Camino Frances 2016 - Dag 8: Van Villafranca na Ruitelan (ongeveer. 22 km) 2 - opvoedingLees Meer
Hoof opvoeding Camino Frances 2016 - Dag 8: Van Villafranca na Ruitelan (ongeveer. 22 km) 2
Saterdag 10.09.2016 - weeluise & geluk hoog op die berg
Na die ontspanne dag gister en my uiters uitgebreide 12-uur-slapie, het ek vandag weer baie vroeg wakker geword. Dis nog donker buite en die meeste van die pelgrims in die Albergue snork nog rustig. Ongelukkig het dit nog nie oornag tot my deurgedring of ek regtig vandag die Camino Duro moet stap of eerder die maklike roete deur die vallei moet vat nie. Dit is nie regtig goed vir my bui nie en ek raak weereens in die rondte terwyl ek my oggendklere inpak en was. Die belangrikste ding is om die optog so lank as moontlik uit te stel.
Terwyl Dirk, Sandra, Gini en Andi stadig uit hul beddens kruip, blyk dit dat Gini ook onseker is oor vandag se verhoog. Net soos ek het sy nog nie besluit watter roete om te neem nie. Ek is baie bly dat ek nie die enigste een is wat so groot respek vir die Camino Duro het nie en ek stem saam met Gini dat ons maar die hele ding met ons moet laat gebeur. Ons kan uiteindelik spontaan besluit wanneer die tyd aanbreek. Maar eers wil ons ontbyt eet. Ons het gister brood, salami, karamelpoeding en sjokolade gedrink in die yskas van die klein kombuisie en daarom is daar vandag iets te ete voor ons vertrek. Ek is nie meer gewoond daaraan nie. Maar dit is fantasties. En waarskynlik nie so erg vandag nie.
Weeluis of geen weeluis?
Terwyl ons ontbyt geniet, ontdek Gini 'n klein swart kewertjie op haar rugsak en raak dadelik paniekerig dat dit 'n weeluis kan wees. Ons kyk mooi na die dier, google ons vingers seer en is naderhand steeds nie slimmer nie. Omdat weeluise as 'n voorsorgmaatreël aangemeld moet word, waarsku Gini die Hospitalera as 'n voorsorgmaatreël. Sy is nie juis entoesiasties en sigbaar geïrriteerd nie. Nietemin kyk sy weer saam met ons na die arme dier. Op die ou end is die Hospitalera seker dat dit nie 'n weeluis is nie en ons is verlig. Ons sou dit net gemis het. Maar Gini is steeds seker dat dit een was en wil as voorsorgmaatreël vinnig uit die Albergue kom. Die besluit "Camino Duro - ja of nee " kom al hoe nader. Intussen voel ek nogal siek in my maag en so ploeter ek met besondere onwilligheid die nag uit.
Ons vind vanoggend vinnig die uitweg uit Villafranca. Daar is skaars mense op die pad en ons sien skaars voertuie. Baie vinniger as wat ek wil hê, net 'n smal pad skei ons van die aansluiting na die Camino Duro. Tussen 'n paar huise lei 'n klipperige pad vol slaggate die berg op na regs en verdwyn uiteindelik in die bos. Die hele ding lyk onuitnodigend. Asof jy hier jou nek kan breek, deur stropers aangeval of deur honde opgevreet word. Moontlik almal saam.
Oor die berg of langs die snelweg?
So nou staan ​​ek voor die aansluiting en ek is nie heeltemal seker of ek moet lag of huil nie. Die uur van besluit het aangebreek. Dirk en Andi wil baie graag die Camino Duro gaan. Sandra ook. Hulle drie was ambisieus nadat Hape Kerkeling net die verskriklikste gruwelverhale oor hierdie verhoog geskryf het. Wat, terloops, hy nooit self gegaan het nie - die lafaard. Ek en Gini kyk besluiteloos na mekaar, terwyl Dirk, Sandra en Andi reeds oor die straat spuit. Ek kan nie mooi skat wat Gini dink nie, maar as ek weer na die steil klim kyk, besluit ek in 'n breukdeel van 'n sekonde dat ek ook daarheen wil opgaan. Heeltemal verras deur myself stamp ek weg. Voor ek van plan verander. En Gini draf ook agterna. Klou saam, swaai saam.
