Filosofie van Voedsel - 'n Authentieke Benadering tot Eet
Filosofie van Voedsel
Riglyne vir 'n egte benadering tot eet
'N Goeie filosofiese vraag kan uit enige plek ontstaan. Het jy al ooit gedink dat dit as 'n goeie inleiding tot die filosofiese denke sit om te eet of te stap deur die supermark? Dit is die voorste filosoof van kos se credo .
Wat is filosofies oor kos?
Filosofie van voedsel vind sy grondslag op die idee dat kos 'n spieël is. U het dalk die woord gesê: "Ons is wat ons eet." Wel, daar is meer te sê oor hierdie verhouding.
Eet spieëls die maak van 'n self, dit is die verskeidenheid besluite en omstandighede wat ons bring om die manier waarop ons doen, te eet. In hulle kan ons sien 'n gedetailleerde en omvattende beeld van onsself. Voedselfilosofie weerspieël die etiese, politieke, sosiale, artistieke, identiteitsbepalende aspekte van voedsel. Dit spruit uit die uitdaging om meer aktief te dink oor ons dieet en eetgewoontes om te verstaan ​​wie ons op 'n dieper, meer outentieke manier is.
Kos as 'n verhouding
Kos is 'n verhouding. Iets is slegs voedsel met betrekking tot 'n organisme, in 'n stel omstandighede. Hierdie, in die eerste plek, moet van oomblik tot oomblik wissel. Koffie en deeg is byvoorbeeld 'n lekker ontbyt of middagete. Tog, vir die meeste van ons is hulle onaangenaam vir aandete. Tweedens, omstandighede moet beginsels betrek wat ten minste in voorkoms teenstrydig is. Sê, jy onthou om nie koeldrank by die huis te eet nie, maar by die bowlingbaan geniet jy een.
By die supermark koop jy net nie-organiese vleis, maar op vakansie soek jy 'n McBurger met friet. As sodanig is 'n gegewe 'voedselverhouding' eerstens die spieël van 'n eter: dit verteenwoordig die eiers se behoeftes, gewoontes, oortuigings, beraadslagings en kompromieë, afhangende van die omstandighede.
Waarskynlik die mees voor die hand liggende filosofiese aspekte van ons dieet is die etiese oortuigings wat dit vorm. Wil jy 'n kat eet? N haas? Hoekom of hoekom nie? Dit is waarskynlik dat die redes wat jy vir jou houding gee, gegrond is op etiese beginsels, soos: "Ek het te veel katte om hulle te eet!" Of selfs "Hoe kan jy so iets doen!" Of oorweeg vegetarisme : 'n groot getal van diegene wat aan hierdie dieet voldoen, doen dit om te voorkom dat ongeregverdigde geweld aan ander diere as mens gedoen word. In dier bevryding het Peter Singer die opskrif van "speciesisme" die houding van diegene wat ongeregverdigde onderskeidings tussen Homo sapiens en ander diersoorte maak (soos rassisme stel 'n ongeregverdigde onderskeid tussen een ras en al die ander). Dit is duidelik dat sommige van die reëls gemeng word met godsdienstige beginsels: geregtigheid en hemel kan bymekaar kom op die tafel, soos hulle by ander geleenthede doen.
Kos as kuns?
Kan kos kuns wees? Kan 'n kok ooit streef na 'n kunstenaar op dieselfde wyse as Michelangelo, Leonardo en Van Gogh ? Hierdie vraag het die afgelope jare verhitte debatte aangespoor. Sommige het aangevoer dat kos (op sy beste) 'n minderjarige kuns is. Vir drie hoofredes. Eerstens, omdat kosse kortstondig is in vergelyking met bv. Stukkies marmer.
