Vikings History: 'n oorsig van die kultuur en geskiedenis van die Viking Age - History - Volke en nasies - 2020
Vikingsgeskiedenis: 'n oorsig van die kultuur en geskiedenis van die Vikingtydperk
Die geskiedenis van die Vikings is net so uitgebreid soos die mense wat dit bestudeer. Die seevaart Vikings (in Deens, die Vikinger) was 'n groep mense wat uit die Skandinawiese lande Noorweë, Denemarke en Swede kom. Hulle het hulself in die 8ste tot die 11de eeu 'n blywende naam gemaak omdat hulle taktiese stryders, slim handelaars en waaghalsige ontdekkers was. In werklikheid het hulle 'n duisend jaar voor Columbus in Amerika aangekom, en argeoloë het gevind dat sommige van hul oorblyfsels so ver oos as Rusland versprei is.
Blaai af om ons uitgebreide versameling artikels oor die geskiedenis van die Vikings te sien.
Die geskiedenis van die Vikings: die Viking-era - 'n oorsig
Viking is 'n werkwoord, nie 'n naamwoord nie
Toe die stil monnike op die Heilige Eiland Lindisfarne sien hoe die draak skepe nader kom, weet hulle nie wat gaan kom nie. Hulle was ten volle onvoorbereid op die wreedheid van die krygers, gewapen met swaard, byl en skild. Die aanval en plundering van Lindisfarne, 'n ryk en onbeskermde klooster, weerklink gedurende die volgende 300 jaar van die Europese geskiedenis. Die Vikingtydperk het begin.
Geskiedkundiges gebruik die term Viking-tyd om die onstuimige uitbreiding van die Skandinawiese bevolking na Europa en Rusland te beskryf. Vanaf A.D. 793 met die Lindisfarne-aanval, wou Noorweërs, Swede en Denense 'n aanval neem. Enige onbeskermde gemeenskap was 'n teiken. Vikings het plekke langs die kus van Skotland, Engeland, Ierland, Frankryk, Italië en die binnelandse Rusland aangeval. Hulle het geterroriseer, geplunder, verhandel, verken en uiteindelik gevestig en geboer oor al die lande wat hulle teëgekom het.
Wie was die Vikings?
Eenvoudig gestel, die Vikings was Noorweërs, Swede en Dene, mans wat meestal boere, handelaars, smidte en ambagsmanne was. Om verskillende redes het hulle dorpe, kerke en kloosters oorval. Baie van die plekke wat hulle aangeval het, was aan die kus, omdat dit die maklikste was om te bereik. Met hul vinnige en maklik geland-skepe kon die Vikings vinnig oor die gemeenskappe swerm, doodmaak en plunder, en net so vinnig terugkeer na hul skepe en vertrek. Hulle was weg voordat enige verdediging of teenaanval gemaak kon word.
Vreemd genoeg was dit vir die meeste van die mans wat gaan fietsry het, net deeltyds. Toe 'n Viking nie besig was om byvoorbeeld oeste te plant nie, het hulle hul plase verlaat en gaan aanval. Hulle het dikwels betyds teruggekeer vir die oes in die herfs. Die strooptogte was egter baie winsgewend, en baie boere het voltyds seerowers en stropers geword.
Die mense wat Vikings genoem word, was ook vreeslose ontdekkingsreisigers wat Noord-Amerika bereik het, wat hulle die eerste Europeërs was om Amerika te ontdek. Hulle het Ysland gevestig en Groenland probeer koloniseer. Hulle was ook slim en bekwame handelaars en handelaars. Hulle het al die goedere van die noorde verhandel - pelse, amber, yster en hout - vir al die goedere van die suide: silwer, goud, sy en speserye. En al langs die handelsroetes het die Vikings met slawe verhandel. Lees ons artikels om hierdie aspekte van die ongelooflike kultuur van hierdie onverskrokke en gevaarlike mans te ondersoek.
Waarom Skandinawiërs hul vaderland verlaat het
Geleerdes debatteer waarom die Skandinawiese bevolking in die laat 8ste eeu begin vlug voer het. Dit was waarskynlik 'n kombinasie van faktore wat daartoe gelei het dat die Vikings in hul lang bote vertrek het om ander gemeenskappe aan te val. Ons bespreek hierdie redes in artikels wat u hier sal vind, en verduidelik waarom hulle hul plase en smidse smede verlaat het om eers aan te val en uiteindelik regoor Europa en Rusland te vestig.
