Hierdie week gesels ons oor ons eie omgewing. Die omgewing en sy mense waarmee ons te doen kry. Almal is welkom om saam te skryf. Ons skryf in Afrikaans. Ons is trots op ons taal en wil die taal laat voortleef. Hoe kan die taal voortleef? Skryf mense, skryf.
As jy geskryf het kan jy jou skakel in my kommentaar plak sodat andee lesrs ook jou avonture kan lees en beleef.
Later in die oggend, as ek weer loop, is daar altyd ‘n outjie wat met sy selfoon loop en daarna kyk. Hy dra altyd ‘n ou bol hoedjie en ‘n sonbril. Hy het ‘n geestelike gebrek en loop elke oggend rond en gebruik sy foon om te weet waar hy is. Hy groet meestal. Soms sê hy niks en loop net verby. Daar is ook ‘n ou Omie wat met ‘n mank been en ‘n kierie loop. Hy lyk vir my al redelik oud. Hy loop baie stadig. Trompie loop meestal by hom verby en dan draai hy om om my te groet en ons vra mekaar hoe dit gaan. Hy praat nie baie nie. As ek verder loop sê hy altyd: “Be good!”
Ook soggens met die terugloop kom ek ‘n ander man teen wat ‘n hartomleiding gehad het. Hy stap elke dag van die huis tot by BP garage waar hy sy vriende kry en ‘n koppie koffie drink. Daarna stap hy weer terug. Hy is ‘n interessante man. Eintlik ‘n vuurvreter. Hy was ‘n beesboer wat die boerdery oorgegee het aan sy seun. Ons gesels altyd lekker oor beeste en skape, en dan natuurlik al die mense met hul honde wat so ongeskik kan wees.
Langs my aan die eenkant woon daar ‘n gesin met vier kinders. Ons kuier soms net oor die heining. Die vrou hou haar tuin mooi netjies terwyl die man die meeste van die tyd besig is op sy foon. Die vier kinders is regtig oulike kinders. Ek haal my hoed af dat die pa en ma hul goed onder die duim hou.
Ek het ook nog die eende vrou wat net om die hoek bly. Ons gesels gereeld oor die Paradys eende wat op die oomblik ses eendjies het wat hopelik almal gaan oorleef. Die ma eend is besig om die kleingoed stadig maar seker nader aan die huis te bring. Ons bespreek ook gereeld die boer met sy twee honde wat die goddelike dag blaf en sy skape wat van wind moet lewe. Daar is ‘n stuk oop park deel langs haar erf vanwaar die bergklimmers die berg op en af klim. Die parkeerplek is ook snags die bymekaarkom plek van jong motor lawaaiers en drinkers.
Natuurlik is daar dan ook nog daagliks die geselsie met die kinders by die skool asook die vriendelike kantoor personeel.
Ai Scrapy jy bly nog soos ons toendertyd toe mense met hulle bure oor die heining gekuier het. Hier bly ek nou al twintig jaar agter hoë mure en weet nie hoe ons bure lyk nie.
Ek raak ook nou weeer gewoond aan die mense wat so langs pad met ons gesels. Baie jare in die stad gebly waar ek vir weke lank nooit my bure gesien het nie. Dis darem aardig van die vulkaanuitbarsting en die mense wat daae dood is.
Dit moet darem vreeslik wees om te weet jou geliefde se lyk kan nie gehaal word nie. Dis wat my altyd so tref van die bergklimmers wat oor die jare dood is op Mount Everest.