Bisarre metodes vir die opsporing van babas: 'n kort geskiedenis van die swangerskapstoets - Geskiedenis Podcasts - 2021
Bisarre metodes vir die opsporing van babas: 'n kort geskiedenis van die swangerskapstoets
Van die begin af probeer mense om maniere te vind om vroeë swangerskap op te spoor voordat fisiese tekens begin verskyn. Alhoewel u moontlik die hCG -swangerskapstroeptoets ken wat vandag algemeen gebruik word, is die geskiedenis van die swangerskapstoets nogal fassinerend. Deur die eeue het verskillende kulture hul eie metodes ontwikkel om vas te stel of 'n vrou swanger is, waarvan sommige vir moderne lesers nogal bisar kan lyk.
Spruitkorrels het aan die ou Egiptenare van die swangerskap vertel
Die oudste swangerskapstoetse kan teruggevoer word na die antieke Egiptiese beskawing. Hierdie toets word beskryf, in fragmente, in die Carlsberg Papyrus, en ook meer volledig in die Berlynse Papyrus (ook bekend as die Brugsch Papyrus). In hierdie mediese tekste, wat uit die Nuwe Koninkryk dateer, word genoem dat sy afsonderlik moet urineer op 'n stapel gars- en koringkorrels om vas te stel of 'n vrou swanger is.
Ou Egiptiese vrou urineer op gars (bo) (Sanjay Acharya/ CC BY SA 4.0 ) en koring (onder) (Mark Nesbitt/ CC BY SA 4.0 ) korrels om swangerskap op te spoor.
As nie een van die korrels ontkiem nie, is die vrou nie swanger nie. As die gars ontkiem, is die vrou swanger met 'n manlike kind. Omgekeerd is die ontkieming van die koring 'n aanduiding dat die vrou 'n vroulike kind dra.
Het die ewigheid wat geobsedeer is deur die ou Egiptenare geweet hoe om swangerskap te voorkom?
Die koppeling van die planete en die menslike lewe: Venuskalenders het gehelp om swangerskap in die Neolitiese Griekeland op te spoor
Antieke voorbehoedmetodes - selfs Toetankamen het beskerming gedra
'N Laboratorium -eksperiment wat in 1963 uitgevoer is, toon dat daar tog 'n mate van waarheid in die antieke Egiptiese swangerskapstoets kan wees. Dit lyk asof die urine van swanger vroue 70% van die tyd veroorsaak het dat die korrels ontkiem het. Aan die ander kant het die urine van beide nie-swanger vroue en mans nie veroorsaak dat die korrels ontkiem het nie.
Egiptiese Fellah-vrou met haar kind, Elisabeth Jerichau-Baumann, 1872. ( CC BY 3.0 )
Antieke Grieke verkies uie of heuning
Die ou Grieke het nogal meer ongewone swangerskapstoetse tot hul beskikking gehad. Een hiervan is byvoorbeeld die insit van 'n ui oornag in 'n vrou se vagina. As die vrou nie swanger was nie, sou haar asem die volgende oggend na uie ruik.
Die rede vir hierdie toets was die oortuiging dat die baarmoeder van 'n nie-swanger vrou 'onbelemmerd' is en die reuk van die ui dus na haar mond kan laat beweeg. Omgekeerd is die baarmoeder van 'n swanger vrou 'verseël', wat die reuk verhinder om opwaarts te reis. 'N Variasie hiervan was die toediening van geparfumeerde linne op die geslagsdele.
'N Moderne gravure van Agnodice, 'n antieke Griekse vroedvrou en verloskundige, wat volgens die legende haar as 'n man vermom het om as dokter te praktiseer. ( Publieke domein )
'N Ander toets, soos voorgestel deur Hippokrates, was dat 'n vrou 'n mengsel van heuning en water drink voor slaaptyd. As die vrou gedurende die nag opgeblaas en krampe ervaar het, was sy swanger.
Pisprofete en die Middeleeuse swangerskapstoets
Dit kan eerlik wees om te sê dat swangerskapstoetse gedurende die Middeleeue selfs meer gevarieerd en miskien selfs effens meer bisar geword het. Byvoorbeeld, gedurende hierdie tydperk het die sogenaamde 'pissprofete' op die toneel aangekom. Dit was mense wat beweer dat hulle kon weet of 'n vrou swanger is deur net haar urine te sien. Dit is bereik deur gebruik te maak van 'n gewilde metode vir urienondersoek, bekend as uroskopie.
'N Middeleeuse urienwiel. (OnlineRover)
Afgesien van hierdie prosedure, het middeleeuse dokters ook ander vorme van urine-gebaseerde swangerskapstoetse gebruik. Een hiervan was om 'n naald in die urine van 'n vrou te plaas. As die vrou swanger was, roes dit rooi of swart.
