1 noem, terwyl Francillon [1995 413] dit uitdruk as Type 97 Model 1. Die onenigheid kom met die B5N2. Mikesh  noem die tweede weergawe van die Nakajima kankō (die B5N2) die tipe 97-3 . Francillon [1969 414] noem dit die Type 97 Model 12. In die Verenigde Koninkryk, Hawkins [6-7] gebruik ook die tipe 97-1 en -3 benamings. Hy sê dat die -3 -aanwysing 'later' na Model 12  verander is, maar sê nie wanneer nie.
Dit blyk dat die terminologie per land verskil.
Amerikaanse bronne is geneig om Francillon  te volg. Alhoewel daar min lysbronne is, kom uitdrukkings wat Francillon gebruik, soos "in die laat 30's" gereeld voor.
In die Verenigde Koninkryk was die terminologie konsekwent vir die B5N1 in bronne wat ek gevind het [Eden 380, Hawkins 5, Mondey 215]. Al drie noem dit die Model 1. Vir die B5N2 gebruik Hawkins  die Model 3 -benaming, terwyl Eden en Mondey geen modelbenamings vir die B5N2 noem nie.
Die twee belangrikste Japannese bronne oor die Kate wat ek gevind het, was Luguitsigpersoneel en Burin Do. Luguitsigpersoneel noem die B5N2 die tipe 97 nommer 3. Burin Do noem dit die tipe 97-3.
Ek kon vier Japannese plastiekmodelstelle vir die B5N2 opspoor. Tabel 2 toon aan dat al vier die B5N2 as die Model 3 noem, alhoewel hulle dit anders uitdruk.
Tabel 2: Benamings wat gebruik word in Japannese vliegtuigmodelle van die B5N2
Vervaardiger Vervaardigingsprojekbenaming Geallieerde Kode Naam Operasionele Shiki -aanwysing
Avioni-X B5N2 Geen gelys nie Model 3
Hasegawa B5N2 Kate Tik 97-3
Marushin B5N Kate Tik 97-3
Nichima B5N2 Kate Tik 97-3
Aangesien slegs Francillon  Model 12 vir die B5N2 gebruik, het ek gekies om tipe 97-3 te gebruik om na die tweede weergawe van die Nakajima 1937 te verwys kankō.
 In die Amerikaanse vlootbenamingstelsel, in F4F-3, het die 4F beteken dat dit die vierde vegter was wat deur Grumman (F) aanvaar is, nie die vierde vegter in die huidige nommerreeks nie.
Aiken, David. (2001, Desember). Torpedo in Pearl Harbor, Militêre geskiedenis, 46-53.
Luguitsig personeel . (1953, vert. 1956). Algemene siening van Japannese militêre vliegtuie in die Stille Oseaan -oorlog, Tokio: Kantō-Sha.
Allen, Thomas B. (2001). Onthou Pearl Harbor: Amerikaanse en Japannese oorlewendes vertel hul verhale, Washington, DC: National Geographic Society.
Arakaki, Leatrice R. en Kuborn, John R. (1991). 7 Desember 1941: The Air Force Story, Hickam Air Force Base, Hawaii: Pacific Air Forces Office of History.
Beechy, Robert. (2013). Dai-Nippon Teikoku Kaigun Koukuu-tai (Imperial Japanese Navy Air Service) Vliegtuigkode name en amp-aanwysings, 1929-1945. http://hud607.fire.prohosting.com/uncommon/reference/japan/carrier_attack.html.
Buro van skepe. (1947). USS Enterprise (CV6) Oorlogsgeskiedenis, 7 Desember 1941 tot 15 Augustus 1945. https://www.history.navy.mil/research/library/online-reading-room/title-list-alphabetically/w/war- skade-verslae/uss-onderneming-cv6-oorlog-geskiedenis-1941-1945.html.
Burin Do. (1972). Bekende vliegtuie van die wereld: Tipe 97 (B5N) draer -Torpedo -bomwerper, Tokio. Bladsyfers is oor die algemeen nie beskikbaar nie as gevolg van swak kopiëring van die manuskrip.
CINCPAC. (1954, Julie). Japannese operasionele vliegtuie, CinCPOA 105-45 hersien, en#8220 Ken jou vyand! "
Commander Patrol Wing ONE [PatWing1]. (1 Januarie 1942). Verslag van Japannese lugaanval op Kaneohe Bay, T.H., – 7 Desember 1941. https://www.ibiblio.org/hyperwar/USN/rep/Pearl/PatWing1.html.
Eden, Paul (Red.). (2004). The Encyclopedia of Aircraft in WW II, Londen: Amber.
Verre Oosterse Lugmag [FEAF]. (1945, 20 November). 'N Kort oorsig van Japanese Radar, Deel I. Washington, DC: Operasionele analise, AC/AS-3, hoofkwartier, Army Air Forces. Dit is gedoen as deel van die Amerikaanse strategiese bomaanval na die oorlog. http://www.dtic.mil/dtic/tr/fulltext/u2/895891.pdf.
Francillon, René J. (1995). Japannese vliegtuie van die Stille Oseaan -oorlog, Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1995. Oorspronklik gepubliseer in 1970. Japanese Navy Air Force Designation Systems, pp. 50-55. Pacific Code Name System, pp. 56-59. Nakajima B5N, pp. 411-416. Nakajima B6N Tenzan (Heavenly Mountain), pp. 429-433. Japanese Aero Engines, pp. 515-525.
Francillon, René J. (1969). Keiserlike Japannese vlootbomwerpers van die Tweede Wêreldoorlog, Windsor, Engeland: Hilton Lacy.
Freidman, Norman. (2011). Seewapens van die Tweede Wêreldoorlog, Barnsley, South Yorkshire, Verenigde Koninkryk. Aangehaal in die Wikipedia -artikel, 41 cm/45 3rd Year Type marine gun, https://en.wikipedia.org/wiki/41_cm/45_3rd_Year_Type_naval_gun.
Fuchida, Mitsuo (2011). Vir daardie een dag: die herinneringe van Mitsuo Fuchida, bevelvoerder van die aanval op Pearl Harbor, vertaal deur Douglas T. Shinsato en Tadamori Urabe, Kamuela, Hawaii: Xperience.
Fuchida, Mitsuo en Pineau, Roger (trans.) (1952 September). "Ek het die lugaanval op Pearl Harbor gelei," Proceedings Magazine, 78/9/95. http://www.usni.org/magazines/proceedings/1952-09/i-led-air-attack-pearl-harbor.
