Minoïese bronsskild - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die posisie van die groot bronsae van Minoïese Kreta in die geskiedenis van werktuigvervaardiging
Die foto's wat hier ingesluit is, is almal geneem deur juffrou Ellen Hersher, Departement Klassieke Argeologie, Universiteit van Pennsylvania en Cyprus Musuem, Nicosia. Alle voorwerpe wat hier getoon word, word uitgestal in die Argeologiese Museum, Heraklion, Kreta. Die redakteur bedank dr. Stylianos Alexiou, die direkteur van die Heraklion Musuem, vir die moontlikheid om hierdie foto's te neem, saam met juffrou Lembessi en juffrou Alexandra, ook van die Heraklion Museum vir hul hulp.
Die vervaardiging van betroubare veerharde staal in die vroeë tye was 'n moeilike en delikate proses, wat so gereeld misluk is dat dit tot 'n sekere mate met magie geassosieer kon word-nie net van die fantastiese soort wat in die Siegfried-legende opgeteken is nie, maar ook van 'n praktiese karakter waar middeleeuse swaardsmede sjarme voorgedra het in die vorm van verse, gebede of rituele sinne wat heel waarskynlik as 'n moeilike tyd gedien het tydens die gepaste tempering deur middel van die onderbroke blusmetode. Suksesvolle veer-tempering van staal is so laat bewerkstellig dat dit in literatuur van vroeër datum berig is as die oudste eksemplare waar die teenwoordigheid daarvan deur middel van toetse vasgestel is.
Die eerste aanneemlike verslag is die van Philo van Byzantium, 'n ingenieur van die Hellenistiese tyd, wat beweer dat hy staal swaardblaaie uit Spanje ondersoek het wat die tweede verslag twaalfhonderd jaar later, in die laat negende eeu nC, in die laaste deel van die lewe van Karel die Grote geskryf deur die Monnik van St Gall.
Bronszaag uit die Minoïese villa by Haghia Triada (Italiaanse opgrawings: Musuem inv.nr. 701). L. 155 cm: maksimum w. 12,2 cm. Detail van die bogenoemde, met tandepatroon. Fragment van 'n saag sonder tande uit Haghia Triada (Italiaanse opgrawings Musuem inv.nr. 702). L. 50,5 cm. maks. w. 13,4 cm. Die klinknaaldgate vir die handvatsel kan in die linker boonste hoek gesien word. In 1903 stel F. Halbherr, wat die opgrawings van die Haghia Triada opgeskryf het (miskien met betrekking tot hierdie spesifieke saag) voor dat 'n tandlose saag gebruik word om klip te sny.
In teenstelling met die moeisame en benarde aard van hierdie proses, kan brons (of koper) 'n veertemperatuur kry deur verharding deur koue hamer of ander koue werk alleen. Die eenvoudigste, mees oortuigende demonstrasie van hierdie effek vir 'n nie-metallograaf is wat met 'n bietjie koperlegeringsdraad gebeur as dit agtereenvolgens deur kleiner en kleiner gate in 'n juwelier se draadtekenplaat vir sulke tekening getrek word. selfs 'n manier om hierdie metaal te verhard deur koud te werk op 'n miniatuurskaal. Namate die draad al hoe skraler word, word dit veerkragtig. So 'n veer is natuurlik swak, maar dit wys hoe die metaal hom onder 'n baie eenvoudige behandeling gedra. Hardheid en veertemperatuur in so 'n metaal kan per ongeluk in 'n ongewenste mate geproduseer word - by die tekening van koperpatroonhuise word met tussenposes tussen trekkings verlang om oormatige hardheid en brosheid soos dit ontwikkel, uit te skakel.
'N Versameling klein saag uit die vroeë Britse opgrawings, onder leiding van D.G. Hogarth, in die huise by Kato Zakro. Daar is vyf van hierdie sae wat in die Heraklion Musuem vertoon word, en hulle het almal die Musuem inv. geen. van 657. Let daarop dat beide die vierkantige en die afgeronde punte getand is. Die presiese funksie hiervan is nie bekend nie, maar dit moes vir fyn, gedetailleerde werk, soos 'n moderne legkaart, gebruik gewees het. Hulle is gepubliseer in B.S. A., 7, 1900-01. Versameling bronsvoorwerpe uit die Giamalakis -versameling ('n private versameling wat nou in besit is van die Heraklion -museum). Die bronsaag wat hier getoon word, het geen oorsprong nie, maar moet afkomstig wees van 'n Minoïese plek iewers op Kreta. Die ander voorwerpe in die saak is almal tipies Minoïs, veral die dubbele asse.
