Ons het verlede week gehoor oor die aanbreek van 'n nuwe tyd vir Israel toe die eerste Paasfees gevier is en hulle uit Egipte kon trek. Daarna volg die verhaal oor die tog deur die see en hoe God die Israeliete daardeur red. Meeste van hoofstuk 15 word gewy aan 'n loflied oor God se wonderbare mag wat sy mense red.
Die opwinding is egter van korte duur: Eers kom hulle by Mara waar daar aanvanklik nie geskikte water was om te drink nie. Dan breek hoofstuk 16 aan, ons teks vir vandag, waar die Israeliete weens hongerte teen hulle leiers, en in der waarheid God self, in opstand kom.
Ten spyte van die voortdurende murmurering van die volk tree God op genadige wyse in en voorsien vir hulle genoegsame kos vir hulle daaglikse behoeftes. God gebruik die geleentheid om die Israeliete verskeie dinge te leer: buiten dat Hy voorsien moet hulle leer om voortdurend op Hom te vertrou vir daardie voorsiening, aangesien Hy daagliks die kos gee en nie vooruit nie. In hierdie voorsiening word dit ook duidelik dat daar regverdigheid en voorsiening vir almal is. Verder leer hulle om volgens die ritmes te leef wat Hy daarstel deur hoe voorsiening gemaak word vir die Sabbat. In stede daarvan dat God die Israeliete straf vir hulle verset, word dit 'n geleentheid om as sy volk gevorm te word en waar hulle leer om volgens sy instruksie te lewe.
Vanoggend dink ons verder saam oor wat hierdie gebeurtenis in Israel se lewe beteken vir ons dissipelskap vandag.