Jaargang 6 - Nommer 13 - 8 Mei 2008 - www.ngkok.co.za/enuus
‘n Geseënde Pinksterfees eerskomende Sondag vir al OosKaap eNuus se lesers toegewens.
Van nou af bid ek ook hierdie gebed
Oos-Kaapland kry ‘n NG gemeente by
Jan de Wet tree Sondagaand by PE-Heideveld op
Addo-Vallei-Veiling ten bate van die Zuurberg Jeugkampterrein
Ernstige weerstand en lewensbedreiging
'n Brief uit Zimbabwe: Nie troos op die oppervlak nie
Gesamentlike Gereformeerde Getuienis teenoor die owerheid
Moderators van die NG Kerk-Familie bymekaar
Angus Buchan tree in Port Elizabeth op
Dr Lectus Steenkamp emeriteer
Bybel-Media Nuusbrief 7/2008
Hoe feëverhaaltjies begin…
Petrus is sommer dadelik befoeterd…
Vanoggend gesels ek met ‘n lidmaat oor verwikkelinge in ons kerk, en natuurlik gesels ons oor die opleiding van lidmate om te preek en pastorale versorging in gemeentes te doen. Sekerlik een van die belangrikste gebeure in ons kerk met groot potensiaal vir die jare wat voorlê.
Bemagtiging. Dis op dié punt dat my lidmaatvriend, ‘n vrou, haar gebed vir die leraars van ons kerk met my deel.
“Ek bid vir julle dominees dat julle beheer sal prysgee. Ek sien raak hoe moeilik dit vir dominees is, gevorm deur ‘n tradisie waarvolgens hulle alles moet beheer en kontroleer, om nou beheer prys te gee”, vertel sy. “My eie predikante voel asof hulle nie hulle werk doen omdat hulle nie langer alles self doen nie. By ons was dit ‘n pynlike proses, want ons moes die leraars help om deur hierdie gevoelens te werk.”
“Wat is die belangrikste rede waarom dominees beheer moet prysgee?”, vra ek. Die gesprek word nou amper ‘n mini-onderhoud.
“Wel, dis eintlik die rede waarom ek bid vir die prysgee van beheer. Beheer van die gemeente-bediening ontmagtig lidmate en maak dit vir lidmate onmoontlik om God se roeping vir hulle lewe en hulle bediening in die gemeente uit te leef”, antwoord sy. “Maar daar is ‘n tweede, net so ‘n belangrike rede: die tradisie van in beheer wees maak die dominees dood. Dit vernietig hulle eie lewe, plaas geweldige druk op hulle gesinslewe, en bring hulle op die rand van uitbranding.”
“Is dit net tradisie wat leraars leer om in beheer te wil wees?”, skiet ek die volgende vraag.
Sy glimlag: “Ons is as lidmate geneig om al die meer negatiewe goed aan die tradisie toe te skryf. Dis sekerlik enersyds tradisie, die dominee is die een wat die bediening tradisioneel lei en bestuur. Hy mag met die genade werk. Maar daar is meer. Ek dink dominees se professionele selfbeeld is verbind aan ‘n besige program waarin hulle bestuurders is wat alles vasvat, raakvat en beheer. Die gedagte aan ‘n dagboek wat nie meer so vol is nie, dalk die verslawing aan adrenalien wat tot onttrekking gaan lei as hulle rustiger word, en ‘n verlies aan die status van ‘n besige skedule - besige mense is mos belangrik - maak van beheerverlies ‘n hoë prys om te betaal”.
Ek is reg met ‘n teenvraag: “Maar lidmate is onervare en maak baie foute - en dit skep verleentheid en katastrofe.”
Diepe begrip straal uit my gespreksgenoot se oë. “Ja, wanneer mens ‘n professionele bedienaar is, is die professionaliteit van die bediening natuurlik ‘n groot faktor. Maar het jy leer loop sonder om te val? Leer swem sonder om water te sluk?” Ek lag verleë. “My beheerverlies-gebed vir julle sluit ook in dat julle minder bang sal wees vir lidmate se foute. Dat julle gemeentes sal leer om verdraagsaam te wees, en mense toe te laat om foute te maak. Leer net uit foute, maar moenie foute probeer vermy nie. En help mense om voorbereid te wees, sodat julle onnodige foute kan uitskakel. Gee meer en meer ruimte vir leerbare lidmate - hulle kan floreer op foute.”
