De Van Zijls in Nederland | De wel en wee van de Van Zijl gezin en hul avontuur in Nederland
mei 22, 2018 mei 21, 2018 / Wilana	/ 1 reactie
Hier het ek darem na Blyde verlang. Sy het altyd vertel dat Positano die mooiste dorpie in die wêreld is – Taormina is dan verseker ook in die top 5. Dit was so 45 minute se ry van Catania en ons is eintlik bitter spyt ons het nie eerder van die juweeltjie geweet nie.
Die dorpie lê teen ’n heuwel en kyk af op die mooi bloue water.
Die geboue is ook duidelik met meer liefde onderhou.
Ons het oorspronklik gekom om die amphiteater te kom kyk, maar gebly vir die strand en die roomys. Een van die vele kulinêre redes dat ek nie my jeans se gunsteling persoon is nie.😭. Tog was elke lekkie hemels.
Die amphiteater waarna ons kom kyk het was die Teatro antico di Taormina.
Gebou 300 jaar BC deur die Grieke en hulle moes oor die 100 000 kubieke meter rots uit die berg grawe. Die teater is later oorgeneem deur die Romeine wat die kolomme, standbeelde en ’n ongelooflik vindingryke bedekking bygevoeg het.
Hierdie is ’n voorstelling van hoe dit kon lyk in sy high days.
Die teater word natuurlik vandag nog gebruik vir opera en orkes uitvoerings. Wat dan nog die hele ervaring verder asemrowend maak is die uitsig.
Deur die een koepel kyk jy uit oor die see
en na regs lê Etna – alhoewel onder ’n kombersie op die foto
Dit bly vir my moeilik om my in te dink wat alles al hier gebeur het. Die Grieke het dit oorspronklik gebou vir dramas en musikale uitvoerings. Toe die Romeine die dorpie oorneem, het hulle die teater uitgebrei dat dit gladiator gevegte en ander tipe spele kon akkomodeer.
As hierdie mure kon praat…
En ons was hier! Gelukkig het Wilhelmpie hulle nie uitgeklim nie.
Die uitsig oor die see van die hoogste muur.
Hier is die sitarea.
Na die antieke wonder is ons met roomys in die hand af see toe.
Hierdie is ’n internet geleende foto
Wat kry ons met die aankoms op die strand…?
Die genot het ongelukkig gou in irritasie omgeswaai, want toe ons weer sien is daar een aan elke voet, en as jy nou ooit gedink het ons het ’n taalkrisis, was dit nou dit. Geen gemeenskaplike taal – nie eens Italiaans nie. Toe ons moet betaal is dit dubbeld vir elk van ons, want daar was twee persone.😡 Die duurste massage wat ek al ooit gehad het op die knobbelrigste bed.
So doen mens dit!
Na die strand nog ’n heerlike ete en toe die dingetjie. Dit is die oorspronklike Fiat 500! Vendesi beteken te koop. Dit was darem moeilik om hom daar te los. Ek kon al sien hoe ry ek en Cobus hom terug 😍
mei 21, 2018 mei 19, 2018 / Wilana	/ 2 reacties
Van Argigento is ons na Catania – waar ons ook met ons kom geland het en waar ons weer vandaan gaan vertrek.
Ons eerste stop, Etna, ’n aktiewe vulkaan wat laas in 2011 uitgebars het. Wilhelmpie wou weet watter versekering het ons dat hy die dalk weer in 2018 gaan blaas nie? 😳 (Ons moes seker nie Pompeii gekyk het op die vooraand van ons vertrek nie…) Ek was self bekommerd, maar gaan my nie laat afskrik deur so ’n tegniese puntjie nie.
Die locals noem haar ook soms Mongibello, wat ’n samestelling van die Italiaanse woord “monte” en die Arabiese woord “gebel” wat beide berg beteken. Volgens die skrywer Leonardo Sciascia lyk Etna na een grote kat wat rustig lê en spin en net nou en dan ietwat wakker word.
Etna is die hoogste berg op die eiland en naas Elbroes, die hoogste vulkaan in Europa. Dit is dan ook geen wonder dat sy ’n groot deel van die jaar onder sneeu lê nie.
Jy gaan met ’n kabelkarretjie tot hier – 2580 meter bo seespieël.
