Onwillekeurige aandag - oorsake en toestande - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Onwillekeurige aandag is 'n variasie van aandag wat ontstaan ​​as gevolg van die effek op die analiseerders van 'n stimulus en behels die voortplanting van 'n beeld, 'n verskynsel, 'n voorwerp sonder die toepassing van wilskrag. Hierdie variasie van aandag word beskou as die mees elementêre van sy verskeidenheid, ook kenmerkend van diere. Onwillekeurige aandag word selfs by babas waargeneem, maar dit is aanvanklik onstabiel en is relatief beperk in volume. Dit ontstaan ​​skielik outonoom van bewussyn, ongeag die tipe aktiwiteit wat op daardie oomblik uitgevoer word onder die invloed van verskeie stimuli wat op die ontleder van die organisme optree.
Oorsake van onwillekeurige aandag
Die oorweegde variasie van aandag word dikwels as passief of gedwing beskou, aangesien dit ontstaan ​​en outonoom van die menslike bewussyn gehandhaaf word. Gewoonlik ontstaan ​​spontane aandag as gevolg van 'n kompleks van redes, insluitend 'n verskeidenheid fisiese en psigofisiologiese faktore, sowel as geestelike wortels. Alle redes is interafhanklik. In hierdie geval kan hulle in die volgende kategorieë verdeel word.
Die eerste is as gevolg van die aard van die stimulus van buite. Dit neem in die eerste plek rekening met die sterkte of intensiteit van die stimulus. Enige voldoende kragtige irritasie wat byvoorbeeld veroorsaak word deur harde geluide, intense lig, sterk reuk, sterk druk, trek onwillekeurig aandag. Die belangrikste waarde is egter nie die absolute intensiteit van die stimulus nie, maar die relatiewe sterkte van die stimulus.
Byvoorbeeld, wanneer 'n individu te veel weggevoer word, sien hy nie swak impulse nie. Omdat hulle intensiteit nie te hoog is in vergelyking met die intensiteit van die stimuli wat die onderwerp of toestand van die individu se aktiwiteit uitmaak nie. Terselfdertyd, onder ander omstandighede, byvoorbeeld, wanneer jy in die Morpheus-koninkryk ronddwaal, word menslike reaksies op allerhande roesels, piep, stemme baie sensitief.
Daar word geglo dat die voorkoms van onwillekeurige aandag geassosieer word met die toeval van stimuli van buite, met die verstandelike toestand van individue, veral met hul behoeftes. Byvoorbeeld, 'n persoon wat 'n gevoel van honger het, sal anders reageer op die vermelding in die gesprek van voedsel, eerder as goed gevoed. Die honger onderwerp aan die praatjie waarin ons praat oor kos, sal onwillekeurig kennis neem. Hierdie funksie is die tweede kategorie van faktore wat die oorweegde variant van aandag veroorsaak.
Die derde kategorie is as gevolg van die algemene aspirasie van die individu. Die belange van mense sluit in vakke en gebiede die meeste van hul belangstelling (veral en professionele belange). Daarom veroorsaak 'n skielike "botsing" met die onderwerp van belang die betrokke verskynsel. Daarom, die argitek, wat langs die smal strate van 'n onbekende dorp loop, trek onwillekeurig aandag aan die elegansie van ou geboue.
Gevolglik het die algemene aspirasie van die individu en die teenwoordigheid van vorige ondervinding 'n direkte impak op die vorming van spontane aandag.
Daarom ontstaan ​​die verskynsel waar een van die volgende toestande teenwoordig is: 'n onverwagte impuls, intensiteit van stimulus en nuwigheid, kontras van verskynsels of voorwerpe. Die voorkoms van hierdie variasie van aandag word ook beïnvloed deur die innerlike bui van 'n persoon.
