Leef saam met Aloha - Interessant
Leef saam met Aloha
'N plek binnekom
Tutu Janet, geliefde ukulele-speler en ouderling in Turtle Bay. Geniet dit om te luister terwyl u lees.
As ek die H2-snelweg oor Oahu ry - om 23:00 leeg - het ek die skielike besef gehad dat dit 'n geskenk is vir die eerste keer in Hawaii vir u eerste keer.
As reisigers word ons gekondisioneer op Instagrams, tot gefilterde prente van plek. Beter om te begin met slegs donker kontoere van berge en blitsige padtekens. Beter om by die vensters af te rol en hierdie nuwe lug in te neem - tropies en warm, maar lig, nie vaag nie - die lug van die groot oop Stille Oseaan. Dit is beter om die plaaslike radio te skandeer - 'n paar sleutelgitaarspeletjies, reggae op Da Paina, elektroniese musiek op KUTH - dit alles plaas jou in 'n vreemde kalmte gereedheid, 'n verhoogde peil van kennisgewing, 'n herinnering dat die betreding van 'n plek - miskien die belangrikste oomblik van reis - nie 'n koprit of 'n verwagting moet wees nie, maar 'n liggaamlike daad.
Ek het na Oahu gekom om te surf. Om, indien moontlik, sommige van wat dit beteken het om hier te surf, te dekodeer. Om eerlik te wees, is ek effens geïntimideer deur Hawaii. Oor die jare het ek verhale van ander branderryers gehoor van gelokaliseerdheid, geweld en mense wat 'lickins' gekry het.
Dit is nie asof ek gedink het dat ek my gat geskop het om êrens heen te gaan kuier nie. Maar daar was 'n subtiele angstigheid, miskien net die werklikheid om 'n ander te wees HAOLE na die eilande met 'n agenda, wat my op die hoede stel. En miskien is dit die rede waarom die aankoms in die nag, nou saamsmelt op die leë Kamehameha-snelweg, so ontwapenend was. As branderplankry u iets geleer het, was dit net om te lees en aan te pas by omstandighede. Teenwoordig wees. Oor jouself kom.
Die oorspronklike ambassadeur van Aloha, Duke Kahanamoku.
In die 18de-eeuse matrose is branderplankryers regdeur Polinesië waargeneem, maar Oahu was die brug tussen hierdie antieke branderplankryers en moderne branderplankry oor die hele wêreld.
Toe die eerste oorde in die vroeë 1900's op Waikiki gebou is, het 'n groep plaaslike 'strandseuns' branderry aan besoekers bekendgestel. Een van die pioniers, die half-Hawaiiaanse, half-Ierse George Freeth, het in 1907 met Jack London gaan branderplankry, wat sou lei tot 'n verhaal oor branderplankry van die wêreld se beroemdste skrywer op daardie stadium. Freeth sou later na die vasteland verhuis en die eerste amptelike lewensredder in die VSA word en die eerste branderplankryer in Suid-Kalifornië.
'N Ander pionier, die inheemse Hertog Kahanamoku, het as 'n kampioen-Olimpiese swemmer voorgekom en het gehelp om branderry te bemark deur die sport by sy swemuitstallings regoor die wêreld in te sluit.
Weinig ander sportsoorte (as jy selfs aan surf as 'n sportsoort gedink het) het so 'n geografiese episentrum gehad soos Oahu se North Shore. Surfing se "7 mile wonder", die Noordkus, is 'n reeks inhamme, punte, strande en baaie waar die wêreld se beroemdste branderplankry - Waimea, Sunset, Pipeline, Off the Wall - die een na die ander byna onmoontlik opgestapel is.
Dit is die webwerf van die Vans Triple Crown of Surfing, die ekwivalent van die wêreldbeker vir branderplankry, wat hierdie week opgerig word en 'n inkomste van tien miljoen dollar sou verdien. Dit is waar supersterre soos Kelly Slater, en elke handelsmerk van Vans tot Volcom, Rip Curl tot Red Bull, Billabong tot Quiksilver (maatskappye wie se totale inkomste vir 2013 in die tientalle biljoene beloop) almal huise het.
