Was daar 'n speurder in antieke Rome? - Inligting - 2022
Was daar 'n speurder in antieke Rome?
As ek deur sommige Wikipedia -artikels gesoek het, kon ek net agterkom dat die stad Rome self het waaksaamhede (brandbestryders en polisiemanne), en slegs in keiserlike tye. Daar word geen melding gemaak van speurders nie, of dit nou privaat of in diens van die Romeinse staat is. Ek is nie op soek na spioene nie, maar na mense wat gehelp het om skuldiges by sluipmoorde of enige ander misdaad te vind. Was daar iets soos moderne speurders in Romeinse stede?
Die naaste aan 'n speurder tydens die Republiek sou wees die spesiale agente wat deur die sensors gebruik word om die verklarings wat burgers in die sensus.
Lindsay Davis het 'n reeks boeke geskryf oor Falco, 'n speurder in Flaviaanse Rome, en sy het sy protagonis in een van die boeke die werk laat doen.
Die praetor kan ook agente in diens neem, alhoewel daar vermoed word dat hulle hul eie skrifgeleerdes gebruik het wat deur die stedelike kohorte gehelp is. As voorbeeld het hulle dit gedoen in die dood van die praetor urbis Pedanius Secundus in tye van Nero (Tacit, Annales, XIV).
Een probleem vir private ondersoekers is dat die grootste deel van die Romeinse strafreg op selfhulp gebaseer was. Daar was nie 'n gevestigde 'polisiemag' nie omdat hulle verwag het dat mense hulself sou verdedig en selfs die skuldiges voor die gereg sou bring submanu (gevang deur hul hand). Rykes het dus waarskynlik hul eie netwerke van kliënte en vrymanne aangewend om as speurders op te tree indien nodig.
In die Ryk was dit twee soorte 'geheime polisie' wat as polisiemag kon werk, die peregrini en die frumentarii. Eersgenoemde het meer in Rome opgetree.
Toe Diocletianus keiser word, onderdruk hy die liggaam van frumentarii en 'n ander geskep met die naam agentes in rebus (mense wat dinge doen), 'n baie breë term vir spioene, polisiemanne, ens.
Nee, en ja. Mary Beard het 'n artikel vir BBC History Extra geskryf waarin misdaad in Rome beskryf word.
Die Vigiles was daar om te beskerm teen vuur - nie om misdaad te voorkom, op te spoor of af te weer nie. Hulle kan ingryp in die geval van misdaad as hulle as 'n burger verplig voel, maar hulle plig was om dinge wat 'n gevaar vir Rome, nie vir die inwoners nie.
Die saak handel oor 'n winkelier wat sy onderneming snags oopgehou het en 'n lamp op die toonbank gelos het wat na die straat kyk. 'N Man kom in die straat af en knyp die lamp, en die man in die winkel loop agter hom aan, en 'n bakleiery het ontstaan. Die dief het 'n wapen gedra - 'n stuk tou met 'n stuk metaal aan die einde - en hy het die winkelier gaan haal wat teruggekap en die dief se oog geslaan het.
Dit het 'n moeilike vraag aan Romeinse prokureurs gestel: is die winkelier aanspreeklik vir die besering? In 'n debat wat sommige van ons eie dilemmas weerspieël oor hoe ver 'n eienaar van die eiendom moet gaan om hom teen 'n inbreker te verdedig, het hulle besluit dat, aangesien die dief met 'n nare stuk metaal gewapen was en die eerste slag geslaan het, om verantwoordelikheid te neem vir die verlies van sy oog.
Let op wat in hierdie geval ontbreek - die winkelier het nooit daaraan gedink om die polisie te ontbied of regstappe te neem nie. Hy het onmiddellik opgetree. Die hof was ook nie van mening dat die dief besig was met wat ons vandag 'n misdryf sou noem nie - hulle was slegs bekommerd oor die verlies van die oog. Hulle het 'n heel ander idee van misdaad gehad. (Ietwat van 'n paradoks aangesien hulle (AFAIK) die eerste samelewing was wat die wet as los van die liniaal erken het. Hulle het die wetstablette vertoon, maar dit nooit regtig gebruik nie.)
Hier is 'n ietwat vereenvoudigde opsomming van kriminele afskrikking in Rome
The Law in Rome (twaalf tabelle) - let op dat die meeste van hierdie misdade in die burgerlike hof verhoor sal word, nie in die strafhof nie (alhoewel die Romeine nie die onderskeid sou getref het nie, dink ek dit is belangrik vir 'n moderne begrip van die Romeinse reg) .
Spesiale militêre eenhede het die wet binne Rome toegepas. Die stedelike prefek (praefectus urbi) was 'n senator wat drie kohorte beveel het (500 man elk onder Augustus, verdubbel tot 1000 onder Vitellius en verhoog tot 1500 onder Severus). Dit was verantwoordelik vir die polisiëring van gewone misdaad in die stad en binne 'n radius van 100 myl daar rondom. CarolAshby
Waarom sê ek dat daar speurders was? As alle oortredings burgerlik is, moet u soms weet wie van u bouperseel steel, of giftige afval in u tuin gooi, of wat ook al. Beskermers sou hul kliënte gevra het om in sulke situasies te help, en kliënte sou gespring het om aan die eise van hul klante te voldoen. Hulle was nie professionele speurders nie, maar hulle soek die antwoorde op raaisels namens hul 'werkgewers'.
Egbreuk was byvoorbeeld 'n misdaad - as u huweliksmaat u binnedring, was u kliënte verplig om u belange te beskerm en kan sy haar volg om bewyse te vind. Erfreg was groot - as u broers en susters pa se skatte afneem terwyl u militêre pligte onderneem het, sou u kliënte u waarskynlik opspoor en rapporteer sodat u kon dagvaar.
Ek kan nie op enige rekords dui nie, maar ek stel sterk voor dat die begraafverenigings wat die spil van die middel-/laer klas sosiale strukture gevorm het, sekerlik ook gesorg het dat hulle na mekaar kyk en mekaar se regte en voorregte beskerm.
'N Mens sou kon redeneer dat die Tribune of the Plebs op 'n sekere punt 'n soort speurder was - hy moes let op die regte van die Plebs. Maar die kantoor is vinnig verpolitiseer.
Waarskynlik nie. Ja, die Romeine het 'n soort polisie genaamd die "Vigiles", wat baie anders was as die moderne polisie. Soos die naam aandui, was dit "waaksaam" mense, wat ons 'nagwagte' sou noem, wie se taak dit was om te vang misdade aan die gang. Hierdie soort "polisie" -werk het geen speurders nodig gehad nie.
Die konsep van speurders het ontstaan ​​met die konsep van modern polisie, wat in die laat Middeleeue begin het, waarskynlik in Frankryk, die rykste, mees misdaadgeteisterde land in Wes-Europa. Hier was die funksie van die polisie nie net om misdade wat aan die gang is, te "stop" nie, maar om misdaad te onderdruk/uit te skakel. Die eerste stap was om gearresteerde misdadigers te ondervra/te martel om uit te vind wie hulle gehelp het of saamgewerk het in hul misdade. Later het die polisie speurders opgelei/aangestel om met die polisie saam te werk om bewyse of tekens van kriminele aktiwiteite in te samel, terwyl hulle funksioneel geskei bly. Dit was sodat misdaad 'in die kiem geslaan' kon word voordat dit werklik plaasvind.
Maar hierdie voorkomings-/afwagtingsfunksie het nie bestaan ​​in die Romeinse tyd nie, waar polisiewerk bestaan ​​uit 'vrees'.
Steek, kruisiging, geëet deur palings: Leer alles oor moord op die Romeinse manier
Lesers se kommentaar
Daar was eens 'n welgestelde Romeinse man, Vedius Pollio, wat berug was omdat hy 'n reservoir met mensvretende paling onderhou het waarin hy slawe sou gooi wat hom ontevrede was, wat tot hul gruwelike dood kon lei. Toe keiser Augustus by 'n onvergeetlike geleentheid saam met hom eet, breek 'n bediende 'n kristalbeker en 'n woedende Vedius beveel die dienskneg na die paling gooi. Augustus was geskok en het beveel dat al die kristalle by die tafel gebreek moet word. Vedius was genoodsaak om die dienskneg te vergewe, aangesien hy hom skaars kon straf omdat hy een beker gebreek het toe Augustus soveel meer gebreek het.
Dit lyk asof die dienskneg gespaar was, maar baie ander het die 'ingewande geskeur' deur die paling. En dit is net een van die vele gruwelike maniere waarop die ou Romeine bedink het om diegene wat hulle ontevrede of aanstoot gee, dood te maak, van kruisigings en om mense tot wilde diere te voed, om slawe aan die brand te steek en om Julius Caesar te vermoor op die Ides van Maart. Die historikus Emma Southon dek hulle almal in haar geestelik eerbiedige nuwe boek, 'N Dodelike ding het gebeur op pad na die forum: moord in antieke Rome, wat ons wys hoe die mense van antieke Rome die lewe, die dood en wat dit beteken om mens te wees, beskou het.
Inspirasie tref in April 2018, toe die berugte Golden State Killer, Joseph James DeAngelo, in hegtenis geneem is-'n groot dag vir ware misdaadliefhebbers soos Southon. Terwyl sy met 'n mede-ware misdaadliefhebber en geskiedenisonderwyser gesels, het Southon verneem dat haar vriendin ware misdaad dikwels as 'n onderrigmiddel gebruik het vir spesifieke kulturele vooroordele-byvoorbeeld deur die voorbeeld van Jeffrey Dahmer te gebruik as 'n konteks vir die bespreking van homofobie in die 1990's. Southon was geïntrigeerd en het gesoek na 'n ware misdaadboek oor moorde in antieke Rome net om te besef dat niemand so 'n boek geskryf het nie. Daarom het sy probeer om die ernstige toesig reg te stel, en die resultaat is 'n heerlike mengsel van ware misdaad en antieke geskiedenis.
Southon is veral getref deur die uitgebreide aard van die openbare teregstellings. 'Om net iemand deur 'n luiperd op te eet, was nie lekker genoeg [vir die Romeine] nie,' het sy aan Ars gesê. "Hulle moes maniere vind om narratiewe spanning op te bou: wanneer gaan dit gebeur? Waar kom die leeu vandaan?" Kruisigings het plaasgevind in die mees openbare ruimtes, en die Romeine was vermoedelik in die gesig van verrottende liggame wat aan 'n kruis uitmekaar val terwyl hulle hul daaglikse aktiwiteite doen. 'Net soos ware misdaad, is dit die gruwel wat dit fassinerend maak,' het Southon gesê. 'U wil net aan die donker siel daaragter steek en kyk wat die bosluis maak.'
Ars gaan sit saam met Southon om meer te wete te kom.
Ars Technica: U spandeer eers baie tyd om eers oor die definisie van moord te praat. Hoe het u bepaal wat moord in antieke Rome was om in u boek opgeneem te word?
