(Aangestuur vanaf Vulkane)
Kieselhoudende achondriete soos Northwes Africa (NWA) 11119 is baie oud (4,565 Ga) en wys dat vulkanisme reeds vroeg in die ontwikkeling van die sonnestelsel 'n rol gespeel het. Die hitte wat deur uitsgestorwe isotope soos Aluminium-26 vrygestel is het dalk 'n belangrike rol gespeel en hemelliggame laat smelt.
Skildvulkane, so genoem vir die breë, skild-agtige profiele, word gevorm met die uitbarsting van dun lawa wat ver weg kan vloei van 'n breuk af. Dit ontplof gewoonlik nie op 'n katastrofiese wyse nie. Aangesien lae-viskositeit magma tipies min silikon bevat (mafiese lawa), is skildvulkane meer algemeen in die oseane as op die vasteland. Die Hawaiise vulkaniese ketting is 'n reeks van skildkegels. Dit kom ook algemeen voor in Ysland.
Regdeur die geskiedenis het die as van ontploffende uitbarstings van stratosvulkane die grootste vulkaniese bedreiging vir die beskawing ingehou. Stratosvulkane bou nie net groter druk op onder die onderliggende lawavloei as die geval met skildvulkane nie, maar stratosvulkane se breukopeninge en monogenetiese vulkaanvelde (vulkaniese kegels) ondervind kragdadiger uitbarstings, aangesien dit, in baie gevalle, aan die uitbrei is.
Sedert 2013 word die volgende as die aarde se aktiefste vulkane beskou:
Die langste (maar nie noodwendig aanhoudend nie) vulkaniese uitbarstingsfases is:
Die drie algemene klassifikasies van vulkane kan subjektief wees en sommige vulkane, wat kwansuis uitgestorwe was, het weer uitgebars. Om seker te maak dat mense nie onder die valse indruk kom dat dit veilig is om naby 'n vulkaan te bly nie, het lande nuwe klassifikasies aanvaar om die verskillende vlakke en stadiums van vulkane se aktiwiteite te meet. Sommige waarskuwingsmeganisme gebruik verskillende kleure of nommers om die verskillende vlakke aan te dui. Ander stelsels gebruik weer 'n kombinasie van albei.
Die konsentrasies van die verskillende vulkaangasse kan aansienlik van een vulkaan na 'n ander verskil. Waterdamp is tipies die algemeenste vulkaangas met koolstofdioksied kort op sy hakke, en dan swaweldioksied. Ander belangrike vulkaangasse sluit in: waterstofsulfied, waterstofchloried, en waterstoffluoried.
Die sulfaat-aërosol veroorsaak ook komplekse chemiese reaksies op sy oppervlakte wat chloor en stikstof se chemiese spesies in die stratosfeer verander. Die uitwerking hiervan, tesame met toenemende stratosferiese chloorvlakke van chloorfluoorkoolstof-besoedeling, genereer chloormonoksied wat die osoon verwoes. Namate die aërosol groei en stol, versamel dit in die boonste laag van die stratosfeer waar dit dien as kerne vir cirruswolke en verander Die aarde se stralingsbalans. Die meeste van die waterstofchloried en waterstofluoried word in die uitbarstingswolk opgelos in waterdruppels wat baie vinnig as suurreën terug aarde toe val. Die besoedelde as val ook baie vinnig uit die stratosfeer neer. Die plofbare vulkaniese uitbarstings stel uiteindelik die kweekhuisgas vry wat 'n bron van stikstof vir biochemies siklusse vrystel.
Gasse wat deur vulkane vrygestel word is 'n natuurlike bydraer tot suureën. Vulkaniese aktiwiteite stel sowat 130 tot 230 teragram (145 miljoen tot 255 miljoen ton) koolstofdioksied per jaar vry. Vulkaniese uitbarstings kan ook aërosols in die Aarde se atmosfeer inspuit. Groot inspuitings kan visuele effekte soos buitengewoon kleurvolle sonsondergange veroorsaak en 'n globale invloed op die klimaat uitoefen- hoofsaaklik deur afkoeling. Vulkaniese uitbarstings bied die voordeel dat dit bykomende voedingstowwe vir die grond deur die verweringsproses van vulkaanrotse bied. Hierdie vrugbare grond help met die groeiproses van plante en 'n verskeidenheid gewasse. Vulkaniese uitbarstings kan ook nuwe eilande skep soos die magma (lawa) afkoel en solied word met die kontak met die water.