Viking skepe en navigasie
Die Vikings se gevorderde skepe en navigasietegnieke het die middele en vaardighede gebied om nie net oor 'n oop oseaan buite die land te seil nie, maar ook tot in die binneland van ander lande. Vikingskiptegnologie het die vreesaanjaende Viking-aanvalle moontlik gemaak.
Spesiale tegnieke vir die konstruksie van skepe het die lang skepe en groter dragon-skepe veelsydig gemaak om groot afstande te seil, tot 200 man te vervoer, om ruwe seë te weerstaan, terwyl hulle nog lig genoeg was om oor land te sleep of deur portages te dra. Ontdek dit saam met ons as ons skipbou- en navigasievaardighede in Viking oorweeg. Die tydgenote van die Vikings was bekommerd oor hul skepe en vaarvaardighede. Lees verder waarom u verder kan lees.
Impak van die Vikingtydperk
Die Skandinawiërs het die geskiedenis van Ierland, Engeland, Rusland en ander Europese lande verander. Hulle het nuwe gebiede in Ysland, Groenland en tydelik in Noord-Amerika gevestig. Vanaf A.D. 793 tot 1066 het Vikings in baie lande klopjagte, verhandel, uitgedaag, verower en gevestig. Populêre films en romans gee 'n blik op hul lewens, maar toon gewoonlik slegs 'n deel van die impak wat hierdie energieke mense op die bekende wêreld van daardie tyd gehad het. As u hier lees, sal u 'n baie beter begrip kry van die impak daarvan op ander kulture.
Ons gaan die Viking-kultuur en die struktuur van hul samelewing, die rolle van mans en vroue en die daaglikse lewe ondersoek. Hier vind u artikels oor vroue en kinders in daardie vegterkultuur. U sal ontdek hoe hulle gewoon het, hoe hul huise gelyk het en wat hulle vir die plesier gedoen het. Bestudeer hul pragtige kunswerke en juweliersware, asook wapens en wapens. Die dappers onder julle kan lees oor 'n Viking-aanval vanuit die oogpunt van die slagoffers. Kom saam met ons terwyl ons Vikings saamneem om die nuwe lande van Ysland en Vinland te verken. Ons verduidelik die bou van Viking-skepe en hul merkwaardige navigasievaardighede. Ontdek hoe u naam op runes, die Viking-skryfstelsel, sou lyk. Ontdek die mitologie en literatuur van die Viking-era saam met ons.
Vikingsgeskiedenis - Waarom het die Vikingtydperk plaasgevind?
Terwyl die Vikings die runiese alfabet gehad het, het hulle nie die geskiedenis geskryf nie. Ons weet dus nie presies hoekom die Vikings in A. 793 begin aanval het nie. Wetenskaplikes het baie teorieë oor die redes waarom die Skandinawiërs die huis begin verlaat het tydens uitgebreide aanvalle, handelsopdragte, verkennings en nedersettings, wat die volgende insluit:
bevolkingsdruk en nie genoeg goeie landbougrond nie
te veel landlose jonger seuns
maklike teikens vir onbeskermde, welgestelde kerklike eiendomme en dorpe
handelswanbalans tussen Europese Christene en die heidense Vikings
kompetisie onder hoofmanne in hul geboorteland
die lok van avontuur in vreemde lande
Die meeste geleerdes is dit vandag eens dat die populasiedrukteorie nie gewig dra nie. Namate die aanval op die Vikingtydperk en handel meer rykdom in Skandinawië gebring het, sou die groeiende welvaart moontlik tot groter bevolkingsgroei gelei het. Maar 'n groeiende bevolking was waarskynlik nie die oorsaak van die Vikingtydperk nie.
Landlose jonger seuns
Die Vikings het primogeniture beoefen, wat beteken dat die oudste seun alles erf en enige jonger seuns niks. Sonder grond om te boer, moet jonger seuns 'n manier vind om 'n bestaan ​​te maak. Hierdie teorie lyk waarskynlik waarskynlik as een van die faktore wat lei tot die Skandinawiese uitbreiding na Europa.
