Pope Innocent I - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Pous Innocent I
Pous Saint Innocent I was pous van 401 tot 12 Maart 417. 'n Bekwame en energieke leier het hy effektief die voorrang van die Roomse kerk bevorder en saam met die keiserlike staat saamgewerk om kettery te onderdruk. Terselfdertyd het hy sommige vervreem, veral in die Ooste, wat sy optrede swaar oorweeg het. Teenoor dié wat hy as ketters beskou het, was sy beleid genadeloos. Hy word deur die Katolieke en Ortodokse kerke as 'n heilige erken, maar nie deur die Kopties-Ortodokse Kerk nie, wat sy teëstander, die patriarg Theophilus van Alexandrië, as 'n heilige vereer.
Onskuldig word veral onthou vir sy rol in die veroordeling van Pelagianisme, sy steun aan die afgesette patriarg van Konstantinopel, John Chrysostom, en sy onsuksesvolle poging om 'n einde te maak aan die beleg van Rome deur die Visigote-leier Alaric. Onskuldige het ook die nagmaal tussen die apostoliese siening van Rome en Antiochië herstel, wat die Meletiese skeuring beëindig het.
Die Liber Pontificalis gee die naam van Innocent se vader as Innocens of Albano. Sy tydgenoot, Saint Jerome, dui egter aan dat die vader van Innocent niemand anders was as sy onmiddellike voorganger, pous Anastasius I (399-401). Die hoër Romeinse geestelikes in hierdie tyd kon nie trou as hulle eenmaal ingestel is nie, maar a
Onocent se geboortedatum is onbekend. 'N Latere biografie in die Liber Pontificalis verklaar dat hy 'n boorling van die stad Albano was en dat sy vader Innocens genoem is, die naam wat Innocent as pous sou noem. Dit strook nie noodwendig met die verslag van Jerome dat sy vader eintlik sy voorganger was nie, Anastasius I, aangesien laasgenoemde hierdie naam moontlik aangeneem het, net soos Innocent waarskynlik ook gedoen het. Daar moet ook op gelet word dat Innocent sekerlik gebore is voordat Anastasius pous geword het, en Jerome praat van Anastasius as 'n man van groot heiligheid.
Onskuldige het grootgeword onder die Romeinse geestelikes en in diens van die Roomse kerk, waarskynlik die amp van diaken voordat hy na die pousdom verhuis het. Na die dood van Anastasius (Desember 401) is hy eenparig tot biskop van Rome verkies.
Aktiwiteite in Rome
Die kerkhistorikus Sokrates van Konstantinopel noem Innocent "die eerste vervolger van die Novatiërs in Rome" en het gekla dat hy beslag gelê het op baie Novatianistiese kerke in Rome (Gesk. Prediker., VII, ii). Innocent het ook 'n onderwyser genaamd Marcus uit Rome verban, wat die kettery van Photinus was. Tydens sy bewind het die keiser Honorius 'n hewige besluit uitgevaardig (22 Februarie 407) teen die Manicheërs, Montaniste en ander ketters (Codex Theodosianus, XVI, 5, 40), hoewel dit nie bekend is of Innocent hierdie maatreël goedgekeur het nie.
Deur die vrygewigheid van 'n welgestelde matrone het Innocent die hulpbronne verkry om 'n kerk op te rig en toegewy aan heiliges Gervasius en Protasius. Hierdie kerk staan ​​nog steeds in Rome onder die naam San Vitale, om nie verwar te word met die meer bekende kerk met dieselfde naam in Ravenna nie.
Die sak van Rome
Die beleg en die vangs van Rome (408-410) deur die Visigote onder Alaric het ook plaasgevind tydens die pontifikaat van Innocent. Die pous was aktief, hoewel onsuksesvol, betrokke by onderhandelinge om vrede te bewerkstellig voordat Rome ingeneem is. Na die eerste fase van die beleg was 'n wapenstilstand gereël sodat 'n ambassade van Romeine na keiser Honorius by Ravenna kon gaan om hom te beïnvloed om vrede te maak met Alaric, wat ingestem het om die beleg te beëindig as aan sy voorwaardes voldoen word. Innocent het by hierdie afvaardiging aangesluit, maar sy pogings om vrede te bewerkstellig, het misluk. Toe die Visigote weer begin met die beleg, kon die pous en die ander gesante nie na die stad terugkeer nie, sodat hy nie in Rome was toe dit ingeneem is nie.
