Is daar 'n bewys dat John Proctor 'n taverne besit het? - Inligting - 2022
Is daar 'n bewys dat John Proctor 'n taverne besit het?
In die smeltkroes deur Arthur Miller beskryf hy John Proctor as in die dertig en 'n welgestelde grondeienaar. Op elke webwerf wat hom uitbeeld, sê dit egter dat Proctor in die 60's was tydens die hekseproewe in Salem en 'n kroeg eienaar was, sowel as 'n grondeienaar. Nie een van die stadskaarte van Salem wys sy taverne nie. Watter werklike bewys (van 'n primêre bron) het ons van sy geboortedatum? Selfs sy grafsteen het slegs sy sterfdatum.
Ek wil 'n opstel skryf oor waarom Miller hierdie feite verander het, maar ek het bewys nodig dat dit akkuraat is.
Johns -ouderdom kan vasgestel word met 'n bietjie agtergrond genealogiese werk. John was die seun van John Proctor Sr, wat in 1635 in Massachusetts aangekom het uit die Encyclopedia of Massachusetts, Biographical-genealogical, Volume 4 (klem myne)
I. John Proctor het met vrou en twee kinders uit Londen geseil en hulle gevestig in 1635 in Ipswich Massachusetts Hy gee sy ouderdom op daardie tydstip as veertig sy vrou agt en twintig seun John drie en dogter Mary van een jaar. Hy verhuis na Salem en stel in 1667 af dat hy vyf en sewentig jaar oud is. Josef en Benjamin
II. Johannes 2 Proctor seun van John 1 Proctor was 1632 in Engeland gebore getroud op Ipswich Desember 1662 Weduwee Elizabeth Thorndike Bassett Hy het 'n slagoffer geword van die toordery en hy is opgehang 19 Augustus 1692 Twee
'N Ander bundel, A History of the Shoe and Leather Industries of the United States ..., Deel 2 Deur Charles H. McDermott, gee ons die naam van die skip waarop die Proctor aangekom het:
... Hy was die agtste in afkoms van John Proctor wat in Londen uit Engeland gekom het die skip Susan en Ellen in 1635 op die ouderdom van veertig en vestig hom in Ipswich, Massachusetts Met John Proctor kom sy vrou Martha en twee kinders John van drie jaar en Mary van een jaar
Om die aankoms- en ouderdomsinligting te kontroleer, kan ons kyk na die blad Immigrant Ships Transcribers Guild vir die skip 'Suzan en Ellen', wat op 11 Maart 1635 uit Engeland vertrek het:
Genealogiese bronne stem dus ooreen oor die geboortejaar van 1632, drie jaar voor emigrasie na die kolonies.
Die eienaarskap van die taverne word bespreek in die Historical Collections of the Danvers Historical Society, Volumes 6-9, By Danvers Historical Society, insluitend sy versoek om 'n lisensie in 1666:
I Live At Mr Downings far me weh Is In y Common Readeway wch occalleth multiple travellours In te skakel vir 'n bietjie verversing terwyl hulle by Alonge kom en dit vind. jy sal dit met graagte meedoen om Liberty Om 'n huis van Vermaak te stig om Beare Sider Liquors ens te verkoop
In 1678 het hy 'n boete van 40 sjielings opgelê vir die verkoop van 'n kwart cider aan een Joseph en 'n Indiër en aan ander Indiërs op getuienis van Giles Cory Abraham Wolcot John Parker wat oor Goodwife Proctor ontslaan het deur te sê dat sy cider aan die Indiane verkoop het in ruil vir mandjies en dat sy net so 'n goeie reg gehad het om drankies te laat drink soos ander mense John Gloid en George Lockhartt bediendes van Proctor John Phelps en John Pudney beskermhere Benjamin en Elizabeth Proctor kinders van John laasgenoemde wat verantwoordelik is vir die verkoop van drank getuig namens Proctor Zerubbabel Endecott het gesê dat hy 'n paar keer gestuur is toe Indiërs daarheen gekom het en geen drank gesien het nie en het geglo dat die klag meer as saak was. jaar
Om by te voeg tot die bronne wat @justCal geïdentifiseer het, word John Proctor ook genoem as 'n bewaarder van 'n 'gewone' of openbare drinkhuis in 'n lys in 'n brief van ds John Higginson aan die County Court, 25 Junie 1675:
... Omdat ek geloofwaardig ingelig is dat daar tans ongeveer 14 Ordinaries & publick -drinkende Howses aan Salem behoort, waarvan sommige 'n gelisensieerde ander het, (nl. 1 mnr. Gidny, 2 mnr. King, 3 kapt. More, 4 Ellin Hollinwood, 5 Jo: Procter, 6 Nath. Ingersoll, 7 Darling, 8 Mr Croad, 9 Will: Lake, 10 Edw: Bridges, 11 Gilbert Taply, 12 Fra: Collins, 13 Goodie Kippin, 14 Ruben Guppa ...
Die oorspronklike is in die Essex County Court Files, Vol. XXIX - blaar 39
Alhoewel dit perifere aspekte van u hoof navorsingsgebied is, is ek seker dat u ook daarvan bewus is dat baie van die primêre bronrekords wat verband hou met die Salem -heksieproewe getranskribeer is (dikwels met skakels na beelde van die oorspronklike dokumente) op die webwerf van die Salem Witch Proewe Dokumentêre argief en transkripsieprojek.
Is daar 'n bewys dat John Proctor 'n taverne besit het? - Geskiedenis
Proctor was die eerste mannetjie wat in Salem 'n heks genoem is. Boonop is al sy kinders beskuldig. Die enigste getuienis teen hulle was dat die geteisterde meisies beweer het dat die Proctor se verskynings, of spook, hulle pynig. Die kneg van die Proctors, Mary Warren, wat later self 'n heks sou wees wat beskuldig word van die beoefening van heksery. Sommige bronne glo dat Maria die eerste keer dat sy pas by Proctor pas, omdat sy glo dat dit vals was, haar uit die weg sou ruim. Selfs as dit haar nie eintlik geslaan het nie, dreig hy beslis met slae en erger as sy nie die aanvalle stop nie. Dit was hierdie soort uitgesproke kritiek op die geteisterdes wat veroorsaak het dat Proctor beskuldig is.
Mary Warren v. John Proctor en Elizabeth Proctor:
& quotMary Warrens Confession ag't Jo: Proctor & amp ux Laai hulle persoonlik aan om haar te laat teken of 'n merk in die boek te maak, en albei pleeg dade van Heksery en word so & amp het die persoon persoonlik met marteling bedreig as sy nie sou onderteken nie. sedert haar [verskeur] haar al dikwels geteister het en getorring het. groot in haar Confessions vide. & quot (Essex County Archives, Salem —Witchcraft Vol. 1 Page 15)
Op 11 April 1692 verskyn Sarah Cloyce en Elizabeth Proctor voor die landdroste. Op dieselfde dag is John Proctor, Rebecca Nurse, Sarah Cloyce, Martha Corey, Dorcas Good en Elizabeth Proctor na 'n Boston -gevangenis gestuur.
Op 21 Mei is 'n arrestasiebevel uitgereik vir John en Elizabeth Proctor se dogter, Sarah (Cloyes), en op die 23ste was 'n arrestasiebevel kwessies vir hul seun, Benjamin. Op 28 Mei is 'n arrestasiebevel uitgereik vir hul tweede seun, William.
Die gemeenskap, beleër deur Indiërs en onteien van hul handves, die enigste vorm van regering, het die beskuldigings geglo en hierdie mense veroordeel om óf te erken dat hulle hekse is óf opgehang word. Die beskuldigings het vinnig versprei en binne slegs 'n paar maande het die naburige gemeenskappe Andover, Amesbury, Salisbury, Haverhill, Topsfield, Ipswich, Rowley, Gloucester, Manchester, Malden, Charlestown, Billerica, Beverly, Reading, Woburn, Lynn, Marblehead betrek , en Boston.
Gedurende die somer het die hof ongeveer een keer per maand, teen die middel van die maand, sake aangehoor. Van die beskuldigdes is slegs een vrygelaat toe die meisies hul identifikasie van hom herroep het. Alle sake wat aangehoor is, het geëindig dat die beskuldigde ter dood veroordeel is weens toordery, niemand is onskuldig bevind nie. Slegs diegene wat skuld beken het op heksery en ander name aan die hof gegee het, is teregstelling gespaar. Elizabeth Proctor en ten minste een ander vrou het 'n blaaskans gekry, 'omdat hulle swanger was. Alhoewel hulle skuldig bevind is, sou hulle eers gehang word nadat hulle geboorte geskenk het. In 'n reeks van vier teregstellings gedurende die somer is negentien mense opgehang, waaronder 'n gerespekteerde minister, 'n voormalige konstabel wat geweier het om meer beskuldigde hekse in hegtenis te neem en minstens drie mense van 'n rykdom. Ses van die negentien mans was die meeste van die res verarmde vroue bo die vrugbare ouderdom.
Slegs een teregstelling was nie deur op te hang nie. Giles Cory, 'n tagtigjarige boer van die suidoostelike punt van Salem, het geweier om 'n pleidooi in te dien. Die wet maak voorsiening vir die toepassing van 'n vorm van marteling genaamd peine fort et dure, waarin die slagoffer stadig gestamp is deur klippe op hom neer te sit na drie dae van pynlike pyn. Alhoewel sy weiering om te pleit dikwels verduidelik word as 'n manier om te verhoed dat sy besittings deur die staat gekonfiskeer word, is dit nie waar dat die besittings van veroordeelde hekse dikwels nie gekonfiskeer is nie, en besittings van beskuldigdes, maar nie veroordeelde nie, is dikwels gekonfiskeer voor 'n verhoor , soos in die geval van John Proctor en die welgestelde Engelse van Salem Town. Sommige historici veronderstel dat sy persoonlike karakter, 'n hardkoppige en geskikte ou man wat geweet het dat hy ongeag skuldig bevind gaan word, tot sy wederstrewigheid gelei het. Ongeag die moontlike implikasies van sulke optrede, ondersteun sy mede -inwoners van Ipswich hom ná sy arrestasie:
Versoekskrif vir John Proctor en Elizabeth Proctor:
Die nederige, en opregte verklaring van ons, intekenare, inwoners, in Ipswich, namens ons buurman Jno Procter en sy vrou, nou in die moeilikheid en die vermoede van heksery.
Ook die eerbare hof van assistente wat nou in Boston sit. —
Die voormalige John Procter kan 'n groot rede hê om die goddelike soewereiniteit van God te regverdig onder die ernstige herkennings van die voorsienigheid oor sy vrede en eer en 'n behoorlike besinning oor sy lewe in die verlede: en so het die beste van ons 'n rede om die Great Pittie & amp; Indulgenc of Gods Providenc, dat ons nie blootgestel is aan die grootste skande nie, dat die Divell die uitsprake van Sovereigntie kan uitdink, maar nie vir daardie sonde nie, maar nog genoem vir vele oorgange vir ons op die oomblik Gestel dat dit 'n metode kan wees in die siener, maar 'n regverdige transaksie van die oneindige majesteit van God: dat hy Sathan soms kan uitskakel om inocente te poneer, te ontbind en daardeur te misbruik, soos byvoorbeeld Do in die vrees vir God Defie the Devill en al sy werke. The Great Rage word hy toegelaat om heilige Job te probeer met die misbruik wat hy doen, die beroemde Samuell, in Disquieting his Silent Dust, deur sy eerbiedwaardige P'rson in antwoord te gee op die harte van WitchCraft, en vele ander gevalle uit goeie hande word aangevoer Behalwe die ondeurgrondelike voetstappe van God se oordele wat elke oggend aan die lig kom, wat ons swakker redes verstom, om ons te aanbid, te bewe. & amp Dependanc, & ampca maar —
Ons mag nie u honneurs probleme ondervind deur vervelig te wees nie; daarom word ons in die steek gelaat met die kennisgewing van wat gebeur het, en ons herstel dit met die pligte van ons taak, wat ons leer om te doen, soos ons sou doen om so baie te bied vir die Clearing of o'r Neighb'rs Inocencie nl: Dat ons nog nooit die minste kennis gehad het van so 'n Nefarious goddeloosheid in die bure nie, aangesien hulle in ons kennis was. 151 Daar is sulke gedagtes in ons oor hulle of oor enige optrede deur hulle of een van hulle, wat nie direk in die lewens van enige ander persoon in die duidelikste reputasie van enige sodanige euwel mag wees nie. Waarvoor God hulle miskien ook oorgelaat het, kan ons nie in die paviljoene van God ingaan wat met wolke van duisternis omring is nie.
Maar wat ons ooit gesien het, of van hulle gehoor het, oordeel ons oor ons gewetens.
Sy brood was onder ons en was van godsdienstige ouers in hul plek en volgens redes van verhoudings, en eiendomme in Tinne het voortdurend met ons omgegaan
Ons spreek oor alle kennisse en waarnemings: en so laat ons bure, en gee ons getuienis op hul behalfe tot die wyse gedagtes van u eerbewyse, en skryf in & ampc.
*Jno Wise *William Story Sen'r *Thos Chote *John Burnum sr *William Thomsonn. *Tho. Lae Sanor *Isaac Foster *John Burnum jun'r *William Goodhew *John Cogswell *Thomas Andrews *Joseph Andrews *Benjamin marshall *Isaac perkins *Nathanill Perkins *Thomas Lovkine *William Cogswell *Thomas Varny *John genote *William Cogswell se *Jonathan Cogswell *John Cogswell Ju *John Andrews *John Chote se'r *Joseph prockter *Samuell Gidding *John Andrews Ju'r *William Butler *William Andrews *Joseph Euleth. *Jems White
(Omgekeerde) Versoek ten gunste van John Proctor en vrou (Essex County Archives, Salem —Witchcraft Vol. 1 Bladsy 17)
Op 23 Julie 1692, uit vrees dat hulle nie 'n regverdige verhoor in die dorp Salem kan kry nie, skryf John Proctor en ander gevangenes 'n brief uit die gevangenis aan eerwaarde toename Mather, James Allen, Joshua Moody, Samuel Willard en John Bayley, die geestelikes van Boston, waarvan bekend was dat hulle ongemaklik was met die toordery. In sy brief het hy hulle gevra om in te gryp om die verhore na Boston te laat verhuis of om nuwe regters aan te stel. Na die verhoor en teregstelling van Rebecca Nurse, was die vooruitsigte van diegene wat nog in die gevangenis wag, verhoor. As 'n persoon met 'n reputasie so onvoltooid soos haar tereggestel kon word, was daar min hoop vir enige van die ander beskuldigdes, en daarom het Proctor sy versoek gerig. Met die huidige regters, wat reeds oortuig was van skuld, sou die verhoor net 'n formaliteit wees.
SALEM-TRONK, 23 Julie 1692.
Mnr. Mather, Allen, Moody, Willard en Bailey
Eerwaarde here. Die onskuld van ons saak met die vyandskap van ons aanklaers en ons regters, en die jurie, wat niks anders as ons onskuldige bloed aan hulle beurt sal dien nie, nadat ons ons al voor ons proewe laat vaar het, so ontstoke en deur die duiwel teen ons verloof is, ons moedig om u gunstige hulp hiervoor te smeek, ons nederige smeekbede tot sy hoogheid, dat ons onskuldige bloed, indien moontlik, gespaar kan word, wat ongetwyfeld andersins vergiet sal word, as die Here nie genadiglik ingryp nie. Die landdroste, ministers Jode en al die mense in die algemeen, omdat ons so woedend en woedend teen ons is deur die dwaling van die duiwel, wat ons geen ander kan noem nie, omdat ons in ons eie gewete weet dat ons almal onskuldig is. hier is vyf persone wat hulle die afgelope tyd erken het dat hulle hekse is, en sommige van ons beskuldig dat hulle saam met hulle op 'n sakrament was, aangesien ons in 'n nabye gevangenis beland het, wat ons as leuens ken. Twee van die 5 is (Carriers Sons) jongmanne, wat niks sou bely voordat hulle hulle nek en hakke vasgemaak het totdat die bloed gereed was om uit hul neus te kom nie, en hulle het geloofwaardig geglo dat dit die geleentheid was om hulle te maak bely dat hulle dit nooit gedoen het nie, omdat hulle gesê het dat die een 'n heks per maand was, nog 'n vyf weke, en dat hulle ma dit so gemaak het, wat die afgelope nege weke hier ingeperk is. My seun William Proctor, toe hy ondersoek is, omdat hy nie sou erken dat hy skuldig was nie, toe hy onskuldig was, het hulle hom nek en hakke vasgemaak totdat die bloed uit sy neus spoel en hom so 24 uur sou gehou het , as iemand meer barmhartig as die res, hom nie oor hom ontferm het nie en veroorsaak het dat hy ongebonde was. Hierdie optrede is baie soos die Popish Cruelties. Hulle het ons reeds in ons boedels ongedaan gemaak, en dit sal nie hul beurte dien nie, sonder ons onskuldige bloedings. As dit nie toegestaan ​​is dat ons ons proewe in Boston kan hê nie, smeek ons ​​nederig dat u sal probeer om hierdie landdroste te laat verander, en ander in hul kamers, terwyl u ook smeek en smeek dat u graag hier is, indien nie almal nie, sommige van julle tydens ons proewe, met die hoop dat julle daardeur die middel kan wees om ons onskuldige bloed te stort, namens ons julle gebede tot die Here begeer, ons rus julle arme geteisterde dienaars,
JOHN PROCTOR, ens.