Aangesien hierdie eienskappe so maklik en inderdaad outomaties ontstaan, is dit redelik om te vermoed dat die eerste keer dat die primitiewe mens inheemse koper gevorm het deur te hamer, dit 'n mate van hardheid verleen het die eerste keer dat 'n mens 'n bronsfibula gemaak het, nie net die metaal verhard nie. , maar het ook 'n mate van veertemperatuur veroorsaak wat hy kon gebruik en die eerste keer dat hy 'n bronsaag gemaak het deur 'n laken koud te hamer, het hy albei hierdie eienskappe vervaardig, waarvan die eerste sy saag beter laat sny en die tweede het sy saag 'n mate van vermoë gegee om na sy oorspronklike vorm terug te keer nadat hy 'n buigspanning gehad het.
Bronsae word in die Midde -Ooste aangeteken vanaf so vroeg as 2750 v.C. In Outils de Bronze de I ' Indus au Danube, deur Jean Deshayes (Guenther, Parys, met katalogus en beskrywing van saag in Deel II, bladsye 152153), voorbeeld nr. 2869, uit Mesopotamië en gedateer tot die eerste kwartaal van die derde millennium vC, is 50 cm. lank, dit wil sê dat die grootte daarvan reeds aansienlik is, en dat die teenwoordigheid van beide hardheid en veertemperatuur na voltooiing van die vervaardiging vermoed kan word.
In later Minoïese Kreta, dit wil sê ongeveer 1500 v.C. of meer as 'n duisend jaar nadat die Mesopotamië gesien het, is 'n paar uiters groot bronszaagblaaie vervaardig, waarvan miskien 'n halfdosyn in min of meer ongeskonde vorm oorleef het. Die belangrikste hiervan wissel van 170 tot 141 cm. lank. Die breedte is 21 tot 11 cm. Die laaste, uiters geringe breedte verskyn saam met 'n lengte van 145 cm. in 'n saag wat by Haghia Triada gevind is (sien F. Halbherr in Monumenti Antichi, Vol. XIII, 1903, bladsy 67). Soos verwag kan word, is die Haghia Triada -saag, buitengewoon smal in verhouding tot lengte, bedoel om handvatsels aan beide kante te hê - gate vir penne om twee handvatsels vas te maak, is teenwoordig. (Drie ander, van Zakro, is bekend, een is 170 x 20 cm.) Ander, breër voorbeelde het gate vir penne om die handvatsel aan die een kant vas te maak, en is moontlik slegs deur een man gebruik.
Twee van die bronssae wat Harriet Boyd Hawes op Gournia gevind het deur 'n ekspedisie geborg deur die Free Museum of Science and Art (nou die University Musuem van die Universiteit van Pennsylvania). Lyntekeninge van hierdie sae is gepubliseer in die Gournia -volume wat in die teks genoem word. Die langer saag is in twee stukke, die punt is gebreek en daar is drie klinkgate. L. 45 cm. ste. 0,2 cm. (reg. nr. 570). Die fragment van 'n growwe saag toon die stel tande. L. 28,8 cm. ste. 0,4 cm. (reg nr. 571).
Ondersoekers gee die dikte van hierdie bronsstroke ongeveer twee millimeter aan en verklaar dat die dikte deurgaans baie gelyk is. My herinnering aan die uitstalling in die museum in Heraklion, Kreta, is dat hulle inderdaad baie ewe dik is, maar dat hulle dalk 'n bietjie dikker is, of miskien drie millimeter.
Met betrekking tot die metallurgie van Minoïese brons:
1. Minstens twee kwantitatiewe ondersoeke van bronsartikels van latere Minoïese terreine het plaasgevind.
Een daarvan word in Gournia, Vasiliki en ander Prehistoriese Sites on the Isthmus of Hierapetra, Crete, deur Harriet Boyd Hawes (American Exploration Society, Free Museum of Science and Art, Philadelphia, 1908). Mev. Hawes sê "analise leer ons dat Gournia. . . gereedskap en wapens was van brons wat tot tien persent tin bevat. " Ongelukkig is geen ontledings op enige van die sae wat by Gournia gevind is, uitgevoer nie.