Fukudome, Shigeru. (1986). 'Hawaii -operasie', in David C. Evans (red.), Die Japannese vloot in die Tweede Wêreldoorlog, 'n bloemlesing van artikels deur voormalige offisiere in die keiserlike Japannese vloot en lugweermag, oorspronklik gepubliseer in die U.S. Naval Institute Proceedings, Annapolis Maryland: U.S. Naval Institute.
Gunston, Bill. (1976). Die ensiklopedie van die wêreld se grootste vegvliegtuie, Londen: Boekverkope. Aangehaal in Arakaki en Kuborn.
Hawkins, M. F. (1966). Die Nakajima B5N "Kate" Surrey, Engeland: Profiles Publications.
Koning, Dan. (2012). Hoofstuk 3: Haruo Yoshino, The Last Zero Fighter: eerstehandse rekeninge van Japannese vlootvlieëniers uit die Tweede Wêreldoorlog, Pacific Press: Irvine, Kalifornië, pp. 126-186.
Mikesh, Robert C. (1993). Japannese vliegtuie se name en benamings, Atglen, Pennsylvania: Schiffer Militêre/Lugvaartgeskiedenis. Hoofstuk 1: Wat is 'n naam? (Beskryf die stelsel van die geallieerde kodenaam) [pp 10-24]. Hoofstuk 5: Japannese benamings vir militêre vliegtuie [pp. 170-179]
Militêre Geskiedenis Afdeling [MHS], Hoofkwartier Weermag Verre Ooste. (1953). Japanse monografie nr. 97, Pearl Harbor Operations: algemene uiteensetting van bestellings en planne. http://www.defence.gov.au/sydneyii/COI/COI.006.0071.pdf.
Mondey, David (1996). 'N Beknopte gids vir Axis Aircraft WW II, New York: Smithmark.
Mori, Jūzō. (2015). The Miraculous Torpedo Squadron - 'n Japannese vlieënier se verslag van Pearl Harbor, vertaal deur Nicholas Voge, Kojin Publishing. Oorspronklik gepubliseer in Japan in 1973 as Kiseki no Raigekitai. Kindle-uitgawe, getalle wat in die teks aangehaal word, is liggingsnommers.
Naval History and Heritage Command [NHHC]. (2015 1 April). Pearl Harbor -aanval, 7 Desember 1941, vervoerderlokasies. http://www.history.navy.mil/research/library/online-reading-room/title-list-alphabetically/c/carrier-locations.html.
National Oceanic and Atmospheric Agency (ongedateer). Trinitroanisole. https://cameochemicals.noaa.gov/chemical/12888.
Panko, Ray. (2010, 1 November). Waar sou die onderneming vasgemeer het? Pearl Harbor Aviation Museum. https://www.pearlharboraviationmuseum.org/pearl-harbor-blog/where-would-the-enterprise-have-moored.
Panko, Ray. (2011, 29 Julie). Waarom het die Japannese die Utah gesink? Pearl Harbor Aviation Museum. https://www.pearlharboraviationmuseum.org/pearl-harbor-blog/why-did-the-japanese-sink-the-utah.
Panko, Ray. (2011, 5 Mei). Aerial Bomb Fuzes, Pearl Harbor Aviation Museum. https://www.pearlharboraviationmuseum.org/pearl-harbor-blog/aerial-bomb-fuzes.
Panko, Ray. (2015, 28 Desember). Pearl Harbor: Thunderfish in the Sky: Japan se tipe 91 -modifikasie 2 Torpedo -vinne, Pearl Harbor Aviation Museum. https://www.pearlharboraviationmuseum.org/pearl-harbor-blog/pearl-harbor-thunderfish-in-the-sky.
Panko, Ray. (2015, 24 September). Doublas SBD Scout/Dive Bomber, Pearl Harbor Aviation Museum. https://www.pearlharboraviationmuseum.org/pearl-harbor-blog/douglas-sbd-dauntless-scout-dive-bomber.
Tillman, Barrett. (03 April 2013). "Die uiters slegte Torpedo 13," Flight Journal Tydskrif. http://www.flightjournal.com/blog/2013/04/03/iconic-firepower-the-outstandingly-bad-mark-13-torpedo.
Amerikaanse vloot tegniese sending na Japan. [NTMJ MAD] (1945, Desember). Japannese magnetiese lugdetektor. Intelligensie teikens Japan (DNI) van 4 September 1945, Fascicle E-1, Target E-14.
Amerikaanse vloot tegniese sending na Japan. [NTMJ Bomme] (1945, Desember). Japannese bomme, Intelligence Targets Japan (DNI) van 4 September 1945, Fascicle O-1, Target O-23.
Amerikaanse vloot tegniese sending na Japan. [NTMJ Torpedoes] (1946, Maart). Japannese Torpedo's en Buise, Artikel 2, Vliegtuig Torpedo's. Intelligence Targets Japan (DNI) van 4 September 1945, Fascicle O-1, Target O-01.
Amerikaanse vloot tegniese sending na Japan. [NTMJ -plofstof] (1945, Desember). Doelverslag: Japanese plofstof, Intelligence Targets Japan (DNI) van 4 September 1945, Fascicle O-1, Target O-25.
Strategiese bomaanval -opname van die Verenigde State [USSBS]. (1946). USSBS nr. 210, ondervraging NAV nr. 48, Japannese magnetiese detector in die lug (31 Oktober 1945), ondervraging van luitenant -bevelvoerder Okamoto, T., Ondervragings van Japannese amptenare Deel 1. https://www.ibiblio.org/hyperwar/AAF/USSBS/IJO/IJO-48.html.
Wallin, Homer N. (1968). Pearl Harbor: Hoekom. Hoe, vlootberging en finale beoordeling, Washington, DC: Amerikaanse regering se drukkantoor, Naval History Division.
Wenger, J. Michael Cressman, Robert J. Di Virgilio, John F. "No One Avoided Danger ": NAS Kaneohe Bay and the Japanese Attack of 7 December 1941 (Pearl Harbor Tactical Studies Series) (Kindle Locations 1663-1672) . Naval Institute Press. Kindle uitgawe.
Wilkinson, Roger I. (1945, 20 November). 'N Kort oorsig van Japanese Radar, Deel I, Washington, DC: Operasionele analise, AC/AS-3, hoofkwartier, Army Air Forces.
Yarnell, Paul R. (2010). Plekke van oorlogskepe van die Amerikaanse vloot, 7 Desember 1941, NavSource Naval History. http://www.navsource.org/Naval/usf02.htm.
Zimm, Alan D. (2011). Aanval op Pearl Harbor: strategie, geveg, mites, misleiding, Philadelphia en Newbury: Casement.