Die eerste 15 minute is dit regtig baie steil opdraand oor klipperige bospaadjies. Ek vervloek myself heimlik vir die besluit om myself hier bo te martel. Hoekom ek enigsins sulke kak aan myself doen, vra ek myself elke vyf sekondes. Dit is donker. Dit is koud. Dis steil. En elke paar sekondes trek 'n tak my klere. Daar is vandag absoluut niks meditatief aan hierdie pad nie en om in die donker te loop irriteer my vir die eerste keer. Andersins het ek dit nogal goed gevind. My enigste ligpunt is die feit dat ek in die dowwe lig van my koplamp nie eers sien hoe vreeslik steil die paadjie is en hoe ver dit nog opgaan nie. Ek merk net die toename in my kuite. En op my longe. Want ek piep soos selde tevore.
Net toe my gemoed die laagste punt bereik het en ek dit ernstig oorweeg om weer om te draai, raak die paadjie skielik plat. Die bos raak skoon en ek is verbaas om te sien dat ons reeds redelik hoog op is. Dit word stadig lig op die horison, agter ons glinster die liggies van Villafranca in die skemer en onder ons kronkel die piepklein snelweg deur die vallei. Verskeie bosbrande woed op die heuwels aan die oorkant van die vallei en baai die landskap in 'n spookagtige lig. Dit is op dieselfde tyd fassinerend, skrikwekkend en pragtig. Terwyl ek daar staan ​​en na die vlamme kyk, voel ek skielik 'n diepe kalmte en 'n innerlike vrede. Ek is net gelukkig en was seker nog nooit meer in die hier en nou as vanoggend iewers in die eensaamheid van die Camino Duro nie.
Ek kan my immers skaars wegskeur van die skouspelagtige uitsig oor die vallei. Maar niks daarvan help nie. Ons moet aangaan. Soms steiler, dan weer lekker plat, gaan ek die berg aan en die paadjie begin regtig lekker wees. Die landskap is pragtig en elke keer as ek afkyk na die snelweg is ek bly dat ek tog op die Camino Duro besluit het. Die pad langs die autobahn sou regtig grusaam gewees het. Ongelukkig het Gini groter probleme met die Camino Duro as ek en bly agter raak. Andi neem uiteindelik haar rugsak oor en ons stem saam dat ek en Sandra, Dirk dit een keer doen. By 'n aansluiting draai ons regs verkeerd en land op 'n klein ompad. Dit blyk egter 'n ware gelukskoot te wees, want die paadjie lei ons deur pragtige kastaiingbosse na die klein bergdorpie Pradela.
Kastanjebosse en ons eie persoonlike stempel
Pradela bestaan ​​uit 'n paar huise en ontelbare tuine waarin elke denkbare groente groei. En daar is 'n kroeg. Na die 9 kilometer wat ons reeds op pad is, kom dit vir ons handig te pas. Ons bestel 'n café con leche en 'n stukkie koek en sit op die terras in die son. Na 'n kort rukkie sluit 'n hond, 'n paar katte en drie meisies van Augsburg by ons aan. Hulle bestaan ​​al sedert St. Jean op die pad en ons hou daarvan om vertel te word van die stadiums wat ons ongelukkig gemis het. Voor ons weer vertrek, wil ons 'n stempel vir ons pelgrimspaspoort in die kroeg kry. Ongelukkig het die kroeg glad nie 'n amptelike stempel nie en daarom verf die gawe eienaar vriendelik iets in ons paspoort met die hand: 'n berglandskap insluitend pelgrims met wandelstokke. Dirk kry 'n pelgrim met kort hare. Ek en Sandra 'n pelgrim met 'n poniestert. Baie oulik.