T. Ribot, 'n Franse sielkundige, het vermoed dat die onbewuste aandag die gevolg is van die diep resesse van die mens. Die rigting van die beskryf spesies aandag van 'n spesifieke individu toon sy karakter of sy aspirasies.
Gebaseer op hierdie eienskap, is dit moontlik om 'n gevolgtrekking te maak oor hierdie individu, byvoorbeeld dat hy inherent is aan ligte, eenvoud, beperkinge, of andersom, diepte, opregtheid. 'N Pragtige uitsig lok die kunstenaar se aandag en beïnvloed sy aangebore estetiese gevoel van skoonheid, terwyl 'n persoon wat elke dag op hierdie roete volg, net in hierdie landskap sien.
Kenmerke van onwillekeurige aandag
Die verskynsel in die vraag word gekenmerk deur 'n gebrek aan fokus in die proses om die bewussyn op 'n spesifieke stimulus te bepaal. Hierdie tipe aandag word beskou as die primêre tipe wat in die proses van ontogenie in die voorskoolse stadium geproduseer word. Die eienaardigheid van die omskrewe variasie van aandag is die afwesigheid van willekeurige regulering.
So, spontane aandag is sy primêre vorm, weens refleksinstellings. Dit kom voor as gevolg van die invloed van eksterne impulse. Dit word gehandhaaf sonder die bewuste begeerte of bedoeling van die individu. Die eienskap van die waarnemende stimuli, hul emosionele kleur, sterkte of nuwigheid, verband met die behoeftes bepaal die vang en klink van aandag aan individuele verskynsels, voorwerpe, persone.
Die fisiologiese basis van spontane aandag is 'n ongekondisioneerde refleksgeleieraktiwiteit. Die neurofisiologiese aanpassing is die opwekking van die subkortiese sones van die serebrale hemisfere na die korteks.
Die hoofvoorwaarde vir die opkoms van onwillekeurige aandag is die gebrek aan konfrontasie van motiewe, die belange van belange inherent in sy arbitrêre vorm, waar 'n individu deur rivale impulse wat verskillende rigtings kan aantrek, kan aantrek, maar wat die bewussyn van die individu kan aantrek en behou.
Dus, die eienaardigheid van die verskynsel wat oorweeg word, lê in sy oorsprong, met die voorkoms van eksterne stimuli oor die mag van willekeurige impulse, wanneer subdominale stimuli in sommige omstandighede en omstandighede meer intensief gemaak word as die voorste op die oomblik.
Die katalisators van die oorweegde variasie van aandag is nie altyd eksterne voorwerpe, toestande nie, maar ook behoeftes, begeertes, emosionele toestande, dit wil sê alles wat 'n persoon raak of belangstel.
Dikwels kom dit voor wanneer die individu moeg is teen die agtergrond van ongunstige toestande (warm of koud, gestop, muflug) of wanneer die werk wat die individu nie neem nie, aktiewe verstandelike aktiwiteit vereis.
Passiewe aandag word gekenmerk deur 'n korttermynkursus, maar onder 'n aantal toestande, in ooreenstemming met die sterkte van derdeparty-stimuli wat 'n individu raak, kan dit dikwels voorkom, met inagneming van hoofaktiwiteit.
Die oorweegde variasie van aandag verskil van sy arbitrêre kollega deur die teenwoordigheid van die verpligte komponent - testament. Nie-passiewe aandag word gekenmerk deur 'n bewuste konsentrasie van die individu op sekere verskynsels of voorwerpe van die omliggende wêreld.