Emma Southon: Moord is baie kultureel spesifiek. Dit is nie so maklik omskryfbaar nie. Moord is maklik omskryf en het 'n duidelike definisie: wanneer een persoon 'n ander persoon doodmaak. Moord is 'n woord vir iets wat 'n misdaad is, en dit verskil van moord. Engelse reg is baie spesifiek. Amerikaanse wet, omdat dit soveel verskillende state is, is dit wild. Daar is soveel verskillende maniere waarop moord gedefinieer word: jy het eerstegraadse moord en tweedegraadse moord, en dan doodslag, en dan eerstegraadse doodslag en tweedegraadse doodslag. Dit is terselfdertyd so breed, en tog so spesifiek, maar as u 10 myl in enige rigting beweeg, is dit 'n heel ander ding. Dus kon ek net sê: 'Ek reken dat alle moord onder die sambreel van die boek val', al sou die Romeine dit nooit oorweeg nie. Dit is 'n emosionele onderwerp, en die wet is dikwels baie meer emosioneel as wat mense dink.
Ars Technica: Het die Romeine selfs 'n regsbegrip van moord gehad?
Emma Southon: Hulle het dit gedoen, maar dit was baie spesifiek oor die metodes wat gebruik word: vergiftiging of die dra van 'n mes. Maar as u iemand van 'n krans af gegooi het, val dit nie onder die wet nie. Heelwat later kry u dinge soos die wet van Konstantyn, die eerste wat die verbod op die doodmaak van slawerny verbied. Hy lys vir ongeveer 'n bladsy al die maniere waarop u nie meer toegelaat word om 'n slaaf doelbewus dood te maak nie. "Moenie hulle aan die brand steek nie. Moenie hulle van iets af gooi nie. Moenie hulle met 'n rots slaan nie." Hoekom moet jy so spesifiek wees? Dit is omdat Romeinse wette so dikwels nie op generiese dinge gemik is nie. Hulle reageer op iets spesifiek. Veral as u by die keiserlike tydperk kom, word hulle oor die algemeen gepropageer om op 'n spesifieke probleem te reageer, eerder as om 'n wet te probeer maak wat op baie dinge van toepassing is.
Maar hulle is redelik duidelik dat dit doelbewus moet wees. Soos: "Jy het gesê ek kan hom nie aan die brand steek nie, maar jy het nie gesê dat ek hom nie kan wurg nie." Of, "U het nie gesê dat ek hom nie in my agtertuin kon kruisig nie," of: "U het nie gesê dat ek hom nie vir 'n lamprey kon voed nie."
Ars Technica: U het 'n PhD in antieke geskiedenis en u is 'n ernstige geleerde, maar een van die aangenaamste dinge in u boek is hoe u hierdie verhale deurdring met humor - 'n seldsame ding vir geskiedenisboeke.
Emma Southon: Ek lees nie so baie gewilde geskiedenisboeke nie, want ek vind dit nogal vervelig. Ek sal dit gewoonlik lees om te sien wat die interessante stukke is, eerder as om te gaan sit en dit te lees. Ek skryf net boeke wat ek wil lees. Ek skryf wat ek vir jou sou sê as ek saam met jou in die kroeg was. As ek die storie van die lampreys vir jou sou vertel, sou ek dit omtrent beskryf het. Wat ek wil, is dat mense die boek optel en aanhou lees, en sê: "Sjoe, die Romeine is redelik interessant en daar is baie meer as net drie keisers en 'n paar wit togas."
Ars Technica: Hulle leer u selde die goeie dinge in geskiedenisklasse.
Emma Southon: Dit is waar. Alles word belemmer deur leerplanne, is die probleem. Leerplanne is nooit soos: "Weet jy wat jy moet doen? Jy moet vir hulle 'n tintinnabulum ['n dekoratiewe klokkie wat op 'n paal gemonteer is] wys, en dan mense laat praat oor die tintinnabulum en waarom iemand 'n leeu met 'n penis kan sit. 'n penis vir 'n stert [daarop]. "
Dit is hoekom ek uiteindelik ou geskiedenis gedoen het. Ek het moderne geskiedenis op skool gedoen, tot ek 16 was. Dit is alles gevegte en verdrae en Hitler, en dan nog 'n paar verdrae en gevegte. Dit was net so vervelig. Antieke geskiedenis klink lekkerder. Ek het 'n eksemplaar van Suetonius gekry en dit gelees en gedink: "Hierdie ouens is wonderlik." Dit is alles net skinder en mense met onbeskofte foto's en spoke en voortekens. En dan lees ek Aristophanes, 'n Griekse komedie -dramaturg, dit is net grappies. Ek het gedink: "Dit was duidelik waar ek altyd was."
Die geskiedenis van antieke Rome is nie hierdie vervelige wêreld waarin Cicero geskree het of Julius Caesar rond marsjeer nie. Dit is in hierdie wêreld waar hulle regtig ontsteld sou raak as hulle hul toon steek terwyl hulle na 'n belangrike vergadering gaan, sodat hulle die hele dag huis toe moet gaan en die hele dag moet eindig, want dit beteken dat die gode nie wou hê dat hulle dit moes doen nie . Of waar hulle die hele tyd naak in die tralies was en almal mekaar se penisse gesien het. Hulle is so 'n vreemde en teenstrydige stel mense. Ek is elke jaar meer lief vir hulle.
Ars Technica: Dit is so moeilik om te terg oor wat werklik so lank gelede gebeur het, vanweë die gebrek aan inligting, en die feit dat die historiese bronne wat oorleef het soms mekaar weerspreek. Hoe benader jy hierdie probleem?
Emma Southon: Die bronne is altyd moeilik vir die Romeine. Dit is so skaars dat u weet wat eintlik gebeur het, want as u twee weergawes van 'n bron het, het u twee verskillende weergawes van 'n verhaal, selfs al word dit geskryf deur twee mense wat langs mekaar sit . Romeine het nie geskiedenis geskryf soos ons geskiedenis wil skryf nie. Hulle het nie geskryf wat werklik gebeur het nie. Hulle het geskiedenis as literatuur geskryf, en wat hulle geskryf het, was nader aan Robert Graves as wat ons as akademiese geskiedenis sou beskou.
Sodra u dit erken het, kan u sien watter storie hulle probeer vertel. Waarop reageer hulle? Wat is die konteks waarin dit geskryf is? Wat probeer hulle doen? Wie is hul leser? Wie is hul gehoor? "So moet jy 'n Romeinse bron benader. As jy 'n paar gebeurtenisse het wat in elkeen verskyn, kan jy redelik seker wees dat hulle almal uit dieselfde liedboek werk, maar hulle skryf almal hul eie vertelling daaroor. Erken dit, en u kan die idee laat vaar om uit te vind wat werklik gebeur het, en u kan ook algemene mites aanvaar as die verhale wat mense oor die Romeine wou vertel.
Mense wil hê dat Julius Caesar hierdie wonderlike generaal moet wees wat 'n wonderlike persoon was. Hulle wil die weergawe van Julius Caesar hê omdat dit die verhaal vertel van Romeine wat die grondslag is van 'die Weste', wat die Amerikaanse beskawing en die Britse beskawing self gebou het om na te volg. Caesar het 'n redenaarsvermoë en 'n sjarme oor hom gehad. Hy kon opdaag en mense het geswel, en mense het hom in die straat gejaag omdat hulle so lief was vir hom. Maar hy was ook 'n bedwelmde, korrupte, oproerige, wat vir niemand of niks behalwe homself omgegee het nie, wat 'n volksmoord in Gallië gepleeg het, 'n miljoen mense in die wreedste omstandighede vermoor het en daarna gespog het, en wat dan teruggekom het, nie waar nie moenie sy posisie prysgee nie en marsjeer in plaas daarvan na Rome. Hy het net aanhou om homself te vereer. Niemand kon met hom redeneer of met hom praat nie.
Ars Technica: Ons sê graag dat die geskiedenis homself herhaal.
Emma Southon: Die geskiedenis herhaal homself nie, maar dit rym.
Ars Technica: Dit is 'n goeie manier om dit te stel. Wat kan ons leer uit die Romeinse moord wat vandag op ons van toepassing is?
Emma Southon: As u op Twitter is, kry u gereeld mense met Cicero in hul biografie wat u wil vertel van die Westerse beskawing en hoe wonderlik dit was. Hulle hou van die weergawe van Rome wat ons so gereeld in populêre media vertoon en wat selfs in ons argitektuur so sterk ingebed is. As jy na die wêreld kyk deur middel van Romeinse moord, en hoe hulle mense behandel het wat hulle as belangrik of nie belangrik geag het nie, sien jy dat dit is wat [die Cicero -aanhangers op Twitter] wil hê, of dat hulle nie besef waarvoor hulle pleit nie: a wêreld heeltemal ondersteun deur slawerny, waarin dit baie duidelik is dat sommige mense tel en ander nie. Die ding wat u laat tel, is u gesinsagtergrond en u rykdom, en dit is omtrent dit.
U moet hierdie dinge blootlê en mense dwing wat sê dat hulle [hierdie soort] westerse beskawing wil hê en dit duidelik moet maak, of u moet dit laat konfronteer, en hopelik gaan hulle terug. Een van die dinge wat ek wou doen, is om te wys dat dit nogal grimmig was, ouens. Dit laat jou nou 'n bietjie beter voel. Volgens my kennis het ons nog nooit iemand vir die plesier deur 'n bul [of 'n kameelperd, in die legende van Locusta] doodgemaak nie.
Ars Technica: U bevat 'n epigram reg aan die begin van die boek oor hoe reg en verkeerd geometries is. Wat daarvan pas jou by?
Emma Southon: Dit is van Donald Black Suiwer sosiologie en dit het my regtig aangegryp. Daar is nog 'n boek wat ek gelees het Is moord verkeerd? wat 'n baie aangename boek is om in die openbaar te lees. Dit gee 'n uiteensetting van die ding wat die Romeine gemaak het, wat in die moderne wêreld minder eksplisiet is: die idee dat reg en verkeerdheid vlakke het. As u net ons wette oorgebly het, sou u as geskiedskrywer oor 2000 jaar kon skryf: "Moord was onwettig, en elkeen wat moord teen iemand gepleeg het, is gearresteer, en dit was die boetes wat daarvoor uitgedeel is , "omdat die meeste van hulle redelik duidelik is.
U sou dink dat dit vermoedelik universeel was, maar as u na die werklikheid van die situasie kyk, sal u agterkom dat as 'n swart man 'n wit vrou vermoor, dit meer verkeerd is as as 'n witman 'n swart man doodmaak, want die swart die man sal waarskynlik 'n doodsvonnis kry en die witman nie.'N Hawelose persoon wat 'n uitvoerende hoof vermoor, kry 'n baie swaarder boete as 'n uitvoerende hoof wat 'n hawelose doodmaak. Daar is vlakke van wat ons stelsel eintlik as reg en verkeerd beskou. Ek het dit baie nuttig gevind as 'n lens terwyl ek deur [argiewe] deurkyk en op soek was na al die [Romeinse] moorde wat ek kon vind. Dit is die geometriese aard van die manier waarop ons reg en verkeerd sien in terme van moord.
Karen King reageer op 'Die ongelooflike verhaal van Jesus se vrou'
'N Beter manier om na bome te kyk
Bobaas Is 'n inligting vir Amerika
King noem die papirus van visitekaartjie-grootte "Die evangelie van Jesus se vrou". Maar selfs sonder die uitlokkende titel sou dit die wêreld van Bybelwetenskap geskud het. Eeue van Christelike tradisie is vasgevang in die vraag of die skroot eg is of, soos 'n groeiende groep geleerdes, 'n verregaande moderne nep: Jesus se vrygeselskap help om die basis te vorm vir priesterlike selibaatheid, en sy manlike groep apostels word al lank aangehaal om grense vir vroulike godsdiensleierskap te regverdig. In die Rooms -Katolieke Kerk word veral die Nuwe Testament beskou as 'n goddelike openbaring wat oorgedra is deur 'n lang rits mans - Jesus, die 12 apostels, die kerkvaders, die pouse en uiteindelik die priesters wat God se woord aan die kerkbanke bring vandag.