En tog, toe ek die eerste keer die North Shore binnekom, kon ek nie anders as om te dink nie, waar was almal? Waar was al die motors? Behalwe vir 'n enkele, stadig bewegende bakkie en 'n pakkie bromponies naby Wahiawā, het ek niemand gesien sedert ek van die H2 af gekom het nie.
Nadat ek 'n klein inlaat gehad het - 'n sagte strandbreuk wat skuim deur die basterige vingers van basalt - en toe die skerp ingewikkelde riviervallei Waimea, het ek 'n sterk begeerte gehad om net êrens te parkeer en te swem. Die bordjie vir Ehukai Beach Park is aangesteek, en ek het ingetrek, my branderplankryers gegryp en verby 'n staanplek van ysterhoutbome afgedwaal in die rigting van die see.
Die strand skuif steil af na 'n spieëlagtige see, amper dood kalm. En tog blyk dit dat 'n rif reg van die oewer af 'n klein maar kragtige golf uit die nêrens opsteek en in die maanlig beland. Ek het ongeveer 'n dekade lank op verskillende strande in die Amerikas rondgesoek en verken, maar nog nooit 'n ruskansie soos hierdie gesien nie. Ek het 'n rukkie in die growwe sand gesit en net gekyk.
Later het ek teruggeval na die motor en die eerste keer van die strand af weggekyk, en ek het skielik opgemerk: Rondom die maan was 'n groot melkagtige halo. Toe ek die naam Ehukai nie herken nie, het ek eers die volgende dag besef dat dit 'n pyplyn is.
Die volgende oggend was daar klein stelle met 'n middel wat skoon en glasig gevorm het vanaf die punt by Turtlebaai. Die grootste was ongeveer borshoog en het amper honderd meter gebreek. Op soveel plekke oor die hele wêreld sou dit byna epiese langboordtoestande en 'n stampvol brandplek gewees het, maar volgens North Shore-standaarde was dit feitlik plat en niemand anders was daar nie, behalwe vir die plaaslike Scotty Clelland en ek.
Meer as enigiets het dit gevoel asof die see goed is en my daar buite met 'n maklike paddle uitnooi, sodat ek in die diepste deel van die pouse kon sit sonder om my te bekommer oor 'n groot stel wat my na die rif lei. Dit was 'n kalmte wat die geweldige krag wat byna altyd hier in hierdie tyd van die jaar gevind word, oortref.
'Die oseaan is in vrede,' het Michelle Estioko gesê toe ek die oggend die eerste keer gekontroleer het. Sy kyk vir 'n oomblik neer en sê toe: 'Net 'n week gelede was daar groot swelsels. Dit was 25 voet, en een van ons vriende was verlore. "
'Hy was 'n goeie vriend. Dit is swaar, "het Scotty gesê toe ons in die reeks sit. 'Hy is nog steeds vermis. Hy moet met sy kop op die rif geslaan het, of 'n trommelvlies gebars het en alle gevoel van rigting verloor het omdat hulle laas sy voete bo die water gesien het en hy swem. Hy dra nie 'n slagvest nie. Dit is die ding: met 'n vest kan u vinnig die oppervlak bereik. In groot swel, soms is die enigste manier om na die oppervlak te kom deur jou leiband te klim, en sy leiband het gebreek. '
Die branderplankryer was Kirk Passmore, wat op 13 November 2013 by Outside Alligators verdwyn het. Dit was dieselfde plek as 'n ander geliefde plaaslike branderplankryer, Todd Chesser, wat in 1997 verdrink het. Passmore se dood het weer vrae oor toerusting, veiligheidspraktyke en gemobiliseer die grootgolfbranderplankry-gemeenskap wat 'n reddings- / oefendag gehad het, net 'n paar honderd meter van waar ons op die punt gesit het. Scotty en ek het gekyk hoe hulle jetski's beurte maak en 'n reuse-opblaas-stand-up paddle board, bekend as 'n SupSquatch, omring.
