Curtiss R-2 - Inligting
Die Curtiss R-2 was 'n twee-sitplek waarnemingsvliegtuig wat by die Amerikaanse weermag gedien het, en in groter getalle met die RFC, en dit was in wese 'n vergrote weergawe van die Curtiss Model N.
Curtiss se eerste pogings om trekkervliegtuie te vervaardig, was nie suksesvol nie, en daarom het hulle besluit om 'n Britse ingenieur, B. Douglas Thomas, aan te stel wat by Sopwith gewerk het. Hy het gehelp om die Model J en die Model N te ontwerp, twee redelik klein vliegtuie wat gelei het tot die Model JN (Jenny), verreweg die belangrikste Amerikaanse ontwerpte vliegtuie van die Eerste Wêreldoorlog.
Die oorspronklike Model R (Curtiss Model 2) is ontwerp om 'n groter en meer gevorderde vliegtuig as die J en N. te vervaardig. die JN. Dit het gelyke spanvlerke met 'n RAF 6 -aerofoil, met skouer -juk -kontroles vir die ailerons, wat tussen die vlerke gedra is. Die vlerke was baie wankelrig, met die boonste vleuel aansienlik voor die onderste vleuel. Die twee bemanning sit in 'n enkele groot kajuit, met die waarnemer voor en die vlieënier agter. Hierdie uitleg is so gekies dat die waarnemer in die middel van die swaartepunt sit, en die vliegtuig sou dus dieselfde gebalanseer word as hulle nie teenwoordig was nie. Dit het egter beteken dat die vlieënier se uitsig deur die waarnemer belemmer is. Een voorbeeld van die Model R is vervaardig. Dit is getoets met wiele en as 'n watervliegtuig in 'n enkele vliegtuig, en die vlerke is later aangepas om 'n bietjie tweevlaks te gee.
Die Curtiss R-2 was die eerste produksieweergawe van die vliegtuig en is gedurende 1915 ontwikkel. Die enkele kajuit is vervang deur twee afsonderlike kajuit, met die waarnemer in die voorste kajuit, wat tussen die vlerke geleë was, en die vlieënier in die agterste kajuit. Die vlerke het 'n ongelyke spanwydte, met die langer boonste vleuel wat die ailerons dra. Hulle het 'n mate van tweeledigheid gehad. Die onderstel is herontwerp, net soos die stert, wat nou 'n vaste vertikale vin en 'n ongebalanseerde roer gehad het (wat die bewegende roer van die Model R vervang).
Een R-2 is aangepas om 'n skroefdraaier en dubbele verkoelers aan weerskante van die romp te plaas in die plek van die neusradiator, maar dit is nie vir produksie aangeneem nie en die hele R-gesin het die neusradiator gehou.
Twaalf van die standaard R-2's is in 1916 aan die Amerikaanse weermag verkoop (reeksnommers 64 tot 75), teen 'n koste van $ 12,000 elk. Sommige van hulle het diens gedoen by Pershing se Mexikaanse strafekspedisie. Pershing was oor die algemeen onder die indruk van die prestasie van hierdie vliegtuig tydens hierdie ekspedisie.
Die grootste klant vir die R-2 was die Britte, wat 100 voorbeelde gekoop het (reeksnommers 3445-3544). Hierdie vliegtuie is aangedryf deur 'n 200 pk Sunbeam Arab II -enjin. Hierdie vliegtuie is waarskynlik deur die RNAS gebruik, aangesien hul reeksnommers in die reeks is wat aan die diens toegewys is.
Een voorbeeld van die Curtiss R-2A is ook vervaardig. Dit is parallel met die R-2 vervaardig en het dieselfde afsonderlike kajuit, nuwe stert en nuwe landingsgestel. Dit behou egter die gelyke spanvlerke en tussenvliegtuie van die Model R. In Augustus 1915 het 'n vlieënier van Curtiss, Raymond V. Morris, 'n Amerikaanse hoogterekord van 8,105ft opgestel vir 'n vliegtuig met 'n vlieënier en drie passasiers.
Die R-2 is gevolg deur die Curtiss R-3, 'n tweevliegvliegtuig wat verkenningsvliegtuie het. Slegs twee hiervan is gebou, maar dit is gevolg deur 'n groter aantal soortgelyke Curtiss R-6 en Curtiss R-9. Die weermag het ook 'n aantal Curtiss R-4 bestel, 'n landvliegtuigweergawe met 'n kragtiger enjin en ander klein veranderings.