Vikings was nie Christene nie, daarom het hulle geen belemmering gesien om kerklike sentrums soos kloosters aan te val nie. Selfs in oorlogvoering het Christene egter nie eiendom van die Kerk aangeval nie - ten minste nie gereeld nie, sodat kerkeiendom nie beskerm is nie. Die Vikings het ongetwyfeld kerklike eiendomme gesien as maklike keuses, omdat die kerk baie ryk geword het en gewoonlik meer rykdom gehad het as selfs konings of handelaars.
Wanbalanse in die handel
Terwyl Skandinawiërs in die vorige tye geredelik met Europeërs verhandel het, namate Europa meer Christelik geword het, het Christenhandelaars geweier om met heidene of Moslems handel te dryf. Dit het probleme vir die Vikings geskep, en miskien het strooptogte gesien as 'n manier om die probleme op te los.
Kragstryd in Viking-lande
Die Ynglinga-sage, geskryf deur Snorri Sturluson van Ysland, en gebaseer op vroeëre geskrifte van Noorse skedels, lui dat toe Harald Fairhair Noorweë onder sy beheer gebring het, baie minderjarige kapteins besluit het om eerder te vertrek as om onder die koning se bewind te leef. Dit blyk waarskynlik dat dit een van die oorsaaklike faktore van die Vikingtydperk was, omdat Vikings besluit het om elders te gaan aanval of te vestig.
Lok van avontuur
Vikings was dapper, dapper mense wat ongetwyfeld die lok van avontuur in vreemde lande gevoel het. 'N Sterke Noorse heidense geloof was dat die lot van elke persoon deur die Norns bepaal is, en dat die dood in die geveg nie net eerbaar is nie, maar dat die kryger deur Odin, die godvader, na Valhalla geneem sal word. Met hierdie oortuigings, waarom nie kans in u hande neem en aanval nie? Na die eerste aanval sou die winsgewendheid vir almal voor die hand liggend gewees het.
Terwyl Karel die Grote heidene deur die swaard tot bekering gebring het, het die bekering van die Vikings na die Christendom grotendeels sonder geweld plaasgevind. In die vroeë Vikingtydperk het Viking-handelaars opgemerk dat hulle verliese gely het in handelskontrakte en transaksies omdat die ander party Christelik was. Christelike handelaars was geneig om meer sake en beter transaksies aan ander Christene te gee en diskrimineer teen heidene en Moslems. 'N Viking-handelaar kan dan 'n kruis dra toe hy onder Christene was om dit terug te keer na sy gewone Thor-hamer toe hy terugkeer huis toe. Solank die Viking-handelaar nie gedoop is nie, kon hy albei godsdienste beoefen, 'n algemene praktyk in Skandinawië vir die volgende paar eeue.
Aanvanklik het die Viking-Norse nie na die Christendom oorgedra nie. Hulle het hul eie gode liefgehad en was tevrede met hulle. Engelse en Frankiese Christelike priesters en monnike het vanaf die 700's tot 800's met sendingtoere na die Viking-lande begin. Die bekering van die Vikings het egter oor eeue plaasgevind. Selfs toe 'n Deense of Sweedse koning Christelik geword het en verklaar het dat sy volk Christelik is, het baie nog steeds hul heidense weë beoefen en aan die ou gode vasgehou. Teen die einde van die Vikingtydperk het die meeste Vikings egter volkome Christelik geword en is hulle gedoop en begrawe in daardie geloof.
Terwyl 'n vroeëre Deense Viking-koning, Harald Klak, in 826 gedoop is, was dit eers totdat koning Harald Bluetooth in 965 gedoop is dat die Christendom 'n stewiger houvas in Denemarke gekry het. Harald Bluetooth het die Jelling Stone geopper en verklaar dat hy alle Dene Christelik maak, hoewel die nuwe geloof die volgende paar honderd jaar langs mekaar met die oue geleef het. Deense Vikings het die Christendom stadig aanvaar. Teen 1110 is die eerste klipkatedraal in die oudste stad Ribe van Denemarke begin. Dit is in 1134 voltooi. Destyds het die meeste Dene Christelik geword.
Alhoewel 'n paar konings vroeër die Christendom aangeneem het, was dit eers in 995 toe Olaf Tryggvason 'n suksesvolle opstand teen die heidense koning Hakkon Jarl gelei het, dat die Christendom na Noorweë gekom het. Olaf Tryggvason word koning Olaf I en het voortgegaan om Noorweë met geweld te bekeer tot die Christendom. Hy het heidense tempels afgebrand en Vikings doodgemaak wat nie kon bekeer nie. Deur hierdie gewelddadige metodes het elke deel van Noorweë Christelik geword, ten minste in naam. Verskeie koningsagas skryf die christendom van Ysland en die ander Westerse eilande toe aan Olaf se pogings.
