Chronicles from the Future: Die ongeluk van Andrew Northam - Inligting
Let wel: Gebruik die pyle onderaan om tussen die bladsye van die boek te navigeer.
Die twee ouderlinge het vertrek. Om die waarheid te sê, ek wou dit nooit stop nie.
Dit is twee -uur die oggend, daar heers stilte om my en ek het uit die bed gekom om te skryf. My dag was pynloos en my senuweestelsel vry van die spanning van die eerste drie dae. As hulle my die waarheid vertel, is daar steeds hoop vir my om van die skok te herstel.
Vandag was die dertiende dag van my nuwe lewe, dertien dae vol nuwe ervarings en emosies. My gedagte is altyd by God, net hy kan barmhartigheid bewys selfs aan die sondaar.
Gisteroggend het ek na die terras gegaan en die son geniet. Ek het 'n lang tyd alleen deurgebring. Ek gaan sit en lees weer wat ek in die nag geskryf het.
Later het professor Molsen by my aangesluit en my geselskap gehou tot die middag. Hy was anders met my vandag. Hy was spraaksaam en ons het redelik goed gekommunikeer, behalwe die tye toe hy in sy eie Duits met my probeer praat het. Ek wou hom graag meer daarvan weet dat hy op Andrew Northam geëksperimenteer het, sonder om seker te wees dat so 'n vermoede die reg het om by my op te kom. Hy het die bewering sterk ontken en hy het dit met opregte opregtheid gedoen.
Eergister het Ilector Jaeger vir my gesê dat hulle Northam na Molsen gebring het, met noodlottige beserings op die kop ná 'n motorongeluk. Hy sterf in Molsen se arms en eers na vyftien minute en nadat hy hom 'n rukkie gevries het, kon Molsen hom weer lewendig maak. Ek het niks hiervan aan die dokter genoem nie. Ek het Jaeger gevra oor die rede waarom hulle my nie, soos die res van die pasiënte, vryelik met almal laat praat het nie, en hy het my verseker dat dit slegs 'n paar dae sou duur. Hy het my ook vertel dat my slapeloosheid my nie sou benadeel nie, solank ek die grootste deel van die nag in die bed was.
Wat my lewe betref, het hy my niks anders gevra as die siektes wat ek deurgemaak het nie. In soveel detail as moontlik het ek met hom gepraat oor die voorval van 1917; "'N soort lusteloosheid" het ek dit genoem.
Die middag het Jaeger vir my 'n tweede besoek gebring. Beide kere is hy deur die Ilectors gestuur. Hy het my soveel vertel ... Sy geselskap is vir my 'n groot troos. Hy praat op so 'n ander manier as die dokters; hy steek sy hart en siel daarin.
Kronieke uit die toekoms is nou beskikbaar in Kindle- of sagteband -formaat via Amazon.
Kopiereg Achilleas Syrigos. Alle regte voorbehou. Geen gedeelte van hierdie artikel mag gepubliseer word nie.
Tweesjarige man is 'n Amerikaanse science fiction-komediedrama van 1999 met Robin Williams, Sam Neill, Embeth Davidtz (in 'n dubbele rol), Wendy Crewson en Oliver Platt. Gebaseer op die 1992 -roman Die Positroniese man deur Isaac Asimov en Robert Silverberg (wat self gebaseer is op Asimov se oorspronklike roman uit 1976 "The Bicentennial Man" uit 1976), ondersoek die plot kwessies van menslikheid, slawerny, vooroordeel, volwassenheid, intellektuele vryheid, ooreenstemming, seks, liefde, sterflikheid en ewige lewe . Die film, 'n koproduksie tussen Touchstone Pictures en Columbia Pictures, is geregisseer deur Chris Columbus. Die titel kom van die hoofkarakter wat tot tweehonderd jaar oud was, en die roman van Asimov is in 1976 gepubliseer.
Die grimeerkunstenaar Greg Cannom is by die 72ste Oscar -toekennings genomineer vir die Oscar -toekenning vir beste grimering. Die temalied van die film, wat geskryf is deur James Horner en Will Jennings en gesing deur Celine Dion, is "Then You Look at Me". 
Northam oor Blackface Scandal: 'I 'm Trots dat Virginia saam met my vasgekeer het '
Donderdag op CNN 's "New Day, ", goewerneur van Virginia, Ralph Northam (D), klink op die uitval van sy blackface -skandaal toe goewerneur New York, Andrew Cuomo (D), versoek word om te bedank weens 'n oorvloed aantygings van seksuele teistering.
Northam het gesê dat hy " verantwoording " vir sy skandaal geneem het en " baie daaruit geleer het. Hy het bygevoeg dat hy trots is dat Virginia my by my gehou het. "
" [T] hoed was 'n moeilike tyd vir Virginia, het Northam beklemtoon. En ek het verantwoordelikheid geneem vir wat gebeur het. Ek het gesê dat ek goed hieruit sal put. Ek het na baie mense geluister. Ek het baie geleer. En terwyl ek vir mense sê, hoe meer ek weet, hoe meer kan ek doen. En ons het baie van dit wat ek geleer het, omskep in aksie, of dit nou hervorming van strafreg, polisiehervorming is, die doodstraf beëindig, dinge doen soos om seker te maak dat mense nie hul bestuurslisensie wegneem nie omdat hulle kan nie hul hofboetes betaal nie. Dus, ek is trots daarop dat Virginia my by my gehou het, en ek dink weereens dat ons baie goed hieruit kon put.
Wat Cuomo betref, het Northam gesê dat die ernstige bewerings ondersoek moet word. Hy het verder gesê dit is aan die mense van New York om die toekoms te bepaal.
Die NASA -argief. 60 jaar in die ruimte
Op 1 Oktober 1958 het die wêreld se eerste burgerlike ruimteagentskap vir sake oopgemaak as 'n noodreaksie op die Sowjetunie se bekendstelling van Spoetnik 'n jaar tevore. Binne 'n dekade het die National Aeronautics and Space Administration, algemeen bekend as NASA, ontwikkel van beskeie navorsingspanne wat met klein omskepte vuurpyle geëksperimenteer het een van die grootste tegnologiese en bestuursondernemings wat ooit geken is, in staat om mense aan boord van reusagtige vuurpyle na die maan te stuur en robot ontdekkingsreisigers na Venus, Mars en wêrelde ver te stuur. Ondanks af en toe tragiese terugslae in die geskiedenis van NASA, bly die Apollo maanlandingsprojek 'n woord vir Amerikaanse vindingrykheid die gevleuelde ruimtetuie staan ​​aan die spits van die Internasionale Ruimtestasie en 'n skitterende reeks astronomiese satelliete en robotlanders, en aardwaarnemingsprogramme het het ons begrip van die kosmos en die brose plek van ons tuiswêreld daarin verander.
Gedurende die 60-jarige geskiedenis van NASA het beelde 'n sentrale rol gespeel. Wie vandag nie bekend is met die Hubble -ruimteteleskoopSe betowerende uitsig op die heelal of die skerp panoramas van Mars vanaf NASA se oppervlaktes? En wie kan die foto's vergeet van die eerste mans wat op die maan loop?
Navorsing gedoen met die samewerking van NASA, versamel hierdie versameling meer as 400 historiese foto's en skaars konsepweergawes, geskandeer en geremaster met behulp van die nuutste tegnologie en weergegee in 'n ekstra groot grootte. Tekste deur wetenskaplike en tegnologiese joernalis Piers Bizony, voormalige NASA -hoofgeskiedskrywer Roger Launiusen die topverkoper van die Apollo-historikus Andrew Chaikin- en 'n uitgebreide kontrolelys vir missies waarin die belangrikste menslike en robotiese missies gedokumenteer word - sluit dit af uitgebreide verkenning van NASA, van die vroegste dae tot sy huidige ontwikkeling van nuwe ruimtesisteme vir die toekoms.
Die NASA -argief is meer as net 'n fassinerende prentgeskiedenis van die Amerikaanse ruimteprogram. Dit is ook 'n diepgaande meditasie oor waarom ons besluit om die ruimte te verken en hoe ons hierdie wonderlikste avonture in die komende jare sal voortsit.
Die redakteur en skrywer
Piers Bizony is 'n wetenskap- en tegnologie -skrywer. Sy publikasies sluit in Atoom, Die man wat die maan gehardloop het, Starman, en The Making of Stanley Kubrick se 2001: A Space Odyssey.
Die bydraende skrywers
Andrew Chaikin is die skrywer van die topverkoper-boek 'N Man op die maan, 'n gedetailleerde verslag van die Apollo maansendings gebaseer op eerstehandse getuienis. Hierdie werk vorm die basis vir die drievoudige Emmy -bekroonde HBO -reeks Van die aarde na die maan.