Die Franse graafmachines van Mallia (sien hieronder) verwys ook na brons wat 'n aansienlike persentasie tin bevat.
Dit blyk duidelik en natuurlik in die lig van die vroeëre geskiedenis van bronsgereedskap en -wapens, dat die Kretense in die Minoïese tyd vertroud was met koper-tin-legerings wat, indien dit op die regte manier behandel sou word, 'n bevredigende graad van hardheid,
Dit is ook duidelik en natuurlik dat ambagsmanne van Minoïese Kreta vertroud was met die tegniek om brons te slaan of te hamer, om dit vorm te gee vir artistieke doeleindes en om dit te verhard vir gebruik in gereedskap en wapens.
Klein Minoïese beeldjies van geslaan brons word geïllustreer as bord 27 in Prehistoric Kreta deur R. W. Hutchinson (Penguin, Londen, 1962). Mnre Dessenne en Deshayes in "Mallia: Maisons-2ieme fascicule, " Etudes Cretoises XI, 1959, spreek van sekere dubbele asse wat by Mallia gevind is net toe hulle uit die gietvorm kom, met hul rande reguit, en van sekere ander wat aan die rande gehamer is om dit te verhard, met die gevolg dat die rande, toe dit onder die hamer Wows versprei het, effens konveks geword het.
'N Vollediger metallografiese ontleding lyk onwaarskynlik totdat metallograwe (wat gretig sou wees om die werk te doen) die bewaarders van hierdie skatte kan oortuig dat slegs mikroskopiese skade op die oppervlaktes van enige voorwerpe wat so ontleed is, aangerig sal word.
Selfs soos die situasie lyk, kan ons seker wees dat die Kretense 'n goeie brons en 'n behoorlike behandeling geken het om te verseker dat die groot bronsae hard moet wees. Hoe sal 'n mens hul presiese posisie in die geskiedenis van tegnologie definieer? Ons het gesien dat ons nie kan beweer dat hulle eienskappe het nie, hetsy van hardheid of van veerkragtigheid, wat waarskynlik of selfs moontlik nog nie voorheen bekend was nie. Tog is die indruk wat hulle maak as 'n mens op hulle kom, hetsy in uitstallings of in illustrasies, kragtig. Selfs die kortste volledige monster, onder die klas groot saag, is byna drie keer so lank en meer as twee keer so breed - ses keer soveel oppervlakte - as die grootste vroeëre saag (die Mesopotamië) wat ek in die literatuur gevind het . Hierdie Minoïese saag was, soos een korrespondent sê, duidelik baie groot en baie goed. Hulle weerspieël nie 'n uitvinding of 'n ontdekking nie, maar na alle waarskynlikheid 'n vooruitgang in die toepassing van die vervaardigingstegniek, miskien as gevolg van 'n nuwe tipe gebruik.
Saak 47 in die Heraklion -museum, met 'n versameling bronsvoorwerpe uit Mallia, insluitend die saag wat hier getoon word.
Ek onthou dat ek gelees het dat die dakke van die boonste verdiepings van die Kretense tempels waarskynlik ondersteun is op houtpilare wat bestaan ​​uit soliede boomstamme. Dit lyk asof Kreta destyds goed bebos was, en groot stukke hout is miskien makliker as in die meeste dele van die beskaafde gemeenskappe verder oos wat die vroeëre bronsae opgelewer het. Dit sou 'n gerief gewees het om in 'n enkele operasie beide kante van 'n boomstam te sny en af ​​te werk wat bedoel was om as pilaar te dien. Sover ek weet, is die groot Minoïese saag slegs op tempelplekke gevind, en dit moes baie waardevol gewees het.