Gedurende die latere Vikingtydperk het die Christendom in Swede begin binnegedring, met Episkopale sienings gedurende die 11de eeu. Konflik en geweld het ook die geleidelike bekering van Swede bygewoon tot die Christendom, maar oor die algemeen het die ou en nuwe geloof baie jare saam bestaan. Die meeste Sweedse Vikings van hierdie tyd het 'n geleidelike oorgang na die nuwe godsdiens bevoordeel terwyl hulle van die rituele van die ou godsdiens voortgaan. Teen die 12de eeu was Swede egter oorwegend Christelik.
Vikings History - Society: Men, Women, and Children
Binne die mans-gedomineerde Viking-samelewing het vroue 'n sekere mate van persoonlike mag gehad, afhangend van hul sosiale status. Toe Viking-mans weg was van tuisaanval, visvang, verken of op handelsmissies was, het vroue in die Viking-samelewing al die manswerk oorgeneem en ook hul eie gedoen. Vroue was waardevolle lede van die samelewing en dit was 'n skande vir 'n man om 'n vrou te beseer.
Die rol van die vrou was huishoudelike, sorg vir die gesin, kos voorberei, wasgoed was, koeie melk, skape en bokke maak, botter en kaas maak, kos vir die winter bewaar, tuinmaak, skoonmaak en die mees tydrowende taak van almal, die maak van die gesin se klere . Dit het lank geduur om te spin, gekaar, geweef, gesny en naaldwerk gedoen het. Dit kan 'n Viking-vrou 35 uur neem om genoeg garing vir 'n dagweefsel te spin, om jou 'n idee te gee van hoeveel tyd dit benodig om klere te maak.
Viking-vrouens is al so jonk as 12 jaar getroud. Teen die ouderdom van 20 was feitlik alle mans en vroue getroud. Die lewensverwagting was ongeveer 50 jaar, maar die meeste het gesterf lank voordat hulle 50 geword het. Slegs 'n paar het tot 60 geleef.
Huwelike is gereël deur die ouers van die jong paartjie. 'N Huwelik was 'n kontrak tussen twee gesinne: die bruidegom se gesin het 'n bruidsprys aan die bruid se gesin betaal toe die egpaar verloof was. By die huwelik het die bruid se pa 'n bruidskat betaal. Aangesien beide gesinne 'n finansiële belegging in die nuwe paartjie gehad het, was 'n huwelik net so 'n saak vir die gesinne as vir die betrokkenes.
Viking-kinders het nie skool toe gegaan soos ons dit vandag ken nie. Inteendeel, die seuns het al die mans se werk geleer, geleer deur hul vaders, broers en ooms. Meisies het saam met hul ma's en tante gewerk om te leer kook, tuinmaak, huisdiere versorg en klere maak. Toe hulle 12 tot 15 volwassenheid bereik het, kon beide seuns en meisies effektief 'n huishouding en 'n plaas bestuur.
Soos altyd die geval was, was daar uitsonderings op hierdie algemene maatskaplike gedragsreëls. Toe die mans Ysland, Groenland en Vinland gaan vestig, het vroue saam met hulle getrek. Vikings vestig hulle as families in Engeland, Ierland en Frankryk. Slegs mans het aangehou en handel dryf terwyl vroue tuis gebly het en op die plaas gedink het.
Vroue in die Viking-samelewing het meer mag gehad as die meeste ander Europese vroue van daardie tyd. Hulle kon van hul mans skei, eiendom besit en hul eie handwerk verkoop. Sommige vroue het welgestelde grondeienaars geword. Ander het deelgeneem aan handelsskale wat gebruik word om silwer te weeg wat in die handel gebruik word, is in vrouegrawe gevind. Selfs 'n paar wapens is in vroulike grafte gevind, wat die idee gee dat sommige vroue vegters langs hul mans was. Die meeste vroue in die Viking-samelewing het egter in die huishoudelike sfeer gewoon en gewerk.
Vikings History - Norse Mythology
In die wêreld van die Noorse mitologie vind ons gode en godinne, reuse, vreemde en kragtige wesens, elwe, dwerge en landgeeste. Dit is moeilik vir 'n persoon uit die 21ste eeu om die wêreldbeskouing van die Vikings voor te stel, soos 'n verskeidenheid geestelike wesens.