Dr. Roger Launius het van 1990 tot 2002 as hoofhistorikus by NASA gedien, waarna hy aangestel is as senior kurator in die ruimtegeskiedenisafdeling van die National Air and Space Museum, Washington DC. Hy was ook lid van die Columbia Accident Investigation Board in 2003.
Die veeltalige uitgawes bevat die Engelse boek en a boekie met óf Franse óf Duitse vertalings.
Bradbury is gebore op 22 Augustus 1920 in Waukegan, Illinois, vir Esther (née Moberg) Bradbury (1888–1966), 'n Sweedse immigrant, en Leonard Spaulding Bradbury (1890-1957), 'n krag- en telefoonlyn van Engelse afkoms.     Hy het die middelnaam "Douglas" gekry na die akteur Douglas Fairbanks. Bradbury was verwant aan die Amerikaanse Shakespeare -geleerde Douglas Spaulding en stam af van Mary Bradbury, wat in 1692 tydens een van die Salem -heksieproewe verhoor is.  
Bradbury was omring deur 'n uitgebreide gesin tydens sy vroeë kinderjare en vormingsjare in Waukegan. 'N Tannie het vir hom kortverhale gelees toe hy 'n kind was.  Hierdie periode het die skrywer en sy verhale gegrond. In die fiksie -werke van Bradbury word Waukegan uit die twintigerjare 'Green Town', Illinois.
Die Bradbury -gesin het gedurende 1926–1927 en 1932–1933 in Tucson, Arizona, gewoon terwyl hul pa werk aangegaan het, en keer elke keer terug na Waukegan. Terwyl hy in Tucson gewoon het, het Bradbury die Amphi Junior High School en die Roskruge Junior High School bygewoon. Uiteindelik vestig hulle hulle in 1934 in Los Angeles toe Bradbury 14 jaar oud was. Die gesin arriveer met slegs US $ 40 (gelykstaande aan $ 774 in 2020), wat vir huur en kos betaal het totdat sy pa uiteindelik vir $ 14 per week 'n werk by 'n kabelmaatskappy gevind het (gelykstaande aan $ 271 in 2020). Dit het beteken dat hulle kon bly, en Bradbury, wat verlief was op Hollywood, was in ekstase. [ aanhaling nodig ]
Bradbury het die Hoërskool Los Angeles bygewoon en was aktief in die dramaklub. Hy het gereeld deur Hollywood gerolskaats in die hoop om bekendes te ontmoet. Onder die kreatiewe en talentvolle mense wat Bradbury ontmoet het, was die pionier met spesiale effekte, Ray Harryhausen, en die radioster George Burns. Bradbury se eerste loon as skrywer, op 14 -jarige ouderdom, was vir 'n grap wat hy aan George Burns verkoop het om op die Burns en Allen radioprogram.  
Gedurende sy jeugjare was Bradbury 'n ywerige leser en skrywer en het hy op 'n jong ouderdom geweet dat hy 'in een van die kunste' gaan.   Bradbury het op die ouderdom van 11 (1931), tydens die Groot Depressie, sy eie verhale begin skryf - soms skryf hy oor die enigste beskikbare ding: slagterpapier. [ aanhaling nodig ]
In sy jeug het hy baie tyd in die Carnegie -biblioteek in Waukegan deurgebring en skrywers soos H. G. Wells, Jules Verne en Edgar Allan Poe gelees. Op 12 het Bradbury tradisionele gruwelverhale begin skryf en gesê dat hy probeer het om Poe na te boots tot hy ongeveer 18 was.  Benewens strokiesprente, was hy ook mal oor die werk van Edgar Rice Burroughs, die skepper van Tarzan van die ape, veral Burroughs se John Carter of Mars -reeks. Die krygsheer van Mars het hom so beïndruk dat hy op 12 -jarige ouderdom sy eie vervolgverhaal geskryf het.   Die jong Bradbury was ook 'n spotprenttekenaar en wou graag illustreer. Hy het oor Tarzan geskryf en sy eie Sondagpanele geteken. Hy het na die radioprogram geluister Chandu die towenaaren elke aand as die vertoning uit die lug kom, sit hy en skryf die hele draaiboek uit die geheue. 
As tiener in Beverly Hills het hy gereeld by sy mentor en vriend, die wetenskapfiksieskrywer, Bob Olsen, gekuier en idees gedeel en kontak behou. In 1936, in 'n tweedehandse boekwinkel in Hollywood, ontdek Bradbury 'n posbrief vir die byeenkoms van die Los Angeles Science Fiction Society.  Opgewonde om te sien dat ander sy belangstelling deel, het Bradbury op 16-jarige ouderdom by 'n weeklikse Donderdagaand-konklav aangesluit. 
Bradbury noem HG Wells en Jules Verne as sy belangrikste wetenskapfiksie-invloede. Bradbury identifiseer met Verne en sê: "Hy glo dat die mens in 'n vreemde situasie in 'n vreemde wêreld verkeer, en hy glo dat ons kan seëvier deur moreel op te tree".  Bradbury het erken dat hy in die twintigerjare opgehou het om wetenskap-fiksieboeke te lees en 'n wye literatuurveld insluit wat digters Alexander Pope en John Donne insluit.  Bradbury het pas die hoërskool voltooi toe hy Robert Heinlein ontmoet, toe 31 jaar oud. Bradbury onthou: "Hy was bekend, en hy het humanistiese wetenskapfiksie geskryf, wat my beïnvloed het om te waag om mens te wees in plaas van meganies." 
In die jong volwassenheid het Bradbury verhale gelees wat in Verbysterende wetenskapfiksie, en lees alles deur Robert A. Heinlein, Arthur C. Clarke, en die vroeë geskrifte van Theodore Sturgeon en A. E. van Vogt.
Die gesin het ongeveer vier blokke van die Fox Uptown Theatre in Western Avenue in Los Angeles, die vlagskip -teater vir MGM en Fox, gewoon. Daar het Bradbury geleer hoe om in te sluip en het hy elke week na voorskoue gekyk. Hy het daar, sowel as oor die hele stad, soos hy dit gestel het, rolskaatseer, "het die neiging om handtekeninge van glansryke sterre te kry. Dit was heerlik." Onder die sterre wat die jong Bradbury opgewonde was om te ontmoet, was Norma Shearer, Laurel en Hardy en Ronald Colman. Soms het hy die hele dag voor Paramount Pictures of Columbia Pictures deurgebring en dan na die Brown Derby gegaan om die sterre te sien wat kom en gaan eet. Hy het vertel dat hy Cary Grant, Marlene Dietrich en Mae West gesien het, wat, volgens hom, elke Vrydagaand gereeld opdaag terwyl sy lyfwag agterna was. 
Bradbury vertel die volgende ontmoeting met Sergei Bondarchuk, regisseur van die Sowjet -epiese filmreeks Oorlog en vrede, tydens 'n Hollywood -prysuitdeling ter ere van Bondarchuk:
Hulle het 'n lang tou gevorm en terwyl Bondarchuk daarlangs loop, herken hy verskeie mense: "O meneer Ford, ek hou van u film." Hy herken die regisseur, Greta Garbo, en iemand anders. Ek het heel aan die einde van die ry gestaan ​​en dit stilweg dopgehou. Bondarchuk het vir my geskree "Ray Bradbury, is dit jy?" Hy storm na my toe, omhels my, sleep my binne, gryp 'n bottel Stolichnaya, gaan sit by sy tafel waar sy naaste vriende sit. Al die beroemde Hollywood -regisseurs in die ry was verbouereerd. Hulle staar na my en vra vir mekaar "Wie is hierdie Bradbury?" En sweerend het hulle vertrek en my alleen met Bondarchuk gelaat. 
Bradbury se eerste gepubliseerde verhaal was "Hollerbochen's Dilemma", wat verskyn het in die nommer van Forrest J. Ackerman se fanzine in Januarie 1938 Verbeelding!.  In Julie 1939 gee Ackerman en sy vriendin Morojo die 19-jarige Bradbury die geld om na New York te gaan vir die First World Science Fiction Convention in New York, en finansier Bradbury se fanzine, getiteld Futuria Fantasia.  Bradbury het die meeste van sy vier uitgawes geskryf, elk beperk tot minder as 100 eksemplare. [ aanhaling nodig ] Tussen 1940 en 1947 was hy 'n bydraer tot die filmblad van Rob Wagner, Skrif. 