'N Verslag is bewaar wat aandui dat die situasie in Rome so desperaat geword het dat Innocent toegelaat het om gebede aan heidense gode te bring om die beleg te beëindig, hoewel min dit as 'n feit beskou. Rome is in 410 verower en ontslaan. Kerke is ongedeerd gelaat deur die Visigote, en hulle het die stad nie lank beset nie. Die sielkundige impak van die gebeurtenis op die Westerse Christendom was egter baie groot, wat die hoopvolle houding van die land beëindig het Stad van God is die resultaat van die atmosfeer wat deur Alaric se oorwinnings geskep is. Hierdie situasie het ook 'n invloed gehad op teologiese vrae soos die Pelagiese kontroversie wat Augustinus-pessimisme teenoor die Pelagiaanse optimisme ontlok het.
Voorstander van Romeinse primaat
Vanaf die begin van sy pontifikaat het Innocent opgetree met die vermoede dat hy as biskop van Rome as hoof van die hele Christelike kerk, sowel as Oos as Wes, gedien het. In sy brief waarin aartsbiskop Anysius van Tessalonika in kennis gestel is van sy verkiesing tot pous, het Innocent Ansysius daaraan herinner dat sekere voorregte van sy amp afhang van pouslike gesag. Spesifiek het pous Damasus I die regte van die pousdom in hierdie dele bevestig, en sy opvolger Siricius het die aartsbiskop van Tessalonika die voorreg verleen om die biskoppe van Oos-Illyria te bevestig en te wy. Hierdie voorregte is aan die begin van sy bewind deur Innocent vernuwe (Ep. I). 'N Later brief (Ep. Xiii, 17 Junie, 412) het die hoogste administrasie van die bisdomme van Oos-Illyria aan die aartsbiskop van Tessalonika as verteenwoordiger van die Heilige Stoel toevertrou. Die aartsbiskoppe van Thessalonika het dus stewig gevestig geword as pastore van die pous.
Onskuldige insekte het ook pouslike administratiewe beheer in Frankryk en Spanje versterk. Biskop Victricius van Rouen (Ep. Ii) het 'n beroep op die pous gedoen om 'n aantal dissiplinêre aangeleenthede uit te klaar. Innocent het op 15 Februarie 404 besluit dat belangrike sake van die plaaslike Episkopale tribunaal na die apostoliese sien in Rome gestuur moet word, insluitend ordonnasies van die geestelikes, vrae oor selibaatskap, die ontvangs van bekeerde Novatianiste of Donatiste in die kerk, ens. as 'n algemene beginsel, meen Innocent dat die dissipline van die Roomse kerk die norm moet wees vir ander biskoppe om te volg. Innocent het 'n soortgelyke bevel aan die Spaanse biskoppe gerig (Ep. Iii). Ander sulke briewe is aan biskop Exuperius van Toulouse (Ep. Vi), die biskoppe van Masedonië (Ep. Xvii), biskop Decentius van Gubbio (Ep. Xxv), en biskop Felix van Nocera (Ep. Xxxviii) gestuur. Innocent het ook kort briewe aan verskeie ander biskoppe gerig, waaronder 'n brief waarin hy besluit het dat die priesters wat kinders verwek het, uit hul amp ontslaan moet word (Ep. Xxxix).
Innocent, wat nooit bereid was om te duld wat hy en die Roomse kerk as dwaalleer beskou het nie, het kragtig teen Montanisme in Afrika beweeg en die mag van die staat as sy agent gebruik. 'N Afvaardiging van 'n sinode van Kartago (404) het 'n beroep op hom gedoen vir die behandeling van die Montaniste in daardie gebied. Nadat die gesante na Rome gekom het, het Innocent 'n sterk besluit van die keiser Honorius teen die Montaniste in Afrika verkry, wat veroorsaak het dat sommige van hulle uit vrees vir die staat met die Katolieke Kerk versoen moes word.