King het die papirus in die weke voor haar aankondiging aan 'n klein groepie media gewys -Die Boston Globe, The New York Times, en albei Smithsonian tydskrif en die Smithsonian Channel — op voorwaarde dat geen verhale voor haar aanbieding in Rome verskyn nie. Smithsonian het my 'n lang funksie gegee, my gestuur om King by Harvard te sien en haar daarna na Rome te volg. Ek was die enigste verslaggewer in die kamer toe sy haar vonds aan kollegas onthul, wat ewe fassinerend en ongelooflik gereageer het.
"Die evangelie van Jesus se vrou" papirus (Karen L. King / Harvard / AP)
Binne dae het twyfel ontstaan. Die koerant van die Vatikaan het die papirus as 'n ongeskikte vervalsing 'bestempel. Geleerdes het na hul blogs gegaan om skynbare foute in die Koptiese grammatika te wys, sowel as frases wat blykbaar uit die Evangelie van Thomas verwyder is. Ander beskou die teks as agterdogtig in pas met die tydsgees van toenemende godsdienstige egalitarisme en intrige rondom die idee, gewild gemaak deur Die Da Vinci -kode, van 'n getroude Jesus. Die kontroversie het nuus wêreldwyd gemaak, insluitend 'n artikel op hierdie bladsye.
6 Shakespeare hou van die F-woord
Aangesien hy algemeen beskou word as die grootste skrywer in die geskiedenis van die Engelse taal, is ons geneig om William Shakespeare as goed opgelei en waardig te beskou, 'n ware meester in sy vak. Wat u egter nie besef het nie, is dat hy daarvan gehou het om F-bomme rond te gooi soos Tony Montana wat sy voet op 'n trampolien breek.
Hier is 'n uittreksel uit Henry V., Wet IV, toneel 4, waarin die ontsagwekkende naam "Pistool" in 'n slim alliteratiewe taal aan 'n Franse gevangene vertel dat hy hom gaan verkrag.
PISTOL Meester Fer. Ek sal hom vererg, en vryf hom, en hom kwel. Bespreek dieselfde in Frans met hom.
As u dink dat 'firk' soos 'fok' klink, is dit omdat dit heeltemal doen en dit is heeltemal wat dit beteken. Shakespeare se helde het nie net daarvan gehou om odes oor broersgroepe te verklaar nie. Hulle het ook graag vir krygsgevangenes gesê hulle gaan hulle sommer in die gat neuk.
In die Merry Wives of Windsor vra een van die karakters ook:
SIR HUGH EVANS Los jou prabbles, oman. Wat is die fokuspunt, William?
Jip. 'Fuckative', 'n woordspel, aangesien sir Hugh eintlik verwys na die sprekend geval van die Latynse taal.
Dit is die moeite werd om in gedagte te hou dat hierdie toneelstukke opgevoer is voor 'n gehoor sonder 'n draaiboek. Uitruilings soos hierdie sal maklik verlore gaan onder die groot hoeveelheid ander reëls wat afgelewer word, en almal wat dit vang, sou waarskynlik net aanvaar dat hulle verkeerd gehoor het. Maar Shakespeare het geweet, en die akteurs het geweet, en dit moes lekker gewees het om te weet dat hulle betaal word om op te staan ​​en te skree vir 'n gehoor wat dikwels die koninklike familie insluit.
Verwant: Baby Groot 'laat konstante F-bomme val', sê die direkteur van Guardians of the Galaxy
Was daar 'n speurder in antieke Rome? - Geskiedenis
Mars, antieke Romeinse godheid, net die belangrikste vir Jupiter. Min is bekend oor sy oorspronklike karakter, en die karakter (hoofsaaklik uit die kultus in Rome) word op verskillende maniere geïnterpreteer. Dit is duidelik dat hy teen historiese tye in die Romeinse letterkunde tot 'n oorlogsgod ontwikkel het, dat hy beskermer was van Rome, 'n nasie wat trots was op oorlog.
Mars se feeste in Rome het in die lente en herfs plaasgevind - die begin en die einde van die landbou- en militêre seisoene. Die maand Maart, wat na hom vernoem is, was veral gevul met feeste wat geheel of gedeeltelik ter ere van hom die lede van die antieke priesterdom van die Salii, wat veral met Jupiter, Mars en Quirinus verbind was, verskeie kere uitgekom het tydens die maand om hul seremoniële oorlogsdans in outydse wapenrusting te dans en 'n lofsang vir die gode te sing. Oktober was ook 'n belangrike maand vir Mars. Op die fees van die Oktoberperd op 15 Oktober is 'n wa-wedrenne met twee perde in die Campus Martius gehou, en op 19 Oktober was die Armilustrium die suiwering van die oorlogswapens en die berging daarvan vir die winter. Die god is aangeroep in die antieke gesang van die Arval Brothers, wie se godsdienstige pligte ten doel gehad het om vyande van alle soorte van gewasse en kuddes af te weer.
Tot die tyd van Augustus het Mars slegs twee tempels in Rome gehad: die een was op die Campus Martius, die oefenveld van die leër en die ander buite die Porta Capena. Binne die stad was daar 'n sacrarium ("Heiligdom" of "heiligdom") van Mars in die regie, oorspronklik die koning se huis, waarin die heilige spiese van Mars gehou was tydens die uitbreek van die oorlog, moes die konsul die spiese skud en sê: 'Mars vigila"(" Mars, word wakker! ").
Onder Augustus het die aanbidding van Mars in Rome 'n nuwe stukrag gekry, nie net as 'n tradisionele bewaker van die militêre aangeleenthede van die Romeinse staat nie, maar as Mars Ultor ('Mars the Avenger'), het hy die persoonlike voog van die keiser geword in sy rol as wreker van die keiser. Sy aanbidding was soms teenstrydig met die van Capitoline Jupiter, en ongeveer ad 250 het Mars die prominentste van die geword di militares ("Militêre gode") aanbid deur die Romeinse legioene. In letterkunde en kuns word hy kwalik onderskei van die Griekse Ares.
Daar is verskeie Romeinse mites oor Mars. In die een verveel Hera hom, sonder Zeus, deur die aanraking van 'n towerkruid wat Flora haar gegee het. In 'n ander was hy die vader van Romulus en Remus deur Rhea Silvia, 'n Vestale Maagd. Ovid, in Fasti, vertel van Mars se poging om Minerva te verlei. In die enigste suiwer Romeinse mite word hy mislei om met die bejaarde Anna Perenna te trou.
Maniere om kinders te baar
Baie vorme van voorbehoeding en nietigheid van die fetus word genoem in tekste van die antieke tyd tot die premoderne tydperk. Tot onlangs is hierdie klassieke (en Middeleeuse) metodes van geboortebeperking deur moderne mense as towery en bygeloof beskou. Moderne gedagtes was dit eens dat hierdie metodes nie effektief was nie, bloot omdat hulle dit doen kon nie effektief wees. 1
Deur meer en meer deeglike geleerdheid oor die onderwerp, word hierdie mense die eer toegeskryf aan die vermoë om te onderskei tussen voorbehoedmiddels en aborsiemiddels. 2
Die belangrikste faktor in die ontmoediging van voortplanting is blykbaar nie oorlog, pes of selfs voedselvoorsiening nie, maar bloot of die destydse samelewing 'n groot of klein gesin waardeer. Die bevolking in die Vroeë Romeinse Ryk het byvoorbeeld afgeneem, alhoewel die tydperk van voorspoed was, met skynbaar voldoende voedselvoorraad. 3
bestaan ​​feitlik nie in die Romeinse letterkunde nie
nie eers genoem deur gedetailleerde mediese skrywers soos Soranus en Galen nie
In die Hippokratiese hoofstuk, "Oor die aard van die vrou", staan ​​daar: "Nadat coitus 'n vrou nie moes word nie, maak sy die gewoonte dat die sperma buite val as sy dit wil." Dit kan egter eerder verwys na die post -coital uitsetting van sperma deur sekere liggaamlike bewegings van die vrou. 4
variasie op coitus interruptus: "En tydens die seksuele daad, op die kritieke oomblik van samesyn wanneer die man op die punt staan ​​om die saad te ontslaan, moet die vrou haar asem ophou en 'n bietjie wegtrek, sodat die saad nie te diep geslinger word nie in die baarmoederholte. As sy dadelik opstaan ​​en hurk, moet sy nies veroorsaak en die vagina versigtig afvee, miskien drink sy iets kouds. " 5
Discorides bied 'n paar voorbeelde van Romeinse steriliteitsdrankies: "Die fyn gemaalde blare van die wilger wat met water, ysterroes, ysterslak, die wortel van onvrugbare wortel of biskopshoed, Epimediendum alpinum L. of Botrychium Lunaria geneem is -die plant het nie met sekerheid geïdentifiseer nie- veroorsaak steriliteit wanneer die fyngemaalde blare van hierdie plant na menstruasie in die hoeveelheid van vyf drachms in wyn geneem word, voorkom dit bevrugting vir die duur van vyf dae. Die wortels van die rem of varing word aan vroue gegee om voorkom bevrugting as dit deur 'n swanger vrou geneem word, dit veroorsaak miscarrige. Twee tekeninge van Ostracite ['n soort pottebakkersklei] gedrink [vir elk van?] vier dae na menstruasie sal konsep voorkom "6
Oribasios: "Om bevrugting te voorkom, drink mannetjie- of vroulike varingwortel in soetproewe wyn, die blomme en blare as die wilgerboom, en kool bloei in die wyn na coitus."
