Maar ek het nie “”foelie”” enigiets. 🙂 Ek verslaan hom net met my clue less ness! Die weerloosheid van die lam voor die vuur [liefde, wat kan brand as jy te naby kom] waar hy ‘n hittetjie soek om hom mee te verwarm het my verbeelding weer aangegryp en ek het dit o.a. gebruik as ŉ metafoor vir die liefde. S.J. du Toit was “een van die skerpsinnigste manne van sy tyd” (NP van Wyk Louw), ‘n man met ’n versiende blik, iemand “wat sy tyd in baie opsigte vêr vooruitgeloop het” (PJ Nienaber). Dit kom ook so in reël 2 uit: “The trees of the mind are black,” dus nie daadwerklike bome nie, maar die bome in die geheue, wat uitloop op: “The light is blue”. ‘n Kleur wat Jung vanselfsprekend as van die maan bestempel, asook die “White as a knuckle” (reël 9). Dit volg nadat Mark Edmundson in die nuutste uitgawe van Harper’s ‘n artikel gepubliseer het onder die titel “Poetry Slam, or, the decline of American verse”. Hierna het Ron Charles verlede week (24 Junie) reageer met “Why is modern poetry so bad” in die Washington Post, met die volgende dag reeds Seth Abramson se reaksie by Huffington Post.