'N Ander een was om die urine met wyn te meng. Aangesien die alkohol met sommige van die proteïene in die urine van 'n swanger vrou reageer, het hierdie toets moontlik 'n sukses gehad om 'n swangerskap te bevestig.
Is stensirkels ou swangerskapskalenders?
Die simboliese sleutel tot onafhanklikheid van 'n Viking -vrou
Die ikoniese 30000-jarige ou vrou word deur Facebook '' Gevaarlike pornografie '' genoem
'Portret van 'n vrou' (1505-1506) deur Raphael. ( Publieke domein )
Hormone en moderne swangerskapstoetse
Dit was eers gedurende die eerste helfte van die 20ste eeu dat die menslike chorioniese gonadotropien (hCG), 'n hormoon wat dien as 'n swangerskapmerker, geïdentifiseer is. Hierdie hormoon word in die urine van swanger vroue aangetref, en deur dieretoetse is bevind dat hCG 'n aanduiding is van swangerskap.
In sulke eksperimente is urine van 'n vrou in 'n onvolwasse vroulike muis / rot / konyn ingespuit. Die dier word dan doodgemaak en ontleed, sodat sy eierstokke waargeneem kan word. As die urine aan 'n swanger vrou behoort, sou die hCG veroorsaak dat die dier hitte kry, wat veronderstel is om 'n sigbare uitwerking op sy eierstokke te hê. Sulke toetse was egter nie baie akkuraat nie, aangesien die hCG -vlak hoog genoeg moes wees om hierdie veranderinge te veroorsaak.
Uiteindelik het moderne swangerskapstoetse gedurende die 1960's begin ontwikkel, en teen die laat 1970's het swangerskapstoetse in die VSA begin verkoop. Dit word gesê dat dit baie makliker is om te gebruik en akkurate resultate gelewer het.
'N Moderne swangerskapstoets wat aandui dat die vrou swanger is. (Nabokov/ CC BY SA 3.0 )
Verloskunde handel oor swangerskap, bevalling en die postnatale periode. Bekendheid met verloskunde-terminologie is nodig om verloskunde en ginekologie (OB-GYN) te verstaan ​​en te beoefen. Sommige woorde is sterk gekodeer en kan soms verwarrend wees.
As 'n opleidingsaanvulling het Meditec algemeen gebruikte verloskundewoorde versamel om die leer van studente te vergemaklik. 'N Gedeeltelike lys van verloskunde terme, afkortings, akronieme en waardes word verskaf vir 'n beter begrip van die definisies. Die inligting is nie bedoel om die werklike opleiding te vervang nie.
Met meer as 40 jaar in die sakewêreld en 17 jaar aanlyn, sal ons uitstekende aanlyn -opleidingsprogramme help om u nuwe loopbaan te begin. Vul die vorm aan die regterkant van hierdie bladsy in en laat ons inskrywingsadviseurs u direk kontak.
9 Historiese metodes om die geslag van 'n ongebore baba te bepaal
Is jy swanger? Hou jy daarvan om pluimvee en wildsvleis te eet, en praat jy van rits en riddergoed? Wel, dan dra jy duidelik 'n seuntjie. Hou van dans en musiek? Dis 'n meisie.
Sekerlik, dit is nie die mees wetenskaplike bepaling nie, maar vir vroue wat voor ultraklank in 'n wêreld leef, was daar geen manier om presies te weet wat of wie of hoeveel daar was nie. Moderne tegnologie het 'n venster gemaak van 'n plek wat vir honderde duisende jare slegs spekulasie verlig het.
Dus, as u nie die voordeel van die venster het nie (wat terloops nie altyd duidelik is nie), hoe het u agtergekom of u 'n seuntjie of 'n meisie dra? En miskien nog belangriker, kan u kies watter?
Voordat ons by die goeie dinge uitkom, is hier 'n vinnige Bio 101 -inleiding oor hoe dit regtig werk: die differensiasie van menslike geslag word bepaal deur die XX/XY -stelsel. Die eiersel (ons sal haar Sally noem) bevat 'n damesmaak-X-chromosoom wat die sperms (laat ons hom Harry noem) óf 'n X- óf 'n Y-chromosoom kan dra. As Harry Sally ontmoet (sien wat ons daar gedoen het?), Of hulle 'n seuntjie of 'n meisie gaan maak, hang af van watter chromosoom Harry se verpakking is. Die Y -chromosoom stimuleer testisvorming by die fetus, en dus manlike seksuele ontwikkeling geen Y -chromosoom nie, die geslagskliere word eierstokke en jy kry 'n meisie. Redelik eenvoudig (behalwe as daar 'n afwyking is, soos Klinefelter -sindroom, 'n ekstra X -chromosoom wat aan die XY geheg is en kan manifesteer in verminderde vrugbaarheid, verhoogde borsweefsel en ander maniere). Die geslag van die baba word bepaal, alhoewel moontlik nie in klip nie, sodra die sperm die eier bevrug, maar die seksuele stukkies ontwikkel nie vir 'n paar weke nie. Die meeste ouers vind eers die geslag van hul baba uit na die 20-week-skandering, as hulle dit uitvind.