Bradbury was vry om 'n loopbaan in skryfwerk te begin toe hy weens sy swak sig tydens die Tweede Wêreldoorlog verwerp is vir inlywing in die weermag. Nadat hy geïnspireer is deur wetenskapfiksiehelde soos Flash Gordon en Buck Rogers, het Bradbury in 1938 begin om wetenskapfiksieverhale in fanzines te publiseer. Bradbury is uitgenooi deur Forrest J. Ackerman [ aanhaling nodig ] om die Los Angeles Science Fiction Society by te woon, wat destyds bymekaar gekom het by Clifton's Cafeteria in die sentrum van Los Angeles. Daar ontmoet hy die skrywers Robert A. Heinlein, Emil Petaja, Fredric Brown, Henry Kuttner, Leigh Brackett en Jack Williamson. [ aanhaling nodig ]
In 1939 het Bradbury by Laraine Day se Wilshire Players Guild aangesluit, waar hy twee jaar lank in verskeie toneelstukke geskryf en opgetree het. Hulle was, soos Bradbury later beskryf het, 'so ongelooflik erg' dat hy twee dekades lank die skryfkuns laat vaar het.  Bradbury se eerste betaalde stuk, "Pendulum", geskryf met Henry Hasse, is in die pulp -tydskrif gepubliseer Super Science Stories in November 1941, waarvoor hy $ 15 verdien het. 
Bradbury verkoop sy eerste solo-verhaal, "The Lake", vir $ 13,75 op 22 en word 'n voltydse skrywer teen 24.  Sy eerste bundel kortverhale, Donker karnaval, is in 1947 gepubliseer deur Arkham House, 'n klein pers in Sauk City, Wisconsin, in besit van die skrywer August Derleth. Hersien Donker karnaval vir die New York Herald Tribune, Het Will Cuppy Bradbury "geskik vir algemene verbruik" verklaar en voorspel dat hy 'n skrywer van die Britse fantasie -skrywer John Collier sou word. 
Na 'n verwerpingskennisgewing van die pulp Vreemde verhale, Het Bradbury "Homecoming" ingedien by Mademoiselle, wat opgemerk is deur 'n jong redaksionele assistent met die naam Truman Capote. Capote het die Bradbury -manuskrip uit 'n sluiphoop gepluk, wat gelei het tot die publikasie daarvan. Tuiskoms het 'n plek verower in die O. Henry Award Stories van 1947. 
In die UCLA's Powell Library, in 'n studeerkamer met tikmasjiene te huur, het Bradbury sy klassieke verhaal van 'n boekbrandende toekoms geskryf, Die Brandweerman, wat ongeveer 25 000 woorde lank was. Dit is later met ongeveer 50 000 woorde onder die naam gepubliseer Fahrenheit 451, vir 'n totale koste van $ 9,80, te danke aan die biblioteek se huur vir tikmasjienhuur van tien sent per halfuur. 
'N Toevallige ontmoeting in 'n boekwinkel in Los Angeles met die Britse uitgewese skrywer Christopher Isherwood het Bradbury die geleentheid gegee om Die Marschronieke in die hande van 'n gerespekteerde kritikus. Die gloeiende resensie van Isherwood het gevolg. 
Bradbury skryf sy lewenslange gewoonte om elke dag te skryf aan twee voorvalle toe. Die eerste hiervan, toe hy drie jaar oud was, was dat sy ma hom saamgeneem het om Lon Chaney in die stille film van 1923 te sien Die boggel van Notre Dame.  Die tweede voorval het plaasgevind in 1932, toe 'n karnaval -entertainer, ene meneer Electrico, die jong man met 'n geëlektrifiseerde swaard aan die neus raak, sy hare regop laat staan ​​en skree: "Lewe vir ewig!"  Bradbury sê: "Ek het gevoel dat iets vreemds en wonderliks ​​met my gebeur het as gevolg van my ontmoeting met mnr. Electrico. [Hy] het my 'n toekoms gegee. Ek het voltyds begin skryf.Ek het sedert daardie dag 69 jaar gelede elke dag van my lewe geskryf. " Op daardie ouderdom het Bradbury eers begin toor, wat sy eerste groot liefde was. As hy nie die skryf ontdek het nie, sou hy 'n towenaar. 
Bradbury beweer 'n wye verskeidenheid invloede en beskryf besprekings wat hy moontlik met sy gunsteling digters en skrywers Robert Frost, William Shakespeare, John Steinbeck, Aldous Huxley en Thomas Wolfe kan voer. Van Steinbeck het hy gesê dat hy geleer het "hoe om objektief te skryf en tog al die insigte in te voeg sonder te veel ekstra kommentaar". Hy bestudeer Eudora Welty vir haar 'merkwaardige vermoë om atmosfeer, karakter en beweging in 'n enkele reël te gee'. Bradbury se gunsteling skrywers wat grootgeword het, was Katherine Anne Porter, Edith Wharton en Jessamyn West. 
Bradbury is eens beskryf as 'n 'Midwest-surrealist' en word dikwels as 'n wetenskapfiksieskrywer bestempel, wat hy as 'die kuns van die moontlike' beskryf het. Bradbury weerstaan ​​egter die kategorisering:  
Eerstens skryf ek nie wetenskapfiksie nie. Ek het net een wetenskapfiksieboek gedoen en dit is Fahrenheit 451, gebaseer op die werklikheid. Wetenskapfiksie is 'n uitbeelding van die werklike. Fantasie is 'n uitbeelding van die onwerklike. So Marschronieke is nie wetenskapfiksie nie, dit is fantasie. Dit kan nie gebeur nie, sien jy? Dit is die rede waarom dit nog lank gaan wees - want dit is 'n Griekse mite en mites het krag. 
Bradbury vertel toe hy as skrywer tot sy reg kom, die middag skryf hy 'n kortverhaal oor sy eerste ontmoeting met die dood. Toe hy 'n seuntjie was, het hy 'n jong meisie by 'n meer ontmoet en sy het in die water uitgegaan en nooit weer teruggekom nie. Jare later, terwyl hy daaroor geskryf het, vloei trane uit hom. Hy herken dat hy die sprong gemaak het van die navolging van die vele skrywers wat hy bewonder het om met sy stem as skrywer te skakel. 
Toe hy later uitgevra is oor die liriese krag van sy prosa, het Bradbury geantwoord: "Van die lees van soveel gedigte elke dag van my lewe. My gunsteling skrywers was diegene wat dinge goed gesê het." Hy word aangehaal, "As jy huiwerig is om te huil, sal jy nie 'n volmaakte lewe hê nie." 
Op hoërskool was Bradbury aktief in sowel die poësieklub as die dramaklub, en het hy voortgegaan om 'n akteur te word, maar het ernstig geword oor sy skryfwerk namate sy hoërskooljare vorder. Bradbury studeer aan die Los Angeles High School, waar hy poësieklasse by Snow Longley Housh volg, en kortverhaalskryfkursusse wat deur Jeannet Johnson aangebied word.  Die onderwysers herken sy talent en bevorder sy belangstelling in skryf,  maar hy het nie die universiteit bygewoon nie. In plaas daarvan verkoop hy koerante op die hoek van South Nortonlaan en Olympic Boulevard. Wat sy opvoeding betref, het Bradbury gesê:
Biblioteke het my grootgemaak. Ek glo nie in kolleges en universiteite nie. Ek glo in biblioteke omdat die meeste studente nie geld het nie. Toe ek aan die hoërskool studeer, was dit tydens die depressie en ons het geen geld gehad nie. Ek kon nie universiteit toe gaan nie, en ek was tien jaar lank drie dae per week biblioteek toe.  
Hy het vertel Die Paris Review, "Jy kan nie leer om op die universiteit te skryf nie. Dit is 'n baie slegte plek vir skrywers, want die onderwysers dink altyd dat hulle meer weet as jy - en hulle weet nie." 
Bradbury beskryf sy inspirasie as: "My verhale loop op en byt my in die been - ek reageer deur dit neer te skryf - alles wat tydens die byt aangaan. As ek klaar is, laat die idee los en loop weg". 
"Green Town" wysig
Green Town, 'n herontdekking van Waukegan, is 'n simbool van veiligheid en huis, wat dikwels as 'n kontrasterende agtergrond van verhale oor fantasie of bedreiging geplaas word. Dit dien as die opset van sy semi -outobiografiese klassieke Paardebloemwyn, Iets Slegs Op hierdie manier kom, en Vaarwel Somer, sowel as in baie van sy kortverhale. In Green Town spruit Bradbury se gunsteling oom vlerke uit, reisende karnivale verberg bonatuurlike kragte, en sy grootouers bied ruimte aan Charles Dickens.  ​​Miskien is die mees definitiewe gebruik van die skuilnaam vir sy tuisdorp, in Someroggend, Someraand, 'n versameling kortverhale en vignette uitsluitlik oor Green Town, keer Bradbury terug na die kenmerkende omgewing as 'n terugblik op die vinnig verdwynende klein dorpie wêreld van die Amerikaanse hartland, wat die grondslag van sy wortels was. 
