Na die VVK gestig is, het niemand van ons die ondersteuners van ander organisasies probeer afrokkel, hulle databasisse in die hande probeer kry of hulle plaaslike strukture probeer misbruik vir ons eie doeleindes nie. In die winter van 2008 het ek die eerste keer as’t ware blindelings die pad gevat en die N4 snelweg ooswaarts gery. Ek is na individue verwys; weer en weer het ek die VVK-strategie aan hulle verduidelik in die dorpe op die ry af – Bronkhorstspruit, Machadodorp, Nelspruit, Pelgrimsrus, Hoedspruit, Phalaborwa, Tzaneen, Pietersburg, Potgietersrus, Warmbad.
Die eerste dagskof het op Nelspruit geëindig. Geld was – soos altyd – skaars; en toe een van die Nelspruit-manne vra waar ek die aand gaan oornag, sê ek my slaapsak is juis in my voertuig. Hy wou niks daarvan hoor nie en ek was dankbaar vir die slaapplek in sy gastekamer. Sy naam was Abel Malan.