Hoe is die oudste bank in Mongolië slegs 24 jaar oud? - Inligting - 2022
Hoe is die oudste bank in Mongolië slegs 24 jaar oud?
Volgens Wikipedia is die Trade and Development Bank of Mongolia (http://en.wikipedia.org/wiki/Trade_and_Development_Bank_of_Mongolia) die oudste bank in Mongolië. Dit word verder ondersteun deur 'n 2013 -artikel oor Mongoolse effekte -opbrengste. Tog is dit minder as 'n kwarteeu gelede gestig. Mongolië self is egter meer as 100 jaar oud.
Wat het met al die Mongoolse banke gebeur? Ek verstaan ​​dat dit omtrent die tyd van die Sowjet -ineenstorting was, maar ek vind dit moeilik om te glo dat elke bank in die land verbrokkel het. Herman, wat het gebeur ?!
Die Wikipedia -artikel is onakkuraat. Die TDB is die oudste wat bestaan kommersieel bank in Mongolië. Voor 1990 was al die banke in Mongolië (en die Sowjetunie in die algemeen) banke in staatsbesit.
Die eerste bank in Mongolië was die Trade and Industry Bank of Mongolia, wat in Junie 1924 geopen is. Hierdie bank het in 1954 'n besitting van die Mongoolse regering geword en is destyds herdoop tot die Staatsbank van Mongolië. Sedertdien is dit hernoem tot die Bank van Mongolië, en dit is hoe dit vandag bekend is. Dit is 'n sentrale bank, besit deur die regering van Mongolië.
U verwys na 2 Mongolië.
Die staat Mongolië is voorheen die Mongoolse Volksrepubliek genoem. Dit was voorheen 'n deel van China en het onafhanklikheid uitgeroep met die steun van Rusland. Op 13 Maart 1921 word 'n voorlopige volksregering gestig, en op 26 November 1924 roep die regering die Mongoolse Volksrepubliek uit. Dit was 'n Sowjet -satellietstaat.
'N Referendum het op 20 Oktober 1945 plaasgevind toe Mongolië vir onafhanklikheid gestem het.
Na die ineenstorting van kommunistiese regimes aan die einde van 1989 in Europa, het Mongolië vroeg in 1990 sy eie demokratiese revolusie beleef; dit het gelei tot 'n veelpartystelsel, 'n nuwe grondwet van 1992 en oorgang na 'n markekonomie.
So waarna u in 1990 verwys, is die 'moderne' Mongolië. En die oewers van die moderne deelstaat Mongolië sou vanaf 1990 logies wees.
Maar muntstukke is uitgereik deur die "Mongoolse Volksrepubliek"sedert ten minste 1925. Voorbeeld: KM#1, 9, 21 en 27 volgens katalogus elk van denominasie 1 MONGO en KM#2, 10 en 16 van denominasie 2 MONGO. "State" (moderne) desimale muntstuk begin blykbaar uit 1994 met KM#122 van denominasie 20 TUGRIK. Dit lyk asof dit ooreenstem met die idee van die nuwe staat en sy banke begin omstreeks 1990.
Let daarop dat ek eerder na die katalogus van 2008 verwys het as na die 2015 hierbo gekoppel.
🔊 Przeczytaj na głos Piekary Śląskie is 'n dinamiese gemeenskap met 'n kultuur en tradisie wat tydens 'n 700 jaar geskiedenis geskep is. Tans is Piekary Śląskie 'n stad met die status van 'n Poolse township en is deel van die Silesian Voivodeship. Met die grootte (3967 ha/ 9 802,67 a) en die aantal inwoners (61 duisende) is Piekary Śląskie 'n mediumgrootte stad. Dit lê in die noordelike pa
Die oudste vermelding van die stad dateer uit die 11de eeu toe Piekary 'n bedieningsdorpie van die Bytom -nedersetting was. Die stad Piekary Śląskie, as sodanig, is in 1934 gestig toe die naburige gemeenskappe Piekary en Szarlej saamgevoeg is. Die huidige vorm van Piekary Śląskie is slegs 24 jaar oud. Die administratiewe hervorming van 1975 het die naburige Dąbrówka Wielka, Brzeziny Śląskie, Brzozowice-Kamień en Kozłowa Góra aan Piekary Śląskie geheg.
In die jare 1303-1318 is die eerste kerk gebou, en die eerste gemeente gestig op die gebied van Piekary Śląskie. Die 15de eeu, tesame met die ontwikkeling van sink- en looderts -mynbou, was die begin van die ontwikkeling van die ontwikkeling van die nedersetting. In die 12de-14de eeu behoort die stad aan die germaniseerde Silesiese vorste. Eers na die kort besoek van koning John III Sobieski op pad na die beleg van Wene in 1683, wek die herinnering aan die verbroke bande met Pole onder die plaaslike bevolking. In die komende jare was baie boere -rebelle op die Duitse magnate gerig. In 1697 kom koning August II Wettyn ​​na Piekary en bevestig in sy kerk sy toetreding tot die katolieke kerk en beloof die pacta conventa.
Die 18de eeu is 'n eeu van kolonisering en germanisering van Piekary, aktiwiteite beantwoord met 'n vurige verdediging van alles Pools. In 1842 het die Piekary -rektor - priester Alojzy Fiecek begin met die bou van die St. Mary en Bartholomew kerk. In die kerk is die 17de eeuse replika van die wonderbaarlike skildery van Our Lady of Piekary geplaas.
Vandag is Piekary die geestelike hoofstad van Bo -Silesië, en ook die bestemming en ontmoetingsplek van baie godsdienstige pelgrimstogte. Al die tradisies is streng verbind met die wonderbaarlike prentjie wat in 1676 beroemd geword het toe 'n plaag in die nabygeleë stad Tarnowskie Góry eers uitgebreek het nadat die burgers 'n jaarlikse pelgrimstog na Piekary afgelê het.
In die sewende dekade van die 19de eeu langs die basiliek het die mynwerkers en staalfabriekwerkers van die Bo -Silezië die Golgota van Piekary opgehef, op die Golgota -berg in Jerusalem.
Die stad Piekary, tesame met 'n deel van Silezië, het eers in 1922 na Pole teruggekeer. Op 20 Junie 1937, ter viering van die 250ste herdenking van die beleg van Wene en die 15de herdenking van die Poolse leër wat Silezië op die Kocie Górki binnegekom het heuwels 'n hoogte van 333 meter (1092,52 voet) en#8220Liberation Mound "is opgehef. Die ligging van die heuwel is die plek waar die opstandelinge 'n eed afgelê het voor die derde Silesiese opstand (1921). Die leier van die Silesian Insurgents en die Commissary of the Upper Silesia Plebiscite Wojciech Korfanty het ook deelgeneem aan die bou van die heuwel. Die grond van slagvelde en begraafplase van die gevalle helde, van regoor Pole, is urings ingebring om die heuwel te bou.
Piekary Śląskie is 'n deel van Bo -Silezië - in die verlede 'n plek vol patriotiese, uitgewers- en sanginisiatiewe en tans die gebied van groot ambisies en vooruitsigte. Die geskiedenis en die dinamika van die huidige ontwikkeling van die stad Piekary Śląskie is baie te danke aan die vindingrykheid en gesindheid van die verlede en die huidige geslagte. Nuwe huise word gebou en nuwe ondernemings, waaronder handels- en diensondernemings, word voortdurend binne die grense van die stad oopgemaak. Ondanks die sterk grense van Piekary met die mynbedryf, is die stad groen en 48 ha (118,61 a) groen word voortdurend deur die Piekary -gemeenskap versorg. Die agtergeblewe gebiede word voortdurend herwin, die behuising word groen verbou, nuwe parke, pleine en grasperke word geskep. Die ligging van Piekary Śląskie bied goeie toegang tot die Europese mark. Die stad ontwikkel op alle gebiede van die ekonomiese en daaglikse lewe. Die trauma -chirurgiehospitaal in Piekary Śląskie, wat in die tydperk tussen die oorloë gebou is, is vandag een van die beste gesondheidsorg -eenhede in Pole.
Die wêreld se tien oudste miljardêrs
Wat is nog meer indrukwekkend: $ 4,3 miljard werd of meer as 100 jaar oud?
Dit is wat u uself moet afvra as u Walter Haefner, die oudste miljardêr ter wêreld, oorweeg. Op 101 -jarige ouderdom is Haefner die enigste honderdjarige op die lys van die miljardêrs van Forbes 2012. Hy is ook 'n sagtewaremagnaat ter waarde van miljarde dollars.
Wel, hy ontwerp nie meer sagteware nie. Haefner is die grootste individuele aandeelhouer van die IT -sagtewarevervaardiger CA (voorheen Computer Associates). Hy verkoop die dataverwerking reeds in 1968 aan University Computing, wat uiteindelik deur Computer Associates gekoop is. Haefner het egter sedertdien vertak. Sy familie besit nou Automobil-und Motoren AG, Switserland se hoofinvoerder van Volkswagen, Seat, Skoda en Audi. Hy was ook die eienaar van die Moyglare Stud -perde -teelplaas in Ierland voordat hy verlede jaar eienaarskap aan sy dogter oorgedra het.
Hulle sê dat geld nie vir jou liefde kan koop nie, maar in Haefner se geval is die beste mediese advies wat hy nodig het.
Alhoewel hy die enigste is wat meer as 'n eeu geleef het, leef daar nog 16 ander miljardêrs in die negentigerjare en 145 in totaal op die ouderdom van 80 jaar en ouer.
David Rockefeller Sr. (96), die kleinseun van die oliebaron John D. Rockefeller, wat $ 4,000 in olie -raffinering verander het in Standard Oil, die energiereus wat die industriële revolusie van Amerika aangevuur het, is die oudste Amerikaanse miljardêr en een van slegs 24 magnaat om in aanmerking te kom elke lys van miljardêrs in ons 25 -jarige geskiedenis.
Met 'n waarde van $ 2,5 miljard werk hy nou daaraan om sy fortuin weg te gee aan organisasies soos New York Museum of Modern Art, Harvard University en die Council on Foreign Relations. Hy beskik oor 'n groot aantal kontemporêre en moderne kuns wat hy al meer as 70 jaar versamel. Rockefeller, wat 'n glaskruik saamdra om goggas te versamel, is ook 'n insekliefhebber met een van die grootste kewerversamelings ter wêreld.
Die verhale van sommige van hierdie ou tyders fassineer steeds. Die verhaal van Albert Ueltschi (94) gaan in 1927 terug na 'n plaas in Kentucky, waar hy 'n passie vir vliegtuie ontwikkel het nadat hy na 'n radiouitsending van Charles Lindbergh se transatlantiese vlug in 1927 geluister het. Ueltschi het later die Universiteit van Kentucky verlaat om vlieglesse te gee en stormwinde deur die land te gee voordat hy 'n vlieënier vir Pan Am geword het. Uiteindelik sou hy die vlieëniersopleidingsfirma FlightSafety International vind, wat hy in 1968 bekend gemaak het en uiteindelik in 1996 vir $ 1,5 miljard aan Warren Buffett se Berkshire Hathaway verkoop het.
Die casino -magnaat Kirk Kerkorian is op 94 -jarige ouderdom steeds betrokke by sy onderneming. Hy tree in Junie uit die direksie van MGM Resorts International om 'n senior adviseur en die eerste direkteur te word. Sy weddenskap van $ 8,5 miljard, City Center, het in Desember 2009. In Las Vegas geopen. Hy het destyds, as 'n agtste graad-uitval, vegvlieëniers van die Tweede Wêreldoorlog opgelei.
Ander groot miljardêrname in hul negende dekade sluit in die vader van 'fracking' George Mitchell en mediarisgenoot Anne Cox Chambers.
Terwyl hy skoolgegaan het aan die Universiteit van Pennsylvania, het Donald Trump vir sy pa gewerk Elizabeth Trump & Son Co in die jaar 1968. In 1970 maak Donald ' se pa hom die president van hul onderneming terwyl Frederick Trump as die voorsitter van die direksie dien.
Die Wharton School van die Universiteit van Pennsylvania, waar Donald sy baccalaureusgraad behaal het, het honderde suksesvolle individue opgelewer. Trump deel 'n Alma mater met Sundar Pichai (uitvoerende hoof van Google), Warren Buffett (uitvoerende hoof van Berkshire Hathaway), Alex Gorsky (uitvoerende hoof van Johnson & Johnson), Elon Musk (uitvoerende hoof van Tesla Motors), Robert Crandall (uitvoerende hoof van American Airlines) , en John Sculley (voormalige uitvoerende hoof van Apple en Pepsi).
Nuwe foto's van verdenstjernens 38 jaar jonger gf
17 Junie 2020 Woensdag 01:19
die 62-jarige Hollywood-akteur Dolph Lundgren verlede jaar was die vriendin van die enigste 24-jarige Noorse fiksheidstrainer Emma Krokdal wat hy goed geweet het dat dit 'n effens moeilike gesprek verg, toe hy aan sy twee dogters moes verduidelik oor sy nuwe vriendin.
Dolph Lundgrens nuwe gf is slegs 'n jaar ouer as sy oudste dogter, Ida Lundgren, wat ook 'n klein sussie van 18 het, Greta.
Daar is ook meer nuwe beelde van die nuwe paar Dolph Lundgren en Emma Krokdal, aangesien dit einde verlede jaar gepubliseer is, dat hulle liefhebbers is:
die artikel gaan voort onder die prentjie
Hier glimlag die 62-jarige Dolph Lundgren vir sy 24-jarige vriendin op 'n foto wat op die 17de geneem is. optog van hierdie jaar. Foto: Ritzau Scanpix.
Vir Noorse TV2 het Dolph Lundgren die volgende verduidelik:
- Toe ek Emma ontmoet, het ek dadelik geweet dat dit 'n bietjie spesiaal sou wees om met my dogters te praat oor my nuwe vriendin, het Dolph Lundgren verduidelik, wat toe bygevoeg het dat sy oudste dogter haar al 'n jaar ouer 'n nuwe 'stiefma' geneem het.
Het die 23-jarige Ida Lundgren op Instagram herhaaldelik bewys dat sy nou omseil is en gesien word saam met sy pa, byna 'n vriendin Emma.
Op die Instagram -verhaal het Ida Lundgren onder meer 'n advertensie geplaas, waar sy saam met Emma Krokdal en sy pa gesien kan word. Hulle sit in 'n groter onderneming om 'n tafel by 'n restaurant, soos die Sweedse koerant Expressen meen 'n restaurant in die Bank Hotel in Stockholm is.
Hier is Dolph Lundgren op die rooi tapyt saam met sy jong meisie Emma in die maand Januarie na 'n filmfees in die Dominikaanse Republiek. Foto:.
Dolph Lundgren is waarskynlik die bekendste vir sy vele rolle in verskillende aksiefilms, soos 'Rocky 4', 'Creed 2' en 'The Expendables'. Hy maak sy debuut as akteur in die James Bond -film 'A View to a Kill' in 1985, toe die sanger Grace Jones ook 'n hoofrol speel. Rolph Lundgren was in 'n tydperk saam met Grace Jones.
Voordat hy die tyd in die toneelstuk afgeskop het, was hy 'n vaardige atleet, wat onder andere die EM-goud in 1980 en 1981 in karate gegooi het.
Op sy Instagram het die Ida Lundgren, terloops, ook 'n foto van sy pa, Dolph Lundgren, geplaas, waar hy naak saam met die sanger Grace Jones poseer, toe hulle liefhebbers was.
Wys hierdie plasing op Instagram
'N Verspreiding wat gedeel word deur Ida Lundgren (@idaslundgren) die
hieronder kan u 'n foto sien van Ida Lundgren saam met sy pa.
hieronder sien jy Ida Lundgren, saam met sy suster Greta.
Gelukkige verjaardag aan my beste vriend en my grootste liefde ek is meer lief vir jou as wat jy weet (eintlik weet jy) gelukkige 18de vir my baba sus wat nie meer 'n baba is nie jy verdien die beste dag sussie jy rock dankie dat jy jy is @gretalundgren party timeeee
KOMPARASIE van NMR s met ander dieremodelle van uitgebreide l ewewig
NMR's het verskeie kenmerke wat gemeen is met die verskillende muismodelle van lang lewensduur (bv. CR of dwergmuise) (tabelle 2 en 3). In al hierdie muismodelle is die verlenging van die lewensduur matig (20%–65%) in vergelyking met die 500%-verskil in die NMR-lewensduur met die wat voorspel word vir 'n knaagdier van dieselfde grootte (tabel 1) (54). Dit is interessant dat al hierdie dieremodelle laer metaboliese snelhede toon as wat volgens massa voorspel word, met 'n gepaardgaande ∼2 ° C laer liggaamstemperatuur as dié van muise met 'n korter lewe. Al hierdie modelle lyk koud-onverdraagsaam en toon 'n uitgesproke termoleerbaarheid wanneer koue uitgedaag word. 'N Ander algemene stel eienskappe onder hierdie modelle van langdurige lewensduur is lae konsentrasies bloedglukose, insulien en skildklierhormoon (tabel 3). Hierdie muismodelle het egter ernstige gebreke wat hul voortbestaan ​​in die natuur kan bedreig en is gewoonlik onvrugbaar (54). Alhoewel die meeste NMR's in 'n kolonie ook nie voortplant nie, geld hierdie eienskap nie vir telers nie. Terwyl die MLSP van diere in gevangenskap nie verskil met die broeistatus nie, is dit in die natuur die reproduktief -vrugbare diere wat die langste lewensduur het.