1. Maniere om die stelsel te speel
Om 'n seuntjie of 'n meisie op die outydse manier te maak, is 'n bietjie crapshoot - dit is die sperma wat die servikale handskoen oorleef. Vrugbaarheidspesialiste kan deesdae embrio's van enige van die twee geslagte maak en identifiseer, maar dit word gewoonlik fronsend (en onwettig in die Verenigde Koninkryk, behalwe in gevalle waar u 'n ernstige genetiese toestand het wat u die risiko loop om aan 'n kind van 'n sekere geslag oor te dra).
Maar om nie regtig baie beheer oor die situasie te hê nie, het vroue nie verhinder om die stelsel te probeer speel nie. Die Distaff Evangelies is 'n versameling van die Middeleeuse Europese vroulike mediese kennis wat aan die einde van die 15de eeu aangeteken is, en is ook verantwoordelik vir die bogenoemde geslagstereotipering oor spring en dans. Die Evangelies word aanbeveel dat die man sy gesig na die ooste draai tydens seks as die egpaar probeer dat 'n seuntjie soggens seks het as u na 'n seuntjie streef en in die aand en nag as u 'n meisie wil hê of nie seks wil hê nie direk na 'n ete as u 'n seuntjie wil hê. 'N Ander middeleeuse bron beveel aan dat die heer 'n skemerkelkie van rooiwyn en konyn se baarmoeder poffert, terwyl die dame rooiwyn en gedroogde konyn se testikels maak.
As u natuurlik vir 'n spesifieke geslag wil probeer (as u 'n moderne koninklike is wat 'n seun en erfgenaam wil hê), is daar 'n paar dinge wat u kan doen. Daar is die Shettles-metode, gebaseer op die idee dat Y-toting sperms vinniger swemmers as X-toting sperms is, maar nie so lank leef nie. As u 'n seuntjie wil hê, moet u probeer om seks so na as moontlik aan ovulasie te hê, om die mannetjie se sperm 'n kans te gee as u 'n meisie wil hê, moet u twee tot vier dae voor u ovulasie seks het. Daar is ook die Whelan -metode, wat die teenoorgestelde is: as u 'n seuntjie wil hê, moet u vier tot ses dae seks hê voordat u ovuleer en as u 'n meisie wil hê, twee tot drie dae tevore. Die Whelan -metode berus op die idee van basale liggaamstemperatuur wat seksbepaling beïnvloed.
Maar as die eier eers bevrug is, hoe weet u wat u daarin het sonder die voordeel van 'n venster?
2. Die manier waarop jy loop
Loop eers met u regtervoet, u het 'n seuntjie die teenoorgestelde, u het 'n meisie. Dit was volgens die Distaff Evangelies weereens-'n wonderlike bron vir medies twyfelagtige stunners, waarvan sommige, indien nie presies presciënt of akkuraat nie, ten minste goed bedoel was: byvoorbeeld die Evangelies het gewaarsku dat as 'n vrou op die oomblik van bevrugting 'nie 'n liefdevolle liefde vir die ander voel nie, 'n vrou met 'n bitter geaardheid gebore word'.
3. Die sout toets
Die Evangelies weer: 'As 'n vrou 'n kind dra en sy wil weet of sy 'n seuntjie of 'n meisie dra, moet u sout op haar kop sprinkel terwyl sy slaap, so saggies dat sy nie daarvan bewus is nie. As sy wakker word, let eers op watter naam sy sê. As sy 'n man se naam sê, is dit 'n seuntjie, en as sy 'n vrou se naam sê, is dit 'n meisie. " Of miskien word sy net wakker en sê die naam van die vreemdeling wat sout op haar kop sit.
4. Vra vir Ma
"As 'n swanger vrou die geslag van die kind wil weet, luister na haar, en sy sal dit self openbaar," het die Evangelies gesê. "As sy vra: 'Wat dink jy dra ek?', As jy sê: ''n Pragtige seuntjie', en sy bloos nie, moet jy verseker weet dat sy 'n meisie sal hê."
As ons eenkant bloos, is daar bewyse dat vroue 'n soort moeder se intuïsie het oor wat daar aangaan: volgens Die Son, 'n studie het bevind dat vroue sonder vooraf kennis van hul baba se geslag die geslag 71 persent van die tyd korrek raai. Hierdie navorsers het vermoedelik nie die toekomstige moeders gevra deur die 'sleuteltoets' te gebruik nie-plaas 'n sleutel voor 'n verwagtende moeder en as sy dit aan die vet kant gryp, kry sy 'n seuntjie en aan die nou kant, n meisie.
