My vriend, Kane se pa, was 'n televisieherstelaar in die 1950. Eendag het Herman op 'n huisoproep uitgegaan om die TV te bedien van 'n ou man met die naam Jake, wat alleen gewoon het. Herman het bevind dat Jake se televisie 'n buis ontbreek, wat hy in 'n paar oomblikke vervang het. Toe spandeer Herman oor 20 minute en praat amper met Jake.
Drie dae later het Jake Herman geroep om dieselfde televisie op te los. Hierdie keer het 'n ander buis ontbreek. Herman het die buis vervang en vir 'n rukkie saam met Jake gehang.
'N Paar dae later het Jake weer berig dat sy TV op die oog was. Hierdie keer het 'n ander buis ontbreek. Dit het Herman nie lank geneem om uit te vind dat die Jake self die buise verwyder het nie. Hy wou net 'n maatskappy hê.
A Course in Miracles vra ons om ons prioriteite in orde te hou. Gees eerste, saak tweede. Mense voor dinge. Lief vir vrees. Leo Buscaglia het opgemerk: "Ons is gebore om mense lief te hê en dinge te gebruik, maar ons leer om dinge lief te hê en mense te gebruik."
Stel jou voor die volgende situasie: Jy word een oggend wakker en voel soos 'n paar Franse Toast vir ontbyt. As jy in die spens kyk, vind jy geen brood nie, dus gaan jy na die plaaslike kruidenierswinkel, haal 'n brood en praat met die klerk 'n bietjie op jou uitweg. Wat was jou doel om na die winkel te gaan? Vir die brood kan jy haastig antwoord. Maar op 'n dieper vlak het jy met die klerk aangegaan. Sure, jy wou kos hê. Maar meer betekenisvol het jy jou siel en dié van die klerk gevoed deur op 'n liefdevolle manier met hom te werk.
In 'n onlangse koerantkolom lees ek 'n reeks kwaad briewe van supermarkklerke wat kla oor hoe onbeskof hulle behandel word deur klante wat op hul selfone in die kassyn praat. Een klerk het dit getel uit meer as 200 mense wat sy op haar skof gedien het. 47 het op hul selfone gepraat. Die meeste van hulle, het sy gerapporteer, was ontmoedigend en het gedink asof hulle hulle van iets belangriker onderbreek, terwyl sy net hulle wou help. Die frustrasie van hierdie klerke was nie net die gevolg van hul onbeskofte kliënte nie, maar ook hul energieke afwesigheid.
As geestelike wesens word ons gevoed deur ons verbintenis met mekaar. As ons probeer om met 'n ander persoon te koppel en hulle nie daar is nie, word ons honger gelaat. Dié klerke, wat reeds gefrustreerd is deur die banaliteit van hul werk, was besig om uit te kom vir menslike kontak, en toe hul kliënte hulle soos 'n inbraak behandel het, het hulle seer en kwaad geword. Hulle het daar gewerk, nie net vir geld nie, maar vir liefde.
Jy hoef nie die buise uit jou televisie te hou om die koestering te kry wat jy wil hê nie. Jy kan dit direk vra. U kan die inisiatief neem om die intimiteit wat u verlang, te skep. (Die woord "intimiteit" is gebou uit drie kleiner woorde, "in my sien.")
Gedurende een tydperk in my lewe het ek nogal eensaam gevoel, en ek het 'n boek opgetel Emmanuel, deur Pat Rodegast. Emmanuel het voorgestel dat daar nie so iets soos 'n slegte gevoel is nie; Elke gevoel wat jy het, lei jou na groter selfkennis en vervulling. ('N Emosie is e-beweging - energie in beweging, beweeg jou na jou volgende stap in die lewe.) Daarom het ek besluit om my eensaamheid te omhels eerder as om dit te weerstaan ​​of my daarvan af te lei.
Ek het my eensaamheid gevra wat sy boodskap aan my was. Dit het my vertel, ek het besef dat ek myself van mense afgesny het. My gevoel van leegheid het my beweeg om uit te reik en op 'n meer betekenisvolle manier te verbind. So het ek 'n paar vriende gebel en afsprake gemaak om bymekaar te kom en te deel wat in ons lewens gebeur. Binnekort het my eensaamheid verdwyn, en ek was dankbaar vir die boodskap wat dit aan my afgelewer het.
Ek het eenkeer 'n toevlug op 'n klein, nabygeleë eiland naby Vancouver BC, in 'n rustieke YMCA kamp. Die opsigter, Dave, het tydens ons seminare in die vergaderkamer geloop; Hy wou altyd iets regmaak of op pad na die volgende kamer. Aanvanklik het ek Dave se aanhoudende teenwoordigheid gevoel. Toe het ek besef dat hy 'n deel van ons groep wou wees. Daarom het ons Dave genooi om by ons aan te sluit, en hy het gretig deelgeneem aan ons prosesse.
Dave het onthul dat verskeie jare vroeër sy vrou en jong dogter in 'n motorongeluk vermoor is. Dave het die werk as kampwagter geneem sodat hy van die lewe kon wegkruip. Maar hy het gevind dat hy nie van homself of die roep van sy hart kon wegsteek nie. Hy het menslike kontak en aanmoediging gehad om die lewe weer 'n kans te gee. Ons groep het Dave in geneem en hom baie liefde gegee, wat hy dankbaar ontvang het.
Ek sal nooit vergeet van die dag dat ons die eiland verlaat het nie. Toe ons boot uit die pier uitgeloop het, staan ​​Dave aan die rand van die dok wat sterk aan ons waai. Hy glimlag en huil op dieselfde tyd. Soos ons vaartuig teruggekeer het na die vasteland, het Dave net aangehou om te waai totdat hy verskyn het as 'n spitspalk op die horison. (Ek dink hy kan nog steeds waai.) Dit was 'n belangrike naweek vir hom. En ons. Dave het die naweek van sy buise teruggekry. So het ons ook gedoen. Snaaks, ek onthou niks anders oor die hele seminaar nie. Ons het daar nie net vir die brood gegaan nie. Ons het daar vir Dave gegaan. En hy vir ons.