CR veroorsaak 'n toename in die lang lewe van knaagdiere: dit verswak die meeste chroniese verouderingsiektes, verminder die aantal gewasse en versterk die immuunstelsel (59). CR verhoog MLSP in baie, maar nie alle spesies nie (60). Ons weet nie of die lewensduur van NMR's met CR verleng word nie. Dit kan inderdaad 'n baie langtermynstudie wees wat die werwing van jong wetenskaplikes en moontlik hul kleinkinders benodig. Ek glo egter nie dat CR op sigself die sleutel tot lang lewensduur is nie. Vir selfs "vetsugtige" NMR's in gevangenes in dieretuine wat byna 3 keer meer weeg as wat in massa verwag word, leef meer as 22 jaar in gevangenskap en deel nogtans baie soortgelyke fisiologiese kenmerke met muise wat aan CR blootgestel is. Net so word dwergmuise met die ouderdom vetsugtig, maar leef nogtans ongeveer 50% langer as ander laboratoriummuise.
NMR's, dwergmutante muise en CR -muise toon almal 'n aansienlik verminderde voorkoms van kankers. Tot dusver het ons tot dusver nog geen enkele voorkoms van kanker gevind by meer as 250 nekropies van NMR's wat by diere van 2 tot 25 jaar gedoen is nie en geen gewasse by lewende diere opgemerk nie (ons ongepubliseerde waarnemings gebaseer op diere by CCNY en drie dieretuine ). Dit is des te meer verrassend, aangesien vitamien D-metaboliete as kragtige anti-mitogene middels geïmpliseer word, en NMR's natuurlik gebrekkig is in hierdie prohormoon (61). Menslike epidemiologiese studies het 'n verband tussen hoë sirkulerende insulienagtige groeifaktorvlakke en die risiko om prostaatkanker te ontwikkel gevind (62), en dit is moontlik dat lae insulienagtige groeifaktorvlakke by knaagdiere met lang lewensduur weerstand teen kanker kan veroorsaak. Weerstand teen kanker en ander ouderdomsverwante patologie kan 'n unieke insig gee oor hoe NMR's so lank kan leef.
Geskiedenishoogtepunte - Stigting van die Kerk
Januarie 2014 - Nog 'n jaar het verbygegaan en nou is ons net 24 maande weg van die begin van die 275ste bestaansjaar in 2016. Die komitee is hard besig om geleenthede vir elke maand van daardie jaar te beplan. Ons begin en eindig die herdenkingsjaar met 'n Oujaarsaand -geleentheid tot "Ring in the New Year." Dit is soortgelyk aan 'n tradisionele vakansietradisie in Pennsylvania wat kos, drank, vrolikheid en geraas insluit (makers). Ons sal hierdie tradisie voortsit wanneer ons op 31 Desember 2015 en 31 Desember 2016 by die kerk vergader. Dit is net 'n voorsmakie van nog vele ander geleenthede in die herdenkingsjaar.
Skiet in die nuwe jaar - skildery deur Gladys Lutz - met vergunning van die Lynn -Heidelberg Historical Society. Skilderye word vertoon in die Pennsylvania German Heritage Center aan die Kutztown Universiteit
2016 vier die kerk se 275ste bestaansjaar, want die jaar van 1741 is ons stigtingsdatum. Die oudste Lutherse kerkregister bevat die inligting rakende hierdie datum, wat byna 20 jaar later deur ds Daniel Schumacher, die rondreisende Lutherse predikant, vir ons opgeteken is:
In Diesem lê Gottes Haus
Soll Jesus het een un aus,
Moeg selig werden hir and dort.
Alles was Odem hoed, Lobe den Herrn,
Die Engelse vertaling van bogenoemde inskrywing is soos volg (vertaling deur Richard L. Musselman):
In die jaar van ons Here 1741
Die kerk is gebou
In hierdie dierbare God se huis
Jesus gaan in en uit,
En God moet hoog geprys word
Deur ons, sy mense op hierdie aarde,
Hy wat die woord van God hoor,
Sou hier en daar gered word.
Almal wat hier is, loof die Here.
Die Lutherse kerkregister waarin dit geskryf is, is 'n waardevolle skat, want dit bevat ook die oudste Lutherse doop. In die toekoms is dit my hoop dat die kerk hierdie oudste Lutherse register, sowel as die oudste Gereformeerde Kerkregister, kan herstel en bewaar.
Ons eerste kerk is gebou uit hout, 35 jaar voor die ondertekening van die Onafhanklikheidsverklaring. Ons weet baie min van die eerste houthuis. Bekend as die "Schmaltzgass Kirche" (Lard Valley Church), het eerwaarde Myron O. Rath, een van ons Lutherse leraars, gesê dat "dit grof gebou is uit hout, onder wie se bediening dit nie bekend was dat die vloer met klippe bedek was nie, daar was geen stoof of banke nie, net houtblaaie om te sit. " Inderdaad baie duidelik, maar 'n plek waar die Woord van God verkondig is aan die vroeë pioniers, vir wie godsdiens sentraal was in hul lewe. Twee jaar later is 'n akte van twee hektaar grond waarop die kerk reeds gebou was, vir die gemeente verseker. Ds William Rath het die verhaal van hierdie transaksie in Skizzen aus dem Lecha Thale (Scenes of the Lehigh Valley) op bladsy 72 opgeteken (vertaal uit die oorspronklike Duits deur Richard L. Musselman):
"'N Entoesiastiese mondelinge koop en verkoop is gedoen en gesluit tussen Heinrich Roth en Johann Martin Bamberger van een deel en Johann Wilhelm Straub, prediker hier op die Little Lehigh, en sy ouderlinge. Ons gee aan ons hierdie klein plekkie (2 hektaar vir 20 sjielings), met alle regte en vryhede van die land, waarop reeds 'n Evangelies Gereformeerde en Lutherse Kerk gebou is, om ons God te eer en ons siele [en diegene wat volg] met heilige Genade en Geregtigheid te voorsien. "
Heinrich Roth (1688 - 1754) word begrawe in ons Ou Begraafplaas in die Roth -familieperseel, die oudste gesinserf op die begraafplaas. Behalwe dat die eerste twee hektaar grond aan die kerk oorgedra is, het Heinrich ook die eerste Gereformeerde Coetus in Philadelphia bygewoon in 1747. Dit was georganiseer deur ds Michael Schlatter en was die eerste vergadering van verteenwoordigers van die Gereformeerde Kerke wat tot op daardie tydstip gestig is. . Heinrich Roth is deur die gemeente met 'n sak geld na Philadelphia gestuur om 'n pastoor te probeer beveilig. Ongelukkig sal dit nog 'n paar jaar duur voordat 'n pastoor beveilig is.
Ons is opreg dankbaar dat die kerk, ondanks 'n nederige begin in 1741, byna 275 jaar voortgeduur het. Die houtkerk het in 1769 plek gemaak vir 'n groter raamstruktuur, en uiteindelik 'n nog groter klipstruktuur in 1819 (ons huidige heiligdom, wat sy 200ste bestaansjaar in 2019 vier). Al die jare was die kerk steeds 'n uniekerk, met lede van beide Lutherse en Gereformeerde (nou Verenigde Kerk van Christus) gemeentes wat in dieselfde gebou aanbid het. Ons bevorder nou die bediening van God op hierdie plek in die tradisie van die Uniekerk met ons gedeelde bediening, want ons kerk is meer as ons gebou. Die twee gemeentes werk nou nouer saam as ooit tevore, en doen baie goeie bediening deur langs mekaar te werk. Baie dinge sou nie bereik kon word as die twee gemeentes afsonderlik was nie, ons is soveel sterker saam as afsonderlik. Ons kerk kan ook gebruik maak van die hulpbronne van die breër Evangelies -Lutherse Kerk in Amerika en die Verenigde Kerk van Christus, en voel verbonde aan die miljoene ander Lutherse en UCC -lede wêreldwyd.
Grimshaw oorsprong en geskiedenis
Die Grimshaw-arms, 'n swart linkerkantse griffioen, word in Gawthorpe Hall uitgebeeld
Anne Grimshaw was die vyfde kind van Thomas en Margaret (Harrington) Grimshaw van Clayton Hall. In 1540 trou sy met Hugh Shuttleworth van Gawthorpe, ongeveer vier kilometer noordoos van Clayton Hall. Die afstammelinge van Hugh en Anne (Grimshaw) Shuttleworth bestaan ​​uit een van die meer gesiene gesinslyne van Lancashire. Gawthorpe Hall, 'n belangrike historiese baken in die streek, is tussen 1600 en 1604 deur die seuns van Hugh en Anne gebou.
Dankie aan Michael P. Conroy vir sy uitgebreide navorsing oor die Shuttleworth -gesin. Baie van die inligting op hierdie webblad is geneem uit sy 1996 boekie 1, "The Shuttleworths of Gawthorpe. " Dankie aan Deborah Nouzovsky vir die feit dat Winston Churchill afstam van Hugh en Anne Shuttleworth.
Wie was Anne Grimshaw?
Anne was lid van die vroegste bekende Grimshaw -gesinslyn. Soos getoon in die afstammelingskaart in Whitaker2 (v. II, p. ___), was Anne in die 11de generasie na Walter Grimshaw, die oorsprong van hierdie ou lyn van Grimshaws (sien figuur 1 hieronder.) Dit word in 'n metgesel beskryf webblad. Anne is begrawe in Padiham in 1597. Annes se broer, Nicholas, was moontlik die stamvader van die Pendle Forest -lyn van Grimshaws, wat ook op 'n metgeselbladsy beskryf word, hoewel dit meer waarskynlik blyk dat die Nicholas wat haar oupa was &# Die broer van 8217 (woonagtig in 1481) is die stamvader van Pendle Forest. Teen die tyd dat Gawthorpe Hall in 1604 gebou is (sewe jaar na die dood van Annes), het Clayton Hall oorgegaan van haar broer, Richard, na haar neef, Nicholas.
Figuur 1. Gedeelte van die afstammeling van Walter Grimshaw, hoof van die oudste bekende lyn van Grimshaws, wat Anne Grimshaw in die 11de generasie (middel onderaan figuur) na Walter wys. Figuur is van Whitaker 2, v. II, p. __.
Oorsprong en afstammingkaart van Shuttleworth
Die vroegste Shuttleworth op rekord was Henry de Shotilworth " wat in 1218 in die gehucht Shuttleworth in Hapton gebly het (Conroy 1, bl. 65.) Henry se agterkleinseun, ook Henry, het die Shuttleworth gekry wapen, met drie wewerspendeltuie, in 1329. Hierdie Henrys -seun, ook Henry, woon in 1325 in Shuttleworth Hall naby Hapton (Figuur 2).#Shuttleworth Hall (Figuur 2) is suidwes van Gawthorpe geleë, ongeveer halfpad na Clayton Hall, waar die Grimshaw -gesin gewoon het (Figuur 3.)
Figuur 2. Shuttleworth Hall, die ligging van die oudste opgetekende familie met dieselfde naam. Foto geneem in Mei 1999.
Figuur 3. "The Environs of Gawthorpe, " wat die ligging van Gawthorpe naby Padiham toon. Let ook op die liggings van Shuttleworth Hall en Clayton (Hall) suidwes van Gawthorpe Hall. Van Conroy 1, Fig. 2.
Henry Shuttleworths se seun, Ughtred, was die eerste Shuttleworth op die Gawthorpe -plek. Ughtred woon in 1388 – 1389. Net voor, of tydens Ughtreds se lewe, is 'n vierkantige wagtoring van die Normandiese styl op die Gawthorpe -plek gebou (Figuur 4.)
Figuur 4. Kunstenaars se indrukstekening van die wagtoring wat in die eerste helfte van die 14de eeu by Gawthorpe gebou is. Van Conroy 1, Fig. 3
'N Uitstekende opsomming van die familiegeskiedenis van Shuttleworth, insluitend die vroegste tydperk, word in Conroy 1 (p. 1-4) aangebied:
DIE SHUTTLEWORTHS VAN DIE TOREN
Ightenhill Manor was tussen Padiham en Burnley in Noordoos -Lancashire geleë. In die tyd van die Plantagenets was dit die administratiewe sentrum vir 'n gebied wat van Padiham tot Marsden strek. Toe Edward die Tweede in 1323 daar bly, vind hy dat sy equitium- of perde -teelbedryf daar dieselfde jaar deur die strooptog deur die konstabel van Skipton -kasteel ontslaan is. Ongeveer nege jaar na sy ramp in Bannockburn sou hy beslis na die verdediging in die omgewing kyk en 'n wagtoring (fig. 3) by Gawthorpe sal ongetwyfeld sy aandag kry, geleë by die rivier Calder aan die westelike punt van 1ghtenhill Manor Park. Daar is beslis weer perde in 1342 daar grootgemaak volgens die dagboek van die Keeper of the King 's -teeldiere, Edmund de Thedmersshe.
Dit is moontlik om te raai of die wagtoring reeds in 1323 bestaan ​​het en of Edward besluit het om sy verdediging in die rigting uit te brei na die aanval. Ons weet wel dat William van Gawthorpe die nege en 'n half akker daar in 1333 prysgegee het en dat die nuwe huurder dit eers in 1342 begin boer het, kan dit wees omdat die toring in die tussentyd gebou is? Die nuwe huurder het beslis 'n verlaagde huurgeld betaal, miskien was dit te wyte aan die verlies aan oppervlakte wat die oppervlakte van die toring en sy omgewing beslaan?
Tydens sy besoek sou die koning waarskynlik die plaaslike heerskappy ontmoet, waaronder Henry de Shuttleworth uit die naburige Shuttleworth Hall (sien bladsy 65) wie se seun, Henry, trou met Agnes, die erfgenaam van William de Hacking van Hacking Hall. (figuur 1). Dit was Ughtred, een van hul jonger seuns, wat die eerste Shuttleworth van Gawthorpe was (fig. 23). Hy het daar aangekom gedurende die tydperk toe Johannes van Gaunt hertog van Lancaster was en gevolglik die eienaar van die herehuis van Ightenhill.
Dit wil voorkom asof die palissade wat die park omring het, nou nie nodig was nie, wat daarop dui dat die perde en takbokke teen hierdie tyd nie meer daar geteel word nie. Dit was kort voordat Ughtred Shuttleworth by Gawthorpe aangekom het. Hy woon daar in 1389 en verbou daar gedurende die daaropvolgende veertig jaar koring. 'N Parchmcnt -dokument, een van die vroegste in Engels met 'n East Lancashire -dialek, is in die ou landgoedkantoor gevind (fig. 8). Dit is in die vroeë 1400's geskryf en getuig dat Ughtred toe ongeveer 40 jaar by Gawthorpe was en gedurende hierdie tydperk sy koring na Padiham Mill gestuur het. Hierdie versoekskrif is geskryf omdat John Parker by Ightenhill (en daar was 'n John Parker in Ightenhill in 1425) Ughtred daarvan beskuldig het dat hy nie sy koring na die meul in Burnley gestuur het nie. Ughtred het gebid dat hy sou voortgaan om sy mielies na die meule in Padiham te stuur en gesê dat beide die meulens die koning (Henry VI.) Besit, nie hierdeur sou verloor nie. Dit wil voorkom asof Ughtred 'n aansienlike hoeveelheid mielies geproduseer het om die aandag van die bestuurder van die herehuis te regverdig, gretig om sy of#8216millsoke ' of tiendes uit die graan te eis as dit na die koringmeule in Burnley gaan.
Sedert die tyd van Ughtred se afstammeling Hugh, wat in 1463 geleef het, het ons 'n duideliker beeld van die gesin se lot vir Hugh ' se seun Lawrence, die voornaam op die houtplaat in Gawthorpe (fig. 44) en met die datum 1443 by sy naam (wat sy geboortedatum kan wees) was getroud met Elizabeth Worsley van Twiston, die kleindogter van Henry Towneley van Bamside (Laneshawbridge). Sy was die mede-erfgenaam van haar pa Richard Worsley van Mearley en Twiston en het hierdie boedels met haar susters gedeel. In 1507 het Hendrik die Sewende sy beleid om grond vir die teel en agtervolging van takbokke te laat vaar, laat vaar, en groot hektare hertwoude is toegestaan ​​vir vaste huurgeld, insluitend West Close, suid van Higham, is gedurende hierdie tyd aan Lawrence vrygelaat tydperk.
Afstammeling en wapen
Die vroegste bekende Shuttleworth was 'n Henry, wat in 1218 in Hapton gewoon het. Conroy 1 (p. 65) bied 'n afstammingskaart vir Henry de Shotilworth " (Figuur 5a), wat ses generasies lank strek en Ughtred toon " eerste Shuttleworth van Gawthorpe. "
Figuur 5a. Afstammelingskaart van die vroegste bekende Shuttleworth (Henry de Shotilworth), wat ses geslagte toon.
Conroy 1 (voorste saak) tel hierdie afstammeling op by die 5de generasie (Henry, m. Agnes de Hacking, erfgenaam van Hacking Hall) in 'n ander afstammeling wat nog 20 geslagte strek (figuur 5b, in twee dele.) Hugh Shuttleworth, die sesde generasie afstammeling van Henry en Agnes, word getoon as die eggenoot van Anne, dogter van Thomas Grimshaw. 'N Meer volledige weergawe van die Shuttleworth -afstammelingskaart van Whitaker 2 word verder op hierdie webblad aangebied.
Figuur 5b. "Persoon van die Gawthorpe Shuttleworths " van Conroy 1 (Front Matter.) Let op Hugh en Anne (Grimshaw) Shuttleworth, getroud met 1540, in die middel van die boonste deel van die figuur.