Dit is een van daardie ouvroue se verhale wat nie net letterlik 'n ou vrou se verhaal is nie (die vroue in die Distaff Evangelies was oud en vrouens), maar word ook vandag geglo - die idee dat hoe en wanneer u siek is as u swanger is, kan 'n idee gee of dit 'n seuntjie of 'n meisie is. Volgens die Evangelies, jy is sieker in die eerste drie maande met 'n meisie as met 'n seuntjie, maar 'n seuntjie veroorsaak pyn na die eerste trimester. Maar volgens die huidige mediese beroep, is dit meer waarskynlik dat u 'n meisie dra as u erg aan oggendnaarheid ly ('n aaklige verkeerde benaming as daar ooit was).
6. Vet pappa?
Volgens die mite, as die pa die kilogram ophoop tydens die moeder se swangerskap, dan dra sy 'n meisie interessant, het Deense navorsers 'n studie gedoen van 100 toekomstige vaders en ontdek dat diegene wat dogtertjies gehad het, swaarder was by hul geboorte as die wat seuns gehad het.
7. Soet of suur?
Omdat meisies van nature soet is, sal u lus wees vir soet kosse, as u 'n soet saamneem, wat bestaan ​​uit snitte en slakke en die sterte van die hondjies, en dat u lus is vir suur en sout kos. Feit. (Behalwe nie regtig nie.)
8. Een ring om hulle te bind ...
As u nie u goue ring gebruik om die Middelaarde te verslaaf nie, kan u dit moontlik gebruik om die geslag van u ongebore kind te bepaal. Die gewildste geslagsbepalingsmite is miskien dat 'n goue ring wat aan 'n tou oor 'n swanger vrou se maag hang, vir jou sal vertel wat sy dra deur hoe dit swaai: van kant tot kant vir 'n seuntjie, sirkelvormig vir 'n meisie. Dit is natuurlik nie altyd akkuraat nie, maar dit sal 50 persent van die tyd reg wees.
9. Hoe jy dit dra
Toe ek swanger was met my seun, het ons besluit om nie uit te vind wat sy geslag is nie, en baie mense het my laat weet dat hulle kan weet of ek 'n blou of 'n pienk het, gebaseer op hoe ek dra. Volgens die baie ou taal, as u 'n laer stamp dra, sal dit 'n seuntjie wees as dit hoër is, 'n meisie. Volgens die mense wat die geslag van my baba voorspel het, het hy 'n 50 persent kans om 'n seuntjie te wees en 'n 50 persent kans om 'n meisie te wees, gebaseer op hul wetenskaplike analise. Dankie. Volgens jou is wetenskaplikes nou 'n goeie aanduiding van die geslag van jou baba; dit het meer te doen met die spiertonus van jou baba, jou persoonlike vorm en selfs hoe oud jy is as jy swanger raak.
Voordat daar tuis swangerskapstoetse was
Toe dit in die sewentigerjare op die rakke kom, kos die Predictor -swangerskapstoets, wat deur Organon Pharmaceuticals gemaak is, $ 10. Dinsdag het die veilingshuis Bonham's die oorspronklike prototipe, saam met die eerste verbruikersweergawe van die toets, vir $ 11,875 verkoop.
Die Predictor was die idee van 'n vryskutontwerper met die naam Margaret Crane, wat in 1967 in Organon gehuur is om aan 'n nuwe skoonheidsmiddellijn te werk. Terwyl sy deur die laboratorium van die onderneming was, skryf sy in 'n nota wat by die verkoop van Bonham gepaardgaan,
Ek het verskeie lyne proefbuise opgemerk wat oor 'n spieëlvlak hang. Ek is meegedeel dat dit swangerskapstoetse was. Elke reageerbuis bevat reagense wat in kombinasie met 'n swanger vroulike urine 'n rooi ring aan die onderkant van die proefbuis vertoon, soos in die spieël weerspieël.
Geïnspireer het sy begin met die ontwikkeling van 'n vereenvoudigde weergawe van die toets: By haar huis in New York het sy 'n plastiekklemhouer, 'n spieël, 'n reageerbuis en 'n druppelaar bymekaargemaak en 'n paar maande lank haar kit aan Organon oorhandig later. In 1969 het die onderneming 'n patent op haar naam aangevra.
'Ek het gedink hoe eenvoudig dit was,' onthou sy nadat sy die toetse vir die eerste keer gesien het, volgens Bonham's. '' N Vrou moet dit self kan doen. '
Maar eenvoudig was al lank in die maak.
Lank, lank voordat vroue op stokkies piepie, het hulle op baie ander dinge gis.