Aetos van Amida: "Cyreanic sap, die grootte van 'n ertjie in twee glase wyn: word een keer per maand gedrink. Dit veroorsaak ook dat menstruasie begin. Of anders:" Cyreanic sap, oppanax, rue blare in gelyke dele: triturate, meng met 'n bietjie sap. Neem 'n hoeveelheid so groot soos 'n boontjie en drink met wyn. "7
Ondanks die feit dat antieke Rome op baie maniere nogal gevorderd was, vertrou selfs die mees prominente en opgevoede mense steeds bygeloof en magie as aanspreeklike opsies: "Onder die magiese voorskrifte van Discorides is die volgende" Die menstruele bloed van vroue van vroue blyk te voorkom bevrugting as hulle hulself daarmee versprei, of as hulle daaroor stap Aspersies vasgemaak as 'n amulet of dronk as 'n afkooksel, sal bevrugting voorkom en dit steriel maak "8
Die eerbiedwaardige Plinius, die ouderling, beveel ook verskeie magiese voorskrifte aan: ''n Hagedis wat in 'n man se urine verdrink het, het 'n antafrodesiese middel op die persoon wie se urine dit is-die testes van 'n wildshaan wat met gansvet gevryf is en aan die liggaam geheg is 'n ram se vel het die effek van 'n antafrodesiese middel, dieselfde as met die testes van 'n haan, saam met die bloed van 'n haan, onder die bed, as 'n man water op 'n hond se urine maak, sal hy op dieselfde manier geneig wees tot copulasie. "9
Aetios van Amida, bied hierdie twee voorbeelde van voorbehoedende "amulette". Dra 'n katlewer in 'n buis aan die linkervoet, of dra die testikels van 'n kat in 'n buis om die naeltjie Die vrou moet as 'n amulet om die anus dra die tand van 'n kind of 'n glas uit 'n marmergroef. "10
In teenstelling met die byna onsigbaarheid van coitus interruptis in antieke literatuur, is daar 'n oseaan van inligting wat 'n magdom items oplewer, wat dikwels die hoogste sukseskoerse bied. Volgens Himes "blyk dit dat Aristoteles se Histioria Animalium die eerste vermelding van 'n voorbehoedmiddel in die geskrifte van die Grieke bevat. Hierdie groot filosoof en skerp waarnemer daar merk op dat sommige van sy tydgenote bevrugting voorkom, 'deur die deel van die baarmoeder te salf waarin die saad val met sederolie, of met lood of wierook, met olyfolie. ' Daar is egter geen rede om te glo dat Aristoteles die beginsel van hierdie praktyk verstaan ​​het nie. gom die eksterne bedryfstelsel op. " Dit behoort geen verrassing te wees dat olyfolie in antieke Griekeland en Rome as 'n voorbehoedmiddel (en ongetwyfeld as 'n smeermiddel) gewaardeer is: dit is verbrand in lampe, geoliede wiele, gekook, gebruik as preserveermiddel en selfs as seep. Hierdie item was alomteenwoordig in die klassieke wêreld, en dit is slegs gepas dat dit die weg vind na die intiemste oomblikke van die alledaagse lewe. Discorides "verskaf resepte vir pessaries en taai mengsels van peperment, sedergom, aluin en bylonkruid in heuning." 11
Soreanus het die volledige beskrywing van die gebruik van sulke stowwe gegee: "Dit help ook om bevrugting te voorkom om die opening van die baarmoeder voorheen met olyfolie of heuning of sederhars of sap van die balsem te besmeer, alleen of saam met wit lood of met 'n klam cerate wat mirteolie en wit lood bevat of voor die daad met klam aluin, of met galbanum saam met wyn of om 'n fyn wol in die baarmoederopening te plaas of voor seksuele omgang met vaginale setpille wat die krag om saam te trek en te kondenseer. Omdat sulke dinge stypties is, kan verstopping en afkoeling die opening van die baarmoeder toemaak voor die tyd van samesyn en laat nie saad in die fundus toe gaan nie. " "Die dokters van vandag sal dit eens wees dat sulke stowwe wat die intrede van sperms geïmmobiliseer het of duidelik blokkeer, effektief kan wees. Maar Soreanus, net soos sy Griekse voorvaders, het geglo dat die stowwe se humorale vermoë die baarmoeder afkoel en dus die baarmoeder sluit -en nie net die fisiese die struikelblok wat hulle verskaf het-was die basis van hul voorbehoedingsbevoegdhede.
"Dit lyk asof die Romeine douches gebruik het. Soreanus het 'n mengsel van aluin en wyn genoem. Die digter Martial het die gebruik van seewater as 'n spermdoder genoem. Ovid het voorgestel dat koue water vir vroue belangrik is, aangesien coitus interruptus vir mans was. Caelius Aurelianus 'n mengsel van pekel en asyn aanbeveel. Opmerklik is soortgelyke asyn- of suurlemoensapoplossings in die vroeë 20ste eeu nog steeds goedgekeur deur advokate van geboortebeperking. sou suksesvol gewees het. " 13
"Pliney die Ouere het opgemerk dat die gemaalde denne" abiga "genoem word omdat dit aborsie veroorsaak het, so ook drankies heminion en brak.
Romeinse dokters het dieselfde metodes bespreek as dié waarna verwys word in die Hippokratiese korpus-gewelddadige oefeninge, bloeding, pessariums en inspuitings van warm olie en rue, en blare van lynsaad, fenegriek, malva en als, maar het gewaarsku as die gevare van chirurgiese ingryping. Hy het ook aangedui dat vroue wat hulself gedokter het, gewaarsku het teen die gebruik van 'spuitende komkommer', swart helboor, pellitory, panax balsem wat vroue dikwels ook vir aborsie gebruik het. "
Soranus beskryf die gebruik van vaginale setpille, warm baddens, inspuitings van warm olie en rue, en afvalblare van lynsaad, fenegriek, malva en alsem, maar waarsku teen die gevare van chirurgiese ingryping "15
'N Veel meer eksplisiete verhandeling oor die tegnieke van Soranus om aborsie te veroorsaak, is gegee in John Riddles se "Kontrasepsie en aborsie van die antieke wêreld na die vernuwing":
Soranus skryf oor aborsie deur 'n vrou wat in die eerste dertig dae 'n fetus wou vernietig, te vertel om presies die teenoorgestelde te doen van die regime wat hy vroeër voorgeskryf het om misbruik te voorkom. Eerstens het hy 'aërobiese' oefeninge voorgeskryf, soos om energiek te loop, perdry, spring en swaar vragte dra. Daarna het hy diuretiese konkoksies aanbeveel om menstruasie soos aspersies te veroorsaak, maar Soranus het nie die presiese middels spesifiseer nie. Hy het bygevoeg dat lakseermiddels nuttig is, sowel as skerp klysters. Hy het aanbeveel om daagliks te bad met 'n warm, nie warm, lang week, en vooraf 'n bietjie wyn te drink, gekombineer met 'n dieet met skerp kos. Spesiale "wyne" is gemaak en gebruik vir hierdie hondjie. As die oefeninge nie werk nie, is 'n sitbad in orde, bestaande uit 'n afkooksel van lynsaad (Linum usitatissimum L.), fenegriek (Trigonella foenumgraecum L.), malvalekkers (Althea officinalis L.) en artemsia (Artemsia sp. ). Na die bad moet sy 'n gips wat uit dieselfde stowwe bestaan, saam met (1) ou olyfolie, alleen of met rysap, of (2) heuning, of (3) irisolie, of (4) asem en heuning, of (5) opanax -venkel op sigself of met rue of heuning en die Siriese unguent, 'n formule wat nie bekend is nie. As hierdie poultices of pleisters nie werk nie, moet sy na 'n sterker een van lupienmeel gaan, saam met os gal en als. 16
Al hierdie plante, behalwe lyn, is ook voorgestel as orale voorbehoedmiddels, hetsy in Soreanus, Discorides of later skrywers. Die gebruik daarvan in sitbaddens en poultices word duidelik beskou as die ligter eerste stap om te stop in die eerste maand van swangerskap. As die toestand van 'n vrou onveranderd bly, of as sy besluit om na die eerste maand te aborteer, moet u 'n strengere aborsiemiddel volg.
As die swangerskap sou voortduur, moet sy na verskillende behandelings oorgaan. Vir twee of drie dae moet sy 'n langdurige bad neem, min kos eet, vaginale setpille versag (nie gespesifiseer nie) en geen wyn drink nie. Sy moet dan gebloei word volgens Soreanus (en vroeër aan Hippokrates): ''n Swanger vrou as sy 'n bloeding kry'. ' , insluitend die heraanwending van poultices, is ondoeltreffend, moet sy 'abortiewe vaginale setpil' neem. Van laasgenoemde moet hulle kies wat nie te skerp is nie, sodat hulle nie 'n te groot simpatieke reaksie en hitte kan veroorsaak nie. ' Soranus vertel verskeie van die 'sagmoediges':
1. mirte, muurblom (of aftreksel), bitter lupiene (Lupines pilosis L.) in gelyke hoeveelhede, meng met water en vorm in pille so groot soos 'n boontjie.
2. 3 drachmas rue blare, 2 drachmas mirte en 2 drachme laurier (laurlis nobilis L.) meng met wyn en gee haar 'n drankie.
3. Nog 'n vaginale setpil wat aborsie veroorsaak met relatief min gevaar: muurblom [of voorraadsaad?], Kardemom, swael, alsem, mirre, gelyke hoeveelhede, meng met water.
Mirte en muurblom (voorraad) in die eerste ontvangs is bekende antifertiliteitsmiddels. Lupin, aan die ander kant, verskyn hier en in Discorides. Lupien is 'n giftige boontjie, tensy dit goed voorberei is.Soos hierbo genoem, het Discorides genoem dat dit 'n fetus sou aborteer. Weereens, sy verslag is korrek. Lupien produseer sametrekkings van geïsoleerde vark uteri. In in vivo toetse was die gevolglike baarmoederkontraksies 'baie effektief' tydens die onderbreking van die tweede helfte van dragtigheid by proefkonies.
Die tweede ontvanger was iets buitengewoon omdat dit as 'n drankie gegee word onder die opskrif van vaginale setpille. So 'n etikettering moet egter 'n redigeringsfout wees, want die beskrywing van die samestelling en vorming in 'n pil dui op mondelinge toediening. Die resep lyk in elk geval effektief. Rue en mirre is antifertiliteitsmedisyne, soos hierbo getoon, en laurier word in Indiese medisyne gebruik as 'n abortifacent en in 'n Westerse handleiding as 'n emmanagoge. Discorides was meer direk oor laurier. Moderne Libanese bergklimmers gebruik die rou bessies om aborsie te veroorsaak, maar disorides word gebruik om die sap van die wortels te gebruik.
Die derde resep, die een wat hy gesê het, is 'n setpil met min gevaar, noem die muurblom, mirre en drie stowwe wat nie voorheen bespreek is nie: swael, asem en kardemom. Swael is deur discorides voorgeskryf as 'n berokingsmiddel om die fetus te verdryf. Als, saam met mirre, word deur Discorides genoem as 'n bestanddeel, wat gesê het dat dit die menstruasie verdryf het. Als staan ​​vandag bekend as 'n giftige plant omdat dit aborsies veroorsaak, dit is ook 'n voorbehoedmiddel, aangesien dit die produksie van estrus en ovulasie vertraag en inplanting voorkom. Kardemom is 'n saad van Eletara kardemom. Matom word sedert die oudheid tot vandag as apteke en farmaseutiese middels gebruik. Dit word as 'n afbrekende middel aanbeveel en word in dieselfde geval in Indiese medisyne gebruik.
Daar was dokters wat aborsies gemaak het, maar Soranus het opgemerk dat sommige die praktyk nie in ag sou neem nie, en ander, soos hyself, wat slegs 'n wanorde in die moeders se lewe sou veroorsaak. Galen het wel oor aborsies gesels, maar was ewe versigtig.
Nie voorbehoeding of aborsie op sigself is as onwettig beskou nie. Brunt dui daarop dat aborsie teen die wense van 'n eggenoot 'n huweliksoortreding was wat strafbaar is met die verbeuring van 'n agtste van die bruidskat na egskeiding. Maar die statuut het dit duidelik gemaak dat die praktyk slegs as 'n misdaad beskou word as dit teen die man se wil gedoen word. Hy was nie die fetus nie die gewonde party. "17
"'Vrugbaarheidsbeheer' beweer Brent D Shaw, vir die meeste gesinne het hy hom beperk tot die praktiese oplossings van moord, verkoop of blootstelling van oormaat oorlewende kinders. Blootstelling was die mees dramatiese manier om van ongewenste babas ontslae te raak. Die praktyk word deur 'n romantiese waas gesien. in longius se verslag van Daphnis wat deur 'n bok gebore word en Chloe wat deur nimfe grootgemaak is. het wel 'n lofwaardige gewoonte gehad: 'hulle dink daaraan om hul getalle te vermeerder, omdat hulle dit as 'n misdaad beskou om 'n laatgebore kind dood te maak.' Die Egiptenare was ook gekant teen die blootstelling van ongewenste pasgeborenes, wat hulle as 'n Griekse gewoonte beskou het. Geredde jongelinge in Romeinse Egipte het, ter nagedagtenis aan hul herwinningsplek, dikwels die naam Kopreus gekry, wat beteken dat hulle van die heuwel af kom.