Met mooi weer kan jy of verder opstap saam met ’n gids of met ’n 4 x 4 bussies ry tot by 3000m. Ons het lankal geleer dat mens nie saam met toeriste groepies moet gaan nie en Wilhelm het buite in die sneeu gaan speel, en ons het heerlik gesit en koffie drink.
Tog was ons steeds op ’n aktiewe vulkaan!
mei 20, 2018 mei 20, 2018 / Wilana	/ 1 reactie
Dit was met ’n swaar hart en ’n laaste omkyk dat ons San Vito lo Capo verlaat…
Ons het vir Wilhelmpie ’n duikbril gekoop vir vissies kyk as ons weer gaan swem, maar hy het hom sommer dadelik ingespan.
Verder het ons ook belê in nog sonroom, want party mense het hulle nie ingesmeer toe ons strand toe was nie…
Volgende stop, Agrigento. Hier bly ons toe oorkant die see, maar ons moes al onraad vermoed het toe ons oorpluisies saam met ons koekies op die kussings kry.
Die Italianers is nie groot op werk nie en werkersdag hier is klaarblyklik ’n groot gebeurtenis. Die aand van 1Mei was daar ’n behoorlik feesje gehou met DJ’s en ’n jolige gesing, soos net Italianers kan. Eintlik baie mooi, maar daar was geen kans vir slaap nie. Gelukkig het hulle mooi stiptelik 00:00 gestop.
Die volgende oggend word ek vir die eerste keer op my verjaarsdag in ’n ander land wakker. Natuurlik was daar koek vir ontbyt en dit is my dankbare gesig!
Ons uitstappie vir die dag – Valle dei Templi
Niks kon my voorberei op wat my te wagte was nie en dit is dan moontlik ook my grootste verjaarsdag geskenk ooit.
Coolio het ook saamgekom!
Om terug te kom na die Tempels – hierdie ruïnes kom uit 500 BC. Soos in 2500 jaar oud en hier mag ons staan en daarna kyk. Hoe awesome is dit nie.
Hierdie een is die Tempel of Concordia – een van die bes bewaarde toonbeelde van die Griekse beskawing.
Wat egter hier lê kon ek nie glo nie. Dis Pegasus met sy vlerke wat hom in die steek gelaat het. Ek kan nie met woorde beskryf hoe dit voel om voor dit te staan nie. Dit is soos om deur ’n skeur in tyd te loer na ’n wêreld wat duidelik voor ons betstaan het, maar die omvang daarvan sal ons nooit kan begryp nie.
Hoe bevoorreg om saam met Pegasus gekiek te word.
Temple of Juno Lacinia kom van 450 BC en was beskadig in die brand van 406 BC, maar word weer gerestoureer deur die Romeine. Dit het duidelik weer ’n bietjie verwaarloos sins dien.
Ja en ons was daar en het die foto om dit te bewys.
Die aand het ons almal gaan eet in ’n nogal fênsie restaurant. Sicilië is veral bekend vir hulle visgeregte en buiten die een vispasta wat ek in Milaan geëet het (wat nogal erg na vis gesmaak het), het ons nog weer hier vis probeer nie.
Met die dat dit my verjaarsdag is, besluit ek dat ek my deel gaan doen op die visfront en bestel toe ’n vis voor- en hoofgereg. Dalk ’n bietjie te braaf.
Gelukkig was die wyn lekker en die res van die tafel bereid om hulle kos te deel!
mei 19, 2018 mei 18, 2018 / Wilana	/ 2 reacties
My gunsteling dorpie waar ons geslaap het. Wel nie die mooiste dorpie waar ons was nie, maar wel die dorpie wat my verlief gemaak het op die Siciliane.
Aanvanklik was ons bietjie teleurgesteld dat ons hotel nie nader aan die see was nie, maar die teleurstelling het nie lank geduur nie. Die mense van die hotel was so vriendelik, veral die tannie wat elke oggend ontbyt gemaak het.
Eerstens moet ek net sê dat die Italianers die eerste nasie is wat regtig besef hoe ’n ontbyt moet lyk. Natuurlik is daar die gebruiklike broodjies, eiers, worsies en so, MAAR saam met elke ontbyt word koek bedien. Of dit nou klein croisantjies is wat met sjokolade gevul is, marmerkoek, sjokoladekoek, noem maar op. Ja Liezel, saam met elke ontbyt!