In reaksie op die brief van Proctor, waarin hy sekere marteling beskryf wat gebruik is om belydenisse uit te lok, het agt predikante, waaronder Growth Mather, op 1 Augustus bymekaargekom in Cambridge. het hul standpunt oor spektrale bewyse verander. Die predikante het tydens die vergadering besluit dat die duiwel die vorm van onskuldige mense kan aanneem. Die brief het die geestelikes van Boston beïnvloed om aksie te neem en die Salem -waansin te stop en hopelik ander lewens gered. Maar dit het die Proctors nie veel gehelp nie. John is op 5 Augustus in 1692 verhoor:
Aanklag v. John Proctor, nr. 1:
Anno Regis et Reginae Willm: et Mariae nunc. Angliae & ampc Quarto. Essex ss. The Jurors for our Sovereigne Lord and Lady the King and Queen psents That: John Procter van Salem Husbandman in die graafskap Essex: die elfde dag van April in die vierde jaar van die Reigne van ons Sovereigne Lord & amp, Lady en William deur die Genade van God van Engeland Scottland Frankryk en Ierland Koning en koningin Verdedigers van die geloof & ampc en diverse ander dae en tye sowel as voor en na sekere afskuwelike dade, genaamd heksery en towerye, goddeloos. en het vreeslik. gebruik: geoefen en geoefen op en binne die Towneship van Salem in die voormalige Essex -graafskap. in op, en ag't een Mary Wolcott van Salem Villiage in die County of Essex Single Woman —byby said wicked Arts the said: Mary Wolcott the II'th Aprill in the Year bovesaesaid and Divers other Dayes and times as well voor. soos daarna gemartel en geteister, geteister, vasgemaak, verteer en gemartel is, die Vrede van ons Soewereine Heer en Dame die Koning en die Koningin, en ook nie die vorm van die Statuut in daardie geval gemaak en aan Getuies verskaf nie. Mary Wolcot Jurat Mercy Lewis Jurat Ann Putman Jurat (O. R.) No. 1 Jno Procter Ignoramos Procter & vrou (Essex County Archives, Salem —Witchcraft Vol. 1 Bladsy 14)
Aanklag v. John Proctor, nr. 2:
& quotAnno Regis et Reginae Willm en Mariae nunc Angliae & ampc Quarto Essex. ss. Die regters vir ons Sovereigne Lord en Lady the King and Queen bied aan dat John Procter van Salem in die Essex -graafskap, in New England, die tweede dag van die April. in die vierde jaar van die heerskappy van ons Sovereigne Lord en Lady William & amp Mary deur die Grace of God van Engeland Scottland Frankryk en Ierland Koning en koningin Verdedigers van die geloof & ampc en Diverse ander dae en tye, sowel as voor en na sekere afskuwelike kunste heksery en towenaars het goddeloos en met opset gebruik gemaak en beoefen in en binne die Towneship van Salem in die Essex -graafskap.in op en ag't one Mercey Lewis of Salem Villiage in the County of Essex afides'd Singlewoman —byby which said goddelose kunste die genoemde Mercy Lewis die II'de Aprildag in die vierde Jaar hierbo en verskillende ander dae en tye soos lank tevore as daarna is en word gemartel geteister Pined: Verbruik, vermors en geteister, en ook vir verskeie ander hekserye deur John Procter gepleeg en gedoen voor en sedertdien die vrede van ons Soewereine Heer en Lady the King & amp Queen, en ag't die vorm van die Statuut in daardie geval gemaak en verskaf: Getuies Mercy Lewis [onduidelik:] Sworne Ann Putman (Omgekeerde) Jno Procter No 2 Op M: Lewis bil a vera & quot (Essex County Archives, Salem &# 151Witchcraft Vol. 1 Bladsy 14)
Aanklag v. John Proctor, nr. 3:
& quotAnno Regis et Reginae Willm en Mariae nunc Angliae & ampc Quarto Essex. ss. Die regters vir ons Sovereigne Lord en Lady the King and Queen bied aan dat John Procter van Salem in die Essex -graafskap die 26ste dag van Maart in die vierde jaar van die Reigne van ons Sovereigne Lord & Lady William & amp Mary deur die genade van God van Engeland Scottland Frankryk en Ierland Koning en koningin Verdedigers van die geloof & ampc en Diverse ander dae en tye sowel as voor en na sekere afskuwelike kunste genaamd Heksery en towenaars het goddeloos en met vreugde gebruik, geoefen en uitgeoefen op en binne die Township of Salem in die Essex -graaf het voorheen in, Upon & amp ag't one Mary Warren of Salem in the County of Essex Singlewoman —byby which said wicked arts the said Mary Warren the Twenty Sixth Day of March in the vierde jaar hierbo gesê en Diverse ander dae en tye, voor sowel as daarna, is en word gemartel, geteister, vasgebind: verbruik, vermors en gekweld, agthe Peace of our Sovereigne Lord & amp; Lady the King and Queen en agt. die vorm van die Statuut in daardie geval gemaak en verskaf. Getuies Mary Warren Jurat. Mary Walcott Jurat. (Omgekeerde) bil a vera No. 3. Jno Procter Ind't up'n M: Wa: (Essex County Archives, Salem —Witchcraft Vol. 1 Bladsy 14)
Dit was veral die een gesin wat die Proctors en die Putnams vervolg het. Die jong Ann Putnam jr. Was die dogter van Thomas Putnam en Ann Putnam, oudste. Sy was twaalf jaar oud toe die Salem Heksieproewe in 1692 begin. Teen die tyd dat hulle verby was, het sy negentien mense beskuldig en elf van hulle gesien hang.
Die algemene geskiedenis het Ann en haar jong maats as selfsugtige, wrede vervalsers geverf wat die hekseryproewe uit verveling of ten spyte aangevuur het. Hierdie portret is egter ietwat gebrekkig, aangesien dit blyk dat die ouers van die geteisterde ten minste in die geval van Ann 'n sterk invloed op die kind gehad het, net soos die ander volwasse beskuldigdes. Aanvanklik het Ann name gekry deur haar ouers en predikant. Haar pa was 'n invloedryke kerkleier en het 'n aggressiewe beskuldiger van hekse geword. Die invloed van die Putnam's het duidelik geword namate die proewe voortgegaan het. Die meeste van die geteisterdes en die beskuldigdes het 'n soort verhouding gehad met die Putnam's. 'N Groot aantal van die beskuldigdes deur die Putnam's het voorheen geskille met die familie gehad.
John Proctor was 'n suksesvolle boer, entrepreneur en tavernehouer wat ver van die sentrum van Salem Village, aan die rand van Salem Town, gewoon het. Hy was nog nooit direk betrokke by die politiek van Salem Village of geskille met die Putnams nie, maar sy belange was teenstrydig met dié van die ou, gevestigde dorpselite. Hy het tot aansienlike rykdom en aansien gestyg. Maar vir die Putnams, met hul verdedigende, onbuigsame uitkyk, bly Proctor en sy vrou gehate buitestaanders.
Omdat Betty Parris, Abigail Williams en Ann Putnam, jr. Te jonk was om te getuig, moes volwassenes in die dorp hul beskuldigings onderskryf, insluitend mnr. Putnam en ander leiers in die kerk van Salem Village.
Ann Putnam, jr. John Proctor:
Die deposito van Ann putnam Jun'r wat getuig en sê dat ek gereeld die verskyning van Jno procktor senr. tussen die wonders, maar hy het my nie veel seergemaak nie, vertel 'n bietjie voor sy ondersoek, wat op die 2de April 1692 plaasgevind het, en dan het hy my die griefste aangeval en my die verskriklikste gemartel ook in die tyd van sy ondersoek het hy my baie geraak: en soms het die aanskyn van John procktor senr my die meeste genadiglik gemartel deur my te knyp en het ek my byna aangespoor om sterk in sy boek te skryf, en op die dag van sy ondersoek het ek die verskyning van Jno gesien : prokureur senr goe en die liggaam van Mistris -pous mary walcott Mircy lewes bedroef en met die grootste plesier martel. Abigail williams en Jno: Indian. en hy en sy vrou en Sarah Cloys het Elizabeth Hubburd die hele tyd van hul ondersoek sprakeloos gehou. merk Ann putnam. Ann Putman was in besit van wat hierbo op eed voor en by die groot geregtelike doodsondersoek op die 30ste dag van Junie 1692 geskryf is. (Omgekeerde) Ann puttnam ag't John procter & quot (Essex County Archives, Salem —Witchcraft Vol. 1 Bladsy 15)
Thomas Putnam en John Putnam, jr. V. John Proctor:
Die deposito van Thomas putnam het 40 jaar oud geword en Jno. putnam, 36 jaar oud, wat getuig en sê dat ons met die meisies van die geaffekteerde parsons vertroud is as Mary Walcott Mercy Lewes Abigail Williams en Ann Putnam en Elizabeth Hubbert, en ons het dit met die grootste plesier gesien en dikwels gekla van John Proctor omdat hulle hulle seergemaak het ook op die 2de April 1692, op die dag van Johannes -prokureursondersoek, was die genoemde parsons baie geteister tydens die tyd van sy ondersoek: het hulle seergemaak en ons glo baie dat Johannes die prokureur, die gevangene by die barr, die genoemde parsons baie keer getref en geteister het deur toordery (onderteken) *Thomas putnam. *Jon Putnam. Jurat in Curia. (Omgekeerde) Thomas Putman Jon Putman John Proctor & quot (Essex County Archives, Salem —Witchcraft Vol. 1 Bladsy 15)
Ann se hofvertonings het berug geword. Sy en die ander meisies val op die grond neer en wriemel asof hulle pynigend beweer dat die beskuldigdes se spook hulle kwel. Sy sou skree dat sy geknyp of gebyt, verstik word of dat haar lewe bedreig word as sy nie die Duiwelsboek teken nie. Soos gereeld tydens die Salem -episode gebeur het, was daar min ander bewyse om te skuldig te bevind. Bewus of onbewustelik het Ann by meer as een keer spelde in haarself vasgesteek en beweer dat dit deur die spekulante van die beskuldigde gedoen is. Die beskuldigdes is van die begin af skuldig aanvaar, en soos John voorspel het, was die gevolg dat onskuldige bloed gestort is en#151 emmers daarvan.
Op 19 Augustus is John Proctor, George Burroughs, George Jacobs Sr., John Willard en Martha Carrier opgehang by Gallows Hill. John pleit 'n rukkie vir sy teregstelling. Hy het beweer dat hy nie geskik was om te sterf nie. Sy pleidooi was natuurlik onsuksesvol. In die sewentiende-eeuse samelewing sou dit nie ongewoon gewees het dat 'n man wat so gewelddadig is as Proctor, voel dat hy nog nie vrede gemaak het met sy medemens of sy God nie. Daarbenewens word vermoed dat hy onvoldoende met sy vrou versoen is, omdat hy haar uit die testament gelaat het wat hy in die gevangenis opgestel het (en tans swanger was). Maar soos met al die & quotSalem Witches & quot, vind u nêrens 'n belangrike verslag van John se dood nie. Toe dit eers tereggestel is, was dit asof 'n veroordeelde heks nooit bestaan ​​het nie.
Al die beriggewing wat oorbly, is die woord van Thomas Brattle, in 'n brief van 1692, wat die volgende te sê het oor John Proctor en die ander beskuldigde hekse.
& quot. [dit] was in alle opsigte baie opreg, opreg en verstandig oor hul omstandighede, veral [John] Proctor en [John] Willard, wie se hele bestuur van hulself was, van die doel [gevangenis] tot by die galg, en terwyl hulle by die Galg, het baie geraak en gesmelt in die harte van 'n paar aansienlike Spectatours, wat ek vir u kan noem: maar hulle word tereggestel, en ek laat hulle dus. & quot [p. 177]
Die uitgevoerde "hekse" is in vlak gate in die rand onder Gallows Hill gegooi. Sommige dapper lede van die Proctor -familie het John se lyk opgespoor en verwyder en dit in die geheim begrawe op die terrein van hul opstal (wat hulle nie meer wettiglik besit het nie). Wat Elizabeth betref, aangesien sy ten tyde van haar veroordeling swanger was, kon sy teregstelling op haar vasgestelde tyd vermy en het sy 'n kind gebaar twee weke na John se teregstelling. So het haar ongebore kind haar lewe gered. In Mei 1683 het Govenor Phips die oorblywende beskuldigdes van heksery begenadig. Alhoewel sy begenadig is, was sy in die oë van die wet steeds 'n veroordeelde oortreder en kon sy gevolglik geen eiendom van haar man eis nie. Op 17 Desember 1710 is 578 pond en 12 sjielings aan haar betaal ter vergoeding van haar man se dood.
Die ongemak oor die proewe het toegeneem, beide in Salem Village en in die breër gemeenskap, waaronder onder andere die Boston -predikant Improve Mather en die nuwe goewerneur, William Phips. Alhoewel min mense die werklikheid van heksery bevraagteken het, was baie bekommerd oor die chaotiese verrigtinge in Salem. Begin Oktober het die goewerneur verdere verhore verbied. In Januarie 1693 stig hy 'n nuwe hof wat, onder strenger bewysreglyne, nege-en-veertig uit twee-en-vyftig gevangenes vrygespreek het; die res is teen die lente ontslaan. Beskuldigings van heksery het daarna in New England dramaties afgeneem.
Die land het saam met die mense gely. Gewasse het onversorg geraak, beeste was nie versorg nie. Dikwels het beskuldigdes wat nog nie gearresteer is nie, hul draagbaarste besittings bymekaargemaak en na New York, of daarbuite, gevlug. Saagmeulens, hul eienaars vermis of afgelei, hul werkers gearresteer of kykend na die bril by die tronke of in die vergaderhuise, sit ledig. Handel om, indien nie stop nie, ten minste 'n slakkegang. En daar was nuus van verdere Indiese onrus in die weste.
Die hekseproewe het in Oktober 1692 geëindig, hoewel mense wat reeds in die tronk was weens heksery, nie eers tot die volgende lente vrygelaat is nie. Amptelik het die koninklike aangestelde goewerneur van Massachusetts, Sir William Phips, hulle beëindig na 'n beroep deur die geestelikes in Boston, onder leiding van Increase Mather, & quotCases of Conscience Conseil Evil Spirits, & quot gepubliseer op 3 Oktober 1692. Daarin het Growse Mather gesê & quotIt was beter dat tien vermeende hekse sou ontsnap, as dat die onskuldige persoon veroordeel moes word. & quot eggo's van hierdie frase kan gevind word in die Amerikaanse onskuldige tot bewys-skuldige regstelsel van vandag.
Hierdie insident was so diep dat dit die invloed van die Puriteinse geloof op die regering van New England help beëindig het, en het indirek gelei tot die grondbeginsels van die Verenigde State van Amerika.
Ongeaglik word algemeen aanvaar dat die Salem -verhore een van die bepalende oomblikke was wat die Amerikaanse regspraak verander het van die Engelse stelsel van & quot; skuldig, tot onskuldig bewys & quot; tot die huidige Amerikaanse stelsel van & quotinnocent totdat dit skuldig bewys is & quot. Boonop is die jurypoel in verhore verander van "slegs kerklede" na "diegene wat eiendom het" in 'n handeling wat op 25 November 1692 deur die Algemene Hof goedgekeur is. Uiteindelik het hierdie sake Amerikaners die eerste tree gegee Ons ken dit nou as & quotcruel & amp ongewone straf & quot as ons probeer om iemand te laat bely. Dit was 'n stapelvoedsel van die Engelse regstelsel, maar na 1692 het selfs Cotton Mather die regters aangespoor om eerder "Cross and Swift Questions" te gebruik as om fisiese marteling om die waarheid te verkry. Dit was drie belangrike veranderinge aan die ontluikende Amerikaanse regstelsel. In Mei 1693 het goewerneur Phips die oorblywende beskuldigdes van heksery vergewe.