'N Mens kan die hipotese bevorder dat die funksie van hierdie saag so was dat dit (in 'n groter mate as wat nodig was in vroeër, kleiner sae) dat dit goeie bronne was. Dit is onmoontlik om te sê dat die vorige voorbeelde nie ook goeie bronne was nie - dit was na alle waarskynlikheid. Maar die groot Minoïese sae het 'n groter oppervlakte en toon so min toename in dikte dat dit baie makliker sou kon buig as dit onder druk in 'n kerf was. Ondanks hierdie feit, en ondanks hul waarde, blyk dit dat verskeie van hulle deur 'n enkele werker bedryf is. Soos op hierdie vroeë datum verwag kan word, word die tande van hierdie saag nie in enige rigting gehark nie, en daar kan nie beweer word dat die saag hoofsaaklik bedoel was om die trekking of die stootslag te sny nie, aangesien dit baie groot gewig, hulle het albei houe gesny. Maar selfs al word dit gebruik, met een operasie wat dit hanteer, om byna uitsluitlik die trekslag te sny, moet dit weer in posisie teruggebring word sodat die trekslag gemaak kan word. Die kans op spanning, met gevolglike vervorming van die saag, moes 'n groot risiko gewees het, selfs met die grootste sorg in gebruik. 'N Goeie veertemperatuur in die lem sal baie help om hierdie risiko te verminder, en aangesien die Minoërs 'n aantal van hierdie saag slegs vir 'n handvatsel aan die een kant gemaak het, lyk dit asof hulle daarop gereken het dat hierdie kwaliteit teenwoordig is.
Groot bronsaag van Knossos (Britse opgrawings Musuem inv. Nr. 2053). L. 162,5 cm. maks. w. 19,3 cm. Uitgegee deur Sir Authur Evans, The Palace of Minos, Vol. II, Deel II, Londen, 1928. Detail van die saag van Knossos wat die vasgestelde patroon toon. Die groter tande buig uit, gewoonlik in teenoorgestelde rigtings. Nog 'n detail wat wys hoe die tande gedra word, wat aandui dat hierdie sae hard gebruik is. Nog 'n detail wat die onreëlmatige patroon van die tande toon. Oor die algemeen is die stel van die saag bewerkstellig deur ses tot tien tande in 'n ry sonder 'n stel te hê, en dan die tande aan weerskante van hierdie hoek te hê met 'n stel in teenoorgestelde rigtings.
Daar is net 'n duidelike idee om aan te toon dat daar soms ongelukke as gevolg van vasmaak in die kerf kon plaasvind. Daar word onlangs opgemerk dat die saag van Mallia wat hierbo genoem is, agt of tien sentimeter van die einde wat die verste van sy gate is, gebarste is vir die penne van 'n handvatsel. Die skeur loop byna halfpad oor die breedte van die saag van agter, en 'n driehoekige stuk metaal is uit die rug gebreek waar die skeur begin. Oorkant hierdie kraak, aan die tandrand, ontbreek 'n aantal tande. Dit kan die gevolg wees van die saag tydens gebruik, en aangesien die skeur so naby die einde van die lem van die gate af is, kan 'n mens aflei dat die spanning voortspruit uit 'n stootkrag wat onbedoeld aan die handvatsel se kant uitgeoefen is . Maar natuurlik het die saag tydens die drieduisend jaar wat dit begrawe was, weens ander oorsake 'n ongeluk gely, want dit was duidelik die geval met soortgelyke voorbeelde wat in 'n aantal stukke gebreek is, maar met al die stukke aangrensend aan mekaar in die grond van die terrein (dit gebeur met twee van die drie groot saag van Knossos). Gevolglik moet 'n mens nie daarop aandring dat die Mallia -saag deur spanning gebars is tydens gebruik nie.
Saak 53 in die Heraklion -museum met 'n versameling bronsvoorwerpe van Knossos, uit die huis suidoos van South House, insluitend die saag wat hier getoon word.
Maar dit blyk inderdaad dat die Brits-smede in Kreta moontlik met selfvertroue die gevaar van buiging hanteer het, met die vertroue dat die veertemperatuur van die metaal hul saag sou beskerm teen gebuig bly, of dat dit sou breek, as dit aan ernstige spanning blootgestel sou word. . 'N Tegnologiese vooruitgang het plaasgevind, wat moontlik nie net op skaal was nie, maar van die versekering dat die eienskappe wat die nuwe skaal vereis, in werklikheid sou wees.
