Die gebied waarop 'n mens standaardtaal kan verwag, is dus oorwegend die konteks van geskrewe kommunikasie. Hier is die vorm van die taal (dus spelling en skryfwyse) van belang. In elke domein waar die vorm wat die taal aanneem, 'n belangrike rol speel (en dit geld veral formele kontekste, en by name formele skryftaal, soos ook die terminologie van vakgebiede), kom die diegene wat daarby betrokke is en opgelei is om die taal te gebruik, volgens riglyne wat mettertyd ontwikkel het, oor die mees aanvaarbare alternatiewe taalvorme vir die betrokke gebruikskonteks ooreen.
'n Belangrike vraag is: Wie normeer Standaardafrikaans? Uit die magdom en rykdom van die Afrikaanse woordeskat word daar nêrens 'n gestruktureerde en sistematiese sifting gedoen van wat standaard en wat niestandaard is nie. Die idee dat daar 'n wit-swart skeiding plaasvind tussen woorde wat standaard en sogenaamd niestandaard is deur 'n liggaam wat daaroor moet besluit, is 'n oorveralgemening van wat op die grond gebeur. In werklikheid word standaardisering toegepas deur almal wat uit die aard van hulle werk keuses moet uitoefen oor wat, in ooreenstemming met die teikengehoor, die formaliteit van die situasie, die ondubbelsinnigheid van terme, en beginsels van doeltreffende kommunikasie paslik is - en dit sluit die groot massa taalpraktisyns in wat van dag tot dag met (veral geskrewe) taal werk: onderwysers, dosente, joernaliste, vakkundiges, ensovoorts.