'Haai, dit is 'n goeie een,' skree Scotty. "Roei hard!"
Die lewensredders van Waimea Bay Paul Smith (R) en Luiz Cesar Mendonça is gelukkig om 'n plat dag te hê en geen werklike gevare nie. As daar kragtige swel binnekom, waag hierdie ouens hul lewens om mense te red.
Ek was nie gewoond daaraan om op 'n langbord te blaai nie en het te ver vorentoe gesit en ingetrek op die eerste golf waarop ek vertrek het. My hele ritme van branderplankry - meestal gevorm in 'n naby aan strandbreke waar jy net baklei om uit te ry, te veg om stukkies ritte te vang - was hier nie sinchroniseer nie. Maar vir al die sagmoedigheid van die toestande, was Scotty ernstig, het hy my styl gekritiseer, my gedwing om harder te paai, my rug meer bo-op die boord gegooi, meer gefokus toe ek opgestaan ​​het, om seker te maak ek vang en ry golwe.
Nadat ek 'n bietjie aangepas het, het ek my eerste paar ritte betrap, en toe 'n derde wat lank genoeg was vir my om 'n bietjie vloei te voel, die boord op en af ​​in die golwe gesig te pomp en 'n shaka van Scotty te verdien toe ek weer deur die pad gejaag het. die besetting.
Scotty het in Jacksonville grootgeword, maar as seun van die ooskus-branderplankryer en die gangster Bruce Clelland, het hy 'n groot deel van sy tyd spandeer om na Hawaii te reis en in 2000 permanent hierheen verhuis. Hy het gepraat oor die sterk opposisie in die gemeenskap ( dekades lank was die leuse 'Hou die land, land') vir die ontwikkeling van grond. Turtle Bay was tans die enigste oord van die gebied.
Soos altyd, het die vraag na 'n bestaan ​​gekom. Scotty het gesê dit is beslis die moeilikste om 'n werk te vind om aan die Noordkus te woon. As 'n branderry-instrukteur vir Turtle Bay het hy te kampe met dieselfde toerisme-ekonomieë regoor die wêreld: toerisme kan werk lewer, maar as dit lei tot 'n oormatige ontwikkeling of oorbevolking, sou dit die plek waar u lief was, uitblaas. 'Hoe kan u dit prys?' Sê Scotty en draai om sy arm om die leë baai aan te dui.
Die golwe het begin uitspoel terwyl die gety weer ingevul het, en ons het gewag op 'n laaste stel. Ons het 'n bietjie meer gesels oor risiko's en hoe daar uiteindelik geen waarborge was nie. "Mense sterf elke jaar hier," het Scotty gesê. 'Hulle het die rif getref. Hulle word deur haaie aangeval en verdrink in groot branding. Maar jy kan net alleen wees en beslag kry. Elke keer as u in die water gaan, is dit 'n risiko. '
Dit was iets wat ek kon verstaan ​​het as 'n kajakpadderrivier in Suid-Appalachia. As u op die water was, het u nuwe oë gesien om die wêreld te sien, uitsigte op die plek wat u nie anders kon gehad het nie, soos om in 'n boks-canyon te val of van die val van 'n val af te loop. Dit laat jou die vloei voel. Maar soos met branderplankry, was die verskil tussen nog 'n goeie dag en die slegste dag soms net 'n kwessie van 'n paar duim, 'n halwe sekonde.
Eddie Aikau was 'n legendariese Hawaiiaanse waterman, wat die eerste lewensredder van Waimea Bay geword het en honderde mense gered het. Hy het in 1978 op see verlore gegaan nadat hy probeer het om hulp van 'n kapotte kano te help. Ter ere van hom is daar 'n uitnodigende grootgolf-branderplankry-geleentheid, bekend as die Eddie, wat slegs plaasvind as die swel meer as 20 meter Hawaiiaans is.
