Die 12 vreemdste ervarings sedert ek na LA verhuis het - Inligting
Toe ek in 1999 van Toronto na LA verhuis, sien ek uit na onstuimige partytjies, waarnemings vir beroemdhede en sononder 24/7. Ek het al hierdie dinge gekry, plus die volgende ekstra bonusse.
1. Kyk na 'n naak slagoffer van 'n naakte motorwrak vanaf 'n besigtigingsplatform in die LA County-hospitaal. My vader het goeie bedoelings gehad toe hy hierdie ontmoeting tussen my en 'n chirurg gereël het wat na my hoërskool gegaan het, maar ek was agtien, het geen belangstelling in medisyne gehad nie en wou graag huil.
2. Een oggend wakker van 'n geeloog-indringer wat op soek is na sy 'geld'. Hy het 'n gebrek aan kraak deur die agterdeur ingebreek. Die steuring het my onrustig gemaak. 'Wat dink jy doen jy?' Ek eis en jaag hom in my kamer van Dave, waar hy deur ou wasgoed raas en skree: 'Waar is dit? Waar is dit?" Dit het my brein 'n paar oomblikke geneem om my senuwee in te haal, en toe dit wel gebeur, het dit gesê: Becky–wat-die-fok–is-jy-doen-hy-kan-word-gewapen ?! Toe hardloop ek terug na my kamer, sluit die deur en bel 9-1-1. My operateur was wonderlik, en het my kalm gespreek deur die noodreaksieproses ("hoor jy dit gons? Dis die helikopter wat oor jou huis is ... hoor jy daardie sirene? Dis die karretjie, juuust af in die straat ...") en die hoogtepunt was meer komies as dreigend, die verlore siel wat deur die sitkamer geskeur het met 'n paar Dave se vuil boksers op sy kop om sy identiteit te verberg (weggegooi by die voordeur en deur 'n forensiese spesialis as 'bewyse' versamel) en 'n gesteelde sak vol towerkuns. Teen die tyd dat die polisie opdaag, trek hulle gewere uit en skree "Vries!" die indringer was weg, en hoewel hulle hom nooit gevang het nie, het die offisier gevra of ek hom wil inhaal, sê hy tydens die ete? Ek het geweier.
Voordat ek hom kon uitbrei, spring hy in sy silwer Pontiac en spuug uit my lewe.
3. My eerste kwas met die Amerikaanse gesondheidsorgstelsel: om op die kersaand by die ER aan te kom, te bewe en te asem te haal, en die enigste ding waarvoor die personeel omgegee het, was die naam van my versekeraar. Ek het gesukkel om net my kop op te lig, en ek het 'n kort opstel oor my toestand voltooi, en na 'n vinnige keer is my saak as 'n verkoue van die hand gewys. Ek het aanhou versleg en het 'n paar dae later teruggekom om te verneem dat ek aan 'n dubbele plaag aan longontsteking en brongitis gely het. Ek het geen verskoning vir die toesig gehad nie, en in die versameling van 'n versekeringseis, het ek die volgende TWEE JAAR rekeninge ontvang vir hierdie besoeke.
4. As ons saam met 'n nagmerrie kamermaat woon, sal ons Sam noem, 'n stoner van Venesiëstrand wat beddegoed op die mure opgehang het en permanent in 'n rookwolk gehul was. Die nag van sy aankoms gooi Sam 'n raas, trek my antieke spieël van die muur af en gebruik dit as 'n plat oppervlak vir sy partytjie-gunste (wat persoonlik deur 'n gas uit Mexiko gesmokkel word). Sam het geen rekenaar nie, so ek laat hom myne gebruik, en hy doen dit met verlating, terwyl hy by my lessenaar in 'n klam kleed sit, die sleutelbord met grondboontjiebotter smeer, en 'n gay-geselsprogram aflaai, sodat elke "punkboi79" gereeld sou verskyn op, nooi my na cyber. Sam moes sekerlik 'n band gesmee het met hierdie lid wat as eerste afspraak van Utah na ons plek gery het om te gaan woon. Terwyl Sam my nie van hierdie planne ingelig het nie, het ek begin aangryp toe punkboi vir die derde oggend in 'n ry my 'n goeie dag by die werk aanbied voordat ek op my rusbank gaan sit het Vandag wys. Die laaste strooi word om 06:00 gewek deur te sing en Enya se "Storms in Africa" om te ontdek dat Sam 'n joga-klas in ons sitkamer aanbied. Sy gewone ateljee was gesluit en, omdat hy niemand wou wegwys nie, het hy ons plek as 'n aanvaarbare alternatief beskou. Die kersie bo-op het sy studente uitgenooi om hul e-pos na die klas, op my rekenaar, natuurlik na te gaan.
5. Ek het 'n lyfwag gekry (laaste kliënt: 'n Jordaanse prins) nadat my veiligheid by die werk gekompromitteer is. Dinge is dae lank verhit (dit wil sê, 'n belegger het die president in sommige liasseerkaste ingedruk), toe ek een aand alleen op kantoor was, is ek betrap in die middel van 'n bestuurstryd met diefstal van toerusting, handlangers, en gesê president probeer borsbeeld by die deur af. Ek het geleer om nie skielik bewegings te doen in die teenwoordigheid van my nuwe begeleier nie - elke keer as ek na 'n pen of 'n glas water roer, spring hy tot aksie en vra: "Wat is dit? Wat gaan aan! Is daar iemand wat jou pla? "
6. Agter-eindig 'n bekende aktrise op die snelweg (wenk: tans vertolk op The Newsroom) en dat sy haar rugkoorsbesering opgedoen het, net om via haar blog te ontdek dat dit 'n bestaande toestand was. My versekeringsmaatskappy het my foto's van die genoemde blog en poef laat neem! Skotvry.