Figuur 2: Bemanning Sitplek
Figuur 3: Onderkant van tipe 97-3 vlerke
Figuur 6: Bemanning Sitplek
Figuur 7: Loods se sitplek
Figuur 10: Kate onderkant
Figuur 11: Slagskipry, draagplekke en watervliegtuigbasis met PBY Patrol Bombers
Figuur 12: Japannese tipe 91 modifikasie 2 Torpedo met anti-roll vinne (links) en stabiliserende vinne (regs) en
Figuur 14: Agterste horisontale roer -effek wanneer die Torpedo nie regop staan ​​nie (gerol) op die watertoevoer
Figuur 16: Tik 97-3 Torpedo-aanval by Pearl Harbor
Figuur 17: Skeepsskip Moorings
Figuur 18: Tik 97-3 bomaanval op hoë vlak by Pearl Harbor
Figuur 19: Tik 99 nommer 80 merk 5 spesiale bom wat in die eerste golf gebruik word
Figuur 24: Kate mik vir die tweede golf
Figuur 22: Tik 98 #25 Land Bomb
Figuur 23: Tik 97 #6 Land Bomb
Oorsprong [wysig | wysig bron]
Japannese watervliegtuig vervoerder Wakamiya.
In 1912 het die Royal Navy informeel sy eie vlieënde tak, die Royal Naval Air Service, gestig. Die Japannese admirale, wie se eie vloot op die Royal Navy was en wat hulle bewonder het, stel self hul eie Naval Air Service voor. Die Japannese vloot het ook tegniese ontwikkelings in ander lande waargeneem en gesien dat die vliegtuig potensiaal het. Die volgende jaar, in 1913, het 'n vlootskip, die Wakamiya omskep is in 'n watervliegtuig tender, is 'n aantal vliegtuie ook aangekoop.
Belegging van Tsingtao [wysig | wysig bron]
Op 23 Augustus 1914, as gevolg van sy verdrag met Groot -Brittanje, verklaar Japan oorlog teen Duitsland. Die Japannese, saam met 'n teken Britse mag, beleër toe die Duitse gebied Kiaochow en sy administratiewe hoofstad Tsingtao op die Shandong -skiereiland. Tydens die beleg, vanaf September, het Maurice Farman seevliegtuie aan boord (twee aktiewe en twee reserwe) die Wakamiya verkennings- en lugbombardemente op Duitse posisies en skepe uitgevoer. Op 30 September het die Wakamiya is later deur 'n myn beskadig, maar die seevliegtuie (deur na die land te vervoer) het steeds teen die Duitse verdedigers gebruik tot hul oorgawe op 7 November 1914. Wakamiya het die eerste lugaanvalle ter wêreld in die geskiedenis uitgevoer en#91N 1 ] en was in werklikheid die eerste vliegdekskip van die Keiserlike Japanse vloot. [N 2 ] Teen die einde van die beleg het die vliegtuig 50 soorte uitgevoer en 200 bomme laat val, hoewel skade aan die Duitse verdediging gering was. ΐ ]
Tussenoorlogse jare [wysig | wysig bron]
Die Japannese vloot het die vordering van die lugvaart van die drie geallieerde vlootmagte gedurende die Eerste Wêreldoorlog fyn dopgehou en tot die gevolgtrekking gekom dat Brittanje die grootste vordering gemaak het in die lugvaart en#913 ]
Die Sempill -sending was 'n Britse tegniese missie wat onder leiding van kaptein Sempill gelei is en in September 1921 na Japan gestuur is, met die doel om die keiserlike Japannese vloot te help om sy lugvliegtuigmagte te ontwikkel. Die missie het bestaan ​​uit 'n groep van 29 Britse instrukteurs, onder leiding van kaptein William Sempill, en het 18 maande in Japan gebly. Β ] Die Britse regering het gehoop dat dit tot 'n winsgewende wapenooreenkoms sou lei. Die Japannese is op verskeie Britse vliegtuie, soos die Gloster Sparrowhawk, opgelei in verskillende tegnieke soos torpedobomaanvalle, vlugbeheer en vervoer en landing. Vaardighede wat later in Desember 1941 in die vlak waters van Pearl Harbor aangewend sou word. Argus en die HMS Hermes, wat die finale stadiums van die ontwikkeling van die draer beïnvloed het Hōshō. Die Hōshō word die eerste ontwerpte vliegdekskip vanaf die kiel wat gebou is. Die weermag in Japan is ook gehelp in hul strewe om hul vlootmagte op te bou deur Sempill wat 'n Japannese spioen geword het. Oor die volgende 20 jaar het die Britse eweknie die Japannese geheime inligting verskaf oor die nuutste Britse lugvaarttegnologie. Sy spioenasiewerk het die Japannese gehelp om sy militêre vliegtuie en sy tegnologie vinnig te ontwikkel voor die Tweede Wêreldoorlog. Δ ]
Onder die Washington -vlootverdrag is twee onvolledige gevegsruisers toegelaat om as draers herbou te word, vir die Japannese Akagi en die Amagi. Die Amagi is egter beskadig tydens 'n aardbewing in 1923 en die Kaga plaasvervanger geword. Met hierdie twee draers is 'n groot deel van die leerstellings en werkingsprosedures van die keiserlike Japannese vloot vasgestel.
IJNAS vs. Amerikaanse eerste ontmoeting (1932) [wysig | wysig bron]
Tydens die Sjanghai -voorval op 22 Februarie 1932 het Lt Robert Short (Amerikaanse weermagreservaat), terwyl 'n Boeing 218 met Chinese merke bestuur is, een IJN tipe 13 -vragmotoraanvalvliegtuig beskadig, die vlieënier, Lt. Kotani en die waarnemer gewond voordat hy doodgemaak is. in aksie. [aanhaling nodig] Na berig word drie dae tevore het Short IJN Lt. Kidokoro neergeskiet. [aanhaling nodig]
Sino-Japannese oorlog [wysig | wysig bron]
Vanaf die aanvang van vyandelikhede in 1937 tot die magte om die Amerikaners in 1941 omgedraai het, het die Imperial Japanese Navy Air Service 'n sleutelrol gespeel in militêre operasies op die Chinese vasteland. Ondanks die hewige wedywering tussen militêre takke, het generaal Matsui Iwane, in die herfs van 1937, die leër -generaal in bevel van die teater erken dat die Naval Air Services meerderwaardig was. Sy gevegstroepe het op die vloot staatgemaak vir lugondersteuning. Ε ]
Vliegtuie het Chinese posisies in Sjanghai en omliggende gebiede aangeval, vlootbomwerpers soos die G3M en G4M is gebruik om Chinese stede te bombardeer. Japannese vegvliegtuie, veral die Mitsubishi Zero, het 'n taktiese lugbeheer gekry oor die lug oor China wat aan die Japannese behoort. Anders as ander vlootlugmagte, was die IJNAS verantwoordelik vir strategiese bombardemente en het hulle langafstandbomwerpers bedryf.