Onwillekeurige aandag van kinders
Die geskiedenis van die studie van aandag aan hierdie dag in die sielkundige wetenskap bly 'n redelik omstrede aspek. Sommige sielkundiges is oortuig dat aandag nie bestaan ​​nie, daar is slegs die voorkoms van een of ander prosesse van die psige: geestelike aktiwiteit, persepsie, geheue. Inderdaad, wanneer 'n onderwerp iets met konsentrasie ondersoek - sy persepsie funksioneer, wanneer hy iets inhaal, fantasieer - sy verbeelding is aangeskakel. Van hieruit blyk dit dat daar nie plek vir aandag is nie. In hierdie aksies is daar egter 'n soortgelyke gemoedstoestand, die fokus op spesifieke gebeurtenisse van die werklikheid. Eintlik is so 'n spesiale konsentrasie aandag, sonder dat dit onmoontlik is om enige aksies selfs die mees elementêre te doen.
Aandag word gekenmerk deur die afwesigheid van sy eie spesifieke produk. Omdat dit onmoontlik is om met aandag besig te wees. Die gevolg van aandag is om enige aktiwiteit te verbeter.
Ushinsky het geskryf dat aandag die deur is wat geen element van die onderrig kan slaag nie, anders sal dit nie in die kind se siel kan kom nie.
Halperin het op sy beurt aangevoer dat aandag as 'n outonome proses nie oral vertoon word nie, dit word slegs as 'n kant of kwaliteit van hierdie verskynsel as die rigting, aspirasie en konsentrasie van enige geestelike verskynsel op sy eie voorwerp geopenbaar.
Gevolglik verteenwoordig aandag die oriëntering en fokus van bewussyn op spesifieke voorwerpe of aktiwiteite teen 'n agtergrond van afleiding van die res.
Uruntaeva beskou aandag as aspirasie en fiksasie van verstandelike prosesse op 'n sekere verskynsel wanneer dit van ander afbreek.
Selektiewe aspirasie van persepsie is ook gerig op voorwerpe van die eksterne omgewing of na eie ervarings en gedagtes.
Daarom is aandag die basis van enige geestelike aktiwiteit. Dit is wetenskaplik vasgestel dat die doeltreffendheid van opleiding bepaal word deur die vlak van ontwikkeling van aandag. Daarom is 'n algemene oorsaak van kinderversaking in leeraktiwiteite presies onoplettend.
Die vermoë om jou eie konsentrasie te beheer, bestaan ​​in alle individue, maar daar is ook passiewe aandag, wat 'n reaksie is op 'n onverwagte gegenereerde stimulus. Dit is heeltemal onmoontlik om dit te ontkoppel, selfs 'n opgeleide individu sal reageer op 'n skielike verskynsel. Dit is op die omskrewe effek dat reklame gereeld gebou word. Hierdie verskynsel word dikwels deur dosente gebruik om die belange van die publiek in stand te hou.
Onwillekeurige aandag in sielkunde is die selektiewe fokus van persepsie, gekenmerk deur die afwesigheid van regulering en bewuste keuse van 'n kursus. In die verskynsel wat oorweeg word, verloop die geestelike aktiwiteit asof dit spontaan is, sonder betekenisvolle gewillige pogings en doelbewustheid. Dit ontstaan ​​as gevolg van blootstelling aan interne stimuli en eksterne stimuli. Harde klank, brandende reuk, helder lig - is aansporings van buite. Belangstellings, gevoelens, behoeftes, betekenisvol vir die individu, is interne faktore.
Spontane aandag, ook na verwys as passief, word beskou as geneties oorspronklik en die eenvoudigste. Dit ontstaan, en bly ook sonder afhanklikheid van die doelwitte wat deur die persoon beplan word. Hier is 'n spontane "vang" deur die aktiwiteit van die individu as gevolg van sy eie fassinasie, helderheid, verrassing.
Kinders in die aanvanklike stadium van vorming weet nie hoe om hul eie aandag te bestuur nie. Hulle is in staat om enige detail te betower - 'n selfoon, ma se krullaars, 'n koerant. Klein krummels op hierdie ouderdom is nogal nuuskierig en nuuskierig.
In voorskoolse kinders is passiewe aandag algemeen. Dit is deels te wyte aan die assimilasie en differensiasie van die kennis wat verkry is.