Die middelpunt van die kosmos van die Vikings is die asboom Yggdrasil wat uit die put van Urd groei. Yggdrasil het die Nege wêrelde, die tuiste van gode, mense en alle geestelike wesens. Die gode woon in Asgard en Vanaheim en mense woon Midgard in. Reuse woon in Jotunheim, elwe in Alfheim en dwerge in Svartalfheim. 'N Ander is die oerwêreld van ys, Niflheim, terwyl Muspelheim die wêreld van vuur is. Die laaste wêreld bestaan ​​uit Hel, die land van die dode, wat deur die godin Hel regeer word.
Die gode en godinne wat deur die Vikings vereer word, is Odin, Thor, Loki, Baldur, Frigg, Freya, Freyr en Njoror. Daar is baie ander gode en godinne in die Noorse panteon, maar dit het die belangrikste aandag geniet in die sagas en eddas.
Odin, die oupa, die eenoog-soek na wysheid, god van magie, oorlog en runies, het homself nege dae en nagte op Yggdrasil gehang om wysheid te vind, en die runes na die mensdom gebring.
Thor, met sy magiese hamer Mjolnir, beskerm die mensdom en sy ryk van Midgard, god van krygers
Loki, 'n gevaarlike halfgod, 'n halfreusagtige treffer wat altyd onder die gode verwoes het
Baldur, seun van Odin en Frigg, 'n pragtige en genadige god, geliefd van almal, vermoor deur die lokery van Loki
Frigg, vrou van Odin, beoefenaar van towerkuns, godin van die huis, moeder van Baldur
Freya, veerbedekte godin van liefde en vrugbaarheid, maar ook van oorlog en dood
Freyr, haar broer, god van boerdery, landbou, vrugbaarheid en welvaart
Njoror, magtige god van die see
Reuse, Elwe, Dwerge en Landgeeste
Reus is nie 'n goeie naam vir hierdie geestelike wesens nie; dink aan hulle as verslinders, om die orde te vernietig en die wêreld terug te bring in die oeroue chaos. Hulle is die vyande van gode, maar ook hul familielede. Reuse is gevaarlik vir die mensdom, en daarom jag Thor hulle gereeld. Elwe en dwerge kom voor in die sagas, maar verskil van wat ons kan sien. Dwerge is mynwerkers en smede en woon ondergronds. Dit is onsigbare, kragtige geestelike wesens, nie kort mense nie. Elwe is ook geestelike wesens, demi-gode wat met die mensdom kan paar en kinders by hulle kan hê.
Landgeeste bewoon alles op die landbome, kruie, klippe en waterliggame. Die landgeeste (landvaettir in Oudnoors) besit aansienlike mag oor die welstand van die land en diegene wat daarop woon. Mense het gesorg om die landvaettir te vereer en te plaas. In die eerste wet van Ysland is Vikings aangesê om die draakhoofde van hul skepe te verwyder wanneer hulle land nader, sodat hulle nie die geeste van die land sou skrik nie.
Noorse mitologie is ingewikkeld en ingewikkeld en ons het hier net die mooiste bene voorgestel. Raadpleeg die bronne-bladsy vir verdere inligting oor hierdie fassinerende aspek van die Vikings se geloofstelsel.
Viking-simbole speel 'n groot rol in hul ikonografie, net soos in alle samelewings. Simbole is 'n kulturele vorm, 'n teken wat lae betekenis oor die kultuur oordra. Die heidense Vikings het simbole gebruik om hul gode, oortuigings en mites voor te stel.
Kulturele simbole kan enige vorm aanneem, soos klanke, gebare, woorde, prente en beelde. Die meeste van die Vikings-simbole wat ons van weet, is op steenstene, swaarde, asse en ander kosbare items vir die Noorse mense gekerf. Die sagas verwys na amulette wat die mense gedra het, soos Thor se hamer, Mjolnir. In die artikel oor Viking-kuns het ons geleer dat die Vikings die voorwerpe rondom hulle, hul wapens, bakkies, gereedskap en kamme versier het. Hulle het hul simbole gebruik in die dekoratiewe kunste, in weef, beenskerf en in juweliersware.