Met laat gebore bedoel Tacitus 'n kind wat onverwags op die toneel verskyn nadat 'n pa sy testament opgemaak het. 'N Romeinse vader sou nie so 'n kind doodmaak nie, maar was binne sy regte as hy dit sou laat vaar. Die ritueel was dat 'n Romeinse burger 'n kind 'moes neem' deur dit van die vloer af te haal waar die vroedvrou dit onmiddellik na geboorte neergesit het. Die gesinsbelange soos geïnterpreteer deur die pater familias, bepaal of die baba aanvaar is al dan nie. Weduwee en ongetroude vroue van die elite het dieselfde krag geniet.
'Die armes maak nie kinders groot nie', het Plutarch verklaar, maar daar is min bewyse dat iemand behalwe die wanhopiges blootstelling aangewend het. Daar moet ook nie aanvaar word dat aangesien sommige kinders in die steek gelaat is dat die res nie gekoester word nie, 'ander hulle op 'n woestyn blootstel', het Philo (30 v.C.-40), die filosoof van die Hellenistiese Judaïsme, beweer dat hulle beweer dat babas kan gered word, maar laat hulle in werklikheid die ergste lot ly. Maar selfs die verarmdes het natuurlik die dowwe hoop gevoed dat 'n verlate kind gevind en aangeneem sou word. Dat stiefelinge wel oorleef het, is geïmpliseer deur die wetlike statute wat handel oor hul regte en verpligtinge.
Dit blyk dat meer meisies as seuns blootgestel is. In 'n andersins onopmerklike brief wat in Egipte geskryf is onder die Romeinse heerskappy, het Hilarion sy vrou Alis opdrag gegee: 'As u moontlik 'n kind baar, laat dit lewe as dit 'n seuntjie is, as dit 'n meisie is. Sommige het so ver gegaan as om aan te dui dat 10 tot 20 persent van die vroulike babas blootgestel is, maar daar is min bewyse dat daar 'n wanbalans in die geslagsverhouding kan ontstaan. Wat ook al die getalle betrokke was, die openbare aanvaarding van die beginsel van blootstelling was 'n duidelike bewys van die mag van die Romeinse vader. Die blootstelling van vroulike babas was 'n skakel in die ketting van die seksuele uitbuiting van vroue wat tot slawerny en prostitusie gelei het.
Teen die laat republiek het kommer oor die bevolkingsgroei daartoe gelei dat die 'Wet van Romulus' blykbaar uitgedink is om die blootstelling van seuns en eerste dogters teen te werk. Teen die tyd van Severi (AD193-211) word verlating steeds beskryf as moord nog steeds nie amptelik veroordeel nie.In 318 nC het Konstantyn verklaar dat 'n pa se moord op sy kinders 'n misdaad was, dat daar geen duidelike standpunt oor kindermoord was nie. kinders het nou hul regte vir hulle verloor. " 18
Skoon water en die Romeine
Skoon water was baie belangrik vir die Romeine.
'Ons moet baie versigtig wees in die soeke na bronne en by die keuse daarvan, met inagneming van die gesondheid van die mense.
- Vitruvius, 'n Romeinse argitek.
Stede, dorpe en forte is naby fonteine ​​gebou. Namate die Romeinse stede en dorpe gegroei het, moes hulle egter water van verder af inbring. Namate die bevolking toeneem, het die behoefte aan skoon water ook toegeneem. Dit was nie moontlik om groot hoeveelhede water in pype onder die grond te skuif nie, aangesien loodpype te swak sou wees en bronspype te duur sou wees.
Die Romeine kon nie gietysterpype maak nie, aangesien die tegnieke daarvoor nie bekend was nie. As daar nie water via pype gebring kon word nie, het die Romeine besluit om dit oor die land te bring in leidings. Toe die water by die stad kom, word dit in kleiner brons- of keramiekpype gevoer. Om die water teen 'n gelyke (en stadige) tempo te laat vloei, is leidings op 'n effense helling gebou. Valleie is gekruis deur akwadukte te gebruik. Een van die bekendste hiervan is die Pont du Gard -akwaduk by Nimes in Suid -Frankryk. Waar moontlik het die Romeine wel water deur tonnels geneem, maar die heuwels moes relatief klein wees om dit suksesvol te maak.
Rome, as die hoofstad van die ryk, moes 'n indrukwekkende watertoevoer hê. Die voorraad is ontwerp deur Julius Frontinus wat in 97 nC aangestel is as waterkommissaris vir Rome. Die akwadukte wat Rome gevoed het, het ongeveer 1000 miljoen liter water per dag gedra. Frontinus was duidelik trots op sy werk, maar skraal van ander bekende ingenieurswerke:
"Vergelyk sulke belangrike ingenieurswerke wat soveel water dra met die ledige piramides en die nuttelose, maar beroemde geboue van die Grieke." Byna elke huis het waterputte en waterpype en fonteine. "
- Strabo, 'n Griekse geograaf
Terrorisme in die antieke Romeinse wêreld
In die somer van a.d. 82, is drie Romeinse oorlogskepe gekaap. Die vlieëniers van twee is vermoor, die derde vlieënier het besluit om sy ontvoerders te gehoorsaam. Die kapers het sonder inmenging langs die kus gevaar, en hul misdaad is ongemerk. Hulle het onverwags hawestede getref en met geweld geneem wat hulle wou. Die plaaslike weerstand en hul eie gebrek aan vaardigheid het die kapers uiteindelik in die wiele gery.
Hulle het so desperaat honger geword dat hulle hulle tot kannibalisme gewend het. Hulle is opgejaag en die terreur wat hulle geïnspireer het, beëindig. Sommige, wat as slawe verkoop is, het bekendheid verwerf vir hul ongelooflike verhaal, wat 'n generasie later deur die beroemde Romeinse historikus Publius Cornelius Tacitus opgeteken is.
In die laat somer van 2001 het nog 'n ongelooflike gruwelike verhaal van kaping en terrorisme die wêreld se aandag getrek. Ongelukkig is die geskiedenis vol met ontstellende presedente. Terrorisme is waarskynlik so oud soos die menslike samelewing. In die antieke Romeinse wêreld was daar geen woorde vir terrorisme of terroriste nie. Die terreurdade in daardie dae was egter nie anders as dié van die moderne tyd nie. Toe, soos nou, was daar mense wat bereid was om 'n berekende gebruik van geweld en terreur te gebruik om hul doel te bereik. Alhoewel die ou mense dit moontlik rebelle of brigande of tiranne genoem het, is die motiewe, die metodes en die uitkomste daarvan bekend aan mense van ons era onder die gesamentlike naam van terrorisme.
Die bestudering van antieke terrorisme word egter belemmer deur 'n dilemma wat vandag nog by ons is: presies bepaal wat terrorisme is. Wie besluit wat terrorisme is en wie die terroriste is? Is dit bloot 'n kwessie van perspektief? Kan een groep se terroriste 'n ander groep se vryheidsvegter wees? Oorlogsdade maak ook skrikwekkend. Wat onderskei 'n wettige oorlogshandeling van 'n terreuraanval?
In die breë besluit diegene wat bang is wat as terrorisme kwalifiseer. As dit 'n kwessie van perspektief is, is dit nie net 'n eng mening nie, want die meeste mense het 'n gedeelde idee van wat 'n wettige gebruik van dreigemente of geweld moontlik maak. So besef antieke sowel as moderne mense dat oorlog gruwelike dade meebring, selfs teen burgerbevolkings. Tog het mense uit alle tye 'n skerp gevoel dat hoe barbaars oorlog ook al is, dit verskil van blote barbaarsheid.
Dit kan heel moontlik wees dat die aanvaarbare perke van oorlogvoering in die Romeinse wêreld meer liberaal getrek is as vandag, maar tog het mense soms teruggeskrik van skok en afgryse oor dade wat duidelik verby was. Oorlog is terreur binne perke terrorisme is terreur buite daardie grense. Vandag definieer die Federale Buro vir Ondersoek terrorisme as die onwettige gebruik van geweld teen persone of eiendom om 'n regering, die burgerlike bevolking of enige deel daarvan te intimideer of te dwing om politieke of sosiale doelwitte te bevorder.
Die Romeinse wêreld ken beslis die soort gruwel wat die FBI as terrorisme beskryf het. Aan die een kant kan Rome sy eie mense, sowel as buitelanders, skrik. Die gebruik van terreur deur die staat het reeds 'n ou geslag gehad toe Rome tot oorheersing gekom het. Aristoteles het byvoorbeeld in sy politiek oor die saak besin. Aan die ander kant het ander Romeine, in die buiteland en in die buiteland, gereeld geteiken in verskriklike en skrikwekkende dade. Staatsterrorisme en revolusionêre terrorisme het mekaar dikwels in 'n bose wedersydse kringloop gevolg: Terror ontstaan ​​terreur. Met ander woorde, daar het min verander in die patroon van gruweldade.
Antieke Rome was, net soos die Verenigde State vandag, die enigste supermoondheid van sy wêreld. Rome het groot invloed uitgeoefen, selfs al het dit geen direkte beheer gehad nie. Romeinse heersers het sekere voordele gehad bo diegene wat hulle teëgestaan ​​het. In hul gebruik van mag kan hulle beweer dat hulle die wettige arm van die politieke liggaam is. Augustus kon dus met trots in die amptelike verslag van sy dade oplet dat ek die see van seerowers verslap het. Hy het nie opgemerk dat sy prestasie bereik is teen Sextus Pompeius Magnus, seun van die beroemde Pompeius die Grote en erfgenaam van die leierskap van sy vader se volgelinge in 'n groot burgerstryd. Teen die tyd dat Augustus klaar was met hom, was Pompeius amptelik niks anders nie as 'n seerower en 'n terroris van die see.
Die bevolking moes kies hoe om op sulke mag te reageer. Een roete was verblyf en sanksie: die staat het reg. 'N Ander was vermyding: reg of verkeerd, dit is die beste om uit die staat te bly. 'N Derde weg was weerstand: die staat is verkeerd, en regverdig dwang en omverwerping. Al drie kursusse het hul advokate gehad.
Die idee dat die staat inherent wettig is in die gebruik van geweld, kom tot uiting in die middel van die eerste-eeuse skrywe van Saulus van Tarsus, beter bekend as die Christelike apostel Paulus. In 'n brief wat aan die Christene van Rome gerig is, het Paulus geskryf: Laat elke persoon onderworpe wees aan die bestuursowerhede. Want daar is geen gesag behalwe van God nie, en die wat bestaan, is deur God ingestel. Daarom is hy wat die owerheid weerstaan ​​weerstaan ​​wat God aangestel het, en die wat weerstaan, sal oordeel kry. Want heersers is nie 'n skrik vir goeie gedrag nie, maar vir sleg. Sou jy nie bang wees vir hom wat die gesag het nie? Doen dan wat goed is, en u sal sy goedkeuring ontvang.
