Versindaba » Blog Archive » Andries Bezuidenhout. Hoe eensaam kan dit word, Hank Williams?
Andries Bezuidenhout. Hoe eensaam kan dit word, Hank Williams?
“Orals in die strate loop die fans van country plate,” sing Bernoldus Niemand jare gelede oor Pretoria. “Hulle ry ŉ Ford Snortina en hulle eet ŉ Snorgasbord,” spot hy met die mans wat so snorre dra hier rond. Dalk pas ek goed in. Ek het ŉ snor. Darem ook ŉ baard. Onder my enjinkap is ŉ dieselenjin (ek het darem nog nie bloubulballe aangeskaf nie) en in die CD shuttle is daar ŉ versameling countryliedjies. Op die oomblik is my gunsteling een van wyle Hank Williams:
Tonight my heart is bowed in sorrow
I can’t keep the tears from my eyes
The right to his love, I’ve been denied.
Hank Williams se stem snik en die Hawaise kitaar ween op daardie rou manier wat net ŉ Hawaise kitaar kan ween. ŉ Akkoordverandering kondig die loeiende refrein aan:
He’ll ne’er know my name nor my face
For another to be in my place.
Hank Williams is in 1923 in die Amerikaanse staat Alabama gebore. Sy pa se naam was Elonzo Huble Williams en sy ma was Jessie Lillybelle Skipper. Met ouers se name so dié kan jy óf ŉ countrysanger óf ŉ massamoordenaar word. Gelukkig het Hank Williams ŉ countrysanger geword. Op die oomblik sing hy in my CD shuttle:
That showed thru the darkest of nights.
Hank Williams se tannie, Alice McNeil, het hom leer kitaar speel. Sy band se naam was die Drifting Cowboys en sy eerste slidekitaarspeler, Jimmy Porter, was dertien jaar oud. Roy Acuff het blykbaar vir Hank Williams gewaarsku: “You’ve got a million-dollar voice, son, but a ten-cent brain.” In my shuttle val Williams weer met die refrein weg:
Hank Williams is op die ouderdom van 29 oorlede, weens ŉ kombinasie van dwelms en alkohol. Hy was agterin ŉ Cadillac op pad na ŉ vertoning toe. Hy’t ŉ hele paar nommer 1 hits agter die rug gehad (elf, om presies te wees), maar sy misbruik van drank en dwelms het reeds gemaak dat hy byvoorbeeld van optredes by die Grand Ole Opry verban is. Sommige mense beweer dis ŉ rugstringsiekte en pyn wat hom tot dwelms en drank gedryf het. Hy sing:
She just couldn’t stand my disgrace
And longs for the love he can’t replace.
Die instrumentasie op “My son calls another man Daddy” laat my baie aan Frans en Sannie Briel dink. Ek dink aan hul lied vir die mynwerkers wat by Coalbrook dood is, aan “Kom haal my, my pappie,” en aan die hartseer, hartseer trein na Pretoria, waarin daar darem ŉ bietjie hoop aan die einde van die storie is. Maar ook die snik, die Hawaise kitaar:
Leonard Cohen sing in sy lied “Tower of Song” oor Hank Williams:
a hundred floors above me in the Tower of Song…
Leonard Cohen het later verduidelik wat hy bedoel het met Hank Williams wat honderd verdiepings bo hom in die “Tower of Song” hoes: “When I wrote about Hank Williams ‘a hundred floors above me in the tower of song’, it’s not some kind of inverse modesty. I know where Hank Williams stands in the history of popular song. ‘Your Cheatin’ Heart’, songs like that, are sublime, in his own tradition, and I feel myself a very minor writer.”
Tags: Die Briels, Hank Williams, Leonard Cohen
Monday, November 15th, 2010 | Andries Bezuidenhout.
2 Kommentare op “Andries Bezuidenhout. Hoe eensaam kan dit word, Hank Williams?”
Sjoe… Ken jy Hanky Panky waarin Matt Johnson van The The hulde bring aan HW? Orsim.
Andries, ‘n blog so na my hart. En ja, Matt Johnson se Hany Panky is lieflik, maar die mees verbysterende versameling Hank Williams covers wat ek ken is “I’ll Never Get Out of This World Alive: Hank Williams Revisited”, uitgegee deur die merkwaardige klein Duitse label Trikont. (Hulle het o.m. ook ‘n wonderlike versamelalbum van diep melancholiese Finse tango’s uitgegee.) Hier is ‘n resensie en track list: http://www.allmusic.com/album/ill-never-get-out-of-this-world-alive-hank-willliams-revisited-r534868/review
Ek wou nog altyd ‘n fliek maak net om die Beasts of Bourbon se weergawe van “Ramblin’Man” en Killdozer se “I Saw the Light” daarin te gebruik. En meer verlore as Townes van Zandt se “Lost Highway” kry jy nie. O, en die Teenage Larvae se “I’m so Lonesome I Could Cry” moet gehoor word om geglo te word. Die hartseer honde wat daarin blaf, is sweerlik meer nootvas as die sanger wat klink of hy die lirieke onderwater yl.