Jare later, in 1706, het Ann Putnam jr. Met die kop gebuig voor die kerk in die dorp gestaan, en die nuwe predikant, eerwaarde Joseph Green, lees haar belydenis voor (sy was die enigste van die geteisterde meisies wat so 'n terugtrekking gemaak het) ). In hierdie dokument, wat waarskynlik deur eerwaarde Green geskryf is, het Ann om vergifnis gesmeek vir haar aandeel in die verhore en gesê dat sy deur die duiwel deur die duiwel bedroë was en wou dat die quotto in die stof sou lê. wat my bedrieg het in die hartseer tyd, waardeur ek met reg vrees dat ek saam met ander, alhoewel onwetend en onwetend, die skuld van onskuldige bloed meegebring het. & quot
Na die proewe het baie van die Proktors die Puriteinse kerk agtergelaat en in Quaker -gesinne getrou. John en Elizabeth se dogter, SARAH PROCTOR, het gelukkig die proewe oorleef (sy was nie die Sarah wat verhoor is nie), en op 23 Oktober 1700 in Salem, Essex, Massachusetts, trou EDWARD MUNYAN (b: ABT 1677 in Salem). Hulle het verskeie kinders gehad, waarvan een ons voorouer was.
KINDERS VAN EDWARD MUNNION EN SARAH PROCTOR
Hulle verhuis na Connecticut, waar Sarah in 1744 in Killingly, Windham County, oorlede is. Edward sterf daar 'n paar jaar later, op 26 Januarie 1747/1748. Hulle word saam begrawe in die Old East Cemetery, in Thompson, Windham, Connecticut. Die Munyons trou in die Potter -gesin, wat trou in die Winters -gesin, wat trou in die Pritchards, wat in die Wenks trou.
Maar die Proctor -verhaal eindig nie daar nie: 'n Kortverhaal oor hulle deur die skrywer Mary E. Wilkins Freeman verskyn in 1892. Toe word John Proctor beroemd gemaak deur Arthur Miller, wat John en Elizabeth as die hoofkarakters in sy toneelstuk The The Smeltkroes. Alhoewel sy karakter in The Crucible een van die belangrikste is, word hy nie op 'n histories akkurate manier uitgebeeld nie, hoewel sekere kenmerke van Proctor die oorhand kry en in ooreenstemming is met die rekord:
Die nalatenskap van John Proctor word onthou in Arthur Miller se toneelstuk The Crucible. In hierdie gefiksionaliseerde, begeerlike hervertelling van die Proctor-saak, het John 'n verhouding met 'n bediende meisie met die naam Abigail Williams (blykbaar was Miller nie bewus van die gesinsleuse nie). Dan gooi John se vrou, Elizabeth, Abigail uit hul huishouding nadat sy van die saak verneem het. As Abigail Elizabeth na die galg probeer stuur deur haar 'n heks te noem, bring John 'n ander meisie, Mary Warren, om teen Abigail te getuig. John huiwer voordat hy uiteindelik aan die hof vertel dat Abigail hul verhouding bedek. Maar aangesien Elizabeth se saak erger en erger lyk, erken hy uiteindelik dat hy 'n verhouding met Abigail gehad het, wat sy goeie reputasie vir altyd verwoes het. Abigail ontken die eis, en daarom word Elizabeth Proctor ingeroep om te getuig. Deur haar man se naam te probeer beskerm en te glo dat haar man se optrede haar skuld was, erken Elizabeth nie die moord op haar man nie. Dominee John Hale probeer die hof oortuig dat Abigail en die ander meisies lieg, maar Abby maak asof hy geteister word deur 'n towerspreuk van Mary Warren. Regter Danforth val vir die slenter, en Mary Warren, in 'n laaste poging om haarself te red, blameer John Proctor en noem hom die man van die duiwel. John word dan skuldig bevind aan heksery, en roep: "God is dood!" Hy teken 'n bekentenis om nie te hang nie, maar weier dan om die koerant aan die publiek te laat sien. Uiteindelik gaan hy na die galg en hang, want hy weier om vir sy lewe te lieg, en dink dat dit die dapper, eerlike lewens wat reeds uitgesterf het, sou ontheilig. Alhoewel hierdie gebeure nie tydens die regte hekseproewe in Salem gebeur het nie, is die karakter van Proctor beslis geïnspireer deur die boer met dieselfde naam wat tydens die proewe gehang is.
JOHN PROCTOR, SR. (1595 - 1672) trou met MARTHA (1608 - 1659) en verwek.
JOHN PROCTOR, JR. (1632 - 1692) trou met ELIZABETH BASSETT (1650 - 1693) en verwek.
SARAH PROCTOR (1676 - 1744) wat getroud is met EDWARD MUNYAN (1677 - 1747) en het.
JOSEPH MUNYAN (1712 - 1797), wat met SARAH JOSLIN (gebore 1722) getroud is en verwek het.
JOSEPH MUNYAN († 1831), wat met MARY MARSH (1750 - 1820) getroud is en verwek het.
AMASA MUNYAN (geb. 1800), wat met SUSANNA HENNING (1802 - 1821) getroud is en verwek het.
MARY ANN MUNYAN (1823 - 1899) trou met WILLIAM POTTER (1819 - 1894) en verwek.
LOUISA EDITH POTTER (1856 - 1891) wat getroud is met ABRAHAM CANE WINTERS (1829 - 1893) en verwek het.
NELLE WINTERS (1885 - 1974) wat getroud is met WILLIAM PRITCHARD (1880 - 1958) en verwek het.
DOROTHY PRITCHARD (geb. 1918) wat met ERWIN WENK (1910 - 1982) getroud is en verwek het.
Die smeltkroes -studiegids
The Crucible is 'n fiktiewe hervertelling van gebeure in die Amerikaanse geskiedenis rondom die Salem Heksieproewe van die sewentiende eeu. Tog is dit net so 'n produk van die tyd waarin Arthur Miller dit geskryf het - die vroeë vyftigerjare - as 'n beskrywing van die Puriteinse samelewing. Die hekseproewe van Salem het van Junie tot September 1692 plaasgevind, waartydens negentien mans en vroue op Gallows Hill naby Salem gehang is, terwyl 'n ander man, Giles Corey, met klippe doodgegooi is omdat hy geweier het om 'n verhoor op heksery aan te teken. Honderde ander persone staan ​​tereg op beskuldigings van heksery en nog tientalle het in die tronk verdwyn sonder verhore. Soos die toneelstuk beskryf, het die hekseryproewe begin weens die siekte van Betty Parris, die dogter van die minister van Salem, dominee Samuel Parris, 'n voormalige handelaar in Barbados. Voordat Betty Parris siek geword het, het Cotton Mather "Memorable Providences" gepubliseer waarin die vermeende heksery van 'n Ierse wasvrou in Boston beskryf word, en Betty Parris ' histerie weerspieël die van die vermeende Ierse heks. Ander meisies, waaronder Ruth Putnam en Mercy Lewis, vertoon ook soortgelyke simptome. Werklike gebeure verskil egter van die verhaal van die toneelstuk. Die Parris ' -slaaf, Tituba (wat waarskynlik 'n Suid -Amerikaanse Arawak -Indiër was en nie 'n Afrikaan nie) het onmiddellik onder verdenking gekom. As 'n vorm van teenmagie is Tituba beveel om 'n rogkoek met die urine van die geteisterde slagoffer te bak en die koek vir 'n hond te voer. Dit het die vermoedens van heksery deur Tituba vererger en daartoe gelei dat die slaaf saam met Sarah Good en Sarah Osburn een van die eerste beskuldigdes geword het. Alhoewel die meeste vroue wat vir die eerste keer van heksery beskuldig is, as onbetwisbaar beskou is, is verskeie betroubare lede van die gemeenskap spoedig tereggestel, waaronder Rebecca Nurse (in die stuk), en in die mees omstrede teregstelling, George Burroughs, die voormalige minister in Salem. Een van die mees flambojante van die vroue wat tereggestel is, was Bridget Bishop, 'n vrou wat verskeie kere getroud was en bekend was as die minnares van twee Salem -tavernes en 'n reputasie gehad het dat sy meer artistiek as die vroue van die dorp geklee het.
Sir William Phips, die goewerneur van Massachusetts, het 'n nuwe hof geskep om toesig te hou oor die heksery.Die hoofregter van hierdie hof was William Stoughton, 'n ywerige heksejagter wat baie twyfelagtige afwykings van die normale hofsaalprosedure toegelaat het, insluitend die toelating van spektrale getuienis (getuienis deur geteisterde persone dat hulle deur 'n verdagte besoek is) en privaat gesprekke tussen beskuldigers en regters.
Teen die vroeë herfs van 1692 het die krete van heksery begin eb en twyfel begin ontstaan ​​oor die geldigheid van die aanklagte. Binnekort begin die opgevoede elite van die kolonie pogings om die heksejag-histerie wat Salem omhul het, te beëindig. Verhoog Mather, die vader van Cotton, publiseer & quotCases of Conscience, & quot wat beweer dat dit beter is dat tien vermeende hekse moet ontsnap as dat een onskuldige persoon veroordeel moet word. & Quot Mather het die hof aangespoor om spektrale bewyse uit te sluit. 'N Versoeningsperiode het spoedig plaasgevind waarin Samuel Sewall, een van die regters, 'n openbare skuldbelydenis en verskoning afgelê het, en dominee Parris erken foute in die oordeel. Hy het egter probeer om die skuld op ander te plaas. (Goewerneur Phips het byvoorbeeld die skuld oorgedra na Stoughton, wat nietemin die volgende goewerneur van Massachusetts geword het.)
Miller het die smeltkroes egter nie bloot as 'n reguit historiese toneelstuk geskryf wat die Salem -hekseproewe beskryf nie. 'N Groot deel van die inligting in die toneelstuk gee 'n wanvoorstelling van die letterlike gebeure van die verhoor: John Proctor was nie 'n boer nie, nie 'n taverneienaar nie, en tydens die verhore was hy sestig jaar oud en Abigail Williams slegs elf. Die toneelstuk het eerder soveel betekenis as 'n produk van die vroeë Koue Oorlog waarin Miller die toneelstuk geskryf het. Die toneelstuk is inderdaad 'n gelykenis vir die McCarthy -era, waarin soortgelyke heksejagte plaasgevind het wat op burgers as kommuniste gemik was eerder as dissipels van Satan.
Die senator van Wisconsin, Joseph McCarthy, was tot Februarie 1950 'n onbekende lid van die senaat, toe hy die openbare aanklag gemaak het dat 205 kommuniste die staatsdepartement binnegedring het. By die daaropvolgende getuienis voor die Senaatskomitee oor buitelandse betrekkinge, was McCarthy nie in staat om die naam van enige "kaartdraende" kommuniste te gee nie, maar hy het toenemende algemene steun vir sy veldtog van beskuldigings gekry. Alhoewel hy later aan die kaak gestel is, het hy in baie opsigte ongegronde beskuldigings en vermoedens van kommunisme bevorder, en is hy veral bekend vir sy ondersoek na kommuniste in die Amerikaanse weermag.
Die Huiskomitee vir on-Amerikaanse aktiwiteite (algemeen bekend as HUAC) het ook die kommunisme in Hollywood ondersoek en 'n aantal dramaturge, regisseurs en akteurs wat bekend is vir linkse sienings, getuig. Alhoewel sommige hiervan, insluitend die filmregisseur Elia Kazan, vir die komitee getuig het om tronkstraf te vermy, het die Hollywood Ten, 'n groep entertainers, geweier om te getuig en is skuldig bevind aan minagting en tot een jaar gevangenisstraf opgelê. Meer as driehonderd ander entertainers is op 'n swartlys geplaas vir moontlike kommunistiese sienings en is dus verbied om vir groot Hollywood -ateljees te werk (baie hiervan was skrywers wat destyds onder skuilname gewerk het, waaronder Dalton Trumbo en Michael Wilson). Arthur Miller was een van hierdie swartlys. Die swartlys het hierdie mans verhinder om skermkrediet te ontvang gedurende hierdie tyd, totdat die akteur Kirk Douglas vir Trumbo aangedring het om skermkrediet te ontvang vir sy aanpassing van Spartacus vir Stanley Kubrick in 1960.
Adres: 310 Essex St, Salem, Mass
Die Witch House was die tuiste van Jonathan Corwin, wat 'n beoordelaar was in die Salem Witch Trials. Corwin het die huis in 1675 gekoop en 40 jaar daar gebly tot met sy dood in 1718.
The Witch House, Salem, Mass, circa November 2015. Fotokrediet: Rebecca Brooks
Die huis het in die familie gebly tot in die 1850's toe dit verkoop is aan 'n apteker met die naam George Farrington wat 'n apteek aan die kant van die gebou aangebring het.
In 1944 is die gebou ongeveer 35 meter van die straat af verskuif sodat Noordstraat verbreed kon word. Die huis is destyds gerestoureer om te lyk soos dit sou lyk in die 17de eeu. Die huis is in 1946 amptelik as 'n museum geopen.
♦ Terrein van die ou Salem -gevangenis:
Adres: hoek van St. Peter en Federal Street, Salem, Mass
Die gevangenis waarin die beskuldigde hekse gehou is, was 'n klein houtstruktuur met 'n kerker daaronder.
Binne -in die ou kerker, ou hekse -gevangenis, Salem, Mass, omstreeks 1935
Die beskuldigde hekse is as baie gevaarlike gevangenes beskou en is in die kerker gehou en aan die mure vasgeketting om te verhoed dat hul geeste ontsnap en hul slagoffers pynig.
Site van die gevangenis van die hek van Salem, Federale straat 10, Salem Ma, gefotografeer deur Frank Cousins, 19de eeu
In 1813 is die ou tronk laat vaar toe 'n nuwe tronk in die straat gebou is.
In 1863 het Abner Cheney Goodell die struktuur van die ou gevangenis gekoop en dit herbou tot 'n huis. In 1935 het Goodall se kleinseun Alfred en sy vrou begin om rondleidings deur die huis en die ou kerker daaronder te bied.
In 1956 het die New England Telephone Company die huis verniel en hul nuwe hoofkwartier, 'n groot baksteen gebou, in die plek daarvan gebou.
Terrein van Old Salem -gevangenis, Federalstraat 10, Salem, Mass
'N Gedenkplaat wat aan die ou gevangenis gewy is, kan op die voorkant van die baksteengebou in Federalstraat 10 gevind word.
Ou Salem -gevangenis, Historical Marker, Federale straat 10, Salem, Mass
Toe konstruksiewerkers die nuwe fondament vir die baksteen gebou grawe, het hulle die ou kerker opgegrawe waar die beskuldigde hekse gehou is.
Verskeie houtbalke uit die kerker is opgespoor en aan die Peabody Essex Museum geskenk. Twee van hierdie balke word nou vertoon, een in die Salem Witch Museum en een in die Witch Dungeon Museum.
Kopbal van Salem Witch Jail by die Salem Witch Museum, Salem, Mass
♦ Terrein van die Salem Courthouse:
Adres: Washingtonstraat (ongeveer 100 voet suid van Lyndestraat), oorkant die Masonic Temple, Salem, Mass
Die sake van die Salem Witch Trials is aangehoor in die hof in die stad Salem, in die middel van Washingtonstraat ongeveer 100 meter suid van Lyndestraat, teenoor die plek waar die Vrymesselaars -tempel nou staan.
"Site of Court House Where Hitch Trials Tung Place, " illustration published in the New England Magazine, Volume 5, circa 1892
In 1760 is hierdie hofgebou afgebreek, maar 'n gedenkplaat wat aan die hof gewy is, kan op die muur van die Vrymesselaars -tempel in Washingtonstraat gevind word.
♦ Terrein van Bridget Bishop 's Orchard & amp:
Adres: Kerkstraat 43, Salem, Mass. Tans beset deur Turner 's Seafood restaurant.
Bridget Bishop was die eerste persoon wat vir heksery tydens die Salem Heksieproewe verhoor is. Ten tyde van die hekseproewe het sy in 'n huis in Kerkstraat 43 gewoon, waar sy ook 'n appelboord gehad het. Sommige van haar beskuldigers het berig dat sy haar gees in die nag deur die appelboord sien vlieg en appels van die bome afgeslaan het terwyl sy vlieg.
Die Lyceum -gebou ongeveer 2012. Fotokrediet: Rebecca Brooks
Dit is nie bekend wat met die huis gebeur het nie, maar in 1831 is die grond gekoop deur die Salem Lyceum Society wat die groot baksteen gebou gebou het wat vandag nog op hierdie plek staan.