Verdediging van John Chrysostom
Die pous se energie het ook 'n uitdrukkingskanaal in die Christelike Ooste gevind oor die saak van Saint John Chrysostom. As biskop van Konstantinopel is Chrysostom in 403 afgesit omdat hy Origenisme verdedig het by die sogenaamde Sinode van die Eik, onder leiding van die Alexandrië patriarg Theophilus. Chrysostom het 'n beroep op Innocent gedoen om steun. Theophilus het Innocent intussen al in kennis gestel van die vermeende wettige afsetting van Chrysostom. Die pous het egter nie die sinode van die sinode teen Chrysostom erken nie. Hy het nou gewaag om Theophilus, die aartsvader van Alexandrië, na 'n nuwe sinode in Rome te ontbied. Innocent het ook vertroostingsbriewe aan die ballingskap Chrysostom gestuur, sowel as 'n brief aan die geestelikes en mense van Konstantinopel, waarin hy hulle erg berispe het vir hul optrede teenoor hul biskop (Chrysostom).
Innocent het nou sy voorneme aangekondig om 'n ekumeniese raad in te stel, waarop die saak gesif en beslis sal word. Hy het besef dat Rome 'n onaanvaarbare ligging vir die ooste sou wees, en hy het Thessalonica voorgestel as die plek van samekoms. Die pous het Honorius beïnvloed om drie briewe aan sy broer, die oostelike keiser Acadius, te skryf en hom gevra om die oostelike biskoppe te ontbied om in Tessalonika te vergader, waar die patriarg Theophilus moet verskyn. Hierdie strategie het heeltemal misluk, aangesien Arcadius gunstig was vir Theophilus, en in elk geval nie op die punt was om Rome toe te laat om so swaar op te tree in die oostelike kerksake nie. Die sinode het nooit plaasgevind nie.
Die pous het geweier om die opvolgers van John Chrysostom, Arsacius en Atticus, te erken op grond daarvan dat Johannes steeds die wettige biskop van Konstantinopel was. Onskuldige het in korrespondensie gebly met die ballingskap Chrysostom tot met sy dood in 407 (Epp. Xi, xii). Na Chrysostom se ondergang het Innocent daarop aangedring dat sy naam in die kerklike kerk in Konstantinopel herstel word. Dit is uiteindelik bewerkstellig, maar eers nadat Theophilus dood was (412). Die pous het ook probeer om Chrysostom se naam in verskillende soorte Oosterse stede te herstel, met wisselende mate van sukses.
Die Meletiese skeuring beëindig
Die Meletiese skeuring, wat uit die Ariese kontroversie dateer, is uiteindelik in Innocent se tyd gevestig. Hierdie konflik het gelei tot 'n breuk tussen Rome en Antiochië wat geslagte lank geduur het.
Versoening tussen die twee apostoliese sienings is bewerkstellig toe Innocent in 414 deur sorgvuldige onderhandelinge die patriarg Alexander van Antiochië herken het, nadat laasgenoemde daarin geslaag het om die aanhangers van die voormalige biskop Eustathius en die banneling Biskop Paulinus te oorwin. Alexander het ook ingestem om die naam van John Chrysostom in die Antiocheense diptyks te herstel, en die pous het uiteindelik amptelik met die patriarg van Antiochië gemeenskap gehad en vir hom twee briewe geskryf, een in die naam van 'n Romeinse sinode van 20 Italiaanse biskoppe, en nog een in sy eie naam (Epp. xix en xx).
Veroordeling van Pelagius
Innocent was ook 'n sleutelspeler in die Pelagiaanse kontroversie, wat sedert die Sinode van Kartago van 411 die eerste keer die idees van Pelagius veroordeel het. Die heilige Britse monnik is gerespekteer vir sy asketisme en morele deug, maar hy verkondig 'n optimistiese teologie van die menslike natuur wat die oorspronklike sonde ontken en hom in stryd gebring het met die formidabele intellek van die Sint Augustinus.