Bradbury het baie kort opstelle oor die kultuur en die kunste geskryf en die aandag van kritici op hierdie gebied getrek, maar hy gebruik sy fiksie om sy kultuur en samelewing te ondersoek en te kritiseer. Bradbury het byvoorbeeld opgemerk dat Fahrenheit 451 raak die vervreemding van mense deur die media aan:
Met die skryf van die kort roman Fahrenheit 451 Ek het gedink ek beskryf 'n wêreld wat binne vier of vyf dekades kan ontwikkel. Maar net 'n paar weke gelede, een aand in Beverly Hills, het 'n man en vrou by my verbygestap en met hul hond geloop. Ek staan ​​absoluut verstom agter hulle aan. Die vrou het 'n klein sigaretpakket in sy een hand gehou, sy antenna bewe. Hieruit het klein koperdrade ontstaan ​​wat eindig in 'n sierlike kegel wat in haar regteroor geprop is. Daar was sy, onbewus van mens en hond, na verre wind en gefluister en sepie -uitroepe, geluister slaap, gehelp op en af ​​randstene deur 'n man wat net sowel nie daar was nie. Dit was nie fiksie nie. 
Bradbury het gesê dat die roman 'n kritiek op die latere ontwikkeling van politieke korrektheid was:
Hoe werk die verhaal van Fahrenheit 451 opstaan ​​in 1994?
R.B .: Dit werk nog beter omdat ons nou politieke korrektheid het. Politieke korrektheid is deesdae die ware vyand. Die swart groepe wil ons denke beheer en u kan nie sekere dinge sê nie. Die homoseksuele groepe wil nie hê dat u hulle moet kritiseer nie. Dit is denkbeheer en beheer van spraakvryheid. 
In 'n opstel uit 1982 skryf hy: "Mense vra my om die toekoms te voorspel, as ek dit net wil voorkom". Hierdie bedoeling is vroeër uitgespreek deur ander skrywers,  wat dit soms aan hom toegeskryf het.
Op 24 Mei 1956 verskyn Bradbury op televisie in Hollywood in die gewilde vasvraprogram Jy wed jou lewe aangebied deur Groucho Marx. Tydens sy inleidende kommentaar en op die lug gesels met Marx, bespreek Bradbury kortliks van sy boeke en ander werke, insluitend 'n oorsig van "The Veldt", sy kortverhaal wat ses jaar tevore gepubliseer is in Die Saturday Evening Post onder die titel "The World the Children Made". 
Bradbury was 'n konsultant vir die American Pavilion op die New York World's Fair in 1964 en het die vertellingsskrif geskryf vir The American Journey -aantrekkingskrag wat daar gehuisves is.   Hy werk ook aan die oorspronklike uitstalling wat in die geosfeer van Epcot's Spaceship Earth in Walt Disney World gehuisves is.    Bradbury konsentreer in die 1980's op speurfiksie.  In die laaste helfte van die 1980's en vroeë 1990's was hy ook gasheer Die Ray Bradbury -teater, 'n bloemlesingsreeks op televisie gebaseer op sy kortverhale.
Bradbury was 'n sterk voorstander van openbare biblioteekstelsels en het geld ingesamel om te verhoed dat die sluiting van verskeie biblioteke in Kalifornië met begrotingsbesnoeiings voorkom. Hy het gesê dat "biblioteke my grootgemaak het" en dat hy kolleges en universiteite vermy en sy eie gebrek aan geld tydens die depressie met arm hedendaagse studente vergelyk.  Sy mening verskil oor moderne tegnologie. In 1985 het Bradbury geskryf: "Ek sien niks anders as goed van rekenaars af nie. Toe hulle die eerste keer op die toneel verskyn, het mense gesê: 'Oh my God, ek is so bang.' Ek haat sulke mense-ek noem hulle die neo-Luddiete "en" In 'n sekere sin [rekenaars] is eenvoudig boeke. Boeke is oral, en rekenaars sal ook wees ".  Hy weerstaan ​​die omskakeling van sy werk in e-books en sê in 2010: "Ons het te veel selfone. Ons het te veel internets. Ons moet van die masjiene ontslae raak. Ons het nou te veel masjiene ".  Wanneer die publikasie regte vir Fahrenheit 451 In Desember 2011 hernu, het Bradbury die publikasie daarvan in elektroniese vorm toegelaat, mits die uitgewer, Simon & amp; Schuster, die elektroniese boek digitaal kan aflaai deur enige biblioteekbeskermer. Die titel bly die enigste boek in die Simon & amp Schuster -katalogus waar dit moontlik is. 
Verskeie strokiesprente het Bradbury se verhale aangepas. EC Comics se reeks gruwel- en wetenskap-fiksie-strokiesprente is veral opgemerk. Aanvanklik plagiaat die skrywers sy verhale, maar 'n diplomatieke brief van Bradbury daaroor het daartoe gelei dat die onderneming hom betaal het en onderhandel het oor behoorlik gelisensieerde aanpassings van sy werk. Die strokiesprente met die verhale van Bradbury is ingesluit Verhale uit die kript, Vreemde wetenskap, Vreemde fantasie, Misdaadverhale, en Haunt of Fear. [ aanhaling nodig ]
Bradbury het sy hele lewe lank 'n entoesiastiese dramaturg gebly en 'n ryk teatrale nalatenskap sowel as literêr nagelaat. Bradbury was jare lank aan die hoof van die Pandemonium Theatre Company in Los Angeles en het 'n vyfjarige verhouding met die Fremont Center Theatre in South Pasadena gehad. 
Bradbury is prominent in twee dokumentêre films wat verband hou met sy klassieke 1950's - 1960's: Jason V Brock's Charles Beaumont: The Life of Twilight Zone's Magic Man,  wat sy probleme met Rod Serling beskryf, en sy vriendskappe met die skrywers Charles Beaumont, George Clayton Johnson, en veral sy dierbare vriend William F. Nolan, sowel as Brock's Die AckerMonster Chronicles!, wat verdiep in die lewe van die voormalige agent van Bradbury, goeie vriend, mega-fan en Bekende Monsters of Filmland redakteur Forrest J Ackerman. [ aanhaling nodig ]
Bradbury se nalatenskap is gevier deur die boekwinkel Fahrenheit 451 Books in Laguna Beach, Kalifornië, in die sewentiger- en tagtigerjare. Paramount Pictures Godfather III. Bradbury en sy gunsteling illustreerder, Joseph Mugnaini, het in die middel van die tagtigerjare die groot opening van 'n anneks by die winkel bygewoon. Die winkel het sy deure in 1987 gesluit, maar in 1990 het 'n ander winkel met dieselfde naam (met verskillende eienaars) in Carlsbad, Kalifornië, oopgemaak. 
In die 1980's en 1990's het Bradbury op die adviesraad van die Los Angeles Student Film Institute gedien.  
Bradbury se vrou was Marguerite McClure (16 Januarie 1922 - 24 November 2003) van 1947 tot haar dood en het vier dogters gehad:  Susan, Ramona, Bettina en Alexandra.  Bradbury het nooit 'n rybewys gekry nie, maar het staatgemaak op openbare vervoer of sy fiets.  Hy het tuis gebly tot hy 27 was en getroud. Sy vrou, 56 jaar lank, Maggie, soos sy liefdevol genoem is, was die enigste vrou met wie Bradbury ooit uitgegaan het. 
Hy is as Baptiste grootgemaak deur sy ouers, wat self nie gereeld kerkgangers was nie. As volwassene het Bradbury homself as 'n "delikatesse -godsdienstige" beskou wat die kategorisering van sy oortuigings weerstaan ​​en leiding van beide die Oosterse en Westerse oortuigings geneem het. Hy het gevoel dat sy loopbaan ''n godgegewe ding is, en ek is so dankbaar, so, so dankbaar. Die beste beskrywing van my loopbaan as skrywer is' At play in the fields of the Lord. '"
Bradbury was 'n goeie vriend van Charles Addams, en Addams het die eerste van Bradbury se verhale oor die Elliotts geïllustreer, 'n gesin wat soos Addams se eie Addams -gesin in Illinois op die platteland gelyk het. Bradbury se eerste verhaal oor hulle was "Homecoming", gepubliseer in die Halloween -uitgawe van 1946 van Mademoiselle, met Addams se illustrasies. Addams en hy het 'n groter gesamentlike werk beplan wat die hele geskiedenis van die gesin sou vertel, maar dit het nooit gerealiseer nie, en volgens 'n onderhoud van 2001 het hulle hul eie gang gegaan.  In Oktober 2001 publiseer Bradbury al die familieverhale wat hy geskryf het, in een boek met 'n verbindende verhaal, Van die stof teruggekeer, met 'n omvattende omslag van Addams van die oorspronklike illustrasie "Homecoming". 