Een van die oudste beskrywings van 'n swangerskapstoets kom uit die ou Egipte, waar vroue wat vermoed het dat hulle swanger was, koring en gars sade sou urineer: as die koring groei, glo hulle, beteken dit dat die vrou 'n meisie het, die gars, 'n seuntjie as nie een van die plante ontkiem het nie, was sy glad nie swanger nie. Avicenna, 'n 10de-eeuse Persiese filosoof, sou swael oor die urine van vroue gooi, in die oortuiging dat die teken teken wurms wat uit die mengsel ontstaan. In die 16de-eeuse Europa sou spesialiste, bekend as "pisprofete", urine soos teeblare lees, en beweer dat hulle alleen deur die voorkoms daarvan weet of die vrou wat dit verskaf het, swanger was.
Maar hoe vreemd dit ook al in moderne ore klink, het "pissprofesie", so te sê, nooit regtig in die guns geval nie - ten minste nie met swangerskapstoetse nie. Die naam het verander, en die gereedskap het verander. En wat ook die belangrikste verander het, was wie die rol van die profeet moes speel.
Dokters in die 18de en 19de eeu, gevorm deur die wetenskaplike toespraak van die Verligting, het die oortuiging laat vaar dat urine eenvoudig met die oog geplaas kan word, in plaas daarvan om die idee na te gaan dat dit 'n paar minder maklik identifiseerbare eienskappe moet bevat - sommige bakterieë of kristalstruktuur, slegs sigbaar onder 'n mikroskoop - wat 'n swangerskap kan aandui. Teen die einde van die 19de eeu en die begin van die 20ste het wetenskaplikes die chemikalieë begin ontdek wat verskillende funksies in die menslike liggaam reguleer, insluitend voortplanting. Die woord "hormoon" is in 1905 in die 1920's geskep, menslike chorioniese gonadotropien (hCG) - 'n hormoon wat in hoë konsentrasies by swanger vroue voorkom - is geïdentifiseer.
Die eerste ware voorloper van die swangerskapstoets van vandag is ontwikkel in 1927, toe die Duitse wetenskaplikes Selmar Aschheim en Bernhard Zondek ontdek dat die inspuiting van 'n swanger vrou se urine in 'n muis of rot dit in die hitte sou stuur, wat slegs vasgestel kon word deur die dier te ontleed. In die volgende paar dekades het die AZ -toets, wat na sy skeppers vernoem is, knaagdiere vervang met konyne - die frase "die konyn is dood" was op 'n stadium 'n eufemisme vir 'n positiewe swangerskapstoets - en dan paddas (soveel paddas is uitgevoer) van suidelike Afrika na die VSA vir swangerskapstoetse, sommige wetenskaplikes glo dat dit die oorsaak kan wees van 'n swamsiekte wat tans die land se amfibiese bevolking bedreig). In die sestigerjare het wetenskaplikes die diere heeltemal laat vaar, maar eerder na immuno -toetse of toetse wat hCG, hCG -teenliggaampies en urine gekombineer het - as 'n vrou dragtig was, sou die mengsel op sekere kenmerkende maniere bymekaar kom.
Alhoewel vroue nie meer 'n padda of konyn nodig gehad het nie, het hulle steeds 'n dokter nodig gehad. Die toets het ook gereeld vals positiewe resultate opgelewer, aangesien hCG maklik verwar kan word vir ander soortgelyke hormone. 'N Meer akkurate toets kom eers in 1972, toe Judith Vaitukaitis en Glenn Braunstein, navorsers van die National Institutes of Health, 'n immuno -toets geïdentifiseer het wat die vlakke van hCG suksesvol kon meet, eerder as om bloot die teenwoordigheid daarvan op te spoor. Omdat hulle die potensiaal van hul ontdekking erken het, het die twee probeer om dit namens NIH te patenteer - maar hulle is neergeskiet deur die prokureurs van die instituut, wat aangevoer het dat niemand die tantième vir die gevolglike produk hoef te ontvang nie omdat die projek befonds is. Die kennis het eerder onmiddellik in die publieke domein gegaan totdat farmaseutiese maatskappye dieselfde potensiaal as Vaitukaitis en Braunstein raakgesien het.