Terug na die ontbyt tannie. Die eerste oggend het ons gevra of sy dalk soyamelk vir Elmi het en van daar af aan, bring sy sommer vir Elmi ’n Soya cuppocino as ons kom sit. Weereens met praatjies in Italiaans en op ’n manier verstaan ons wat sy sê. Ons kon selfs vir haar vra vir swemhanddoeke, maar dit was darem nadat ek die woord vir handdoek gememoriseer het.
Die water wat Sicilië omring is die mooiste blou – selfs mooier as die van Thailand, maar wel kouer as Thailand – wat jammer is, want ek hou niks van koue water nie. Langebaan hoef natuurlik glad nie terug te staan as dit by mooi blou water kom nie❤️
Hier is die strandjie waar ons gaan swem het. Dit is binne ’n park geleë en jy parkeer jou kar redelik ver en stap ’n entjie. Daar is ’n paar strandjies in die park en afhangende hoe ver jy bereid is om te stap, hoe minder mense is op die strand.
Hier is my klimmertjie weer.
Hy het altyd allerhande maniere om homself te vermaak. Let op dat daar klippies ipv seesand is. Dit het voor en nadele…
Ja, so lyk die verfwerk.
Hier is die strand wat aan die dorpie lê, maar hier kry jy nie die gevoel van ’n verlate eiland nie, meer soos Langebaan in die afseisoen op ’n lekker dag.
My twee manne
Lyk Elmi nie hier baie soos Katrien nie?
Hier gaan ’n verfwinkel bankrot raak…
Tog is daar baie mooi deure
en nie al die geboue is verwaarloos nie.
Met ons eerste middag op die strand sien ons iemand wat voetmaserings gee en ek vind onuitputbare genot uit voetjiedruk. Ek en Elmi besluit ons gaan die volgende dag kom vir so ’n sessie. Die volgende dag is sy natuurlik nie daar nie, maar ek herinner my dat ek wel êrens in die dorpie ’n bordie gesien het van ’n spa. Na heelwat se soek kom ons by ’n toe deur. Die omie langsaan kom uit en deur sy praatjies hoor ons “Lunedi” en “domani” en weer die “no” met swaaiende handjies. Betekenis – die winkel is toe op Maandae en is eers weer môre oop. Met gebare van my kant vra ons of daar nog ’n maseer plekkie is. “Si, si si signora!” en hy beduie die straat op.
Ek en Elmi kyk mekaar en met ’n “grazie” stap ons aan net om die omie te hoor roep daar van onder af met allerhande handbewegings. Toe ons weer sien staan hy langs ons en beduie dat ons die klokkie van die huis se deur moet druk. Net om te verduidelik – dit is nie ’n winkeldeur nie, maar iemand se huis. Met die dat ek aarsel, maak hy sommer die deur oop met ’n luide “MARIA!!!” Ons hoor iemand mompel aan die binnekant en daar gaan die omie agter die stem aan. Ons tweetjies staan nou maar gedweë buite en hoor ’n luide gesprek binne en elke nou en dan loer die omie om die hoek met ’n glimlag en dan gesels hulle weer verder. Na so ’n tydjie kom hy bietjie kop onderstebo uit. “Domani, Maria…” en hier sit hy sy twee handjies langs sy kop en tilt dit sywaarts, “zzzzzzzz”. Ja, Maria, die eienaares van die spa lê en slaap en dit is 16:45 Maandag middag.
Dit is dan die ding van die Italianders – hulle is verseker nie oggend, of selfs dag mense nie. Nee hoor, hulle is naguiltjies!
Marianne skryf in haar vorige comment’n baie waar ding: ’n dorpie wat so ongelooflik vaal en vervelig en dan ook nog onversorg in die dag lyk, word saans omtower na iets uit ’n sprokie. Ietsie soos Aspoestertjie.
Ok, hier is die dag foto
en hier die nag.
Dit kom nie tot sy reg op ’n foto nie☹️ Dan is dit nog selfoonfoto’s ook.
Die hele gevoel van die dorpie verander en skielik besef jy hoekom mense Sicilië toe kom. Nie vir winkels en toeristiese verowerings nie (alhoewel hier wel is). Nee, hulle kom vir ’n leefstyl. Vir ’n salige bestaan tussen ongekompliseerde mense wat hou van lekker eet, stories vertel, op die strand lê, of middagslapies maak as dit ’n warm dag is. Al wat die Siciliane van jou vra is dat jy hulle dorp moet geniet en ’n lekker tyd saam met hulle deurbring.
