Spiritualiteit en selfverteenwoordiging in die lewe van Christina Mirabilis - Artikels - 2022
Spiritualiteit en selfverteenwoordiging in die lewe van Christina Mirabilis
In haar inleiding tot The Life of Christina Mirabilis erken die vertaler Margot King die persoonlike fassinasie wat tussen die lyne van haar noukeurige studie geleer het. In 'n kort outobiografiese gebaar merk King op:
Ek moet erken dat dit nie net Christina se dendrietpraktyke was wat my eers [na die werk] aangetrek het nie. Ek was nog altyd meer as 'n bietjie aangetrokke tot verregaande gedrag, en beslis wemel die lewe van bisarre episodes.
Nadat ek King se belydenis gelees het, het ek die tekstuele elemente wat my, sonder die konteks van 'n klaskamer, teruggetrek het na Christina se lewe van naderby begin ondersoek. Ek is gewoonlik nie aangetrokke tot en ook nie tuis met die buitensporige gedrag van ander nie: die eerste ding wat ek bemeester het toe ek Chicago toe getrek het, was hoe om behendig weg te gly van enige mense wat in die trein na hulself krap. Ek is immers suksesvol gesosialiseer tot 'n proses van uitwissing. My tante Helen het byvoorbeeld net drie vingers aan haar regterhand gehad en is die grootste deel van haar lewe geïnstitusionaliseer vir iets wat my gesin 'senuweeagtigheid' genoem het. Ek weet nie of haar gebrek aan vingers, slegte senuwees en hospitalisasie verband hou nie: ek sou raai en hoop nie, maar dit is die punt: ek weet nie. Versteek is Helen selde bespreek. Ek het bang geword vir haar, of liewer, vir die verskil wat sy kom voorstel het. Wanneer my broers of ek kinderlike vreemde gedrag vertoon, soos om bome te klim terwyl hulle Monkees-teks geskree het, het die naam van Helen 'n bedreiging geword. 'Jy sal net soos Helen wees,' het my ma gewaarsku en skielik styf gelê, 'as julle almal nie versigtig is nie!' Die lees van Christina se biografie was aanvanklik 'n luukse, wat my 'n ontmoeting met 'n verskil getemper het deur veilige, kritieke afstand.