Verlede mediese geskiedenis
Stel die gewone vrae oor vorige mediese geskiedenis, maag- of bekkenoperasies en geestesgesondheidstoestande. Onthou dat mediese mede-morbiditeite wat vroue in die vrugbare ouderdom waarskynlik beïnvloed, die volgende insluit:
Hipertensie (ouer vroue)
Diabetes - kyk of tipe 1 of tipe 2
Sistemiese outo -immuun siekte bv. sistemiese lupus erythematosus (SLE), rumatoïede artritis
Hemoglobinopatieë: sekelsel-siekte, thalassemie
Bloedgedraagde virusse: MIV, hepatitis B, hepatitis C
Geestesgesondheid is uiters belangrik-in die Saving Mothers 'Lives-verslag wat 2011-2013 [MBRRACE-UK 2015] dek, is geïdentifiseer dat byna 25% van die sterftes wat ses maande tot 'n jaar na die bevalling plaasgevind het, as gevolg van psigiatriese oorsake was. Dieselfde verslag het die volgende aangeraai as 'rooi vlae'Om dringende senior psigiatriese assessering te reël:
Onlangs betekenisvol verandering in geestelike toestand of opkoms van nuwe simptome
Nuwe gedagtes of dade van gewelddadige selfbeskadiging
Nuwe en aanhoudende uitdrukkings van onbevoegdheid as 'n ma, of van vervreemding van die baba
Navraag omtrent vorige psigiatriese versteuring, insluitend depressie, angsversteurings, bipolêre affektiewe versteuring, skisofrenie, vorige selfskade of selfmoordpogings.
Line Immuno Assay: 'n vinnige toets vir die toets van TORCH -kompleks by pasgeborenes met 'n slegte verloskunde
TORCH infeksie veroorsaak vermorsing van swangerskap in enige stadium van swangerskap. Serologiese toetse kan 'n belangrike instrument vir diagnose wees. Dit bevat ELISA wat baie spesifiek en amp -sensitief is, met sekere nadele, soos tydrowend, en vir elke genus moet 'n aparte toets gedoen word. Line-Immunoassay (LIA), 'n nuwer, goedkoper en betroubare tegniek, word teenoorgestelde gedoen op 'n enkele paneelstrook. Die huidige retrospektiewe studie is uitgevoer met die doel om die doeltreffendheid van Line Immunoassay vir die opsporing van TORCH IgM teenliggaampies te evalueer. 'N Totaal van 630 monsters van die swanger vroue met Bad Obstetric History (BOH) wat OPD en IPD van die Obstetrics and Ginecology Department van die Maharishi Markandeshwar Institute of Medical Science & amp Research (MMIMSR), Mullana, Ambala, Haryana, Indië van 2011 tot 2015 bygewoon het, was onderwerp aan Line-Immunoassay en ELISA vir die opsporing van IgM-teenliggaampies teen TORCH-middels in die Departement Mikrobiologie. Die ontleding vir TORCH -kompleks toon 32,85% positiwiteit deur LIA, terwyl 36,03% deur ELISA. Die diagnostiese akkuraatheid van LIA, toe ELISA die goue standaard beskou het, is ook vertoon met 'n sensitiwiteit van 90,75%, spesifiek van 99,75%, terwyl PPV en NPV onderskeidelik 99,52% en 95,05% was. Die statistiese ontleding het getoon dat die resultate statisties onbeduidend was (p waarde & gt0.05). Die vergelyking van die opsporing van TORCH IgM-teenliggaampies deur ELISA en Line-Immunoassay spreek goeie sensitiwiteit en ampspesifisiteit uit wat aansienlik minder tyd en lae koste deur Line-Immunoassay verg, en kom tot die gevolgtrekking dat Line-Immuno-toets as siftingstoets gebruik kan word.
8 heeltemal vreemde maniere waarop vroue swangerskap deur die geskiedenis getoets het
Laat ons almal 'n rukkie neem en dankie sê aan die wetenskaplike ontwikkeling, want dit wat u gaan lees, sal u net in die gedrang bring. In die ou tye, toe daar geen diagnostiese kits vir swangerskappe was nie, het mense 'n paar boodskappe uitgevoer om dit te ondersoek. En dit was op die minste, vreemde AF. Hier gaan ons agteruit om ons sterre te bedank dat hulle dit wat ons agtergelaat het, agtergelaat het.
02 /9 Knoffel- /uietoets
GARLIC/UI TOETS: Ons weet dat hulle en lsquorepel & rsquo -spoke is, maar hulle kon weet of 'n vrou swanger was in die ou Egipte. Snags word knoffel of ui naby die vagina van die vrou wat die toets moet ondergaan, opgedruk. As die vrou in die oggend na haar asem ruik, word sy gediagnoseer as nie swanger nie, maar indien nie, word geglo dat die baba die reuk verhinder het om opwaarts te reis.
03 /9 Die oogtoets
DIE OOGTOETS: In die 16de eeu het dokter Jacques Guillemeau gesê dat 'n vrou se oë kan sien of sy swanger is. Volgens hom, as die vrou swanger was, het sy diep oë gekry, haar pupille het kleiner geword, haar ooglede het neergeval en geswelde are in die hoek van haar oë. Sjoe.