Sicilië, my hart se punt
mei 18, 2018 mei 17, 2018 / Wilana	/ 2 reacties
Met die land in Sicilië het ons besef dat dit ’n vergete deel van Italië, asook die res van die wêreld is. Dit is soos om terug te stap na ’n tyd waar die uiterlike geensins saakmaak nie. Ek bedoel nou die uiterlike van geboue, strate en restaurante. Ingat is seker die beste woord met verwaarloos net langs hom.
Na die buzz en skoonheid van Milaan, was Sicilë nogal ’n skok vir jou oë. Die omgewing lyk soos die pad Garies toe – net bietjie groener en die dorpies ietsie soos Graafwater net meer verwaarloos. Die mense lyk soos iets uit die 1950’s TIME tydskrif wat gaan oor die tydperk na die oorlog.
Tog, ten spyte van dit alles, is dit die wonderlikste plek waar ek al was. Soos al voorheen genoem – ek beskik oor geen objektiwiteit as dit by die Italianers en dan veral Sicilië kom nie.
Ons het op Catanië se lughawe geland en dit was so rondom 3 uur se ry na die dorpie waar ons die eerste twee nagte sou slaap. Ek het ongelukkig geen foto’s geneem langs die pad nie, want my oog is getrain om mooi goed te sien en af te neem en dit wil dan nou voorkom dat ek niks gesien het nie…
Ons eerste stop was by een of ander godverlate dorpie, waar Engels nog nooit gepraat is nie. Nie eens onder die tieners nie – wat ek ook genader het, maar hulle ken net die universele “no-no-no” en die senuagtige swaai van die hande.
Die dorpie kan nou wel vervalle wees, maar die see is ongelooflik.
Ons wou ietsie eet, maar kon glad nie uitwerk hoe die prosedure werk nie. Daar is tafeltjies waar mens iets kan sit en eet, maar waar jy daardie iets kry weet niemand? Aan die regterkant is ’n Take Away venster, maar daar is geen mens. Binne in die geboutjie is daar ’n roomyskas met die heerlikste roomysse in, maar dit is ongelukkig geen middagete en dan agter in die hoekie is daar chaos. ’n Wriemeling van mense wat goed bestel, maar hoe jy bestel kon ons nie uitfigure nie. Daar is ’n menu waar jy bv ’n hotdog kan bestel, maar dan is daar weer goed op die menu wat jy nie kan bestel nie. Dan is daar goed agter ’n glaskas wat heerlik lyk, maar dit is nie op die menu nie. Tussen al die mense daar, kon niemand aan ons verduidelik kry hoe om ietsie te ete te kry nie.
Honger, benoud en totaal verward het ons by ’n klein bakkerytjie gestop en twee koekies en water gekoop. Die omie het dadelik gesnap dat ons ’n taalkrisis het, maar soos ek al vroeër genoem het, stop dit hulle nie sommer nie. Hy het sy foon laat Google translate en het die stem opsie gekies om ons – “Very best wishes for you” toe te wens op ons pad uit.
Ons besluit om maar deur te ry na Palermo – klaarblyklik ook ’n pragtige stad, maar ons het net sy rand te sien gekry en ook nie sy beste deel nie – so half soos elke dorp sy deel waar die scrapyards en motorwerktuigkundiges is. Dit is egter waar Google Maps sê daar ’n restaurant is en waarlik.
Met die intrapslag was ons benoud dat ons dalk nie netjies genoeg aangetrek is nie, maar klaarblyklik is dit geen probleem. Die lekkerste kos!!!!! So mooi voorgesit en so ongelooflik geurig. Myne was die mooiste: ’n ham en ertjie risotto en Cobus s’n – kaasgevulde gnocchi, die lekkerste.
Kyk net die roomys, Edith – met sjokoladesous!
Die meisie wat ons bedien het was so trots op haar Engels, en haar aksent en manier van praat herinner so baie aan Saga van The Bridge (Johann, jy behoort haar te ken?)
Na die heerlike feesmaal was dit nog ’n entjie na ons dorpie. Hier nog ’n stop sodat julle die ongelooflike kus kan sien.
’n Laaste kykie na Milaan
mei 17, 2018 mei 16, 2018 / Wilana	/ 1 reactie
Die tweede dag in Milaan
mei 16, 2018 mei 15, 2018 / Wilana	/ 1 reactie
Ou Elmi was die tweede dag bietjie olik met ’n seer keel en dik kop, maar was saam na ons uitstappie van die dag.