Die Japannese strategiese bombardement is meestal gedoen teen Chinese groot stede, soos Sjanghai, Wuhan en Chonging, met ongeveer 5000 aanvalle van Februarie 1938 tot Augustus 1943.
Die bombardement op Nanjing en Guangzhou, wat op 22 en 23 September 1937 begin het, het wydverspreide protesoptogte tot gevolg gehad wat uitloop op 'n resolusie van die Verre Oosterse Advieskomitee van die Volkebond. Lord Cranborne, die Britse onder-minister van buitelandse sake, het sy verontwaardiging in sy eie verklaring uitgespreek.
" Woorde kan nie die gevoelens van diepe verskrikking beskryf waarmee die nuus oor hierdie aanvalle deur die hele beskaafde wêreld ontvang is nie. Hulle is dikwels gerig op plekke ver van die werklike gebied van vyandighede. Die militêre doelwit, waar dit bestaan, neem 'n heeltemal tweede plek in. Die hoofdoel is blykbaar om terreur aan te wakker deur die onoordeelkundige slag van burgerlikes. »Ζ ] "
Identifikasiekaart vir Japannese militêre vliegtuie tydens die Tweede Wêreldoorlog
IJNAS -vliegtuie vertrek na Pearl Harbor
Eerste Air Fleet Aichi -duikbomwerpers berei voor om Amerikaanse vlootbasis in Pearl Harbor, Hawaii, te bombardeer
Aan die begin van die Stille Oseaan -oorlog het die Navy Air Service uit vyf vlootvliegtuie bestaan. het altesaam tien vliegdekskepe gehad: ses vlootdraers, drie kleiner vragmotors en een opleidingsdraer. Die 11de lugvloot het die meeste van die vloot se landgebaseerde aanvalvliegtuie bevat.
Op 7 Desember 1941 val die keiserlike Japannese vloot Pearl Harbor aan wat die Amerikaanse Stille Vloot lamlê en meer as 188 vliegtuie vernietig vir 'n verlies van 29 vliegtuie. Op 10 Desember kon landbomwerpers van die 11de Airfleet ook HMS laat sink Prins van Wallis en HMS Afstoot.
Daar was ook lugaanvalle op die Filippyne en aanvalle op Darwin in die noorde van Australië.
Van 16 Desember 1941 tot 20 Maart 1945 is 14242 vliegtuigbeamptes en 1,579 beamptes dood.
Vliegtuigsterkte 1941 [wysig | wysig bron]
Die IJNAS het meer as 3,089 vliegtuie in 1941 en 370 opleiers gehad. [ aanhaling nodig ]
1 830 eerste lynvliegtuie, insluitend:
660 vegters, 350 Mitsubishi Zeros ⎗ ]
330 strydvliegtuie gebaseer op draers
240 landgebaseerde tweemotorige bomwerpers
520 seevliegtuie (insluitend vegters en verkenning) en vlieënde bote.
Tweede Wêreldoorlog Vliegtuie [wysig | wysig bron]
(Tipe 96 draer-gebaseerde vegter) Claude (Navy Type 0 Carrier Fighter) Zeke (Navy Land -gebaseerde Interceptor Fighter 'Shiden'/'Shiden Kai') George (Landgebaseerde vegter) Jack (Navy Night Fighter 'Gekko') Irving
(Navy bomwerper Model 11 'Ginga') Frances (Tipe 1 land-gebaseerde aanval vliegtuie) Betty (Tik 96 Land-gebaseerde aanvalsvliegtuie 'Rikko') Nell
(Navy Type 94 Carrier Bomber) Susie (Navy tipe 99 draer bomwerper) Val (Navy Type 33 Carrier Bomber 'Suisei') Judy (Navy Type 97 Carrier Attack Bomber) Kate (Navy Type 11 Carrier Attack Aircraft 'Tenzan') Jill (Navy Type 96 Carrier Attack Aircraft) Jean
Vliegtuie en vlieënde bote
(Navy Type 0 -verkenningsvliegtuig) Jake (Tipe 0 klein verkenningsvaartuig) Glen (Navy Type 16 verkenningsvaartuig 'Zuiun') Paul (Tipe 0 waarneming seevliegtuig) Piet (Navy Type 95 Reconnaissance Seaplane) Dave (Navy Type 94 Reconnaissance Seaplane) Alf (Tipe 2 groot vlieënde boot) Emily (Tipe 97 groot vlieënde boot) Mavis (Navy Fighter -seevliegtuig 'Kyōfū') Rex (Navy Type 2 Interceptor/Fighter-Bomber) Rufe
(Tipe 100 Vervoer Model 2 Topsy (Navy Type AT-2 Vervoer) Thora (Eksperimentele 13-Shi Attack Bomber) Liz (gebruik as vervoer)
Japan se dodelike lugmag in die Tweede Wêreldoorlog
Japannese vegters en bomwerpers het aan die einde van die oorlog verlate gelê by die Atsugi Naval -vliegbasis.
Die Tweede Wêreldoorlog in die Stille Oseaan was 'n stryd om vliegvelde te gryp en te verdedig. Die Japannese het in hul basiese oorlogstrategie net so veel as 'n vereiste nodig gehad om beheer oor die lug te verkry en te behou, net soos die vernietiging van die Amerikaanse Stille Oseaan -vloot. Maar soos bevelvoerder Masatake Okumiya gesê het: Die Stille Oseaan -oorlog is begin deur mans wat die see nie verstaan ​​het nie, en geveg deur mans wat die lug nie verstaan ​​het nie. het nie die industrie, mannekrag en logistiek verstaan ​​nie.
Om te sê dat die Japannese weermag en vloot nie saamgewerk het oor lugsake nie, sou 'n ernstige understatement wees. Hulle het mekaar gehaat, en#8221 Lt. -kmdt. Masataka Chihaya onthou, en hulle het amper geveg. Daar kon nie eers aan gedink word om uitruil van geheime en ervarings, die algemene gebruik van vliegtuie en ander instrumente nie. "
Japan, hoewel dit oënskynlik gevorderd was in lugtaktieke, het die oorlog betree met 'n smal lugleerstelling, onvoldoende aantal vliegtuie en dié met 'n oor die algemeen swak ontwerp (uitgesluit natuurlik die Mitsubishi A6M2 Zero), te min vliegtuigbemanning en onvoldoende logistiek vir 'n uitputtingsoorlog . Nóg sy weermag nóg sy vlootarm was voorbereid vir die duur, geweld of gesofistikeerdheid van die komende oorlog. Selfs sy kortstondige voorsprong in lugtaktieke het ineengestort toe die Guadalcanal-veldtog begin het.
