Posted on October 23, 2016 October 24, 2016 by Johan
Die bid vir en ontvang van vergifnis
Ons bid in die Ons Vader: … vergeef ons ons oortredings … Hoe werk vergifnis van sonde?
Aan vergifnis is daar niks soetsappig of sentimenteel nie. Mense dink wanneer die Here sonde vergewe, Hy vir die sondaar sê: "Toemaar, dit is nie so erg nie."
Vergifnis beteken allermins dat die erns van die oortreding ontken word. God kyk die harde werklikheid van sonde vierkant in die oë. Jesus gebruik die woord skuld. Dit is iets wat ek regtens verskuldig is. Ek is verantwoordelik vir die betaling van hierdie skuld. Ek moet my sondeskuld voor God delg. Vir my sondeskuld moet ek met my lewe boet.
'n Mens besef dit is 'n ernstige saak. Hoor wat die Here oor hierdie saak vir sy volk sê: Ek vergewe ongeregtigheid, oortreding en sonde, maar Ek spreek niemand sonder meer vry nie. Ek reken kinders en kleinkinders die sondes van vaders toe selfs tot in die derde en vierde geslag (Eks 34:7). Saam met Dawid sing ons: U is nie 'n God wat onreg verdra nie, die kwaad het by U geen plek nie (Ps 5:5). In die Nuwe Testament het Ananias en Saffira met hulle lewe geboet vir hulle leuen (Hand 5).
God handel met ons sonde in al die erns daarvan. Hy doen dit deur sy Seun: Hy het sy eie Seun nie gespaar nie, maar Hom oorgelewer om ons almal te red (Rom 8:32). Hoe Hy dit doen, spel die Here elders in sy Woord uit: Hy het die skuldbewys met sy eise teen ons tot niet gemaak. Deur dit aan die kruis te spyker, het Hy dit vir goed weggeneem (Kol 2:14). My sondeskuld is afbetaal deur die offer van Jesus Christus aan die kruis op Golgota.
Jesus het die Heilige Gees, ons ander Trooster, beloof. Van Hom sê Hy: En wanneer Hy kom, sal Hy bewys dat die wêreld skuldig is aan sonde, en dat die reg aan my kant is, en dat die oordeel al gekom het (Joh 16:8). Die Heilige Gees oortuig ons nie net van sonde wat ons doen nie. Die sonde wat ons doen, ontspring uit ons hart (Spr 4:23). Ons hart is boos. Dit is daarom ons aard om te sondig. Die Heilige Gees oortuig ons van ons sondige aard en van die sonde wat ons doen.
Die erns van my sonde, die omvang van my sondeskuld, sowel as die offer van Christus aan die kruis kom in spel wanneer ek en jy bid: … vergeef ons ons oortredings … Dit is 'n bede wat ek en jy nie net een maal in ons lewe op die lippe moet neem nie. Ons moet dit elke dag doen. Ons bely immers op grond van die Woord dat ons ons skuld elke dag nog groter maak (HK 5:13) en dat ons beste werke in hierdie lewe onvolmaak en met sonde besmet is (HK 24:62).
Ons kan glo dat God al ons sondes op grond van die verdienste van ons Here Jesus Christus vergewe. Wie glo "ek het God se vergifnis ontvang", moet verder:
Wie vergifnis ontvang, moet vergewe
My en jou sonde en sondigheid raak ook ons verhouding met ons medemens. Ons is soms aan die ontvangkant van ander se sonde; soms weer aan die uitdeelkant.
Aan die ontvangkant van ander se sonde
Jesus leer ons bid: … vergeef ons ons oortredings soos ons ook dié vergewe wat teen ons oortree … (Matt 6:12). Ons dink verkeerdelik dat ek vir iemand wat my benadeel of veronreg, sê: "Toemaar, dis nie so erg nie." Ons het reeds gesien dat God dit nie met ons doen nie. Om iemand te vergewe vra dat ek dit wat hy my aangedoen het, voor my neersit en die volle omvang van die benadeling of verontregting onder oë neem en dan besluit: "Ek vergewe dit. Ek maak dit heeltemal toe." Soos in die geval van God wat ons vergewe, maak ek die onreg of benadeling toe met die bloed van Christus – Hy het immers vir al ons sondes gesterf – ook vir die sonde wat iemand anders my aandoen.
Die vyfde bede van die Ons Vader laat dit lyk asof die vergifnis wat ons uitdeel 'n voorwaarde daarvoor is om God se vergifnis te kan ontvang. Dit was allermins Jesus se bedoeling om te sê dat as ons ander vergewe, ons verdien dat Hy ons vergewe. Sy bedoeling het Hy later verduidelik. Hy het sy dissipels geleer hoedat hulle moes optree wanneer iemand teen hulle sondig. Petrus het besef wat Jesus gesê het, beteken dat 'n mens bereid moet wees om mense wat teen jou sondig, te vergewe. Hy het toe gevra: Here, hoeveel keer moet ek my broer vergewe as hy iets verkeerds teen my doen? Selfs sewe keer? Jesus het geantwoord: selfs sewentig maal sewe keer (Matt 18:22).
