Soos reeds gemeld, beskou ons hierdie uiteensetting van Lathrop as 'n geskikte model om die bedoeling of betekenis van die Christelike erediens te ontsluit en derhalwe as 'n bruikbare maatstaf om die estetiese gehalte van 'n bepaalde erediens of van bepaalde liturgiese ontwikkelinge te beoordeel. Dit sou beteken dat die skoonheid (of die gebrek aan skoonheid) van 'n erediens of van sekere liturgiese gebruike gemeet kan word aan die mate waartoe dit uitdrukking gee aan die jukstaposisies van die onderliggende ordo wat op sy beurt aan die diepste bedoelinge van die erediens uitdrukking gee.
Soos in die meeste ander Christelike kerke word die gewone erediens in gemeentes van die NG Kerk op 'n Sondag gehou en word dit ten minste in teorie as 'n weeklikse viering van die opstanding van Christus beskou. Of dit in die praktyk altyd as opstandingsfees gevier word, is egter te betwyfel. In die loop van die geskiedenis van die NG Kerk is die Sondag in baie kringe as 'n Christelike weergawe van die Joodse sabbat beskou en is die meeste van die Ou-Testamentiese sabbatsbepalings ook op wettiese wyse toegepas. Dit het onder andere tot gevolg gehad dat die erediens in talle gemeentes 'n baie ernstige en selfs somber karakter aangeneem het. Hierdie tendens is in baie gevalle verder deur swaarwigtige en wetties-moralistiese prediking versterk. In die onlangse verlede het die situasie egter grootliks verander en het die somber atmosfeer van die erediens vir 'n gemakliker en informeler benadering plek gemaak.
Die samehang tussen onderrig, doop en toegang tot die nagmaal is deurlopend in die NG Kerk gehandhaaf. Hierdie samehang blyk onder andere uit die feit dat die bediening van die doop soos in die geval van die nagmaal deur die lees van 'n formulier waarin die betekenis van die doop verduidelik word, voorafgegaan word. Die doop word voorts opgevolg deur 'n jarelange proses van kategetiese onderrig wat op die openbare belydenis van geloof uitloop. 'n Kommerwekkende tendens is die toenemende aandrang by baie lidmate op 'n doopbediening buite die erediens in een of ander private familiekring of vriendekring waardeur die betekenis van die doop as inlywing in die geloofsgemeenskap grootliks verlore gaan. 'n Positiewe ontwikkeling hierteenoor is die feit dat daar in baie gemeentes moeite gedoen word om gereelde doopherinneringsgeleenthede in die erediens te skep (vgl. Clasen et al. 2010:49-51).