Behalwe dat 'n nywerheidsbasis genoeg vliegtuie kan vervaardig, moet 'n land se lugmag gebalanseer word tussen vliegtuie, gevegs- en instandhoudingspersoneel en lugbasisse. As Japan 'n ryk sou oorneem, sou die bouers van die vliegveld elke stap van die pad moes vergesel. By gebrek aan sulke konstruksie -eenhede, sou die lugmag gevange basisse moes gebruik.
Weermag se lugmagte was leerstellig anachronisties. Lugeenhede was ondergeskik aan bevelvoerders van die grondmag, nie onafhanklike entiteite op grond van grond- en vlootbevelvoerders nie. Die leër van Japan het sy lugmag ontwikkel vir kontinentale oorlogvoering met die Sowjets. Seelug, daarenteen, was gekoppel aan die operasies van die gekombineerde vloot, met vlootbeamptes, eerder as lugoffisiere, wat groot lugbesluite geneem het.
Admiraal Isoroku Yamamoto het nagedink oor 'n landoorlog, wat in 1936 verklaar het dat vlootoperasies in die volgende oorlog sal bestaan ​​uit die vang van 'n eiland, die bou van 'n vliegveld en die gebruik van die basis om beheer oor die omliggende waters te verkry. Sy idees het egter nie posgevat nie. Die Japannese het hard bestudeer en geoefen in lugtaktieke, maar hulle kon nie die konstruksietegnieke en toerusting van die vliegveld ontwikkel nie, sowel as die eenhede wat nodig was vir die bou van lugbasisse, instandhouding, toevoer en verspreidingsgeriewe.
Japan het sy aanvalle in Desember 1941 van goed ontwikkelde basisse geloods. Tydens die suidelike opmars ondersteun die vloot se 22ste lugflotilla die aanval op Malaya vanaf drie vliegvelde in en rondom Saigon. Eenhede was op volle sterkte in vliegtuie en spanne. Daar was baie brandstof en onderdele beskikbaar. Die vliegtuig het uitstekende onderhoud ontvang. Nulle het byvoorbeeld elke 150 uur se vlug 'n deeglike opknapping ondergaan. Namate die Japannese magte suidwaarts beweeg het, het lugeenhede gevange vyandelike basisse beset, herstel en uitgebuit. Werklike probleme het egter ontstaan ​​toe daardie eenhede onontwikkelde gebiede bereik het. Om brandstof, voedsel en materiaal by die basisse te kry, bepaal of die vliegtuig vlieg. Of 'n basis vasgelê of gebou is, dit was egter byna nutteloos as voorraad nie deur die see bereik kon word nie.
Meganiese kompleksiteit, strydskade en omgewingsstres het beteken dat onderhoud die sleutel was tot die beskikbaarheid van 'n vliegtuig, die prestasie daarvan en of die bemanning oorleef het. Gegewe die gespanne ekonomie in Japan, moes dit produksie en vervoer ondraaglik gewees het om die verlies aan toerusting wat herstel kon word, te aanvaar. Verbasend genoeg het die Japannese hierdie verliese verdra.
Alhoewel 'n kern van goed opgeleide weermag- en vlootonderhoudsmanne en pantsers hul vliegtuie suid gevolg het, het onderhoudseenhede tydens die vroeë opmars agterweë gebly en was dit te min, selfs toe hulle die vlieënde eenhede ingehaal het. Die weermag het gereageer deur individuele instandhoudingseenhede te stuur om leemtes in onderhoudsdekking te stop. Die vloot het die ondersteuning van tuislandse vliegbase tot 'n minimum verminder om die voorwaartse basisse te versterk. Omdat dienspersoneel laat opgedaag het of te min was, het die onderhoud en selfs die bou van kwartiere en ander geriewe self die vliegtuigbeamptes te beurt geval. Hierdie take het die energie van mans wie se hoofplig was om te vlieg, ingekort.
Hoe meer mobiliteit 'n instandhoudingseenheid is, hoe minder kan dit sonder swaar toerusting. Hoe beter 'n eenheid dit egter regkry, hoe moeiliker kan dit wees om te kom waarheen dit moet gaan. Die Japannese het chronies gebrek gekry. Dit was altyd 'n probleem om swaar onderhoudseenhede vorentoe te beweeg. Die aflaai van swaar toerusting op plekke waar daar geen piere, dokke en paaie was nie, het die onderhoud van die lugbasis soveel moeiliker gemaak.
Die weermag se stuk -stuk verbintenis van lugvaartonderhoudseenhede was te wyte aan die oorspronklike afwesigheid van strategiese planne om groot leërmagte in die suidwestelike Stille Oseaan te plaas. Stygende lugverliese in die Solomons het die vloot egter laat vra dat die weermag vliegtuie moet inbring. Maar sonder 'n duidelike langafstandplan of leerstelling oor wat om te doen, kon niemand die nodige logistieke ondersteuning reël nie.
Depots waar enjins verander kon word en groot herstelwerk gedoen is, was min en versprei. Die swaar toerusting van die Fourth Air Army 's vir motorveranderings en groot strukturele herstelwerk op Nieu -Guinee, was byvoorbeeld swak. Periodieke inspeksies, herstelwerk, opknappings en selfs roetineonderhoud het geval as gevolg van tekorte aan onderhoud. Die Japannese moes baie vliegtuie laat vaar tydens vooruitgang of terugtogte wat maklik op die agterste gebiede herstel kon word. Swak herstel het hulle ook die geleentheid gebied om verslete vliegtuie in 'n opleidingsrol te gebruik.
Lugbrandstof in Nieu -Guinee was van 'n swak gehalte en het enjinprobleme tot gevolg gehad. Die weermag se hoofvliegtuigherstelbasis in Halmahera, 1 000 myl van die voorste linies af, het nooit voldoende gefunksioneer nie, omdat dit nie toerusting en meganika gehad het nie. Hoë humiditeit en reën verroes metaaldele en drade. Elektriese toerusting het swam gegroei. Smeerolies het toerusting verdamp of weggeloop. Geallieerde bombardemente het vaardige werktuigkundiges doodgemaak en vertraagde vliegtuigonderhoud. Grondpersoneel het vermoeid geraak deur vliegtuie wat buite beheer was, propellers draai en om swaar voorwerpe gewerk het.
