Hoe verskil 'n sielkundige van 'n psigiater en 'n psigoterapeut? - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Wat is die verskil tussen 'n sielkundige en 'n psigiater? Die aktiwiteit van die eerste is daarop gemik om 'n gesonde vak te ondersteun. Die aktiwiteite van die psigiater is gefokus op die terapeutiese effekte en veral farmakopee-middels. Menslike gesondheid is nie net fisies nie. Benewens fisiese pyn ervaar mense interne pyniginge wat dikwels meer ernstige skade veroorsaak as liggaamlike simptome. 'N Sielkundige of 'n psigiater kan ontslae raak van geestelike smart. Die sielkundige het geen "papier" oor die beskikbaarheid van mediese onderwys nie. Hy is nie 'n dokter nie, waardeur hy nie in die terapeutiese praktyk moet betrokke raak nie. 'N Psigiater is in die eerste beurt 'n dokter wie se taak is om die effek van 'n siekte te verbeter met behulp van farmakopiese medisyne, sielkundige tegnieke, psigoterapeutiese tegnieke en fisioterapeutiese prosedures.
Hoe verskil 'n sielkundige van 'n psigiater en 'n psigoterapeut?
Vandag, soos die praktyk gedemonstreer het, weet die meerderheid van menslike individue nie wat die verskil is tussen die aktiwiteit van 'n sielkundige, psigiatriese hulp of psigoterapeutiese invloed nie. In werklikheid lê hul ooreenkomste in die algemene wortel van die "psigo", wat die menslike siel impliseer en ook die verband tussen die betrokke beroepe aandui met die werking van die brein en die menslike psige. Die verskil lê in die besonderhede van die aktiwiteit en die verskeidenheid take.
Psigiatrie is die tak wat die siel van individue behandel, die behandeling van geestesongesteldhede.
Sielkunde is die wetenskap wat die menslike siel bestudeer.
Psigoterapie is 'n verstandelike effek wat daarop gemik is om 'n persoon te genees.
Die fundamentele verskil tussen die bogenoemde drie beroepe is die gebrek aan mediese opleiding in 'n sielkundige. Met ander woorde, 'n psigiater, 'n psigiater is genesers en 'n sielkundige is nie 'n dokter nie. Daarom het hy geen reg om siektes te diagnoseer nie, mediese prosedures en farmakopee-middels voor te skryf. Aangesien die gebrek aan kennis van die grondbeginsels van medisyne ons nie toelaat om die ware aard van die siekte te openbaar nie en die erns van die kwaal wat die psige van die vak getref het, te bepaal.
So, die sielkundige is 'n spesialis met 'n liberale opleiding in die profiel van sielkunde en die bestudering van die menslike psige. Dikwels gaan die sielkundige se aktiwiteite nie oor siektes nie. Dit word hoofsaaklik gebruik in werwing, bemarking, pedagogie, personeelbestuur. Afsonderlik identifiseer hulle 'n spesifieke area van sielkundige wetenskap - defektologie (die wetenskap van die eienskappe van die vorming van kinders met fisiese gestremdhede of geestelike gebreke, die wette van die opvoedkundige proses, hul opvoeding).
'N Sielkundige kan psigodiagnostiek beoefen, met psigoplossing, beroepsvoorligting, berading, navorsing, ontwikkeling van kognitiewe vermoëns, kommunikasie en ander vaardighede, en die voorkoming van negatiewe gevolge van die werkproses en opleidingsaktiwiteite.
Die sielkundige kan ook in baie ander areas van aktiwiteit betrokke raak, en streef daarna om relatief gesonde individue in emosionele vorming, intellektuele ontwikkeling te ondersteun en verskillende lewensvaardighede te bemeester.
'N Psigiater is 'n dokter wat die mediese professie bemeester het en die spesialisering in die veld van psigiatrie bemeester het. Hierdie spesialiste werk dikwels met ernstige geestesiektes, waar farmakopee-middels en konsepte wat die siekte behandel op die vlak van chemiese prosesse in die senuweestelsel, effektief is. Sulke tradisionele terapeutiese metodes is effektief vir ernstige kwale van die psige, maar feitlik ondoeltreffend in die behandeling van psigososiale abnormaliteite of dié wat deur geestelike trauma veroorsaak word. Hierdie oortredings kan nie verklaar word deur die skending van biochemiese prosesse nie. Daarom vereis hierdie geestesiektes die gebruik van sielkundige tegnieke en veral psigoterapeutiese metodes. Dit moet hier beklemtoon word dat selfs in gevalle waar psigofarmakologie en psigiatrie 'n beduidende verskuiwing in die behandeling van psigososiale kwale of diegene wat deur trauma veroorsaak word, die waarborg van effektiewe terapie en volle herstel onmoontlik is sonder maatskaplike bystand en psigoterapeutiese regstelling.