'N Ander goeie vriend was die animator Ray Harryhausen, die beste man tydens die troue van Bradbury.  Tydens 'n BAFTA 2010 -huldeblyk ter ere van Ray Harryhausen se 90ste verjaardag, het Bradbury gepraat van sy eerste ontmoeting met Harryhausen by Forrest J Ackerman se huis toe hulle albei 18 was. Hulle gedeelde liefde vir wetenskapfiksie, King Kong, en die film wat deur King Vidor geregisseer is Die Fountainhead, geskryf deur Ayn Rand, was die begin van 'n lewenslange vriendskap. Hierdie vroeë invloede het die paar geïnspireer om in hulself te glo en hul loopbaankeuses te bevestig. Na hul eerste ontmoeting het hulle ten minste een keer per maand kontak gehou in 'n vriendskap wat oor 70 jaar strek. 
Laat in die lewe het Bradbury sy toewyding en passie behou ondanks wat hy beskryf het as die 'verwoesting van siektes en sterftes van baie goeie vriende'. Onder die verliese wat Bradbury diep bedroef het, was die dood van Star Trek skepper Gene Roddenberry, wat jare lank 'n intieme vriend was. Hulle het byna drie dekades goeie vriende gebly nadat Roddenberry hom gevra het om voor te skryf Star Trek, wat Bradbury nooit gedoen het nie, en het beswaar gemaak dat hy "nooit die vermoë gehad het om ander se idees in 'n sinvolle vorm aan te pas nie." 
Bradbury het in 1999  'n beroerte gekry wat hom gedeeltelik van 'n rolstoel afhanklik gemaak het vir mobiliteit.  Ten spyte hiervan, het hy aanhou skryf, en selfs 'n opstel daarvoor geskryf Die New Yorker, oor sy inspirasie vir skryf, slegs 'n week voor sy dood gepubliseer.  Bradbury het gereeld opgetree by wetenskapfiksiekonvensies tot in 2009, toe hy uit die kring tree.
Bradbury het 'n begraafplaas by die Westwood Village Memorial Park -begraafplaas in Los Angeles gekies, met 'n grafsteen waarop die skrywer 'Fahrenheit 451' staan.   Op 6 Februarie 2015 het Die New York Times het berig dat die huis waarin Bradbury vir 50 jaar van sy lewe gewoon en geskryf het, te Cheviot Drive 10265 in Cheviot Hills, Los Angeles, Kalifornië, gesloop is deur die koper, argitek Thom Mayne. 
Bradbury sterf in Los Angeles, Kalifornië, op 5 Junie 2012, op 91 -jarige ouderdom, na 'n lang siekbed.  Die persoonlike biblioteek van Bradbury is na die Waukegan Public Library, waar hy baie van sy formatiewe leeservarings beleef het. 
Die New York Times noem Bradbury "die skrywer wat die meeste verantwoordelik is om moderne wetenskapfiksie in die literêre hoofstroom te bring."  Die Los Angeles Times aan Bradbury toegeskryf die vermoë "om liries en evokatief te skryf van 'n verbeelding weg, wêrelde wat hy hier en nou met 'n gevoel van visuele duidelikheid en vertroudheid met klein dorpies veranker het".  Die kleinseun van Bradbury, Danny Karapetian, het gesê dat Bradbury se werke "soveel kunstenaars, skrywers, onderwysers, wetenskaplikes beïnvloed het, en dat dit altyd aangrypend en vertroostend is om hul verhale te hoor".  Die Washington Post het verskeie moderne tegnologieë opgemerk wat Bradbury baie vroeër in sy skryfwerk voorgestel het, soos die idee van bankautomate en koptelefoon en Bluetooth -koptelefoon Fahrenheit 451, en die konsepte van kunsmatige intelligensie binne Ek sing die Body Electric. 
Op 6 Junie 2012, in 'n amptelike openbare verklaring van die Withuis se perskantoor, het president Barack Obama gesê:
Vir baie Amerikaners het die nuus oor Ray Bradbury se dood onmiddellik gedink aan die beelde van sy werk, in ons gedagtes ingedruk, dikwels van jongs af. Sy gawe vir storievertelling het ons kultuur verander en ons wêreld uitgebrei. Maar Ray het ook besef dat ons verbeelding gebruik kan word as 'n instrument vir beter begrip, 'n middel tot verandering en 'n uitdrukking van ons gewaardeerde waardes. Daar is geen twyfel dat Ray nog baie generasies sal inspireer met sy skryfwerk nie, en ons gedagtes en gebede is by sy familie en vriende. 
Talle Bradbury -aanhangers bring hulde aan die skrywer en let op die invloed van sy werke op hul eie loopbane en skeppings.   Rolprentvervaardiger Steven Spielberg verklaar dat Bradbury "[sy] muse was vir die beter deel van [sy] wetenskapfiksieloopbaan. Op die wêreld van wetenskapfiksie en fantasie en verbeelding is hy onsterflik".  Skrywer Neil Gaiman was van mening dat "die landskap van die wêreld waarin ons leef sou verminder het as ons hom nie in ons wêreld gehad het nie".  Skrywer Stephen King het 'n verklaring op sy webwerf vrygestel waarin gesê word: "Ray Bradbury het drie groot romans en driehonderd wonderlike verhale geskryf. Een van laasgenoemde is 'A Sound of Thunder' genoem. Die geluid wat ek vandag hoor, is die donder van 'n reus se voetspore verdwyn. Maar die romans en verhale bly in al hul resonansie en vreemde skoonheid. " 
Bradbury het 'meer as 27 romans en verhaalbundels' geskryf, wat baie van sy 600 kortverhale insluit.  Meer as agt miljoen eksemplare van sy werke, gepubliseer in meer as 36 tale, is wêreldwyd verkoop. 
Eerste roman Edit
In 1949 het Bradbury en sy vrou hul eerste kind verwag. Hy het 'n Greyhound -bus na New York geneem en 50 sent per nag by 'n kamer by die YMCA ingegaan. Hy het sy kortverhale na 'n dosyn uitgewers geneem, maar niemand wou dit hê nie. Net voor hy gereed was om huis toe te gaan, het Bradbury saam met 'n redakteur by Doubleday geëet. Toe Bradbury vertel dat almal 'n roman wil hê en dat hy nie 'n roman het nie, vra die redakteur, toevallig Walter Bradbury, of die kortverhale saamgevoeg kan word tot 'n boeklengteversameling. Die titel was die idee van die redakteur wat hy voorgestel het: 'U kan dit noem Die Marschronieke"Bradbury hou van die idee en onthou dat hy in 1944 aantekeninge gemaak het om 'n boek oor Mars te maak. Die aand het hy die hele nag by die YMCA gebly en 'n buitelyn getik. Hy het dit die volgende oggend na die redakteur van Doubleday geneem, wat gelees het dit en skryf aan Bradbury 'n tjek van $ 750. Toe Bradbury terugkeer na Los Angeles, het hy al die kortverhale wat ontstaan ​​het, verbind Die Marschronieke. 
Bedoel eerste roman Edit
Wat later uitgegee is as 'n versameling verhale en vignette, Someroggend, Someraand, was die eerste ware roman van Bradbury. Die kern van die werk was Bradbury se getuienis van die Amerikaanse klein dorpie in die Amerikaanse hartland. [ aanhaling nodig ]
In die winter van 1955–56 het Bradbury, na 'n konsultasie met sy Doubleday -redakteur, die publikasie van 'n roman wat gebaseer is op Green Town, die skuilnaam vir sy tuisdorp, uitgestel.In plaas daarvan het hy 17 verhale onttrek en saam met drie ander Green Town -verhale dit in sy boek uit 1957 oorbrug Paardebloemwyn. Later, in 2006, publiseer Bradbury die oorspronklike roman wat oorgebly het ná die onttrekking, en skryf dit weer op die titel Vaarwel Somer. Hierdie twee titels wys watter verhale en episodes Bradbury besluit het om te behou toe hy die twee boeke uit een gemaak het. [ aanhaling nodig ]
Die belangrikste van die oorblywende ongepubliseerde verhale, tonele en fragmente is gepubliseer onder die oorspronklik bedoelde naam vir die roman, Someroggend, Someraand, in 2007. 
Van 1950 tot 1954 is 31 van Bradbury se verhale deur Al Feldstein aangepas vir EC Comics (sewe daarvan is nie in ses verhale genoem nie, waaronder "Kaleidoscope" en "Rocket Man" wat gekombineer word as "Home To Stay" - waarvoor Bradbury terugwerkend betaal is —En EC se eerste weergawe van "The Handler" onder die titel "A Strange Undertaking") en 16 hiervan is in die sagteblaaie versamel, Die herfsmense (1965) en Môre middernag (1966), albei uitgegee deur Ballantine Books met omslagillustrasies deur Frank Frazetta. Ook in die vroeë vyftigerjare is aanpassings van Bradbury se verhale op verskeie televisieprogramme uitgesaai, waaronder Tales of Tomorrow, Ligte uit, Daar buite, Spanning, CBS Televisie Werkswinkel, Jane Wyman's Fireside Theatre, Ster Vanaand, Windows en Alfred Hitchcock bied aan. "The Merry-Go-Round", 'n halfuur se verfilming van Bradbury se "The Black Ferris", geprys deur Verskeidenheid, is vertoon op Starlight Summer Theatre in 1954 en NBC's Voorskou in 1956. Gedurende dieselfde tydperk is verskeie verhale aangepas vir radiodrama, veral oor die wetenskapfiksie -bloemlesings Afmeting X en die opvolger daarvan X Minus Een.
