Ek skryf uit ŉ koue, donker Duitsland. Soggens wend die son sy beste probeerslag aan om gesig te wys, en gee vóór tjailatyd moed op. Hierdie jaar voel die winter ŉ bietjie kouer, ŉ bietjie donkerder. Onder normale omstandighede sou die strate met die soet reuk van “Glühwein”, wat tydens Advent verkoop word, gevul wees. Grendeltyd maak dit hierdie jaar onmoontlik – die eeue oue Kersmark is afgeskaf.
Tuis word die maatstaf vir ŉ magiese Kersfees nie gevolg nie. Tafels word buite gedek. Dis te warm in die kombuis om skaapboud te maak, ons braai eerder. Die aartappelslaai is ŉ koel lawe op jou bord. Daar is nie groenslaai nie, want teen die tyd wat die vleis uiteindelik gereed is en almal aansit, het die blare reeds verlep. Die porsie groenigheid op jou bord is boerbone: ŉ stoere, stewige bykos wat vir niks verkeerd staan nie. Vir nagereg word die kinders rivier toe gestuur waar waatlemoenskille met ŉ breë glimlag rivieraf dryf.
Suid-Afrikaanse emigrante sal vir my sê hierdie Kersfees is ŉ mite. Sien ek dan nie die misdaad, die moord, die val van die rand nie? Word tog wakker!
Hierdie jaar se planne vir Kersfees werk nie so mooi uit nie. Ek is nie tuis nie. My familie is nie naby nie. Ek is egter steeds van plan om mense te nooi vir ŉ fees, aldus ŉ kleiner fees. Dit sal nie sprokiesmooi wees nie, maar dit sal ŉ geleentheid skep om nuwe lewe, die Lewe, te vier. Teen Kerstyd het die son reeds gedraai, en die somer is weer op pad.