Dit is oorspronklik gebou in die 14de eeu as ’n kasteel vir die Visconti familie wat oor Milaan (toe ’n statstaat) bestuur het.
Die ontstellende wapen met die blou slangdraak wat die man opvreet is dan ook die familiewapen van die Visconti’s😳
Huidiglik word dit gebruik om werke van onder meer Michelangelo en Da Vinci te huisves.
Weereens pragtige argitektuur en tuine
en ook standbeelde
Pleks van die kleintjies se geduld te beproef en al die werke te gaan kyk het ons eerder buite die kasteel op die gras gaan sit en roomys eet.😃
Dis handig as jou kinders ook begin foto’s neem
Die volgende klompie foto’s is van Elmi met my Leica.
Wilhelmpie het hom onder andere vermaak deur ’n martelaar te wees
asook die eeue oue mure uit te klim – ons het hom darem gestop
Elmi se laaste foto van die reeks
Na die sit op die gras het ons gaan stap in die pragtige tuine rondom die kasteel en natuurlik gerus,
want die voete raak moeg.
Die res van die dag het ons nog lekker gaan eet en vrugte vir Elmi gaan koop.
Verder bly die geboue en strate mooi…
Selfs die straatname is mooi
Ek besef ek is nou besig om soetsappige grense te oorskry, maar selfs die graffiti lyk mooier in Italië
Ek vermoed ek is lankal verby die punt van objektiwiteit wat Italië betref…
’n Dag in die lewe van Milaan
mei 15, 2018 mei 14, 2018 / Wilana	/ 1 reactie
Die eerste twee is Cobus se foto’s. Hierdie spesifieke een dink ek nogal is ietsie besonders.
Hierdie is polisiemanne :0
Milaan: Ons eerste dag
mei 14, 2018 mei 14, 2018 / Wilana	/ 2 reacties
Milaan is die tuiste van La Scala, die operahuis waar Maria Callas, my jeugheldin, o.a. opgetree het.
Ons kon elkeen ietsie kies wat ons graag in Milaan sal wil sien en La Scala was my keuse.
Die buitekant is glad nie indrukwekkend nie en ek sal nie heeltemal eerlik wees as ek nie erken dat ek bietjie teleurgesteld was nie. Die binnekant (wat ons nie gesien het nie) is asemrowend – amper soos ’n hoendereier – vaal en vervelig buite en al die moontlikhede van binne 🙂
Met dank aan Google vir die foto…
Eendag gaan ek nog hier ’n opera’tjie kom kyk…
Cobus se keuse was die Duoma, Milaan se grootste katedraal.
Soos die Notre Dame is die beelhoudwerk ongelooflik – veral die aandag aan detail.
Die katedraal is in 1386 begin bou en is deur die jare deur verskeie bouers en ontwerpers voortgesit – ook deur verskillende periodes en regeerders geworstel om voltooi te word . In 1616 word byvoorbeeld ’n Barok fasade bygesit en die laaste werk aan die bo-dele is in 1950 voltooi waarna die restaurasieproses begin is. Die marmer wat hulle gebruik lyk soos ’n laslappiewerk met onder andere pienk marmer.
Napoleon Bonaparte word ook hier tot koning van Italië in 1805 gekroon. Weet nie lekker wat die Italianers hiervan gedink het nie, maar as ek die Italiaanse mans so kyk, is Napoleon die voorvader van baie van die kort Italianertjies.
Hier is ’n paar foto’tjies van ons voor die kerk.
Die deur is eintlik van koper – die goud kleur wat so deurskemer is die koper wat bietjie blink gevat is.
Die kerk lê binne ’n plein en dit is dan ook die hart van Milaan.
Dit was een van hulle hoogtepunte
Ek, my kamera en my kinders – happiness
Hierdie is die ingang van wat seker die beste beskryf kan word as hulle “Mall”. Dit lê ook aan dieselfde plein as die kerk.
’n Beter kykie na die dak.
So lyk dit van binne. Wilhelmpie sê dit lyk soos nuwe oud.
Hier is ook baie kunstenaars wat optree en hierdie ou was so arrogant dat hy na sy vertoning mense uit die gehoor “uitnooi” om ook te kom probeer speel.