Na Pradela het ons reeds die slegste deel van die Camino Duro oorleef en ons gaan weer afdraand. Ons stap deur kastaiingboswoude op aangename paadjies die 4 kilometer af na Trabadelo, waar die Camino Duro weer die hoofpaadjie ontmoet. Ons is intussen bly dat ons dit nie gevat het nie, want almal wat sonder uitsondering daar was is baie vererg oor die karre, die geraas en die vuilheid. Ons het met Gini en Andi ooreengekom dat ons weer in Trabadelo sal ontmoet en gelukkig kan ons hulle albei baie vinnig kry. Saam rus ons weer in 'n pelgrimsverblyf en dink oor waar ons vandag moet oornag. Ons stem uiteindelik saam oor Ruitelan. Daar is nog 9 kilometer om te gaan en daar behoort 'n fantastiese koshuis daar te wees, wat deur twee Boeddhiste bestuur word.
Die pad na Ruitelan kan nie in die minste met die Camino Duro meeding nie en lei amper uitsluitlik langs die pad. Regtig mooi is anders. Boonop het dit intussen baie warm geword. Almal verdwaal in hul eie gedagtes, ons skuifel op die asfalt en wil net in Ruitelan aankom. Sandra neem weer eens die voortou en het redelik vinnig verdwyn. Gini, Andi, Dirk en ek bring die agterkant op, maar Gini en Andi raak gou nog verder agter. Oorkant 'n rusplek ontmoet ek en Dirk verbasend vir Claudia en Nancy, die twee pelgrims van Columbia, saam met wie ons op die eerste dag van pelgrimstog by die Albergue de Jesus geëet het. Hulle spot met die feit dat ons Speedy Gonzales - Sandra - weer almal agtergelaat het. Ons stop vir 'n bietjie skinder, maar marsjeer dan weer redelik vinnig verder.
In Vega de Valcare, sowat 2,5 kilometer voor Ruitelan, ontmoet ons Sandra weer. Sy sit in 'n kroeg, strek haar voete in die son en geniet 'n koue bier. By haar is Gerd en René, wat ons ná Sandra se verjaardagpartytjie in Camponaraya agtergelaat het en hulle sedertdien nog nie gesien het nie. Die vreugde is groot en daarom gaan sit ons en gun ons onsself nog 'n kort ruskans. Dan pak ons ​​die laaste paar kilometer saam met Sandra aan.
Wanneer die klein dingetjies jou gelukkig maak
Laatmiddag bereik ons ​​uiteindelik Ruitelan. Gini en Andi, wat ons weer iewers ná Trabadelo verloor het, is reeds daar en wag vir ons voor die Albergue. Ek het geen idee wanneer en waar hulle ons ingehaal het nie. Seker toe ons saam met Gerd en René in die kroeg gesit en in ons biere geabsorbeer het. Vandag wil Gini regtig 'n dubbelkamer vir haarself en Andi alleen hê. En ek en Sandra, Dirk en ek wil ook nie eintlik vandag stapelbeddens in die gemeenskaplike kamer hê nie. Soos die geluk dit wou hê, het die Albergue 'n tweede gebou langs die hoofgebou, waarin daar twee dubbelkamers en een driepersoonskamer vir 15 mense elk is.- Euros per persoon. Ons slaan dadelik toe en word deur een van die twee hospitaleros gelei na 'n oulike huisie by die ingang van die dorpie. Dit is wonderlik op die platteland geleë, het 'n groentetuin aan die agterkant, 'n terras en 'n spruitjie wat vrolik verby die huis spat. Verheug trek ons ​​in ons kamers in. Elkeen het 'n regte bed vir homself. Met duvets. En elke kamer het sy eie badkamer. N droom.