Soos hierbo opgemerk, is 'n wapen toegeken aan die Shuttleworth -gesin en aan Henry Shuttleworth, afstammeling van die 4de generasie, in 1319. Hierdie Henry was die vader van die Henry wat in 1325 in Shuttleworth Hall gewoon het. 1326. Die Shuttleworth -wapen word gekenmerk deur Whitaker 2, soos hieronder getoon, 'n weergawe daarvan word verskaf deur Conroy 1 en word in figuur 6 verskaf.
. Argent, drie wewers shuttles pendel, getip en gemeubileer, of.
Helmteken. Op 'n krans van kleure 'n el arm in pantser, die hand in 'n handskoen wat behoorlik na 'n pendel gryp, soos in die arms.
Leuse. Prudentia et Justicia.
Figuur 6. Shuttleworth van Gawthorpe se wapenskild, 1604 ", soos aangebied in Conroy 1 (voorblad), wat opmerk dat dit op die oormantel in die Huntroyde Room " (van Gawthorpe Hall) geleë is.
Gawthorpe Hall is gebou in 1600 – 1604 deur Lawrence, tweede seun van Hugh en Anne (Grimshaw) Shuttleworth. Die saal is gebou uit planne wat deur Lawrences se ouer broer, Richard, opgestel is, wat gesterf het voordat hy die planne kon uitvoer. Die Gawthorpe -saal is gebou deur die voormalige bestaande wagtoring, wat vroeër 250 hore gebou is, op te neem (figuur 7.) Besonderhede van die konstruksie van die saal word verder op hierdie webblad verskaf.
Figuur 7. Gawthorpe -saal, oostelike aansig. Let op die verlenging (met meer as twee verdiepings) van die wagtoring, waar rondom die saal gebou is, bo die hoofstruktuur van die gebou. Foto geneem vanaf die internet op die webwerf onder die figuur.
Hugh en Anne (Grimshaw) Shuttleworth en familie
Hugh en Anne en hul gesin het blykbaar die Shuttleworth -gesin op die pad van onderskeiding begin. Hulle het drie seuns gehad, en Richard, Lawrence en Thomas (Figuur 8a.)
Figuur 8a. "The Tudor Shuttleworths. " From Conroy 1, p. 10.
Gawthorpe Hall is beplan deur Hugh en Anne se oudste seun, Richard, maar is eintlik gebou deur hul tweede seun, Lawrence. Gipsfigure van Richard en sy vrou bestaan ​​nog steeds in Gawthorpe Hall en word in figuur 8b getoon. 'N Beeld van Lawrence Shuttleworth word in figuur 9. Die Grimshaw -arms word in Gawthorpe Hall uitgebeeld met die arms van ander gesinne wat in die Shuttleworth -gesin getroud is (Figuur 10.)
Figuur 8b. Gipsfigure van Sir Richard en Margaret (Legh Barton) Shuttleworth. Die syfers is volgens Conroy 1 (Fig. 24 en 25.) te sien bo die kleedkamer "
Figuur 9. Eerwaarde Lawrence Shuttleworth. Uit 'n skildery in Conroy 1 (Fig. 26.) Let op die Shuttleworth -wapen in die regter boonste hoek.
Figuur 10. Die Grimshaw -arms, 'n swart griffin na links, word (saam met die arms van nege ander gesinne) voorgestel by die hoofingang van die Long Gallery van Gawthorpe Hall. Van Conroy 1, figuur 52.
Conroy 1 (bl. 5-7) bied baie inligting oor Hugh en Anne Grimshaw en hul afstammelinge.
Lawrence se seun Nicholas is getroud met Ellen Parker van Bowland, dogter van Christopher Parker van Radholme Park in Bolland (Bowland), nog 'n noemenswaardige gesin in die omgewing. (Dit was haar neef, Edmund, wat die Browsholme Hall in 1507 gebou het waar die Parkers nog woon.) Die datum van Nicholas op die gedenkplaat is 1473. Hy was 'n verbond met die Towneleys en ander vir die heropbou van die Burnley -kerk in 1532. Hul seun, Hugh, was teen hierdie tyd agt-en-twintig gebore in 1504. Hy trou in 1540 met Anne Grimshaw van Clayton Hall. gesin. Hugh en Anne het drie seuns gehad, Richard gebore 1542, Lawrence gebore 1545 en Thomas gebore omstreeks 1546. Hugh Shuttleworth was nou gegoede genoeg om 28 soldate in die opsomming van 1574 te voorsien. In die volgende dekade het sy seun, Richard, die eer van Ridderskap ontvang, waarskynlik toe hy op die regterbank verhef is. In 1580 verkry die Shuttleworths die huurkontrak van Ightenhill Manor Park, ongeveer 690 hektaar oos van Gawthorpe (die herehuis was in ruïnes en was sedert die 1500's). Die gesin het nou beheer oor die grootste deel van die grond in die Padiham-, Simonstone-, Higham-, Ightenhill- en Habergham -omgewing. Dus was die Towneleys en Shuttleworths die invloedrykste heerser in die omgewing in hierdie tyd, soveel so dat hulle deur koningin Elizabeth gekies is om geld te leen in die jaar van die Armada 1588, en weer in 1597.
Die huis- en plaasverslae van die Shuttleworths vir die jare 1580 tot 1620 is bewaar en gee 'n fassinerende insig in die gebou van Gawthorpe Hall en die lewe van sy inwoners gedurende die tydperk waarin die ou toring in die nuwe saal omskep is (fig. 5).
DIE BOUERS VAN DIE ELIZABETHAN -SAL.
Die veertig jaar 1580-1620 sluit in die laaste drie-en-twintig van Elizabeth se regering en die eerste sewentien van die Stuart-dinastie in die persoon van James I (fig. 48). Dit was jare wat die nederlaag van die Spaanse Armada en die vele stryd wat betrokke was by die verowering en vestiging van Ierland ondervind het, terwyl Lancashire tydens 'n James -bewind deur 'n koninklike besoek geëer is.
In haar uitstekende artikel oor die Gawthorpe -rekords het mev. E. Foster gesê dat die vier Shuttleworths van hierdie tydperk wat ons moet ken om die verhaal van die gebou van die Elizabethaanse Gawthorpe te volg (fig. 6) vier verskillende stadia van groei verteenwoordig. van die familie se lotgevalle. Eerstens kom mnr. Hugh Shuttleworth, van Gawthorpe, wat reeds in 1582 78 jaar oud was, maar bestem was om op die ryp ouderdom van 92 te lewe voordat hy in Padiham begrawe is. Die belangrikste kenmerk van die Gawthorpe van sy tyd was die "peel " toring (fig 4).
Daar was baie sulke vestings in die heuwelagtige distrikte van die Noordelike graafskappe in die Middeleeue, bestaande uit weinig meer as 'n vierkantige kliptoring, ongemaklike wonings van plaaslike heersers en tydelike toevlugsoorde vir hul huurders tydens periodes van rebellie en grensaanvalle, vir Skotse ingange het soms tot in die suide tot in Lancashire deurgedring. Die oorspronklike toring is laat in die saal opgeneem, maar 'n mens moet eers aan die gebou dink as iets soos 'n Normandiese plein en die gesin as grondeienaars aan die Ightenhill -kant van Burnley, wat reeds deur 'n huwelik verbind is, in die een of ander van hul takke, met die Worsleys van Mearley en Twiston, die Towneleys, en die Parkers van Radholme en Bolland (Bowland).
Dit was onder die oudste seun van Hugh Shuttleworth, Richard, dat die rykdom en aansien van die gesin nog meer toegeneem het met sy verkryging van boedels by Inskip, Barbon en Forcett. Hy was 'n suksesvolle advokaat, wat in 1584, toe hy ongeveer 43 jaar oud was, 'n regsersant geword het. Later is hy tot hoofregter van Chester aangestel en het hy ook 'n afspraak in die House of Lords beklee, 'n professionele pos wat regskennis behels by die voorbereiding en hersiening van wetsontwerpe.Hy is tot sy ridder geslaan vir sy dienste sewe jaar na die aanvang van die gepubliseerde Rekeninge. Sy parlementêre en professionele pligte moes van hom 'n besige man gemaak het. Dikwels in Londen, in die House of in Westminster Hall en gereeld in Cheshire, het hy seker min tyd in Lancashire en minder in Gawthorpe deurgebring, want toe hy met die weduwee van Robert Barton in Smithills trou, het hy gewoon op haar eiendom in Smithills, naby Bolton, wat aansienlik daarby toegevoeg het en tot sy eie Gawthorpe -lande deur ander boedels te koop. Sy lewenswyse is skaars verander deur sy erfenis van Shuttleworth -gronde met sy pa se dood in 1596. Smithills het die besigheidsentrum van sy eiendom gebly, sy agente woon daar. (Dit was sy broer, Thomas, tot met sy dood in 1593 en daarna sy ander broer, Lawrence.) Dit was onwaarskynlik dat so 'n suksesvolle man soos Sir Richard sy voorvaderhuis heeltemal sou verwaarloos. Gedurende die laaste deel van sy lewe was hy van plan om 'n herstel en uitbreiding van Gawthorpe te beplan, wat egter eers na sy dood in 1599 bereik sou word. Dit is deur dr. Mark Girouard voorgestel dat die argitek Robert was Smythson, argitek van Longleat.
Sir Richard het geen kinders gehad nie. Smithills keer terug na die Barton -gesin en Gawthorpe het oorgegee aan sy broer, Lawrence Shuttleworth, B.D., 'n man in sy middel vyftigs. Hy was sewentien jaar lank rektor van Whichford in Warwickshire, 'n inwoner van die geskenk van die graaf van Derby, wat hy waarskynlik te danke was aan sy broer se invloed. Alhoewel hy in die kerk gebly het en gesterf het en agt of nege jaar later in Whatford begrawe is, moes 'n groot deel van sy tyd van sy roeping afgewyk gewees het, want hy het sy broer Thomas se rentmeesterskap opgevolg met die dood van 1593 in 1593 Sy geestelike opleiding het hom goed te pas gekom, want die Gawthorpe- en Smithills -rekeninge is baie meer metodies deur hom gehou as deur sy jonger, onkleriese broer.
Gedurende hierdie fase van sy lewe moes sy tyd verdeel gewees het tussen Smithills en Whichford, en later tussen Whichford en Gawthorpe en die feit dat hy so min tyd verloor het om sy broer se planne uit te voer, wys hoe intiem hy met hulle verbind was. Dit is by hom dat ons die derde van die vier fases binnegaan. Onder meneer Hugh Shuttleworth het ons die ou Gawthorpe van die Middeleeue gesien, en onder Sir Richard het 'n tyd gekom van rykdom, met planne om die gesinshuis te verleng totdat dit 'n geskikte omgewing vir hul groter aansien sou word. In die derde fase word die hermodellering van Gawthorpe, sodat dit baie word soos ons dit nou ken. Die grootste deel van die gebou is tussen 1600 en 1604 bereik, hoewel die voltooiing van die binnekant langer geneem het, sodat die eienaarskap van ds Lawrence Shuttleworth saamval met die mees absorberende tydperk in die hele geskiedenis van Gawthorpe Hall. Saam hiermee het Lawrence die landgoed uitgebrei deur meer grond in die gebiede Padiham, Sabden en Burnley te koop.
Die vierde en laaste fase in hierdie opname toon dat die gesinshoof nog meer prominent is as enige van sy voorouers, want die naam van kolonel Richard Shuttleworth is bekend by baie wat waarskynlik amper onthou dat hulle van Sir Richard of ds Lawrence gehoor het Shuttleworth. Die neef van beide (die seun van Thomas, eenmalige rentmeester), kolonel Shuttleworth, word hoë balju van Lancashire (1618 en 1638), en lank na die tyd dat die rekeninge sluit, was hy bestem om 'n belangrike rol in die opwindende gebeure te neem van die revolusionêre stryd tussen Charles Stuart en sy mense. Hy verteenwoordig Preston in die lang parlement en was een van 'n spesiale kommissie om Lancashire te organiseer vir oorlog teen die koning.
Dit is ook goed om te noem dat Gawthorpe hergebou is in 'n tydperk waarin baie van die statige huise in Engeland opgerig is. Die era van onstuimige rebellies, gekenmerk deur die bou van verdedigende klipkastele, was verby, vrede, goeie regering en kommersiële uitbreiding onder die Tudor -monarge het gelei tot 'n vinnige toename in die aantal landhuise in 'n tyd toe hout, wat so lank gebruik is vir huise, skeepsbou en brandstof, het skaars geword. Vandaar die groter gebruik van klip vir die bou in plekke waar dit in die steengroef was, en in ander die oprigting van die baksteen- en houthuise van die Midland- en Suidelike graafskappe.
Konstruksie van Gawthorpe Hall en Life at the Hall
Conroy, wat baie van Harland 3 afkomstig is, bied baie detail oor hoe Gawthorpe Hall gebou is. Baie interessante insig in hoe die lewe in die saal geleef is, is ook ingesluit. Hierdie interessante detail word hieronder getoon (p. 7-10):
Gawthorpe is gebou uit plaaslike klip, wat in die vroeë deel van 1600 en gedurende die hele bouperiode ontgin is, soos dit vereis is van u klipdelff by Gawthorpe ", Scholebank (laerhuis), Ryeclifft: (High Whitaker) en Padiham Moor. 'N Steengroef is 6d per dag betaal om klippe by Ryecliffe te kry. Sy werk het ingesluit om die klippe met 'n hamer, nie met 'n beitel nie, te steek en om die klippe te kap, terwyl die vaardige messelaar wat vensterstene, lateie, ens. Geklee het, 7d of 8d gehad het. Arbeiders ontvang 2d of 2-½d. Wallers is blykbaar teen verskillende tariewe betaal, soms per dag, soms op die werf. In verband met messelwerk kan opgemerk word dat dit 'n timmerman was, nie 'n messelaar nie, wat die wapen oor die hoofdeur gesny het.
Gedurende Augustus is daar 'n inskrywing in die Accounts "Roger Cockshotte, vir 6 dae se ontlasting (gelykmaak?) Werk die grond vir die nuwe saal op Gawthorpe, dag 2D en 'n verdere inskrywing bevestig die voorbereiding van fondamente, terwyl die eerste klip op 26 Augustus 1600 gelê is, is die geleentheid gevier deur elke werkman, insluitend ses messelaars en tien arbeiders, die huishoudster, twee diensmeisies en agt werksbediendes te gee. insluitend die cowboy, geld om 'n paar handskoene te koop.
Intussen moes die voorraad hout tred hou met die vereistes van die bou, vir steierwerk, vir 'n tydelike stal om karperde vir vloerplanke, balke en dakbedekkings te huisves. Dit lyk asof die meeste hout uit Mytton- en Read -bome gekry is, en pryse van bome en arbeid kom voortdurend in die rekeninge voor.
Kalk vir mortel en vir die bemesting van die lande is uit Clitheroe gebring, yster in vierkantige tralies van Halifax om deur smede in Gawthorpe in venstertafels, vensters en sleutels te word, terwyl daar in November 1602 'n interessante toegang wat blykbaar na Derbyshire verwys as die bron van die loodvoorraad vir loodgieterswerk en dakbedekking binne en buite.
Dit moes jare se bedrywige bedrywighede gewees het, want die bouwerk het nie net vinnig aan die gang gekom nie, maar allerhande ander handwerk was nodig. Soms was daar 'n wielboutjie wat karre en kruiwaens herstel, 'n smid wat perde skoen, 'n saal wat besig was om te tuig, terwyl karters voortdurend besig was met die vervoer van materiaal vir die bou, sowel as plaasbenodighede, kos en klere.
Opvoedingsdag (dws toe die nuwe saal tot by die dak verhef of grootgemaak is), 19 Junie 1602, word gekenmerk deur 'n spesiale betaling van 6d aan 'n "pypper " wat sekerlik sy musiek by die algemene viering gevoeg het . Terwyl die rooster van saal, skuur (fig. 14) en buitegeboue 'n lat op 4d per dag beset het, is 'n "Burnley smyth " 3s.8d betaal. " vir een groot sloot vir die houer ", en 'n Clitheroe -glasmester was aan die werk by die vensters. In 1603 is 'n groot deel van die pleisterwerk voltooi, insluitend skoorsteenstukke, frise en plafonne, en in 1604 is begin met kaste, tafels, beddens en ander meubels.
Benewens die herbou, het ds Lawrence Shuttleworth ook grond in die omgewing van Padiham en Sabden gekoop, en dit lyk asof hy sy landgoed ontwikkel het. Sy rentmeester is 'n sekere Edward Sherburne, wat 16s.8d ontvang het. 'n kwart vir sy dienste. Plaasrekeninge is grootliks daar dat mans sloop, verskans, ploeg, mielies saai, onkruid, maai en hooimaak vroue wat skape onkruid en skeer (3d per dag), en 'n seuntjie word 2d per dag betaal#8221 vir die behoud van krone op koring Whittaker Ises ". 'N Trek os word gekoop vir £ 3.3.4d. 'n vet koei in Colne vir £ 4,0 d, en onder meer aankope van plaasmateriaal is toue en sweepkoorde, raaisels, sekels, skerpe, maaihake, ploeë, osjukke, leer vir "flaylles ", lanterns , sade en voer, en teer om skape te merk.
