Die moed om op een plek te bly - Versamelings
Hy het my na 'n brouery geneem, na 'n plek waarheen ek nooit weer sal gaan nie. Die herinnering aan sy hand wat teen my knie borsel, hou verband met 'n stuk van my wat steeds snags wakker lê en luister na sy asemhaling. Toe hy ophou roep, draai ek sirkels in my woonstel, gaan hardloop, drink 'n halwe bottel wyn. Soggens leeg ek die inhoud van die een laai in 'n koffer en maak dit halfpad deur die besprekingsproses voordat ek besef dat ek nie net die volgende vlug na Tel Aviv kon haal nie.
Ek het al my gunsteling dinge, afleiding, probeer doen. Maar die cappuccino het koud geword voordat ek lank genoeg kon konsentreer om die eerste paar reëls van enigiets te lees. 'N Man stap die kafee binne en glimlag. Ek glimlag terug, maar my oë bly bedroef.
Ek het dieselfde stap twee keer gedoen en toe my pa gebel. Vanuit my venster kan ek die berge sien. Die sneeu versamel op die balkon, die stoepmeubels, die bome en vensterbanke. Die verwarmer rammel die lugopeninge, maar die stilte van die sneeu deurdring nog steeds my woonstel. Alles is in slow motion en gedempte kleure. Ek het 'n huis en 'n werk. Ek kan nie net hardloop nie.
Die verwarmer stop. Die plek is so stil. Ek rol op my rug, staar na die plafon. As ek my oë toemaak, sien ek my hart soos 'n gekneusde perske, 'n sopagtige inspring waar hy hard druk en wegstap. Ek probeer die gedagtes wegstoot en dan probeer ek hulle net laat gaan. Maar daar is nog steeds die gewig op my bors en ek wil liewer net op die volgende vliegtuig na Mexiko gaan.
As die eerste angs kwytraak, is my standaard altyd 'n tas en 'n kaartjie na enige plek. Ek het gewoond geraak aan die idee dat 'n Italiaanse trein en lande met rooi papawers die kuur is vir enige soort probleme, maar dan op 'n sekere punt wat nie meer waar is nie. Want selfs as u reis, is daar oomblikke waar u pouse hou, en dit haal u alles in, waar u op die top van Masada staan ​​en die Dooie See lyk soos iemand die lug op die woestynvloer geverf het, en dit is so verdoemd mooi en u is so verdomp geluk, maar jy dink net aan hom en daardie glimlag en die e-pos wat u sou wou stuur. Op 'n sekere punt word elke asemrowende uitsig net 'n ander agtergrond vir u gebroke hart.
Ek is bang dat ek nooit 'n manier sal vind om my liefde vir avontuur te balanseer met my behoefte aan stil nadenke nie.
Daar is dapperheid op reis, maar daar is ook dapperheid om tuis te bly. Daar is dapperheid om nog lank genoeg te bly sodat alles u inhaal, deur te vertrou dat dit wat u ook al is, nie sal uittrek nie. Omdat dit soos die hel seer is as daar nêrens heen kan hardloop nie, is die enigste plek om te sirkel binne die grense van u eie verslaafde brein. Ek lê snags wakker en probeer maniere vind om aan die doringdraadgedagtes te ontsnap. Elke geheue grawe 'n bietjie dieper in my vel.
Ek wil nie na Beethoven luister nie. Ek wil nie hê die son moet ondergaan nie. Ek kan nie ophou om reisboeke te lees en reis te beplan nie.
Ek het 'n huis en 'n plek en verantwoordelikheid. Ek het dit vir myself gekies; Ek het hierdie onvermoë om te vlug gekies. Ek het uiteindelik besluit om stil te sit en die pyn onder die deure en deur die vensters in te laat insypel. Rumi sê jy moet aanhou om jou hart te breek totdat dit oopgaan. En ek het dit oopgemaak onder elke denkbare hemel, dit oor die Sinai gerol, dit deur die Alpe gesleep en in die krake van die Westelike Muur vasgesit. Maar ek het nog nooit geleer om stil te sit om op te hou om die fragmente in 'n koffer te gooi nie.
In die stadige beweging van my uitgepakte lewe vind ek dat ek daarvan hou om te bak, om die balans te vind tussen desperaat om betekenis uit my lewe te soek en onverwags te vind terwyl ek wag vir die deeg om te rys. Ek is bang dat my verwagtinge van liefde te onrealisties is, bang dat ek nooit 'n manier sal vind om my liefde vir avontuur te balanseer met my behoefte aan stil nadenke nie. Ek vind dat my natuurlike toestand behae het, maar selfs terwyl ek my verwonder aan die perfekte kleur van 'n mango, kruip ek oor die snyplank, druk my voorkop teen die kas en sukkel om my trane in te sluk.
Dapperheid bespreek soms die kaartjie na Mongolië. Soms kanselleer dit jou vlug. Soms delf dit in 'n nuwe kultuur, 'n nuwe taal, 'n nuwe plek. Soms staar dit 'n paar uur na jou plafon en sê vir jouself jy gaan nie opgee nie, dat jy op jou ou plek gaan bly en leer om dit nuut te maak. Soms druk jou demone jou om te bly, soms trek hulle jou om te gaan. Soms moet jy lank genoeg stil sit om uit te vind hoe jou hart breek. Soms moet jy die pad inslaan om te onthou hoe om dit weer aanmekaar te sit.
In die stadige beweging van 'n sneeustorm in Colorado vind ek dat daar soveel dapperheid in albei is.