Daarop het Jesus die gelykenis vertel van die man wie se onbetaalbaar groot skuld op sy versoek deur die koning afgeskryf is. Toe hy buite kom, het hy 'n mede-amptenaar gekry wat hom 'n paar rand skuld. Hy het hom toe aan die nek gegryp en geëis dat hy sy skuld aan hom moet betaal. Hy het hom vir daardie paar rand in die tronk gestop.
Toe die koning dit hoor, was hy kwaad. Hy het toe vir die man gesê dat hy met sy mede-amptenaar moes doen wat hy as koning met hom gedoen het. Omdat hy anders opgetree het, het die koning hom oorgegee het om gemartel te word totdat hy al sy skuld betaal het. Jesus het die gelykenis afgesluit met die woorde: So sal my Vader wat in die hemel is, ook met julle maak as julle nie elkeen sy broer van harte vergewe nie (Matt 18:35). In sy bergpreek het Jesus dieselfde verklaring na die laaste bede van die Ons Vader gegee: "As julle ander mense hulle oortredings vergewe, sal julle hemelse Vader julle ook vergewe. Maar as julle ander mense nie vergewe nie, sal julle Vader julle ook nie julle oortredings vergewe nie" (Matt 6:14, 15).
Die vergifnis wat ek uitdeel is nie die voorwaarde vir die ontvangs van God se vergifnis nie, maar die gevolg daarvan dat ek dit ontvang het. Die volgorde is duidelik: ek wat vergifnis ontvang, moet dit ook uitdeel. As God my vergewe, moet ek my medemens wat my kwaad aandoen, ook vergewe.
Aan die uitdeelkant van die sonde: ek benadeel en veronreg ander
My en jou probleem is nie dat ons altyd aan die ontvangkant van ander se sonde teenoor ons is nie. Ek en jy is dikwels ook aan die uitdeelkant. Ons benadeel ander, veronreg hulle. Wanneer ek en jy ons aan die uitdeelkant bevind, moet ons dit natuurlik ook voor God bely. Ons moet bid dat die Here ons dit ook sal vergewe.
Wat is my houding teenoor die een aan die ontvangkant van my sonde? Ek het tog my sonde bely en God se vergifnis aanvaar. Kan ek sê: "Die Here het my vergewe. Ek het nou vrede met jou wat onder my sonde gely het"? Kan ek my hande in onskuld was?
Op hierdie vrae moet ons die antwoord in die Woord soek.
Die slavin Hagar het haar eienares, die onvrugbare vrou van Abraham, Sara, begin verag nadat sy self swanger geword het. Later het sy die woestyn ingevlug voor Sara se onbillike behandeling. Daar in die woestyn het die engel van die Here haar opdrag gegee: Gaan terug na jou eienares toe en onderwerp jou aan haar gesag (Gen 16:9).
Paulus het ook die wegloopslaaf, Onesimus, wat intussen 'n gelowige geword het en baie vir Paulus beteken het, met 'n begeleidende brief (Filemon) teruggestuur na sy eienaar, Filemon, toe.
Saggeus het hard probeer om Jesus te ontmoet. Reeds voordat hy met Jesus paaie gekruis het, het hy begin om die onreg wat hy gedoen het, reg te stel. Jesus het daardie ontmoeting afgesluit met die stelling: Vandag het daar redding vir hierdie huis gekom; ook hierdie man is 'n kind van Abraham (Luk 18:9).
Waar iemand anders onder my sonde gely het, is dit nie net 'n saak tussen my en die Here nie. Natuurlik moet ek begin om die saak voor die Here te bely. Ek moet ook die leiding van die Heilige Gees volg en alles wat ek kan, teenoor die betrokke persoon regstel.
Wat moet ek as gelowige doen wanneer iemand my seermaak, my benadeel, my kwaad aandoen?
Die antwoord is: ek moet so iemand vergewe. Jesus leer ons bid: … vergeef ons ons oortredings soos ons ook dié vergewe wat teen ons oortree. In sy nadere verklaring van hierdie bede spel Hy selfs uit dat wie ander vergewe, vergifnis ontvang en wie nie vergewe nie dit ook nie ontvang nie.
Dit is baie duidelik: wie vergifnis ontvang, deel dit ook uit.
Die preek is beskikbaar in .pdf-formaat. Kliek op die naam wat volg: 2016-10-23-wie-vergifnis-ontvang-deel-dit-ook-uit-matt-6-v12-en-v14tot15