04 /9 Die koring- en gortoets
DIE KORING- EN BARSTOETS: Dit is 'n verbeeldingryke gebruik van die twee gewasse, want toe 'n vrou vermoedelik swanger was, is sy gevra om in 'n sak te sit waarin albei die korrels was. Daarna, as gars spruit, sou dit 'n seuntjie wees, as koring spruit, sou dit 'n meisie wees, en as dit nie een was nie, was sy nie swanger nie. Ons is net nuuskierig wat gebeur het as die baba 'n transgender was.
05 /9 Die grendeltoets
DIE TOETSTOETS: Dit het die grendels van die deure gebruik, omdat mense uit die 15de eeu nie veel hou van hul tradisionele gebruik nie. In hierdie metode is vroue gevra om in 'n wasbak te piepie waar die grendel val. As die grendel na 'n paar uur 'n merk gelaat het, is die vrou swanger gediagnoseer en omgekeerd.
06 /9 Die pis profete
DIE PISPROFETE: Hier kom die metode wat beslis gekroon moet word as die beste op ons lys en die pissprofete moet laat vaar. Dit was wyse manne wie se taak was om wyn by die urine te voeg van vroue wat nagegaan moes word of hulle alkohol reageer. Watter wysheid!
07 /9 Die borsmelktoets
DIE BORSTMELKTOETS: As die pissprofeet op nommer een op ons lys is, kry dit beslis die troos. Hier moet die vrou die borsmelk drink van 'n moeder wat 'n seun gebaar het. As sy daarna puk, is haar swangerskap bevestig. En so is ons gedagtes in die war.
08 /9 Die kleurtoets
DIE KLEURTOETS: Hierdie een het wetenskaplike steun en die enigste op ons lys wat vir moderne lesers sin maak. Baie mense het altyd geglo dat namate die swangerskap vorder en die sesde week bereik, verander die vrou en die privaat persone van kleur en 'n pers/blou kleur. Dit is eintlik waar, want namate die swangerskap vorder, is daar 'n verhoogde bloedvloei na die onderste streke. Stel u egter voor dat 'n verstandige, ou-skooldokter u privaat in die 1830's nagaan. Nee so cool, reg?
09 /9 Die colgate -toets
DIE KOLGATETOETS: As u gedink het dat hierdie toetse uit die verlede behoort, liewe leser, is u verkeerd. Hierdie toets is baie onlangs, en laat vroue in 'n bak vol colgate plas. As die pasta skuimerig word, word die vrou as swanger geag.
Deur die geskiedenis heen was metodes wat urine insluit, 'n gewilde manier om swangerskap te toets. Vroeë idees wissel van bloot die waarneming van die kleur van 'n vrou se urine tot die idee dat die urine van swanger vroue spesiale kristalle of afskeidings bevat. Swangerskapstoetse kan inderdaad teruggevoer word tot 1350 vC in die ou Egipte. 'N Geskrewe dokument van destyds beskryf 'n proses waarin 'n vrou oor 'n paar dae op koring en garssaad urineer en, afhangende van watter plant dit gegroei het, die swangerskapstatus van die vrou en die geslag van die fetus bepaal kon word. In 1905 was die Britse fisioloë Ernest Starling en William Bayliss die eerstes wat spesiale hormoonmerkers in die urine van swanger vroue geïsoleer het.
Een spesifieke hormoon wat vandag vir swangerskapstoetse gebruik word, is menslike chorioniese gonadotropien, of hCG. Hierdie hormoon verskyn tydens die eerste trimester van die swangerskap, 'n tyd wat gekenmerk word deur vinnige seldeling en weefseldifferensiasie in die ontwikkelende embrio. Die blastosist inplant homself ongeveer agt tot tien dae na ovulasie en begin hCG afskei, waarvan die konsentrasie in die urine elke twee tot drie dae verdubbel tydens vroeë swangerskap. Die hormoon word binne sewe tot nege dae in die bloed en urine waarneembaar en bereik die hoogste konsentrasie rondom die agtste week van swangerskap. As gevolg van die vroeë afskeiding daarvan, is hCG baie nuttig vir die opsporing van swangerskap. Spesifiek moedig hCG die corpus luteum aan om estrogeen en progesteroon te produseer, wat noodsaaklik is vir die behoud van 'n swangerskap. Die corpus luteum is 'n tydelike struktuur wat ontwikkel vanaf die eierstokke follikel na ovulasie.
Menslike chorioniese gonadotropien is die eerste keer in die 1920's ontdek toe die Duitse wetenskaplikes Selmar Aschheim en Bernhard Zondek opgemerk het dat hCG die ontwikkeling van eierstokke by konyne en muise stimuleer en ook die vorming van die corpus luteum by mense beïnvloed. Menslike chorioniese gonadotropien bestaan ​​uit 'n alfa subeenheid en 'n beta subeenheid. Die alfa -subeenheid is soortgelyk in samestelling met follikelstimulerende hormoon (FSH), luteïniserende hormoon (LH) en skildklierstimulerende hormoon (TSH). Die beta-subeenheid is egter uniek aan hCG, die terminale agt-en-dertig aminosure wat nie in enige ander glikoproteïenhormoon voorkom nie. Vanweë die samestelling daarvan was baie vroeë swangerskapstoetse grootliks onsuksesvol vanweë hul onvermoë om die alfa -subeenheid te onderskei van verskeie ander algemeen voorkomende hormone wat nie noodwendig aan swangerskap gekoppel is nie.
