Abnormale sielkunde is 'n tak van sielkunde wat handel oor psigopatologie en abnormale gedrag, dikwels in 'n kliniese konteks. Die term dek 'n wye verskeidenheid van afwykings, van depressie tot obsessief-kompulsiewe versteuring (OCD) tot persoonlikheidsversteurings. Beraders, kliniese sielkundiges en psigoterapeute werk dikwels direk in hierdie veld.
Verstaan ​​Abnormale Sielkunde
Om abnormale sielkunde te verstaan, is dit noodsaaklik om eers te verstaan ​​wat ons bedoel met die term "abnormaal." Op die oppervlak lyk die betekenis voor die hand liggend; abnormale dui op iets wat buite die norm is.
Baie menslike gedrag kan volg wat bekend staan ​​as die normale kromme. As jy na hierdie klokvormige kurwe kyk, is die meeste individue om die hoogste punt van die kromme, wat bekend staan ​​as die gemiddelde, gekluster. Mense wat baie ver aan die einde van die normale kromme val, kan as "abnormaal" beskou word.
Dit is belangrik om daarop te let dat die onderskeid tussen normaal en abnormaal nie sinoniem is met goed of sleg nie. Oorweeg 'n kenmerk soos intelligensie. 'N Persoon wat aan die heel boonste punt van die kromme val, sal pas by ons definisie van abnormale; hierdie persoon sal ook beskou word as 'n genie . Dit is duidelik dat dit 'n geval is waar buite die norme val, is eintlik 'n goeie ding.
As jy dink aan abnormale sielkunde, eerder as om te fokus op die onderskeid tussen wat normaal en wat abnormaal is, fokus eerder op die vlak van nood of ontwrigting wat 'n ontstellende gedrag kan veroorsaak.
As 'n gedrag probleme in 'n persoon se lewe veroorsaak of ontwrigtend is vir ander mense, dan is dit 'n "abnormale" gedrag wat dalk 'n soort van geestesgesondheidsintervensie benodig.
Perspektiewe in abnormale sielkunde
Daar is 'n aantal verskillende perspektiewe wat gebruik word in abnormale sielkunde. Terwyl sommige sielkundiges of psigiaters op 'n enkele oogpunt kan fokus, gebruik baie geestesgesondheidspersoneel elemente van verskeie gebiede om sodoende psigologiese afwykings beter te verstaan ​​en te behandel.
Hierdie perspektiewe sluit in:
Die psigoanalitiese benadering: Hierdie perspektief het sy oorsprong in die teorieë van Sigmund Freud. Die psigoanalitiese benadering dui daarop dat baie abnormale gedrag voortspruit uit onbewuste gedagtes, begeertes en herinneringe. Alhoewel hierdie gevoelens buite bewustheid is, word hulle steeds geglo om bewuste optrede te beïnvloed. Terapeute wat hierdie benadering volg, glo dat mense deur herinneringe, gedrag, gedagtes en selfs drome kan ontleed, sommige van die gevoelens wat tot wanadaptiewe gedrag en nood gelei het, ontbloot en hanteer.
Die gedragsbenadering: Hierdie benadering tot abnormale sielkunde fokus op waarneembare gedrag. In gedragsterapie fokus die klem op die bevordering van positiewe gedrag en nie om wanadaptiewe gedrag te versterk nie. Die gedragsbenadering benader slegs die gedrag self, nie die onderliggende oorsake nie. By die hantering van 'n abnormale gedrag kan 'n gedragsterapeut strategieë soos klassieke kondisionering en operante kondisionering gebruik om ongewenste gedrag uit te skakel en nuwe gedrag te onderrig.
Die mediese benadering: Hierdie benadering tot abnormale sielkunde fokus op die biologiese oorsake van geestesongesteldheid, met die klem op die begrip van die onderliggende oorsaak van versteurings, wat genetiese erfenis, verwante fisiese siektes, infeksies en chemiese wanbalanse kan insluit. Mediese behandelings is dikwels farmakologies van aard, hoewel medikasie dikwels gebruik word in kombinasie met 'n soort psigoterapie .
Die kognitiewe benadering: Die kognitiewe benadering tot abnormale sielkunde fokus op hoe interne denke, persepsies en beredenering bydra tot sielkundige afwykings. Kognitiewe behandelings fokus gewoonlik daarop om die individu te help om sy of haar gedagtes of reaksies te verander. Kognitiewe terapie kan ook gebruik word in samewerking met gedragsmetodes in 'n tegniek wat bekend staan ​​as kognitiewe gedragsterapie (CBT).
Tipes sielkundige afwykings
Sielkundige afwykings word gedefinieer as patrone van gedrags- of sielkundige simptome wat verskeie areas van die lewe beïnvloed. Hierdie geestesversteurings skep nood vir die persoon wat simptome ervaar.
Die Diagnostiese en Statistiese Handleiding van Geestesversteurings word deur die Amerikaanse Psigiatriese Vereniging (APA) gepubliseer en word deur geestesgesondheidswerkers gebruik vir 'n verskeidenheid doeleindes. Die handleiding bevat 'n lys van psigiatriese versteurings, diagnostiese kodes, inligting oor die voorkoms van elke siekte en diagnostiese kriteria.
Sommige van die kategorieë van sielkundige afwykings sluit in:
Gemoedsversteurings, soos depressie en bipolêre versteuring
Angsversteurings, soos sosiale angsversteuring, paniekversteuring en algemene angsversteuring
Neurodeontwikkelingsversteurings, soos intellektuele gestremdheid of outisme spektrumversteuring
Neurokognitiewe versteurings soos delirium
Persoonlikheidsversteurings, soos borderline persoonlikheidsversteuring, vermydende persoonlikheidsversteuring, en obsessiewe-kompulsiewe persoonlikheidsversteuring
Verstaan ​​abnormaliteite kan verbeter lewe
Abnormale sielkunde kan op atipiese gedrag fokus, maar die fokus daarvan is nie om te verseker dat alle mense in 'n noude definisie van "normaal" pas nie. In die meeste gevalle word dit gekonsentreer op die identifisering en behandeling van probleme wat in sommige aspekte van 'n individu se lewe veroorsaak word, of dit kan lei tot benoudheid of gestremdheid. Deur beter te verstaan ​​wat "abnormaal" is, kan navorsers en terapeute nuwe maniere ontwikkel om mense te help om gesonder en meer vervullende lewens te leef.