Siedaar! Vier uit vier vir die suide en die laaste vier spanne bly dan Nieu-Seeland, Australië, Suid-Afrika en Argentinië.
’n Ou bel my rustyd. “Is jy bereid om nóg 40 minute na hierdie gemors te sit en kyk?” wil hy by my weet. Ek sê hom ek het niks beter om te doen nie; ek sal maar sit. En kyk, skryf OUPA RHOODIE oor Woensdag se wedstryd.
In die eerste helfte druk die Bokke 20% van sy drieë en daarna 80%, en dit vertel omtrent die hele storie: ons manne was ruim vier maal beter in die laaste as in die eerste helfte. Ek het julle voorheen vertel van die Brad Pitt-spierwit vergelykenis. Dis nou die ou wat die aand die voorste ramkat op die partytjie is en dan, die volgende oggend, wanneer die werklikheid en die babelaas inskop, is Brad Pitt spierwit.
Hierdie span van ons doen dit andersom. In die eerste helfte het hulle werklik onder die invloed gelyk en toe raak hulle ramkat ná die omdraai. Dis seker verkieslik bo ’n uithaler begin en ’n flou einde, maar mense, elke wedstryd het steeds twee helftes.
Gaan ek nou al weer die partytjie bederf met kritiek terwyl ons die grootste oorwinning van die toernooi behaal het? Ja.
Die Bok-potjie staan duidelik op drie pote: skrums, lynstane en verdediging. In al drie hierdie afdelings was ons (weer ’n keer) puik, en dis nie te versmaai nie dat die VSA die eerste span in die toernooi was wat nie ’n enkele punt kon aanteken nie.
Na my beskeie mening is die grootste bekommernis nou die gebrek aan werklike strawwe wedstryde voor die uitklopfase. Geen span was in ’n “makliker” groep as Suid-Afrika nie, selfs nie Nieu-Seeland wat met die Argentyne moes afreken nie. En moenie die Japan-wedstryd as ’n voorbeeld probeer gebruik van ’n werklike “strawwe” wedstryd nie: dáár het ’n dêm goeie afrigter en ’n begeesterde maar beperkte span ons eenvoudig met die broek op die knieë gevang. Finish en klaar. En wedstryde waarin jy moet uithaal en wys, waar jy moet pyn voel om te wen, is goeie doepa. Dit slyp en dit maak los punte vas. Ons het dit nie geproe nie.
Wen die Aussies Saterdag, en stuit die Iere die Franse, gaan ons vier klassieke Noord-Suid kwarteindrondes binne: Suid-Afrika teen Wallis; Australië teen Skotland; Nieu-Seeland teen Frankryk en Argentinië teen Ierland. En klop Frankryk die Iere, bly dit steeds Noord teen Suid in elk van die vier wedstryde.
Intussen kan ons manne ’n potjie gholf gaan speel, die Deep Heat invryf en van Maandag af die punte begin skerpmaak vir Twickenham.
’n Wen is ’n wen ou pel, sê die wat weet. Sekerlik ja, maar mensig, waaroor die euforie? Waaroor die rugkloppery, gekraai in die koerante en vreugdevure wat hoog brand? Ek weet werklik nie, skryf OUPA RHOODIE.
Iemand weet te vertel dit was ’n stap in die regte rigting. Ja, natuurlik was dit so, want ons beleërde span móés eenvoudig die Skotte uit die pad uit kry; ons had geen keuse nie. In daardie opsig dus, ’n beweging in die “regte” rigting. Maar was daar werklik ’n inlui van ’n opwaartse kurwe in daardie beweging te bespeur?
Voordat ek hierop uitbrei, wil ek net noem dat ek nie ’n klakous van geaardheid is nie. Ek is nie ’n pessimis is nie en ek het ’n kleintjie dood in diegene wat alewig die Bokke uitkryt en in ’n voltydse waan van swartgalligheid gif in ons manne se rigting blaas.
● Ons botsings rondom die losbal. Dit was verblydend om te sien hoe ons die Skotte op hierdie gebied boelie, maar hou in gedagte dat dit eerder aan die kragspel en oorheersing van die vaste vyf te danke was as aan ’n “fetcher” se werk op die grond. Teen die sterker spanne gaan ons steeds ’n Brüssouw mis.
● Ons sogenaamde taktiese skopwerk. Daar is niks, heeltemal niks, “takties” in ’n doellose geskop na die teenstanders se agterste drie toe nie. Ek het dit tevore gesê en doen dit weer: die All Blacks en die Aussies (die Iere ook en selfs die Walliesers) gaan ons swaar straf en onherstelbaar knou indien ons met hierdie stommiteit volhard. Pollard was in dié opsig uiters swak en hier sal dringend geskaaf moet word. En Willie le Roux staan ook skuldig.
● Wat presies is D’Allende se rol? Male sonder tal bars hy oor die voordeellyn, net om grond toe te gaan en ’n volgende fase af te dwing. Niemand beweeg saam met hom aan sy skouer nie – hetsy aan sy binnekant, hetsy buite. Daar is geen poging (of beplanning) om iemand langs hom deur ’n gaping te plaas nie, geen aanduiding dat ’n aflaai oorweeg word nie. En dat stormram die plan is, word duidelik daardeur onderstreep dat Damian self niemand soek om voor uit te gee nie. Hierdie outydse en voorspelbare “taktiek” werk lankal nie meer nie. Ons moet in gate begin hardloop en ons moet uitgee na ’n spanmaat in ’n beter posisie en ons moet dit doen voor daar grond toe geploeg word ten einde in die spel te kan bly. Jy kom nie agter die doellyn as jy op grond lê en spartel nie.
Ons sal seker te veel skietgoed vir die Amerikaners uitstal en dan is dit Wallis (mits die Aussies hulle klop), soos seker verwag kan word.
Net toe ek begin dink dat Ierland die span is om dop te hou, het hulle amper lelik in die hek geduik teen ’n omgesukkelde klomp Italianers. Nietemin bly Iain Henderson, die Iere se nr. 4-slot, een van die uithalers van hierdie toernooi. G’n wonder nie: die man lyk soos ’n gevaarlike kruising tussen ons eie Frik du Preez en ons nuwe held, Lood de Jager.