My mond begin so bietjie oophang, besef ek verleë. Ek ken hierdie dame al geruime tyd, maar ontdek nou perspektiewe wat ek nie met haar geassosieer het nie. Hoeveel ander lidmate het hierdie selfde begrip en bid dalk hierdie selfde gebede?
My laaste vraag: “Is dominees regtig so in beheer van die gemeente as wat hulle dink?”
Sy kyk intens na my om die emosie agter my vraag te peil. Ek wonder of sy iets van my verleentheid raaksien?
“Ja, hulle is baie keer verlammend in beheer. ‘n Soort beheer wat dooddruk eerder as om lewe te skep. Nee, hulle kan nie meer mense beheer nie. Mense, veral die met leierseienskappe, loop doodeenvoudig net of raak iewers anders betrokke en die gemeente verloor hulle gawes. Die dae is verby dat mense hulle laat beheer.”
Ek dink aan Tom Peters (The earth is flat) wat skryf dat mense in ons tyd verander het van die behoefte om in die gehoor te wees ná mense wat deelnemers aan die aksie wil wees. Ook die bedieningsaksie.
Van nou af gaan ek ook hierdie gebed vir myself en vir my kollegas begin bid.
Die bediening van die NG Kerk Uitenhage-Oos in die naburige Colchester en omgewing (bekend as “Die Stal”) word eersdaags ‘n volwaardige gemeente wanneer die NG Gemeente .Sondagsrivier-mond by wyse van afstigting tot stand kom.
Daar is baie potensiaal vir groei en ons wens hierdie gemeente, wat DV op 1 Junie 2008 tot stand kom, die Here se seën toe.
Kobus Prinsloo laat weet dat Jan de Wet Sondagaand 11 Mei te Heideveld optree, om 19:00. Toegang is gratis, met ‘n kollekte wat dy die deure opgeneem word. CD’s van Jan sal ook te koop wees.
Navrae: Kontak Kobus by 083 604 0417.
Johan Enslin laat weet van ‘n lekker plattelandse veiling met ‘n goeie doel. Dit klink na pret!
KAROO OCHSE bied aan: Addo Vallei Veiling, Saterdag 24 Mei
By Addo Tennisklub : Tent losgoed om 09:00. Implemente & Diere om 11:00
INSKRYWINGS moet spoedig in wees. Daar is reeds o.a. 30+ beeste, 2 x Isuzu bakkies, 3 Trekkers, 1x 3-wheeler, 2 x motorfietse, 1x melktenk, ens. (hoe lyk dit met jou karavaan?)
NAVRAE: JOHAN EBERSOHN 082-4907939, RIAAN HARDING: 083-6531230, ISAK VD MESCHT 083-6610977
AFSLAER: RENIER ZIETSMAN:082-4915182
Baie het LOS GOED waarvan hul ontslae wil raak: HIER IS DIE GELEENTHEID !
Elkeen kan sy geldjie maak uit die items, voertuie, implemente,, lewende hawe, ens
wat hy beskikbaar stel vir hierdie veiling
EIENAARS VERVOER GOEDERE SELF NA VEILING ........(Don-Vry22-23 Mei)
Onthou ook t.o.v. alle items waar dit van toepassing is, moet DUIDELIK AANGEDUI word :
1. of dit in ‘n werkende toestand is , al dan nie, (en hoedanig dit werk).
Afslaers moet alle tersake inligting daaroor hê en wil nie raai, of die verkoper soek, om antwoorde te gee nie
2. Indien dit voertuie is, word vereis dat alle nodige (registrasie)dokumente beskikbaar is.
NB: GROOT GOED, wat op Sat.10 Mei se koerant-advertensie kan kom,
moet asb voor Donderdagaand 8 Mei aan Johan Ebersohn genoem word.
(Die bedoeling is dat dit kopers sal trek). Alle verder items (insluitende groot goed), kan nog inkom tot die oggend voor die veiling. Kontak J Ebersohn net.