Jack L. Davis, Sharon R. Stocker. The Lord of the Gold Rings: The Griffin Warrior of Pylos . Hesperia: The Journal of the American School of Classical Studies in Athene , 2016 85 (4): 627 DOI: 10.2972/hesperia.85.4.0627
By Ancient Origins glo ons dat een van. Lees meer
Vir baie jare sou Akrotiri verborge bly, totdat steengroefwerkers wat vir die Suezkanaal vir puimsteen grawe, op sommige van sy klipmure sou toeval. Voorlopige opgrawings is in die 19de eeu uitgevoer totdat professor Spyridon Marinatos, ondersteun deur die Argeologiese Vereniging van Athene, 'n stelselmatige opgrawing van die terrein in 1967 gelei het.
Dit was een van die grootste argeologiese terreine van die Middellandse See, en beslaan 20 hektaar en bevat 'n magdom inligting oor die Egeïese lewe in die Laat Bronstydperk.
Volgens professor Christos Doumas, wat Marinatos oorgeneem het ná laasgenoemde se dood in 1974, het die opgrawingspan 35 geboue geïdentifiseer. Vanaf 2017 is slegs vier opgegrawe. Die opgrawing het reeds geboue op meer vlakke, mure van agt meter en duisende artefakte onthul.
Onder die opgegrawe was 'n privaat woning genaamd die " West House ", 'n voorbeeld van die Minoans ' gesofistikeerde argitektuur en nywerheid. Die "West House " het slaapkamers versier met muurskilderye, maar ook 'n stoorkamer met keramiekvate, werkswinkels, 'n weefkamer en 'n meulinstallasie. Argeologiese bevindings in Akrotiri en Kreta dui op 'n kultuur wat gemaklik ryk was, sy vrye tyd geniet het en aandag gegee het aan kuns en estetika.
Fresco van Three Minoan Women, gevind in Knossos
Minoïese 2600–1200 vC
Bronsdolk | Minoïs | Middel-Minoïese III-Laat Minoïese I | Die Met
Evans, Arthur J. 1921. The Palace of Minos: A Comparative Account of the Successful Fases of the Early Cretan Civilization as illustrated by the Discoveries at Knossos, Vol. 1. bl. 195, fig. 142b, Londen: Macmillan & amp
Die Griekse tydperk van brons - wapenrusting
Griekse Bronstydperk. Hierdie soort tweekoppige lem uit die 16de eeu vC wat by Agios Onoufrios naby Phaistos, Kreta gevind is, word as 'n visspies geïnterpreteer.
Ci -tipe swaard van Knossos detail van die greep met die goue klinknaels en die boonste knop ook vasgemaak met 'n klein goue spyker Kreta 1400 v.C.
Die Minoane: die gewone mense
Detail van die skare gewone mense rondom 'n bos en priesteresse, uit die miniatuurskildery van die Sacred Grove. Die geskiedenis van die eiland is dikwels bloot die geskiedenis van voorwerpe wat neergelê is. Hierdie voorwerpe kan die gedagtes van hul draers verduidelik, aangesien uitgebreide versierde aardewerk die ontwikkelende denkproses binne die plaaslike estetika belig. Hierdie opeenvolgende reeks artefakte laat die res van die pottebakker meer gereeld uit. Modelle kry dikwels ingewikkelde sienings in hul persoonlike lewens ...
Daar is gesê dat koningin Pasiphae, die vrou van koning Minos, by 'n bul geslaap het wat deur Zeus gestuur is en daarna die Minotaur geboorte gegee het.
Die koning wou nie die Minotaur doodmaak nie, maar hy was ongelooflik skaam. Hy het die uitvinder Daedalus beveel om 'n labirint te bou om die monsteragtige halfbul, halfman te huisves.
Elke jaar moes die verslane Atheners sewe seuns en sewe meisies na die labirint stuur om deur die Minotaur geëet te word.
Een jaar het koning Minos se dogter Ariadne Theseus, seun van die koning van Athene, gehelp om die Minotaur dood te maak deur hom 'n swaard en 'n rooi draad te gee om hom te help om sy voetstappe te volg.
Ons weet nog steeds min oor hierdie antieke beskawing en die oorsprong van die Minoïese en Mykeneërs het argeoloë al meer as 100 jaar verbaas.
Volgens die Griekse ministerie van kultuur is die graf via 'n vertikale kanaal ontdek en in drie kamers verdeel. Die oorsprong van die Minoïese en Mykeneërs het argeoloë al meer as 100 jaar verbaas
Verlede jaar is onthul dat hierdie beskawings afstam van vroeë Neolitiese boere wat van Anatolië na Griekeland en Kreta getrek het.
