WOORDE WAT WEEG: Resensie | Antoinette Olivier – Optelklippies (2018)
Resensie | Antoinette Olivier – Optelklippies (2018)
Antoinette Olivier - Optelklippies. Kreativ SA (geborg deur Cordis trust), 2018. ISBN 978 1 928374
Op die agterblad word hierdie debuut Optelklippies van Antoinette Olivier as haikoes beskryf, 'n digvorm wat 'n vlugtige natuurindruk weergee én suiwer wiskunde is. Die versvorm bestaan uit drie reëls met sillabetelling 5-7-5. Die haikoe, 'n Japannese versvorm, illustreer ten beste die tegelykertydsaspek van die digkuns. Sy pendant heet die senryu, oftewel 'n somberder, siniese vorm van die haikoe.
Oor klippe is daar al veel gedig in Afrikaans: Opperman se bekende "Te klip om te boom" en Maria Snyman het 'n belangrike MA-verhandeling (UNISA) geskryf oor klippe in die Afrikaanse digkuns. Daar is Ina Rousseau, Wilma Stockenström, Johann de Lange ...
Klippe, soos weet hulle te vertel, verraai iets van die bepaalde landskap en in Japan (by Hirosjima en Nagasaki) voel en lyk die klippe anders. Hulle was immers stil getuies van ‘n kernontploffing.
Olivier se bundel is nie rasegte haikoes nie. Trouens, min digters kry dit reg in Afrikaans (en hierom praat ons eerder van boere-haikoes), maar haar verse is bepaald genoeglik in die delikate waarnemings wat dit registreer.
Die essensie van hierdie soort gedig is die jukstaposisie tussen twee wêrelde of indrukke. In die tradisionele haikoe word dit 'n vertikale lyn waar die twee sieninge één word; in die Westerse tradisie vind ons dan die 17 sillabes (in 3 reëls) opgebreek met 'n sentrale woord wat die kireji of snypunt is in die gedig. Gewoonlik is dit in die slotreël van die gedig. Hierdie snypunt of draaipunt vind die leser en interpreteer dan die gedig róndom hierdie woord.
In tradisionele haikoes het 'n bepaalde woord 'n simboliese betekenis wat gewoonlik aan die natuur gekoppel is. Die leser lees dus assosiatief en laat die gedig in die gemoed gebeur.
Die nuuskierige leser kan hier verder oor die haikoe lees:
uit 'n optelklippieboks
skiet in rotstuin uit
Langs elke gedig word klippe opgestapel. Klein totempale?
vars oor die tafel gestrooi
die ene monét
Monet, die impressionis word hier geaktiveer, en sy siening van die plein-air-landskapskilderye wat ‘n reaksie was teen salonkuns.
Hiermee wil die digter Olivier dan ook die natuur-like beklemtoon, weg van die gedigte wat waarskynlik te “slim” en “geleerd’ aandoen …
verf oë vir die gesigte
op die oorhangrots
glip die somervenster oop
hoe rank die jasmyn
op een been staan hy
so probeer flamink flamink
in die vywer speel
Elke vers sal ‘n ander assosiasie oproep vir die leser.
Met hierdie bundel neem sy 'n plek in langs Eveleen Castelyn, meesteres van die haikoe en tanka. (Die tanka se vorm, terloops, lyk so: 5-7-5-7-7).
‘n Klassieke Castelyn-vers:
die as van liefde
(Uit: Minder as die engele uit 1990).
En Hélène Kesting in 'n "klein akkoord", moet eweneens nie vergeet word nie.
Kan bestel word van: Posbus 4404, George-Oos, 6539.
Posted by Johann de Lange at 11:56 AM
Labels: 2018, Antoinette Olivier, Cordis Trust, Joan Hambidge, Optelklippies, Resensie
Resensie | Footnotes for the Panther:Conversations...
Resensie | The Road to Mecca - Fugard-teater (2018...
Resensie | Lodewyk G. du Plessis - Die Dao van Daa...
Rubriek | The devil is in the detail (2018)
Huldeblyk | Foute vergissings verskuiwings (2018)
Resensie | Daniel Hugo – Openbare Domein (2018)
Resensie | Antoinette Olivier – Optelklippies (201...