Ek het so gewens ek het ’n klavierkonsert van een of ander aard wat ek daar kon uitpluk en hom ’n ding of twee wys, maar tot my spyt is al wat ek uit my kop kan speel Für Elise en die begin van Rondo alla Turca en dit sou niemand beïndruk nie.
Van die van julle wat wonder hoe kry mens ’n vleuelklavier daar?
Jy praat op jou foon en laat ’n vrou dit stoot.
Dan is daar die roomys. My arme ma sou beswyk aan al die ongelooflike gelato.
Die meisie het Cobus behoorlik betower met haar glasbal.
Wilhelmpie het natuurlik vasgehaak by ’n LEGO winkel. Hy lyk al soos ’n LEGO mannetjie…
Ons het ook ’n draaitjie gemaak by Leonardo da Vinci se museum, maar daar mag ons nie foto’s geneem het nie. Daardie man was slim en kon alles laat werk met ’n paar ratte en common sense. As daar nou een is wat ’n standbeeld verdien is dit hy.
Oral is ook kerke en in een van hulle hang die Laaste Avondmaal – ons het dit egter nie gaan kyk nie, maar was wel in dié kerkie.
Nou wel nie die groot meesterwerk nie, maar dit was vir my ook pragtig.
Verder is elk straatjie en stegie waar jy kyk mooi, en van die geboue is oud en ander weer nuut, maar elkeen het iets moois.
Dan is daar Italië se kos. Dit is asof jou pallet wakker skrik en jy vir die eerste keer proe hoe goed regtig moet smaak. Ek het ’n soortgelyke gevoel in Thailand gehad toe ek vir die eerste keer ’n regte kerrie proe.
Elmi se vegan pizza.
Jip, dit is so lekker soos dit lyk.
Ek is ’n meisie met ’n paar spesifieke liefdes: Leica, Fossil, Vespa en die Fiat 500. Italië is die geboortegrond van twee van hulle en hier lyk hulle gewoon net nog beter – veral as hulle rooi is.
Hierdie was dan ons eerste dag in Milaan.
Ek het my hart verloor op Italië
mei 13, 2018 / Wilana	/ 1 reactie
Môre begin die skool en my kinders het gemengde gevoelens: Elmi kan nie wag nie en Wilhelm is oorval deur depressie. Ek geniet nog elke vakansie saam met my kinders en het self ’n hartseer dat die skool weer begin, maar as ons probeer positief dink – oor twee maande begin die 8 weke vakansie!!!!! Dan is ons ook een jaar in Nederland.
Die afgelope vakansie was ons vir 10 dae na Italië. Om meer spesifiek te wees: drie dae in Milaan en die res van die tyd in Sicilië.
Ek het ongelooflik baie foto’s geneem – ek gaan dus dorpie vir dorpie vat. Huidiglik is ek nog net klaar met Milaan se foto’s – so dit is dan ook waar ons begin.
Aangesien parkering onhebbelik duur in Nederland is en ons al lank genoeg hier bly dat suinigheid wat sulke uitgawes aanbetref al op ons afgesmeer het, het ons alternatiewe vervoermetodes gebruik.
Ons stap tot by die busstop – vandaar na Centraal Station waar ons die trein pak
en dan ’n uur en ’n half vlug tot in Milaan.
Ons het na ons heel eerste besoek aan Nederland (toe ons nog kom skole kyk het) besef dat die geheim van vreugdevolle reis in klein tassies lê. Vir die 10 dae het ons elk net een carry-on tassie en elkeen se rugsakkie of in my geval kamerasak (wat na my Leica kleiner is as die deursnee vrou se handsak).
Ons land in Milaan (so rondom 22:00) en het ’n taxi gevat tot by ons hotel. Met die intrap in die taxi het ons besef Dorothy is not in Kansas anymore. Die arme man verstaan nie ’n woord Engels nie en al wat ons tot ons beskikking het is my musiekterme wat ek as kind geleer het. Anders as die Franse, laat die Italianers hulle nie afsit deur ietsie soos ’n taalkwessie nie en gesels hulle kopstukke in Italiaans en met vreeslike handgebare en ’n Italiaanse woord hier en daar van ons kant af het ons heerlik gesels. Nou nie met die eerste taxi bestuurder nie – dink hy was bietjie van ’n introvert en ons was nog stomgeslaan oor die kommunikasie probleme.