Staking by Le Creusot, 1899 - Inligting
Staking by Le Creusot, 1899
Creusot-staking (Die geïllustreerde wêreld nieo 2219, 7 Oktober 1899).
Le Creusot, stakings van 1899-1900: parade van stakers in Junie 1899.
Titel: Creusot-staking (Die geïllustreerde wêreld nieo 2219, 7 Oktober 1899).
Datum getoon: 1899
Tegniek en ander aanduidings: Gravure van fotografie
Stooring plek: Ecomusée le Creusot Montceau webwerf
Kontak kopiereg: © Ecomusée de la Communauté Urbaine Le Creusot Montceau-Les-Mines - Foto Daniel Busseuil
© Ecomusée de la Communauté Urbaine Le Creusot Montceau-Les-Mines - Foto Daniel Busseuil
Titel: Le Creusot, stakings van 1899-1900: parade van stakers in Junie 1899.
In 1899 was die Schneider du Creusot-fabrieke, wat spesialiseer in die vervaardiging van Bessemer-staal, die eerste industriële konsentrasie in die land. Aangesien die beloftes wat tot die herstel gelei het, nie nagekom is nie, het die staking op 20 September hervat vir 'die erkenning van die vakbond, die vryheid van gewete en die onderdrukking van die verborge polisie'. 'N Arbitrasietoekenning wat op 7 Oktober 1899 onderteken is, het die saak gewen vir die stakers wat met 'n oorwinning in die strate van Le Creusot opgeruk het.
Die eerste dokument is 'n foto wat waarskynlik aan die einde van die Junie-konflik geneem is. Die tweede is 'n tekening van Geïllustreerde wêreld, gemaak, om tegniese redes en soos gewoonlik, uit 'n foto van Oktober toe die tweede staking geëindig het. Hierdie twee beelde verteenwoordig optogte wat in die strate van Le Creusot ontplooi is. Met 'n eerste oorsig van die fabriek wat die landskap oorheers. Hierdie optogte wat die lang stakings deurmaak en soms die oorwinning van die werkers salueer - dit is die geval hier - is veral bedoel om die groep te verenig terwyl hy sy optrede eksternaliseer. So oud soos die staking, word hulle deur die openbare owerhede as 'tradisioneel' beskou, en dit word meestal geduld, waardeur hulle georganiseer kan word.
Die dokumente wys hoe betogers in goeie orde deur die strate van die stad marsjeer. Hulle optogte leen aan die model van die optog (sonder om absoluut te wees, die geslagsindeling is belangrik) en dié van burgerparades. Die stakers word voorafgegaan deur driekleurige vlae, tromme en bugels op te lê wat veral op 14 Julie of in parades van dienspligtiges gesien kan word. Die eerste foto toon 'n vlag wat aan die reël ontsnap sonder dat dit geïdentifiseer kan word (vakbondbanier, dienspligtige vlag?). In Junie is net mans sigbaar. In Oktober wys die gravure wat deur 'n foto geïnspireer is, die plek van vroue aan wat aan die hoof van die optog was terwyl hulle in die konflik was. Die betogers van albei geslagte het feestelike uitrustings aangehad: hoed, das, netjiese rokke. Die jong vroue, bevorder as vlagdraer, is egter 'in hare', 'n gewilde omgewing. Byna geen toeskouers wanneer die stad byna eenparig paradeer nie, terwyl die teëstanders verkies om hulle te onttrek uit die ruimte wat belê is. Kinders baljaar aan die hoof, in 'n atmosfeer wat volgens die dokumente feestelik is.
Moeilike konstruksie van 'n klasidentiteit en groeiende emansipasie
Daar is niks om hierdie gewilde optogte te identifiseer as aanhangsels van stakings behalwe die legende nie. Die swakheid van klasmerke en die nodige leen uit die republikeinse simboliek is allereers toe te skryf aan die houding van die stakers wat nie teen die Republiek in opstand kom nie en inteendeel die volledige toepassing van die wet van 1884 vereis, wat alles erken werkers in die private sektor die reg om te organiseer. Hul voorkoms is egter nie uitsonderlik nie. In hierdie tye van opkoms van die moderne tipe gebeurtenis, sukkel identiteitsmerke om na vore te kom: Die Internasionale eers in 1898 betogings betoon. Vertoon in sommige stakings of vanaf 1890 in sommige optogte van 1er-Mei, die rooi vlag bly oorwinnaar in die kompetisie met die driekleur, wat byvoorbeeld op 1 in Fourmies geswaai iser Mei 1890. Deur die gebruik van simbole te dwing om 'klas' voor te stel. Dit is die benadering van die skilder Jules Adler, wat die verskillende elemente van hierdie foto's hersaamstel en herinterpreteer om 'n skildery te konstrueer wat as tekenend van DIE staking uitstaan.
Hierdie stakings is egter kragtige faktore van emansipasie en miskien politisering. Die foto van Junie 1899 wys slegs mans aan die hoof van die optog (en miskien ook daarbuite). Op die toneel wat in Oktober gefotografeer is, durf die vroue die opmars lei met die steun van die mans, met 'n skouspel wat die aandag van die pers, fotograwe, spotprenttekenaars en skilders getrek het. Hierdie verandering vind plaas danksy die staking waarby die vroue betrokke is.
Michelle PERROT Werkers wat staak Parys - Den Haag, Mouton, 1973.Die Schneiders, Le Creusot, 'n gesin, 'n onderneming, 'n stad (1856-1960) Fayard-RMN, 1995.Staking poskaarte, Henri Bossi versameling Montreuil Living History Museum; 1985. Madeleine Rebérioux "Die staking-poskaart: kommentaar op 'n versameling en 'n uitstalling", Die sosiale beweging April-Junie 1985, nr 131, p.131-144. Jacques Nizet, Stakings, werkersdemonstrasies, 1 Mei in Frankryk van 1900 tot 1920 Bagneux, SCF-SDC Oprigtingskomitee, 1990.