Die stakings en vakbondwese in Suid-Afrika is op die oomblik skerp onder die soeklig. Hoewel baie middelklas Suid-Afrikaners nou eers die impak van die stakings ervaar het met die petrolpompjoggiestaking en die sabotasie van Johannesburg se krag, is die stakings en die intimidasie en geweld wat daarmee gepaard gaan nie al nuuswaardige aspekte hiervan nie. Die skade aan die ekonomie word gereeld aan die groot klok gehang, en die politieke magstryd in die vakbondwese is skerp onder die vergrootglas. Daar word groot-oog gekyk of die Vavi-stryd en die toutrekkery oor die nasionale ontwikkelingsplan nie dalk die eerste werklike groot skeuring in die ANC te weeg kan bring nie.
Dit is duidelik dat die weste al hoe meer moeg raak vir Afrika. Voor die val van die USSR was hulle te bang om teen Afrika op te tree want hulle het Afrika steun gesoek teen die Russe. (Ek wonder altyd wat sou gebeur het as ons in SA nie in 1992 besluit het om ‘n 1 man 1 stem verkiesing in te stel nie. Ek glo die VSA en sekere Europese state sou ons baie meer gesteun het, want die druk van die Oos-blok was daarmee heen.) Maar nou met die druk van die Sjineese om al hoe meer invloed in Afrika te soek is ek bang dat dit weer dieselfde storie gaan word. Die weste wat oë toe druk vir diktators solank hulle net nie Sjinese hulp aanvaar nie.
Die Chinese, daarenteen, steur hul egter nie veel hieraan nie want vir hulle gaan dit nie oor die ideologie nie maar oor besigheid – hulle soek grondstowwe om te verwerk en afset vir hul produkte. En om vastrapplek in Afrika te kry, krap hul ruggies waar nodig en stof die Afrikane af met geldelike bewilligings vir enige onbenulligheid, solank dit net beïndruk.