'N Psigoterapeut is 'n spesialis wat 'n spesialisasie in psigoterapie geslaag het na 'n basiese mediese of sielkundige opleiding. Die belangrikste meganisme van psigoterapie is die gesprek, wat baie verskil van die gewone dialoog. Die psigoterapeut help hoofsaaklik kliënte om persoonlike, emosionele of sosiale probleme van ligte of matige erns op te los. Meer ernstige siektes vereis die intervensie van 'n psigiater. Die aktiwiteit van die psigoterapeut is verbind met kliënte en die psigiater met pasiënte.
Daarbenewens moet die psigoterapeut 'n aantal ure se persoonlike psigoterapie slaag. Vir professionele praktyk moet hierdie spesialis gereeld hul eie kwalifikasies verbeter.
Hoe verskil 'n kliniese sielkundige van 'n psigiater?
Mediese sielkunde of kliniese sielkunde is 'n tak van sielkunde wat aan psigiatrie grens, maar het duidelike verskille met laasgenoemde. Hierdie soort sielkunde beskou die verskynsels van die psige in hul verhouding met kwale. Die omvang van hierdie tak sluit in die diagnose van geestesgesondheid, die uitvoer van navorsing wat psigofisiologiese probleme verduidelik, psigologiese korreksie ontwikkel, implementeer en evalueer.
Die aktiwiteite van die sielkundige van hierdie spesialisasie fokus op die verhoging van hulpbronne en fokus op die verhoging van die aanpassingspotensiaal van individue, die harmonisering van hul verstandelike veroudering, gesondheidsbeskerming, siektes, voorkomende en rehabiliterende maatreëls.
Die volgende instrumente van die kliniese sielkunde kan onderskei word: waarneming, gesinspsigoterapie, gesprek, berading, emosionele-psigoterapie, individuele terapie, gestaltterapie, verskillende soorte ondersteuning vir individue wat sielkundige probleme ondervind wat veroorsaak word deur liggaamlike gesondheidsversteurings.
Gevolglik is die oorwegende wetenskapsgebied 'n breë aktiwiteit, interdissiplinêr. Sy bestudeer die besonderhede van geestelike funksionering in vakke wat aan verskeie siektes ly. Dit beteken dat die bedryf geestesversteurings, psigiese aspekte van somatiese kwale ontleed, en sluit die studie van toestande vir die opwekking van afwykings (etiologie), psigoterapeutiese metodes, diagnostiek, epidemiologie, voorkoming, rehabilitasie en evaluering van resultate in. Wetenskaplike werkers gee verskillende definisies aan die oorwegende rigting van sielkunde. Terselfdertyd is hul menings soortgelyk, dat kliniese sielkunde die gebied wat aan sielkundige wetenskap en medisyne grens, dek. Met ander woorde, die betrokke tak studeer die probleme van medisyne uit die posisie van die sielkunde.
Die omskrewe rigting help individue om pynlike mediese prosedures te oorkom, om te gaan met die verlies van vorige vermoëns, vrees vir die dood, wrewel van hul eie lewens, depressie as gevolg van ernstige siekte, depressie, angs.
'N Kliniese sielkundige praktiseer psigokorrektiewe effekte, bied psigoterapeutiese ondersteuning in toestande wat gegenereer word deur verskeie psigosomatiese siektes en pathopsigologiese gestremdhede, hulp met grens- en neurose-agtige state, dwelmverslawing, alkohol en ander verslawings.
Die aktiwiteit van die psigiater is hoofsaaklik gemik op die opsporing, voorkoming en genesing van geestesongesteldhede. Psigiatrie bestudeer die las van die pasiënt se psigologiese patologie.
