Geskryf deur Tawny Paul, Universiteit van Exeter
Die uber poel van die 18e eeu. James Pollard / Google Art Project
Die Taylor-verslag, die Britse regering se onlangse groot oorsig van moderne werk, het veral aandag gegee aan die "gigekonomie". Dit is die idee dat die tradisionele model van werk - waar mense dikwels 'n duidelike loopbaanvordering en 'n werk vir die lewe het - opgewonde is. Dit sluit in "selfstandige" Uber-bestuurders aan die vrywilligers van die webontwikkelaar en dit bied werkers meer vryheid - maar ontken ook voordele en beskermende regulasies.
Alhoewel dit blyk dat lang gevestigde maniere van werk ontwrig word, wys die geskiedenis ons dat die een persoon, een loopbaanmodel, 'n relatief onlangse verskynsel is. Voor industrialisasie in die 19e eeu, Die meeste mense het verskeie werksgeleenthede gewerk om 'n lewe saam te voeg. Om na die verlede te kyk, onthul sommige van die uitdagings, voordele en gevolge van 'n gig-ekonomie.
Die dagboeke van drie mans in 18-eeuse Brittanje wat ek gevind het, gee 'n fassinerende insig in hoe middelklas mense - die veronderstelde begunstigdes van vandag se gigekonomie - het verskeie werkgewers werk gemaak. Edmund Harrold, 'n inwoner van Manchester in die vroeë 18-eeu was 'n kapper deur opleiding en titel. Hy het 'n klein winkel gehuur, geskaafde kopers geskeer, hare gekoop en verkoop, en handgemaakte pruike. In die ure wat hierdeur onvoltooid was, het hy as 'n boekhandelaar gewerk, en uiteindelik as afslaer verkoop hy verskeie items in alehuise binne Manchester en in buiteliggende dorpe. Hy het geld uitgeleen toe hy dit gehad het, en verdien 10% rente op sy besit.
Nog 'n entoesiastiese ambassadeur van die gigekonomie was Thomas Parsons, wat as 'n klipkapper in die stad Bath in 1769 werk, asook 'n amateurwetenskaplike - werk wat ons normaalweg as ontspanning kan klassifiseer. In die Wes-land, John Cannon het werk as landbouwerker, aksynsman, mislukte mister en onderwyser geneem.
Soos mense wat geld verdien het deur die gigekonomie vandag, is die drie mans in 'n wêreld van onverskilligheid gegooi. Hulle het onafhanklikheid gehad, maar het dikwels gefouteer oor genoeg geld om rekeninge te betaal, en gevrees vir die moontlikheid vir mislukking. Parsons agonized oor sy vermoë om sy skuld te betaal, en let op in een inskrywing:
Ek is in die skuld en weet nie hoe om te betaal nie. Dit gee my groot ongerustheid. Wat 'n groot aantal bekommernisse het ek om my gedagtes in diens te neem!
In een inskrywing het Harrold God vir 'aanvaarbare sake' bedank en opgemerk dat hy baie gemaklik beleef het. Teen die volgende maand sou hy skryf dat hy siek was vir geld, dat hy baie min werk gehad het en beskryf het dat hy "baie goed was wat om te doen".
Al drie diariste het 'n gemaklike, maar beskeie bestaanswyse vir ambagsmanne van die tyd verdien. Hulle verdien 'n jaar tussen £ 50 en £ 70, wat hulle as deel van die groeiende middelklas in terme van inkomste verdien het. Maar in 'n ekonomie van veelvuldige werksgeleenthede was hul inkomste onvoorspelbaar, en dit het 'n groot impak gehad op hul lewens. Kanon beskryf homself as die "tennisbal van fortuin".
Meer as die geld
Geld was 'n bekommernis, maar die dagboeke maak dit duidelik dat werk soos vandag ook meer as betaal was. Die ervarings van hierdie drie mans wys dat mense hul werk gekies het omdat verskillende werkgeleenthede verskillende vorme van vervulling aangebied het. Sommige take het hulle geld verdien, maar ander rolle het hulle sosiale status gegee. In sommige gevalle het hulle selfs voldoening geëvalueer en die status van hierdie werk het hulle so hoog as wesenlike wins gegee.
Die geleentheid vir netwerkwerk, die bou van reputasies en krag kan ewe belangrik wees as die kontant wat verdien word. Trouens, die waarde van werk in terme van status en inkomste kan 'n omgekeerde verhouding hê. Parsons het die meeste van sy geld uit sy klipbesigheid gemaak, eerder as sy intellektuele strewe, maar dit was sy wetenskaplike eksperiment wat die meeste status toegeken het. Dié status het op sy beurt gehelp om kontrakte te kry.
Historiese rekeninge van die gig-ekonomie herinner ons daaraan dat ons oor werk as meer as 'n vorm van loon verdien moet beskou, maar as iets van kritieke belang vir ons sosiale en kulturele lewe. Ons definieer onsself volgens die werk wat ons doen. Alhoewel die onlangse uitgawe van Taylor se oorsig van Brittanje se gig-ekonomie fokus op lone, voordele en regulering, erken dit ook werk as 'n ervaring. Die verslag word gepers met woorde soos "geluk" en "aspirasie".
Daarbenewens kan ons sien dat die werk - selfs gig werk - afhang van die status. Vandag is werkers wat staatmaak op aanlynplatforms vir werk afhanklik van hul gebruikersgradering. Status en indiensneming gaan hand in hand. En aktiwiteite wat 'n persoon help om status te bou, vervaag die onderskeid tussen werk en ontspanning, of onbetaalde en betaalde werk. Werk, vir mans soos Parsons, Harrold en Cannon, was 'n sosiale praktyk. Dit was nie net 'n produktiewe aktiwiteit om hulself te ondersteun nie, maar eerder 'n onderneming wat vaardigheid, onafhanklikheid en selfwaarde gevestig het.
Wat tel as werk?
Die gigekonomie wat in 'n historiese konteks oorweeg word, daag ons uit om die eenvoudige kategorie "werk" beter te definieer. Moet ons werk definieer as take wat onderneem word vir betaling? Of moet ons produktiewe arbeid insluit wat nie betaal word nie?
Harrold was die nominale broodwinner van sy familie, maar die huishouding het ook van sy familie afhanklik geraak vrou se werk. Sarah het 'n kamer in hul huis gehuur om te huisves, tweedehandse klere verkoop en ander mense se klere gewas. Vir hierdie take het sy geld verdien. Maar soos baie vroue in die 18e eeu (en vandag), baie van Sara se werk was onbetaalbaar. Sy gee om vir kinders, gebakte brood en gebraaide aal. Hierdie take het die huishouding en sy voortplanting volgehou, maar omdat hulle onbetaal was, bly hulle onherkenbaar as werk. Selfs al het sy haar dae bestee, sou Sarah gelys word as geen beroep in formele belasting- of sensusrekords nie.
In vandag se gig-ekonomie word al hoe meer informele huishoudelike take vorme van betaalde werk. Sal dit vir ons help om die onsigbare werk wat in die huishouding plaasvind, beter te herken?
Die gigekonomie bied beslis uitdagings aan die welsyn van werkers. Die ontwrigting wat dit veroorsaak, bied egter die geleentheid om beter te verantwoord vir die diversiteit van verskillende soorte werk wat in die samelewing plaasvind en om die mense wat dit verrig, te herken.
Tawny Paul, Senior Lektor in Ekonomiese en Sosiale Geskiedenis, Universiteit van Exeter