Die vervaardiger William Alland het Bradbury die eerste keer in 1953 na die bioskope gebring Dit kom uit die buitenste ruimte, 'n Harry Essex -draaiboek wat ontwikkel is uit Bradbury se skermbehandeling "Atomic Monster". Drie weke later kom die vrylating van Eugène Lourié's vry Die Dier uit 20.000 vate (1953), wat 'n toneel bevat wat gebaseer is op Bradbury se "The Fog Horn", oor 'n seemonster wat die geluid van 'n mishoring verwar met die paringskreet van 'n wyfie. Bradbury se goeie vriend, Ray Harryhausen, het die stop-motion-animasie van die wese vervaardig. Bradbury het later die guns teruggegee deur 'n kortverhaal, "Tyrannosaurus Rex", te skryf oor 'n stop-animasie-animator wat sterk op Harryhausen gelyk het. Oor die volgende 50 jaar was meer as 35 funksies, kortbroeke en TV -flieks gebaseer op Bradbury se verhale of draaiboeke. Bradbury is in 1953 deur die regisseur John Huston gehuur om aan die draaiboek vir sy filmweergawe van Melville's te werk Moby Dick (1956), met Gregory Peck as Captain Ahab, Richard Basehart as Ishmael en Orson Welles as Father Mapple. 'N Belangrike resultaat van die film was die boek van Bradbury Groen skaduwees, wit walvis, 'n semi -gefiksionaliseerde weergawe van die maak van die film, insluitend Bradbury se omgang met Huston en sy tyd in Ierland, waar buitetonele wat in New Bedford, Massachusetts, afspeel, verfilm is.
Bradbury se kortverhaal Ek sing die Body Electric (uit die gelyknamige boek) is aangepas vir die 100ste episode van Die skemersone. Die episode is die eerste keer op 18 Mei 1962 uitgesaai.
Bradbury en regisseur Charles Rome Smith was medestigter van die Pandemonium Theatre Company in 1964. Die eerste produksie was Die wêreld van Ray Bradbury, bestaande uit eenbedrywe verwerkings van "The Pedestrian", "The Veldt" en "To the Chicago Abyss". Dit het vier maande lank in die Coronet Theatre in Los Angeles (Oktober 1964-Februarie 1965) plaasgevind. 'N Off-Broadway-produksie is in Oktober 1965 aangebied.' N Ander produksie van Pandemonium Theatre Company is in 1965 in die Coronet Theatre geïnstalleer, wat weer die verwerkings van drie Bradbury aanbied kortverhale: "The Wonderful Ice Cream Suit", "The Day It Rained Forever" en "Device Out of Time". (Die laaste is aangepas uit sy roman uit 1957 Paardebloemwyn). Die oorspronklike rolverdeling vir hierdie produksie was Booth Coleman, Joby Baker, Fredric Villani, Arnold Lessing, Eddie Sallia, Keith Taylor, Richard Bull, Gene Otis Shane, Henry T. Delgado, F. Murray Abraham, Anne Loos en Len Lesser. Die regisseur was weereens Charles Rome Smith.
Oskar Werner en Julie Christie speel die hoofrol Fahrenheit 451 (1966), 'n verwerking van Bradbury se roman onder regie van François Truffaut.
In 1966 het Bradbury vir Lynn Garrison gehelp om te skep AVIAN, 'n spesialis -lugvaarttydskrif. Vir die eerste uitgawe het Bradbury 'n gedig geskryf, "Planes That Land on Grass".
In 1969, Die geïllustreerde man is na die groot skerm gebring met Rod Steiger, Claire Bloom en Robert Drivas. Die film bevat die proloog en drie kortverhale uit die boek en het middelmatige resensies gekry. Dieselfde jaar het Bradbury die komponis Jerry Goldsmith, wat saam met Bradbury in die dramatiese radio van die vyftigerjare saamgewerk het, later genader om 'n kantate te komponeer Christus Apollo gebaseer op Bradbury se teks.  Die werk het aan die einde van 1969 die première gekry, met die California Chamber Symphony wat saam met die verteller Charlton Heston by UCLA opgetree het.
In 1972, Die skreeuende vrou is aangepas as 'n ABC Movie-of-the-Week met Olivia de Havilland in die hoofrol.
Die Marschronieke het 'n driedelige TV-miniserie geword met Rock Hudson, wat die eerste keer in 1980 deur NBC uitgesaai is. Bradbury vind die miniserie 'net vervelig'. 
Die televisiefliek uit 1982 Die Elektriese Ouma was gebaseer op Bradbury se kortverhaal "I Sing the Body Electric".
Die horrorfilm van 1983 Iets Slegs Op hierdie manier kom, met Jason Robards en Jonathan Pryce in die hoofrolle, is gebaseer op die gelyknamige roman van Bradbury.
In 1984 vervaardig Michael McDonough van die Brigham Young University "Bradbury 13", 'n reeks van 13 klankaanpassings van beroemde verhale uit Bradbury, in samewerking met National Public Radio. Die dramatiseringe in die volledige rolprente bevat verwerkings van "The Ravine", "Night Call, Collect", "The Veldt", "There Was an Old Woman", "Kaleidoscope", "Dark They Were, and Golden-Eyed", "The Screaming Woman "," A Sound of Thunder "," The Man "," The Wind "," The Fox and the Forest "," Here There Be Tygers "en" The Happiness Machine ". Voiceover -akteur Paul Frees het vertelling verskaf, terwyl Bradbury verantwoordelik was vir die openingsstem Greg Greg en Roger Hoffman het die episodes gemaak. Die reeks het 'n Peabody -toekenning en twee Gold Cindy -toekennings gewen en is op 1 Mei 2010 op CD vrygestel. Die reeks begin op 12 Junie 2011 op BBC Radio 4 Extra.
Van 1985 tot 1992 het Bradbury 'n gesindikeerde bloemlesing -televisiereeks aangebied, Die Ray Bradbury -teater, waarvoor hy 65 van sy verhale aangepas het. Elke episode begin met 'n opname van Bradbury in sy kantoor en kyk na aandenkings uit sy lewe, wat volgens hom (in die verhaal) gebruik word om idees vir verhale aan te wakker. Gedurende die eerste twee seisoene het Bradbury ook 'n addisionele vertelling vir die vertelling verskaf en op die skerm verskyn.
Bradbury se fiksie is diep gerespekteer in die USSR en is verwerk in vyf episodes van die Sowjet-wetenskapfiksie-TV-reeks Hierdie fantastiese wêreld wat die verhaalweergawe van "I Sing The Body Electric" aangepas het, Fahrenheit 451, "A Piece of Wood", "To the Chicago Abyss" en "Forever and the Earth".  In 1984 verskyn 'n tekenprentbewerking van There Will Come Soft Rains ("Будет ласковый дождь") deur die Oezbeeks regisseur Nazim Tyuhladziev.  Hy het 'n filmverwerking van Die Veldt in 1987.  In 1989 verskyn 'n tekenprentbewerking van "Here There Be Tygers" («Здесь могут водиться тигры») deur regisseur Vladimir Samsonov. 
Bradbury het die animasie -televisieweergawe van 1993 geskryf en vertel Die Halloween -boom, gebaseer op sy roman uit 1972.
Die film van 1998 Die wonderlike roomyspak, vrygestel deur Touchstone Pictures, is geskryf deur Bradbury. Dit was gebaseer op sy verhaal "The Magic White Suit" wat oorspronklik gepubliseer is in Die Saturday Evening Post in 1957. Die verhaal is ook voorheen aangepas as 'n toneelstuk, 'n musiekblyspel en 'n televisieweergawe van 1958.
In 2002 het Bradbury se eie Pandemonium Theatre Company -produksie van Fahrenheit 451 by Burbank's Falcon Theatre gekombineer lewendige toneelspel met geprojekteerde digitale animasie deur die Pixel Pups. In 1984 het Telarium 'n speletjie vir Commodore 64 vrygestel, gebaseer op Fahrenheit 451. 
In 2005, die film 'N Klank van donderweer is vrygestel, losweg gebaseer op die gelyknamige kortverhaal. Die rolprent Die skoenlapper -effek draai om dieselfde teorie as 'N Klank van donderweer en bevat baie verwysings na die inspirasie daarvan. Aanpassings van kortfilms van 'N Stukkie Hout en Die Klein Moordenaar is onderskeidelik in 2005 en 2007 vrygestel.