Tweedens, kos is intrinsiek gekoppel aan 'n praktiese doel - voeding. Derde, voedsel hang af van sy materiële grondwet op 'n manier waarop musiek, skildery of selfs beeldhouwerk nie is nie. 'N Liedjie soos "Gister" is vrygestel op vinyl, kasset , CD, en as 'n mp3 ; kos kan nie gelyk oorgedra word nie. Die beste kokke sal dus baie goeie ambagsmanne wees; Hulle kan gepaard gaan met fancy haarkappers of geskoolde tuiniers. Aan die ander kant, sommige dink dat hierdie perspektief onbillik is. Kook het onlangs begin met kunsvertonings en dit lyk asof die vorige opmerkings betwis word. Waarskynlik die bekendste saak in die punt is Ferran Adrià, die Katalaanse sjef, wat die afgelope drie dekades die wêreld van kookkuns reageer het.
Amerikaners hou die rol van voedselkundiges hoog in agting; Frans en Italianers doen nie berug nie.
Waarskynlik, dit is as gevolg van verskillende maniere om die praktyk van evaluering van 'n kos te beskou. Is daardie Franse ui sop outentieke? Die resensie sê die wyn is elegant: is dit die geval? Kos of wynproe is waarskynlik 'n vermaaklike aktiwiteit, en dit is 'n gesprekstarter. Tog, is daar 'n waarheid wanneer dit kom by oordele oor kos? Dit is een van die moeilikste filosofiese vrae. In sy beroemde opstel "Van die Standard of Taste" wys David Hume hoe mens geneig kan wees om beide "Ja" en "Nee" op die vraag te beantwoord. Aan die een kant is my proe-ervaring nie joune nie, so dit is heeltemal subjektief; Aan die ander kant, op voorwaarde dat daar voldoende kundigheid is, is daar niks vreemd om te verbeel om 'n resensent se mening oor 'n wyn of 'n restaurant uit te daag nie.
Die meeste kosse wat ons by die supermark koop, dra hul etikette "voedingsfeite" aan. Ons gebruik hulle om onsself in ons dieet te lei, om gesond te bly. Maar, wat moet die getalle werklik doen met die dinge wat ons voor ons en met ons mae het? Watter "feite" help hulle ons om regtig te vestig? Kan voedingswetenskappe beskou word as 'n natuurwetenskap in ooreenstemming met - sê - selbiologie? Vir historici en wetenskapsfilosowe is kos 'n vrugbare terrein van navorsing omdat dit basiese vrae rakende die geldigheid van natuurwette (weet ons regtig 'n wet rakende metabolisme?) En die struktuur van wetenskaplike navorsing (wat die studie oor die voedingsfeite wat jy op die etikette kry?)
Voedsel is ook die middelpunt van 'n aantal befondsingsvrae vir die politieke filosofie.
Hier is 'n paar. Een. Die uitdagings wat voedselverbruik inhou vir die omgewing. Het jy byvoorbeeld geweet dat die fabrieksboerdery verantwoordelik is vir 'n hoër besoedeling as vliegtuie? Twee. Voedselhandel dryf kwessies van regverdigheid en billikheid in die globale mark. Eksotiese goedere soos koffie, tee en sjokolade is hoof voorbeelde: deur die geskiedenis van hul handel kan ons die komplekse verhoudings tussen kontinente, state en mense oor die afgelope drie-vier eeue herbou. Drie. Voedselproduksie, verspreiding en kleinhandel is 'n geleentheid om oor die toestand van werkers regoor die wêreld te praat.
Kos en selfverstaan
Uiteindelik, soos die gemiddelde persoon ten minste 'n paar kosverhoudings per dag binnegaan, kan 'n weiering om eetgewoontes sinvol te oorweeg, vergelyk word met 'n gebrek aan selfverstand of gebrek aan egtheid. Aangesien selfverstand en egtheid onder die hoofdoelwitte van filosofiese ondersoek val, word kos 'n ware sleutel tot filosofiese insig. Die kern van die filosofie van kos is dus die soeke na 'n outentieke dieet , 'n soeke wat maklik bevorder kan word deur ander aspekte van 'voedselverhoudinge' te ontleed.