Die grootte van die huishouding is reeds genoem toe die grondsteen gelê is. Dit het die huishoudster, twee diensmeisies en agt slawe ingesluit (fig. 20). Later sou dit verhoog word, want daar word vermoed dat mev. Thomas Shuttleworth, weduwee van die voormalige rentmeester en moeder van die toekomstige kolonel Shuttleworth, in die afwesigheid van die rektor van Whichford op Gawthorpe gewoon het. Gedurende die vroeë dae van die bou was die huishoudster Jane Hodgkinson. Sy word in 1603 opgevolg deur Elizabeth Russelle, wat albei 6s.8d. Ontvang het, as 'n kwartaalloon. Dit was deel van die huisbewaarder om die kos en kledingstukke te beheer, en ons vind haar verantwoordelik vir talle aankope. Sy koop tien stene botter vir 10's van "a wiffe in Symondstone ", heuning by die kwart, tien kase op 'n slag, en vate harings van Preston, vate ale, 'n vrag mout uit Halifax, hop, 'n pik koring, 'n halwe skaapvleis, 'n vet koei, 'n vet bul, 'n vet os van Clitheroe, 'n vet " stadium " (Blackburn), en talle speserye oor Michaelmas.
Hulle het gebrand, maar nie soveel soos hout nie, en baie wit kerse, alhoewel 'n voorwerp wat die aankoop van kers laat sien, dui daarop dat hulle ook 'n paar daarvan gemaak het. Huishoudelike toebehore sluit in tin- en houtlepels, mandjies, bottels, drinkglasies, wasbakke, houtbakke, metaalpotte of -panne, terwyl 'n reisende tinker gebruik word om potte en panne reg te maak.
Doek word gekoop vir die maak van sakke en handdoeke vir werkers, en die cowboy word klaarblyklik gevoed en geklee, want by een geleentheid is daar 'n inskrywing wat die aankoop toon van twee kalfvelle en twee "shippe velle " vir 'n doublet en broekbroek vir die koei seun, 4s. Hulle was bedek met doek, en die koste om dit te maak, afgesien van die draad en knope, was 6d. Twee hemde is vir hom gemaak vir 2d, en sy lap kouse is gesny en toegewerk vir 2d. Juffrou of mevrou Jane Hodgkinson het haar £ 1.6.8d verdien. n jaar!
As ons kyk na onderwerpe soos kleredrag, feeste en vakansiedae, belasting, siekte, dokters en begrafnisse, om maar net 'n paar van die onderwerpe te noem wat uit 'n studie van die rekeninge ontwikkel kan word, is dit wat by Gawthorpe gebeur tipies vir landhuise. die land.
Van die modes en materiaal van die Elizabethaanse dae is dit moontlik om eindelose illustrasies te vind. Die lyke van damesrokke is baie styf gesny en gemaak op 'n voering van doek, linne -bokram of selfs bord. Grograine of grogram, fluweel doek, satyn, "taffatie ", en damast was die materiaal wat gebruik is, en bont, linte en kant het versierings gevorm. Stel jou voor mevrou Richard Shuttleworth in so 'n toga, met 'n vol romp en lang hangmoue.
Daar is besoeke deur Lord Darbie, sy meisies ", en deur die Queen's Players, wat by 'n geleentheid by Gawthorpe gespeel het. Die som van 3d is by 'n keer aan 'n arme piper betaal. Daar is ook betalings in verband met die sport van smous, en hert-, hert- en bokjag. Daar is verslae van geskenke aan arme geleerdes en arme mans en vroue en weduwees in hul siekte.
'N idee van die belastingmetodes kan verkry word uit die rekeninge. Die algemene belasting was die 15de deel van die waarde van 'n man se roerende goed. Dit is oorspronklik deur die monarg gehef met toestemming van die parlement, maar in Tudor -dae is dit ook op plaaslike belasting toegepas. In 1620 betaal Shuttleworth twee-vyftiende vir die Burnley-klok, wat 'n bedrag van vyftien sent was. Vyftiende en veelvoude van vyftiende is gehef vir die herstel van kerke, brûe en snelweë, vir swak hulp, vir die verskaffing van 'n kuipstoel (Buckley -stoel) vir Burnley, en 'n huis van regstelling vir Blackburn, en vir die onderhoud van gevangenisse '.
Die plaaslike gemeenskappe van Burnley en Padiham het waarskynlik nooit die rykdom aan besonderhede rakende die omgewing van Gawthorpe wat in die Shuttleworth -dokumente vervat is, besef nie. Klein brokkies onverwante inligting wat slegs verband hou met hul relevansie vir sake in Gawthorpe, word waarskynlik die beste verstaan ​​deur 'n woordelys van besonderhede uit die rekeninge. Hierdie items vorm 'n fassinerende blik op die tydperk tussen 1580 en 1620 en kan gevind word as 'n aanhangsel by hierdie boek.
Die vyf belangrike Shuttleworths genoem in die 'Accounts ' is almal gebore in die Tudor -era, die vader Hugh in 1504, sy drie seuns Sir Richard, Lawrence en Thomas in die 1540 's en Thomas 's se seun kolonel Richard in 1587. (Sien ook Fig. 46). As invloedryke lede van die heerskappy het hulle baie verbindings gehad in die omgewing van Gawthorpe en verder. 'N Aantal hiervan word in hul rekeninge genoem.
Bewyse van Grimshaws in Gawthorpe Hall Artifacts
Die Grimshaw -verbindings met die Shuttleworth -familie word bewys deur artefakte wat nog in Gawthorpe Hall te vinde is. Die belangrikste van hierdie artefakte is die ingangsportaal, wat in 1604 deur Lawrence Shuttleworth geïnstalleer is toe hy Gawthorpe Hall bou. Die paneel word getoon en bespreek in figuur 11 hieronder, en dit bevat rekords van Hugh en Anne (Grimshaw) Shuttleworth en hul drie seuns, Richard, Lawrence en Thomas, sowel as later afstammelinge. Daar word ook verwys na die Grimshaw -erfgenaam wat toe in Clayton Hall en Nicholas en sy vrou, Ellen (Rishworth) Grimshaw, gewoon het.
Figuur 11a. Die ingangsportaalpaneel in Gawthorpe -saal (van Conroy 1, figuur 44).
Figuur 11b. Gee interpretasie van die voorletters en datums op die ingangsportaal.
Figuur 11c. Betekenis van die datums wat in die ingangsportaal ingesluit is.
Shuttleworth -verbindings met die Pendle Witches
Die ongelukkige verhaal van die Pendle -hekse, waarin sewe mense (ses vroue en een man) in 1612 doodgemaak is, word op 'n webblad beskryf. Die persoon wat die vroue daarvan beskuldig het dat hulle hekse was, was Robert Nutter, die bediende van sir Richard Shuttleworth (oudste seun van Hugh en Anne.) Die beskuldigde hekse, Chattox (Anne Whittle) en haar dogter, Anne Redfearn, woon in West Close, wat was in besit van die Shuttleworths van Gawthorpe. Die volgende uittreksel uit Conroy 1 beskryf die gebeure en verbande. Figuur 12 toon die stambome van die Pendle -hekse.
Robert Nutter van Greenhead Farm was 'n bediende van Sir Richard wat saam met hom gereis het toe hy op sy regterlike kring in die omgewing gegaan het. Toe hulle terugkeer deur Cheshire na een van hul besoeke aan Chester in 1595, het Robert by Richard gekla dat hy deur Chattox (die bynaam) betower is
van Anne Whittle, een van die Pendle -hekse), net soos sy pa Christopher Nutter in 1593 twee jaar tevore deur Chattox se dogter Anne Redfearn getoor is. Robert sterf in Cheshire en in 1612 word Chattox tereggestel in Lancaster Castle weens sy moord, en Anne Redfearn, haar dogter, is tereggestel weens die moord op sy vader Christopher. Aangesien Chattox en haar gesin op Shuttleworth -gronde gewoon het, in West Close, moes die Shuttleworths 6d as grondeienaars betaal vir die vervoer van Bess Whittle se klere na Lancaster in 1613. Bess was Chattox se ander dogter, maar sy is nie skuldig bevind aan toordery nie . Die klere was haar ondergang, want Bess het by die Malkin -toring ingebreek en die beste linneklere van die Demdike -kroos gesteel, en was toe dom genoeg om items daarvan Sondag by die kerk te dra! Sy is gesien deur Alison Device, kleindogter van Old Demdike (die bynaam van Elisabeth Southernms) wat haar by die landdros Roger Nowell aangemeld het.
Figuur 12 Stambome van die Pendle -hekse -families (uit Conroy 1, p. 15.)
Gedetailleerde stamboominligting uit Harland
Conroy 1 haal baie uit Harland 3 aan om meer inligting oor die Shuttleworth -gesinslyn te verskaf. Hierdie inligting word hieronder verskaf.
STAMBOOM VAN DIE GESIN VAN GAWTHORPE
(Deur John Harland se aantekeninge in die Shuttleworth -rekeninge aan te haal.)
Henry Shuttleworth is getroud met Agnes, dogter en erfgenaam van William de Hacking, (wat die agterkleinseun van Bernard de Hacking was) en het sodoende die state na die Shuttleworths gebring, van wie 'n tak by Hacking gevestig het. William de Hacking het 'n toelaag van Billington Mill van Henry de Lacy, voor 1311, en leef vroeg in die bewind van Edward III. Hierdie Henry Shuttleworth leef 19de Edward II (1325-6). Sy jonger seun was:
Ughtred die eerste van die naam op rekord, en Whitaker sê (op watter bewys nie verskyn nie) die eerste van die familie, van Gawthorpe. Dat 'n Ughtred op 2de Richard 11 (1388/9) geleef het, word getoon deur die inskrywing uit die hofrolle van Clitheroe, wat ook toon dat die Shuttleworths van daardie vroeë tydperk grond by Ightenhill gehou het, die Ightenhill waarna so gereeld in die Shuttleworth verwys word Rekeninge.
Hugh van Gawthorpe, die naam van wie se vrou nie bewaar is nie, maar hy woon in die 3de Edward 4de (1463/4) en sy seun en erfgenaam was
Lawrence van Gawthorpe wat getroud is met Elizabeth, tweede dogter van Richard Worsley, Esq., Van Mearley of Merley, en ook van Twiston, deur Isabel, dogter van Henry Townley, Esq., Van Barnside. Die seun en erfgenaam van Lawrence Shuttleworth was
Nicholas van Gawthorpe, wat getroud is met Ellen (of Helen soos sommige van die stamboom dit gee) dogter van Christopher Henry Parker, Esq., Van Radholme Park en Bolland. (Bowland). Die tweede paneel by Gawthorpe gee die voorletter van hierdie egpaar as H. & amp E.S. in 1473. Die kinders van Nicholas Shuttleworth van Gawthorpe en Ellen sy vrou, was drie seuns en een dogter, nl.
Die 2de seun Bernard, getroud op 13 September 1574 in Padiham Church, Jenitta Whitaker (fig 52). Dit lyk asof Bernard sy ouer broer oorleef het vir Hugh, wat in Desember 1596 oorlede is, 'n nalatenskap van £ 3 aan hom oorhandig wat twee keer betaal is, en by die betaling van die tweede paaiement in 1597 word gesê dat Bernard Shuttleworth saam met John woon Ree, van die Crosse-bankie. In 1602 word Copthurst beskryf as " wyle mnr. Bernard Shuttleworths ". Die derde seun, Richard, het na Hacking geslaag en dit was Anne, sy enigste dogter en erfgename, wat die boedel saam met haar huwelik aan sir Thomas Walmesley, die regter, oorgedra het.Daar word na hierdie Richard verwys in die Shuttleworth -rekeninge waar die skrywer, waarskynlik Thomas, die derde seun van 11ugh, wat die oudste broer van Richard was, hom 'n beroep op oom Richard gemaak het sodat hy in November 1582 geleef het Die oudste seun en erfgenaam van Nicholas Shuttleworth,
Hugh van Gawthorpe trou met Anne, dogter van Thomas Grimshaw van Clayton wat in 1539 oorlede is (sê Whitaker). Hul paneel het H. & amp AS 1577: Hulle is op 26 Oktober 1540 in Whalley getroud. Sy was 'n suster van Richard Grimshaw, wat sterf in 1575, 66 jaar oud, en sy is begrawe te Padiham, 23 Januarie 1597. Hugh Shuttleworth is gebore in 1504, en hy is dood in Desember 1596, 92 jaar oud. Hy is begrawe in Padiham op 26 Desember 1596. In die spandrels Van twee boog ingange na die eetkamer by Gawthorpe is vier klein skilde, almal met die datum van 1605 (fig. 46), en ter herdenking van Hugh Shuttleworth en sy drie seuns. Die eerste hiervan het die voorletters H. S. en onder 'n G. vir Hugh Shuttleworth, heer. Die tweede R. S. en onder 'n K. vir Richard Shuttleworth, Knight, die derde L. S. en onder 'n P. vir Lawrence Shuttleworth, Presbyter of priester, en die vierde T. S. en onder 'n G. vir Thomas Shuttleworth, Gentleman
Die kinders van die Hugh Shuttleworth en Anne sy vrou, was drie seuns en 'n dogter, nl
1. Sir Richard Shuttleworth, sersant en hoofregter van Chester.
4. Ellen, of Ellinor, wat getroud is met Nowell van Merlay Parva, of Little Mearley. Die oudste seun en erfgenaam van Hugh was
Richard (fig 24) daarna Sir Richard, Kt. wat 'n regsersant was (ontvang die koffie op 4 Julie 1584) en daarna die regter van Chester. Hy trou met Margaret (fig 25), die jongste dogter van Sir Piers of Peter Legh van Lyme Cheshire, en met Hadock en Bradley, Lancashire: sy was die weduwee van Robert Barton, Esq., Van Smithills Hall naby Bolton-le-Moors. Dit lyk asof hulle voor 1582 getroud was en in Smithills gewoon het waar Lady Shuttleworth in April 1592 oorlede is. Sir Richard het haar tot ongeveer 1599 oorleef (hulle paneel is RSK en MS 1599): en sonder om te sterf, is hy opgevolg. die familie boedels deur sy volgende broer.
(fig. 26) Rektor van Whichford ('n gemeente van Warwick in die bisdom Worcester) wat die huidige saal op Gawthorpe opgerig het. Sy paneel verklaar L. S. 1545 en onder P. N. Dit blyk dat Lawrence nie getroud was nie, ten minste het hy geen probleem agtergelaat nie en is hy opgevolg deur die oudste seun van sy jonger broer, Thomas. Hierdie Thomas wat gedurende die eerste 11 jaar van die tydperk in die Shuttleworth -rekeninge omhels was, was die bestuurder van sy broer Sir Richard en hou die huis- en plaasrekeninge omstreeks September 1586 getroud met Anne, dogter van Richard Lever van Little Lever, Esq. hul paneel dra die datum van hul huwelik T. A. S. 1586. Hulle het ses kinders gehad. 1. Richard, wat sy oom Lawrence opgevolg het.
2. Nicholas wat in 1611 in Chambers in Gray 's Inn gewoon het.
3. Ughtred ook van Gray 's Inn, Barrister at Law, wie se paneel V. S. 1604 het.
4. Anne die vrou van James Anderton van Clayton, Esq.
5. Ellinor of Ellen wat op 6 Maart 1609/10 in Padiham getroud was met sir Ralph Assheton, Bart., Volgens Burke, synde sy tweede vrou.
6. Elizabeth vrou van Sir Matthew Whitfield van Whitfield.
Anne, die vrou van Thomas Shuttleworth, het haar man jare lank oorleef en is in Mei 1637 oorlede, 68 jaar oud. Thomas sterf voor een van sy ouer broers in Desember 1593 en die rekeninge vir sy begrafnisuitgawes sal in die rekeninge gevind word (Anne trou, tweedens, 'n meneer Underhill).
Richard (fig 27) gebore 1587 volg sy oom Lawrence op in die landgoedere ongeveer Februarie 1608 en trou met Fleetwood (fig 29) dogter en erfgenaam van Richard Barton van Barton in Amounderness, deur Mary dogter van Robert Hesketh van Rufford. Daar is geen paneel by Gawthorpe van hierdie Richard Shuttleworth en Fleetwood sy vrou nie, maar slegs een wat waarskynlik deur sy oom Lawrence geplaas is toe hy en sy broers jonk was, ingeskryf R. S. N. S, vir Richard en Nicholas, die twee oudste seuns van Thomas. Hierdie paneel is die flank van die een wat reeds aan hul jonger broer Ughtred opgemerk is, gedateer 1604, waarna albei panele waarskynlik geplaas is kort nadat die nuwe saal klaar was. Die kinders van Richard Shuttleworth was:
1. Richard (MP vir Clitheroe) wat getroud is met Jane, dogter van John Kirk, burger van Londen, deur wie hy drie kinders gehad het.
2. Nicholas wat met Margaret, dogter van Thomas Standish, Esq. van Busbury (biskop Shuttleworths stamboom). Daar word gesê dat hierdie Nicholas van Clitheroe was. Sy seun Ralph trou met Susanna, dogter van Richard Grimshaw, wat oorlede is 1575. (Whitakers Whalley).
3. Ongelukkig gedoop 12 Oktober 1617 (Padiham Reg.) wat met Jane, dogter van Radcliffe Assherton van Cuerdale, Esq.
4. Barton gedoop 7 Februarie 1618 (Padiham Reg.) wat getroud is met Elizabeth, dogter van kolonel John Assheton in diens van Chas. 1. (Whitaker 's Whalley). Hulle het 'n dogter wat sou verskyn uit die volgende inskrywing (Burnley Reg.) Fleetwood, dogter van majoor Barton Shuttleworth, gedoop te Gawthorpe 20 Augustus 1657 ″.