Moderne Grieke is op hul beurt grotendeels afstammelinge van die Mykeneërs, het die studie bevind.
Die bevinding kan 'n einde maak aan meer as 'n eeu spekulasie oor die oorsprong van die twee kulture, wat volgens baie verskillende wortels het.
'N Internasionale span navorsers het die eerste genoomwye DNA-sekwensdata onderneem oor die Bronstydperk-inwoners van die vasteland van Griekeland, Kreta en die suidweste van Anatolië.
Die laat Minoïese graf - wat per ongeluk deur 'n plaaslike inwoner ontdek is - was ongeskonde en bevat 'n volwassene se goed bewaarde skelet. Daar word geglo dat dit uit die Bronstydperk dateer, 'n tyd tussen 1400 en 1200 vC
Dit is 2,5 meter onder die grond gevind en bevat ook begraafgoed, soos 'n beker, 'n wynmengbak en vyftien amfora -houers. Die graf is gevind in 'n olyfbos naby die stad Ierapetra
WIE WAS DIE MINOANS?
Die Minoïese beskawing het op ongeveer 2600 vC op die Middellandse See -eiland ontstaan ​​en het 12 eeue tot ongeveer 1400 vC floreer.
Die oorsprong van die Minoïese en Mykeneërs het argeoloë al meer as 100 jaar verbaas.
Verlede jaar is onthul dat die Minoane en Mykene afstam van vroeë Neolitiese boere wat van Anatolië na Griekeland en Kreta getrek het.
Kenners van die Universiteit van Washington, die Harvard Medical School en die Max Planck Institute for the Science of Human History, het saam met argeoloë en ander medewerkers in Griekeland en Turkye data uit die streek versamel.
Die resultate het getoon dat Minoërs en Mykeneërs geneties baie dieselfde was, maar nie identies was nie.
Die vroeë Neolitiese boere van wie hulle afstam, het waarskynlik duisende jare voor die Bronstydperk uit Anatolië getrek.
Terwyl beide Minoërs en Mykeneërs beide 'eerste boer' en 'oostelike' genetiese oorsprong gehad het, het Mykeneërs 'n ekstra klein komponent van hul afkoms na antieke inwoners van Oos -Europa en Noord -Eurasië opgespoor.
In 2013 is onthul dat wapens wat Europa meer as 3000 jaar lank oorheers het, deur die antieke Minoïese beskawing ingevoer is.
Swaard, metaalgevegbyle, langspiese spiese, skilde en moontlik selfs wapens is deur die Minoërs wat oor Kreta geheers het, na Europa gebring.
Sedert dorpe en paleise op Kreta, die tuiste van die mitiese Minotaur, 'n eeu gelede die eerste keer opgegrawe en bestudeer is, is die Minoërs wyd deur argeoloë beskou as 'n in wese vreedsame volk.
Maar 'n herbeoordeling van die rol van krygers en wapens in Antieke Kreta, wat op sy hoogtepunt was tussen 1900 en 1300 vC, kom nou tot die gevolgtrekking dat die Minoërs 'n gewelddadige en oorlogsugtige volk was.
Op die foto is die boonste helfte van 'n Minoïese fresco wat algemeen bekend staan ​​as die 'Prins van die lelies'. Alhoewel beide Minoërs en Mykeneërs 'eerste boer' en 'oostelike' genetiese oorsprong gehad het, het Mykeneërs 'n ekstra klein komponent van hul afkoms na antieke inwoners van Oos -Europa en Noord -Eurasië opgespoor
WAT WAS DIE MINOTAUR?
Knossos, wat deur die Britse argeoloog Sir Arthur Evans opgegrawe is, was grotendeels die tuiste van die legendariese koning Minos van Kreta.
Koningin Pasiphae, die vrou van koning Minos, het geslaap by 'n bul wat Zeus gestuur het en daarna die Minotaur geboorte gegee.
Die koning wou nie die Minotaur doodmaak nie, maar hy was ongelooflik skaam.
Hy het die uitvinder Daedalus beveel om 'n labirint te bou om die monsteragtige halfbul, halfman te huisves.