Omdat die weermag en die vloot nie saamgewerk het nie, moes weermagvliegtuie op Nieu -Guinee 1,500 myl na Manila vlieg vir enjinveranderinge, alhoewel die vloot groot onderhoudsbates so naby soos Rabaul gehad het. Selfs by Rabaul was die onderhoud van vliegtuie so beperk dat van 60 vegters en 40 bomwerpers wat byderhand was, slegs 'n mengsel van 30 op 'n gegewe datum kon vlieg.
Tydens die opmars suidwaarts het Japannese vlieëniers geveg teen onverbeterde vliegbane, waarvan die meeste klein en onverhard is. Alhoewel Japannese vliegtuie oor die algemeen ligter was as Westerse eweknieë en nie so baie plaveisels nodig gehad het nie, was dit nooit maklik om vyandelike vliegvelde te beset nie. Petroltrokke was skaars en kon op slegs 'n paar van die groot velde gevind word. Grondpersoneel moes gewoonlik vliegtuie met handpompe en vate hervul, 'n vervelige proses wat die omdraai van vliegtuie vertraag en mannekrag verbruik het. Selfs Rabaul se vliegtuie is aangevul uit 200 liter-tromme eerder as uit petrolvragmotors.
Toe die Japannese vloot in Desember 1941 sy eerste nege vegters na die Filippynse lughawe Legaspi vlieg, was twee van hulle totaal verwoes by die landing. Die weermag het twee eskaders van Nakajima Ki-27's na die Singora-veld in Malaya gevlieg en nege vliegtuie op die swak grond verniel. Toe 27 nulle van die Tainan Kokutai (luggroep) in Januarie 1942 in Tarakan Field — een van die ergste in Oos -Indië en#8212 op Borneo vlieg, het twee vliegtuie die aanloopbaan oorskry en is dit gesloop. Gladde modder op die veld het eenvoudige opstyg en landings gevaarlik gemaak.
Die helfte van die vliegtuie van die 23ste Air Flotilla wat in die eerste drie maande van die oorlog verlore geraak het, was die slagoffers van slegte aanloopbane en#8212 gedeeltelik as gevolg van swak landingstoerusting en swak remme, maar hoofsaaklik weens slegte terrein. Nog 30 persent van die vlootvliegtuie het uitgeput en moes geskrap word. Slegs 18 van die 88 vliegtuie wat dit afgeskryf het, het geveg.
Japannese vlootvliegtuie het vroeg in April 1942 na Lae op Nieu -Guinee gevlieg. Zero ace Saburo Sakai beskryf die strook, wat voor die oorlog deur die Australiërs gebou is om voorrade in en die goud uit die Kokoda -myn op te hef as 'n " vergete moddergat. Alhoewel Japannese owerhede dit as 'n verbeterde vliegveld beskou het, was dit so klein dat Japannese vlieëniers dit vergelyk het met die landing op 'n vliegdekskip. Drie afgeleefde vragmotors het daar ondersteuning gebied.
Japannese vloot se organisasie- en toerustingstabelle het aangedui dat elke lugeenheid ekstra vliegtuie in sy organisasie sou hê, gelykstaande aan 'n derde van die operasionele aanvulling. Maar teen die begin van April 1942 het die lugvliegtuie geen ekstra's gehad nie en was dit onder hul gemagtigde werkvermoë. Die algemene personeel van die vloot het dringende versoeke van die 11de lugvloot aan die kus geweier vir vervangingsvliegtuie, want selfs nie die draers met 'n hoër prioriteit was sterk nie.
Die vloot se algemene personeel was ewe kortsigtig in die beplanning vir die onderlinge ondersteuning van lugbasisse. Japannese offisiere wat die geheelbeeld kon sien, het geen oplossing nie. Niks is dringender nodig as nuwe idees en toestelle nie, " agterhoof Matome Ugaki, personeelhoof van die Combined Fleet, het in Julie 1942 geskryf. "Iets moet met alle middele gedoen word.
Niemand aan weerskante van die Stille Oseaan het ernstige veldtogte in die Solomons en op Nieu -Guinee voorsien nie. In die eerste tien maande van die oorlog het die Japannese vloot daarin geslaag om slegs een nuwe lugbasis by Buin op Bougainville te voltooi, en dit het slegs een aanloopbaan. Alhoewel die basis belangrik was, was dit 'n rowwe veld, en sewe van die 15 nulle is erg beskadig toe hulle op 8 Oktober 1942 daar beland het. Swaar reën het die konstruksie vertraag, en selfs aansienlike toevoegings tot die konstruksietroepe het nie veel gehelp nie. Die aanloopbaan was steeds sag en glad tydens reën. Toe vlieënde eenheidspersoneel aankom en berig dat Buin ongeskik is vir operasies, het admiraal Ugaki, eerder as om te sorg dat konstruksiebates die veld behoorlik voltooi, na sy dagboek geslinger: "Hoe swakgesind is hulle! Dit is die tyd wanneer elke moeilikheid oorkom moet word. Moenie murmureer nie, maar probeer dit ten alle tye gebruik! " Fliers het wel probeer en 8212 per dag beskadig toe die aanloopbaan nat was.
Die vliegveld by Guadalcanal het bitter vrugte afgewerp toe die Amerikaners dit in beslag neem net voor die Japannese hul eie vliegtuie ingebring het. Die Japannese het nie daarin geslaag om veerplekke en hulpvliegvelde tussen Rabaul en Guadalcanal, 675 myl daarvandaan, te bou toe hulle tyd gehad het nie. Die gebrek aan gestuur om mans en toerusting vir die taak te vervoer, was die grootste probleem, maar hul byna totale verontagsaming van 'n gevegsradius van 'n vliegtuig was ook die skuld. Byvoorbeeld, 18 Aichi D3A1 -duikbomwerpers is in die eerste twee dae van die veldtog in die see gegooi toe die gas opraak.
Japan het nie 'n robuuste infrastruktuur vir siviele ingenieurswese ontwikkel nie. Dit het wel rotsknippers, betonmengers, mobiele kragsae en mobiele boortoerusting gehad, maar stootskrapers, kragskoppe en ander grondverskuiwingsmasjinerie was te kort. Pikke, grawe, mannekrag en perdekrag was die ruggraat van Japannese ingenieursbedrywighede.
Japan se militêre begrotings voor die oorlog was na oorlogskepe, infanterie -afdelings en vliegtuie, nie na konstruksietoerusting nie. Toe oorlog kom, het die tot dusver geïgnoreerde gebrek aan konstruksiebates die taktiek beïnvloed. Byvoorbeeld, sonder gemeganiseerde toerusting om verspreidingsgebiede te sny, was voorste vliegtuie kwesbaar vir aanvalle op die grond.
