KOPREIS (16) Die damwal breek oop – breinsuiker
KOPREIS (16) Die damwal breek oop
“Bly jy alleen hier?”
“Hoekom? Hier is dan niks en niemand. Dis verlate. Dis ver”
Die hele wệreld is verlate en kaal.
“Hoekom sệ jy so?”
As jy hier kom bly sal jy sien.
“Hoe lank is jy al hier?”
Ek is nie seker nie. Twee jaar dalk.
“Hoe kan jy nie weet nie? Het jy nie ‘n computer of telefoon nie?”
Nee. Ek het ‘n telefoon persent gekry, maar hy lệ nog onder my bed in ‘n boksie.
“Kom ons haal hom uit”
“Ek is hier. Niks om voor bang te wees nie”
“Is hier nie blyplek nie?”
Alles is toe. Of vol. Dis blommetyd. Dan is alles vol.
“Moet ek dan al die pad terugry, op hierdie 80 km grondpad, met ‘n motorfiets”
“Dit is, ek is moeg.”
Bly by my.
En daar breek die eerste stene uit my damwal. Die eerste water begin deur die gleuf te drup-drup. Die engel op my dak vang ‘n ster uit die hemel en kom sit dit op die stoep neer waar ek en die vreemdeling staan en gesels.
“Dis net na middernag”
Jy kan op die bank slaap. Ek het net een bed. Die bank is nogal gemaklik. Niemand het al op hom geslaap nie, maar ek het in die middae daarop gelệ en kyk vir die see. Ek kan nie lank op hom lệ nie, want dan raak my rug seer. Maar as jy wil kan jy die kussings op die vloer gooi. Dis makliker. Ek sal dan ‘n groot wolkombers onder die matras gooi om die koue te keer. Hoor jy die see? Ek sukkel om hom vanaand te hoor?
Die man staan op my stoep. Hy gooi sy gewig eers op sy linkerbeen, dan regter been. Dan staan hy met sy hand teen die muur, dan kyk hy na die motorfiets wat buite staan.
“Sal my motorfiets safe wees daar buite?”
Ek sal die engel vra om na hom te kyk.
Die engel op my dak.
Die man lag.
Ek kyk hom aan.
“Goed, as jy so sệ”
Ek sệ so, ja.
Kom sit hier.
Hy gaan sit op my stoel. Ek trek ‘n kampstoel nader.
“Jammer, is dit jou plek die”
Niemand het ‘n plek in die lewe nie. Almal is maar oppad.
“Ek bedoel, die stoel”
“Kom sit hier, ek kan op die kampstoel sit”
Jy kan gaan stort. Ek het warm water. Nie baie nie, maar darm. Die gasbottel is amper leeg en as hy leegloop is die warm water op. Ek sal iemand moet kry om vir my ‘n bottel op die dorp te kry.
“Hoe ver is die dorp?”
110 Km. 80 Km grondpad.
“Ek kan more oggend saam met jou ry, dan gaan koop ons een”
Ek het nie ‘n kar nie.
“Het jy nie ‘n kar nie? Hoe bly jy hier?”
Die engel op my dak sorg.
Die man is stil.
Ek gaan maak koffie.
Toe ek die ketel se bek onder die kraan druk om sy maag vol water te tap, staan die man agter my.
“Hoekom sit jy nie ligte aan nie”
Ek is bang vir lig.
“Maar hoe sien jy waar alles is”
Ek het min goed. Ek weet waar alles is.
“Ek is so lus vir daai koffie”
Ek maak vir jou, maar die water is brak. As jy klein bietjie sout bygooi is die brak weg, maar my mond is gewoond aan die brak.
“Ek gee nie om nie. Koffie is koffie.”
Ons gaan sit weer op die stoep. Die koue kruip vinnig nader van die see se kant af. Ek trek die lappieskombers oor my. Ek gee vir hom ook ‘n kombers. ‘n Blou kombers.
Die son breek goud op die vlakte kant.
Kyk hoe mooi is dit.
“Dis baie mooi. Jy besef dat ons niks geslaap het nie?”
Ons kan later slaap.
Ek moet vlakte toe gaan.
“Kan ek saamkom?”
Het jy nie gemakliker klere nie. Daai motorfiets klere gaan nie werk in die vlakte nie.”
“Ek het ‘n jean en t shirt”
Ek sal vir jou wag.
Hy staan in die sitkamer, kyk see se kant toe.
Gooi sy rugsakke op die grond neer, buk en trek die zips oop. Een vir een. Hy haal ‘n compter uit, ‘n cellfoon, ‘n charger, los klere wat gekreukel is en ‘n kamera.
Hy trek sy motorfiets-klere uit. Staan in ‘n rooi onderbroek en kyk vir die see.
Nog ‘n paar stene val uit my damwal uit. Nog water spuit by die krake uit.
Ek staar hom aan.
Hy sien ek kyk
Ek stap om die huis, see kant om. Verby die wasgoedlyn waar die voeltjie gewoonlik sing. Tot my verbasing is hy terug. Ek het om vir ‘n paar dae nie gesien nie. Hallo voeltjie. Ek stap om die spekbos, die skilpad slaap nog. Ek trap op my skulpiepad en die grrr grr onder my voete. Hallo engel. Ek klim op die dak, kyk vlakte toe, groet die goue son, kyk see toe, sệ hallo vir die blink spatsels op die water. Ek sệ hallo vir die engel op my dak en dankie dat hy na die motorfiets gekyk het.
Die man kom uit en staan langs sy motorfiets.
Ek sit tjoepstil en hou hom dop. Hy loop om die huis, kyk na die skulpe, tel ‘n klippie of twee op, kyk na die son, grou in sy motorfiets se kassies, kyk see kant toe, steek ‘n sigaret aan, rook, kyk vlakte toe en toe sien hy my op die dak.
“Wat maak jy op die dak”
Ek groet die rooidag.
Ek sệ dankie vir die engel wat jou motorfiets opgepas het.
“Kan ek die engel kom sien?”
Hy klim op die dak, kniel langs my, kyk my in die oe en sệ:
Toe breek die hele damwal af…in stukke en dis net strome en strome water.
Die strome loop oor my wange, teen my nek af, in my hemp, teen my maag af, agter teen my ruggraat af, op my maag, my bene, my kniee totdat ‘n plas water in my skoensole gaan val.
Varswater, nie brakwater nie.
KOPREIS (17) Die dag toe ek ‘n engel geword het…
One thought on “KOPREIS (16) Die damwal breek oop”
“Niemand het ‘n plek in die lewe nie. Almal is maar oppad.” – so baie waar…