Die Lyceum -gebou is as lesingsaal gebruik en was bekend vir bekende sprekers soos Henry David Thoreau, Frederick Douglass en Ralph Waldo Emerson. In 1877 het die gebou die eerste demonstrasie van die telefoon deur Alexander Graham Bell aangebied. Die gebou is later opgeknap in 'n reeks kroeë en restaurante.
♦ Site of Beadle's Tavern:
Adres: suidekant van Essexstraat, teenoor Washington Square E, Salem, Mass
Beadle's Tavern was die eiendom van die inwoner van Salem, Thomas Beadle. 'N Paar van die beskuldigde hekse en#8217 voorverhoorondersoeke is in die taverne gehou.
Site of Beadle Tavern, Salem, illustrasie gepubliseer in The New England Magazine, Deel 6, omstreeks 1892
Dit is nie bekend wat met die taverne gebeur het na die Salem Heksieproewe nie, maar die gebou bestaan ​​nie meer nie.
♦ Terrein van die balju George Corwin 's se huis:
Adres: Washingtonstraat 148, Salem, Mass
Balju George Corwin was die hoë balju van Essex County ten tyde van die Salem Heksieproewe. Hy woon in 'n huis op 'n stuk grond in die huidige Washingtonstraat 148.
Kaart van Salem, Mass, omstreeks 1700, gepubliseer in die Essex Antiquarian, Deel 3
Volgens Upham in sy boek Salem Witchcraft het die oupa van Corwin, ook George genoem, voorheen in die huis gewoon voordat hy in 1660 in sy nuutgeboude herehuis in Essexstraat ingetrek het. Toe Corwin in 1685 sterf, het hy die landgoed aan die balju oorgelaat. 8217 se ma, Margaret. Nadat sy omstreeks 1691-92 gesterf het, het balju Corwin dit geërf.
Balju Corwin sterf skielik aan 'n hartaanval in 1696, op 30 -jarige ouderdom, wat na bewering die gevolg is van die vloek van Giles Corey, en het die boedel aan sy vrou oorgelaat. Teen die tyd dat Corwin gesterf het, oorleef slagoffers van die Salem Heksieproewe, veral Phillip English, Corwin vir skadevergoeding nadat hy beslag gelê het op goedere en waardevolle items van die beskuldigde tydens die hekseverhore.
Die plaaslike legende sê dat Engelse gedreig het om Corwin se lyk te steel en dit as losprys te hou. Om te verhoed dat dit gebeur, het Corwin se familie Corwin na bewering in die kelder van sy huis begrawe. Corwin se lyk is later in die graf van die familie van Corwin begrawe. Toe die weduwee van Corwin in 1700 sterf, het sy die landgoed aan haar seun, Bartholomew Corwin, oorgelaat.
Bartholomew het die landgoed in 1714 verkoop en dit het die volgende paar dekades verskeie kere van eienaar verander totdat dit op 11 Augustus 1781 aan die plaaslike handelaar Joshua Ward verkoop is.
In 1784 breek Joshua Ward die balju van die balju George Corwin se huis op die perseel af en bou ter plaatse 'n groot baksteenhuis. Hierdie herehuis staan ​​vandag nog steeds en is tans 'n hotel bekend as The Merchant, vernoem ter ere van Joshua Ward.
♦ Regter Jonathan Corwin en Sheriff George Corwin 's Graves:
Adres: Broad Street Cemetery, Broad Street, Salem, Mass
Die graf van die familie Corwin word gekenmerk deur 'n kort obelisk wat aan die Corwin -familie toegewy is. Jonathan Corwin is hier in die familiegraf begrawe toe hy in 1718 op 76 -jarige ouderdom oorlede is. George Corwin is in 1696 op 30 -jarige ouderdom oorlede, maar is nie hier begrawe tot 'n latere datum nie.
Corwin Family Tomb, foto gepubliseer in die New England Magazine Volume 5, 1892
♦ Terrein van regter John Hathorne 's Mansion:
Adres: Washington Street 114, Salem, Mass
John Hathorne was 'n berugte regter in die Salem Heksieproewe. Hathorne het hierdie grond, op die hoek van die huidige Essex- en Washingtonstraat (waar die Bewitched -standbeeld nou staan), van diaken John Marston, Sr, op 25 Augustus 1685 gekoop.
Bewitched Standbeeld, Washington Street, Salem Mass
Hathorne het ook die grond wes daarvan besit, wat hy in 1675 by John Fogg gekoop het. Hathorne het die stuk grond wes van sy erf in huise verdeel en die lotte afsonderlik verkoop aan sy seun Nathaniel Hathorne, John Higgins, Benjamin Marston, Stephen Sewall , John Harvey en Henry West in Mei 1699.
Nadat John Hathorne in 1717 gesterf het, het sy huis en grond etlike geslagte lank in die Hathorne -gesin gebly totdat dit verkoop is aan 'n vrou met die naam mevrou Ropes in 1764. Die herehuis van John Hathorne het afgebrand tydens die groot brand van 6 Oktober 1774 wat vernietig ook 'n nabygeleë vergaderhuis, sewe ander huise en 14 winkels.
♦ Regter John Hathorne 's Grave:
Adres: Old Burying Point Cemetery, Charter Street, Salem, Mass
Regter John Hathorne is hier begrawe nadat hy op 10 Mei 1717 op 76 -jarige ouderdom gesterf het.
John Hathorne se graf, Old Burying Point -begraafplaas, Salem, Massa, ongeveer 2010. Die grafsteen lui: Hier lê lyes begrawe in die liggaam van Co John Hathorne Esq, 76 jaar oud, wat op 10 Mei 1717 oorlede is. " Foto krediet: Rebecca Brooks
♦ Regter Bartholomew Gedney 's Grave:
Bartholomew Gedney was 'n plaaslike dokter en 'n regter in die Salem Heksieproewe. Gedney is hier begrawe nadat hy in 1697 op 57 -jarige ouderdom gesterf het.
♦ Site of Giles Corey 's Death:
Adres: Howard Street Cemetery, Howard Street, Salem, Mass
Giles Corey was 'n boer van Salem Village wat in April 1692 van heksery beskuldig is. Corey is hier gemartel, wat toe net 'n veld langs die ou Salem -gevangenis was, toe hy weier om 'n pleidooi in sy heksery aan te gaan. verhoor.
The Howard Street Cemetery, Salem, Mass, circa 2012. Fotokrediet: Rebecca Brooks
Corey is gedwing om op die grond te lê terwyl 'n plank bo -op hom geplaas is, wat dan met swaar klippe gelaai is. Corey sterf hier op 19 September 1692 na drie dae van marteling.
♦ Terrein van dominee John Higginson 's Estate:
Adres: 19½ N Washington Square, Salem, Mass, tans bewoon deur die Salem Witch Museum.
Eerwaarde John Higginson was die senior minister in die stad Salem ten tyde van die Salem -heksieproewe. Hy was die eienaar van die eiendom waarop die Salem Heksemuseum nou sit.
Hy het ook 'n huis in die nabygeleë Essexstraat gehad, waar hy saam met sy dogter, Ann Higginson Dolliver, gewoon het wat in Junie 1692 van heksery beskuldig is. Ann het later die misdaad erken en is vrygelaat. John Higginson self het ook getuienis gelewer ter verdediging van 'n beskuldigde heks genaamd Sarah Buckley.
Kaart van Higginson -eiendom naby Salem Common, Salem, Mass, omstreeks 1700, illustrasie gepubliseer in die Essex Antiquarian, Volume 9, omstreeks 1905
Die grond wat Higginson besit, is later gekoop deur die East Church wat tussen 1844-1846 'n Gotiese kerk vir herlewing daar gebou het, wat vandag nog bestaan.
East Church, Salem, Mass, omstreeks 1910
In 1972 het die nuwe eienaars van die eiendom, Holly en Tom Mulvihill, die Salem Heksemuseum in die ou kerkgebou geopen om 'n beroep te doen op die nuwe toeriste wat na Salem stroom na die publikasie van The Crucible en die uitsending van die "Salem Saga" -afdelings van Bewitched.
♦ Terrein van Ann Pudeator 's se huis:
Adres: Washington N 35, Salem, Mass
Ann Pudeator was 'n weduwee en vroedvrou wat in Mei 1692 van heksery beskuldig is en op 22 September 1692 opgehang is.
Ten tyde van die hekseproewe het Pudeator in 'n huis op hierdie adres gewoon. Dit is nie bekend wat met die huis gebeur het nie, maar 'n baksteenhuis uit die federale era staan ​​nou op hierdie plek.
♦ William Murray 's House:
Adres: Essexstraat 39, Salem, Mass. Geen toegang. Huis in privaat besit
William Murray het gedien as 'n hofbeampte in die Salem Heksieproewe en het ook getuienis teen die beskuldigde heks Alice Parker gelewer.
Ten tyde van die hekseproewe het Murray in hierdie huis, wat in 1688 gebou is, gewoon. Die gebou is sterk opgeknap sedert dit eers gebou is. Die gebou is nou in privaat besit.
♦ Voormalige webwerf van Alice Parker's House:
Adres: English Street, Salem, Mass. Die presiese ligging was waarskynlik op die huidige parkeerterrein agter die heining van die Salem Harbour Power Station.
Alice Parker is in Mei 1692 van heksery beskuldig. Ten tye van die hekseproewe het sy in 'n huis gewoon, êrens op hierdie plek, wat sy gehuur het by die ander hekseverhoorslagoffer Phillip English.
Parker is skuldig bevind en opgehang by Proctor 's Ledge op 22 September 1692. Dit is nie bekend wat met haar huis gebeur het na die hekseproewe nie, maar dit bestaan ​​nie meer nie.
♦ Terrein van dominee Nicholas Noyes Home
Adres: Washingtonstraat 90, Salem, Mass. (Suidelike hoek van Washington- en Lyndestraat)
Die terrein was voorheen bewoon deur 'n groot houthuis wat besit is van ds Nicholas Noyes, wat as predikante diens gedoen het by baie van die teregstellings van die Salem Heksieproewe. Dit is nie bekend wat met die huis gebeur het nie, maar in 1764 het regter Benjamin Pickman 'n groot baksteenhuis daar gebou. Die plek word tans deur 'n kommersiële gebou bewoon.
♦ Terrein van die eerste kerk van Salem -vergaderhuis
Adres: Essex Street 231, Salem, Mass
Baie van die eksamens wat in die stad Salem plaasgevind het, is by hierdie vergaderhuis gehou, insluitend Elizabeth Proctor se eksamen op 11 April 1692. Op 2 Junie 1692, toe Bridget Bishop uit die gevangenis in Salem begelei is, na die hof waarna sy kyk op die oomblik dat iets binne -in neerstort. Toe 'n bord later uit sy plek gevind word, het baie geglo dat dit 'n bevestiging was dat Bishop 'n heks was. Op 3 Julie 1692 is Rebecca Nurse ook deur dominee Nicholas Noyes by hierdie vergaderhuis geëkskommunikeer, net soos Giles Corey in September. 'N Gedenkplaat is geleë op die noordoostelike hoek van die baksteengebou wat vandag hierdie plek beslaan.
♦ Terrein van die teregstellings van die Salem Heksproewe:
Adres: Proctor 's Ledge, klein heuwel tussen Proctor en Pope Street, Salem, Mass
Altesaam 19 veroordeelde hekse is tussen Junie en September 1692 by Proctor 's Ledge, 'n klein heuwel naby Gallows Hill, gehang. Die Proctor 's Ledge Memorial is in 2017 aan die voet van die heuwel gebou.
Proctor 's Ledge Memorial, Salem, Mass
♦ Site of Philip English 's Mansion:
Adres: Essexstraat 11, Salem, Mass
Phillip English was 'n welgestelde handelaar wat in April 1692 van heksery beskuldig is. Ten tyde van die verhore het Engels in 'n groot herehuis in Essexstraat gewoon wat hy in 1686 gebou het.
Philip English's house, illustrasie gepubliseer in The Ships and Sailors of Old Salem, omstreeks 1905
Nadat Engels in Mei gearresteer is, het hy daarin geslaag om saam met sy vrou uit die gevangenis in Boston te ontsnap en na New York gevlug. Hy keer later terug na Salem nadat die hekseproewe geëindig het. Die Engelse herehuis het byna 150 jaar lank gestaan ​​totdat dit omstreeks 1833 platgeslaan is.
♦ Phillip English 's Grave:
Adres: St Peter 's Episcopal Church, St. Peterstraat 24, Salem, Mass
In 1733 het Phillip English 'n stuk grond op die hoek van Brown- en St.Peterstraat geskenk om 'n klein houtkerkie te bou, genaamd die St. Peter 's Episcopal Church. 'N Klein begraafplaas is ook opgerig rondom die kerk waarin Phillip English begrawe is toe hy in 1736 oorlede is.
In 1833 is die houtkerk afgeneem en die klipkerk wat daar bestaan, is in die plek daarvan gebou. Die nuwe kerk was baie groter as die ou, en as gevolg hiervan is dit bo -op sommige van die grafte in die begraafplaas gebou, insluitend die Engelse graf. Die Engelse lyk word begrawe onder die kerk se kapel en 'n klein uitstalling ter ere van hom kan in die kerk gevind word.
Adres: Liberty Street, Salem, Mass
Die Salem Witch Trials Memorial is in 1992 gebou om die slagoffers van die Salem Heksieproewe te vereer en die 300ste herdenking van die Salem Heksieproewe te vier.
Die gedenkteken is in Augustus 1992 opgedra deur die Nobelpryswenner en die Holocaust-oorlewende Elie Wiesel as deel van die Salem Heksproewe Tercentenary. Die gedenkteken is aangrensend aan die Old Burying Point -begraafplaas waar regter John Hathorne begrawe is.
Gebore aan William Basset en Sarah Burt, onder 6 broers en susters, was Elizabeth Basset Proctor. Sy is gebore en getoë in Lynn Massachusetts op 'n groot, welgestelde plantasie (Salem). Proctor het 'n godsdienstige en sorgelose lewe gelei. Sy was geliefd in die Lynn -gemeenskap vanweë haar vrygewigheid, vriendelike gees en die respek wat sy aan bejaardes bewys het. Elizabeth verhuis van Lynn na Salem toe sy 18 was en ontmoet John Proctor, met wie sy as sy derde vrou getroud is. Hulle het onmiddellik kinders gehad, maar twee sterf as babas in 1652
. Elizabeth en John het toe sewe kinders genaamd Sarah Proctor, Samuel Proctor, Elisha Proctor, Joseph Proctor, William Proctor, Abigail Proctor en John Proctor III wat oorleef het en uiteindelik gearresteer en beskuldig is van heksery (Lewis Jone Johnson). Elizabeth en John het 'n taverne gehad waar hulle boerdery -items verkoop het om saam met hul ses kinders aan die Salem -gemeenskap te verkoop. Dit was bekend dat Elizabeth baie behulpsaam en sorgsaam was toe sy na Salem verhuis het, maar sy is deur haar dienaar Mary Wa rren beskuldig van toordery en is in die gevangenis gesit omdat haar saak verhoor kan word.
Proctor tydens die proewe
Elizabeth Proctor se naam kom op of na 6 Maart in die Salem -heksieberigte toe 'n kind, Ann Putnam Jr., daarvan beskuldig word dat sy deur demone besit is, haar die heks noem wat haar geteister het. 'N Lasbrief is op 4 April uitgereik om Proctor vir ondersoek na die kind se beskuldigings te bring. Die ondersoek na Proctor het op 11 April begin, Thomas Dan, die adjunk -goewerneur van Salem, het talle getuies toegelaat om in te gaan en te getuig teen Proctor, sommige was John Indian wat getuig het dat Proctor hom probeer het om 'n boek te onderteken, Marcy Lewis en Ann Putnam wat aangedui het dat hulle nie kon praat nie weens 'n soort houvas wat Proctor op hulle gehad het, en Abigail Williams wat getuig het dat Proctor haar nie een van die enigste mense benadeel het nie, behalwe John Proctor wat namens Elizabeth iets positiefs gesê het. Toe Elizabeth, 'n 40-jarige vrou wat tydens haar ondersoek swanger was, haar kant gevra het van die dinge wat sy gehou het, het sy gesê: 'Ek wil God en die hemel as 'n getuie daarvan bewys dat ek niks daarvan weet nie nie meer as die kind wat ongebore is nie "(Lewis). Ann Putnam Jr. en Abigail het toe by die howe aangekom en beweer dat Elizabeth dit veroorsaak het. Proctor se man het voortgegaan om haar onskuld te verdedig en te handhaaf, maar is later tereggestel nadat hy as 'n towenaar beskuldig is.Uiteindelik is Proctor en haar man formeel aangekla.
