Ons almal ken hierdie gevoel van bitterheid teenoor ons eens mooi land. Mens wil nie eens die nuusmedia lees nie, want jy is net bang jy lees van nóg ’n hardwerkende boer wat vermoor is, of nóg ’n suksesvolle en eerlike besigheid wat ten gronde gaan as gevolg van drakoniese regulasies, of nóg politiese uitsprake van staatsleiers wat ander die skuld gee vir hul korrupte vergrype.
As ons kyk na die Afrikaner, dan voel mens soos die volk Israel in Egipte – ons voel of ons in slawerny is, maar in ons eie land. Ons voel dalk soos die volk Israel in ballingskap: alles wat ons eie volk opgerig het word voor ons oë afgebreek. Ons word egter nie weggevoer na ’n ander land nie, ons bly hier en sien dat dit gebeur.
Alhoewel ons graag wil dink dit is net die Afrikaner, is dit tog nie. Elke volk in hierdie land word deur die onreg van ’n korrupte owerheid op sy knieë gebring. En ongelukkig kom ons as inwoners nie meer die onreg agter nie. Ek, as jong Afrikaner, is so gewoond aan die ellende dat ek al afgestomp is vir die onreg wat teenoor my en my naaste en medeburgers in hierdie land gepleeg word.
Die vraag wat ons aan onsself moet stel: Hoekom laat ons die onreg toe? Hoekom word die onreg nie teengestaan nie? Ja, daar is organisasies wat wonderlike werk doen, maar hulle is in die minderheid; daar is persone wat opstaan en hulle stem dik maak, maar hulle is in die minderheid. Hoekom tree die gemiddelde Afrikaner nie op teen die onreg wat plaasvind nie? Hoekom kies meeste om eerder uit die land te vlug? Hoekom kla ons, maar doen min? Hoekom is ons mede-Suid-Afrikaners van ander volkere tevrede met die haglike omstandighede waarin hulle bly?
Die Christene in Suid-Afrika moet die vraag nog skerper vra: Hoekom bly ons blind vir onreg wat gepleeg word? Dit gaan nie oor menseregte nie, dit gaan oor die onreg wat teenoor die reg van God gepleeg word. Die Christen word voorgesê hoe hy die Enigste Heer moet aanbid in sy kerk en hy sê niks.
Die antwoord op hoekom ons die onreg toelaat en deel word van die onreg, is eenvoudig. Ons hou daarvan. Ons is verslaaf aan ons slawerny. Hoekom was die volk Israel 400 jaar in Egipte sonder om al lankal uit te trek? Want hulle was gemaklik met die bietjie kos wat hulle wel gekry het. Dit is die algemene probleem met die mens, ons hou daarvan om deur onreg en sonde onderdruk te word. Een van die beste voorbeelde hiervan uit die Bybel is Rigters 15 waar 3 000 man van die volk vir Simson vermaan omdat hy optree teenoor die onreg van hul vyande – hulle gaan sover as om hom oor te lewer in die hand van die Filistyne.
Die gebeurtenis in die geskiedenis waar hierdie verslawing die duidelikste na te vore kom, is die mens wat die Seun van God (wat gekom het om die volk van hul sondes te kom verlos) oorgee om gekruisig te word en skree dat ’n misdadiger losgelaat word. Hoekom kruisig die mens die Seun van God? Want hy is ’n bedreiging vir my sondes. As ek Hom volg, moet ek my sondes en slawerny en gemak opgee.
As ek die stryd wil begin stry, waar begin ek? By my Christelike lewe. Die Here leer ons in Romeine 6 dat wanneer ons vry is van die sonde, vry van die slawerny, ons vir Hom diensbaar kan wees. Dit het ’n baie groter vrug as net vrede in Suid-Afrika. Dit is ’n vrug tot heiligmaking en eindelik die ewige lewe. Die sonde maak dood, maar God maak lewendig.
Wanneer ons groei in die geloof, dan gaan my liefde vir die wêreld begin krimp, wanneer my kennis van die Here verdiep, gaan ek nie meer die onreg wat teen Hom ingaan, kan verduur nie. Eers as ek en my huisgesin waarlik die Here ken en dien, sal ek die stryd wat ek stry, verstaan en dan sal ek weet hoekom ek stry en hoe om te stry.
Ons bou in hierdie land nie as slawe van rassisme en gemak nie, maar as vry Christene wat die onreg wat teen ons Here gepleeg word, nie kan verduur nie. Ons stry op God se manier: Ons laat ons nie deur die kwaad oorwin nie, maar oorwin die kwaad deur die goeie. Daarom moet ons Christene deel word van die stryd teen onreg, ons moet begin om dié wat reeds stry, te ondersteun. Ons moet begin om mekaar op te roep om die onreg raak te sien en te ywer dat Christus se geregtigheid geskied.
Ons stryd moet in die openbaar duidelik sigbaar wees. Die wyses hoe die onreg in die openbaar gestry kan word, verskil van gemeenskap tot gemeenskap en daaroor is al baie geskryf deur verskeie persone en organisasies, daarom wil ek my nie oor die praktiese uitlaat nie.
Hoekom stry ons, bou en bly ons in hierdie land? Want dit is waar ons geroep is om Christus te verheerlik. Ek los al die dinge waarvan ek ’n slaaf is en volg Christus, al is dit bitter moeilik, al kry ek baie teenstand, maar ek doen dit, want Hy is beter. Hy is My Heer. Hy is die Seun van God.