In 1927 het Aschheim en Zondek die AZ-toets uitgevind, spesifiek ontwerp om hCG in urine op te spoor. In hierdie toets is die wyfie se urine in 'n jong muis of rot ingespuit. Gebaseer op die aanname dat hCG dieselfde effek by muise het as by mense, as die dier dan ovulasie ondergaan, impliseer dit dat die vrou dragtig was. Bioassays soortgelyk aan die AZ-toets het gedurende die dertigerjare gegroei, maar hul betroubaarheid was laag en hul koste bly hoog.
In 1960 het die hemagglutinasieremmingstoets, 'n immuno -toets vir swangerskap, beskikbaar geword. Hierdie toets, ontwikkel deur Leif Wide en Carl Gemzell, gebruik 'n mengsel van urine en hCG -teenliggaampies van die pasiënt. Daar word gesê dat die toets positief is as die selle in 'n spesifieke patroon saamtrek. Alhoewel die toets meer doeltreffend was, het die toets steeds sensitiwiteit gehad. Agglutinasie -immunoassays is uiteindelik vervang met ensiemimmuno -toetse wat hCG in baie kleiner konsentrasies kon opspoor. In 1966 stel A. R. Midgeley 'n radio -immuno -toets vir hCG bekend. Ten spyte van die nuwe ontwikkeling, het die radioimmuno -toets egter gely onder dieselfde probleem wat die eerste bioassays en immunoassays geteister het - dit kon die alfa -subeenheid van hCG nie voldoende onderskei van ander algemeen voorkomende hormone nie. Uiteindelik het Judith L. Vaitukaitis, Glenn Braunstein en Griff Ross in 1972 'n meer gesofistikeerde radioimmuno -ontleding ontwikkel wat tussen die twee stowwe kon onderskei. Hierdie radioimmuno -toets was deurslaggewend deurdat dit sensitiwiteit vir die beta -subeenheid van hCG vertoon het en dus slegs dae na 'n gemiste menstruasie gebruik kon word. In 1976 het die FDA die gebruik van 'n immuno-toets wat oorspronklik gebruik is vir die opsporing van hCG-afskeidende gewasse, goedgekeur vir gebruik in die eerste tuis-swangerskapstoets in die Verenigde State.
Moderne tuis swangerskapstoetse maak staat op die gebruik van teenliggaampies in 'n toets wat bekend staan ​​as 'n toebroodjie-toets. Die term "toebroodjie" -toets verwys na 'n toets waarin twee teenliggaampies, 'n vasvang teenliggaam en 'n spoor teenliggaam, 'n antigeen in die vorm van 'n hCG molekule plaas. 'N Swangerskapstoets by die huis bestaan ​​uit 'n plastiese toestel wat uit drie dele bestaan: 'n urienput, 'n opening wat die toetsresultate toon en 'n plastiek-beskermde gebied wat die teenliggaam bevat. As hCG teenwoordig is in die urine wat in die urine ingegooi word, migreer dit na en bind aan die spoorweerliggaam. Hierdie kompleks sal dan voortgaan om te vloei na die geïmmobiliseerde opname -teenliggaam, wat sal gloei om 'n positiewe toets vir swangerskap aan te dui.
In die algemeen is swangerskapstoetse tuis baie betroubaar en kan vanaf 2010 akkuraat hCG-vlakke van so laag as 25 tot 50mIU/ml opspoor, wanneer hCG-vlakke ten tyde van die eerste gemiste periode 80 tot 100 mIU/ml is. Vir die oorgrote meerderheid vroue het die eier ingeplant (en daarom word hCG -hormoon afgeskei) teen die tyd van die eerste gemiste periode, hoewel hierdie persentasie 'n week na die gemiste periode toeneem. It is typically suggested that at-home pregnancy tests be administered around ten days after conception or, for women with irregular menstrual cycles, as many as thirty-six days following the first day of their last period. The majority of at-home tests kits instruct the individual to either place the test stick directly into the urine stream or to dip the stick into a cup containing a urine sample. The test typically takes about one to three minutes to produce an observable result.
Kyk die video: 14-tjedan-trudnoće (November 2021).
Copyright 2021 \ Bisarre metodes vir die opsporing van babas: 'n kort geskiedenis van die swangerskapstoets...