Niebla, Unamuno se onuitwisbare merk binne eksistensialisme | Huidige literatuur
Niebla (1914), deur die Bilbao-skrywer Miguel de Unamuno, is 'n fundamentele stuk binne die verwysings van die moderne eksistensialistiese roman. Wanneer die stylkenmerke van hierdie werk ontleed word, is dit beslis nodig om die kenmerke van 'n nuwe genre wat deur Unamuno ingewy is presies te identifiseer met Niebla.
Dit is die «nívola», 'n verhaal wat saamgestel is uit die mees onwaarskynlike monoloë van die protagoniste. Onder die interne dialoë word dit uiteengesit van die gedagtes van 'n hond tot die kommunikasie van die hoofkarakter met die skepper daarvan. Verder, die meesterlike hantering van fiksie en die materialisering van die eteriese, maak Niebla 'n ware literêre juweel.
1.2 Eienskappe van sy werk
2 Ontleding en samevatting van Niebla
2.4 Die openbaring
Miguel de Unamuno het op 29 September 1864 vir die eerste keer lig in Bilbao, Spanje, gesien. Gedurende sy kinderjare het hy die harde saak van die Carlist-oorlog deeglik aanskou. In die 1880's het hy 'n graad in filosofie en briewe aan die Universiteit van Madrid voltooi. Sy eerste werk was hy as 'n hoërskoolonderwyser (hy het Latyn en sielkunde gegee), maar sy hoofdoel was om 'n universiteitsleerstoel te verwerf.
Na verskeie onsuksesvolle pogings word hy in 1891 aangestel as professor in Grieks aan die Universiteit van Salamanca (In daardie stad het hy die grootste deel van sy lewe gewoon). In 1901 word hy rektor van die studiehuis (die eerste van drie lang termyn). Die langste onderbreking in sy universiteitswerk het plaasgevind tydens die diktatuur van Primo Rivera (1924 - 1930), toe hy in ballingskap in Frankryk gegaan het.
Unamuno se ernstige teenstrydighede is duidelik wanneer hy sy veranderings in politieke affiliasie, sy geestelike dilemmas en sy eie werke waarneem. In werklikheid, Hy was 'n individualistiese man met 'n aansienlike ego, selfs in homself in konstante spanning. Daarom is dit nie verbasend dat hy militant is in die PSOE of sy empatie vir sosialistiese ideologieë tydens sy jeug nie.
Later leun hy na meer konserwatiewe neigings en kom simpatiseer met die Franco-bewind ondanks die feit dat hy tydens die Republiek as adjunk verkies is. Alhoewel hy teen die einde van sy lewe hierdie posisie teruggetrek het. Dus, Hy sterf op 31 Desember 1936 beperk tot sy huis. 'N Paar weke voor sy dood het hy een van sy bekendste frases voor 'n skare uitgespreek:
"Jy sal wen, maar jy sal nie oortuig nie."
Die omvang en betekenis van die artistieke skepping van Unamuno is net vergelykbaar met ander reuse in die XNUMXste eeuse Spaanse literatuur. Op dieselfde manier, hy was 'n suksesvolle skrywer in alle genres: prosa, poësie, opstelle, dramaturgie ... Aan die ander kant is hierdie Spaanse skrywer histories geleë in die Generation of '98.
Miguel de Unamuno was altyd 'n persoon wat besorg was oor die geskiedenis, literatuur, ondeugde, die hede en die toekoms van Spanje. Net so, was baie ten gunste van 'n geestelike vernuwing van 'n nasie wat tradisioneel geneig is tot kontemplatiewe houdings. Binne sy intellektuele evolusie verander hy sy aansprake op 'Europeanisering van Spanje' deur 'Spaansiseer Europa'.
Nog 'n baie tasbare aspek in sy werk is sy aandag aan die angs en probleme van die mens. Daarom, die Bilbao-skrywer het argumente uitgebrei rondom diepe eksistensiële probleme oor die ewige dilemma tussen die eindige toestand van die mens. Asook sy verhouding met God en die onsterflikheid van die siel of idees.
Unamuno se kreatiewe proses en die boodskappe wat in sy stukke oorgedra word, weerspieël sy persoonlikheid getrou. Sy werke is 'n perfekte mengsel van die strengste soberheid met 'n lewendigheid wat uitgedruk word deur hernieude retoriek., weg van outydse maniere. Daarbenewens het die Baskiese skrywer nuwe terme uitgevind om digtheid aan idees en intensiteit aan emosies toe te voeg.
Analise en opsomming van Niebla
U kan die boek hier koop: Niebla
Die roman vertel van die omstandighede van Augusto Pérez, 'n skatryk jong regsgeleerde wat pas sy weduwee-moeder verloor het. As die enigste kind, voel die protagonis baie gedisoriënteerd oor sy eie bestaan. Sy reaksie op enige situasie is - vermoedelik - om te filosofeer, maar om die waarheid te sê, sy besluite is eerder impulsief, maar min oorweeg.
Ondanks die feit dat hy edele gevoelens koester, is hy geneig tot gemoedelike gedrag. Gevolglik "laat Augusto homself lewe" in plaas daarvan om die leiding oor sy lewe te neem. Vir hierdie rede, nie in staat is om hul gevoelens te identifiseer en / of te konfronteer wanneer dit ontstaan ​​nie, veral, nadat hy deur 'n pragtige pianis, Eugenia Domingo del Arco, verwerp is.
In die eerste instansie voer die jong hofvrou aan dat sy 'n kêrel, Mauricio, het. Maar, wanneer Augusto 'n liefdesverhouding met Rosario begin —Een van haar diensmeisies — sy kies (agterdogtig) om met haar maat te breek. Dan stem Rosario in om met Augusto verloof te wees en word 'n datum vasgestel vir die toekomstige troue.
Maar kort voor die huwelik verwittig Eugenia Augusto per brief dat sy nie sy vrou sal wees nie. In plaas daarvan besluit sy om saam met Mauricio terug te keer en saam met hom na die provinsie te gaan. In die brief verduidelik die meisie ook haar planne om haarself te onderhou ten koste van die werk wat die advokaat vir Mauricio (wat lui was) gevind het en in 'n huis waarvan die verband Augusto betaal het.
Op hierdie manier verdwyn die persepsie van 'n manjifieke en vegtende vrou wat Augusto (en die leser) gehad het toe haar ware gewetenlose geaardheid verskyn. In ooreenstemming met Eugenia se eienskappe as leuenaar, kruipende, manipulerende en winsgewende is duidelik. Gekonfronteer met hierdie verraad, is die uittrede van die hoofkarakter selfmoord.
As die laaste daad voordat hy homself om die lewe gebring het, besluit die protagonis om na Salamanca te gaan om Unamuno te besoek. Met die skrywer voer hy 'n epiese dialoog, waar Don Miguel God geïnkarneer het en Augusto die skepsel verteenwoordig. Op hierdie punt verskyn 'n verkwistende openbaring van Unamuno - die Skepper: Augusto Pérez is nie werklik nie. Die advokaat is 'n fiktiewe karakter met 'n duidelike lot, behalwe om deur selfmoord te sterf.
Uiteindelik weerspreek Augusto Unamuno en beweer dat hy wel bestaan. Wat meer is, Dit herinner hom aan die onontkombare sterflike toestand van alle mense (insluitend Don Miguel, die lesers en homself). Hierdie stelling laat die skrywer 'n bietjie ontsteld wees, wat terugtrek om tuis te rus ... Terwyl hy slaap, hou God op met droom van Augustus, gevolglik val die protagonis uitmekaar, dit wil sê hy sterf.