Sommige Viking-simbole bly geheimsinnig omdat ons nie presies weet wat hulle verteenwoordig nie, maar ander het duidelike betekenisse. Baie Vikings het Thor se hamer aan rieme om hul nekke gedra. Juweliersware, steenstene en waardevolle wapens is dikwels met die simbole gegraveer wat die meeste met die Vikings resoneer: Die Valknut, die Helm of Awe en die Thor-hamer.
In die illustrasie sien u twee Valknut-simbole: drie driehoeke wat mekaar verbind, wat Hrungnir se hart of die hart van die gesneuweldes verteenwoordig. Hrungnir is 'n legendariese reus, wat in die Eddas van Snorri Sturluson bespreek word. Die Valknut is waarskynlik die hiernamaals. Die nege punte van die drie driehoeke simboliseer die nege wêrelde van die Vikings, wat in die afdeling oor die Noorse mitologie bespreek sal word. Die Valknut is verteenwoordigend van Odin, die vader God van die Vikings, en sy lewenskrag oor die dood. Die Valknut word gereeld op begrafnisstelle en gedenkstene gekerf.
Die term aegishjalmr beteken die roer van ontsag of angs. Die simbool is meestal in towerkuns gebruik om waan of vergeetagtigheid te veroorsaak. 'N Spesiale vorm van toorkuns genaamd seior is gebruik om illusies te skep of om te voorkom dat mense dinge sien soos hulle regtig is. Hierdie simbool is dus gebruik om iemand vir sy of haar agtervolgers weg te steek. Dit word gereeld in die sage genoem deur vroue wat hierdie soort toorkuns verrig het. Die Helm of Awe is moontlik op 'n bokvel gegraveer wat dan oor die kop van die vlugteling gegooi is. Selfs na die koms van die Christendom, het die geloof in die eergisjalmr voortgeduur.
Mjolnir beteken weerlig, en Thor se hamer dui op die mag van die god oor donder en weerlig. Mjolnir, 'n magiese wapen, kom altyd terug na Thor toe hy dit gooi. Die gebruik van Thor se hamer as 'n amulet van beskerming was redelik algemeen, aangesien dit waarskynlik die gewildste van al die heidense Viking-simbole was. Selfs gedurende die Christelike tyd, vanaf 1000 tot 1000, het die Vikings Thor se Mjolnir sowel as 'n kruis aan 'n ketting of riem om hul nekke gedra.
Vikings History - Sagas and Stories
Die Viking-kultuur was ryk aan verhale, verhale en gedigte. Konings, dapper helde, pragtige vroue, gevaarlike reise, gevegte, vreesaanjaende jakkalse en ander wêreldse wesens was alles onderwerpe van verhale wat deur skedels en almal anders vertel is. In die Vikingtydperk het niemand dit neergeskryf nie, maar almal het hulle geken, meestal uit die hart.
Die lang winters toe mense binne-in mekaar saamtrek, was vrugbare grond vir hierdie verhale van ouds. Hulle is eeue lank deur verhaalvertellers in die harte van Skandinawiërs gehou. Die groot literatuur van die Vikingtydperk loop egter gevaar om verlore te gaan met verloop van tyd, ou mense sterf en jonger mense kan dit nie onthou nie. Ten slotte, met die koms van die Christendom in Ysland, het Christelike kerklui die Yslanders geleer om te skryf. Opgeleide mans in Ysland het dit alles gered, van die poësie tot die familie-legendes en valsheid, deur dit neer te skryf. Die belangrikste is dat niemand nou hierdie ryk erfenis sou vergeet nie.
Danksy mans soos Snorri Sturluson, 'n Yslandse skrywer, is in die 13de eeu 'n groot opbloei van die literatuur in die Vikingtydperk op Ysland geproduseer. Sturluson self het baie van hierdie werke vervaardig: Poëtiese Edda en Prose Edda, boeke oor die Noorse mitologie en helde, die Heimskringla, 'n boek oor die konings van Noorweë, Skandinawiese geskiedenis en heel waarskynlik, Egil se saga. Sturluson was 'n regspreker by Yslands Althing, 'n digter, historikus en politikus. Die meeste van ons kennis oor die Vikingtydperk kom uit hierdie Yslands versamelings van gedigte, verhale, sagas en verhale.