Die nag is ek na Surfer, 'n kroeg wat daarmee verband hou surfer tydskrif en soort van die de facto ontmoetingsplek en uitvoeringslokaal vir branderplankryers en musikante van North Shore. Die sesmalige Vans Triple Crown-wenner, Sunny Garcia, was op 'n klein verhoogstuk "praatverhaal" - 'n kreoolse uitdrukking vir toevallige gesprekke - met Jodi Wilmott, jarelange kommunikasie-direkteur vir groot oseaan-sportbyeenkomste soos die Triple Crown.
Sunny het laat opgedaag, om verskoning gevra en met die skare geskerts dat hy skoene vir sy kleinseun moes gaan koop. Sunny is onlangs uitgenooi om deel te neem aan die jaarlikse Eddie, waarskynlik die grootste eer wat 'n branderplankryer kan ontvang. Hy het genoem dat hy baie lief is vir die groot Waimea, en hy is op die uitnodiging geëer en gestook.
Maar tog was daar 'n hewige atmosfeer rondom die aand. Die reddingsopleiding van die dag en die onlangse dood van Kirk Passmore was op mense se gedagtes. Jodi het gesels oor hoe sy bly was om die volgende generasie leiers soos John John Florence daar te sien oefen. Terwyl dit lyk of Sunny dit waardeer, het hy erken dat hy van die oudskool was en gesê het "met die [jet] ski's in die water, gee dit jou 'n valse gevoel van veiligheid," en dat mense waarskynlik onnodige risiko's daarvoor geneem het.
Daar was ook die onlangse dood van die branderplankleger Buttons Kaluhiokalani, wat op 55-jarige ouderdom gesterf het, net 'n paar weke voor die verdwyning van Kirk Passmore.
Buttons was veral bekend vir sy kragtige draaie wat begrawe is, 'n styl wat (saam met sy tydgenote Larry Bertlemann en Mark Liddell) die Kaliforniese Z-seuns Jay Adams en Tony Alva direk geïnspireer het om 'n radikale branderige benadering tot skateboarding te neem -1970s. Hierdie styl het in wese geboorte geskenk aan swembadry, lippe, truuks en die hele progressie van moderne skaatsplankry. Ondanks die feit dat hy 'n plaaslike held was, het Buttons egter meer as twee dekades aan dwelmverslawing geraak, alhoewel hy talle branderplankryers en skaatsplankryers beïnvloed het.
En dit was hierdie onderwerp - dwelmmiddels en die donker kant van die "surf" -program vir surfing - wat deur die gesprek gebly het. "My jare op die toer," het Sunny gesê, "ek het baie dwelms gedoen ... ek was jonk en dom." 'N Deel daarvan, verduidelik hy, was die feit dat soveel jong kinders saam kuier en saam kuier. Maar daar was ook 'n vreemde dinamiek - die toer was ''n slegte plek, want jy het al jou vriende [daar], maar aan die einde van die dag is hulle ook jou mededingers.'
Sunny was sigbaar pynlik toe hy sy jarelange vriend Andy Irons, wat in 2010 aan 'n oordosis dwelms gesterf het, genoem het. Saam met Kelly Slater was Andy Irons die beste mededingende branderplankryer van die afgelope dekade, terwyl hy drie wêreldtitels en die Vans Triple Crown vier keer gewen het.
Die praatverhaal het egter helderder geëindig. Sunny het in sy jare met dwelmmiddels baklei, sowel as gevangenisstraf weens belastingontduiking, en het aan die ander kant waarderend uitgekom en opgemerk dat selfs die tronkstraf hom gehelp het om beter te verstaan ​​wie hy was. En nadat hy sy hele lewe "probeer het om daaruit te kom" deurgebring het, het hy teruggekeer na sy kinderhuis aan die West Side of Oahu, met die afrigting van jong branderplankryers. Na dekades van kompetisie het hy net 'nou die lewe geniet'.