Mediese sielkunde bestudeer die nabyheid van die normale toestand van individue. Psigiatrie, vir die grootste deel, beoog om al siek individue te genees. Die herwin vak is baie minder belang vir hierdie tak van medisyne as die siek onderwerp. Die terugval van die siekte gee die persoon terug na die spektrum van "belange" van die psigiater. Die spesialisveld van hierdie spesialis dek die behandeling van geestesversteurings met wisselende erns, skryf ernstige farmakopoeëlaande middels voor wat 'n duidelike terapeutiese effek het en slegs op voorskrif beskikbaar is.
Wat is die verskil tussen 'n sielkundige en 'n psigoanalis?
Menslike siele het ook 'n geneser nodig. Wanneer 'n trauma of ander psigososiale probleem voorkom, word die hulp van 'n sielkundige nodig. Dit is waar die vraag ontstaan: watter soort spesialis moet verwys word. En die eenvoudige man in die straat verstaan ​​nie die verskil tussen 'n psigiater en 'n psigoanalis nie. Die sielkundige vir hulle is slegs 'n spesialis, bekend vir sy skool, wat hulle tot vervelige lesse verminder het deur te toets.
'N Sielkundige is 'n spesialis wat 'n sielkundige opleiding, algemene teoretiese kennis en gedeeltelike praktiese idees oor die prosesse wat in die psige voorkom, ontvang het. Sy taak is hoofsaaklik om persoonlike probleme op te los, interpersoonlike probleme wat in verhoudings ontstaan. Hierdie take kan opgelos word in 'n span of individueel. Die sielkundige help in die teenwoordigheid van gesinsbotsings, konfrontasies in die werksomgewing, die onvermoë van individue om ten volle met die samelewing te werk.
Die psigoanalis is ontwerp om meer ernstige persoonlike probleme op te los, wat dikwels sagte vorms van geestelike kwale is: obsessiewe state, vrese, die primêre stadiums van skisofrenie. Die aktiwiteit is hoofsaaklik nie verbind met genesing nie, maar is daarop gemik om individue te ondersteun om hul eie persoonlikheid te verstaan.
Daarom is die sielkundige 'n gegradueerde wat professionele aktiwiteite toegewy het aan die begrip van die menslike psige. Die psigoanalis is eerstens 'n psigoterapeut wat spesialisering in die profiel van psigoanalise ontvang het.
In professionele aktiwiteite kan die sielkundige 'n wye verskeidenheid kwessies hanteer, en konsentreer in teoretiese aspekte en praktiese gebeurtenisse. Praktiese sielkundiges kan adviseer, opleidings en toetse uitvoer. Dit is belangrik dat 'n sielkundige voor sy eie professionele aktiwiteit voorlopige sessies van persoonlike psigoterapie slaag. Dit sal help om die basiese beginsels van die spesialiteit beter te verstaan ​​en ontslae te raak van persoonlike probleme wat in die oomblik van oefening 'n hindernis in die interaksie met kliënte kan word. Vir die praktiserende sielkundige is die verloop van die psigoterapeutiese kursus slegs 'n wenslike prosedure, maar vir die psigoanalis is hierdie prosedure verpligtend.
Om 'n psigoanalisespesialis te word, benewens opleiding in psigoanalise, moet jy 'n opleidingskursus in psigoanalise met 'n ervare ontleder voltooi. Psigoanalise is 'n komplekse teorie om die verstandelike struktuur van individue en gereedskap vir die herstel daarvan te begryp. Psigoanalise vandag is ver van die oorspronklike konsep wat deur Freud voorgestel word.
Aangesien die sielkundige nie dokter is nie, kan hy nie siektes diagnoseer nie. Sy taak is om gesonde individue met situasionele probleme te adviseer.
Psigoanaliste is spesialiste wat 'n mediese of sielkundige opleiding ontvang het, wat die vaardighede van psigoanalise bemeester het, 'n lang kursus in psigoanalitiese teorie ondergaan het. Dikwels werk die psigo-analis in 'n intensiewe modus met die kliënt (sessies word minstens 4 keer per week gehou). Hy handel oor ernstige geestesversteurings en -afwykings, wat 'n strukturele transformasie van 'n persoon se persoonlikheid behaal. Die psigoanalis adviseer nooit of praktiseer met kliënte by die huis nie.
Die beroep van die psigoanalis vir die spesialis self word geassosieer met 'n groot emosionele risiko, aangesien hy met baie sterk kliëntangste moet werk.