Kontak asb. die volgende persone spoedig ivm jou inskrywing:
JOHAN EBERSOHN 082-4907939 RIAAN HARDING: 083-6531230
ISAK VD MESCHT 083-6610977
In 1962 the Marxist-influenced military seized power in a coup.
Foreign missionaries were then expelled and all private (mostly Christian mission) schools and hospitals were nationalised.
Political repression and isolation escalated further after the major crackdown of 1988, and again after the junta received an influx of arms and military hardware in 2005. The junta is no longer defined by ideology but by its addiction to the perks of totalitarian power. Its violent, corrupt, discriminatory and self- serving regime fuels resistance to its rule, which the military then violently represses. Thus goes the perpetual cycle of conflict.
A genocidal conflict is presently being waged against the ethnic Karen. (See 'Burmese Darfur: The Silent Genocide of Myanmar', Spiegel online, 6 Sep 2007.) This has created around 540,000 IDPs (internally displaced people) in eastern Burma and forced some 200,000 Karen into refugee camps on the Thai-Burma border. Most of these refugees are Christians.
The United States 1998 International Religious Freedom Act (IRFA) decrees that the US Commission of International Religious Freedom
(USCIRF) designate as Countries of Particular Concern (CPC) those countries whose governments engage in or tolerate systematic and egregious violations of religious liberty. Burma has always been on the USCIRF's CPC list, being re-designated a CPC most recently on 2 May 2008. Over recent years the increasingly desperate and paranoid junta has escalated its efforts -- as its official policy states -- to 'destroy the Christian religion in Burma'.
On 3 May 2008 the 190 km/hr (120 miles/hour) winds of Cyclone Nargis ripped through Burma's Irrawaddy delta. The toll of injured, dead and missing is spiralling upwards at a horrendous rate. On Tuesday 6 May Burma's state television reported that 10,000 perished in the town of Bogalay alone. Rescue operations will be difficult due to the remoteness of the disaster region which is a major rice-producing area and home to 24 million people. The risk of disease is high. However, Cyclone Nargis has blown open a door.
The junta that has kept Burma closed, isolated and violently repressed for decades has now issued an appeal for international assistance.
* work through the affliction caused by Cyclone Nargis, to deliver Burma from its affliction of violent, repressive, totalitarian rule; may he open the ears of multitudes of Burmese to the gospel of Jesus Christ.
'He delivers the afflicted by their affliction and opens their ears by their adversity' (Elihu, Job 36:15 ESV).
* bless all Burmese pastors, Christian leaders and teachers: inside Burma; in the refugee camps; in the Burmese diaspora; and especially those who are presently fleeing or suffering in terror. May the Holy Spirit fill the leaders with the wisdom, faith, grace and strength to shepherd the Lord's flock through these difficult times.
Hierdie is ‘n brief van ‘n Turkse leraar wat ek persoonlik goed ken:
I’m writing to ask urgently for your prayers, especially in light of events that have taken place recently. Yesterday evening, just before 6:00 PM, three men drove up to our church building in Ankara wielding a gun. One of the men got out of the car holding the gun and wearing a surgical glove. When he found the church building locked, the gunman pointed the gun at one of our church members demanding to see the pastor. When the brother who was outside the building explained that the pastor wasn’t there the gunman replied with a threat: “Tell that pastor we’re going to get rid of him!” Eventually the three men drove away. Thankfully, no one was physically injured.
I spent most of the night with investigators and officers from various branches of Turkey’s police force. Unfortunately, our security camera system did not capture the event because the computer that saves the images was accidentally switched off. Still, we’re grateful that the police seem to be taking the incident and the threat seriously. I have decided not to make statements to the media about this issue, but some newspapers have already printed stories about it, at least one with my picture.
In recent months pastors from fellowships in several cities have been threatened in similar ways. Please pray also for the churches in Antalya, Samsun, Adana, Ankara, and of course for the church in Malatya where three brothers were brutally murdered on April 18th 2007.
As you pray for me and for our church, pray first for boldness to continue serving in the way that God desires. Pray also for wisdom to know how to deal with the various kinds of threats and security risks that we face every day. And pray for the safety of my family and the families in our congregation. We don’t want these threats to hinder the work of God in any way in Turkey. Rather, we pray that God is glorified even through these situations. As Matthew writes: “Blessed are you when people insult you, persecute you and falsely say all kinds of evil against you because of me. Rejoice and be glad, because great is your reward in heaven, for in the same way they persecuted the prophets who were before you.”