Die Aloha is eg.
Sunny neem sy plek in as 'n mentor, 'n soort ambassadeur van Aloha vir die volgende geslag, en pas in 'n lang geslag van Hawaiiese watermanne en watervroue wat na Duke terugkeer, en in meer onlangse tye Eddie Aikau, Gerry Lopez, en ander wie se verbintenis met die water was so suiwer en inspirerend dat hulle onderwysers en voogde vir ander geword het.
Ek het dus buitengewoon nederig (en effens senuweeagtig) gevoel toe ek 'n paar dae later die Quiksilver se ambassadeur van Aloha, George Kam, sou ontmoet. George was in die vroeë vyftigerjare en het 'n lewendige, warme gedrag gehad, en glimlag asof jy een van sy lang verlore niggies was.
Branderry-legende Gerry Lopez (L) saam met George Kam na die Molokai-wedloop.
'Vertel my net hoe jy vandag wil doen,' het ek gesê. 'Ek is af en toe.'
'Die eerste ding wat ons moet doen, is om jou toegerus te hê,' sê hy en lag vir my Hurley-verslete, verslete Hurley-boomstamme. 'Ons kan nie hê dat jy so daar uitsien nie.'
Hy het gesê dat hy dink ons ​​sal die meeste pret hê om te ry, en nadat ons my met nuwe rompe en 'n uitslaggewaad gegee het, ry ons in die rigting van Diamond Head. George het my vertel van die vroeë dae toe ek geleer het om die stand-upborde te ry met branderplankry-legende en innoveerder van die moderne buisry, Gerry Lopez. In die vroeë dae het hulle baie geval, het hy verduidelik. Dit was 'n totaal nuwe manier om op die water te wees. 'Gerry het my eenkeer gesê,' jy moet jouself die vryheid gee om te misluk, '' het George gesê.
Ons parkeer by 'n woonhuis naby Outrigger Canoe Club. Daar was 'n motorhuisruimte vol toerusting wat ek die 'skatkis' genoem het - stapels staander-paddleborde, peddels, vinne. 'Dit is die direksies van Gerry,' glimlag George. 'Hulle het sy mana.'
Sedert ek in Waikiki aangekom het, was ek gefassineer deur hierdie strand - letterlik die mees epiese opset wat ons dink om in die water te leer. Dit was oorvol daar, maar met tientalle verskillende riwwe wat aan die kus strek, was daar baie golwe om rond te loop.
Ek het gewonder hoe ek dit gedoen het, nog nooit vantevore met 'n stand-up-bord gespring het nie, maar na 'n paar wankelrige beroertes het ek 'n gemaklike houding en ritme gevind en George deur die kanaal gevolg. U sien duidelik aan die onderkant, die water turkoois oor die sand en donkerder oor die kneukels van die rif. Hier en daar glinster vis en deur die water. Toe ons verder kom, beduie ek na die swel wat inkom. 'Ons gaan golwe vang,' het George gesê.
Ek het my eerste paar golwe opgerig, maar óf hard hard geraak en geval of nie vroeg genoeg gepleeg nie en hulle nie kon vang nie. Ek wou eintlik nie soos 'n kookkas voor George lyk nie, wat my inderdaad soos 'n kookkas laat lyk.
Na 'n rukkie ontmoet ons George se broer Kent, wat by die volgende pouse gaan roei. Kent wys na 'n deel van die rif wat ek vermy het en het my aangesê om reg daaroor te staan.
'Ok, hier kom 'n stel; dit is jou golf. Begin roei, maar ry maklik, bou net vinnig en vinnig gly, 'sê Kent. Ek volg presies wat hy gesê het, en toe die golf kom, kon ek voel hoe my groot bord begin vlieg en my vorentoe dra. Dit was 'n kort rit, maar die pad op hul gesigte het gelyk, asof ek net 'n groot bom by Pipe gevang het.