Hierdie strategie het moontlik vir baie mense goed gewerk (alhoewel nie vir Paulus self wat deur Rome gemartel is nie). Maar as die idee van die heerser wat goed was vir hom sleg was vir sy onderdane, wat dan? In sulke omstandighede het die regeerdes geleer om na die ranglys van die heerser te gaan, of die gevolge daarvan gely. Baie het dit probeer doen deur sikofante aan die staat oor te hou, maak nie saak wat nie. Tacitus kritiseer sommige vroeëre geskiedenis van die Julio-Claudiaanse dinastie en sê dat hul skrywers vervalste verslae geskryf het om skrikwekkende gevolge te vermy.
Ander kon nie die gewete so heeltemal opoffer nie. Alhoewel hulle nie die kwaad kon sanksioneer nie, kon hulle ook nie aktief weerstaan ​​nie, maar stap weg. Een wat hierdie delikate dans voorgestaan ​​het, was Lucius Annaeus Seneca die Jongere. Na jare se politiek as adviseur van keiser Nero Claudius Caesar, het hy afgesluit Briewe aan Lucilius dat daar drie geldige redes vir vrees was: materiële gebrek, siekte en die probleme wat die geweld van die sterker veroorsaak. Hy het sy vriend Gaius Lucilius gewaarsku dat die wyse man nooit die woede van die maghebbers sal ontlok nie; hy sal selfs sy koers draai, presies soos hy van 'n storm sou draai as hy 'n skip stuur. Ongelukkig was Nero 'n orkaan, die ou filosoof kon nie ontsnap nie, maar Seneca was gedwing om sy eie lewe te neem. 65.
Soos die sterftes van beide Paul en Seneca illustreer, is dit nie heeltemal gevaarlik om die staat te akkommodeer of om konflik daarmee te vermy nie. Maar die derde kursus, weerstand, is die gevaarlikste.
Weerstand teen 'n heersende gesag in die Romeinse wêreld het verskillende vorme aangeneem. Die opvallendste in die gedagtes van die Romeine self was die burgeroorloë waardeur een gewaagde groep te dikwels die ander vervang het. 'N Tweede soort weerstand het gekom in provinsies en vreemde lande, waar gewelddadige Romeinse goewerneurs hul onderdane tot desperaatheid gedryf het. Beide kante kan terreurdade gebruik om hul wil op te lê.
Die Romeine self was altyd meer angstig by die huis as oor gruwels in verre lande. Die rekeninge van die Laat Republiek en die Vroeë Ryk is neerdrukkend vol gruweldade wat deur naakte mag gepleeg is, maar in die dekmantel van staatsgesag. Heersers het skrikwekkende dade vir verskillende doelwitte gebruik, insluitend die handhawing van hul eie mag, meestal ten koste van politieke teenstanders. Vir die massas was burgerlike konflik 'n kwessie van gruwel in die middel, terwyl magtige mans en hul bondgenote mekaar aanval. Om 'n kant te kies, was dikwels gelyk aan die keuse van lewe of dood. Ongelukkig kan dit nie net dodelik wees om 'n kant te kies nie.
As Rome geen veilige toevlugsoord vir terreur was nie, was ook geen ander plek nie. In 88 v.C. het Mithridates VI Eupator Dionysus, koning van Pontus, voordeel getrek uit Romeinse probleme tuis deur deur die Romeinse provinsie Klein -Asië te veg. Sy verowering was so vinnig en suksesvol dat duisende Romeinse burgers en hul Italiaanse bondgenote nie kon ontsnap nie. Mithridates het die probleem vinnig opgelos. Hy het beveel dat elkeen op 'n vasgestelde uur op 'n enkele dag in die hele provinsie moes sterf.
Dat Mithridates daarin geslaag het om sy bevel uit te voer, is 'n bewys van die haat wat die Romeinse veroweraars tydens hul administrasie van die huidige Turkye verdien het. Terwyl die slagting plaasgevind het, het dit nie saak gemaak of die slagoffers in tempels skuiling gesoek het of probeer ontsnap het deur in die see te swem nie. Na raming het tagtig duisend Romeine daardie dag omgekom.
Romeinse leiers het dikwels gely weens wat hulle ander aangedoen het. Staatsterrorisme was 'n omstrede hulpmiddel, maar skaars 'n onbekende, wat met verskillende mate van sukses gebruik is in lande wat Rome beheer het of probeer beheer het. Die gewelddadige aard van baie provinsiale goewerneurs was 'n bestendige bron van skandaal, aangesien baie na die ampstermyn verhoor is. Beamptes het gereeld dreigemente gemaak en voorbeelde gestel om die provinsies in 'n ry te hou en stil te bly.
Die Griekse biograaf Lucius Mestrius Plutarchus — Plutarch — lewer 'n sprekende opmerking in sy studie van Marcus Junius Brutus. Plutarchus kontrasteer die geluk van diegene wat onder die provinsiale regering van Brutus was en die van mense in ander provinsies [wat] in die moeilikheid was met die geweld en gierigheid van hul goewerneurs, en het soveel onderdrukking gely as dat hulle slawe was en krygsgevangenes.
Die situasie vir gewone mense kan selfs erger wees in lande wat nog nie heeltemal onder die Romeinse duim was nie. Uit die oostelike en westelike sektore van die Romeinse wêreld word noemenswaardige voorbeelde gegee. In die ooste was die land Judea 'n bron van byna eindelose irritasie vir die Romeinse owerhede. Vanuit die Joodse perspektief was die situasie natuurlik veel meer as irriterend. Die een Romeinse prokureur na die ander het die mense onderdruk.
Die Joodse historikus Joseph ben Matthias, meer algemeen bekend onder sy Romeinse benaming, Flavius ​​Josephus, het die somber toedrag van sake opgeteken wat stadig na 'n rampspoedige oorlog in a.d. 66-73. Dit het 'n hoogtepunt bereik in die antieke geskiedenis en die berugste terroriste van#8217. Alhoewel hulle Jode was, was hulle opvatting uit Romeinse saad, en hulle geboorte is deur die Romeinse politiek verpleeg. Soos Josephus dit vertel, het die situasie in die Joodse vaderland steeds erger geword, want die land was weer vol rowers en bedrieërs wat die menigte mislei het. Die Romeinse prokureur Claudius Felix, aangestel in Judea a.d. 52, het hulle voortdurend probeer om hierdie moeilikheidmakers te onderdruk en baie van hulle doodgemaak.
Felix het ook 'n wrok gekoester teen die hoëpriester, Jonathan, wat Felix sy advies oor die regering van die Jode vryelik aangebied het. Felix besluit om Jonathan te verwyder, maar moet dit diskreet doen.Hy het een van die vriende van Jonathan omgekoop om 'n sluipmoord te reël, maar het nie gereken op die terreur wat deur brigande in die plan ingebring sou word nie.
Sommige van die rowers, skryf Josephus in Oorloë van die Jode, het na die stad gegaan, asof hulle God sou aanbid, terwyl hulle dolk onder hul klere gehad het, en deur hulle so onder die menigte te vermeng, het hulle Jonatan doodgemaak, en omdat hierdie moord nooit gewreek is nie, het die rowers saam met die na hierdie tyd die grootste sekuriteit op die feeste en wapens op dieselfde manier as voorheen verberg, en hulle vermeng onder die menigte, het hulle sommige van hul eie vyande gedood en was hulle onderdanig aan ander vir geld en het ander nie net in afgeleë dele van die stad, maar ook in die tempel self omdat hulle die vrymoedigheid gehad het om daar mense te vermoor, sonder om te dink aan die goddeloosheid waaraan hulle skuldig was.
Die Sicarii — vernoem na die dolke wat hulle weggesteek het, het aangekom. In sy geskiedenis van die Joodse Oorlog gee Josefus 'n verdere uiteensetting van hul metode en die effek daarvan: [Hulle] het mense in die dag doodgemaak, en in die middel van die stad het hulle dit veral op die feeste gedoen toe hulle hulself tussen die menigte vermeng het, en dolke onder hul kledingstukke verberg, waarmee hulle hulle vyande gesteek het en toe iemand dood neerval, het die moordenaars deel geword van diegene wat verontwaardig was teen hulle, waardeur hulle persone met so 'n reputasie verskyn het, dat hulle geensins kon nie beteken om ontdek te word. Die eerste man wat deur hulle vermoor is, was Jonatan, die Hoëpriester, na wie se dood elke dag baie gedood is, terwyl die vrees dat mans so gedien word, meer kwel as die ramp self en terwyl almal elke uur die dood verwag het, soos mense doen in die oorlog, sodat mense verplig was om voor hulle uit te kyk, en om op 'n groot afstand van hul vyande kennis te neem, of, as hulle vriende na hulle toe kom, durf hulle hulle nie langer vertrou nie, maar te midde van hul vermoedens en bewaking van hulself is hulle doodgemaak.
Die Sicarii was so 'n plaag dat Josefus die vernietiging van Jerusalem en die tempel toegeskryf het aan hul vuil dade. Hy het ook beweer dat hulle moeilikheid in die buiteland versprei het toe hulle uit die bloedbad van die oorlog gevlug het. In Alexandrië, Egipte, het die Sicarii rebellie bevorder en die Joodse leiers vermoor wat hulle advies gekant het. Onder leiding van 'n man met die naam Jonathan het die Sicarii eweneens opstand in Cirene veroorsaak. Nie die Romein of die Jood kon heeltemal veilig voel deur 'n stampvol straat nie, solank die Sicarii dit oorleef het.
Aan die westelike einde van die Romeinse wêreld was Brittanje ook 'n probleempunt. Alhoewel hulle in die middel van die eerste eeu nominaal verower is, het baie stamme onrustig gebly. Die koning van die Iceni, Prasutagus, het egter 'n beleid van versoening teenoor die Romeine gevoer, en het so ver gegaan as om die keiser mede-erfgenaam met sy dogters te maak. Deur hierdie beleid het hy gehoop om 'n mate van onafhanklikheid te behou. Dit was 'n ydele hoop. Tacitus onthul dat die Romeine sy koninkryk tot provinsiale status verminder het. Romeine het sy vrou, Boudicca, geslaan en sy twee dogters verkrag. Rome het toe die lande van die Iseense kapteins geannekseer en lede van die koninklike huisgesin soos slawe behandel.
Aangemoedig deur sy sukses, in a.d. 60 het die Romeinse goewerneur, Gaius Suetonius Paulinus, 'n veldtog gevoer teen die eiland Mona, 'n rebellevesting. By sy afwesigheid is baie Britte aangemoedig om onder mekaar te murmureer oor hul situasie. Terwyl Tacitus dit stel, het hulle genoeg om oor te kla. Terwyl hulle eers 'n koning gehad het om te behaag, moes hulle nou twee meesters, die Romeinse legaat en die prokureur, behaag, en die amptenare kon net so maklik rusie maak as om oor die weg te kom, en die mense in die middel vas te laat. In albei gevalle was die Romeine moeilik: hulle hoofmanne en slawe het beledigings en geweld veroorsaak. Die mense se huise is beroof, hul kinders is ontvoer en hul jong mans is weggeneem en ver weg gestuur om die belange van Rome te dien. Hoe kan oorlog nog erger wees? Gevolglik het hulle in opstand gekom. Onder leiding van koningin Boudicca dwaal die Iceni, Trinobantes en ander stamme deur die land en vernietig drie dorpe: Camulodunum, Verulamium en Londinium. Tacitus berig dat hulle die afgetrede Romeinse militêre veterane geteiken het wie se nedersetting in Camulodunum die Trinobantes verplaas het. Om die leed te beledig, het die Romeinse setlaars wat deur die Romeinse troepe aangespoor is, die Britte verder woedend gemaak deur hulle as gevangenes en slawe te beskou. Belasting is op die plaaslike ekonomie gehef om 'n tempel vir keiser Claudius te ondersteun. Vernederd en kwaad, het die Britte nie net op die verspreide buiteposte neergeslaan en die forte aangeval nie, maar het ook die kolonie wat hul onderdrukking verteenwoordig het, verwoes. Tacitus skryf dat hulle in hul woede ongebreideld was in hul wreedheid en dat hulle hulself elke vorm van barbaarsheid toelaat.