Thank you for walking with us in our ministry. We appreciate your support and your prayers and when we thank God for his provision in our lives, we thank him for you.
Kurtulus Kilisesi (“Gemeente van Verlossing”)
Een van die NG Kerk se leraars skryf as volg uit Zimbabwe:
Die situasie gister 'n drastiese wending geneem hier in Zimbabwe.
Gisteraand hou ons Pinksterbiduur op ***, by Dirk en Heidi se huis. Daar is 12 mense, amper voltallig. Die wat nie daar is nie, het goeie rede. Ek het 'n mooi Bybelstudie uitgewerk uit 1 Pet 1:17-23. Dit handel oor die Regter wat ook ons Vader is, oor ons wat vreemdelinge in die wêreld is. Dat ons losgekoop is van ons sinlose, oorgeërfde bestaan. Pragtige verse, en ek preek mooi (mag dit maar se want ek gebruik die Preekstudies). Vooraf het ons in die inleiding in die NAV gelees dat die hoofdoel van die brief is om gelowiges wat ter wille van hulle geloof vervolg word, te bemoedig. Maar Dana sê die hele Bybelstudie gaan oor sy kop, dit roer hom niks. Kobus sê dis darem nie maklik om te bly glo nie. Dirk probeer sê dat dele soos hierdie ons eie lyding in perspektief plaas. Heidi oordeel dat geloof betekenis aan mense se lewens gee. Jy leef nie net vir hierdie tranedal of vir vandag se plesier nie. Lena sê ons moet nie net bid dat die situasie verander nie, maar dat die mense moet verander.
Maar niks wat iemand sê, bevredig nie. Want gister is drie boere en hulle gesinne afgejaag. Onder andere Oom Piet Martin en sy vrou. Oom Piet is 88 jaar oud en kan kwalik loop. Hy het so pas 'n reeks kankerbehandelings ondergaan. Hy was in 2002 ook in die tronk saam met 'n paar ander. Daarom is Kobus kwaad en wil weet waarom God sulke onreg toelaat. Terwyl ons besig is lui selfone gedurig, maar ons gaan moedig voort met die gesprek. Later daag 2 voertuie op. Dis Dirk se buurman (Blake Nicol) wat toe net afgejaag is, hy en sy gesin kom soek verblyf vir die nag. Elkeen wat in die biduur sit, verwag om vandag of more afgejaag te word. Daarom se Kobus dat hy nie meer die versie glo wat se dat mens nie bokant jou kragte beproef sal word nie. Dana sê hy is moeg om in 'n “pie in the sky” te glo. Die feit dat ons vreemdelinge op aarde is en daar vir ons 'n heerlike erfenis wag, troos nie as jy vannag 'n paar goedjies bymekaar moet gaan sit vir more se padgee nie. Klink vir hom ook soos opium. Ons sluit af met gebed. Smeek om 'n bietjie genade, mag dit hierdie keer anders wees as die vorige kere. Uit ervaring weet ons dat niemand te goed is om oorgeslaan te word nie. Die meeste was al 'n keer of wat afgejaag oor die afgelope 8 jaar en weet dat dit 'n werklikheid kan wees. En ons bid vir almal wat geslaan en gemartel word. Ons spreek af om weer byeen te kom vir vanaand se biduur. Sal maar sien of iemand nog in hulle huis is om dit in te hou.
Die hele tyd sit ek met 'n bek vol tande. Die vorige Sondag was 'n spesiale biddag vir Zimbabwe. Ons het saam gebid. Ek het gepreek oor Paulus se gebed vir die Efesiërs. Dat dieselfde krag waarmee God vir Jesus uit die dood opgewek het, nou in ons aan die werk is. Weer 'n mooi gepreek, danksy Preekstudies.