Japannese beplanners het wel 'n goeie rede gehad om op vliegveldkonstruksie -eenhede te spaar. Die normale drakrag van die meeste grond was goed genoeg om ligte Japannese vliegtuie te hanteer. Maar Japan het nie genoeg staal gehad om groot hoeveelhede staal te versorg terwyl dit op vliegtuie, oorlogskepe en handelaars gekonsentreer het nie, en dit was nie meer nodig om dit te vervoer nie. Dit het beteken dat Japan afhanklik was van mannekrag om vliegvelde te bou. Die weermag gebruik inheemse arbeiders waar hulle kon, betaal hulle swak en gee hulle min of niks kos. Hulle het meer as 2 500 Javane doodgemaak terwyl hulle 'n veld op Noemfoor -eiland gebou het.
Die Japannese weermag moes infanteriste gebruik om vliegvelde te help bou. In Desember 1942 is byvoorbeeld die ingenieurregiment en drie geweerbataljons van die 5de afdeling uiteengesit om vliegvelde in die Solomons te bou. As ons [ons] lomp resultaat vergelyk met wat ons vyand bereik het, herinner bevelvoerder Chihaya, en bou groot vliegvelde in groot getalle met ondenkbare spoed, en ons het opgehou wonder hoekom ons heeltemal geslaan is. Ons vyand was in alle opsigte beter. "
Kos op Japannese vliegvelde was sleg. Barakke was oerwoud -krotbuurte. Daar was geen wasgeriewe nie, en mans was hulself in riviere of onder blikke wat met water gevul is. Vlieëniers wat deur siektes geval het, en diensbare vliegtuie laat staan ​​het. Fisiese uitputting het die vlieënier se prestasie verlaag, sodat minder vaardige teenstanders soms veteraan maar koorsige Japannese vlieëniers neergeskiet het.
Mannekrag het kritiek geraak sonder trekkers, en grondpersoneel het hulself gedra om vliegtuie om velde te stoot. Hulle het snags gewerk om geallieerde lugaanvalle te vermy, net om die slagoffer te word van die malariamuskiet, wat snags die aktiefste was. Mans werk sewe dae per week in ellendige weer aan uitputtende en verstommende take. Grondpersoneel het senuweeagtig en geïrriteerd geraak weens gebrek aan slaap. Dit het langer en langer geneem om 'n gegewe opdrag uit te voer. Klein sowel as groot ongelukke het toegeneem.
Rou menslike spiere het bomme, kanonskille en masjiengeweer op vliegtuie gestoei. Die werktuigkundiges het instandhouding getrek om warm velde in direkte tropiese sonlig te bak, want daar was geen hangars nie. Toe oorstroomde landingsbane na reën droog word, het stof in die nasleep van elke vliegtuig opgestroom, die binnekant van die kajuit verstik en erotiese enjins.
Die onderhoudspanne is uitgeput, maar hulle sleep hul vermoeide lyke om die veld en trek en sleep om die vliegtuie terug in die oerwoud te skuif, en 'n vlootvlieënier by Buin het in Julie 1943 geskryf. Hulle bid vir trekkers soos soos die Amerikaners in oorvloed het, maar hulle weet dat hul droom van sulke luukshede nie vervul sal word nie. "
Bevelvoerders en beplanners het geen begrip gehad van die groot aantal tegnici wat nodig is om 'n moderne leër te ondersteun nie. Alhoewel daar altyd 'n tekort aan opgeleide werktuigkundiges was, het bevelvoerders min belangstelling getoon om hul mans na die munisipale skool in Japan te stuur. Die diensskole het self min aandag gegee aan logistiek en ingenieursondersteuning van gevegsmagte. Bevelvoerders het ook nie skole of opleidingsprogramme by taktiese eenhede of in geografiese weermaggebiede gestig nie.
Japan se afwesigheid van standaardisering in wapens en toerusting wissel van vliegtuigtipes tot verskillende enjins, tot instrumente en die kleinste bykomstighede. Die weermag het 'n 24-volt elektriese stelsel gebruik, terwyl die vloot 'n ander spanning gebruik het. Mounts om gewere, kanonne en vuurpylwerpers vas te hou, het tussen die twee dienste gewissel. Teen die einde van die oorlog het Japan ten minste 90 basiese vliegtuigtipes (53 vloot- en 37 weermag) en 164 variasies op basiese tipes (112 vloot en 52 weermag) vervaardig, wat die logistici se werk soveel moeiliker maak.
Japannese tegnici en herstelwerkers, wat reeds te min was om selfs 'n goed bestuurde instandhoudingstelsel te hanteer, was in swak groepe versprei om die groot verskeidenheid toerusting te dek. Dit was buite hul vermoë om die menigte dele betyds aan die regte gebruiker te identifiseer, te skei en uit te reik. Die Japannese was hard onder die knie om normale onderhoud te behartig, laat staan ​​nog mense en toerusting vir ongemagtigde veldaanpassings.
Meganika op voorwaartse vliegvelde is nie goed genoeg opgelei om baie van die fabrieksfoute wat ontdek is toe nuwe vliegtuie op die stasie aangekom het, reg te stel nie. Die Japannese weermag het ook nie die voorraad-, onderhouds- en mediese probleme wat ontstaan ​​het onder die knie nie, toe hul lugeenhede tropiese gebiede ver van hul hoofdepots bereik het.
Kommunikasie was ook 'n probleem. Die vloot het groot probleme ondervind om sy gevegspatrollies te beheer weens swak radio's. Dit het vir ons gelyk, en#8221 herinner aan die agterhoof Raizo Tanaka, " ... dat elke keer dat 'n gevegsituasie kritiek raak, ons radiokommunikasie 'n knou sou tref, wat belangrike versendings sou vertraag ... maar dit het skynbaar geen les ingehou nie vir ons, aangesien kommunikasie mislukkings ons gedurende die oorlog steeds teister gehad het.#8221 Onderhoud van radio's was so moeilik, onderdele so min en betroubaarheid so erg dat baie gefrustreerde vlieëniers dit eintlik uit hul vliegtuie verwyder het om gewig te bespaar.
'N Ander beperking was dat Home Island -vlieginstrukteurs te veel studente in die gesig gestaar het om hulle effektief op te lei. Die dringendheid om vlieëniers op te lei, het die kurrikulum oorweldig. Ons kon nie kyk na individuele foute en die lang ure neem wat nodig was om die foute uit 'n leerling te verwyder nie, en Sakai onthou in 1943. Byna 'n dag het verbygegaan toe brandweerwaens en ambulanse nie die aanloopbane afgejaag het nie. , sirenes wat skreeu, om een ​​of meer vlieëniers uit die vliegtuig te grawe wat hulle op 'n lomp opstyg of landing verongeluk het. " Die besluit om te vra vir kwantiteit oor kwaliteit, beteken dat swak opgeleide vlieërs na gevegseenhede studeer. Ons is aangesê om mans deur te jaag, en Sakai het gesê: "Om die mooi punte te vergeet, leer hulle net hoe om te vlieg en te skiet."
