Volgens die utiliteitsbeginsel soos deur Bentham bepleit, is dit die funksie van die reg (en die staat) om die hoogste haalbare graad van menslike geluk vir elke individu te bewerkstellig ten einde sodoende optimale geluk vir almal te verseker. Die utilitêre regverdiging vir die noodsaak van wetgewing is juis dat dit ’n belangrike middel is waardeur geluk vir die grootste moontlike aantal mense verseker kan word. Rudolph von Jhering (1818-1892) se werk sluit hierby aan. Hy was eers ŉ aanhanger van die Duitse historiese skool, maar kom later toenemend onder die indruk van die maatskaplike funksie van die reg. Waarskynlik beïnvloed deur die veranderde sosio-ekonomiese omstandighede van sy tyd waarin die staat toenemend op die voorgrond tree as die instelling wat aan maatskaplike behoeftes van talle afhanklike verstedelikte mense moes voldoen, leer Jhering dat die reg sosiale doelwitte moet bereik en dat die reg juis op praktiese sosiale en ekonomiese probleme moet reageer.
Bismarck se maatskaplike sekerheidswetgewing en die aanwending van soortgelyke maatreëls elders in die wêreld kan beskou word as die politiek van die sosiologiese regsleer. Wat Bismarck en ander maatskaplik geïnspireerde politici vir die politiek gedoen het, doen Jhering, Ehrlich en veral Pound vir die regsteorie.