Al hierdie Noorse literatuur is geskryf in die volkstaal, die taal van Ysland, wat vir die Middeleeue ongewoon was. Latyn word deur opgeleide mense gebruik en was die gewone taal wat gebruik is by die skryf van iets van wette tot sprokies. Viking-literatuur in die taal is behalwe die Ierse heldeverhale die enigste ander geskrif in die volkstaal.
Van die Noorse poësie is daar twee variëteite: skaldiese poësie en eddaïese poësie. Skalds was die digters van die Viking en het ingewikkelde, dwingende vers geskryf wat gewoonlik 'n koning of beskermheer vereer. Eddaïese poësie was anoniem en kan oor enige iets handel - die onderwerpe daarvan was humorus, skelm, bawdy, romanties, heldhaftig of beledigend.
Sagas is verhale, ietwat soos historiese fiksie. Alhoewel baie van die karakters en gebeure eg is, het sage-skrywers digterlike lisensie gekry om dit te beskryf. Die gebeure self het 'n paar honderd jaar gelede plaasgevind, en daarom moes hulle as fiksie beskou word, nie as feite nie. Sagas is prosa, soms met digterlike strofe in die teks. Die onderwerpe is verhale oor mansdade, gevegte, reise, valsheid en gevegte. Die onderwerpe kan Christelik of heidens wees, realisties of fantasties, verhale van reuse of heiliges of helde of selfs gewone mense.
Die geskiedenis van die Vikings - wat het hulle geëet?
Wat het die Vikings geëet? Die Vikings het gewasse verbou, tuine gekweek en diere grootgemaak, soos tipies van voedsel wat uit 'n feodale ekonomie geproduseer word. Hulle het geëet wat hulle op hul plase vervaardig het, of wat hulle kon jag, visvang of versamel. Vikingplase was oor die algemeen klein, maar groot genoeg om die gesin of uitgebreide familie in goeie jare goed te voed. Hulle kos was seisoenaal, so hulle het miskien baie kos beskikbaar om op sommige tye van die jaar te eet en baie min om by ander te eet.
Op 'n tipiese dag op die plaas sou die gesin twee maaltye eet. Een daarvan, die dagmaal of die dagmaal, is 'n uur nadat dit opgestaan ​​het, bedien. Die gesin het aan die einde van die werksdag die nagmaal of nagmaaltyd geëet. Vir ontbyt, die dagmaal, eet die volwassenes dalk 'n bietjie van die oorblywende bredie van die vorige aand, nog met brood en vrugte in die ketel. Die kinders sal pap en droëvrugte of miskien karringmelk en brood hê. Die aandmaal kan vis of vleis wees, gestrooi met groente. Hulle kan ook meer droëvrugte met heuning eet as 'n soet lekkerny. Heuning was die enigste versoeter wat die Vikings geken het. Vikings het daagliks bier, wei of karringmelk gedrink.
Feeste bevat dieselfde voedsel: vleis, vis, hoender, groente, wilde setperke, brood en vrugte, maar in 'n groter verskeidenheid as gewone maaltyd en meer daarvan. Vikings het dit geniet om by feeste aal en wei te drink. Mead is 'n sterk gefermenteerde drank gemaak van heuning.
Vroue het vleis, groente en brode oor die vuurherd gekook - 'n oop vuurput in die middel van die saal. 'N Viking-vrou het óf die vleis op 'n spit oor die vuur gebraai, óf dit gekook in 'n seepsteenpot of ysterkat. Vikings hou van ryk bredies, so dikwels word vleis, groente en wilde setperke in die ketel met water gestoof. Brode is op plat klippe of ysterversiersels oor die vuur gebak. Sout en peper was vir die meeste Vikings beskikbaar, terwyl kosteliker speserye ingevoer en by die voedsel van ryker Vikings gevoeg is.
Dit verhoed natuurlik die meer eksotiese kosse wat Vikings deur die handel verkry het.
Gewasse en tuine
Gars en rog was die korrels wat die beste in die noordelike klimaat gegroei het, saam met hawer. Van hierdie korrels het Vikings bier, brood, bredies en pap gemaak. Gars word meestal vir bier gebruik, met hop om dit te smaak. Platbrood was die daaglikse brood van die Vikings. 'N Eenvoudige deeg is van gemaalde hawer of gars gemaak, water bygevoeg en dan word die deeg op 'n rooster afgeplat en oor die vuur gebak.
