Oktober 2016 – Tale & Verhale
Dit is reënerig en koud in Gauteng. Die weerwolke maak die dag grys en yl, maar die sagte sus van druppels bring weer stille verwondering oor die Magiese wat net op tyd die nodige bied.
Ek was lus vir niks vandag nie- net boek lees en koffie drink. Ek het tog my beendere bymekaar gemaak om inkopies te doen. Net die nodigste.
Ek dwaal net deur die rye kos en drank: nie regtig oplettend na dit wat ek na opsoek is nie. Ek sus nog in by droomwêreld, vol melancholie en Kings of Leon se nuutste album. Vol angs oor wat gebeur by universiteite. Onseker oor wie se kant ek kies. Nog meer onseker oor hoekom.
Dis toe wat hy staan voor my wankelrige, klaende trollie: rooi ogies. Maer wange. Verslenterde klere.
Hy hou sy patetiese pakkie polonie na my uit. In sy ander hand hou hy 'n bakery brood vas. Tussen ons is die yslike trollie. Ek klou instinktief na my handsak. Die bruin handsakkie wat ek in Europa gekoop het. My handsak met die los R100 noot in.
Die polonie lyk al hoe meer pateties soos ek vir dit staar. Die dun gesnyde stukkies vleis kleef aan plastiek vas.
"Please can you pay for my food"
Ek kyk in sy oë in. Of kyk hy in my oë in? Hoekom staar ons vir mekaar?
Ek skraap my beste graad-1 mamma houding bymekaar en sê "nee, jammer, daar is nie geld nie."
Hy kyk na sy broodjie. Dan draai hy vinnig om en begin verwaarloos staar na die vyf-rose tee.
Ek stap aan- nog minder bewus van die kos wat ek moes koop. Ek gaan stop, grou in my handsak en gryp 'n R10 noot. Ek draai om, maar hy is weg.
Toe ek die volgende ry in stap, staan hy op die hoek, besig om sente te tel.
Hy sien my en draai om. Die man sien my. Die man draai om van die wit dame wat met graad-1 mamma stem vir hom skel-skel nee sê.