Toe ons gisteraand almal huis toe ry, wie weet vir die laaste keer, was daar nie troos nie. Nie op die oppervlak nie. Ons glo nie meer aan goedkoop antwoorde op moeilike vrae nie. Ons is al daardeur. Al wat ons kon doen, was om uit die diepte van ons hart te bid dat God tog moet help. Dit was ook goed dat elkeen maar kon se wat hy voel, ook sy ongeloof en vrees uitdruk, sonder gevaar dat iemand wat nie verstaan nie, hom of haar gaan teregwys. Ons verstaan mekaar. Ek is vir die afgelope 16 jaar predikant van hierdie mense. Ons het goeie sowel as swaar jare saam beleef. En al was daar nie troos op die oppervlak nie, ken ek elkeen se hart en hoe hulle op die Here vertrou. Gisteraand was 'n geleentheid van saam wees en saam ly. Saam uiting gee aan ons emosies, sodat ons kan beter voel. Met die troos in ons agterkop dat ons tog in God se hand leef. Dis nie die eerste keer dat ons bedreig word en deur swaar tye gaan nie. Dis ook nie die eerste keer wat ons opreg met God kan worstel nie. En eintlik weet ons Hy verstaan en is by ons. Maar ons bid nog vir uitkoms - dat more nie so sleg sal afloop as wat ons verwag nie.
Die groot betekenis van die Pinksterbiduur was uiteindelik om bymekaar te wees, in plaas daarvan dat elkeen by die huis sit met sy eie vrese vir more. Dalk is dit wat gemeenskap van die gelowiges regtig beteken.
Lees ook gister se skrywe van dr Johan Pienaar van die Noordelike Sinode, waarvan die kerk in Zimbabwe deel uitmaak, oor die situasie daar..
Die NG Kerk, die Gereformeerde en ook die Hervormde Kerk het op 6 Mei 2008 hierdie gesamentlike getuienis teenoor die owerheid uitgereik.
Vanaf 22 tot 24 April 2008 het die jaarlikse Moderatorsbyeenkoms by George plaasgevind. Veertien moderators plus Anton le Roux, ‘n sakeman, wat jaarliks vir die afgelope 14 jaar die byeenkoms borg, kon saamkuier, -gesels en verhouding bou. Die groep was as volg saamgestel:
- Een moderator uit die NGKA
- Vier uit die VGKSA
- En nege uit die NG Kerk
- Die RCA was nie verteenwoordig nie.
Een van die moderators, Pieter Raath van Kwazulu-Natal, gee sy indrukke:
Wat my opgeval het tydens die geleentheid was:
* Almal wil die Woord van God Woord van God laat wees. Almal wil die Bybel met die grootste verantwoordelikheid en erns hanteer.
* Kerkhereniging is op almal se agenda en dit is iets wat baie harde werk en ernstige gebed vra. Iemand het gesê: As jy kerkhereniging nie as ‘n lewenslange opdrag neem nie, moet jy liewer nie daarmee begin nie. Dit sal nie môre afgehandel wees nie. Dis ‘n langdurige proses.
* Verhoudings lê hoog op almal se lys. ‘n Gesonde verhouding met God is uit die aard van die saak prioriteit. Maar verhoudinge onderling bly ‘n manifestasie van ons prioriteit.
* Veral die NGKA en VGKSA het ‘n behoefte aan die pastorale versorging van hulle pastors – ‘n pastor pastorum. Hulle het nie die infrastruktuur wat ons het nie. Miskien moet ons plaaslik hier vir mekaar tot hulp kom.
* Daar is ‘n groot tekort aan werkkragte. Van die VGKSA se leraarsposte is maar 50% gevul. In die Oos-Kaap se 20 gemeentes van die NGKA is daar net een leraar.
Beide die VGKSA en die NGKA ervaar ‘n taalprobleem daarin dat hulle kinders, weens skole se taalbeleid, sukkel om in hulle eie taal kategese te doen. Kinders wil nie meer in hulle moedertaal onderrig word nie. En daar is die uitspraak: Vat hulle taal weg en jy maak ‘n nasie dood.
* Ons kerke wonder, veral die VGKSA en NGKA, oor die leierskap van môre – juis omdat die leierskap verouder en jonger leiers nie meer in ringe en kommissies blootstelling kry nie.
* Die VGKSA en NGKA ervaar ‘n groot stuk verarming van lidmate - soos in baie NG-gemeentes ook. Maar by die ander twee kerke is toerusting ten opsigte van rentmeesterskap en deursigtige begrotings nog nie naastenby waar dit by ons is nie. Ook hier sou ons plaaslik met ons eie kundigheid vir hulle van waarde kon wees.