In 2005 is berig dat Bradbury ontsteld was oor die filmmaker Michael Moore omdat hy die titel gebruik het Fahrenheit 9/11, wat 'n verwysing na Bradbury's is Fahrenheit 451, vir sy dokumentêr oor die George W. Bush -administrasie. Bradbury het misnoeë uitgespreek oor Moore se gebruik van die titel, maar verklaar dat sy wrok nie polities gemotiveerd was nie, hoewel Bradbury polities konserwatief was.  Bradbury het beweer dat hy nie die geld wat die film verdien, wou hê nie, en ook nie geglo dat hy dit verdien nie. Hy het Moore onder druk geplaas om die naam te verander, maar tevergeefs. Moore het Bradbury twee weke voor die vrystelling van die film gebel om verskoning te vra, en gesê dat die film se bemarking al lankal aan die gang was en dat dit te laat was om die titel te verander. 
In 2008, die film Ray Bradbury se Chrysalis is vervaardig deur Roger Lay Jr. vir Urban Archipelago Films, gebaseer op die gelyknamige kortverhaal. Die film het die toekenning vir beste rolprent op die Internasionale Horror- en Sci-Fi-filmfees in Phoenix gewen. Die film het internasionale verspreiding deur Arsenal Pictures en binnelandse verspreiding deur Lightning Entertainment.
In 2010, Die Marschronieke is aangepas vir radio deur Koloniale radioteater op die lug.
Bradbury se werke en benadering tot skryf is gedokumenteer in die film van Terry Sanders Ray Bradbury: Verhaal van 'n skrywer (1963).
Bradbury se gedig "Groon" is in 2012 as 'n huldeblyk uitgespreek. 
Die Ray Bradbury -toekenning vir uitnemendheid in draaiboekskrywing is af en toe deur die Science Fiction and Fantasy Writers of America oorhandig - by vier geleenthede van 1992 tot 2009.  Begin 2010 word die Ray Bradbury -toekenning vir uitstaande dramatiese aanbieding jaarliks ​​oorhandig volgens die reëls en prosedures van die Nebula Awards, hoewel dit nie 'n Nebula -toekenning is nie.  Die opgeknapte Bradbury -toekenning vervang die Nebula -toekenning vir beste draaiboek.
In 1971 is 'n impakkrater op die maan deur die Apollo 15 -ruimtevaarders as Dandelion Crater genoem, ter ere van Bradbury se roman Paardebloemwyn. 
In 1979 kry hy 'n eredoktor in Letter (Litt.D.) -graad van die Whittier College. 
In 1984 ontvang hy die Prometheus -toekenning vir Fahrenheit 451.
In 1986 was Ray Bradbury eregas by die 44ste World Science Fiction Convention, wat van 28 Augustus tot 1 September in Atlanta, Ga., Gehou is 
Ray Bradbury Park is toegewy in Waukegan, Illinois, in 1990. Hy was teenwoordig vir die lintsny-seremonie. Die park bevat plekke beskryf in Paardebloemwyn, veral die "113 stappe". In 2009 is 'n paneel ontwerp deur die kunstenaar Michael Pavelich by die park gevoeg wat die geskiedenis van Ray Bradbury en Ray Bradbury Park beskryf. 
'N Asteroïde wat in 1992 ontdek is, is ter ere van hom' 9766 Bradbury 'genoem.
In 1994 ontvang hy die Peggy V. Helmerich Distinguished Author Award, wat jaarliks ​​deur die Tulsa Library Trust oorhandig word.
In 1994 wen hy 'n Emmy -toekenning vir die draaiboek Die Halloween -boom.
In 2000 ontvang hy die Medal for Distinguished Contribution to American Letters van die National Book Foundation. 
Vir sy bydrae tot die rolprentbedryf het Bradbury op 1 April 2002 'n ster op die Hollywood Walk of Fame gekry. 
In 2003 ontvang hy 'n eredoktorsgraad van die Woodbury Universiteit, waar hy elke jaar die Ray Bradbury Creativity -toekenning tot sy dood oorhandig. 
Op 17 November 2004 ontvang Bradbury die National Medal of Arts, aangebied deur president George W. Bush en Laura Bush. 
Bradbury het 'n World Fantasy -toekenning vir lewensprestasie op die World Fantasy Convention in 1977 ontvang en is tydens die 1980 World Science Fiction Convention in die 1980 World Science Fiction Convention aangewys as Gandalf Grand Master of Fantasy.  In 1989 het die Horror Writers Association hom die vierde of vyfde Bram Stoker -toekenning vir lewenslange prestasie in gruwelfiksie  gegee en die Science Fiction Writers of America het hom die 10de SFWA -grootmeester gemaak.  Hy het in 1996 'n First Fandom Hall of Fame -toekenning gewen  en die Science Fiction and Fantasy Hall of Fame het hom in 1999 ingewy, die vierde klas van twee oorledenes en twee lewende skrywers. 
In 2005 kry hy die graad Doctor in Laws (honoris causa) deur die National University of Ireland, Galway, tydens 'n vergaderingsgeleentheid in Los Angeles.
Op 14 April 2007 ontvang Bradbury die spesiale toekenning van die Sir Arthur Clarke -toekenning, wat Clarke aan 'n ontvanger van sy keuse gee.
Op 16 April 2007 ontvang Bradbury 'n spesiale aanhaling deur die Pulitzer -prys -jurie "vir sy uitstaande, vrugbare en baie invloedryke loopbaan as 'n ongeëwenaarde skrywer van wetenskapfiksie en fantasie." 
In 2007 is Bradbury deur die Franse regering tot bevelvoerder van die Ordre des Arts et des Lettres (Orde van die Kunste en Lettere) aangestel. 
In 2008 is hy aangewys as SFPA Grootmeester. 
Op 17 Mei 2008 ontvang Bradbury die eerste J. Lloyd Eaton Lifetime Achievement Award in Science Fiction, wat deur die UCR Libraries tydens die 2008 Eaton Science Fiction Conference, "Chronicling Mars", toegeken word. 
Op 19 November 2008 het Bradbury die Illinois Literary Heritage Award toegeken deur die Illinois Center for the Book.
In 2009 het Bradbury 'n eredoktorsgraad van die Columbia College in Chicago ontvang. 
In 2010 het die Spike TVScream Awards, die Comic-Con Icon Award, aan Bradbury gegaan
In 2012 het die NASANuuskierigheid Rover landingsterrein (4 ° 35′22 ″ S 137 ° 26′30 ″ E / 4.5895 ° S 137.4417 ° E / -4.5895 137.4417)   op die planeet Mars is die naam "Bradbury Landing".  
Op 6 Desember 2012 is die straathoek van Los Angeles by 5th en Flower Streets ter ere van hom 'Ray Bradbury Square' genoem. 
Op 24 Februarie 2013 is Bradbury vereer tydens die 85ste Oscar -toekennings tydens die segment "In Memoriam" van die geleentheid. 
Bradbury verskyn in die dokumentêr The Fantasy Film Worlds van George Pal (1985), vervaardig en geregisseer deur Arnold Leibovit. 
Die Nobelpryswenner Svetlana Alexievich se mondelinge geskiedenis is kronieke van die toekoms
2015 Nobelprys vir letterkunde Svetlana Alexievich. (AP Foto / Sergei Grits)
Die volgende resensie van die Nobelpryswenner Svetlana Alexievich Stemme uit Tsjernobyl is gepubliseer in die 17 April 2006 -uitgawe van Die Nasie.
In die lente van 1986 het die Engelse taal, en byna elke ander, 'n nuwe woord vir 'n katastrofe gekry: Tsjernobil. Op 25 April 1986, toe reaktor nr. 4 by die kernkragstasie naby 'n lowerryke dorpie ongeveer 80 kilometer noord van die Oekraïense hoofstad Kiëf begin smelt, het die wêreld geen idee gehad van die ramp wat sou gebeur nie. Moskou ook nie. In 'n klassieke verwarring van prioriteite wat die sluise sou oopmaak glasnost en mettertyd 'n herbesinning oor die Sowjet -kernlandskap, was die Politburo veral bekommerd oor slegte pers. 'N Jaar tevore het 'n nuwe hoofsekretaris ontstaan, Mikhail Gorbatsjof. Selfs namate die berig versprei het dat die ongeluk op die stasie reeds 'n ongekende skaal bereik het, met die spook van 'n radioaktiewe Armageddon wat oor Europa opstaan, lyk Gorbatsjof en die maatskappy minder bekommerd oor die skade wat Tsjernobil veroorsaak as die skade aan die reputasie van Moskou.