Proctor na die proewe
Terwyl Elizabeth Proctor in aanhouding was omdat sy 'skuldig was aan allerhande toordery', (Brooks), het sy in Januarie 1693 geboorte geskenk aan John Proctor III en vir hom gesorg tot Mei dieselfde jaar, waar sy deur 'n generaal uit die tronk vrygelaat is. . Die generaal het gedink dat al die gevangenes verkeerdelik as hekse oortuig is, maar in die oë van die wet was sy 'n vlugteling. Nadat sy in hegtenis geneem is, het sy 'n versoekskrif by die hof begin om haar regte terug te kry en die eiendom van John Proctor te besit, maar daar is niks gedoen nie. Die eiendom wat voorheen in besit was van John Proctor is nie aan Elizabeth oorgedra nie. Dit was na agtien jaar dat die gesin £ 150 gekry het vir John Proctor se dood en haar tyd in die tronk. Later is Elizabeth na haar ouerhuis toe, op 22 September 1699, trou Elizabeth met Daniel Richards en sterf op 19 April 1692.
CSI -verslag oor Elizabeth Proctor
In die lente van 1692 het die owerhede 'n klag van heksery ontvang van 'n vrou in Salem, Massachusetts, wat later as Mary Warren (persoon) se huishulp van John en Elizabeth Proctor geïdentifiseer is. Op 4 April, Sondagoggend, kom advokate John Walcott en Nathaniel Innersole by die hof aan, gaan deur die ingang en gaan 'n amptelike klag teen Elizabeth Proctor (verdagte) aan.
Op 11 April, nadat die klagte ingedien is, het die eputige goewerneur, Thomas Dan en kaptein Samuel Se muur vroeg Sondagoggend vinnig by die verdagte Elizabeth Proctor se huis aangekom waar hulle onmiddellik 'n verstomde Proctor in hegtenis geneem het. Proctor het herhaaldelik gepleit hoe onskuldig sy was tydens die hele rit, en die polisie het vir haar gesê om stil te bly.
2 Augustus, 4 maande na haar inhegtenisneming, is Elizabeth in die hof gebring om te verhoor. Die wag totdat Proctor opdaag, was stil en koud. Proctor is deur 'n manlike beampte na die linkerkant van die hofsaal begelei, en regs was haar aanklaer Mary Warren met 'n blik van vrees. Kort nadat die drie begin het. Regter Thomas Dan, 'n lang, onstuimige man, het Warren na die staanplek gebel waar sy teen Proctor begin getuig het. Met trane wat oor haar gesig stroom en oor haar woorde struikel, begin sy. Op die vraag van die regter "maak hierdie vrou jou seer", het Warren met "ja gereeld" geantwoord toe die geskokte gehoor "snak". Vir die res van die verhoor het Elizabeth geswyg toe die beoordelaar haar vrae vra. Die aandag van die hof is toe gerig op Proctor, wat vinnig voor die hof gestaan ​​het, "is u 'n heks", "nee" antwoord sy "het u hierdie meisies besit", "nee" antwoord sy, "is u onskuldig ? " "Ja" antwoord sy. Sy het haar onskuld vir die res van die verhoor gehandhaaf.
'N Uur het verloop en die regter het uiteindelik teruggekeer met 'n beslissing "ons vind hiermee Elizabeth Proctor skuldig aan toordery, maar weens haar swangerskap sal sy nie tereggestel word nie." Die hof is uitgestel en die saak is afgehandel met Elizabeth Proctor skuldig in die oë van die wet en die gemeenskap.
Gedragsprofiel van Elizabeth Proctor
Verskeie waarnemings uit die Salem -heksieproewe dui daarop dat Elizabeth Proctor aan depressie kon gely het. 'N Gevoel van erge moedeloosheid en neerslagtigheid, wat 'n duidelike interpretasie is van Elizabeth se optrede tydens die verhore, was baie afgesonder van wat om haar gebeur en sy het selde teen die beskuldigings waarmee sy gekonfronteer word, het sy net gesê toe sy gevra is, sy was kalm en bedag. Haar optrede het depressie getoon omdat 'n normale mens wat doodgaan, histeries en pleitend vir sy lewe sou wees, maar dat sy ondanks haar gedrag in die tyd van die Salem -hekseverhore sou pleit. werklike geestesversteurings, maar is beïnvloed deur die dinge wat in haar lewe gebeur het. Maar hierdie aanname deur die howe van Salem kon vals gewees het inaggenome die omstandighede rondom haar saak. Na 'n valse beskuldiging van heksery deur 'n voormalige werknemer Elizabeth, wat destyds 'n swanger vrou was, is hy in hegtenis geneem en maande lank in die tronk geplaas voordat hy 'n hofsaak opgelê is. Proctor kon toe verhoor word sonder werklike verweer en 'n gemeenskap wat haar reeds in ballingskap gebring het. Haar man is tydens die verhore valslik beskuldig en kort daarna vermoor; hierdie soort trauma kan veroorsaak dat iemand in 'n depressie beland en van nader kom; sy kan gesien word dat sy verhoor kan word, maar die vraag is of sy regtig is. Elizabeth het nie regtig vir haar onskuld baklei nie; sy het net herhaal hoe onskuldig sy was, miskien omdat sy te trots was of miskien omdat sy gevoel het en asof sy onskuldig was in die oë van God, en dit was al wat vir haar belangrik was. Volgens die rekords van Elizabeth Proctor was sy 'n appel in God se oog. Sy het gereeld die kerk bygewoon, was vriendelik teenoor haar bure, het respek vir haar bejaardes en het 'n groot impak op die Salem -gemeenskap gehad deur haar vriendelike, liefdevolle gees. Rekords toon egter tekens van trots op haar persoonlikheid. Elizabeth se trots was die gevoel dat sy goed en waardig was omdat sy geglo het dat daar om die spesifieke rede met haar moes gebeur. Tydens die Salem -verhore was Elizabeth baie trots om haar waarheid te getuig, vanweë haar godsdienstige agtergrond en haar oortuiging dat God sy werke met 'n doel gedoen het. Proctors se trots tydens die Salem -verhore het gelei tot die dood van haar man en die arrestasie van haar kinders. Die vrees wat Elizabeth tydens die proewe in Elizabeth ingeplant het, het ook haar trots aangewakker. Sy leef in die oortuiging dat dit haar plig is om nie haarself te verdedig nie, wetende dat God 'n beter plan vir haar het en dat dit bekend is dat vroue kalm en verdraagsaam is teenoor die reëls en riglyne van die dorp Salem. Elizabeth was spoedig swanger met haar seun, later John Proctor Jr., tydens die Salem -proewe, en met al die angs wat sy ervaar, was sy van mening dat dit haar plig was om haar gesin te beskerm in plaas van om haar waarheid te spreek omdat sy geglo het dat sy tereggestel kan word. In hierdie geval het Elizabeth Proctor se trots tot haar voordeel gelei omdat sy weens haar swangerskap laat vaar is. Elizabeth het albei hierdie gedragsprofiele sim
gebaseer op haar optrede tydens die proewe. Hoogmoed en depressie is moeilik om te wen, veral as u lewe binne 'n paar dae wispelturig is. Depressie is nie 'n vorm van geestesongesteldheid nie, maar veroorsaak deur 'n eksterne faktor, net soos met Elizabeth Proctor se lewe, sy het binne 'n paar dae soveel struikelblokke in haar lewe gehad, maar haar lewe het die ergste verander en sy was nie daarop voorbereid nie , verstandelik en sosiaal kon Elizabeth nie die dinge wat na haar toe gegooi is, hanteer nie, sodat sy afskakel. Trots is nie 'n vorm van geestesongesteldheid nie, maar 'n gevoel van plesier of bevrediging of geregtigheid. Trots het tydens die verhore van Salem in Elizabeth Proctor opgebou deur die eenvoudige daad van weiering om te doen wat beamptes en regters tydens die verhore gevra het.
Die skrywer van "The Crucible" Arthur Miller, het sy toneelstuk tot 'n satire gemaak en die beskuldigers so naïef om die situasies wat tydens die Salem Heksieproewe aan die gang was, te dramatiseer. As gevolg hiervan oordryf Abigail Williams, 'n opvallende karakter in The Crucible, haar emosies om geeste te sien wanneer sy moontlik beskuldig word van enige verband met enige vorm van heksery. Ander voorbeelde van ex -aggerasies was toe sy onder druk was om die pop te eis en die verhouding wat Elizabeth Proctor se man (John Proctor) en Abigail moontlik saam gedeel het. Die skrywer het ook Abigail se ouderdom verander na twaalf, wat die verhouding wat John en Abigail gedeel het, baie meer ver verwyder het, wat hom soos 'n pedofiel laat lyk het. Baie veranderinge is gedurende die hele toneelstuk aangebring, nie net in die Proctors nie, maar ook met beskuldigers en omliggende mense in die verhore. Arthur Miller se doel was om die skynheiligheid in 'n godsdienstige dorp uit te lig deur te verduidelik hoe naïef en veroordelend mense was tydens die Salem -heksieproewe. Nie net dit nie, maar om 'n subliminale vergelyking met die Red Scare te hê as 'n 'heksejag', wat die idee van vervolging kranksinnig maak.
Wandel deur die eeue langs Charleston's Secret Alleyways & amp Lanes
Hierdie skraal pad was oorspronklik slegs 'n verlengstuk van Elliottstraat, wat tussen die ontmoetings- en kerkstrate geleë is en vernoem is na die Episkopale kerk aan die noordelike kant van die steeg. Smal en gesekwestreer, dit was 'n gunsteling tweestryd -webwerf. Een van die meer bekende tweestryde het plaasgevind in 1786, toe een vegter, dodelik gewond, later in die huis aan die einde van die Meeting Street, wat vandag dien as St. Michael se pastorie, sterf. Halfpad in die stegie staan ​​die indrukwekkende voormalige regskantoor met bruin pleisterwerk van die uitgesproke Unionist James Petigru, wat na afstigting in 1860 beroemd verklaar het dat "Suid-Carolina te klein is vir 'n republiek en te groot vir 'n kranksinnige asiel." Die struktuur van ongeveer 1848, ontwerp deur E. B. White, was een van Susan Pringle Frost se vroeë historiese bewaringspogings in die 1900's. Die huis op nommer 9 is in 1913 gebou deur DuBose Heyward, wie se roman, Porgy, later in die opera Porgy and Bess gemaak is. Die pragtige "Cross & amp Egret" -hek van ysteryster op nommer 2 is ontwerp deur die beroemde ysterwerker van Charleston, wyle Philip Simmons.
(Inset) Stoll's Alley, omstreeks 1880
STOLL SE ALLEY
Die woord "mistiek" kom by u op wanneer u hierdie poskaart-perfekte stegie tussen Oosbaai en Kerkstraat, net bokant Waterstraat, beskryf. Oorspronklik bekend as 'Pilot's Alley', oënskynlik omdat vroeë hawe -vlieëniers hierdie pad deurkruis het om hul bote te bereik, is dit later vernoem na die smid Justinus Stoll, wat die huis op nr 7 omstreeks 1745 gebou het. Die steeg is ongewoon omdat dit twee drasties kontrasterende eindes: die ingang van die Kerkstraat is baie wyer, met 'n ruim, geplaveide koloniale gevoel, en vernou na Oosbaai, waar dit saamvloei tot 'n vyf voet wye, baksteen-geplaveide gang wat in die suide langs 'n groot Oosbaai geflankeer word. herehuis en in die noorde deur 'n hoë baksteenmuur. Die steeg is ook die tuiste van vyf Philip Simmons -ysterhekke - sommige van sy vroegste opdragte. Tussen 1919 en 1938 het Alida Canfield die vervalle baksteen- en houtkrotbuurte by nrs 2, 3, 4, 5, 7, 8, 9 en 10 gekoop en herstel, en haar afstammelinge het tot laat in die eeu op nommer 5 gewoon.
(Inset) Philadelphia Alley aan die begin van die 20ste eeu
Hierdie rustige, skilderagtige gang tussen Queen- en Cumberland -strate was selfs in die 20ste eeu bekend as "Cow Alley", die bynaam wat moontlik afkomstig was van die vroeë setlaars se gebruik om hul koeie na weiding of na die mark te dryf. In die 1740's het dit bekend gestaan ​​as 'Kinloch's Court' vir die Skotse handelaar Francis Kinloch, wat verskeie koshuise vir homself en sy gesin hier gebou het. In 1811 herdoop die stadsraad van Charleston dit tot "Philadelphia Street", waarskynlik as erkenning vir 'n geskiedenis van wedersydse hulp wat die twee stede mekaar gegee het, insluitend die vriendelikheid wat betoon is aan Suid -Carolina se rewolusionêre oorlogspatriotte in Philadelphia nadat die Britte Charleston ingeneem het. Volgens die legende was die steeg 'n gewilde plek vir tweegevegte, waaronder een waarin generaal William Moultrie met die swaard geveg het. Die baksteenmuur aan die westekant van die baan is langs die Sint -Filips kerkhof. Die oostekant het tradisioneel pakhuise, huise en klein koshuise gehad. Teen die 20ste eeu het die baan in so 'n mate geval dat 'n artikel uit News & amp Courier uit 1935 berig dat sommige Filadelfiërs versoek het dat die naam van hul stad verwyder word. In 2006 het die stad Charleston die baan, nou amptelik 'Philadelphia Alley', herstel en aangelê, wat die huidige skaduryke skoonheid tot gevolg gehad het.
(Inset) Bdon's Alley kyk noord na Elliottstraat, omstreeks 1920
BEDON SE ALLEY
Hierdie eens bedrywige gebied, geleë tussen Elliott- en Traddstraat, net 'n halfblok van East Bay, luister na die begin van die stad met sy lewendige mengsel van chandleries, telhuise en handelsinstellings. Oorspronklik 'Middle Lane' genoem, teen die 1730's, het dit die naam gekry van handelaar George Bedon, seun van die Engelsman George Bedon (Beadon) en sy vrou, Elizabeth, wat met die eerste vloot in 1670 aangekom het en oorspronklike grondtoelaes gehad het. Die stegie is 'n bewys van die vermoë van Charleston om te herbou na 'n katastrofe, insluitend ernstige skade as gevolg van die brande van 1740 en 1778 - laasgenoemde alleen het 15 geboue op die straat geëis. Daar word gesê dat die gesogte St. Cecilia Society in die huis op nommer 5 gestig is. Die klein baksteenstrukture aan die oostekant het eens as buitegeboue vir East Bay se Rainbow Row gedien. Vandag is die voormalige pakhuise en winkels van die stegie onberispelik gerestoureer as privaat huise in die koloniale herlewingstyl.
(Inset) Longitude Lane wat ooswaarts in die rigting van East Bay Street kyk, ongeveer 1900 bly die lamppaal in die middel tot vandag toe.
Deur hierdie 10 voet breë geplaveide verbindingsdraad tussen die kerk- en Oosbaai-strate te kronkel, is soos om in die vroegste begin van Charles Towne in te loop. Goewerneur Thomas Smith het eiendom in 1694 hier besit, en daar is bewyse dat rys tussen die baan en Traddstraat in daardie tydperk geplant is. Teen die vroeë 1700's was die baan bekend as 'Jenkins Alley' vir die Edisto Island -planter John Jenkins, wie se woonstel in Church Street daar aangrensend was. In die 1760's is dit herdoop tot "Longitude Lane" (ongewoon omdat die lengte noord-suid loop en die baan oos-wes loop), waarskynlik 'n knik vir die bruisende skeepsvaart van die stad en die kommersiële werwe, oorkant die straat. Handelaar George Bedon het 'n winkel aan die voet van die stegie op Oosbaai gehad, en Nathaniel Russell verkoop ook sy ware (suiker, ingevoerde wyne en rum) in die laat 1700's. In 1853, toe 'n kommersiële katoenpers ('n fasiliteit wat katoen in bale saamgepers het) hier gebou is, is 'n rewolusionêre oorlogskanon opgegrawe wat inwoners in die middel van die baan geplaas het om luidrugtige katte wat die pers na die pers bring, af te weer. Verfraai in die dertigerjare met bygevoegde klip- en geplaveide plaveisel, bly die woonbaan vandag opvallend onveranderd.
