Mooi loop! | Slaai Sonder Blare
Die liefde →
Ek het hierdie afgelope paar weke regtig probeer om gesonder te eet. Ek het soveel keer my kop geskud vir sjokolade en geweier om myself oor te gee aan die lus van ’n karamelgevulde roomys. Gister het ek behoorlik myself van die wal af in die sloot gegooi. Nachos gedoop in avo… soutbeskuitjie met knoffelroomkaas… kolwyntjies, sjokoladebeskuitjies en framboosjellie… en toe kom die skaaptjoppies, braaibroodjies, aartappelslaai… Ek slaan my hand op die bors: ek het geswig voor die vleeslike plesier van my smaakreseptore.
Ek het my humeur heeltemal misplaas. Gewoonlik kan ek myself knyp, my lip stukkend byt of sommer net lekker diep asemhaal voor ek my waardigheid voor my kinders verloor. Maar toe my liewe, liewe seun vir die dertigste maal sy vuil handjie oor die wit muur trek… en my liewe, liewe dogtertjie vir die dertigste maal kom vra ons more kan pannekoek bak (nadat ek herhaaldelik ja gesê het)… het daar eenvoudige ’n dodelike kiem in die linkerlob van my brein ontsnap en het ek soos ’n viswyf in haar menopouse geskree.
Dit is so: ek het die woordeskat van ’n matroos. Meng dit nou met die onmeetbare drang om die reine waarheid te praat en jy het die resep vir dramatiese moeilikheid. Gelukkig is daar ’n wag voor my mond wat na drie dekades darem weet wat hy doen. Ongelukkig gaan die wag voor my mond gereeld met verlof. Gelukkig is daar logika wat darem meeste van die tyd vir die man instaan. Ongelukkig faal logika ook soms. Soos die oomblik wat die arrogante kollega die grappie met my maak: “aangesien jy die enigste vrou by hierdie vergadering is, kan jy maar die koffie gaan maak.” Toe draai logika om, die wag voor my mond kyk anderpad en selfs my goeie maniere steek my in die skande. Die woorde wat ek in sy rigting gespuug het, sou my ma laat bloos, die kerk weer op hul knieë dwing en het die hulpbronbestuur laat naderstaan met konflikhanteringseminare.
Ek heg waarde aan vriendskap. Wedersydse omgee. Ek glo in die opbou van mense en alle kritiek moet kan lei tot verbetering. Ek hou nie telling nie. Ek staan onvoorwaardelik op vir die mense in my binnekring. En ek weier om my standaarde te verlaag tot manipuleringstegnieke, skuldgevoel en die verlekker in ’n skinderstorie. Ek maak soms onvanpaste grappies. Ek lag te hard. Ek sit soms lelik. Ek dra nie altyd grimering nie en ek besit nie een paar hakskoene nie. Ek verwag nie baie van my vriende nie. Wees wie jy is… en ek is wie ek is… en saam IS ons net.
So gebeur dit toe nou dat ek nie iemand se koppie tee is nie. Ek aanvaar dit sonder weersin. Ons hoef mos nie almal van mekaar te hou nie. Ek draai om en loop lag op ’n ander plek. So kom die nuus via vriende dat die mejuffrou met die delikate smaakpalet, verkondig dat ek tè dit en tè dat is. Ek herhaal niks, want dit is absurd en ek steur my nie aan haar slegpraat nie. Ek gee ook nie werklik om om die oorsaak te blameer op jaloesie of ’n swak selfbeeld nie. Ek gaan haar nie bel en korrigeer nie. Ek gaan nie deelneem in ’n oorlog waar niemand gaan wen nie. Ek gaan slaai eet vir aandete, pannekoek bak saam my dogter, my seun help om die muur te was en dan ’n glas wyn geniet saam my beste vriend. Al wat ek kan sê vir die dame met die gal bek:
Dis regtig oukei as jy my oordeel. Onthou maar net asseblief om die res van jou lewe absoluut perfek te wees.
Posted in Slaaisous
One thought on “Mooi loop!”
September 16, 2018 at 6:49 vm
Jy beskryf jou situasie besonder goed. Ek dink jy hanteer dit ook goed. Daar sal altyd nare mense wees en ignoreer is die beste geweer.