Sokkerbal vir politieke speelbal verruilDat sport en politiek ongelukkig nie geskei is, soos dit behoort te wees, nie weet ons al te goed uit Suid-Afrika se eie geskiedenis. Die sokkerwêreldbekervind tans in Katar plaas (Foto: Morteza Nikoubazl / NurPhoto / NurPhoto via AFP) Naas Botha wat staan vir die NP, Francois Pienaar wat met Mandela poseer om die oorgang te versoet, rugbybaas Louis Luyt wat sy eie party stig, rassekwotas in sport en sport as hulpmiddel tot ANC-nasiebou het ons alles al gesien. Meer onlangs het die manewales van Black Lives Matter ook sy neerslag in sport gevind, met spanne wat letterlik kniel voor die tydsgees. Internasionale sportwedstryde was egter ook in die verlede nooit net sport ter wille van sport nie. Die element van patriotisme, soms oordrewe en platvloers, was nog altyd teenwoordig. Ook boikotte en uitsluitings as strafmaatreëls teen persone of lande met verwerplike oortuigings of ideologieë is niks nuuts nie. Tydens die Koue Oorlog het die Sowjetunie en sy satelliete die Olimpiese Spele in die VSA geboikot, ander tye was dit weer andersom. Met die opkoms van “woke” globalisme, wat alles indeel in goed en boos volgens ’n neomarxistiese ideologie, is die huidige sokkerwêreldbeker in Katar meer polities as enige ander een tevore. Om Katar jare gelede as gasheer van die 2022 WB te kies, was wel ŉ vreemde en omstrede keuse. Die land het geen sokkertradisie nie, die uitermatige warm woestynklimaat is nie juis geskik vir ŉ buitelugaktiwiteit nie en die land is eintlik te klein om so ŉ wêreldgebeurtenis aan te bied. Heel waarskynlik was daar omkoopgeld betrokke in die besluit van die Wêreldsokkerfederasie (FIFA) om juis Katar te kies. Die verteenwoordiging van vastelande speel ook ŉ rol. Nadat Europa en Suid-Amerika vir lank sokker oorheers het, was dit nou Asië se beurt. Vir Katar, ŉ klein dog opkomende land wat sy groot buurland die Verenigde Arabiese Emirate probeer naboots met skielike modernisering, is die Wêreldbeker ŉ belangrike hupstoot vir hulle selfbeeld en prestige. Dit alles was egter bekend, en natuurlik ook dat Katar ŉ Islamitiese monargie is met streng behoudende waardes. Dat Katar nie goedkoop drank, partytjies en losbandigheid bied nie mag sommige sokkertoeriste teleurstel. Dit is egter geen voorvereiste om die Wêreldbeker aan te bied nie. Trouens, dit is dalk goed as ŉ Wêreldbeker weer aarde toe kom en net sportgeesdriftiges, eerder as internasionale fyftoeriste, dit bywoon. Dat die Arabiese wêreld nie demokraties is nie en ook nie ŉ sterk klem op menseregte plaas nie, is bekend. Dat ŉ land wat twee generasies gelede amper nog in die Middeleeue geleef het, nie oornag ook innerlik kan verwesters nie, behoort ook duidelik te wees. Dit is ongesond, maar ook nie verbasend nie dat daar waar net 10% van die inwoners ook burgers is die meeste handewerk deur mense uit die derde wêreld verrig word nie – mense wat ook uitgebuit en dikwels mishandel word. Met die huidige stadige pas van ontwikkeling in die Weste en die enorme arbeidskoste sou dit nie eers meer moontlik wees om in ŉ kort tyd dié geweldige infrastruktuur te skep nie. Teen Westerse standaarde gemeet, sal geen internasionale byeenkoms in die globale suide kan plaasvind nie. Dit beteken nie dat menseregte nie ook vir Arabiese lande geld nie. Om egter nou ŉ paar weke voor die tyd, opgesweep deur joernaliste, Katar te wil boikot en kritiseer oor sy beleid is goedkoop en huigelagtige aandagsoek – of dit nou oor gasarbeiders, vroue of homoseksualiteit is. Die laaste Wêreldbeker in 2018 was in Rusland, die Olimpiese Spele van 2008 was in China – beide lande wat erger menseregteskenders is as Katar. ŉ Bisarre stryd het nou ontbrand oor die dra, al dan nie, van die reënboogarmband met die opskrif “one love”. Hier is dit eintlik net die besonderse “woke” lande in Noord-Amerika en Wes-Europa wat die rusie onnodiglik veroorsaak het. Vir die nie-Westerse wêreld, trouens, ook vir talle Westerlinge, is dit ŉ klap in die gesig om sokker vir gay-propaganda te misbruik. FIFA het nou die dra van die armband, wat reeds met die Europese sokkerbeker twee jaar gelede (saam met die kniebuig, wat gelukkig nou nie meer ter sprake is nie) gemoedere opgesweep het, verbied. Sommige van die nasionale sokkerfederasies is daaroor kwaad en party “woke” donateurs onttrek selfs hulle borgskappe.