Suetonius Paulinus het teruggekeer om die orde te herstel. Na die beoordeling van die situasie, offer hy Londinium op nadat hy diegene wat die res met hom kon byhou, insluitend bejaardes en vroue, ontruim het, om te slag. Terwyl die Romeinse goewerneur sy geleentheid afgewag het, het die oorwinnende Britte hul veldtog voortgesit, wat steeds meer kieskeurig geword het. Dit het toenemend die karakter van terrorisme aangeneem eerder as tradisionele oorlog. Hulle vermy Romeinse vestings en konsentreer daarop om die swakkes te vernietig. Hulle het geen gevangenes geneem nie. Hulle het elke Romeinse of Romeinse simpatiseerder wat hulle teëgekom het, geslag, sommige se kele gesny, sommige gehang, ander gebrand en selfs in sommige gevalle tot kruisiging oorgegaan.
Die latere historikus Cassius Dio Coeccianus vul die historiese rekord aan met sy eie weergawe van die gruwels. Hy vertel van die Britte se mees gruwelike wreedheid: die praktyk om edele vroue naak op te hang, hul borste af te sny en die vleis aan hul monde vas te maak om te laat lyk asof hulle hul eie borste eet en dit dan op die spel te sit. Tacitus reken ongeveer sewentigduisend Romeine en provinsies is tereggestel.
Suetonius Paulinus betrek die vyand op die tyd en plek van sy eie keuse. Die Britte was so vol vertroue in die oorwinning dat hulle hul vrouens na hul triomf gebring het en hulle in waens oor die slagveld gereël het. Hoewel die Romeine in die minderheid was, het Romeinse dissipline die oorhand gekry. Duisende van koningin Boudicca se krygers is doodgemaak en sy het selfmoord gepleeg. Die ritme van die Britte en hul gevolglike slagting het versleg namate die Britte sukkel om te vlug uit 'n veld wat deur hul eie waens ingesluit is. Die triomfantelike Romeine het nie vroue of diere gespaar nie.
Die volgende paar jaar is gekenmerk deur onrus, maar nie deur militêre optrede nie. Dit was eers nadat die burgeroorloë die Julio-Claudiaanse dinastie beëindig het, dat Romeine weer ernstige aandag aan hul probleme in Brittanje kon gee. Die nuwe keiser, Titus Flavius ​​Vespasianus, het, afkomstig van sy suksesvolle oorlog teen die Jode, bekwame militêre manne na Brittanje gestuur om die provinsie stil te maak. In a.d. 71, het Vespasianus Quintus Petillius Cerialis Caesius Rufus as die nuwe goewerneur aangewys. Petillius Cerialis het moontlik gevoel dat hy iets het om te bewys, alhoewel hy 'n mate van militêre sukses in Neder -Duitsland (vandag se Rynvallei, insluitend België en Nederland) geniet het, 'n dekade vroeër was hy verneder toe koningin Boudicca en die magte van sy Negende legioen. Hy het 'n veldtog uitgevoer teen die Brigantes, die grootste stam van Brittanje. Hierdie berekende stap het daarin geslaag om terreur in die hele land te tref, sê Tacitus.
Sextus Julius Frontinus volg Petillius Cerialis op in die goewerneurskap en voer oorlog teen die Silures in die suide van Wallis. Ten spyte van die Romeinse sukses in die oorlog, was daar te min ooreenstemmende Romeinse geregtigheid. Onrus het gebly, berig Tacitus weens talle magsmisbruik. Belasting was ongelyk, mense moes verhoogde pryse vir mielies betaal, en ander Romeinse praktyke het ook die lewe bemoeilik. Kortom, skryf Tacitus, kon die inwoners van Brittanje tereg soveel vrede vrees as oorlog weens die arrogansie of willekeur van die Romeinse administrasie.
Gelukkig vir diegene wat in Brittanje gewoon het, was nie alle Romeine roofsugtige tiranne nie. Tacitus prys sy skoonpa, Gnaeus Julius Agricola, wat uit vroeëre voorbeelde geleer het dat wapens nie rebellie kan vernietig as verowering gevolg word deur onregverdige heerskappy nie. Sy toegeeflikheid het Agricola egter nie van probleme gespaar nie. Sy regering in Brittanje het in werklikheid so erg geword dat selfs Agricola tot terreur oorgegaan het. In die somer van 83 n.C. het Agricola bedroef oor die dood van sy babaseun, het hy sy someroorlogsveldtog begin deur sy vloot voor die grondtroepe te stuur met die doel om terreur en onsekerheid onder die Britte te plunder en aan te wakker.
Die kring van terrorisme in Brittanje is hernu. In reaksie op die provokasie van Agricola het 'n stamleier met die naam Calgacus sy mede -Britte aangemoedig om die Romeinse onderdrukking te weerstaan. Die toespraak, soos Tacitus dit vertel, bied 'n perspektief wat baie mense in die antieke wêreld op hul Romeinse meesters moes gehad het. Calgacus het die Romeine dodeliker as die kusgolwe en rotse genoem en gesê dat hulle 'n arrogansie besit wat geen redelike onderwerping kan ontwyk nie. Brigades van die wêreld, hulle het die land uitgeput deur hul onoordeelkundige plundering, en nou plunder hulle die see. Die rykdom van 'n vyand prikkel hul koppigheid, sy armoede hul magsug. Oos en Wes het nie daarin geslaag om hul maag te verslind nie. Hulle is uniek omdat hulle net so gewelddadig versoek word om die armes as die rykes aan te val. Roof, slaghuis, verkragting, die leuenaars noem Empire hulle skep 'n verlatenheid en noem dit vrede.
Laat in die dae van die Republiek het Rome voor 'n skrikwekkende dilemma te staan ​​gekom. Twee van haar grootste leiers, Gaius Marius en Lucius Cornelius Sulla Felix, staan ​​teenoor mekaar. Op ongekende wyse het hulle hul politieke rusie na die strate van Rome gebring in gewapende konflik. Sulla het na Rome opgeruk en eers die oorhand gekry. Marius het later daarin geslaag om 'n sewende termyn as konsul in te neem, waar hy 'n skrikbewind ingestel het. Hy het politieke teenstanders doodgemaak, hul koppe in die openbaar vertoon en hul besittings geplunder. Die historikus Appianus van Alexandrië het geglo dat hy hierdie dade gedoen het om vrees of afgryse aan te wakker. Die asemrowende terreurdade wat die inwoners van die stad aangerig het, het latere skrywers ontstel. Plutarchus het in ag geneem hoe die mense die euwels van die oorlog as 'n goue era beskou het. Velleius Paterculus het Marius se terugkeer uitgebeeld as net so vernietigend soos 'n pes en het gesê dat geen oorwinning syne in sy onmenslikheid sou oorskry as dit nie deur Sulla gevolg was nie.
Want Sulla marsjeer weer op Rome. Sy tweede triomf is onderstreep deur sy magstaking as diktator. Hy het aanklagte teen sy teenstanders uitgereik en belonings geplaas vir inligters en diegene wat sy vyande vermoor het. Nadat hy Quintus Lucretius Ofella, 'n bekwame en ambisieuse man, in die openbaar op die Forum gedood het, het Sulla homself geregverdig bloot omdat Ofella hom nie sou gehoorsaam nie. Sulla vertel toe hierdie byeenkoms: Die luise het 'n boer gepla wat sy land ploeg. Twee keer het hy opgehou werk om hulle uit sy tuniek te skud. Toe die byt egter voortduur, het hy sy tuniek verbrand om nie meer tyd te verloor nie. Met hierdie staaltjie het Sulla 'n volk wat hy reeds twee keer verslaan het, gewaarsku om nie sy geduld verder te probeer nie. Min het dit gewaag.
Toe raak dinge erger. Gewapen met die lesse uit die onlangse verlede, steek Gaius Julius Caesar die Rubicon oor en wen vir homself die posisie van diktator lewenslank. Dit was 'n kort lewe aangesien mense wat bang was om onder 'n despoot te lewe, die keiser vermoor het. Sonder om ag te slaan op die waarskuwings van sy eie dag, sou Caesar dit goed gedoen het om die waarskuwing van Aristoteles by te woon: diegene wat die potensiële moordenaars die meeste in die oog moet hou en waarvoor hulle moet vrees, is diegene wat hul eie lewe in ag neem in hul begeerte om lewe te neem.
Hierdie voorbeelde van terrorisme tydens die Laat Republiek is dikwels getrou in die Ryk gevolg. Miskien is die een ding wat hierdie verskillende figure gemeen het, die oortuiging dat hul doelwitte die gebruik van terreur regverdig. Waar 'n heerser van nature eenvoudig wreed of wispelturig was, het die idee van goddelike reg 'n voorwendsel geword om alles te doen waarmee hy kon wegkom. Romeinse historici was geneig om 'n rooi draad in hul studies te vind: Mag verlig karakter, maar kan dit ook korrupteer. Die wreedste keisers het altyd minder kwaad begin as wat hulle geword het na jare van absolute heerskappy. Hulle het geleer waarmee hulle kan wegkom, en dan bepaal hul eie karakters die grense en gebruike waarmee hulle hul krag gebruik.
Die toespraak wat Tacitus aan Calgacus toevoeg, beklemtoon 'n hoogtepunt in 'n insig wat elke entiteit, hetsy 'n soewereine staat of 'n ontevrede terroriste -sel, in sy gevaar ignoreer: Vrees en terreur is 'n swak band van liefde sodra hulle dit breek, en waar vrees eindig, begin haat. Die keuse om terreurdade as 'n instrument van heerskappy te aanvaar, was nog altyd duur. Terreur veroorsaak onvermydelik meer terreur en haat. Selfs nie die mag van Rome kon die republiek of die ryk beskerm teen die betaling van die prys nie. Elke keer as die Romeine toegegee het aan terrorisme wat deur die staat geborg is, het onderwerpde mense in natura gereageer.
Hierdie artikel is geskryf deur Gregory G. Bolich en oorspronklik gepubliseer in die lente 2006 -uitgawe van MHQ.
Danger in the Wind (Aurelia Marcella Roman Mystery) deur Jane Finnis
Skaduwees in die nag
'N Bitter koue
Te diep begrawe
Gevaar in die wind
'N Lekker somer in 100 nC en goeie regering onder Trajanus Caesar beloof goed vir die Romeinse setlaars in die grensprovinsie Britannia.
