http:///.www.springbokboek.co.za/admin.php Douwlina Grobler boeke
Douwlina Grobler se lys van boeke sluit in:
Liewe Boet - boek deur Douwlina Grobler
Met liefde van Anita, 1972 - boek deur Douwlina Grobler
Haar naam is Mandie (‘n ware verhaal), 1980 - boek deur Douwlina Grobler
O, Om Ma Te Wees - boek deur Douwlina Grobler
Vereffening - boek deur Douwlina Grobler
Haar naam is Mandie (‘n ware verhaal) - deur Douwlina Grobler
Die verhaal van Mandie is waar. Die skryfster het fiktiewe name gebruik, maar die aangrypende verhaal van ‘n klein pleegdogtertjie en die gesin wat haar in hulle huis en harte geneem het, is waar.
Dit is die verhaal wat van die eerste bladsy af boeie en roer. Klein Mandie met die sielvolle bruin oë van die leser vas net soos sy haar pleegmoeder met daardie eerste onvergeetlike ontmoeting oorrompel het.
Doulina Grobler slaag daarin om die siel van hierdie merkwaardige kind weer te gee. Ook die ander huismense en veral die pleegmoeder kry gestalte, maar dis Mandie en haar lotgevalle wat die leser bybly selfs lank nadat die laaste bladsy gelees is.
Niemand wat hierdie boek gelees het, sal ooit wwer onverskillig staan teenoor weerlose kinders wat ouerliefde en liefdeloos die lewe moet begin nie. En niemand sal onbewus kan bly van die groot liefde van diegene wat hulle oor hierdie kinders ontferm nie.
Met liefde van Anita - deur Douwlina Grobler
‘n Huwelik stuur op ‘n ramp af - verstik in die dinge wat materiële welvaart bring. Bennie, die knap ingenieur, die slim sakeman, die steunpilaar in die gemeenskap, dryf al verder wag van sy gesin. Hy is nie meer die romantiese held van weleer wat op sy bromponie letterlik Anita se voete onder haar uitgeslaan het nie. En Anita? Wat is haar aandeel aan die mislukkig van hulle huwelik?
Na agtien jaar se getroude lewe voel Anita sy kan nie meer nie. Haar gees is afgestomp. Hulle huisdokter raai haar aan om ‘n paar maande in ‘n nuwe omgewing te gaan sielerus vind. Twee of drie maande sal sy en Bennie van mekaar af wees - met alle bande verbreek. Miskien vir altyd.
Op ‘n eensame Karooplaas probeer Anita haarself weer vind. Haar gedagte is in ‘n warboel. Om hulle te orden, skryf sy briewe aan Bennie - Briewe wat nie bedoel is om gepos te word nie.
In hierdie nege stuks briewe word die verhaal vertel van ‘n verskynsel van ons tyd ... ‘n siekte van die moderne lewe vol sukses, vol materiële welvaart, maar wat die blywende lewenswaardes nie meer het nie.
Anita kerf haar huwelikslewe oop tot op die been en ons kry ‘n intieme kykie in haar hart van ‘n fynbesnaarde vrou wat smag na die spontane en gelukkige eerste jare van haar huwelik, maar wat tog ook realisties genoeg is om te besef dat die mens saam met sy lewe moet groei.
Die volgende artikel het by www.liznet.co.za verskyn
Op die kop twaalfuur klop ek aan Fanus Rautenbach se deur in die Arkadia-oudehof, soos hy dit noem. Ek is nie seker op wie se gesig die verbasing die grootste is toe Fanus die deur oopmaak nie. Ons het afgespreek om sy legendeskap te gaan vier by The River Club … die T-hemp en boksbroekie gaan nie werk nie. Ons lag lekker. Fanus vertel hy het tot in die vroeë oggendure gesit en werk voor die rekenaar. Die afgelope paar dae was oorvol onderhoude en oproepe sedert bekend gemaak is dat hy met 27 000 stemme aangewys is as die radiolegende van die afgelope 70 jaar. Na sy vroegoggend-onderhoud met ’n radiostasie in Nieu-Seeland wou hy nog bietjie rus.
’n Uur of wat later sit ons elkeen met ’n Windhoek en kyk deur die spyskaart. "Tongvis," besluit Fanus, "’n omroeper moet tongvis eet." En toe begin ons oor sy lewe gesels.
Laat ons by die begin begin. Jy is 23 September 1928 op Lichtenburg gebore. Wat is jou heel eerste herinnering aan die tyd op Lichtenburg?
Daar's baie herinneringe, maar my heel eerste … Ek het op ’n donkie gery, ek was vier jaar oud. Ek moes die donkies gaan haal in die veld, want my pa wou hulle inspan. Ek het agterstevoor om gery en aan sy stert vasgehou. Toe jaag die foksterriërs ons en ek gly af en daar hang ek onder die donkie se pens. Die honde het geblaf-blaf en ek moes maar laat los. Die ander donkies het gemaal om my, maar gelukkig het hulle my nie raakgetrap nie. Van toe af is ek bang vir honde, ’n verskriklike vrees … Dit het ’n groot indruk op my gemaak.
Fanus is ’n legendariese storieverteller; die een storie rol uit op die ander …
Daar’s nog ’n donkiestorie. Langs ons het oom Wouter du Preez gebly. My pa koop toe ’n donkie by oom Wouter en hy sê vir my pa: “Jy moet mooi praat met die donkie, moenie aan hom slaan nie.” Ons span hom toe in voor die eenskaarploeg en die donkie steek vas – hy's letterlik so steeks soos ’n donkie. Gaan roep toe maar vir oom Wouter en sê die donkie wil nie loop nie. Hy sê: "Man, julle verstaan nie donkies nie." Hy pluk sommer daar@