Antisemitisme in die hart van die Dreyfus Affair - Die versamelings
The King of the Pigs (Plaat nr. 4 uit die reeks Le Musée des Horreurs).
The Traitor (plaat nr. 6 uit die reeks Le Musée des Horreurs).
Titel: The King of the Pigs (Plaat nr. 4 uit die reeks Le Musée des Horreurs).
Skrywer: LENEPVEU Victor (-)
Datum getoon: 1900
Afmetings: Hoogte 64,5 - Breedte 50
Tegniek en ander aanduidings: Litografie: Drukwerk van Lenepveu; uitgewer Léon Hayard, Parys.
Prentverwysing: 06-505827 / 2003.26.4
Titel: The Traitor (plaat nr. 6 uit die reeks Le Musée des Horreurs).
Prentverwysing: 06-505828 / 2003.26.6
Die Dreyfus-saak, die kristallisering van antisemitiese haat in Frankryk
Ten tye van hierdie dokumente is Frankryk sedert 1894 deur die Dreyfus Affair gemerk. Dit was vanaf 1896 en die onthullings van luitenant-kolonel Picquart oor die skuld van 'n ander offisier, Esterhazy, dat hierdie banale spioenasie-saak in 'n skandaal ontaard het, veral na die beslissing van die Oorlogsraad om Esterhazy af te wit. in 1898.
Die Franse samelewing word in twee gesny. Die saak van die Dreyfusards word veral ondersteun deur Emile Zola, wat in sy beroemde artikel "Jaccuse" van 13 Januarie 1898 die Affair openbaar gemaak het deur die regsverydeling bekend te maak. Die onmoontlikheid vir 'n nasionalistiese rand van die bevolking om die skuld van die militêre howe te erken, maar ook sterk antisemitiese toonaangewings teen 'die Jood Dreyfus' verklaar so 'n onversetlike posisie. Die Antidreyfusards, soos die outeur van hierdie dokumente, Victor Lenepveu, hou egter aan om Dreyfus en sy ondersteuners soos Zola te bespot.
"Die monsters" wat die saak van Dreyfus ondersteun.
Hierdie dokumente behoort tot 'n reeks tekenprente wat dateer uit die jare 1899/1900 en is daarop gemik om die onsedelikheid van die Dreyfus-saak te bewys. Hierdie versameling word die Museum of Horrors genoem. Plate nr 4 en nr 6 verteenwoordig onderskeidelik Emile Zola en Alfred Dreyfus.
Hierdie tekeninge ontsnap aan die klassieke karikatuurvoorstellings van destyds omdat die gesigte van die karakters absoluut nie verdraai is nie en selfs verbasend presies is. Die skrywer, Victor Lenepveu, wil hê dat sy lesers op die eerste gesig die karakters moet identifiseer. Hierdie waarheid in die portrette gaan daarenteen gepaard met 'n monsteragtige tekening van die liggame. Zola word met 'n vark vergelyk, terwyl Dreyfus met 'n slang vergelyk word. Dit is nodig om destyds die invloed van verskynsels in Europa in die mode te sien sedert tien jaar gelede, in Engeland, was Joseph C. Merrick, andersins bekend onder die naam Elephant Man, 'n verskynsel van billike , teen betaling uitgestal. Lenepveu wil die Dreyfusards in 'n pantheon van monsters, die Museum of Horrors, bring.
Zola se tekening wek 'n skatologiese houding terwyl hy die kaart van Frankryk met 'poe' borsel en in 'n trog op 'n stapel van sommige van sy romans sit. Die akkuraatheid van die tekening laat die leser die boodskap begryp: Zola skryf nie sy werke nie, hy produseer dit op 'n baie minder edele manier ... Sy tekste kan selfs 'n ander nut hê as die van eenvoudige lees. Op die tweede poskaart is Dreyfus die hoof van 'n slang. Hierdie dier verteenwoordig sonde in die Christelike tradisie: dit is dus 'n agent van die bose, en sy skuld ten spyte van die presidensiële kwytskelding is bo alle twyfel. Hierdie wese simboliseer 'n veelvoudige gevaar. Om dit te bekamp, ​​moet u nie huiwer om geweld te gebruik soos voorgestel deur die swaard wat in sy stert steek nie. Hierdie wapen roep ook die ridderagtige, selfs Middeleeuse karakter van die antisemitiese stryd op.
Vrees vir sameswering, 'n basis van antisemitisme
In antisemitiese werke, soos Joodse Frankryk de Drumont, word Jode as staatloos beskou. Hulle is dus potensieel almal verraaiers. Die slang het baie koppe: Dreyfus is nie alleen nie en nog 'n handeling van verraad kan van dieselfde vyand herhaal word. Die stryd teen hierdie bedreiging is nog nie verby nie. In die mitologiese verwysing na Heracles en die Hydra van Lerna moet alle koppe val. Alfred Dreyfus, wie se gesig in hierdie tekening uitgelig word soos dié van 'n veroordeelde man aan die blok, het in optrede opgetree met die 'vyande van die nasie', waarvan die Jode die speerpunt is.
Hierdie samesweringsteorie word ook in Plaat 4 gebruik, want dit is met 'internasionale poep' wat Zola die moederlandkaart besoedel. Die term "internasionaal" bewys die skadelike invloede uit die buiteland. Die skrywer op die kaart illustreer die sterk nasionalistiese en wraakstroom deur die Elsas, sedert 1871 verlore, en die Verdrag van Frankfurt uit te lig. Die boodskap is duidelik; deur die verraaiers soos Dreyfus of Zola se skuld is die Nasie verswak. Hierdie verswakking is territoriaal, maar dit is ook intellektueel. Die keuse van boeke in die varkgat is nie onskuldig nie: die nasionalistiese en antisemitiese reg verwerp naturalistiese romans as die Assommoir of Germinaal wat getuig van die moeilike lewensomstandighede van die werkersklas in die Franse samelewing as gevolg van industrialisering.
Die twee mans word uiteindelik anders gesien: Dreyfus is Joods, hy word as 'n verraaier voorgestel deur noodlottigheid omdat dit een van die kenmerke van sy volk is vir 'n antisemiet aan die einde van die 19de eeu.e eeu. Aan die ander kant het Zola, deur sy betrokkenheid by die Affair en deur sy werke van sosiale aard wat die sosialistiese eise kan regverdig, verkies om sy vaderland te verraai. Die haat wat die Antidreyfusards teen hom voel, is net sterker.
Pierre BIRNBAUM (regie)Die Frankryk van die Dreyfus AffairParys, Gallimard, 1993 Jean-Denis BREDINDie gevalParys, Juilliard, 1993. Jacques LETHÈVEKarikatuur onder die Derde RepubliekParys, Armand Colin, 1961, heruitgegee 1986. Jean-Marie MAYEURPolitieke lewe onder die Derde RepubliekParys, Le Seuil, 1984. Philippe ORIOL (reg.)Ek beskuldig! Emile Zola en die Dreyfus-saakParys, Librio, 1998.
Vincent DOUMERC, "Antisemitisme in die hart van die Dreyfus Affair"
Video: Rebel Alliance in Algiers: Unlikely Band of Jews and Antisemites That Helped Turn the Tide in WW II