5. John van Gawthorpe, heer. Hy trou op 20 Augustus 1652 met Elizabeth Sherbourne (Padiham Reg.) En het vier kinders. Fleetwood, gedoop 28 Junie 1653 (Padiham Reg.) Catherine, John en Richard (Bishop Shuttleworth's stamboom).
6. Edward van wie niks verder bekend is nie.
7. William 10 November 1622 gedoop (Padiham Reg.) en na bewering 'n kaptein in die parlementêre leër geword het en in Lancaster vermoor is.
9. 'n Dogter sterf as 'n baba en is op 1 Februarie 1615 begrawe.
10. Margaret, gedoop 28 Desember 1623. Sy was getroud met Nicholas Townley van Royle. (The Townleys of Royle is afstammelinge van Nicholas, derde seun van John Townley, in die lewe van 1450 en Isobel sy vrou, dogter van Richard Sherbourne Esq., Van Stoneyhurst).
11. Anne, gedoop op 24 Junie 1620, getroud met eerste John seun van Radcliffe Assheton van Cuerdale en tweede Richard Townley van Barnside en Carr, Esq., wat omstreeks 1655 doodgemaak is deur 'n lokaas by Gisburn.
Van hierdie kinders is Nicholas, Barton, John, Edward, Anne, Margaret en Elinor geklassifiseer as natuurlike seuns en dogters in die testament van Richard. (In Dugdale se besoek van 1664, in die jaar van Fleetwoods se dood verklaar Richard dat hy 'n tweede vrou, Judith Thorpe, het deur wie hy die nege jonger kinders gehad het.
Om terug te keer na die oudste van die elf kinders
Richard (fig. 31) sterf hy tydens sy pa se lewe en word begrawe in Padiham, 23 Januarie 1648 (Padiham Register) en laat drie kinders, Richard, Nicholas en Fleetwood, 'n dogter wat met William Lambton trou, agter. Die tweede seun Nicholas, uit die stad Durham, gebore voor 1664 getroud met Elizabeth, dogter en mede-erfgenaam van Thomas Moore, van Berwick op Tweed, deur wie hy drie seuns gehad het, van wie die jongste, Humphrey, op 1774 slegs Anna getroud is dogter van Phillip Hoghton Esq., deur wie hy vyf kinders gehad het, van wie die tweede seun Philip Nicholas biskop van Chichester geword het. Hierdie tak van die familie vestig hom in Co Durham, en die stamboom is deur die biskop saamgestel.
Om terug te keer na die oudste seun: –
Richard (fig. 32) van Gawthorpe, Esq., Gebore 1644. Hy was ook van Forcett in Gilling, Yorkshire, hy trou op 28 Julie 1664 met Margaret, dogter van John Tempest van Durham, en word begrawe in Forcett, 5 Maart 1680, en laat slegs een seun oor .
Sir Richard (fig. 33) Die tweede ridder met die naam in die familie wat op 13 Oktober 1666 in Forcett gedoop is. Hy is tot ridder geslaan op Windsor -kasteel 15 Junie 1684 en is oorlede op 27 Julie 1687 en is begrawe in Padiham. N woonstel
plaat in Padiham -kerk naby die nagmaalrail is die laaste rusplek van hierdie Sir Richard Shuttleworth. Aan die hoof van die klip in 'n gesinkte sirkel is 'n Heraldiese skild wat kwartaalliks 1ste en 4de die 3 pendeltuie vir Shuttleworth 2de en 3de die drie varke vir Barton dra. (die klip is nou na die syaltaar geskuif.) Hieronder is die eenvoudige opskrif "Sir Richard Shuttleworth is op 27 Julie 1687 oorlede ".
Deur sy vrou Catherine, die enigste baba en erfgenaam van Henry Clerke, MD, president van Magdalen College, Oxford, het hy 'n jonger seun, Clerke Shuttleworth van Nottingham, 'n dogter Catherine en sy seun en erfgenaam agtergelaat:-
Janet Shuttleworth, dogter en erfgenaam van Robert Shuttleworth, trou op 24 Februarie 1842 met James Kay. James neem die naam en wapens van Shuttleworth met koninklike lisensie aan toe hy met Janet trou. Hulle het vier seuns en een dogter gehad. James Kay-Shuttleworth het sy hele lewe lank hard gewerk aan pogings om die openbare gesondheid en opvoeding van armes in Engeland te verbeter. Sy biografie verskyn soos hieronder getoon in die 1993 "Diction of National Biography 6.
KAY-SHUTTLEWORTH, sir JAMES PHILLIPS (1804-1877), stigter van die Engelse stelsel van populêre onderwys, gebore te Rochdale, Lancashire, op 20 Julie 1804, was die seun van Robert Kay, en was die broer van Joseph Kay, Q .C. [q.v.], en van die Regter Hon. Sir Edward Kay, heer appèlregter in die hooggeregshof. As jeug was hy betrokke by die bank van sy familielid, mnr. Fenton, te Rochdale, maar in sy een-en-twintigste jaar, November 1824, betree hy die universiteit van Edinburgh as mediese student. Kort voor lank het hy prominent geword as een van die ernstigste, bekwaamste en briljantste studente aan die universiteit, en as 'n indrukwekkende spreker tydens die vergaderings van die Royal Medical Society, waarvan hy aan die begin van sy tweede sessie tot senior president verkies is. Terwyl hy 'n student was, het hy tydens 'n epidemie van tyfus as kliniese assistent van dr. Alison en dr. Graham opgetree en 'n jaar by die Royal Infirmary as klerk van die mediese afdelings gewoon. Hy het ook 'n herfs bestudeer aan anatomie in Dublin. Sowel daar as in Edinburgh het hy geleenthede gehad om die toestand van die armes waar te neem. Hy is toegelaat tot die graad M.D. in Edinburgh in Augustus 1827, sy tesis was 'Do Motu Musculorum. ' Kort daarna vestig hy hom as dokter in Manchester. Alhoewel hy 'n onsuksesvolle kandidaat vir die pos as dokter by die Manchester Infirmary was, het hy 'n paar jaar lank mediese ervaring opgedoen as mediese beampte van die Ancoats en Ardwick Dispensary, hoofsaaklik deur sy eie en inspannings, in 'n arm en bevolkte distrik Manchester . Hy was ook sekretaris van die raad van gesondheid in Manchester, en tydens die verskriklike eerste uitbraak van cholera in 1832 was hy die meeste toegewyd aan sy besoek aan die lyers in die cholera -hospitaal. Hy het dus pynlik lewendig geword vir die onhigiëniese omgewing van die armes, en in 1832 het hy 'n waardevolle pamflet gepubliseer oor die morele en fisiese toestand van die werkersklasse wat in die katoenvervaardiging in Manchester werk, en die aandag gevestig op die slegte toestande lewens onder die operatiewe bevolking, en is gevolg deur die plaaslike aanneming van maatreëls wat neig tot sanitêre en opvoedkundige hervorming. In 'n referaat gelees voor die Manchester Statistical Society in 1834 oor The Defects in the Construction of Dispensaries, en deur die stappe wat hy geneem het, in samewerking met William Langton [q. v.], om die Manchester District Provident Society te stig, het hy verdere pogings aangewend om die armer klasse van die samelewing te bevoordeel.
In 1831 het hy anoniem 'n brief aan die mense van Lancashire gepubliseer rakende die toekomstige verteenwoordiging van kommersiële belang en hy het hom hartlik in die hervormings- en koringwetbewegings gewerp.
Gedurende die vroeë tydperk van sy verblyf in Manchester hervat hy eksperimentele navorsing oor asfiksie, wat hy in Edinburgh begin het, en in 1834 publiseer hy sy verhandeling oor The Physiology, Pathology and Treatment of Asphyxia (Londen, 352 bladsye), 'n paar jaar later die Fothergillian -goue medalje van die Royal Humane Society. Die werk bly die standaardhandboek oor die onderwerp. '
Sy filantropiese pogings ten behoewe van die armes, sy ervaring onder hulle en sy goeie ekonomiese wetenskap, het hom onder die aandag van die regering gebring as een wat veral geskik was om die nuwe armwet van 1834 plaaslik bekend te stel. Hy word in 1835 'n assistent -arm -wetskommissaris, en het 'n paar jaar in die hoedanigheid deurgebring, eers in die graafskappe Norfolk en Suffolk, en daarna in die metropolitaanse distrik, waaronder Middlesex en Surrey. Sy waardevolle verslae oor die opleiding van arm kinders is in 1841 deur die regering gepubliseer.
Sedertdien was sy lewe gewy aan die bekendstelling en ontwikkeling van 'n nasionale onderwysstelsel. In 1839 is 'n komitee van die privaatraad aangewys om so 'n toelae toe te dien, aangesien die House of Commons jaarliks ​​vir openbare onderwys in Groot -Brittanje kan stem, en hy word aangestel as die eerste sekretaris van die komitee of departement, met behoud van 'n tyd lank die toesig van die metropolitaanse skole vir arm kinders onder die raad van armes.
Saam met sy vriend mnr. E. Carleton Tufnell, en uit hul private hulpbronne, stig hy die eerste opleidingskollege vir onderwysers in Battersea in 1839-40. Leerlingonderwysers is oorgeplaas van die Norwood-armerskool en het die eerste studente in die kollege geword. Hy het eers in die huis gewoon en was toesig oor die hele werk van die instelling. Die eksperiment was uiters suksesvol, en die plan is daarna aangeneem en die werk daarvan is verleng deur staatshulp. Die bestaande stelsel van openbare onderwys berus geheel en al op die metodes en beginsels van Kay. Opgeleide onderwysers, openbare inspeksie, die leerling-onderwysersisteem, die kombinasie van godsdienstige met sekulêre onderrig en met vryheid van gewete en die vereniging van plaaslike en openbare bydraes is deur hom voorsien of voorsien. Matthew Arnold, wat praat oor sy voorstelle en die resultate daarvan, sê dat wanneer die stelsel van die onderwys uiteindelik volledig en redelik gevorm is, Kay-Shuttleworth 'n standbeeld sal hê. As gevolg van 'n ernstige, maar, soos bewys, tydelike gesondheidsonderbreking van uiterste oorwerk, bedank hy sy amp as sekretaris in die raad van komitee in 1849, en op 22 Desember daardie jaar word 'n baronet gestig.
Die geskiedenis van sy maatreëls moet gevind word in die notule en verslae van die komitee van die raad, en in die pamflette wat daaroor tussen 1839 en 1870 gepubliseer is. Sy eie pamflette oor onderwys en ander sosiale vrae is talryk. Die hoof van hulle versamel hy in die volgende verskuldigde volumes: 1. 'Opvoeding soos geraak deur die notule van die Committee of Privy Council van 1846 tot 1852, ' London, 1853, 8 vo 500 pp. 2. &# 8216Vier tydperke vir openbare onderwys, soos hersien in 1832, 1839, 1846 en 1862, ' London, 1862, 8vo, 644 bl. 3. in Lancashire, ' London, 1873, 346 pp. Hy het ook twee romans geskryf, getiteld 'Scarsdale, of Life on the Lancashire and Yorkshire Border Thirty Years Ago, ' 1860, 3 vols., en 'Ribblesdale, of Lancashire sestig jaar gelede, ' 1874, 3 vols. Tot die Fortnightly Review vir Mei 1876 lewer hy 'n artikel oor die resultate van die onderwyswet. '
Tydens die verskriklike nood wat die katoenhongersnood in Lancashire (1861-5) veroorsaak het, het Kay-Shuttleworth hom met gretigheid gewerp in die administratiewe werk om die lyding van die agente te verlig, terwyl hy gewaarsku het teen die risiko om hulle te verswak, en tree op as ondervoorsitter , onder Lord Derby, van die groot organisasie in Manchester, bekend as die sentrale hulpkomitee. In 1863 was hy hoë balju van Lancashire, en in 1870 ontvang hy die eregraad van D.C.L. van die universiteit van Oxford. Hy het jare lank aktief deelgeneem aan die organisasie van die liberale party in Lancashire, en in 1874 betwis hy Noordoos-Lancashire sonder sukses, met Lord Edward Cavendish as sy kollega. Hy dien in die koninklike kommissie vir wetenskaplike onderrig en die vooruitgang van die wetenskap, onder leiding van die hertog van Devonshire, van 1870 tot 1873. Hy was ook in sy latere jare besig met die hervorming van die administrasie van sommige plaaslike grammatikaskole, veral dié van Giggleswick en Burnley. Hy is op 26 Mei 1877 in sy woning in Londen, Cromwellweg 68, oorlede.
Hy trou op 24 Februarie 1842 met Janet, dogter en erfgenaam van Robert Shuttleworth van Gawthorpe Hall, naby Burnley, Lancashire, wie se naam en wapens hy met koninklike lisensie op sy huwelik aangeneem het. Lady Kay-Shuttleworth is op 14 September 1872 oorlede en het vier seuns en een dogter agtergelaat. Die oudste seun, sir Ughtred James Kay-Shuttleworth, M.P., is in 1902 Baron Shuttleworth geskep.
[Inligting van Sir Ughtred Kay-Shuttleworth, insluitend 'n manuskrip-memoir deur dr WC Henry, en aantekeninge deur Lord Lingen, Lord Justice Kay en Ericlisen, behalwe manuskripnotas deur sir JP Kay-Shuttleworth Matthew Arnold se artikel oor skole in The Reign of Queen Victoria, red. deur T. Humphrey Ward, 1887, vol. ii. Manchester Guardian, 28 Mei 1877 Dr. Watts 's Feite van die katoenhongersnood, 1886 Foster 's Lancashire Pedigrees: Graphic, 9 Junie 1877 (portret) word 'n ander en beter portret gegee in die fotografiese foto van McLachlan 's van die Cotton Relief Committee. ]
Shuttleworth en Gawthorpe Hall History deur Tori Martinez
Tori Martinez het 'n baie insiggewende opsomming van Gawthorpe Hall en die Shuttleworth -familie geskryf, wat op die volgende adres gevind kan word:
Die artikel van Tori is hoofsaaklik afgelei van vorige werke van Conroy en Harland (met volle krediet aan bronne) en word hieronder aangebied:
Gawthorpe Hall — Legacy of the Shuttleworths
deur Tori V. Martínez
Gawthorpe Hall, wat begin het in die bewind van koningin Elizabeth I en eindig in die van koningin Elizabeth II, het die lewe van 'n gesin, die Shuttleworths —, vir byna 400 jaar lank besweer. Vandag lyk hierdie wonder van die laat Elizabethaanse argitektuur die geskiedenis en nalatenskap van 'n gesin wat uit 'n relatief beskeie oorsprong kom, 'n fortuin opgebou het, burgeroorloë en tragedies oorwin het, koninklikes vermaak het en uiteindelik 'n tasbare moderne nalatenskap agtergelaat het.
Gawthorpe Hall, geleë tussen Padiham en Burnley naby die Pennines in die noordooste van Lancashire, is nie die wandelende paleis van Engelse aristokrasie nie, maar eerder die statige tuiste van 'n opwaartse mobiele gesin met diep wortels in die plaaslike gemeenskap. Die uitgestrekte golwende heuwels waarop Gawthorpe staan, was eens deel van 'n permanente Angelsaksiese nedersetting wat uiteindelik die tuiste van die koninklike Ightenhill Manor en die omliggende Pendle Forest geword het, waar die hert van die koning wei het.Rondom die tyd van die besoek van koning Edward II aan Ightenhill in 1323, is 'n vier-verdieping vierkantige toring (of skil) met mure van agt voet dik aan die westelike punt van Ightenhill Manor opgerig om te dien as 'n uitkykpunt vir die inval van Skotte.
In 1388 verkry Ughtred de Shuttleworth 25,5 hektaar grond aan die oewer van die rivier die Calder, insluitend die grond rondom die toring. As jonger seun van Henry de Shuttleworth van Shuttleworth Hall in die naburige Hapton,
Ughtred sou beslis as 'n lid van die landgenoot beskou word en was, deur mielies op die landgoed Gawthorpe te verbou, ook 'n heerboer. Maar net so eerbiedig as wat die Shuttleworth-naam in Ughtred se tyd was, het 'n reeks gelukkige huweliksverbintenisse deur sy afstammelinge oor die volgende 200 jaar gehelp om die Shuttleworths een van die vooraanstaande gesinne van die omgewing te maak.
Binne ses geslagte was die afstammeling van Ughtred, Sir Richard Shuttleworth, 'n welgestelde en suksesvolle advokaat in Londen, wat in 1584 tot 'n serjeant en 'n Engelse advokaat van die hoogste rang aangestel is en hoofregter van Chester in 1589. Die rykdom en besittings van die Shuttleworth -gesin het so toegeneem dat hulle in 1588 en 1597 gevra is om geld aan koningin Elizabeth I te leen. landmerk op die eiendom was nog steeds die skil toring. Nadat sir Richard die lande van Gawthorpe geërf het by die dood van sy vader in 1596, het hy planne beraam om die ou toring uit te brei tot 'n koshuis, en dit was van mening dat hy Robert Smythson, die argitek van Hardwick Hall in Derbyshire en Longleat, in diens geneem het. Wiltshire, om die nuwe saal te ontwerp. Sir Richard is in November 1599 oorlede voordat hy sy planne kon uitvoer, maar die projek is voortgesit deur sy jonger broer, dominee Lawrence Shuttleworth, wat op 26 Augustus 1600 die fondament van Gawthorpe Hall gelê het.