Nadat ons opgestel en gestort het, was ons wasgoed kort op die wasbord agter die huis, hang alles in die versengende son en gaan sit dan by die stroompie. Met ons kaalvoete in die koue water voel ons soos die konings van die wêreld en is net gelukkig. Gini is egter redelik uitgeput ná die optog op die Camino Duro en verkies om te gaan slaap. Dirk, Sandra, Andi en ek, aan die ander kant, is heeltemal opgedraai en ons is ook bietjie honger.
Sonder Gini gaan ons na die naburige kroeg. Dirk en Andi bestel bocadillos met spek en bier. Ek en Sandra witwyn en 'n rustieke lensiesop met baie groente. Die sop word in 'n groot kastrol bedien en smaak goddelik. Ons eet soos dom mense, maar as ons vol karton is, is die pot nog amper halfvol. Hoe honger ons moes uitgegaan het as jy asseblief? Ek en Sandra kan uiteindelik nie 'n byt kry nie, maar Andi het genade en maak steeds die pot leeg.
Geen wonder dat die Boeddha so 'n maag het nie
Later, met die pelgrimspyskaart, blyk dit nogal onverstandig te wees dat ons dit so geniet het in die kroeg. Die twee Boeddhiste bedien groot hoeveelhede kos. Eers is daar 'n romerige wortelsop, gevolg deur groot slaaiborde met vars tamaties, olywe en mozzarella. Asof dit nie genoeg is nie, word spaghetti carbonara bak vir bak bedien en vanieljepoeding word vir nagereg bedien.
Die hele groep kreun en ek moet onvermydelik na die episode "Mnr.Bean dink hy sit in die restaurant en probeer van sy steak tartare ontslae raak. Dit lyk soortgelyk met ons. Een van die ander pelgrims gooi selfs sy wortelsop direk oor sy broek. Maar dit help nie, want die bord word vinniger gevul as wat die arme man kan sê "asseblief nie". Wanneer ons by die spaghetti kom, is ons almal so vol dat ons wil staak. Die Boeddhiste aanvaar dit egter nie. Wat op die tafel is, word geëet. So ons veg op een of ander manier deur na nagereg en daarna is ek seker dat ek vir die volgende drie dae niks sal kan eet nie.
Ek sou graag na ete saam met die ander pelgrims wou gaan sit het. Daar is 'n paar snaakse Nederlanders daar en ek is seker 'n aand saam met hulle sal regtig wonderlik wees. Ongelukkig eis die uitspattige kos vinnig sy tol. Ek word moeg soos enigiets anders. En die ander is ook nie beter nie. Met 'n swaar hart neem ons afskeid van die lekker groep, stap na ons huisie (wat ons eintlik vanaand vir onsself het) en kruip 20:45 in ons beddens.
Voordat ek gaan slaap, dwaal my gedagtes terug na vandag se stadium. So dit was die berugte Camino Duro. Die "moeilike " pad, waaroor soveel slegte verslae berig en wat uitdruklik aanbeveel word om slegs te gaan wanneer die toestand goed is. Verkieslik selfs sonder die rugsak. Ek moet 'n bietjie glimlag. Nee verkeerd, ek moet eintlik baie lag en ek is seker die stories oor die Camino Duro is niks meer as bemarkingsmaatreëls vir 'n bagasievervoermaatskappy nie. Trouens, die Camino Duro was tot dusver die mooiste stuk van die roete wat ons op hierdie pelgrimstog gestap het. Met afstand! En dit was nie naastenby so swaar, so gevaarlik en so inspannend as wat altyd beweer word nie.
Met my gedagtes nog in die kastaiingbos hoog op die Camino Duro raak ek uiteindelik aan die slaap. Môre is die volgende bergfase na die dorpie O Cebreiro. En ek kan sê "ja, ek sien uit daarna" sonder om te vroetel!