Vikings het 'n verskeidenheid groente verteer, waaronder kool, uie, knoffel, preie, rape, ertjies en bone. Hierdie tuingewasse is in die lente gesaai en in die laat somer en herfs geoes. Vroue en kinders het wilde plante en kruie, meestal groen, versamel. Hierdie wilde groente het brandnetels, dokke, kruie en lammekwart ingesluit. Vikings het ook kruie soos dille, pietersielie, mosterd, peperwortel en tiemie gekweek.
Wat het Vikings geëet? Vleis, hoender en vis
Skandinawiërs het koeie, perde, osse, bokke, varke, skape, hoenders en eende grootgemaak. Hulle het beesvleis, bok, varkvleis, skaapvleis, lam, hoender en eend geëet en soms perdevleis. Die hoenders en eende het eiers geproduseer, daarom het die Vikings hul eiers geëet, sowel as eiers wat van wilde seevoëls versamel is ... Omdat die meeste Vikings aan die kus gewoon het, het hulle allerhande visse geëet, sowel as viswaters van die oseaan. In werklikheid was vis waarskynlik 25 persent van hul dieet.
Die meeste Viking-koeie het lank genoeg geleef om 'n kalf groot te maak en is daarna vir vleis geslag. Sommige koeie het egter ongeveer tien jaar oud gelewe, wat toon dat dit melkkoeie was. Terwyl Vikings dit geniet om melk, wei en karringmelk te drink, gebruik hulle die melk ook om ander suiwelprodukte te vervaardig, waaronder kaas, skyr, 'n sagte, jogurtagtige kaas, kwark en botter. Suur wei is in die winter gebruik om gekookte vleis te bewaar.
Vikingplase het appelboorde en vrugtebome soos pere en kersies ingesluit. Wilde bessies is in die somer geoes, waaronder slakbessies, lingonbessies, aarbeie, bosbessies en wolkbessies. Okkerneute is ingevoer, maar haselneute het wild gegroei en neute was 'n gunsteling lekkerny.
In die somer en herfs het die Vikings lekker geëet, want dit was die seisoene van vars, vars kos. Dit was belangrik om voedsel te bewaar en te berg vir die winter en lente, toe vars kos weg was. Vis, hoender en vleis is gedroog, gesout of gerook. Groente en vrugte is gedroog en vir die winter geberg. Korrels is gemaal en die meel in brood gemaak, wat ook bewaar en geberg is. Alhoewel daar in die winter en lente moeilik was om vars kos te kry, toon argeologiese studies dat Vikings nie aan vitamien- of mineraalgebreke ly nie.
Vikings History - Explorations and Settlements: Ysland, Groenland en Vinland
Toe die Vikings vanaf die 8ste eeu uit hul tuislande uitbars, het hulle in groot dele van Europa en Rusland in 'n klopjag geveg, geveg en gevestig, maar hulle het ook vertrek op ontdekkingstogte oor die Atlantiese Oseaan. Hulle het na Skotland en Ierland en die grootste deel van die Atlantiese eilande Shetland, Orkney en die Hebrides verhuis. Vikings het hul ook gou ook op die Fêreu-eilande gevestig en later Ysland ontdek deur 'n seil-ongeluk. Oor die volgende twee eeue het Viking-ontdekkingsreisigers hulle in Ysland, Groenland en Vinland gevestig, in die huidige Newfoundland.
Noorse Vikings het Ysland eers ontdek. Die eerste was Naddod, wat in 861 van Noorweë na die Faroe-eilande afgeswaai is. Hy het die nuwe eiland Snowland genoem. Naddod het na Noorweë teruggekeer en mense van sy ontdekking vertel. Ses jaar later was Floki Vilgerdarson die eerste Viking wat na Ysland vertrek het en dit gevind het. Floki het die huidige eiland Ysland aan die eiland gegee. Dit was egter eers in 870 dat mense in Ysland gaan woon het.
Yslanders ontdek en vestig hulle in Groenland vanaf die 980's. Erik die Rooi, 'n avontuurlustige en twaalfde man, is uit Ysland verban vir moord
Primêre en sekondêre bronne
George H. Thomas van die Unie: (1816-1870)
Wie was die Bolsjewiste?
'N Opstel skryf
'' N Vrou van geen belang ': die eenvoetige WW2 Spy Virginia Hall
Copyright 2020 \ Die hele geskiedenis van die mensdom op een webwerf \ Vikingsgeskiedenis: 'n oorsig van die kultuur en geskiedenis van die Vikingtydperk