In 415 het 'n sinode in Jerusalem die saak van die ortodoksie van Pelagius onder Innocent se aandag gebring. 'N Sinode van oostelike biskoppe wat in Desember daardie jaar in Diospolis (in die moderne Turkye) gehou is, het Pelagius se ortodoksie ondersteun en namens hom aan Innocent geskryf. Na aanleiding hiervan het 'n nuwe sinode van Afrika-biskoppe in Carthage in 416 vergader en hom veroordeel. So ook het die biskoppe van Numidia dieselfde gedoen. Albei hierdie Afrika-rade het hul optrede aan die pous gerapporteer en hom gevra om hul besluite te bevestig. Kort hierna het vyf Afrika-biskoppe, waaronder Sint Augustinus, aan Innocent geskryf oor hul eie negatiewe mening oor die leer van Pelagius. In sy antwoord het Innocent uit sy pad gegaan om die biskoppe in Afrika te prys omdat hulle bedag was op die gesag van Rome. Hy het ook die leer van Pelagius verwerp en die besluite van die Afrika-sinodes (Epp. Xxvii-xxxiii) bevestig. Die besluite van die Sinode van Diospolis is dus deur die pous verwerp, en Pelagius is nou tot ketter verklaar.
Pelagius self, gesteek deur hierdie veroordeling in onthouding, stuur nou sy persoonlike geloofsbelydenis aan Innocent. Innocent is egter oorlede voordat die dokument Rome bereik het en is ontvang deur sy opvolger, Zosimus, wat die twis sou heropen deur dit as ortodoks te beoordeel.
Die kerk van San Vitale in Rome
Onskuldige is begrawe in 'n basiliek bokant die katakom van Pontianus en is as 'n heilige vereer. Hy is opgevolg deur pous Zosimus.
Die energie en bekwaamheid wat hy na sy kantoor gebring het, het die rol van Rome as die administratiewe sentrum van die Christendom bevorder en die pous se aanspraak op die uiteindelike arbiter van die ortodoksie as die verteenwoordiger van die Heilige Petrus versterk. Aan die ander kant het die aggressiewe ingrype van Innocent sommige partye, veral in die ooste, laat voel dat Rome meer besorg was oor die uitoefening van sy eie gesag as om as genesende en verenigende invloed op te tree. Hy het ook die tradisie van die pousdom voortgesit om die mag van die staat te gebruik om die teologiese kompetisie te onderdruk. Onskuldig tipeer dus beide die groot potensiaal van die pousdom as 'n krag vir ortodoksie en orde, en die neiging om hewig te handel met opregte gelowiges wat hulle toevallig aan die 'verkeerde' kant van 'n kontroversie bevind het.
Die kerk wat Innocent in Rome gewy het, staan ​​vandag nog bekend as die kerk van San Vitale in Rome. Sy feesdag word op 12 Maart gevier.
Anastasius I Biskop van Rome
401-417 Opgevolg deur:
Eno, Robert B. Die opkoms van die pousdom. Teologie en lewensreekse, v. 32. Wilmington, Del: M. Glazier, 1990. ISBN 9780814658024
Farley, Lawrence R. 'N Daaglikse kalender van die heiliges. Minneapolis, Minn: Light & Life Pub, 1997. ISBN 9781880971246
Fortescue, Adrian. Vroeë pousdom: na die sinode van Calcedon in 451. San Francisco: Ignatius, 2008. ISBN 9781586171766
Loomis, Louise Ropes. The Book of the Popes: To the Pontificate of Gregory I. Merchantville N.J .: Evolution Pub, 2006. ISBN 9781889758862
Maxwell-Stuart, P.G. Chronicle of the Popes: Die heerskappy-opname van die pousdom vanaf St. Peter tot hede. Thames en Hudson, 1997. ISBN 0500017980