Teen die einde van 1943 het die weermag en die vloot ongeveer 10 000 vlieëniers verloor. Soos die Amerikaanse luitenant -generaal George C. Kenney by Washington aangemeld het, was oorspronklik hoogs opgeleide spanne uitstekend, maar hulle is dood, en hulle is dood. As u die uitbreiding in eenhede, missies, tempo en geografiese skeiding in ag neem, is dit duidelik dat die vlieëniersterkte van Japan glad nie toegeneem het nie. Erger nog, die oorgrote meerderheid van die vooroorlogse en selfs 1942-43 veterane was dood of gewond, en hul plaasvervangers het nie een van die veterane se ervaring gehad nie.
Namate die Japannese ryk krimp, val sy lugmagte terug op die logistieke basis. Die vliegtuigherstelstelsel het minder uitgebrei. Tog het teen 1944 'n toenemende tekort aan onderdele vir die ouer vliegtuie begin om vegters en bomwerpers te grond. Geringe slagskade aan struktureel swak vliegtuie, hoewel dit onder beter omstandighede herstelbaar was, het dikwels beteken dat die vliegtuig nooit weer gevlieg het nie.
Lugvaartbrandstof het in die middel van 1944 in die Japannese weermag in voldoende hoeveelhede bestaan. Maar al in die laat 1943 het bevelvoerders begin om vlieëniers te leer hoe om brandstof te bespaar. Toe die brandstoftekort uiteindelik tref, het dit oor die algemeen geen onmiddellike of wydverspreide uitwerking op gevegsoperasies gehad nie, maar dit het 'n nadelige uitwerking op oefenprogramme. Toe lugvaart -petrol skaars raak, het weermagleerlinge gedurende die eerste maand van opleiding met sweeftuie gevlieg om brandstof te bespaar. Brandstoftekorte het middel 1944 'n invloed op die gevegsoperasies gehad, net toe die Amerikaanse lugaktiwiteit sy hoogtepunt bereik het.
Veteraan -instrukteurs, insluitend ander op permanente beperkte diens en diegene wat van wonde herstel het, het hul opleiding begin verlaat om weer by gevegseenhede aan te sluit. Baie voorste vlieëniers het in elk geval 'n hekel aan onderrig, veral omdat die aantal opleidingsure gedaal het en die kwaliteit van die studente afgeneem het. Mans wat die afgelope twee jaar vir vlieëniersopleiding verwerp is, is nou aanvaar.
Teen 1945 is Japannese vliegtuie by Clark Field op Luzon wyd versprei in 'n verspreidingspoging. Die onderhoudspoging van die veld het ineengestort. Honderde vliegtuie het op die grond gesit met slegs geringe probleme. Byvoorbeeld, een vliegtuig ontbreek moontlik 'n vergasser, maar aangesien niemand gereël het om 'n goeie vergasser te red van 'n vliegtuig wat sy landingsgestel ontbreek nie, is albei vliegtuie so goed as neergeskiet.
'N Amerikaanse inligtingsbeampte wat Clark ondersoek het nadat sy gevang is, het berig: Dit is onmoontlik om die situasie as 'n geheel te beskryf, en sê dat oral bewyse is van disorganisasie en algemene onstuimigheid. Clark, die meeste nog in versendingshokke. Grondpersoneel het hulle wyd en syd versprei in klein vullis van drie en vier. Hulle was weggesteek onder huise, rysmeule, krotte en openbare geboue. 'N Groot aantal dele, soos vergassers, brandstofpompe, kragopwekkers en propellers, is ook versprei in velde en onder huise, en ook begrawe. Werktuigkundiges begrawe gereedskap in geen waarneembare patroon nie. Aanvanklike tellings van vliegtuie in en om Clark was bo 500, baie van hulle het duidelik uitgebrand, maar baie was skynbaar gereed om te vlieg.
Die Japannese het nie die logistieke uitdagings ervaar wat die Westerse moondhede tydens die Eerste Wêreldoorlog aangespreek het nie en later weer geleer het. Japan se politici, generaals en admirale het die karakter en die duur van die oorlog wat hulle in 1941 begin het, heeltemal verkeerd beoordeel. Swak luglogistieke beplanning, gebrek aan versiendheid, 'n rassistiese minagting van hul vyande, 'n swak, vlak, smal industriële basis en 'n onvermoë. om die vereistes van die aanbod te waardeer of om te leer uit hul mislukkings, kenmerk hul lugvaartpoging gedurende die hele oorlog.
John W. Whitman, 'n afgetrede infanterieluitenant -kolonel, is die skrywer van Bataan: Our Last Ditch, The Bataan Campaign 1942. Vir verdere lees, beveel hy aan: Die Army Air Forces in die Tweede Wêreldoorlog, Vol. 7: Dienste regoor die wêreld, onder redaksie van Wesley F. Craven en James E. Cate en Samurai! deur Saburo Sakai.
Hierdie funksie is oorspronklik gepubliseer in die September 2006 -uitgawe van Lugvaartgeskiedenis. Teken in op meer wonderlike artikels Lugvaartgeskiedenis tydskrif vandag!
Die Japannese Lugmag het een tegniese afdeling gehad, die Eerste Tachikawa Lugweer Arsenal, wat verantwoordelik was vir lugvaartnavorsing en -ontwikkeling. Die Arsenal bevat 'n toetsafdeling vir gevange geallieerde vliegtuie, die Air Technical Research Laboratory (Koku Gijutsu Kenkyujo). Die Army Air Arsenal was ook verbind met Tachikawa Hikoki K.K. en Rikugun Kokukosho K.K., wat deur die weermag besit en bedryf word, vervaardigers van vliegtuie.
As gevolg van die swak verhoudings tussen die keiserlike Japannese leër en die keiserlike Japannese vloot, het die weermag dit nodig gevind om hul eie vliegdekskepe aan te skaf en te bedryf vir die verskaffing van begeleiding en beskerming vir die konvooie van die weermag. Hierdie begeleide/vervoerdraers is omskep van klein passasierskepe of handelskepe. Hierdie escort carriers het die vermoë gehad om van agt tot 38 vliegtuie te werk, afhangende van tipe en grootte, en is ook gebruik om personeel en tenks te vervoer.