Soos die baba groei, leer dit oor die bestaan ​​van baie variëteite diere, oor die diversiteit van insekte en plante, oor mense met verskillende kleur van vel, hare en oë. Aanvanklik gee die ouers die kinders kennis, dan - die krummels selfstandig die wêreld ontdek, reageer op iets helder, buitengewoon, merkwaardig, aan die voorheen onbekende.
Die aanvanklike stadium van die vorming van kinders word gekenmerk deur die gebrek aan vermoë om hul eie aandag te reguleer, sodat die kinders net passiewe aandag het.
Daarom trek die krummels soms vreemde dinge wat in hul gesigsveld geval het. Hier kyk die baba na die nuwe speelding, maar na 'n tweede vir haar ma se gunsteling vaas. As gevolg van hierdie eienaardigheid kan die krummels so maklik aflei van die ongewenste objek van aandag of skakel wanneer die baba treffers en huil. Ouers gebruik dikwels sulke aksies.
Die paradoks is eerstens dat ouers die beskrywing van die krummels se aandag gebruik om hulle van breekbare voorwerpe, spotprente of huil af te lei, maar dan begin hulle die kind vir soortgelyke onoplettendheid te skelm en hom vir afwesigheid te verwyt. Ouers moet verstaan ​​dat die kind nie onoplettend is nie, maar eerder die teendeel is genoeg gekonsentreer, maar net op die onderwerp, verskynsel, voorwerp wat vir hom interessant is. Daarom is dit net sinloos om die kind se aandag tot die ouderdom van vyf te eis.
Spontane aandag word gegenereer deur nuwe, mees lewendige, aantreklike en interessante items op 'n spesifieke oomblik vir die baba. In die voorskoolse stadium kan die krummier al lankal enige manipulasies uitvoer. As dit vir hom interessant is, vereis dit nie spesiale interne pogings nie, en word dit ook slegs op spontane wyse gegrond.
Voorskoolse studente begin hul eie aandag op een spesifieke aksie eers nader aan die sesjaar periode konsentreer. Daarom, voordat hierdie leeftyd bereik word, moet die krummels geprys word vir enige suksesvolle pogings om vas te maak op een handeling of voorwerp, met klem op hul vasberadenheid, deursettingsvermoë en wil. Die kind sal voel dat sy pogings deur beduidende volwassenes waardeer word en daarom sal dit moeiliker wees om ouers te verras met hul eie klein oorwinnings oor die bemeestering van vrywillige aandag.
As die pogings van konsentrasie in die krummels onsuksesvol is, is dit onnodig om hom te skel of negatief te reageer. Sulke gedrag kan die voorskoolse kind slegs van alle soorte beoefen.
Oorweging van die variasie van aandag word beskou as die eenvoudigste opsie. Om onwillekeurige aandag te behou, sowel as die voorkoms daarvan, moet sekere voorwaardes nagekom word.
Aanvanklik is die ontstaan ​​van hierdie verskynsel te wyte aan evolusie. Voorheen het hy gehelp om ongewenste ontmoetings met roofdiere te vermy en het potensiële prooi gehelp. Vandag bedreig gevaarlike roofdiere nie mense nie. Om hulself te voorsien van kos, is dit genoeg vir hom om net na die naaste winkel te gaan, maar onwillekeurige aandag het nie opgehou om te bestaan ​​nie, dit manifesteer ook almal met die skielike voorkoms van 'n irritasie. Die werking van hierdie meganisme is onvoorwaardelik. Die vinnigste reaksie word opgespoor wanneer beweeg word (omdat 'n bewegende voorwerp 'n helder sein is wat 'n gevaar inhou), 'n sterk blootstelling (as 'n kragtige klank of roes in absolute stilte, onverwags die lig in die duisternis lig ook 'n waarskynlike bedreiging uit), nuwigheid van die verskynsel enige onsekerheid verberg dikwels moeilikheid)