Byna twee jaar lank is die buitekant van die nuwe saal gebou met sandsteen wat in Padiham ontgin is en die ou toring bevat, wat meer as twee verdiepings verhoog is en nog steeds kan sien opstaan ​​uit die middel van die struktuur. Nadat die buitekant middel 1602 voltooi is, het dit nog vier jaar geneem om die binnekant in te pas en in te rig. Uiteindelik, teen die einde van 1606, was Gawthorpe Hall voltooi. Alhoewel sir Richard nog nie geleef het om die hoogtepunt van sy visie te sien nie, is hy nie binne die mure vergeet nie. In 1605 het twee Yorkshire-pleisterwerk, Francis en Thomas Gunby, 'n sierlike gipsfries in die eetkamer geskep (in 1816 herontwerp as die sitkamer) wat gipsfigure van Sir Richard en sy vrou Margaret bevat, wat afwisselend met halfmens en dier syfers. Verbasend genoeg is die fries vandag nog in 'n uitstekende toestand, 400 jaar nadat dit sorgvuldig geskep is.
Alhoewel die nuwe saal tegnies volledig was, is dit onwaarskynlik dat Lawrence ooit daar gewoon het, aangesien hy in Februarie 1608 oorlede is. Soos sy broer voor hom, het Lawrence ook geen kinders gehad nie, en Gawthorpe het na sy neef, kolonel Richard, oorgegaan Shuttleworth — die eerste amptelike inwoner van Gawthorpe Hall en ook een van die mees gevierde vroeë lede van die Shuttleworth -familie. Richard (geb. 1587) het meer as 60 jaar in Gawthorpe Hall gewoon, saam met sy vrou en hul 11 ​​kinders, wat almal daar gebore is. Gedurende hierdie tydperk het hy in 1618 en 1638 as hoë balju van Lancashire gedien, in 1641 tot LP vir Preston verkies, en die belangrikste is dat hy 'n kolonel van die parlementêre leër geword het toe die Engelse burgeroorlog in 1642 begin. Richard se verantwoordelikheid aangesien kolonel die noordooste van Lancashire teen die royaliste sou verdedig, wat beteken het dat Gawthorpe Hall spoedig 'n ontmoetingsplek geword het vir plaaslike parlementêre leiers en magte. Tydens die oorlog het Richard 'n kritieke oorwinning oor die royaliste behaal toe 400 van sy manne 4 000 verslaan het
royalistiese troepe by Read Bridge. In die proses het hy moontlik ook Gawthorpe gered van moontlike gevangenskap en vernietiging, aangesien die royalistiese troepe destyds op pad was na Padiham.
Ondanks die stryd teen die koninklikes in die burgeroorlog, het Richard ná die herstel voortgegaan en sy aansienlike boedels oorgelaat aan sy oudste kleinseun, 'n ander Richard (geb. 1644), wat in Yorkshire grootgemaak is. Toe die jonger Richard op 36 -jarige ouderdom sterf, het sy seun en nog 'n ander Richard — Gawthorpe Hall geërf. Dit lyk asof hierdie Richard (geb. 1666) 'n belowende toekoms beleef het toe hy die saal in 1681 erf. Hy trou in 1682 met 'n jong erfgenaam en word op 15 Junie 1684 deur koning Charles II tot ridder geslaan en#8212 die tweede van sy familie so vereer te word. Maar die tragedie het in 1687 plaasgevind toe sy skoonpa gesterf het, slegs weke later gevolg deur Richard self, met albei sterftes in Gawthorpe. Die Shuttleworth -gesin het drie geslagte lank elders gewoon totdat uiteindelik, in die begin van 1816, Robert Shuttleworth (geb. 1784) Gawthorpe Hall sy tuiste gemaak het.
In November 1816 trou Robert met die dogter van 'n Skotse baronet, wat hom laat in 1817 'n dogter, Janet, gebaar het. Dit het weereens gelyk asof voorspoed en 'n gelukkige gesin weer die sale van Gawthorpe Hall sou vul. Ongelukkig tref die tragedie weer die Shuttleworth -gesin in Maart 1818 toe Robert dood is ná 'n vervoerongeluk. Die baba Janet, nou erfgenaam van Gawthorpe, is grootgemaak in die suide van Engeland, maar keer terug na Gawthorpe na haar huwelik met dr James Phillips Kay, 'n bekende opvoedkundige, in 1842. Die nuwe man van Janet ' het die naam en arms van Shuttleworth bygevoeg aan sy eie, en sodoende die familienaam verander na Kay-Shuttleworth, en die egpaar het begin met die opknapping van Gawthorpe Hall. In April 1849 het James sir Charles Barry, die argitek van die Houses of Parliament, opdrag gegee om die
huis volgens die oorspronklike styl. Sir Charles het ook die terrein van Gawthorpe Hall herstel om meer konsekwent aan die Elizabethaanse styl te voldoen, en die noordelike parterre is vandag baie soortgelyk aan wat dit was toe hy dit in 1851 geskep het. Net soos Sir Charles Gawthorpe Hall hernu het tot sy vorige glorie , so het die Kay-Shuttleworths nuwe lewe daarin geblaas. Reeds lede van die hoë samelewing is die gesinsstatus op 22 Desember 1849 verhoog toe James 'n baronet geskep is. In Maart 1850 was James en Janet gasheer vir Charlotte Bront, wat anoniem gepubliseer het " Jane Eyre " slegs drie jaar tevore. Charlotte besoek Gawthorpe weer in Januarie 1855, net twee maande voor haar dood op 31 Maart, en haar verbintenis met die Hall maak dit tot vandag toe 'n gewilde stop op die Bronte Way.
Dit lyk asof die verhaal van Gawthorpe Hall in die rondte kom na die dood van Janet in 1872, toe haar oudste seun, Ughtred Kay-Shuttleworth, vernoem na sy voorouer uit die 14de eeu, sy boedels erf. Die Victoriaanse era, Ughtred, woon saam met sy vrou en ses kinders in Gawthorpe Hall en het 'n florerende politieke loopbaan gehad wat hom as liberale parlementslid vir Hastings van 1869 tot 1880 en vir Clitheroe van 1885 tot 1902 laat dien het toe hy tot die eweknie verhef is. as Baron Shuttleworth (1st Lord Shuttleworth) vir sy politieke dienste. Tussen 1908 en 1928 was hy luitenant van Lancashire, en in hierdie hoedanigheid vermaak hy koning George V en koningin Mary in Gawthorpe Hall in 1913.
Vir alle Ughtred's wat gelukkig was voor die koninklike besoek, was die volgende jare 'n groot tragedie vir die Shuttleworth -gesin. In 1917 is albei seuns van Ughtred ' tydens die Eerste Wêreldoorlog in aksie dood, terwyl elkeen 'n jong gesin agtergelaat het. Na hierdie twee tragedies, het Ughtred teruggetrek na sy landgoed in Barbon, waar hy in 1939 blind en bedlêend op 82 -jarige ouderdom gesterf het. Skaars 'n jaar nadat hy die 2de Lord Shuttleworth geword het, was Ughtred se oudste kleinseun Richard vermoor in die Tweede Wêreldoorlog. Hy is opgevolg deur sy jonger broer, maar hy sterf ook in die oorlog in 1942. Die titel gaan dan oor aan 'n neef, Charles Kay-Shuttleworth, wat die 4de Lord Shuttleworth geword het en na die einde van die oorlog in Gawthorpe Hall kom woon het. .
Lord Charles is ernstig beseer in die oorlog, het die een been en die ander se verlamming gely, en nadat hy in 1947 getroud is, is besluit dat die huis nie 'n praktiese omgewing was nie, in ag genome sy gestremdhede. Die gesin verhuis na Leck Hall naby Kirkby Lonsdale in Cumbria en verlaat Gawthorpe Hall in die sorg van Lord Charles ' tante, die agbare Rachel Kay-Shuttleworth. Die dogter van Ughtred, Rachel, is in 1886 gebore en het die grootste deel van haar lewe in Gawthorpe gewoon. Sy was ook die laaste lid van die gesin wat in die saal gewoon het, en dit lyk gepas dat sy ook daar in 1967 gesterf het. Slegs vyf jaar later het Lord Charles die eienaarskap van Gawthorpe en die omliggende gronde aan die National Trust oorgedra en Leck Hall het amptelik geword die Shuttleworth -gesinsitplek.
Vandag is Gawthorpe Hall nie net 'n juweel van Elizabethaanse buite -argitektuur en Jacobiese interieurontwerp nie, maar ook 'n lewende monument vir die Shuttleworth -gesin. 'N Groot deel van die oorspronklike Jacobiese en Victoriaanse meubels in die Hall word tans vertoon en bied baie aan die gevoel dat dit 'n historiese huis is wat betyds vasgevang is. The Hall is ook die tuiste van die beste versameling tekstiele buite die Victoria & amp Albert Museum in Londen, die erfenis van Rachel Kay-Shuttleworth. Die toevoeging van 'n aantal skilderye uit die 17de eeu uit die National Portrait Gallery wat in die saal vertoon word, maak die interieur aantreklikhede pragtig af, terwyl die uitgebreide terrein buite baie ruimte bied om te verken, te begin met die ou hekhuis by die ingang.
Gawthorpe Hall is oop van 25 Maart tot 31 Maart die hele week van 13 tot 17 uur en van 2 April tot 2 November van 13 tot 17 uur, behalwe op Maandae en Vrydae. Die tuine is die hele jaar oop van 10:00 tot 18:00.
The Shuttleworths of Gawthorpe, deur Michael P. Conroy (1999)
Backcloth to Gawthorpe, deur Michael P. Conroy (1996)
Charlotte Bronte by Gawthorpe Hall
As 'n kanttekening in die geskiedenis van Shuttleworth en Gawthorpe Hall het Charlotte Bronte in 1850 tyd by Gawthorpe Hall deurgebring. Barker en Birdsall 2 (p. 83-84) beskryf haar besoek soos volg:
In Maart 1850 het Charlotte by Gawthorpe Hall by Sir James en Lady Kay-Shuttleworth gaan bly. Die pragtige saal lê naby Padiham in Lancashire, net langs die huidige A671. Die besoek was 'n oorgawe aan 'n soort uitputtingsoorlog wat deur Sir James gevoer is in 'n poging om Currer Bell te leer ken. Hy was 'n merkwaardige man, 'n groot maatskaplike hervormer in sy jonger dae, as dokter in Manchester, het hy gesukkel teen probleme van higiëne onder die armes en was dit 'n belangrike rol in die opening van skole in werkhuise. Hy het onvermoeid lobby vir gratis biblioteke en gratis onderwys, en het sy hele lewe lank 'n reeks senuwee -ineenstortings opgedoen as gevolg van oorwerk. Sy belangstelling is gewek deur die radikale aard van die Charlottes -roman Shirley.
Die reklame-skaam Charlotte het Sir James ongemaklik oorweldigend gevind, maar die romantikus in haar was betower deur die monumentale Jacobiese saal met sy herinneringe aan haar geliefde Walter Scott, grys, antiek, kasteel en statig. Sy het nie sy vrou, wat sy grasieus en sonder waardigheid gevind het, warm gemaak nie. Of sy gevoel het dat die dame Kay-Shuttleworths se 200-jarige afkoms en haar familie se statige tuiste (sir James haar naam, Shuttleworth, as die prys van die erfenis) moes hê, haar aristokratiese afsydigheid en neerbuigendheid moes verleen het, is nie duidelik nie, maar Charlotte vind haar gasvrouens vriendelike pogings om vriendelik pynlik en probeer te wees. Hulle dringende uitnodiging om die seisoen by hulle in Londen te bly, beskryf sy as 'n bedreiging wat oor my kop hang. Die waarheid was dat Charlotte, behalwe haar ontsettende senuweeagtigheid in vreemde geselskap, 'n diepe angs gehad het om beswaard te word. Alhoewel sy nooit heeltemal op haar gemak was nie, sou sy later in 'n mate ontdooi in haar houding teenoor die Kay-Shuttleworths.
James Kay en sy vrou, Janet Shuttleworth, word in die regter onderste hoek van die Shuttleworth-stamboom getoon in die figuur onderaan hierdie webblad. 'N Ander, ewe afgeleë verbinding van die Grimshaws met die Brontes het by Haworth plaasgevind en word op die webblad op WilliamGrimshaw van Haworth beskryf.
Gawthorpe Hall, nou 'n British National Trust Property
Gawthorpe Hall is blykbaar in ongeveer 1970 aan die British National Trust geskenk, na die dood van Rachel Kay-Shuttleworth, die laaste Shuttleworth-afstammeling wat in die saal gewoon het. Dit het 'n belangrike toeriste -aantreklikheid van Lancashire geword. Dit word beskryf soos hieronder getoon op die volgende webblad:
Huis van die Kay-Shuttleworths, vriende van Charlotte Bronte
Gawthorpe Hall, die tuiste van die Kay-Shuttleworths in Padiham, naby Burnley in Lancashire, word gereeld besoek deur Charlotte Bronte, skrywer van Jane eyre, en ander klassieke.
Nou is 'n National Trust -eiendom wat bestuur word deur die Lancashire County Council, Gawthorpe Hall, 'n pragtige huis uit die 17de eeu met herstel van die 19de eeu, geleë in 'n woud aan die rivier en bevat die volgende:
17de eeuse National Portrait Gallery skilderye
Jacobese en Victoriaanse meubels
Die Rachel Kay-Shuttleworth-tekstielversamelings
Uitgebreide plafonne en panele
Met 'n spesiale program van gebeure wat vir 2001 beplan word, maak Gawthorpe Hall die geskiedenis lewendig in East Lancashire 's Bronte Country. Kontak Gawthorpe Hall op +44 (0) 1282 771004 met verwysing na BHA vir 'n spesiale voorskou.
Die Shuttleworth -familie is sedert die 14de eeu verbonde aan die Padiham -omgewing. Namate hul rykdom, invloed en sosiale status toeneem, besluit sir Richard Shuttleworth om 'n saal te bou en noem dit "Gawthorpe " (wat beteken die plek van die koekoek "). Die werk is in 1600 begin en die gebou is in 1605 voltooi.
Gawthorpe Hall het assosiasies met die Engelse burgeroorlog, aangesien kolonel sir Richard Shuttleworth die parlementêre magte beveel het in die Blackburn Hundred ". In April 1642, binne slegs 24 uur, het Shuttleworth 400 man bymekaargemaak en Prince Rupert se sterk leër by Read Bridge gelei, en sodoende die Royalistiese saak in Lancashire effektief beëindig.
In 1842 trou Janet Shuttleworth met sir James Kay van Rochdale, en tussen 1850 en 1852 is die saal herstel en verbeter in 'n simpatieke Elizabethaanse styl op versoek van sir James Kay-Shuttleworth, sir Charles Barry, bekend as argitek vir die Houses of Parliament in Londen, is gekies om hierdie werk te onderneem.
In Maart 1850 het Charlotte Bronte Sir James en Lady Janet Kay-Shuttleworth by die saal besoek, later in dieselfde jaar besoeke aan hul huise in Londen en die Lake District. Alhoewel Charlotte Bronte se gevoelens oor haar was
besoeke was gemeng, teen hierdie tyd was sy beroemd en het die aandag van die onderneming getrek. Die Kay-Shuttleworths was 'n belangrike rol in die bekendstelling van Charlotte Bronte aan die samelewing, en ook aan Elizabeth Gaskell, wat later haar vriend en biograaf geword het.
Gawthorpe Hall is ook van besondere belang vir die tekstielversamelings van Rachel Kay-Shuttleworth, wat hier gehuisves word. Van nasionale belang is die versamelings die beste voorbeelde van borduurwerk en kantwerk wat buite die Victoria en Albert Museum in Londen gesien kan word.
Murray Shuttleworths -webwerf oor die Shuttleworth -gesin
Murray Shuttleworth van Nieu -Seeland hou 'n baie interessante webwerf oor die Shuttleworths. Dit bevat baie inligting oor die familiegeskiedenis van Shuttleworth, talle foto's van Gawthorpe Hall uit verskillende bronne en verskeie bladsye met ander foto's. Die onderstaande inleiding is afkomstig van die Murrays -webwerf, wat gevind kan word by:
Baie welkom by hierdie webblaaie.
Ek is nie 'n professionele genealoog nie, maar ek ondersoek al meer as 20 jaar die familienaam van Shuttleworth as 'n stokperdjie en deel graag inligting en kennis wat ek deur die jare geleer het.
Die WWW het heelwat nuwe deure vir mense wat navorsing doen, oopgemaak en dit makliker gemaak om mense met dieselfde belangstelling te vind en te kontak.
So hier is ons deur hierdie bladsye en ander daarvan, om navorsers van die Shuttleworth -familie oor die hele wêreld te koppel en te help.
In die komende maande sal ek nuwe skakels en genealogiese databasis byvoeg oor die Shuttleworth -familie wat ek het en ook wat ander het en graag wil deel.
Hieronder vind u skakels na die geskiedenis van die naam Shuttleworth en wat dit beteken. , familie-/verhoudingsfoto's (meer sal mettertyd bygevoeg word), ander navorsers, 'n paar Global Shuttleworth -bladsye en 'n paar waardevolle skakels/webwerwe om na te kyk, ens.
Laat weet my asseblief as u nie die skakels werk nie, of as u 'n goeie skakel het wat u kan help of u tuisblad wil byvoeg, laat weet my ook, en 'n skakel kan bygevoeg word.
Ek wil graag uitgebreide Shuttleworth -familielede regoor die wêreld bedank wat inligting, beelde vir hierdie bladsye bygedra het. Deur ons inligting te deel, help ons almal vir ons gemeenskaplike doel en maak ons ​​navorsing 'n bietjie makliker.