Hierdie tipe ou Noord-Eurasiese afkoms is een van die drie voorvaderlike bevolkings van die huidige Europeërs en kom ook voor in die moderne Grieke.
George Stamatoyannopoulos, professor in genoomwetenskappe en geneeskunde aan die University of Washington School of Medicine en die senior skrywer van die studie, het gesê: 'Vir meer as 100 jaar het baie omstrede teorieë versprei oor die oorsprong van die inwoners van die Bronstydperk, Klassiek, en die moderne Griekeland.
'Dit bevat die sogenaamde' Coming of the Grieken 'in die laat tweede millennium en die' Black Athena 'hipotese oor die Afroasiatiese oorsprong van die klassieke Griekse beskawing.
'Die berugte teorie van die Duitse historikus Fallmerayer uit die 19de eeu het die opvatting gewek dat die afstammelinge van die ou Grieke in die vroeë Middeleeue verdwyn het.'
Stiersprong wat in 'n Minoïese fresco getoon is, was 'n vaardigheid wat deur 'n militêre elite gewaardeer sou word. Swaard, metaalgevegbyle, langwerpige spiese, skilde en moontlik selfs wapens is deur die Minoërs wat oor Kreta geheers het, na Europa gebring
WAT HET DIE MINOANS VEILIG?
Die Minoërs is vermoedelik uitgewis deur die ou uitbarsting van Thera.
Die 'rampspoedige' uitbarsting was een van die grootstes in die geskiedenis van die planeet en die verwoeste samelewings oor die Middellandse See.
Die vulkaniese aktiwiteit het ook 'n aardbewing en 'n tsunami in die streek veroorsaak.
Folklore beweer dat die uitbarsting 'n golf so groot gemaak het dat dit 'n hele stad verdrink het, wat die mitiese koninkryk van Atlantis geskep het.
Daar word nou geglo dat die uitbarsting tussen 1 627 en 1 600 vC plaasgevind het, meer as 'n eeu vroeër as die datum van 1 500 vC wat voorheen deur argeoloë voorgestel is.
Die bevinding vernietig die gewilde persepsie wat oorspronklik deur argeoloë aangevoer is dat Antieke Kreta een van die vreedsaamste beskawings in die geskiedenis was.
Dr Barry Molloy, 'n argeoloog aan die Universiteit van Sheffield, het die studie uitgevoer en tot die gevolgtrekking gekom dat daar 'n ontsaglike hoeveelheid geweld 'in die Minoïese samelewing is.
'Hulle wêreld is net meer as 'n eeu gelede ontbloot en word beskou as 'n grootliks vreedsame samelewing,' het hy gesê.
'Mettertyd beskou baie dit as 'n paradigma van 'n samelewing sonder oorlog, waar krygers en geweld vermy word en geen belangrike rol speel nie.'
Minoïese Lineêre A, Lineêre B, Knossos en Mycenae
Voorgestelde ontsyfering van 'n Trojaanse rondel in Lineêre A wat 'n bronsskild illustreer:
Dit is my voorgestelde ontsyfering van 'n Trojaanse rondel in Lineêre A wat 'n bronsskild illustreer. Dit is hoogs waarskynlik dat 'n rondel van Trojaanse oorsprong wat in Lineêr A opgeteken is, volledig sou bestaan ​​uit Myceense afgeleide New Minoan Linear A, aangesien die Trojaanse Oorlog na alles aan die einde van die Mykeense Era (ongeveer 1250-1200 v.C.) plaasgevind het. . Gegewe die laat datum, is dit onwaarskynlik dat dit in die Ou Minoïs sou wees. Dit bly 'n raaisel waarom dit eerder in Lineêr A as in Lineêr B, wat die verwagte leerplan sou wees, ingeskryf is. Daar is egter bewyse dat Mykense skrifgeleerdes sonder onderskeid heen en weer tussen Lineêre A en Lineêre B heen en weer oorgeskakel het.
Antieke Kreta - Vroeë Bronstydperk
Vroeë Bronstydperk� - 1900 vC
Die Minoërs staan ​​bekend as die stigters van die Griekse beskawing en die eerste beskawing in Europa. Teen ongeveer 2500 vC het die Kretense die bootbou en seevaart onder die knie gekry tot die vlak waar die seë nie meer grense vir hulle verteenwoordig nie.