PRYS SE ALLEY
Dit is miskien moeilik om jou voor te stel, maar hierdie kort, taamlik elegante woonpaadjie tussen King- en Meeting -strate net onder Tradd was eens moerasagtige vleilande. Dit was een van die vroegste stortingprojekte in die geskiedenis van die stad, en was oorspronklik die afloop van die Vanderhorst Creek, wat vandag die gepaste naam Waterstraat is. Eens bekend as "Sommers Lane" vir grondeienaar Humphrey Sommers, is dit herdoop nadat Hopkins Price die eiendom in 1749 gekoop het, met instemming van die bepaling dat hy ''n goeie en voldoende wegpad' deur die perseel sou hou. Price het 'n looiery hier gehad, een van die vele uiteenlopende gebruike van hierdie steeg mettertyd. Buiten die muur aan die noordekant van die baan is die groot huis wat deur die welgestelde handelaar Nathaniel Russell gebou is, en die baan self het die tuiste geword van Ierse immigrante en Afro -Amerikaanse handelaars. In 1783 het die slagter Leander Fairchild, 'n vry man van kleur, hier grond gekoop en 'n huis vir sy gesin gebou. Die eiendom het meer as 'n eeu in die hande van Fairchild se afstammelinge gebly.
(Inset) Oosbaai by Lodge Alley aan die begin van die 20ste eeu
In die hartjie van die Franse wyk is hierdie eenblokbaan tussen Oosbaai en Staatstraat een van die stad se oudste snelweë. Dit was eers bekend as 'Simmons Alley', vernoem na John Simmons, een van die oorspronklike New England Congregationalists wat die stad Dorchester in die 1690's gevestig het en later grond aan die suidekant van die steeg besit het. Gegewe die nabyheid van die kaaie, het die steeg 'n mengsel van kommersiële en residensiële gebruike aangetrek, veral koshuise, waar seelui en skepe handelaars bekostigbare verblyf kon vind. In die middel van die 1700's het tutors en 'skryfmeesters' hier skoolgehou, en in 1773, toe die Society of Freemasons die voormalige skoolgebou in die Marine Lodge verander het, het die naam verander na die huidige naam.Teen die 20ste eeu is die steeg hoofsaaklik vir pakhuise gebruik, en teen die tagtigerjare was baie van die geboue verval en gesloop. Vandag hou woonhuise en die Lodge Alley Inn sy erfenis voort.
'Rope Lane', soos hierdie oulike steeg naby die Sint -Michielskerk oorspronklik bekend gestaan ​​het, is verweef met 'n geskiedenis wat trou is aan sy naam. Hierdie klein baan langs Meeting Street tussen Tradd en St. Michael's Alley was die plek van Charles Snetter se toufabriek in die laat 1700's en vroeë 1800's. Met 'n lengte van 245 voet en slegs 10 voet breed was dit voldoende lengte om 'n tou te loop, dit wil sê 'n plek om uit te lê, 'te loop' en die toue van hennep wat saamgevoeg is om die stabiliteit te verseker wat nodig is vir die toue wat vir seilvaartuie gemaak word, vereis. Snetter vervaardig ook ander produkte by sy Rope Walk, insluitend bed en sakkoord, katoenlyne vir nette en seine, naaldwerk, skoendraad en selfs dokters se "sleep", die draad wat gebruik word om wonde te stik.
(Inset) Unitarian Church, Archdale Street 6
Hierdie juweel van 'n stegie is 'n welige oase van groen natuur langs die besige Kingstraat, 'n geheime tuin van sensuele vreugde wat langs eeue oue grafstene blom. Hierdie betowerende paadjie, wat King- en Archdale -strate verbind, kronkel deur die kerkhof van die oudste Unitarian Church (omstreeks 1772) in die suide en die tweede oudste heiligdom in Charleston. Hierdie gedeelte van die langer Gateway Walk, ontwerp deur die landskapargitek Loutrel Briggs en die Garden Club van Charleston in 1930, strek vanaf Archdale -straat deur die binnehof van die Gibbes -museum en tot by Philadelphia Alley. Die ingang van Kingstraat grens aan varings en skaduwee-aanplantings wat tradisioneel gevind word in 'n Charleston-tuin wat naby die kerkhof naderkom, inheemse flora groei en bloei wil-nilly-die minder versorgde toestand daarvan weerspieël die kerk se oortuigings oor die web van die lewe. Toe 'n gedeelte van die muur in Archdale -straat verwyder is om rolstoeltoegang te bied, is die oorspronklike stene hergebruik vir 'n gedenkteken ter ere van die verslaafde messelaars wat die kerk help bou het, met 'n Afrikaanse Sankofi -simbool van 'n voël wat agteruit kyk, wat beteken: "leer van die verlede om vorentoe te beweeg. "
Hierdie baksteen- en Belgiese bloklyn tussen Oosbaai en Staatsstraat was eens nog smaller as vandag, en dit is in 1810 verbreed. Die gebied huisves handelaars, handelaars en ambagsmanne aan die einde van die 1700's, waaronder die Afro-Amerikaanse kabinetmaker John Gough. Op nommer 2 was Edward McCrady's Tavern and Long Room, waar president George Washington in 1791 uitbundig vermaak is tydens 'n banket wat deur die Charleston -tak van die Society of the Cincinnati aangebied is. McCrady, wie se oorspronklike taverne om die draai in East Bay was, het in die laat 1770's begin om die eiendom te koop en die Long Room op die tweede verdieping oopgemaak, met 'n ingang op die stegie en perdstalletjies op die grondvloer. Die Long Room, wat vernoem is na die smal lengte en uitgebreide eettafel van die kamer, het voorsiening gemaak vir Charlestonians van die hoër klas wat ook toneelstukke en musiekblyspele geniet het wat op die verhoog aan die een kant van die ruimte aangebied is. Na die dood van McCrady in 1801, word dit Eude's Tavern, toe die French Coffee House. In die vroeë 1900's was die gebou 'n drukkery en in 1982 is dit by die National Register of Historic Places gevoeg. In die 1980's is dit opgeknap in McCrady's Restaurant, wat in April 2020 gesluit is, 'n historiese taverne wat deur 'n moderne pandemie geval is.
Geskiedenis van Diamond Caverns – Jewel of Kentucky's Underground
In 1811 versamel stormwolke van oorlog met Engeland oor onopgeloste territoriale kwessies uit die Revolusionêre Oorlog. 'N Kruising van verskeie koetspaaie in die suidelike sentrale deel van Kentucky is gekruis deur 'n pad wat agt kilometer ver na Flatt's Cave gelei het. Die Britse embargo van Amerikaanse hawens het gelei tot 'n tekort en verhoogde prys van saltpeter. Die droë sedimente in Flatt's Cave, wat gou 'Mammoth Cave' genoem word, was 'n gewaardeerde bron van soutpeter (kaliumnitraat) wat nodig was vir die vervaardiging van kruit.
Anderhalf myl noord van die kruising met die naam Three Forks, word ook saltpeter in die kort grot en naby die lang grot, aan die westekant van 'n diep diep sinkvallei, gemyn. Onder hierdie vallei, en onontdek op hierdie tydstip, was 'n pragtige grot wat later as Diamond Caverns bekend geword het.
Teen 1859 was Three Forks 'n slaperige dorpie met 75 inwoners. Dit was algemeen bekend as Bell's Tavern vir die beroemde hotel van die stad, en was die vertrekpunt vir die reis van 8 km na Mammoth Cave. Die meeste mense het in Bell's Tavern gebly, eerbiedig vir sy perske- en heuningbrandewyn, en het dan te perd of perdry gery op die enkelbaan wat die pad na Mammoth Cave gery het om die wêreldbekende besienswaardigheid te besoek. Anderhalf kilometer noord van Bell's Tavern, baie naby die pad na Mammoth Cave, het 'n slaaf van die eienaar Jessie Coats op 14 Julie 1859 'n put in die rotsagtige bodem van die vallei ontdek. besoekers het gedink sprankelende kalsietformasies lyk soos diamante, en die naam van die grot is gebore.
Die volgende dag het 'n opnamespan die grot binnegegaan en touladers afgeklim om die nuwe ontdekking te beoordeel. Trappe is ingebou in die Rotunda en verder, en 'n gebou is gebou om die ingang te beskerm. Die grot het opmerklik ongerep gebly vanweë die bewaringspogings wat onmiddellik plaasgevind het nadat die grot ontdek is.
'N Koerantartikel in die Louisville Daily Courier van 19 Augustus 1859 beskryf die ontdekking en vroeë geskiedenis van die grot, en noem dit' Richardson Cave ', vernoem na een van die oorspronklike ontdekkingsreisigers. Na 'n maand se werk aan die ontwikkeling van die grot vir toere, was die Kennedy Bridal Party op 19 Augustus 1859 die eerste om die nuut geopende skougrot te geniet. Behalwe vir kort periodes tydens die burgeroorlog, word die grot al meer as 147 jaar lank as 'n trekpleister getoon.
In 1854 bereik die Louisville- en Nashville -spoorweg Three Forks. 'N Taklyn is na die nabygeleë stad Glasgow gelê. Daarna het die stad die naam Glasgow Junction, en baie meer onlangs, Park City gekry. Die aankoms van die spoorlyn het baie meer besoekers na Diamond en Mammoth Caves gebring.
Die oorspronklike eienaar van Bell's Tavern, William Bell, het die taverne aan sy seun, Robert, en skoondogter, Maria Gorin Bell, oorgelaat. Maria se pa, Franklin Gorin, was 'n advokaat in Glasgow en vroeë eienaar van Mammoth Cave. Na die dood van Robert Bell trou Maria met 'n prominente plaaslike weduwee, George Proctor. Benewens die bestuur van Bell's Tavern saam met sy vrou, het George Diamond Cave aan reisigers gewys. Terselfdertyd het sy broer, Larkin Proctor, die Mammoth Cave Hotel bestuur, en was hy ook die eienaar van die verhoog wat Bell's Tavern, Diamond Cave en Mammoth Cave bedien. Op 12 Desember 1859 het die oom van Maria Proctor, Joseph Rogers Underwood, 'n bekende Bowling Green -advokaat en senator, Diamond Cave en 156 hektaar van Jesse Coats gekoop vir $ 1,200,00. Benewens die besit van die Diamond Cave -eiendom, was Underwood ook die bestuurstrustee van die Mammoth Cave Estate, wat daarvoor verantwoordelik was dat Mammoth Cave 'n kommersiële sukses was.
Die Burgeroorlog het die besoek aan Diamond Cave sowel as aan Mammoth Cave effektief gesluit. Guerrilla -aanvalle, die gebruik van die spoorweë vir militêre doeleindes en haglike ekonomiese toestande het toeriste op die paaie en spoorweë beëindig. Grotbesoek het na die Burgeroorlog in 'n verarmde land gestagneer gebly.
Uitbreiding van die spoorweë na die herstel van die oorlog het gelei tot verhoogde toerisme en die ontwikkeling van ander skougrotte in die streek. Maria Gorin Bell Proctor se stiefseun, John R. Proctor, het Diamond Cave van Joseph Rogers Underwood gekoop vir $ 1,472,00 in 1867. John en sy pa, George, het die grot verder ontwikkel. Twee uitgawes van 'n gids is gedruk en talle artikels is oor die grot gepubliseer. John R. Proctor bespiegel in grond en versuim om persoonlike skuld af te betaal en belasting op sy uitgebreide grondbesit te betaal. Op 21 April 1879 koop Seth B. Shackleford Diamond Cave vir $ 1475,00 by die Edmonson County hofstappe. Proctor het oorgegaan tot 'n vooraanstaande loopbaan in staatsdiens en word die staatsgeoloog van Kentucky en 'n prominente federale staatsamptenaar.
Daar was jare lank 'n noue verhouding tussen Mammoth Cave en Diamond Cave. Boeke en grotbrosjures sal beide grotte beskryf. Vanaf 1880 is die Mammoth Cave Railroad tracks net wes van Diamond Cave gelê. Toe die lyn uiteindelik in 1886 oopmaak, was Diamond een van die belangrikste stoppunte op die spoorweg. Uitstappies was beskikbaar om Diamond en Mammoth Caves op dieselfde dag te sien, en steeds betyds terug te keer na Glasgow Junction om deur treine na Louisville of Nashville te ry. Mammoth Cave Railroad -stoppunte bedien ook twee nabygeleë grotte wat geopen is deur Larkin Proctor, Long Cave, gekommersialiseer as Grand Avenue Caverns en Proctor Cave.
Op 11 Junie 1900 koop J. B. Hatcher Diamond Cave van Seth Shackelford's Estate vir $ 500,00. Twee dae later het G.T. Parker het die grot vir dieselfde bedrag by Hatcher gekoop. Spoorreise het meer grotbesoekers gebring, maar slegs Mammoth Cave het nasionale roem gehad. Louisville en Nashville Railroad het Colossal Cave oos van Mammoth Cave besit en bevorder, maar daar was min besoekers. Indian Cave, Grand Avenue Cave, Proctor Cave en Diamond Cave is besoek deur diegene wat grotte soek met stalaktiete, stalagmiete en ander grotformasies. Die uitgebreide paaie van Mammoth Cave was feitlik sonder grotformasies. Gedurende hierdie periode het besoeke aan landmerke in die ooste van die Verenigde State afgeneem as gevolg van die ontwikkeling van nasionale parke en die voortdurende ontdekking van skouspelagtige natuurskenmerke in die Amerikaanse Weste.
Streektoerisme het in 1904 skielik verander toe die eerste motor die slegte paaie trotseer het en by Mammoth Cave aangekom het. Na die Eerste Wêreldoorlog het toerisme versnel, met baie besoeke aan die grotstreek in Kentucky. In 1921 dwing 'n olieboorman met die naam George Morrison nog 'n ingang na Mammoth Cave. Mededinging tussen die historiese Mammoth Cave en Morrison se "New Entrance to Mammoth Cave" het daartoe gelei dat hewige mededinging tussen grotteienaars die "grotoorloë" aangevuur het vir toeriste wat die streek besoek.
Gedurende die 1920's was tot 17 skougrotte oop, waaronder Diamond Cave. Vandalisme van mededingers het gelei tot die vernietiging van formasies in baie grotte, waaronder skade in die Diamond Cave. Besoekers wat met persoonlike motors op beter paaie aankom, verwag ook verbeterde, meer gerieflike grotuitstappies. Elektriese ligte is in 1917 in Diamond Cave geïnstalleer met behulp van 'n Delco -kragopwekker. In 1924 vervang die grotbestuurder Cal Rogers die oorspronklike houttrap met 'n betontrap en bou die betonbrug anderkant die Rotunda rondom die rand van Onyx Pit.
'N Keerpunt in die geskiedenis van Diamond Caverns het plaasgevind op 8 Februarie 1924 toe Amos Fudge, sakeman van Toledo, Ohio en sy skoonseun, dominee Elwood A. Rowsey, Diamond Cave vir $ 7,000,00 gekoop het. Gedurende die volgende 50 jaar het die kragtige persoonlikheid van dr. Rowsey, wat 'n metodiste -predikant was met 'n doktorsgraad in teologie, die Diamond Cave van 'n plaaslike skougrot verhoog tot 'n regionale kenmerk van belang. Fudge en Rowsey het bykomende beleggers in die grot gesoek, hutte gebou, die lodge vergroot en die elektriese stelsel in die grot verbeter.
Die dood van Floyd Collins in Sand Cave in Februarie 1925 het wêreldwyd aandag gegee aan Mammoth Cave en die omliggende grotte. 'N Kongreswet in 1926 het die oprigting van Mammoth Cave National Park gemagtig. Die park is in 1941 gestig en in 1946 formeel ingewy.
Tot 1936 eindig Diamond Cave -toere by die Diamond Grotto of Queen's Den. In daardie jaar het gidse 'n voortsetting van die belangrikste canyon van die grot agter die Queen's Den ontdek, wat die lengte van die besoekersreis verdubbel het. Meer grotpassasies is buite Frankenstein se trap ontdek en is kortliks op die grottoer ingesluit. In Desember het 'n ramp in 1936 toegeslaan toe die lodge tot op die grond afgebrand het en groot hoeveelhede roet in die grot gewas het.
Klik op speel om 'n baie ou opname van die klankinleiding van Dr. Rowsey na die Diamond Caverns -toer te hoor.
Hierdie opname is in 'n swak toestand. Daar is baie klankherstelwerk aan hierdie snit gedoen.
Op 5 September 1942 word dr. Rowsey die enigste grondeienaar en verander die naam na Diamond Caverns. Grotteverkenners van die nuwe National Speleological Society het in Oktober 1942 'n ekspedisie na Diamond Caverns en omliggende grotte gereël. Die grot in Toledo, Ohio, het die grot ondersoek en die eerste kaart gemaak met ontdekkings wat sedert 1936 gemaak is. Vanaf die veertigerjare het dr. Rowsey en sy seun, Elwood (Woody), en daarna dr. Rowsey se niggie, Jan Alexander McDaniel en haar man, Vernon, het die grotteiendom en aangrensende kampterrein deur baie besige jare bestuur. Onder leiding van Rowsey het die grot 'n bestemmingsoord geword met hotelkamers, restaurant en swembad, in 'n tydperk van landwye uitbreiding van kampeerplekke en buitelugrekreasie. Interstate 65 is in die laat 1960's deur die grotgebied voltooi, wat meer grotbesoekers na die Mammoth Cave -gebied gebring het, maar ook daartoe gelei het dat motoriste minder tyd in die omgewing deurbring.