Winston Churchill, 11de generasie agterkleinseun van Anne Grimshaw en Hugh Shuttleworth
Volgens Deborah Nouzovsky, in 'n e-pos van 10 November 2005, kom Winston Churchill af van Ann en Hugh Shuttleworth, haar e-pos word hieronder getoon. Dankie aan Deborah vir die bekendmaking van hierdie interessante verbinding aan die "Grimshaw -navorsersgemeenskap ".
Anne Grimwhaw en Hugh Shuttleworth is die 11de grootouer van Winston Churchill.
Hugh en Anne Grimshaw Shuttleworth het die seun Thomas Shuttleworth gehad wat met Anne Lever getroud is.
Thomas en Anne Lever Shuttleworth het die seun Richard Shuttleworth gehad wat met Fleetwood Barton getroud is.
Richard en Fleetwood Barton Shuttleworth het die seun Richard Shuttleworth gehad wat met Jane Kirke getroud is.
Richard en Jane Kirke Shuttleworth het die seun Richar d gehad wat met Margaret Tempest getroud is.
Richard en Margaret Tempest Shuttleworth het 'n seun Richard gehad wat met Catherine Clerke getrou het
Richard en Catherine Clerke Shuttleworth het die seun Richard Shuttleworth gehad wat met Emma Tempest getroud is.
Richard en Emma Tempest Shuttleworth het die dogter Frances Shuttleworth gehad wat met John Tempest getroud is.
John en Frances Shuttleworth Tempest het 'n dogter Frances Tempest gehad wat met sir Henry Vane getroud is.Sir Henry Vane het Tempest by sy naam gevoeg nadat hy Tempest -boedels geërf het.
Sir Henry en Frances Tempest Vane Tempest het die seun Sir Henry Vane Tempest gehad wat met Anne Catherine MacDonnell, gravin van Antrim, getroud is.
Sir Henry en Anne Catherine MacDonnell Vane Tempest het die dogter Frances Anne Emily Vane Tempest gehad wat getroud is met Charles William Stewart, 3de markies van Londonderry. Het Vane Tempest by die naam gevoeg.
Charles William en Frances Anne Emily Vane Tempest Vane Tempest Stewart het die dogter Lady Frances Anne Emily Vane of Vane Tempest Stewart gehad wat met sir John Winston Spencer Churchill, 7de hertog van Marlborough, getroud is.
Sir John Winston en Lady Frances Anne Emily Vane Tempest Stewart Spencer Churchill met die seun Lord Randolph Henry Spencer Churchill wat met Jeanette Jerome getroud is.
Lord Randolph Henry en Jeannette Jerome Spencer Churchill het die seun Winston Leonard Spencer Churchill gehad.
Hugh en Anne Grimshaw Shuttleworth is dus die 11de grootouers van Winston Churchill.
1 Conroy, Michael P., 1999, The Shuttleworths of Gawthorpe: Lancashire Family History and Heraldry Society, 80 bls.
2 Whitaker, Thomas Dunham, 1872, An History of the Original Parish of Whalley, and Honor of Clitheroe (hersien en vergroot deur John G. Nichols en Ponsonby A. Lyons): London, George Routledge and Sons, 4de uitgawe v. I, 362 bl. v. II, 622 bl. Vroeëre uitgawes is in 1800, 1806 en 1825 gepubliseer.
3 1830 Harland, John, 1856-1858, The House and Farm Accounts of the Shuttleworths of Gawthorpe Hall, in die County Lancaster in Smithills en Gawthorpe – van September 1582 tot Oktober 1621: Manchester, Lancashire, Chetham Society, v. 35, 41, 43, 46.
4 1820 Selleck, R.J.W., 1993, James Kay-Shuttleworth – Journey of an Outsider: Portland, OR, Woburn Press, 494 bl.
5 Barker, Paul en James Birdsall, 1996, The World of the Brontes: London, Pavilion Books Ltd., 144 bl.
6 Stephen, Sir Leslie en Sir Sidney Lee, 1993, The Dictionary of National Biography, volume X, Howard – Kenneth: Oxford University Press, p1138-1140.
Gedetailleerde Shuttleworth -afstammelingskaart van Whitaker
Whitaker 2 (v. II, bl. 183-185) bied 'n baie volledige afstammingskaart van die Shuttleworth-familie met besonderhede oor baie van die individue. Die grafiek word in figuur 13 hieronder aangebied. Anne Grimshaw (omring in blou) word getoon as die vrou van Hugh, 5de generasie afstammeling van Henry Shuttleworth: Ann, dood van Thomas Grimshaw van Clayton, cop. Lanc. Bur. By Padiham 1597 begin Whitakers se afstammelingskaart met Henry (m. Agnes de Hacking.), Wat 'n afstammeling van die 5de generasie is van die vroegste bekende Shuttleworth, "Henry de Shotilworth. "
Figuur 13. Whitaker se afstammelingskaart vir die Shuttleworth -gesin, met Anne Grimshaw in 'n blou sirkel getoon.
Beelde van John Harland 's " The House and Farm Accounts of the Shuttleworths of Gawthorpe Hall "
Twee beelde word aangebied as voorstukke van die eerste twee volumes Harland 's 4-volume werk 3, gepubliseer in die 1850's. Die eerste deel (vers 35) het 'n gravure van Shuttleworth Hall (figuur 14), en die tweede volume (v. 41) het 'n lyntekening van Lawrence Shuttleworth (figuur 15 hieronder), seun van Anne (Grimshaw) Shuttleworth en bouer van Gawthorpe Hall. Figuur 16 is 'n hoë resolusie van die Shuttleworth-arms uit die regter boonste hoek van figuur 15.
Figuur 14. Gravure van Gawthorpe Hall uit Harland 3 .
Let op die detail in die gravure.
Figuur 15. Skets van Lawrence Shuttleworth, insluitend sy handtekening onder die tekening. Die wapen in die regter boonste hoek word in figuur 16. Meer in detail getoon. Dit blyk waarskynlik dat hierdie skets gemaak is uit die skildery wat in figuur 9 hierbo aangebied word.
Figuur 16. Close-up van die Shuttleworth-arms met 'n hoë resolusie uit die skets in figuur 15.
Webblad geplaas Augustus 2000, opgedateer September 2000, April 2002, Julie 2002. Opgedateer November 2005 met byvoeging van afdelings oor die geskiedenis van Shuttleworth deur Tori Martinez en oor Winston Churchill deur Deborah Nouzovsky.
14 Sal nie wen nie: Alex Noren
Michael Madrid-VSA TODAY Sports
Volgende op ons (waarskynlik) wenlys het ons die Sweed Alex Noren, wat skynbaar vir ewig in die top-20 van die amptelike gholfranglys was.
Noren het onlangs opgespring tot nr. 14 met sy oorwinning op die HNA Open de France (European Tour), maar ons sien nie 'n groot kampioenskap in die toekoms vir Noren nie.
Die feit dat Noren 35 jaar oud is, help nie sy soeke na 'n majoor nie, en as jy dit met sy relatiewe gebrek aan sukses by Majors tot dusver verbind het, het hy in 20 Major-toernooie gespeel en die top-10 net twee keer geëindig terwyl hy die 10 keer sny of onttrek - 'n majoor vir Noren voel nie op hande nie.
Tale met meer as 30.000.000Sprekers vanaf 2005, geklassifiseerdeur die beskawing
Die "kulturele invloedsfere" van Indië, China, Europa en die eilande is gebaseer op die Wêreldbeskawings van hul sentrale of fundamentele streke, wat gedefinieer kan word deur godsdiens of kultuur, maar meer presies deur die besit van 'n antieke klassieke taal wat deur 'n groot literatuur in daardie taal. In Indië is hierdie taal Sanskrit, wat eerstens die heilige taal van Hindoeïsme is, maar andersins uitgebreide sekulêre literatuur bevat en ook as die belangrikste taal van Boeddhisme voorkom. In China beskik Klassieke Chinees nie net oor literatuur tot in die lente- en herfsperiode nie, maar word dit tot in die moderne tyd wyd gebruik deur opgeleide skrywers in Japan, Korea en Viëtnam - mense wat andersins nie eens Chinees gepraat het nie.
CHINESE 952 M 873 M Sino-Tibetaanse SJINA
Engels 470 M 309 M Indo-Europees Europa/
HINDI 418 M 180 M. Indo-Europees INDIA
Spaans 381 M 322 M Indo-Europees Europa/
Russies 288 M 145 M Indo-Europees Europa/
Arabies 219 M. 206 M. Afro-Asiaties,
Semities Middel ooste/
BENGALI 196 M 171 M. Indo-Europees INDIA
Portugees 182 M. 177 M Indo-Europees Europa/
Indonesië 155 M 46 M. Austronesiër,
Japannees 126 M 122 M Altaïese (?) Japan
Frans 124 M 64 M. Indo-Europees Europa/
Duits 121 M. 103 M Indo-Europees Europa
URDU 100 M 60 M. Indo-Europees INDIA
PUNJABI 94 M. 87 M Indo-Europees INDIA
Koreaans 75 M 67 M. Altaïese (?) Korea
TELUGU 73 M 69 M. Dravidian INDIA
MARATHI 70 M. 68 M Indo-Europees INDIA
TAMILIE 69 M. 66 M Dravidian INDIA
CHINESE 66 M 54 M. Sino-Tibetaanse SJINA
CHINESE 65 M. 77 M. Sino-Tibetaanse SJINA
Javaanse 64 M. 75 M Austronesiër,
Vietnamees 64 M. 67 M. Oostenryk-Asiaties,
Ma-Khmer (?) Indo-China
Italiaans 63 M 61 M. Indo-Europees Europa
Turkmeens) 59 M
(18 M) 50 M.
(37 M) Altaïese Wes &
Tagalog 53 M. 15 M. Austronesiër,
CHINESE 50 M. 67 M. Sino-Tibetaanse SJINA
Thai en Lao 50 M. 49 M. Tai-Kadai S.E. Asië
Swahili 48 M. 5-10 miljoen Niger-
Kordofanian Oos -Afrika
(Xiang) 48 M. 36 M. Sino-Tibetaanse SJINA
Oekraïens 47 M. 39 M. Indo-Europees Europa
(Kannada) 44 M. 35 M. Dravidian INDIA
Pools 44 M. 42 M. Indo-Europees Europa
(Bhojpuri) 42 M. 26 M. Indo-Europees INDIA
GUJARATI 41 M. 46 M. Indo-Europees INDIA
Hausa 38 M 24 M. Afro-Asiaties,
Tsjaad Wes -Afrika
MALAYALAM 35 M. 35 M. Dravidian INDIA
Persies en Tajiki 34 M. 35 M. Indo-Europees Iran/
CHINESE 34 M. 29 M. Sino-Tibetaanse SJINA
(Odia) 32 M. 31 M. Indo-Europees INDIA
Birmaans 31 M. 32 M. Sino-Tibetaanse Birma
In Europa is daar slegs een klassieke taal in die hele gebied, en dit is Grieks. In 'n groot en dominante onderafdeling van Europa vind ons ook Latyn as die klassieke taal. Histories kan die streek as "Francia" onderskei word. Dit kan ook eenvoudig 'Latyns' Europa genoem word, hoewel sommige dink dat dit slegs van toepassing sou wees op gebiede met tale, soos Frans en Spaans, wat eintlik afstammelinge van Latyn is. 'Latyn' Europa sou egter oral beteken dat Latyn as die taal van godsdiens of geleerdheid gebruik word. Dit sal Duitsland, Brittanje, Skandinawië en Oos -Europese state soos Pole en Hongarye insluit.
Die jongste beskawings- en kultuurgebied sou die van Isl & acircm wees, wie se taal, Klassiek Arabies, 'n groot aantal sekulêre en godsdienstige literatuur verteenwoordig van die Middeleeue tot die hede.
By alle klassieke tale is ander tale binne hul invloedsfeer geneig om woordeskat, en soms selfs grammatika, baie te leen uit die definiërende taal van die beskawing. Daarmee saam kom verwysings na spesifieke literatuur-, geskiedenis- en godsdiensitems. Arabiese woorde kom dus gereeld voor in Persies, Turks, Hindi-Oerdoe, Maleis, Swahili, ens., Selfs al word Griekse en Latynse woorde gereeld en maklik in Engels gevind, of Chinese woorde in Japannees, Koreaans en Viëtnamees. Daar kan van opgevoede Europeërs verwag word om van Thermopylae te weet, terwyl van opgeleide Chinese, Japanners, Koreane en Vietnamees verwag sou word van die drie koninkryke, en van Moslems van die Bloody Shirt van 'Uthm & acircn.
Hierdie syfers kom uit The World Almanac and Book of Facts 1995 [Funk & Wagnalls, 1994, pp. 598-599] en The World Almanac and Book of Facts 2008 [World Almanac Education Group, Readers Digest, 2008, pp. 728-729 ]. Die 1995 -uitgawe rapporteer data van 1993 en die 2008 -uitgawe van 2005.
Die behandeling van die tale is in die twee uitgawes ongemaklik anders. In 1995 is die tale alfabeties gelys en alle sprekers is vir elke taal gegee. In 2008 word die tale egter per land gelys, en slegs getalle word gegee vir diegene wat hulle as eerste tale praat. Dit lei tot dramatiese veranderinge in die getalle. Tale wat wyd as tweedetale gepraat word, soos Mandaryns Chinees, Engels, Hindi, Russies, Arabies, Maleis, Frans en Swahili, het dus miljoene sprekers teen 2005 verloor.
Die uitgawe van 2008 bevat inderdaad glad nie Swahili nie - 'n baie ernstige en vreemde oorsig, veral as die lys beweer dat dit alle tale met ten minste 2 miljoen sprekers insluit. Swahili, wat 'n groot Arabiese komponent bevat, het moontlik tien miljoen of minder sprekers as eerste taal, maar dit is 'n landstaal in Tanzanië, Kenia, Uganda en die Kongo en word selfs deur die Verenigde Nasies gebruik. Dit het onder sommige die reputasie dat dit die algemene taal van die hele Afrika is, maar dit word eintlik nie in die Weste of Suide gepraat nie.
Arabies word ook in die 2008 -uitgawe vreemd behandel, aangesien dit in verskillende Arabies sprekende state volgens dialek (16 daarvan) opgebreek word. Oor die algemeen is dit nie aparte tale nie, hoewel Noord -Afrikaanse Arabies, Maghrib en icirc eerder verskil van die dialekte in die Midde -Ooste. Dit kyk nietemin uit oor die geskrewe taal (die dialekte word eksplisiet geïdentifiseer as 'gesproke'), wat die veel meer verenigde taal van literêre Arabies is. Aangesien Arabies die taal van Islam is, leer Moslems regoor die wêreld, so ver as Indonesië (wat meer as 90% Moslem is) dit om godsdienstige redes as 'n tweede taal (wat nie in die data van 2005 weerspieël word nie). Die behandeling van Arabies in die Almanak van 2008 beteken dat, hoewel dit in 1995 op 'n kortlys as een van die "belangrikste tale van die wêreld" verskyn het, Arabies verdwyn uit die ooreenstemmende 2008 kortlys van "tale wat deur die meeste mense gepraat word. " Sprekers van enige Arabiese dialek sal hierdie ontwikkeling beslis irriterend, wanvoorstellend, ahistories en miskien beledigend vind.
Volgens sommige ramings kan tot 'n miljard mense 'n mate van vaardigheid in Engels hê. Maar selfs die syfer vir Mandaryns krimp wanneer ons ander Chinese (miskien honderd miljoen) wat Mandaryns as 'n tweede taal geleer het, weglaat. Sommige tale, soos Swahili, en Maleis, het begin as handelstale wat binnekort in wese tweedetale was. Hulle het steeds 'n baie kleiner aantal sprekers as eerste tale as as tweede. Maleis is die eerste taal van minder as 50 miljoen mense. Maar as handelstaal wat 'n landstaal geword het van Maleisië, Indonesië en Singapoer (onderskeidelik Bahasa Malaysia, Bahasa Indonesia en Bahasa Melayu genoem), is Maleis, 'n Maleis-Polinesiese taal, een van die belangrikste tale van die wêreld. 'N Mens sou dit nie uit die data van 2005 weet nie.
Afgesien van Maleis en Swahili, val sommige tale op die lys onder die 30 miljoen in die data van 2005 om redes wat minder voor die hand liggend is. Tagalog, Bihari, Hausa en Hakka verloor dus almal miljoene sprekers van 1993 tot 2005. Met Tagalog kan dit die gebruik daarvan as 'n nasionale taal van die Filippyne weerspieël, en as 'n tweede taal vir baie sprekers van ander Filippynse tale. Hakka, as 'n taal van handelaars, en met 'n geografiese verspreiding wat baie verspreid is, kan ook 'n beduidende bevolking hê wat dit as handelstaal gebruik. By Bihari was die probleem moontlik die onbetroubaarheid van sensusdata (miskien 'n probleem met ander Indiese en Chinese tale). Ander tale op die lys het waarskynlik getalle verloor as gevolg van 'n werklike inkrimping in die aantal sprekers, soos met Japannees, Duits, Pools en Oekraïens, waar die bevolking verouder het sonder 'n vervangingsvlak. Dit verbaas my sommige dat geen nuwe tale tussen 1993 en 2005 meer as 30 miljoen sprekers gehad het nie.