Die volgende paar uur het ek meer golwe gevang. Met al die plesier wat ons gehad het en die oënskynlike rustigheid van die dag, val George op 'n stadium op 'n golf oor die vlak rif en kap die agterkant van sy skouer af. Tog het hy nooit opgehou glimlag nie.
Op die terugtog het George gepraat oor die gees van Aloha en die frase herhaal Aloha aku, aloha mai, malama aku, malama mai. Ek het dit verstaan ​​as "liefde en liefde ontvang, versorg en versorg word."
'In Hawaii sê ons dat die lewe nie met jou gebeur nie, dit gebeur vir jou,' het hy gesê. 'Dit is maklik om Aloha te hê as dinge goed is, maar as iets verkeerd gaan? Dit is wanneer jy regtig vir Aloha moet gee. Dit is nie net hier as jy in Hawaii is nie; jy moet dit saam met jou neem waar jy ook al gaan. "
Die skrywer het dae lank gestook. Beeld deur George Kam.
George het my uitgenooi om weer saam met hulle te gaan uittrek, en daardie dag - die laaste oggend van my reis - het ons oor die hele Mamala-baai gery, oënskynlik vergesel deur seeskilpaaie en dolfyne. Op 'n stadium het ons almal net op ons planke gesit en rus, net die dolfyne ingeneem. Hulle kon moeiteloos verbygegaan het en om ons heen gegaan het, maar dit was amper asof hulle om ons rondkring, nuuskierig en op hul eie manier met mekaar omgaan.
Ek het aan George verduidelik hoe ek met witwaterriviere in die suide van Appalachia grootgeword het. Dit was onmoontlik om nie aan hulle te dink toe ek 'n paddle in my hand gehad het nie. Een lente het 'n kind in ons bemanning in ons tuisrivier, die Chattooga, verdrink. Op een of ander manier het byna anderhalf dekade verby gegaan. Hoeveel van ons het nou nog geblaai?
Daar was min wat ek konkreet kon aflei uit my tyd in Oahu. Dit het alles op gevoelens neergekom. Om op die water te wees, het my meer lewendig laat voel as enigiets wat ek ooit gevind het. Dit het altyd gehad. Maar daar was 'n donker kant. Water was die regte spieël. Daar was geen vervalsing, geen bluf nie. Dit weerspieël presies wat u vaardighede was, u vrese, u sterk en swak punte, hoeveel u aandag gegee het. En vir baie van ons het dit iets heiligs geword, 'n eindelose herinnering aan ander dae, plekke en mense wat verbygegaan het, maar dat die lewe nog voortduur.
George glimlag vir my: 'Jy moet sand vir Dave kry. Jy moet duik en van onder af kom. "
"Wat? Sand? "
'Hier,' lag Kent en beduie. 'Ek het die plek hier.'
Ek het my leiband afgehaal en geswem. Ek was nie seker wat dit presies was nie, maar die blik in Kent se oë, in George s'n - dit was asof ons drie kinders op 'n speelgrond was, en dit was net die hele wêreld wat daar was. Ek kon nie terugtrek nie.
Ek het diep asem begin haal, lank en stadig. George het verduidelik hoe Aloha die woord vir asem bevat. In die dae sedert ek hom ontmoet het, het ek probeer om meer Aloha te gee aan almal wat ek ontmoet het. Om ten volle teenwoordig te wees in hoe ek gepraat en geluister het. In hoe ek asemgehaal het. Ek kon dit voel. Aloha was eg. Jy kan dit leef. Dit was wat ek vir mense gesê het toe ek terugkom.
Tussen waar my voete gefladder het, kon ek tot by die bodem sien; dit het dieper gelyk as wat ek ooit asemgehaal het, miskien 25 voet.