Die Minoërs se verreikende seestendense is bevestig deur die bestaan ​​van kreatiewe ware en geskrewe rekords. Daar is bewyse dat die Minoërs tot in Brittanje en Ierland gereis het, vanwaar hulle blikkies gekry het. Dit is in hul metaallegerings gebruik om brons te vervaardig. Dit blyk dat hierdie mineraal nie op die vasteland of Kreta beskikbaar was nie. Die naaste bekende blikmyne van hierdie ouderdom was tot in Spanje, Brittanje, Sentraal -Europa en Iran.
Die verslae van die ou Minoërs toon ook tekens van die omliggende kulturele en artistieke idees, soos invloede van fresko -kunste uit Egipte en kennis van goudsmede uit Sirië.
Fresco van die blou voëls - van Knossos -paleis
Hierdie tydperk was bekend vir sosiale omwenteling, eksterne gevare en 'n toestroming van die bevolking as gevolg van migrasie vanaf die vasteland van Griekeland en Klein -Asië. Die Minoërs het in hierdie tyd kolonies op die eilande Kythera, Thira, Rhodes en Melos gevestig.
Die Kretenzer -reis in Afrika sien dat hulle tot in Ethiopië strek. Die rekords toon ook hoe hulle op die riviere Tigris en Eufraat in Mesopotamië vaar.
'N Groot vraag in hierdie streek het ontstaan ​​vir Minoïese silwerware, met tekste gevind by Mari in die middelste Eufraat in Mesopotamië, met vermelding van die gewilde werke van die Kretensers.
In die Messara op Kreta is 'n seël hematiet gevind uit die Hammurabi -dinastie uit die 18de eeu vC, vermoedelik teruggebring uit reise.
Die Egiptenare het gedurende hierdie tydperk van die Minoërs, na verwys as Keftiu, die Fenisiese sederhout na Egipte vervoer aan boord van hul skepe, wat ons die insig gegee het dat die Egiptenare nie die seevaart opgevaar het nie, maar met die Kretensers handel gedryf het vir hierdie diens.
Diplo peleki διπλό πέλεκυ - byl met dubbele koppe van Kreta
Kretense kunsvlyt en erdeware is gevind in grafte in Afrika en Egipte, in Illahum, Abydus en Harageh.
In Cornwall het die Kretensers dekoratiewe dubbele byle agtergelaat diplo pelekia. Hulle reis ook tot by die Baltiese kus op soek na amber. Baie endemiese stukke is gemaak van hierdie majestueuse materiaal.
Hierdie kreatiewe tydperk op antieke Kreta val saam met die aanbreek van 'n nuwe era in Egipte. Dit was gedurende hierdie tydperk dat die Egiptenare die eerste keer piramides opgerig het, die eerste dié van koning Djoser in Saqqars.
Minoïese bronsskild - Geskiedenis
Die Minoërs was 'n groot beskawing uit die Bronstydperk wat 'n hoogtepunt bereik het gedurende die tweede millennium v.C. op Kreta. Hulle het komplekse met meer verdiepings gebou, waarna nou verwys word as "palaces, ", wat eintlik verspreidingsentrums was vir groot hoeveelhede goedere, soos olyfolie, wyn en korrels. Die platiale argitektuur het kolonne binnehowe, skuifdeure en buitetrappe. Die monumentale klipgeboue is omhul met houtbalke. Watertegnologieë sluit lopende water in die paleise en ander nedersettings, dreineringstelsels, leidingsisteme, die opvang van reënwater en ander tegnologieë in.
Bron: Gorokhovich, Y., L.W. Mays, L. Ullmann, A Survey of Ancient Minoan Water Technologies, Water Science and Technology: Water Supply, IWA, Vol. 114, pp. 388 - 399, 2011.
Kaart van die oostelike deel van Kreta (kopiereg met Yuri Gorokhovich)
Watertegnologieë van die Minoane
Modelle van Minoïese inwoners in Museum in Heraklion
Akwaduk wat vanaf die lente van Agios Mamas na Tylissos lei
Sedimentasietenk, -bak en kanaal van tenk na put in Tylissos, Kreta
Bo -aansig van sedimentasietenk. Closeup of sedimentation tank showing the lower outlet to drain tank and the overflow outlet to the channel that leads to the cistern