Kaart gebruik met toestemming van die National Speleological Society (caves.org)
Jan en Vernon McDaniel bestuur die grot en kampterrein na die dood van dr. Rowsey in 1973. Op 20 Maart 1976 tref 'n tornado die Diamond Caverns KOA Campground, Park City en Diamond Caverns. Die noordelike gedeelte van die Colonial Lodge is beskadig en verwyder, wat gelei het tot die huidige voorkoms van die lodge.
Lugfoto's deur: Gary C. Berdeaux
Moyer Enterprises het die Diamond Caverns Resort in 1982 van die McDaniels gekoop, waarna eienaarskap later as 'n private lidmaatskapoord aan 'n beleggersgroep oorgedra is. In 1993 koop Ronald C. Eken en sy BullEk Corporation Diamond Caverns Resort en 'n nabygeleë openbare kampterrein met die naam Cedar Hills. BullEk het in 1994 'n aangrensende gholfbaan met agtien putjies genaamd Park Place gekoop en dit in die uitbreidende oord opgeneem. Diamond Caverns het minder promosie gekry omdat die klem verander het van 'n skougrot na 'n groot oord met baie fasette.
Links na regs (agterste ry) Roger & amp; Carol McClure, Gary & amp; Susan Berdeaux, Stan & Kay Sides, Judy Smith
(Voorste ry van links na regs) Mayo en Larry McCarty, Gordon Smith
Vyf grotte en hul vroue, Gary en Susan Berdeaux, Larry en Mayo McCarty, Roger en Carol McClure, Stanley en Kay Sides, en Gordon en Judy Smith het die grotteiendom op 7 Julie 1999 gekoop met die doel om die grot te verbeter as 'n historiese kommersiële trekpleister en die ontwikkeling van 'n nasionale museum vir die skougrotbedryf. Na 'n eienaarsvergadering drie maande later, het Stanley Sides en Gordon Smith begin om rotse uit 'n spleet in die agterplaas te verwyder. Die bodem val uit om 'n skag te openbaar wat lei tot 250 voet grotpassas wat nog nie met Diamond Caverns verbind is nie. Die volgende dag, 9 Oktober 1999, het Cave Research Foundation Dave West, Karen Willmes, Joyce Hoffmaster en Joanne Jones oopgemaak om 'n lae deurloopgraaf te vergroot. Gary Berdeaux en Gordon Smith het onder Diamond Cavern se Rotunda -kamer begin. Drie ure se klaustrofobiese grawe in 'n vernoude kruipweg het gelei tot die ontdekking van 'n paar honderd voet mooi versierde maagdelike gange, waaronder die grootste kamer wat nog in Diamond Caverns gevind is. Hierdie nuwe ontdekking bly onontwikkeld en ongerep met beperkte toegang.
Vandag is die historiese Diamond Caverns die tweede oudste skougrot in die Central Kentucky Cave -gebied, en die vierde oudste kommersiële grot in die Verenigde State. Die gedeeltes is weinig verander ten spyte van 'n ryk geskiedenis van honderd en sestig jaar waarin besoekers die beste versierde vertoongrot in die staat Kentucky geniet. Diamond Caverns is in die Mammoth Cave Area International Biosphere Reserve geleë en word omring deur Mammoth Cave National Park, 'n wêrelderfenisgebied.
Gorin, Franklin. The Times of Long Ago. John P. Morton and Company, Louisville, 1929. Bicentennial Edition herdruk, 1992. 142 pp.
Kieth, Jean E. "Joseph Rogers Underwood - Friend of African Colonization." Filson Club History Quarterly, Vol. 22, nr. 2, April, 1948, pp. 117-132.
Priester, Nancy L. "Joseph Rogers Underwood: Nineteenth Century Kentucky Orator." The Register, Kentucky Historical Society, Oktober 1977, pp. 79-97.
Ward, L.E., "'n Ondergrondse avontuur in diamantgrotte." Bulletin nommer ses van die National Speleological Society, Julie 1944, pp. 6-24, 37.
Ward, L.E., "Meer ondergrondse avonture." Bulletin Nommer Sewe van die National Speleological Society, Desember 1945, pp. 19-33, 56.
Wright, Charles W. Gidsboek vir die Diamond Cave. Charles G. Smith, drukker, Glasgow, Ky, 1860. 16 bls.
Peter "Taki" Alexis Salon Eienaar Peter "Taki" Alexis (79), mede-eienaar van 'n McLean-haarsalon, is op 1 Oktober aan kanker in die Universiteitshospitaal en Mediese Sentrum in Tamarac, Florida, oorlede. Hy het in McLean gewoon totdat hy onlangs verhuis het na sy dogter se huis in Tamarac.
Mnr. Alexis het die House of Alexis 35 jaar lank besit en bedryf totdat hy in 1996 afgetree het.
Hy is gebore in Erie, Pa, en het tydens die Koreaanse Oorlog in die weermag gedien. Hy het gewerk by 'n taverne wat in familiebesit was in Pittsburgh, ballroomdans op televisie geleer en in 'n orkes tromme gespeel voordat hy hom in 1960 in McLean gevestig het.
Oorlewendes sluit in sy vrou van meer as 40 jaar, Venetia Alexis van Tamarac, 'n dogter, Eleni Alexis Degelsmith van Tamarac en twee kleinseuns.
Maggie Oufiero Gold se gimnasiumbestuurder Maggie Oufiero (26), hoofbestuurder van Gold's Gym in Rosslyn, is op 20 Oktober dood aan beserings wat sy opgedoen het in 'n motorongeluk op Interstate 270 naby Rockville. Die motor waarin sy 'n passasier was, het tydens 'n reënbui gehidroplan en is deur 'n trekker getref.
Oufiero, 'n inwoner van Rosslyn, is gebore in Arlington County en het die grootste deel van haar lewe in Fairfax County gewoon. Sy studeer in 1998 aan die Robinson Secondary School, waar sy lid was van die Symphonic Band en - tot haar familie se verbasing - as baanskieter en diskusgooier in baan en veld geskryf is. Ten spyte van haar klein grootte, het sy as skyfwerper die vyfde plek in die streek geplaas.
Sy het 'n jaar by die Virginia Tech University gegaan, die stadslewe gemis en oorgeplaas na die University of Maryland, waar sy in 2001 'n baccalaureusgraad in kommunikasie ontvang het.
Van 2001 tot 2003 was sy 'n koördineerder van openbare aangeleenthede vir die Smithsonian Associates, en beplan en koördineer die jaarlikse Smithsonian vlieërfees en ander geleenthede. Sy het ook 'n Smithsonian Associate-walviskyk-toer na die See van Cortez in Mexiko gelei.
In 2003 word sy die publisist en bemarkingspesialis vir die Hillwood Museum.Alhoewel sy van museumwerk en kommunikasie hou, het sy besluit dat sy die sakewêreld wou aandurf en in 2004 begin werk aan 'n meestersgraad in sakeadministrasie aan die Marymount Universiteit.
In 2005 het sy 'n manier gevind om haar belangstelling in besigheid te kombineer met haar entoesiasme vir fisieke fiksheid deur uitvoerende direkteur van Capital Krav Maga in Falls Church te word. Krav maga is 'n selfverdedigings- en hand-tot-hand-gevegstelsel wat in Israel ontwikkel is.
Later in 2005 word sy hoofbestuurder van Gold's Gym.
Oorlewendes sluit in haar ouers, Lawrence en Judith Oufiero van Fairfax Station, twee broers, Larry Oufiero van Arlington en Matt Oufiero van Fairfax Station, haar ouma aan vaderskant, Lucy Oufiero van Fairfax Station en haar grootouers, Helen en Robert Rezabek van Tonawanda, N.Y.
John S. Proctor Navy Kaptein John Stephen Proctor (57), 'n afgetrede en swaar versierde Navy kaptein wat gespesialiseer het in logistiek op wêreldwye probleme, sterf 28 September by sy huis in Manassas. Hy het kardiopulmonêre arrestasie gehad as gevolg van slaapapnee.
Kapt. Proctor, die seun van 'n Navy Reserve -offisier, het in 1966 by die vloot aangesluit en die Silver Star gewen terwyl hy tydens die Viëtnam -oorlog as hospitaalkorpsman gedien het. Hy was later baie jare in die Navy Supply Corps en het in die Persiese Golfoorlog saam met die Defense Logistics Agency gedien.
'N Toewysing met die weermag se 22ste ondersteuningsbevel tydens die inval deur die VSA onder leiding van die VSA in 1991, het luitenant-generaal William "Gus" Pagonis aan hom 'n bronsster gegee.
Kapt. Proctor het die Defense Logistics Agency verteenwoordig in 'n taakspan wat betrokke was by 'n hulpsending na Somalië aan die einde van 1992. Hy het as diensbeampte vir die hospitaalskip USNS Comfort gewerk tydens 'n Haïtiaanse vlugtelingverskuiwingsmissie.
Volgens 'n geskiedenis van die voorraadkorps deur afgetrede agteradm. Frank J. Allston, destydse kmdt. Proctor het die kommissaris van die skip beveel om kookboeke uit die Karibiese Eilande en Kreool te koop, sodat hulle kos kan voorberei wat die vlugtelinge sal aanspreek.
Hy word later 'n senior amptenaar wat verantwoordelik was vir die NAVO -verkrygingsaktiwiteite in Suidoos -Europa tydens onrus in die voormalige Joego -Slawië.
Sy laaste opdrag in 2001 was die personeelhoof van die Defense Energy Support Center, 'n Pentagon-agentskap wat brandstof aan Amerikaanse magte wêreldwyd verskaf.
Na sy militêre aftrede het hy by owerheidsontrakteurs gewerk. Vanjaar was hy personeelhoof by die Withuis -kommunikasie -agentskap, wat oudiovisuele dienste soos die presidensiële teleprompter lewer.
Kapt. Proctor is in Washington gebore en het in Adelphi grootgeword. Hy was 'n gegradueerde van die High Point High School in Beltsville in 1967. Hy was 'n 1974 -gegradueerde klassieke argeologie en antropologie aan die George Washington Universiteit, waar die Persiese Golfstreek 'n spesialiteit was.
Hy het 'n meestersgraad in verwerwing en kontrakbestuur van die Naval Postgraduate School in Monterey, Kalifornië, ontvang.Hy het diploma's van die Armed Forces Staff College in Norfolk, die Naval Submarine School in New London, Conn. besigheidsskool.
Benewens die Silver Star en Bronze Star, bevat sy militêre versierings die Legion of Merit, nog twee toekennings van die Bronze Star, drie toekennings van die Purple Heart, twee toekennings van die Defense Meritorious Service Medal, drie toekennings van die Meritorious Service Medal , die Air Medal, die Joint Service Commendation Medal en die Navy Commendation Medal.
Sy huwelike met Helga Proctor, Nancy Kendall Proctor en Christina Nelson Proctor het op 'n egskeiding uitgeloop.
Oorlewendes sluit in sy vrou van sewe jaar, Patricia Johnson Proctor van Manassas, twee kinders uit sy tweede huwelik, Marine Corps Sgt. Andrew Proctor van Camp Pendleton, Kalifornië, en Lindsay Round of Culpeper sy ouers, Arthur en Jane Proctor van Annapolis en drie kleinkinders.
John Kenny Sheehan, bestuurder van kliënteverhoudinge, John Kenny Sheehan (77), 'n bestuurder van kliënteverhoudinge vir Mobil Oil Corp. Hy het in Wene gewoon.
Sheehan, president van die Northern Virginia Woodcarvers Association van 1991 tot 1995, het sy naweke by Colvin Mill naby Reston deurgebring om mense te leer kerf. Sy menslike figure en dekoratiewe houtplate het baie toekennings gewen.
Hy is gebore in die Bronx, NY, en studeer aan die Manhattan College in New York. Hy het tydens die Koreaanse Oorlog in die weermag gedien. Nadat hy ontslaan is, het hy as verkoopsverteenwoordiger by Mobil in New York gaan werk, en later oorgegaan na kliënteverhoudinge. Die korporasie het 800 werknemers, waaronder mnr. Sheehan, na sy Fairfax -kantoor verskuif in 1980. Hy het daar gewerk totdat hy in 1994 afgetree het.
Benewens houtsnywerk, het mnr. Sheehan as vrywilliger by die personeelkantoor van die Withuis gewerk en ondersoek gedoen en oproepe van die publiek hanteer. In Junie 2006 is hy en sy vrou van 52 jaar, Joan Sheehan, aangewys as vrywilligers van die week in die Withuis.
Mr Sheehan, 'n versamelaar van penne, pype en horlosies, het trivia geniet, stories vertel en sy gesin verstom met die multisillabiese woordeskat wat hy in sy omnivore lesing opgetel het. Sy antwoordapparaat verwelkom boodskappe van almal behalwe lede van die Huis en die Senaat.
Oorlewendes, benewens sy vrou, uit Wene, sluit in vier kinders, Jack Sheehan van Eden Prairie, Minn., Nancy Sheehan Simpson van Sacramento, Caryl Sheehan van Redondo Beach, Kalifornië, en Kevin Sheehan van Ashburn, 'n broer en vyf kleinkinders.
John Proctor was 'n suksesvolle taverneienaar wat in die buitewyke van Salem Village gewoon het. Hy is einde April eers vir heksery beskuldig nadat hy herhaaldelik sy skeptisisme oor die verhore uitgespreek het.
Abigail Williams het aanvanklik sy swanger vrou Elizabeth beskuldig. Toe Williams egter standpunt inneem, verskuif sy haar fokus na John. Sy het hom daarvan beskuldig dat hy haar hoofpyn was, terwyl Elizabeth hom net bygestaan ​​het met die mishandeling.
Ongelukkig het John Proctor baie vyande gehad wat die geleentheid benut het om teen hom te getuig. Veral sy dienaar Mary Warren. Op 5 Augustus 1692 is die prokureurs skuldig bevind aan toordery en in die tronk gestuur totdat hulle tereggestel is.
John is opgehang op 19 Augustus 1692. Die teregstelling van sy vrou is egter uitgestel totdat sy geboorte gegee het. Gelukkig, nadat sy haar seun gekry het, is haar lewe gespaar en is sy vrygelaat.
Die van Arthur Miller Die smeltkroes: Feit en fiksie
Ek werk al so lank as akademiese historikus met die materiaal van die Salem Witch Trials van 1692, dit is nie verbasend as mense my vra of ek die toneelstuk of film gesien het nie Die smeltkroes, en wat ek daarvan dink. Miller het kunswerke geskep, geïnspireer deur werklike gebeure, vir sy eie artistieke/politieke bedoelings. Die toneelstuk, wat die eerste keer op 22 Januarie 1953 op Broadway verskyn het, was deels 'n reaksie op die paniek wat veroorsaak word deur irrasionele vrees vir kommunisme tydens die Koue Oorlog, wat gelei het tot die verhore deur die Huiskomitee oor Unamerikaanse aktiwiteite. 1 In Miller se toneelstuk en draaiboek is dit egter 'n lieflike tiener, verwerp deur die getroude man vir wie sy lief is, wat 'n hele gemeenskap in 'n wraak van bloed begeer. Dit is eenvoudig nie geskiedenis nie. Die werklike verhaal is baie meer kompleks, dramaties en interessant - en die moeite werd om te ondersoek. Miller self het 'n paar dinge te sê oor die verhouding tussen sy spel en die werklike historiese gebeurtenis wat die moeite werd is om te oorweeg. In die Saterdag Resensie in 1953 haal Henry Hewes Miller aan en sê: 'n Drama het geen letter van die geskiedenis nie. Op die oomblik kon ek nie vir u sê watter besonderhede woordeliks uit die rekords geneem is en watter uitgevind is nie. & Quot, aan die ander kant, kan ek u vertel, en dit is die doel van hierdie opstel.
