PressReader - Sarie: 2017-09-01 - Rolanda verklap haar 7 bes­te rol­le nog
Rolanda verklap haar 7 bes­te rol­le nog
Sy doen by­na e­nig­iets om ’n rol te ver­vol­maak. In Rolanda Ma­rais se ag­tien jaar as ak­tri­se was daar al baie ka­rak­ters, maar hier is se­we waar­in sy ver­al haar hart en siel ge­werp het . . .
Voor my sit sy, ewe par­man­tig én sen­su­eel met haar kort, don­ker seun­tjie­kap­sel, an­tie­ke bors­speld, re­tro-rok­kie en flap­per- s­te­wels. Dit lyk as­of sy ’n rol ver­tolk in ’n dra­ma uit die ja­re t­win­tig. Pu­re suf­fra­get­te. Nie dat sy nou ’n rol ver­tolk nie – dit is die ou­ten­tie­ke ak­tri­se Rolanda Ma­rais wat uit­wei oor haar le­wens­taak. Om sto­ries te ver­tel deur to­neel­spel. Rolanda, so na aan ’n me­to­de-to­neel­spe­ler soos wat ons se­ker in Suid-a­fri­ka sal kry, is van Ok­to­ber af te sien as een van drie sus­ters in die ky­knet-fa­mi­lie­dra­ma Wa­ter­front. Sy skroom vir niks as sy ’n ka­rak­ter uit­beeld nie. (Me­to­de-to­neel­spel is wan­neer ’n ak­teur of ak­tri­se soos die ka­rak­ter “word” in die reg­te le­we, haar ge­woon­tes en ak­sent in haar al­le­daag­se le­we in­span om die ka­rak­ter as’t wa­re be­ter te ver­staan.)
“Ek sal ge­wig ver­loor of aan­sit, my ha­re kleur, sny – as ak­tri­se is ek die voer­tuig wat die sto­rie oor­dra. [Haar ha­re is juis kort-kort ge­sny en rooi ge­kleur vir haar on­lang­se rol in die fliek Die See­meeu.] In Suid-a­fri­ka word baie ak­teurs per­soon­lik­he­de. Hul­le is dik­wels bang oor wat aan­han­gers van hul­le gaan dink as hul­le nie hul ster­sta­tus in stand hou nie. Dit be­rus op ’n soort y­del­heid. Ek wil juis daar­van weg­be­weeg en is om dié re­de mal oor by­voor­beeld Me­ryl Streep en Ca­te Blan­chett wat die ek­stra myl sal loop om werk­lik hul ka­rak­ter te pro­beer ver­staan.” Maar sy het nog nie, soos Streep, tot die kon­ster­na­sie tuis in vreem­de ak­sen­te be­gin praat in ’n po­ging om wérk­lik haar rol­le te be­gryp nie.
“Ek sal ook nie bloed drink as dit van ’n ka­rak­ter ver­eis word nie.” En ge­stel sy moet die rol van ’n dwelm­ver­slaaf­de ver­tolk? “Ek sal e­nig­iets doen, so­lank dit my nie ver­nie­tig nie. Ek gaan nie my lyf ver­koop wan­neer ek ’n pros­ti­tuut moet ver­tolk nie, eer­der ’n e­mo­sie vind wat die naas­te daar­aan is, soos ’n oom­blik in ’n ver­hou­ding toe ek by­voor­beeld goed­koop of uit­ge­buit ge­voel het.” Dan werk sy daar­mee.
En ja, sy ráák by rol­le be­trok­ke. “Soms wil ek e­mo­si­o­neel uit­me­kaar­val en kan ek nie an­ders as om my werk huis toe te neem nie. Toe ons Die See­meeu vroe­ër van­jaar ge­skiet het, was ek baie be­kom­merd dat my buie my ba­ba, C­har­lot­te Ja­mes – toe vier maan­de oud – sou be­ïn­vloed. Ak­teurs voel weer­loos. Maar my man [re­gis­seur Jo­zua Mal­her­be] en ma [C­har­lot­te] was op stel by Her­ma­nus en S­tan­ford, en dit was ’n groot ver­lig­ting.”
Dis nie mak­lik om te kies tus­sen al die rol­le wat sy deur die ja­re ver­tolk het nie, maar sy son­der wel se­we uit.
Joz het my nie her­ken nie, net ge­dink daai vrou is hot Rolanda