7. Deel opritruimte met 'n hobo genaamd Richard, moontlik die aakligste man wat ek nog gesien het. Sy gesig is weggesteek deur 'n muwwe gordyn van gevreesde, soms afgesonder om 'n enkele swerwende oog te ontbloot. Afhangend van sy nugterheidsvlak, het Richard se tydverdryf gewissel van spin in 'n geleende rolstoel tot leesklasse van Faulkner en Hemingway (hy het 'n klein biblioteek in ons elektriese kissie onderhou). Soggens toe ek voor sonop werk toe is, kon ek vind dat Richard teen my buffer slaap. Ek het 'n hartseer om 'n vreemdeling in die duisternis te laat rus om met my dag aan te gaan. 'N Besorgde buurman het altyd die polisie geroep, maar geen hoeveelheid skoen het van hom ontslae geraak nie. Richard was vol verrassings, soos die keer toe hy by ons deur opdaag, en baie welsprekend gevra dat ons sy goed hou terwyl hy na 'n nuwe oprit in Redondo Beach kyk. Hy het nie daardie dag beweeg nie, maar uiteindelik ook na 'n lappie gras op die pad. Ek kan onthou dat ek hom die eerste keer verbygegaan het en die blik van die swerwende oog ontmoet het, skuldig gevoel het omdat hy nie hallo gesê het nie.
Ons het onsself gevind as die verwarde inwoners van die uiteindelike Venesiese strandpartytjie.
8. Ek het nie 'n Lakers-aanhanger van die middel van die dag geword om te noem nie. Dit was as ek aan babamoord toegegee het - sy uitdrukking het van gretig tot paniekbevange geraak, en hy het Saterdagaand van die restaurant af in die verkeer gebars. "Wat is fout?" Vra ek en kruip agter hom aan. 'Ons sal nooit wees nie!' het hy huilend gehuil: 'Jy is 'n wonderlike meisie, dit verdien jy nie. Ek is jammer!" Voordat ek hom kon uitbrei, het hy in sy silwer Pontiac gespring en uit my lewe gegaan.
9. Ek het 'n oproep ontvang van my verhuurder wat wou hê dat ek en my kamermaats van ons beskeie woonstel op die onderste verdieping na die palatiale eenheid op die boonste verdieping moet verhuis vir 'n geringe verhoging in huur. Ons het oorweeg, gesê hel jaen onsself gevind het as die verwarde inwoners van die uiteindelike Venesiese strandpartytjie, kompleet met plafonne van 17,, sjef se kombuis, en 'n patio met teëls wat 70 van ons naaste vriende gemaklik kon huisves. Ons het nooit ons geluk glo nie, maar ons het die droom drie en 'n half jaar geleef, kostuumpartytjies gehou, elke buite-gemeente en hul moeders aangebied en uiteindelik uit eie beweging oorgebly - daar is iets te veel pret.
10. Ek het 'n pro-bono-projek aangepak toe die werk stadig was, in die hoop om my katrol te versterk. Ek het twyfel gehad oor die film, maar 'n vriend het die regisseur toegestaan, dus het ek aangemeld om te redigeer. Snel vorentoe na die twee van ons in my huiskantoor (aka slaapkamer) om iets waarneembaar te probeer maak uit wat eintlik 'n klomp van sy vriende was om hul voorkeurmetodes te deel (en Judd Apatow was hy nie). Elke karakter het sy benadering uitgevoer in 'n onwaardige terugflits, en soos die geluk dit sou verdubbel, het die regisseur verdubbel as lood. Om deur sy "sessie" te sit met die ruk van homself was beslis 'n lae loopbaan.
11. Help 'n vriend om geskenke in haar geskenkwinkel in die besige vakansietydperk te verpak. Haar belangrikste kliënt is 'n prominente Hollywood-gesin, en hul begroting was $ 200 per geskenk vir die inpak. In LA word u omring deur ontelbare voorbeelde van rykdom en oorskot, maar dit was 'n heel nuwe vlak. Die geskenklys was in honderde, alle luukse items soos Gucci-horlosies en Apple-skootrekenaars, gemerk vir bestemmings wêreldwyd (met ooreenstemmende Fedex-koste oornag). Die skokkendste was - die kaarte is self geskryf, selfs vir die kinders van die klante, sodat ek gevind het dat ek 'Liewe so-en-so, Geseënde Kersfees, Liefde, Pappa' skryf aan die dogter van een van ons mees geliefde aksie-sterre .
12. 'N Week nadat ek 'n lys van die karaktertrekke vir my ideale man geskryf het, het hy op my drumpel verskyn in die vorm van 'n voornemende kamergenoot in Craigslist. Gegewe die onvrugbare dating landskap van my stad, het ek 'n goeie ding geweet toe ek een sien en doen wat enige sinvolle Angelina sou doen - ek is met hom getroud.