Of hierdie aktiwiteit die moeite werd is of nie, hang regtig af van wat u van die toneelstuk of film wil hê. Ek vind dat baie mense hierdie ongewone episode in die Amerikaanse geskiedenis teëkom deur Miller se verhaal, en as hulle wil begin leer wat & quot; werklik & quot; in 1692 gebeur het, vind hulle dit moeilik om historiese feite te onderskei van literêre fiksie omdat Miller se spel en karakters so lewendig is, en hy gebruik die name van regte mense wat aan die historiese episode deelgeneem het vir sy karakters. Miller het aan die begin van die Viking Critical Library -uitgawe 'n "Nota oor die historiese akkuraatheid van hierdie toneelstuk" geskryf:
Hierdie toneelstuk is nie geskiedenis in die sin waarin die woord deur die akademiese historikus gebruik word nie. Dramatiese doeleindes het soms vereis dat baie karakters in een saamgesmelt word. Die aantal meisies wat by die 'uitroep' betrokke is, is verlaag Abigail se ouderdom is verhoog terwyl daar verskeie beoordelaars van byna gelyke gesag was. Ek het hulle almal in Hathorne en Danforth gesimboliseer . Ek glo egter dat die leser hier die essensiële aard van een van die vreemdste en aakligste hoofstukke in die menslike geskiedenis sal ontdek. Die lot van elke karakter is presies die van sy historiese model, en daar is niemand in die drama wat nie 'n soortgelyke - en in sommige gevalle presies dieselfde - rol in die geskiedenis gespeel het nie.
Wat die karakters van die persone betref, is daar min bekend oor die meeste van hulle, behalwe wat vermoed kan word uit 'n paar briewe, die verhoorrekord, sekere breë syde wat destyds geskryf is en verwysings na hul optrede in bronne van wisselende betroubaarheid. Hulle kan dus as my eie skeppings beskou word, volgens my beste vermoë in ooreenstemming met hul bekende gedrag, behalwe soos aangedui in die kommentaar wat ek vir hierdie teks geskryf het. (bl. 2)
Miller hou vas aan gelyktydige bewerings van kreatiewe lisensie en akkuraatheid oor die gedrag en lot van die regte mense wie se name hy vir sy karakters gebruik het. Dit is problematies vir almal wat begin belangstel in die historiese episode, gebaseer op sy kragtige spel. 2
In Miller se outobiografie, Tydsbuigings: 'n Lewe, wat oorspronklik in 1987 gepubliseer is, vertel Miller 'n ander indruk wat hy tydens sy navorsing gehad het:
Eendag, na 'n paar uur se lees by die Historical Society [. ] Ek het opgestaan ​​om te vertrek en dit was toe ek 'n paar geraamde etse van die hekseryproewe aan 'n muur sien hang, blykbaar gemaak deur 'n kunstenaar wat dit seker moes aanskou het. In een van hulle skiet 'n as van graflig uit 'n venster hoog in 'n gewelfde kamer neer, val op die kop van 'n regter wie se gesig wit geblancheer is, sy lang wit baard aan sy middel hang, arms omhoog in verdediging onder hom gil en klou die meisie van geteisterde meisies na onsigbare pynigers. Donker en byna ononderskeibare figure kruip aan die rand van die prentjie saam, maar 'n paar mans kan uitgemaak word, bebaard soos die regter, en krimp terug in vroom verontwaardiging. Skielik het dit my geheue geword van die dansende mans in die sinagoge in 114th Street terwyl ek hulle tussen my beskermende vingers gesien het, dieselfde chaos van liggaamlike beweging - in hierdie prentjie vlug volwassenes uit die gesig van 'n bonatuurlike gebeurtenis in my geheue, 'n gelukkiger maar nie minder onheilspellende omstandighede nie - albei tonele wat skrikwekkend geheg is aan die lang teuels van God. Ek het onmiddellik geweet wat die verband was: die morele intensiteit van die Jode en die verdediging van die stam teen besoedeling van buite die geledere. Ja, ek het Salem in daardie blits verstaan, dit was skielik my eie erfenis. Ek sou moontlik nog nie die vorm van 'n toneelstuk kon verwerk uit hierdie opwindende massa dinge nie, maar dit het nou aan my behoort, en ek het gevoel dat ek in die ruimte kon begin sirkel waar 'n eie struktuur denkbaar kon ontstaan. [bl. 338] 3
Daar is geen bestaande tekeninge deur getuies van die gebeure in 1692 nie. My beste raaiskoot is dat wat Miller moontlik gesien het 'n litografie was - gewilde geraamde muurkuns in die negentiende en vroeë twintigste eeu - uit 'n reeks wat in 1892 deur George H. Walker vervaardig is. & amp Co., geteken deur Joseph E. Baker (1837-1914) [Sien die prentjie regs om te vergelyk met Miller se beskrywing.]. Alhoewel dit goed is vir kunstenaars om geïnspireer te word deur alles wat hul kreatiewe sensitiwiteit stimuleer, is Miller se beskrywings van sy eie navorsing, hoe geloofwaardig dit ook al is, en hoe indrukwekkend dit ook al op hom is, deurspek met onjuisthede en herinneringe beweer Miller van die primêre bronne gehad het, is ernstig gebrekkig.
Toe die fliek in 1996 vrygestel word, het Miller 'n artikel in die Inwoner van New York, bespreek & quotWhy I Wrote The Crucible & quot, waarin hy meer as vier dekades nadat hy die toneelstuk geskryf het, beskryf wat hy onthou van sy proses met die materiaal. Hy het begin deur te sê dat hy gelees het Salem Heksery: & quot; Ek het eers geweet dat ek oor die tydperk moes skryf toe ek 'n boek wat in 1867 gepubliseer is, 'n twee -duisend bladsye studie van Charles W. Upham, wat toe die burgemeester was, gelees het. . & quot Dit was in Upham se werk dat Miller die beskrywing van 'n enkele gebaar teëkom wat hom geïnspireer het:
Dit was afkomstig van 'n verslag wat geskryf is deur dominee Samuel Parris, wat een van die belangrikste aanstigters van die heksejag was. Tydens die ondersoek van Elizabeth Procter, Abigail Williams en Ann Putnam & quot; die twee was 'beskadigde' tieners beskuldigdes, en Abigail was die niggie van Parris - & quotboth bied aan om op Procter te slaan, maar toe Abigail se hand naby kom, gaan dit oop, terwyl dit het voorheen in 'n vuis opgemaak en baie liggies neergedaal toe dit naby die Procter kom, en met die oop en uitgestrekte vingers lank, baie liggies aan die kap van Procter geraak. Dadelik roep Abigail haar vingers, haar vingers, haar vingers brand. & quot In hierdie merkwaardige gebaar van 'n ontsteld jong meisie, het ek geglo, is 'n toneelstuk moontlik.
Dit is wonderlike dinge vir 'n vrugbare, kreatiewe verstand (sien Rekords van die Salem Heksejag, Nr. 49, bl. 174 vir 'n transkripsie van die volledige primêre bron), en Miller het dadelik van die historiese rekord afgewyk en hom die agtergrond van hierdie gebaar voorgestel: Elizabeth Proctor was die wees van die weeskind Abigail, en hulle het saam in dieselfde klein huis gewoon totdat Elizabeth ontslaan het die meisie. Teen hierdie tyd was ek seker, John Proctor het Abigail in die bed gesit, wat waarskynlik ontslaan moes word om Elizabeth te paai. in die bespreking van sy eie werk, kan Miller dikwels nie sê wat histories waar was en wat hy opgemaak het nie. In die inleiding tot syne Versamelde toneelstukke gepubliseer in 1957 (gepubliseer in die Viking Critical Library -uitgawe, bl. 164), beweer Miller dat die verhaal van Abigail Williams as 'n bediende in die Procter -huis histories akkuraat was:
Ek twyfel of ek ooit die pyn moes versoek deur eintlik 'n toneelstuk oor die onderwerp te skryf as ek nie op 'n enkele feit afkom nie. Dit was dat Abigail Williams, die belangrikste motor van die Salem -histerie, wat die histeriese kinders betref, 'n kort rukkie vroeër die huiskneg van die Proctors was en nou Elizabeth Proctor as 'n heks roep, maar meer - dit was duidelik uit die verslag dat sy met 'n heeltemal onkenmerkende vasberadenheid geweier het om John Proctor, Elizabeth se man, in haar beskuldigings op te neem ondanks die aandrang van die aanklaers.
Dit is ook nie histories akkuraat nie, begin met dat Abigail nooit 'n diensmeisie in die Procter -huishouding was nie: dit was Mary Warren. Die regte Abigail Williams het op 4 April op John Procter uitgeroep, op dieselfde dag waarop Elizabeth Procter formeel beskuldig is, hoewel hy nie op die arrestasiebevel wat op 8 April uitgereik is, ingesluit is nie (Sien RSWH39, 46, 47 en 61). Miller het steeds beweer dat dit 'n feit was. Dit was die feit dat Abigail, hul voormalige dienaar, die aanklaer was, en haar oënskynlike begeerte om Elizabeth te oortuig en John te red, wat die toneelstuk vir my denkbaar gemaak het. omtrent die lyn tussen sy spel en historiese akkuraatheid is net so onbetroubaar as die drama self as die geskiedenis.
'N Ander voorbeeld van hierdie fiksionalisering van hierdie navorsing kan gevind word in Miller se artikel & quotAre You Now Or Were You Ever? & Quot, gepubliseer in The Guardian/The Observer (on line), op Saterdag 17 Junie 2000. Hy het geskryf, & quotI can' Ek onthou nie of dit die neef of seun van die provinsiale goewerneur was wat saam met 'n kollega uit Boston gekom het om na die vreemde verrigtinge te kyk nie. Beide seuns bars uit van die lag oor 'n absurde getuienis: hulle is dadelik in die tronk gesit en kan moontlik opgehang word. hy verklaar in hierdie artikel dat hy die boek van Marion Starkey gelees het,Die duiwel in Massachusetts (1949), byvoorbeeld - maar daar is eenvoudig niks soos hierdie wat in die primêre bronne genoem word nie.
Miller is natuurlik nie alleen in sy persoonlike interpretasies oor die geskiedenis van hierdie episode nie. Hy gebruik dit om sin te maak uit sy eie lewe en tye. Gewilde opvattings sluit in baie algemene onjuisthede - byvoorbeeld dat die hekse doodgebrand is. Mense wat as hekse in New England veroordeel is, is nie verbrand nie, maar opgehang, en in die nadraai van die gebeure in Salem is algemeen aanvaar dat nie een van hulle eintlik 'n heks was nie. Sommige moderne weergawes het die verhaal ook te doen met onverdraagsaamheid teenoor verskil - 'n tema wat byvoorbeeld in die woorde van Nobelpryswenner Elie Wiesel was tydens die toewyding van die Tercentenary Memorial in Salem in Augustus 1992 - dat die beskuldigdes byvoorbeeld mense was die rande wat die gemeenskap stilswyend goedgekeur het om uit te dryf. Trouens, die meeste mense wat deur die hof in Salem beskuldig, skuldig bevind en tereggestel is, was opvallend omdat hulle die gemeenskapsnorme nagekom het; baie was selfs ten volle verbonde lidmate van die kerk. Sulke indrukke wat van die historiese feite afwyk, kom meer waarskynlik uit dringende kommer oor die tyd van die skrywer.
'N Ander huidige begrip van die gebeure het in 1976 begin, toe Linnda P. Caporael, toe 'n gegradueerde, 'n artikel in Wetenskap tydskrif wat beweer dat die geteisterdes aan hallusinasies gely het as gevolg van die eet van muwwe rogkoring - ergotvergiftiging. Die verhaal is opgetel en gepubliseer op die voorblad van die New York Times op 31 Maart 1976, in die artikel & quotSalem Witch Hunts in 1692 Gekoppel aan LSD-agtige agent & quot. Die gebruik en misbruik van LSD was destyds 'n groot openbare kommer. Die teorie is sewe maande later deur Nicholas P. Spanos en Jack Gottlieb, punt vir punt, weerlê in die tydskrif dat Caporael haar oorspronklike artikel gepubliseer het, wat aantoon hoe Caporael se gegewens kersies gekies is om haar gevolgtrekking te ondersteun. Die soort ergotisme wat hallusinasies veroorsaak, het byvoorbeeld ander simptome - gangreenvingers en spysverteringskanaal - wat waarskynlik in 1692 aangemeld sou word, maar dit was nie. Die lewe van hierdie teorie gaan egter voort in die populêre verbeelding as 'n lewensvatbare verklaring van die gebeure. Dit is later in 1982 deur Mary Matossian gerugsteun in 'n artikel in Amerikaanse wetenskaplike, & quotErgot and the Salem heksery -aangeleentheid & quot (ook gedek deur die New York Times, 29/08/1982), en in haar boek uit 1989 Gifstowwe uit die verlede: vorms, epidemies en geskiedenis. Caporael verskyn self weer in 2001 oor die onderwerp, in 'n PBS-spesiale in die reeks Secrets of the Dead II: & quotWitches Curse & quot, herhaal haar bewerings, onbetwis. 'N Ander biologiese teorie deur Laurie Winn Carlson, wat in 1999 gepubliseer is, dui daarop dat die geteisterdes ly enkefalitis lethargica, maar hierdie een hou nie onder die aandag van mediese en Salem -geleerdes nie. Selfs al sou hierdie biologiese verklarings die wortel wees van die beskuldigers se & quotvisions & quot, gaan dit steeds nie ver om die geloofwaardigheid en regsreaksie van die publiek en owerhede te verduidelik nie. Dit weerspieël die huidige opvatting dat onbekende gifstowwe in ons daaglikse omgewing baie mediese probleme kan verklaar.
Laastens word ds Parris se slavin, Tituba, aanhoudend uitgebeeld as 'n Swart -Afrikaanse afkoms of 'n gemengde rasse -erfenis, ondanks die feit dat dit altyd in die primêre bronne 'Indiese vrou' genoem word. Upham het hierdie voorstelling gemaak van Tituba, bekend as 'n slaaf van Barbadoes, na die Burgeroorlog, toe die meeste slawe van Barbadoes eintlik van Swart -Afrikaanse erfenis was. As die regte Tituba byna twee eeue tevore werklik 'n Afrikaanse of swart of 'n mulat was, sou sy dit so beskryf het. Hedendaagse beskrywings van haar verwys ook na haar as 'n 'Spaanse Indiër', wat haar oorsprong voor die Barbadoes êrens in die Carolinas, Georgia of Florida plaas. Die historikus Elaine Breslaw gee besonderhede oor hoe ons weet dat Tituba Amerindian was, waarskynlik die Suid -Amerikaanse Arawak. (Sien my aanvullende aantekeninge oor Tituba.)
As ek terugkeer na Miller se verhaal oor die verhaal, word ek altyd afgelei deur die groot verskeidenheid klein historiese onjuisthede wanneer ek blootgestel word aan sy toneelstuk of film. Noem my kieskeurig, maar ek is nie 'n fout nie: ek weet van artistieke lisensie en van Miller se vryheid om die materiaal te gebruik op elke manier wat hy wil, so moenie die moeite doen om my daaroor te leer nie. Hierdie bladsy is deel van 'n webwerf oor die geskiedenis van die koloniale New England van die 17de eeu, nie oor letterkunde, teater of Arthur Miller, alhoewel u moontlik in die middel van die werf beland het danksy 'n soektog vir inligting oor Miller.
Die redes waarom ek hierdie lys begin verskaf het, is onder meer: ​​1) akteurs kontak my om hul karakters in die toneelstuk meer akkuraat te maak - as dit onmoontlik is sonder om Miller se werk drasties te verander, want die karakters in sy toneelstuk is eenvoudig nie die regte mense wat geleef het, alhoewel hulle name en basiese lotgevalle kan deel, 2) mense wat na die verhoogproduksie of film kyk en wat geïnspireer word om meer te wete te kom oor die historiese gebeurtenis, en 3) studente kry opdragte in hul Engelse klasse om meer te wete te kom oor wat werklik gebeur het (Amerikaanse hoërskool juniors in honneurs en AP -klasse blyk die mees algemene besoekers te wees). Ek kan 'n besondere probleem wees as ek dieselfde huiswerkvrae in die Engelse klas vra wat ek al gesê het, en ek gee nie om nie, want ek is 'n historikus, dus voordat u eers daaraan dink om te skryf, moet u my 'n vraag stel Lees die toneelstuk deur my lys met vrae wat gereeld gevra word, en ek gee u die antwoorde op die meeste vrae wat ek die meeste vra - wees voorbereid: dit is moontlik nie die antwoorde wat u wil hê nie.
Hier is my lys van enkele historiese onjuisthede in die toneelstuk/draaiboek:
Abigail vertel vir Betty, "Jou ma is dood en begrawe!" (Draaiboek, toneelstuk 21, Wet 1, toneel 1). Betty Parris se ma was nie dood nie en het nog baie gelewe in 1692. Elizabeth (Eldridge) Parris sterf vier jaar na die hekseryproewe, op 14 Julie 1696, op 48 -jarige ouderdom. Haar grafsteen is op die somer in die Wadsworth -begraafplaas geleë Street in Danvers, MA.