Aurelia Marcella bestuur 'n herehuis op 'n besige pad na York. Junie is altyd besig, maar op 'n dag gebeur twee ongewone gebeurtenisse: 'n soldaat word in sy bed in die herberg vermoor, en 'n brief kom van Isurium, 'n klein fort noord van die stad. Dit kom van 'n neef, Jovina, wat Aurelia uitnooi na 'n midsomer verjaardagpartytjie. Maar die boodskap lees ook as 'n pleidooi om hulp, met verwysing na "gevaar in die wind. "
Die vermoorde soldaat het ook 'n boodskap gebring, toegesluit in die Aurelia -boks, wat aandui dat geweld op dieselfde dag op die partytjie sou ontstaan.
By Isurium vind Aurelia Jovina en haar dronk man en oproerige kinders vasgevang in 'n verstrengelde web van hebsug, liefde, intrige en dood. As geweld die distrik verswelg, bevind Aurelia haar skielik in gevaar van vyande wat 'n anti-Romeinse komplot het en van familielede wat op hul eie verkeerde of verkeerde agendas is. Dit is die 4de in 'n reeks.
Tacitus - Antieke Romeinse historikus - Verslae oor Jesus
Die meeste van wat in die antieke wêreld gebeur het, was onopgeteken. Dink daaroor. Mense uit vervloë tye het nie tegnologie soos YouTube, TV of die internet gehad nie - nog minder die drukpers. Dit is regtig hartseer. Ons sal nooit weet van 99,99% van wat destyds gebeur het nie. Die minder as 1% wat ons wel ken, is omdat 'n paar geletterde historici die hoogtepunte behandel het.
Ons weet van bekende militêre bevelvoerders en epiese gevegte. Keisers en politici van magtige koninkryke maak ook die deurslag. Maar die meeste gebeurtenisse en mense het uit die historiese landskap verdwyn.
Met Jesus van Nasaret het ons egter vier biografieë oor sy lewe wat almal dateer binne die leeftyd van ooggetuies. Ons het ook 'n hele paar briewe deur sommige van sy ander volgelinge, wat hom een ​​van die beste getuigskrifte in die geskiedenis van die antieke wêreld maak. Dit is nogal merkwaardig, aangesien hy afkomstig is van 'n agterbosgedeelte van Galilea, ver verwyderd van prominente Romeinse plekke.
Geskiedkundiges spoel gewoonlik oor hierdie hoeveelheid materiaal. Die hoeveelheid en kwaliteit van bronne troon omtrent almal uit. Tog huil sommige skeptici vieslik. Hulle aanvaar nie die Evangelies of Nuwe -Testamentiese briewe nie omdat dit Christelike dokumente is.
Soos dit blyk, het ons ander, nie-Christelike bronne wat ook van Jesus getuig. Een so 'n bron kom uit die pen van 'n vroeë Romeinse historikus met die naam Tacitus. Soos u sal sien, bevestig Tacitus belangrike gebeurtenisse uit die Nuwe Testament.
Tacitus, die grootste Romeinse historikus
Cornelius Tacitus (55-120 nC) word dikwels die 'grootste historikus' van antieke Rome genoem. Hy het twee groot werke geskryf - die Annale en die geskiedenis.
Baie van wat hy geskryf het, is nou vir ons verlore. Gelukkig is daar nog 'n gedeelte wat van belang is vir hierdie bespreking. Die gedeelte beskryf hoe Nero die Christene die skuld gee vir die groot vuur van Rome (64 nC). Dit berig:
Daarom, om die gerug te stop, het Nero as skuldiges vervang en gestraf in die uiterste verfyning van wreedheid, 'n klas mans, het 'n afsku van hul booshede, wat die skare Christene gestileer het. Christus, die stigter van die naam, het in die regering van Tiberius die doodstraf ondergaan deur die vonnis van die prokureur Pontius Pilatus, en die verderflike bygeloof is vir 'n oomblik nagegaan, net om weer uit te breek, nie net in Judea, die die tuiste van die siekte, maar in die hoofstad self, waar alle verskriklike of skandelike dinge in die wêreld versamel en 'n mode vind.
Wat leer ons uit Tacitus se werk?
Christene is vernoem na hul stigter, Christus.
Christus sterf tydens die regering van keiser Tiberius tydens die regering (14-37 nC) tydens die dood.
Pontius Pilatus, prokureur (26-36 nC), het Christus ter dood veroordeel.
Christus se dood het slegs 'n kort rukkie die 'verderflike bygeloof' beëindig.
Die "verderflike bygeloof" het weereens uitgebreek in Judea, die "tuiste van die siekte".
Die 'siekte' het tot in Rome versprei en 'n groot aantal volgelinge gehad om die skuld vir die groot brand te ontvang.
Twyfel jy aan Tacitus?
Soos baie duidelik blyk, bied Tacitus se aanhaling 'n beduidende mate van bevestiging vir die Nuwe Testament. Jesus sterf as kruisiging tydens die regering van Tiberius terwyl Pilatus prokureur van Judea was. Boonop is die beweging slegs 'vir 'n oomblik nagegaan, net om weer uit te breek'.
Die implikasies vir hierdie laaste aanhaling is om die minste te sê groot. Soos J.N.D. Anderson sê:
Dit is skaars fantasieus om aan te dui dat as hy byvoeg dat ''n ondeunde bygeloof wat op die oomblik nagegaan is, weer uitgebreek het' 'hy indirekte en onbewuste getuienis lewer van die oortuiging van die vroeë kerk dat die Christus wat gekruisig is, opgestaan ​​het uit die graf.2
Op die oog af maak Tacitus groot aansprake ter ondersteuning van die Nuwe Testament, en daarom probeer skeptici dit verwerp. En hulle gee gewoonlik vier redes daarvoor.
'Dit is 'n Christelike interpolasie'
Skeptici voer aan dat Christene hierdie gedeelte van die teks later ingevoeg het, maar daar is geen dwingende rede om dit te glo nie. Eerstens is dit moeilik om 'n Christen voor te stel wat sy beweging beskryf as '' 'n verderflike bygeloof '' en '' 'n siekte. As 'n algemene reël noem mense hulself gewoonlik nie so nie.
Verder, as Christene hierdie teks werklik in Tacitus se werk ingevoeg het, kon hulle beslis meer duidelik gewees het oor Jesus se opstanding. Alhoewel die bewering dat die 'bygeloof weer in Judea uitgebreek het' 'n opstanding impliseer, is dit nie heeltemal duidelik nie.
Dit lyk asof Christene die geleentheid gehad het om 'n paragraaf hier in te voeg, iets meer eksplisiet sou gesê het.
'Dit is anchronisties'
'N Tweede argument wat skeptici teen hierdie aanhaling maak, is dat dit na Pilatus verwys as' prokurator ' - die titel tydens Tacitus se dag - in plaas van' prefek ' - die titel tydens Jesus se dag. Dit wil sê, dit is anachronisties en daarom onbetroubaar.
Weereens, as 'n herinnering, is Tacitus se reputasie as 'n akkurate historikus sonder twyfel.3 Wat moet ons in elk geval van die skeptici se bewering maak?
Eerstens moet ons daarop let dat Tacitus die term waarmee sy lesers duidelik sou wees, doelbewus sou gebruik het. Ek skryf byvoorbeeld oor 'n 'biskop' uit die tweede eeu, maar noem hom 'n 'pastoor' vir 'n hedendaagse gehoor, want dit is 'n term wat lesers goed ken. Daar is geen rede waarom Tacitus hierdie taktiek nie kon gebruik nie.
Tweedens moet ons ook daarop let dat ander Joodse historici van die eerste eeu - Philo en Josephus - albei na Pilatus verwys as '' prokurator '. Alhoewel die term "prefek" wettig was, blyk dit dat beide "prokureur" en "prefek" uitruilbaar gebruik word.
Derdens verwerp skeptici dit as 'n oorspronklike bron en beweer dat Tacitus bloot hoorsê van Christene herhaal. 'N Bewyslyn wat hulle voorstel, is dat Tacitus Jesus se titel "Christus" eerder as sy regsnaam "Jesus" gebruik.
Hierdie argument hou ook nie water nie. In reaksie hierop moet ons onthou dat Tacitus oor Christene en die oorsprong van hul naam geskryf het, sodat sy gebruik van "Christus" in plaas van "Jesus" logies lyk.
Tweedens is dit moeilik om te dink dat 'n groot historikus soos Tacitus, wat elders die bronne noukeurig ondersoek het, eenvoudig hoorsê van 'n groep Christene sou neerskryf. Boonop wonder ek waarom Tacitus hierdie groep waarna hy verwys as 'n "verderflike bygeloof" en 'n 'siekte' blindelings sou vertrou en hulle fabels oor Jesus in sy geskiedenis sou insluit as hy nie 'n ander bron het om sy bewering te staaf nie.
Terwyl hy aanspraak maak op 'n Romeinse amptenaar wat iemand tot die dood veroordeel, sou Tacitus veral gemotiveer gewees het om sy feite reg te stel.
"Dit is nie -amptelik"
Uiteindelik beweer skeptici dat Tacitus nie toegang sou gehad het tot enige amptelike rekords wat Jesus se dood sou opteken nie. Maar ek vind dit vreeslik oortuigend.
Om mee te begin beklee Tacitus self hoë regeringsposisies (prokonsul van Asië). Boonop het hy noue bande gehad met ander aan bewind, soos Plinius die Jongere en sy vrou, wat toevallig die dogter was van Julius Agricola, die goewerneur van Brittanje. Dit lyk dom om aan te dui dat hy nie toegang tot regeringsrekords sou gehad het nie.
Verder weet ons dat hy toegang gehad het tot die Acta Senatus (argiewe van die aktiwiteite van die Romeinse senaat), aangesien hy dit verskeie kere in sy werke noem. Jesus se kruisiging het heel moontlik in hierdie argiewe of in ander soortgelyke dinge verskyn.
Omdat hy die soort geskiedskrywer Tacitus geken het, was hy, as hy nie 'n ysterbeklede bewys gehad het dat Pontius Pilatus die kruisiging van Jesus goedgekeur het nie, eerder as 'n onomwonde bewering sy stelling gehad het.
Goeie stawende bewyse
Uiteindelik staan ​​die Tacitus -teks op die oog af en lewer dit stewige stawende bewyse vir die Nuwe Testament. Terwyl hy Christene in 'n negatiewe lig beskou, blyk dit dat hy 'n betroubare nie-Christelike bron is vir belangrike gebeurtenisse in Jesus se lewe.
Aanbevole bronne wat verband hou met die onderwerp:
Cold-Case Christianity: A Homicide Detective Investigates the Claims of the Evangelies deur J. Warner Wallace (Boek)
The New Testament: Too Embarrassing to Be False deur Frank Turek (MP3) en (DVD)
Waarom ons weet dat die Nuwe Testament Skrywers die waarheid vertel het deur Frank Turek (mp4 Download)
Die top tien redes waarom ons weet dat die NT -skrywers die waarheid vertel het mp3 deur Frank Turek
Ryan Leasure het 'n Master of Arts van die Furman Universiteit en 'n Masters of Divinity van die Southern Baptist Theological Seminary. Hy dien tans as predikant by die Grace Bible Church in Moore, SC.
Oorspronklike blogbron: http://bit.ly/2mHGbT0
Gratis CrossExamined.org -hulpbron
Lees die eerste hoofstuk van "Stele van God: waarom ateïste God nodig het om hul saak te maak" in PDF.