Albei hierdie soort opmerkings het ek in onlangse tye weer gehoor, en dit van mense wat nogal hoog opgee oor die “postmodernisme” (!) – daardie moederbron van alle eietydse relativerings – met ’n straight face nogal, en boonop in ’n tyd waarin Afrikaans in ’n globale konteks funksioneer en lankal nie meer ’n kerkbussie onderweg tussen Potchefstroom en Stellenbosch is nie. Sy melodie gebruik ook slegs temas uit Schubert se dramatiese toonsetting. ŉ Belangrike verandering wat intree is dat die Elwekoning in die oorspronklike gedig die kind gewelddadig met hom saamneem. Johannes sê dat wanneer die dier kom, “moet hy ‘n kort tydjie bly…En die tien horings wat jy gesien het, is tien konings wat nog geen koningskap ontvang het nie, maar hulle ontvang mag soos konings een uur lank saam met die dier” (Op. 17:10, 12). Ek dink oor die teenstrydighede in A.P.S. Conradie se relaas. In jammernag en donkerheid is hulle gedrywe. [ (Isaiah 8:23) Want nie langer sal dit donker wees daar waar benoudheid is nie: in die eerste tyd het Hy die land S bulon en die land N ftali in veragting gebring, en in die laaste tyd bring Hy tot eer die weg na die see, die oorkant van die Jordaan, die streek van die heidene. ]