Die jeug is vir almal ‘n teer saak. By veral die NGKA is daar groot kommer oor hulle kinders se taal (moedertaal) en die afwesigheid van huisgodsdiens. Hierdie kerke se jeug word dalk in ‘n groter mate deur dwelm- en drankverslaafdheid en veral deur geweld gekelder as by ons – of is dit ‘n illusie? Morele standaarde by al ons kerke neem merkbaar af. Van die ander kerke beweer dat in sekere gemeentes by hulle daar naweke tot 6 begrafnisse is. Meesal van jonger mense.
Wat ek net weer besef het is dat ons ‘n verantwoordelikheid teenoor mekaar het om mekaar met raad en daad (wat sente insluit) by te staan, met die wete dat ons as kerk(e) aan een Here Jesus Christus behoort. Ons moet vir mekaar omgee, mekaar liefhê, en dit prakties wys. Dit doen mens veral plaaslik.
(Oorgeneem uit ePosduif)
Lyzette Hoffman, redakteur van Teologie@Kovsies, skryf die volgende oor die jongste uitgawe en gee die skakel waar jy die e-publikasie kan kry:
Die "samewerking" tussen God en mens is selde duideliker as in die Teologie en in die bediening. In die Teologie het ons die voorreg om wetenskap binne 'n transendente dimensie te bedryf. In die bediening het ons die voorreg om vanuit die transendente en die immanente van God te dien. Of dit in die uitlê van gelykenisse of die wysheidsliteratuur is, die kontak met misdadigers en misdaadslagoffers, of in die gebruik van die Internet vir evangelisasie is - ons moet 'n openheid vir Goddelike ingrepe hê. Wat 'n voorreg om hierdie Here te aanbid en te dien waar Hy ons ook al plaas.
Volledige berigte by: http://www.uovs.ac.za/newsletter/newsletter.php?sid=84
Johan Enslin vestig ons aandag daarop dat Angus Buchan op Saterdag, 25 Oktober, om 13:00 by die NMMU-stadion in PE optree. Besprekings is noodsaaklik en word gedoen by www.computicket.co.za/booking/computicket/ Kies “Life event, EC - 25/10/08”.
Uit die Ring van Oos-Londen verneem ons dat dr Lectus Steenkamp op 31 Augustus 2008 by die NG Kerk Buffelsrivier emeriteer. Hy bly dan nog op kontrakbasis vir een maand by die gemeente aan, waarna hy verhuis.
Lectus, ons bid jou en jou familie ‘n geseënde toekoms toe! Mag julle die Here se versorging konkreet ervaar.
’n Tawwe Bybelstudiegids vir ’n tawwe tyd
Waar was God? van Andries Cilliers (R49.95) het pas verskyn by Bybel-Media.
Misdaad is besig om ons samelewing soos ’n vloed van chaoswaters te oorstroom. Lees ’n mens die koerante, dan wonder jy of daar nog iewers in Suid-Afrika ’n stukkie droë grond oorgebly het. Jy voel lus om saam met die psalmdigter te kla: “Help tog, Here, want daar is geen vrome meer nie, daar is geen betroubare mens meer oor nie.” Dis seker oordrewe, maar dit is presies hoe jy voel. Verlam.
In die Junie uitgawe van LIG:
Soos ’n vader sal Hy my teen sy hart vasdruk! Oud Egoli-ster, Johan Scholtz, wy die afgelope drie jaar sy lewe aan God en gesin. Vir Simeon en Lara is hy vashou-en-druk-pa. En vir Lulu, sy vrou, is hy ’n rots.
Ook in die kollig:
* My kind in ’n land vol geweld ... Hoe gemaak as jóú kind deel van die bloedige statistieke word?
* Depressie - een dag op ’n slag. Danie Niehaus en Deirdre Barnard-Visser vertel.
* Kinderpartytjies - pret of pyn? Vandag se kinderpartytjies lyk nie soos die van weleer nie. Kinders gebruik partytjies om met mekaar te kompeteer. Moet ouers saamspeel en opdok?