Sundanees 26 M. 27 M. 30 M. Austronesiër,
Daar is egter een moontlikheid. Soendanees, wat deur Java deur die Sundastraat op Java gepraat word, is in 1993 met 26 miljoen sprekers en 27 miljoen in 2005 gerapporteer, maar Kenneth Katzner (sien hieronder) gee die bevolking van sprekers 30 miljoen. Ek voeg dus 'n inskrywing hiervoor by ingeval.
Mandaryns het uitgebrei teen die ander Chinese tale vanweë sy politieke, kulturele en demografiese oorheersing en die eienaardige verhouding van hierdie tale tot mekaar (hulle is met dieselfde klassieke Chinese karakters geskryf). In Indië het geen taal 'n status wat vergelykbaar is met Mandaryns in China nie. Indiese state het hul eie amptelike tale, wat deur die Grondwet erken word, maar die plan om Hindi, wat algemeen in die noorde voorkom, die enigste amptelike landstaal te wees, wat Engels uitskakel, het eintlik onluste veroorsaak. Verskeie Indiese tale sal beslis voortgaan en floreer, terwyl Engels voortgaan met neutrale nasionale kommunikasie - met die interessante kenmerk dat dit die Engelse weergawe van wette is wat gesaghebbend is, terwyl die Hooggeregshof van Indië in Engels beraadslaag. Die lys van tale in die Almanak van 1995 het Bihari in Indië en Hunan in China oor die hoof gesien, so ek moes getalle uit ander bronne gebruik. Die 2008 Almanak, aan die ander kant, het 'n taamlik volledige lys van Chinese en Indiese tale.
Hindi en Urdu is eintlik dieselfde taal (Hindi-Urdu of Hindustani), met Hindi wat deur Hindoes gepraat word en Urdu wat deur Moslems gepraat word. Op literêre vlak verskil hierdie tale nou in woordeskat, met Hindi wat uit Sanskrit [S & atildesk ṛta,] geleen word en Oerdoe by Arabies en Persies. Hindi-Oerdoe, omdat dit onder die Moslem-Moghul-keisers grootgeword het, het egter van die begin af 'n Persiese en Arabiese komponent gehad, wat selfs in Hindi bestaan. "Hindi" [Hyndi, of - met die "n" wat as nasalisering geskryf is) is self afkomstig van Arabies Hind & icirc , hoewel dit uiteindelik afkomstig is van Sanskrit sindhu , wat 'n rivier, die Indusrivier of die Sindh -streek beteken Indië. 'Urdu' [Wrdu,] is afkomstig van die Persiese ordu, wat 'n kamp beteken, of 'n Turkse ordu, wat 'n weermag beteken. Albei is afgelei van die Mongoolse orda (wat beide betekenisse gehad het), net soos die Engelse woord "horde", wat deur die Poolse vertaling, horda, gekom het. Die naam "Oerdoe" herdenk die omstandighede wat die taal ontwikkel het in die leërkampe van die Moghul -keisers, waar die oorspronklik Turkse en Afghaanse magte van die Moghuls met die plaaslike bevolking omgegaan het. As sodanig is Hindustani in die Arabiese alfabet geskryf, en dit is 'n innovasie dat Hindi nou in Devanagari geskryf is. Beide Hindi en Urdu het geleen uit Engels en ander moderne tale [let wel].
Terwyl Hindi en Oerdoe wyd in die noorde van Indië gepraat word, domineer streektale elders, en taalkundige politiek kan tot ernstige vlakke van konflik styg. Die Engelse naam van die stad Bombay het dus 'n ongeval geword, omdat mense daarop aangedring het dat die 'regte' naam van die stad gebruik word. Dit het 'n teken van gesofistikeerdheid, of politieke korrektheid, geword om 'Bombay' te vermy. Die meeste mense buite Indië wat Mumbai gebruik, kan egter nie die taal waartoe hierdie naam behoort, identifiseer nie. Hindi is miskien 'n goeie raaiskoot, maar dit sou verkeerd wees. Bombaai in Hindi is Bambai, ('n afwykende spelling in terme van Sanskrit, aangesien Hindi 'n klinker ontbreek wat Sanskrit sou uitspreek - ons kan verwag,,, ens.). Dit verskil foneties nie veel van die naam in Engels nie. In plaas daarvan het die Indiese staat Maharashtra, waar Marathi die amptelike taal is, in 'n oplewing van nasionalisme besluit om amptelik op te hou om 'Bombay' te gebruik. Anders as verskeie ander Indiese state, het Maharashtra nie Engels as 'n bykomende amptelike taal nie. As ons in ag neem dat Engels die enigste polities en godsdienstig neutrale taal in Indië is, weerspieël die verandering nie soseer 'n antipatie teenoor Engels of die Britte nie - hoewel die verandering soms in hierdie terme uitgedruk word - maar teenoor ander Indiërs. Waar die polities korrekte Amerikaner dus sou dink dat die verandering van 'Bombay' 'n soort stelling oor imperialisme is, is dit eerder deel van die hewige en dikwels vyandige interne politiek van Indië, in hierdie geval namens die Marathi -taal. Alhoewel baie inwoners van die stad self nog steeds 'Bombay' sê, vind ons nou 'Mumbai', wat selfs in Hindi gebruik word.
In 1950 het die nuwe Grondwet van die Republiek van Indië verwag dat die regering van Indië in 1965 sou ophou om Engels te gebruik, slegs op Hindi as landstaal. Hierdie ontwikkeling is gestuit deur die amptelike taalwet van 1963, wat die voortgesette gebruik van Engels moontlik gemaak het. In 1964 is daar egter voorstelle gemaak om Engels uit te faseer, en dit het daartoe gelei dat onluste in die Verenigde State eintlik nie gebruik is nie, veral diegene wie se Dravidiaanse tale nie met Hindi verband hou nie, maar ook Maharashtra insluit. Die amptelike taalwet is in 1967 gewysig sodat Engels nie vervang kon word sonder die toestemming van elke staat waar Hindi nie 'n amptelike taal was nie. Intussen is die gesaghebbende teks van alle nasionale statute en verordenings die Engelse weergawe daarvan, en die beraadslagings van die Hooggeregshof van Indië is in Engels. Terselfdertyd is die burgers van Indië geregtig om die regering toe te spreek in enige taal wat inheems is in Indië, selfs al is dit nêrens 'n amptelike taal nie.
Ek het onthou dat ek in 1964 van die onluste gehoor het, maar ek was lank onder die wanindruk dat Hindi die amptelike taal van Indië was. Ek was laasgenoemde verbaas om te verneem dat dit reeds die landstaal was. So, soos dit gebeur, was die klag oor die verwydering van Engels, nie omdat Hindi ingestel is nie. Kennis van Engels is wyd genoeg in Indië, sodat Amerikaners dikwels die ervaring van hul kliëntediensoproepe het na Amerikaanse ondernemings wat deur mense in Indië beantwoord word. En Indiese immigrante na die Verenigde State het die voordeel dat hulle al die taal praat. Dit kan 'n faktor wees dat mense van Indiese oorsprong die mees ekonomies suksesvolle etniese groep is wat deur die Amerikaanse sensus geïdentifiseer is. My eerste idee oor die sukses van mense uit Indië was om 'n Indiese motel te vind in die afgeleë Artesia, New Mexico, in 1982. Later het 'n hotelier vir my gesê: "Hotel, Motel, Patel."
Die sentiment dat 'Bombay' nie gebruik moet word net omdat dit nie die naam in die plaaslike taal is nie, is 'n idee wat onmiddellik vergeet word as mense 'Rome' in Engels of Frans sê, of Rom in Duits. Hulle weerspieël blykbaar nie dat die stad al meer as tweeduisend jaar Roma is in die plaaslike taal, Latyn en Italiaans nie. Is hulle nie nou besig om die Italianers te beledig deur 'n verswakte weergawe van die naam in vreemde tale te gebruik nie? Een punt oor vreemde tale is natuurlik dat dit onmoontlik is om die plaaslike naam op die plaaslike manier uit te spreek. Ons beskou dit as Beijing, het "Peking" vervang, waar die woord nie net algemeen uitgespreek word asof dit Frans was nie, maar Chinees; mense wat nie Chinees praat nie, het min kans om dit uit te spreek binne die skreeuafstand van die werklike Mandaryns -fonologie. Mense wat die naam 'n Franse uitspraak gee, lyk dikwels positief onbewus daarvan dat dit die fonologie in 'n aansienlik groter mate vermink as 'Rome' en 'Roma'. Tradisionele Engelse weergawes van vreemde plekname is gewoonlik te wyte aan die onvermydelike uitdagings van uitspraak en spelling, wat voortduur ondanks enige kulturele sensitiwiteit of anti-imperialistiese sentiment. Ons kry ook nuuskierige grammatikale skelmstreke, soos oor die gebruik van die artikel in Engels met die naam van die Oekraïne.
'N Interessante geval in sulke geskille is die Koninkryk Navarra in Spanje. "Navarra" sy naam in Spaans. Erfgename van Navarra trou egter herhaaldelik met French Royalty of Adel, naamlik koning Philip IV van Frankryk (deur Juana/Jeanne I), Philip graaf van Evreux (deur Juana/Jeanne II), Gaston IV graaf van Foix (deur Leonora), John d 'Albret (deur Catherine), en Anthony Duke of Vend & ocircme (deur Juana/Jeanne III). Anthony het die erfgenaam van Boubon geword, en sy seun, deur Jeanne III, Henry III van Navarra, was toe hertog van Bourbon en uiteindelik koning van Frankryk, as Henry (Henri) IV van Bourbon. Navarra in Frans is "Navarra". Daar kan dus nie sonder veel besluite besluit word of 'Navarra' of 'Navarra' die 'regte' name vir die koninkryk op 'n gegewe tydstip vir 'n gegewe persoon is nie. Die erfgename wat ek eers as 'Juana' voorgestel het, is byna nooit onder die Spaanse naam bekend nie, aangesien hulle saam met hul Franse mans in Frankryk gewoon het. Hulle is hoofsaaklik figure uit die Franse geskiedenis. Aan die ander kant was Navarra etnies en taalkundig 'n domein van die Baske, wat hul eie taal het, waarin die naam van die Koninkryk 'Nafarroa' is -'Juana' of 'Jeanne' in Baskies 'Jone' - alle name wat 'n mens werklik nooit in historiese literatuur gebruik nie. Soos met die meeste van hierdie kontroversies, lyk die geskille dwaas en sinneloos, en daaragter vind 'n mens gewoonlik 'n politieke byl.
Ek het Turks gegee, wat beteken die Osmanl ı () taal van Turkye, met ander tale, Azeri en Turkmeens, wat so nou verwant is dat dit soms as een taal beskou kan word (Oghuz Turks, in die familie van Altaïese tale). Beide Almanakke en die meeste ander bronne noem dit egter almal afsonderlik, meestal om politieke, nasionalistiese redes. Ek het ook Persies en Tajiki saam gegee omdat laasgenoemde werklik 'n dialek van Persies is - alhoewel ek sien dat sommige bronne dit verwar met die Turkse tale in die omgewing.
Slegs twee Afrika-tale suid van die Sahara-Hausa en Swahili-verskyn op die lys. Dit weerspieël die omstandighede dat 'n groot aantal tale in Afrika gepraat word en dat baie gebiede nie dig bevolk is nie. Die bevolkte land in Afrika, Nigerië, met meer as 100,000,000 mense, bevat baie tale. Van die vernaamste tale, Hausa, Ibo (of Igbo), Yoruba en Fulani (of Fula), is slegs Hausa die lys. Vanaf 1993 het Ibo 17 miljoen sprekers gehad, Yoruba 20 en Fulani 13 (baie van hulle buite Nigerië). Die 2008 Almanak gee slegs 24 miljoen sprekers vir Hausa, 18 vir Ibo, 19 vir Yoruba, en slaan, op die eienaardige manier van behandeling, Fulani altesaam - 22 miljoen word deur Kenneth Katzner gegee, in die onderstaande boek. Hausa word klaarblyklik wyd gebruik as 'n tweede taal, wat die daling van meer as 10 miljoen sprekers van die een lys na die ander kan veroorsaak. Katzner gee 'n skatting van 'n totaal van 55 miljoen Hausa -sprekers.
Die tale met die grootste aantal sprekers in Suid -Afrika, Zoeloe en Xhosa, het onderskeidelik ongeveer 9 miljoen en 8 miljoen sprekers - 9 en 7 in die data van 2005. Sowel Hausa as Swahili word geïdentifiseer as deel van die kultuurgebied van Islam, omdat Hausa oorwegend deur Moslems gepraat word en omdat Swahili, hoewel 'n Afrika-taal wat deur baie nie-Moslems gepraat word, as 'n handelstaal onder Islamitiese invloed grootgeword het. Die naam Swahili self is dus Arabies,, Saw & acirc ḥil & icirc, van, s & acirc ḥil, "coast" en, saw & acirc ḥil, "coasts" (in Arabies 'n "gebroke" of onreëlmatige meervoud). Die Swahili-woord vir 'boek', kitabu, is Arabies (, kit & acircb), maar aangesien baie selfstandige naamwoorde in Swahili met ki- begin en hul meervoude vorm deur dit te verander na vi-, is 'boeke' vitabu, wat glad nie soos Arabies lyk nie , waar die meervoud die onreëlmatige of 'gebroke' meervoud is, k & ucirct & ucircb.
Verlore in die groot omvang van die Wêreldbeskawings is 'n kultuur met 'n aanspraak op 'n beskawing in eie reg. Dit is Ethiopië. As 'n Christenland deel Ethiopië aan 'n sub-Romeinse beskawing, maar dit hou andersins verband met die taal, alfabet en kultuur van Suid-Arabië. Suid -Arabië self het natuurlik deel geword van Oecumene of Isl & acircm, wat oor Ethiopië versprei het en dit van die meeste kontak met die buitewêreld afgesny het - selfs terwyl dit voortduur, deur die Koptiese Patriargaat in Egipte (wat die Primaat van Ethiopië aangestel het) tot 1945), is in die gedrang gebring deur die reisprobleme, die vervreemding van die Koptiese Kerk van die Griekse en Latynse Ortodoksie, en natuurlik die Arabiese verowering en besetting van Egipte. Dit het Ethiopië as sy eie soort eiland -heelal in die wêreldgeskiedenis gelaat. Dit beskik selfs oor sy eie klassieke taal, Ethiopies of Ge'ez. Maar die belangrikste moderne afstammeling van Ethiopies, Amhaars, word slegs deur 17 miljoen mense gepraat - dit het dus nie die snit vir die tabel hierbo gemaak nie.
'N Legende het in die Middeleeue in Europa ontstaan ​​dat daar 'n verlore Christelike koninkryk was, regeer deur die heilige' Prester John ', êrens in Afrika of Asië. Alhoewel dit moeilik is om te weet of daar destyds 'n feitelike grondslag vir hierdie legende was (daar kan gerugte gewees het van Nestoriaanse heersers van Black Cathay), het die Portugese egter vinnig ontdek dat daar wel so was 'n Christelike koninkryk in Afrika. Die Portugese het die Ethiopiërs daarna gehelp om aanvalle van Islamitiese bondgenote van die Ottomaanse Turke, wat na Jemen gevorder het, af te weer. Later het die Franse wapen Ethiopië in 1896 gehelp om die Italianers te beveg, maar toe het niemand gehelp toe die Italianers in 1936 teruggekeer het nie.
Selfs nou is dit moeilik om te weet hoe om die plek te klassifiseer. Die Mediterreense wêreld van Rome, waaraan Ethiopië verbind was, is lankal verby, maar dit klink nie eens op die regte manier om Ethiopië dan in te sluit in die Europese beskawing wat Rome se opvolger is nie. Ethiopië bly dus 'n afwyking, ekonomies een van die armste lande ter wêreld, maar histories en kultureel oud, uniek en buitengewoon in sy bergvastheid. Dit is ook waar koffie vandaan kom.
Die volgende kaart pas die grootte van die oppervlaktes van die aarde aan by hul bevolking. Ons sien hoekom soveel van die tale van Indië en China tot die 40 tale behoort met meer as 30 miljoen sprekers. Ek het dit aangepas uit die Fontana Pocket Atlas [Fontana Books, William Collins Sons & Co. Ltd., 1969, p.114-115]. Sedert ek die boek in 1970 gekoop het (in Beiroet, van alle plekke), is die verhoudings moontlik nie heeltemal op datum nie - dit lyk asof die bevolking van Afrika intussen verdubbel het. Die boek het die Filippyne, waarvan die bevolking nou ongeveer vier keer so groot is as die van Taiwan, misgekyk (Luzon het ongeveer twee keer die bevolking van Taiwan). Ek het dus probeer om 'n waarskynlike skatting te maak. Die tale in die tabel hierbo word op die kaart geïdentifiseer, óf volgens taal (Swahili) óf per land (Nigerië vir Hausa). Sommige plekke word geïdentifiseer vir belangstelling of duidelikheid (Ciprus, Bali).
Algemene inligting oor wêreld tale kan gevind word in The Languages ​​of the World, deur Kenneth Katzner [Routledge & Kegan Paul, hersiene 1986, derde uitgawe, 1995, 2002, 2006] en The World's Major Languages, onder redaksie van Bernard Comrie [Oxford University Press , 1987]. Daar is baie onsekerheid oor die bevolking vir Chinese 'dialekte'. Die aparte bespreking vir Chinese dialekte moet geraadpleeg word. Grondige behandelings van Chinese kan gevind word in The Chinese Language, Fact and Fantasy, deur John DeFrancis (University of Hawaii Press, 1984) en The Languages ​​of China, deur S. Robert Ramsey (Princeton University Press, 1987).