* 10 dinge wat jy van jou tiener moet weet. As ouer sit jy dikwels met jou hande in die hare omdat jou oulike kind skielik net sowel ’n ruimtewese kan wees - só min verstaan jy hom. LIG belig die probleem.
* Hoe gemaak met die ‘anderster’ kind?
* Mentorskap is ’n “groot” woord, maar dit is iets wat baie van ons daagliks geniet of beoefen sonder om dit eens te besef.
Dié dinge waarop jou kop ingestel is, sien jy heeltyd raak. Later is dit die enigste temas waaroor jy praat, dink en droom. Vat maar daardie 'donkerkant-eerste-raaksieners'. Hulle sien graag moeilikheid raak en praat ook aanhoudend daaroor. Dalk ken jy 'n paar van hul geliefde uitdrukkings - "Waar gaan alles heen?" Of: "Dis klaar met ons!" Wat van daardie immergroene wat deesdae weer orals kop uitsteek: "Hier's g'n toekoms meer nie!" As dit dalk jou soort taal is, dan's dit hoogtyd dat jy jou kop vars instel. Hoe? Paulus sê in Kolossense 3:2 ons moet ons gedagtes op Christus rig. Net dit. Dis regtig so eenvoudig, én so lewensveranderend soos dit.
Ons moet 'n nuwe beeld van Christus se grootheid, goedheid en nabyheid in ons koppe kry. Hy moet weer van vooraf, of dalk regtig vir die eerste keer, ons nuwe Held word. Dit kan slegs gebeur as ons bereid is om daagliks agter Jesus aan op sy reispad te stap. En as ons sy Boek gereeld as ons reisgids lees en oordink. Vul jou kop nou dadelik met die regte dinge - nee, vul dit met die regte Persoon! Dan is jou lewe oorvol.
(Stephan Joubert, Kernkrag)
Pappa, pappa, begin alle feëverhaaltjies met: “Eendag, lank, lank gelede, in ‘n ver land…”
Nee my kind, party begin ook met: “En as julle vir my stem, sal ek…”
By ‘n geselligheid by ‘n senior Metodis gehoor:
Die verloofde paartjie kom in ‘n motorongeluk te sterwe en daag by Petrus op. Sommer daar by die poorte, na die toelating afgehandel is, vra hulle om te mag trou.
Petrus is baie simpatiek, gee sy goedkeuring, en begin dadelik soek na ‘n predikant om die huweliksbevestiging waar te neem. Dit neem hom ‘n volle ses maande, maar uiteindelik is ‘n dominee opgespoor, en word die huwelik bevestig.
Ses maande later wil die paartjie skei, en kom sien vir Petrus.
Petrus is sommer dadelik befoeterd. “Kyk”, sê hy, “dit het my ses maande gevat om ‘n dominee te vind. Hoe lank dink julle gaan dit my vat om ‘n prokureur in die hande te kry?!”
Graeme Butcher van die Bybelgenootskap onthou dat sy ma meer as veertig jaar gelede vir hulle die volgende koerantberiggie, wat hy onlangs tussen sy dokumente herontdek, voorgelees het:
A certain English lady decided to go to Switzerland to live. She enlisted the help of a Schoolmaster there who found a single room for her to live in.
She wrote to the schoolmaster to enquire about the toilet facilities in connection with the room, referring to the toilet as the “W.C.”. The schoolmaster did not know what was meant by “W.C.” and so consulted his parish priest who decided it must stand for “Wayside Chapel”.
The schoolmaster wrote the following letter to the lady in England:
We are glad to inform you that there is a W.C. just nine miles from your room in a pine grove. It is open only on Thursdays and Sundays. This is an unfortunate situation if you are in the habit of going regularly.
You may be happy to know that some people bring their lunches and make a day of it. Some of the people who don’t have cars just make it in time.
I would especially recommend Thursday for they have an organ accompaniment then. The acoustics are great - even the most delicate sound can be heard.
My son was married in a W.C. There was such a rush for seats that ten people tried to sit on the same time. It was interesting to see the looks on their faces!
My wife, sickly but dedicated, doesn’t go regularly. In fact she hasn’t gone for more than a year. Naturally it pains her not to be able to go more often.
I will reserve a seat for you where you can be seen and heard by everyone.
Cordially, the Schoolmaster