Nadat hy die Engelse taal betree het, het "Tsjernobil" munt gekry in die twintig jaar sedert die ongeluk. 'Om Tsjernobil te gaan' - of dit nou 'n verhouding, 'n ketel of 'n politieke loopbaan is - is om te smelt. Maar soos wetenskaplikes jou sal vertel, was dit wat gewoonlik die 'ongeluk' in Tsjernobil genoem word, alles behalwe. Want hierdie ramp is gebore uit menslike besluite. Die ingenieurs by die fabriek was lankal gretig om 'n teorie te toets. Diegene wat op die nagskof was, het besluit om 'n ongemagtigde toets uit te voer. Hulle was nie spesialiste in kernwetenskap nie, maar het die reaktor afgeskakel, nood -rugsteunstelsels afgeskakel om te sien hoe lank die turbines kan werk en in die hoop om te leer hoe die reaktor se koelvloeistelsel op lae elektrisiteit sal funksioneer, in plaas daarvan om te leer hoe die kern daarvan sal smelt. Die ontploffing het die reaktor se 1000-ton staal-en-beton dak afgebreek en die nou beroemde radioaktiewe maalstroom in die hemel gespoeg. In totaal het Tsjernobil 100 keer meer straling vrygestel as die atoombomme wat op Hiroshima en Nagasaki neergegooi is. Die werklike dodetal sal nooit bekend wees nie. Die regering van die Oekraïne het meer as 8 000 sterftes getel, byna alle slagoffers van die brand en opruiming. Die tol, in omgewings- en chromosomale skade, duur vandag voort en sal dit vir generasies duur.
Die eerste refleks van die Kremlin was om die gemors te probeer verberg - selfs vir reddingswerkers. Brandbestryders en duisende ander plaaslike werkers is sonder waarskuwing na die brandstasie gestuur. Die wetenskaplikes wat uit Moskou ingevlieg het, het net hul skeermesse gekry. (Hulle het gedink dat hulle net 'n paar dae sou bly.) Geen spesiale klere is uitgedeel nie.Niemand is onmiddellik ontruim uit die nabygeleë nedersettings, die sogenaamde kerndorpe waar die werkers van die stasie en hul gesinne gewoon het nie. Een-en-dertig werkers is onmiddellik dood weens blootstelling. Nog honderde het in die eerste uur gewelddadig siek geword. Eers nadat die Swede die uitval gevind het, het Moskou erken dat Tsjernobil 'n mensgemaakte kern-Vesuvius geword het. Uiteindelik, meer as ses en dertig uur nadat die brand uitgebreek het, is dorpenaars ontruim. Die 48 000 inwoners van Pripyat, die nedersetting in die bos naaste aan die plant, het hul huise met soveel as moontlik agtergelaat. Teen 5 Mei is enigiemand wat binne twintig myl van die stasie woon, ontruim. Die moerasse en bosse rondom Pripyat is van die res van die wêreld afgesper. Die streek, wat bestaan ​​uit ongeveer ses-en-sewentig dorpe en nedersettings waar meer as 100 000 mense eens gewoon het, staan ​​sedertdien bloot bekend as "die Sone".
Die wêreld leef al twintig jaar lank met die woord "Tsjernobil", maar min het ooit gehoor van die klein Wit -Rusland, 'n verlate nasie van 10 miljoen wat verwoestend besmet is deur die 'toets' by Reactor No. 4. Meer as 18.000 kinders in die Oekraïne is al behandel vir bestraling. Hulle ly aan alle vorme van kanker, nier- en skildklierkwale, spysverterings- en senuweestoornisse, haarverlies en velpigmentasie. Maar ongeveer 70 persent van die radionukliede wat uit Tsjernobil vrygestel is, het op Wit -Rusland geval. Hitler maak 619 Wit -Russiese dorpe gelyk. Tsjernobil het amper soveel geneem: 485. Hiervan het die 'likwidateurs' - die Sowjet -term vir die werkers wat veroordeel is om die opruiming te verrig - sewentig in hul geheel begrawe. Vandag is 'n vyfde van die gebied van Wit-Rusland, 'n land van boere, besmet.
Svetlana Alexievich se merkwaardige boek, wat die lewens en sterftes van haar mede -Wit -Russe opteken, het uiteindelik in Amerikaanse boekwinkels gekom. (Die boek is in 1999 uitgegee deur die Britse huis Aurum, in 'n vertaling deur Antonina Bouis.) Haar is 'n ewekansige versameling getuienis. Die teks is goed vertaal deur Keith Gessen, maar dit is jammer dat die Amerikaanse redakteurs van die boek die titel verander het. Stemme uit Tsjernobil, wat pas die National Book Critics Circle -toekenning vir algemene niefiksie gewen het, verskyn in 1997 in Russies as Tsjernobyl'skaya molitva ("Die Tsjernobilgebed"). Die oorspronklike titel is nie net meer poëties nie, maar meer akkuraat. Alexievich het ons nie net 'n dokumentasie gegee nie, maar 'n opgrawing, 'n geopenbaarde betekenis. Dit is moeilik om te dink hoe iemand in die Weste hierdie kanto's van verlies sal lees en nie 'n gevoel van gemeenskap sal hê nie, van 'n gedeelde menslikheid in die lig van hierdie verskrikking.
Alexievich, 'n prominente Wit -Russiese skrywer en joernalis, is ongetwyfeld deeglik bewus van wat haar titel in vertaling verloor het. Sy beskou haarself nie as 'n profeet nie (in die buitemuurse tradisie van die ou Sowjet -skrywer), maar as 'n gids wat daarop gemik is om die gebroke gemeenskapsgevoel van haar land te herstel. Waarna sy smag, is sobornost, daardie gevoel van behoort en gedeelde ideale wat lank gelede aan die Bolsjewistiese eenparigheid opgeoffer is. Gedurende haar werk het sy probeer om die verborge verhale uit die Sowjet -era aan die lig te bring. Een van haar eerste boeke, U voiny — ne zhenskoe litso ('War's Unwomanly Face'), 'n mondelinge geskiedenis van Sowjet-soldate in die Tweede Wêreldoorlog, wat gebreek het met die heroïese vertellings uit die amptelike geskiedenis, is twee jaar lank onderdruk voordat Gorbatsjof toegelaat het dat dit in 1985 gepubliseer word. Die boek en die daaropvolgende op, Poslednie svideteli (1985), 'n versameling van 100 "kinderverhale" van oorlog, het miljoene eksemplare in die voormalige Sowjetunie verkoop en Alexievich 'n glasnost beroemdheid. Haar loopbaan het sy hoogtepunt bereik Zinky Boys (1992), 'n onwrikbare blik op die Sowjet -oorlog in Afghanistan ("zinky" verwys na die sink kiste waarin meer as 15.000 Sowjet -soldate huis toe is).
Ek streef daarna om 'n teks te skep wat as 'n teken werk, en wys op onderstrome wat onder die feite lê. & rdquo
As stemlose verteller en verborge redakteur is Alexievich bewus - te veel, meen haar kritici - van haar unieke strewe. 'Vir my is mense soos die swart bokse wat gevind word in die puin van vliegtuigongelukke,' het sy 'n paar jaar gelede in haar klein woonstel in Minsk, Wit -Rusland se hoofstad, vir my gesê. 'Iemand moet hulle oopmaak.' Alexievich, 'n gegradueerde van Sowjet-opleidingsskole, het jare lank gewerk binne die omvang van staatsgesanksioneerde joernalistiek. Mettertyd het sy egter verder as die aanvaarde tradisies gekom. Met die oorlede skrywer Ales Adamovich as model, het sy, met groter vlotheid in elke nuwe boek, 'n genre geskep wat sy 'dokumentêr-literêre prosa' noem. 'My skryfwerk is nie net feite en stemme nie,' het sy vir my gesê. 'Ek streef daarna om 'n teks te skep wat as 'n teken werk, en wys op onderstrome wat onder die feite lê.' Vir Stemme uit Tsjernobil, Het Alexievich na die bestraalde streke gereis en na oorlewendes gesoek waar sy kon - met 'n onderhoud met meer as 500 in totaal. Maar sy het ontdek dat sy "gyselaar gebly het aan die standaardopvattings" van Tsjernobil, en nie in staat was om "'n nuwe manier om dit te sien nie, sodat dit verstaan ​​kon word". Sy was te naby. Hierdie tragedie was, anders as die oorloë wat sy in vorige werke ondersoek het, ook haar. Alexievich was ook 'n slagoffer van Tsjernobil. Sy ly aan 'n immuungebrek, ontdek nadat sy hierdie boek voltooi het. Met kenmerkende nederigheid besluit sy egter om haar gespreksgenote alleen op die verhoog te laat staan.
Alexievich het drie jaar deur Wit -Rusland gereis. Sy het getuies gesoek, "werkers van die kernkragaanleg, die wetenskaplikes, die voormalige Party-burokrate, dokters, soldate, helikoptervlieëniers, mynwerkers, vlugtelinge, herinvesteraars." Soos sy in my onderhoud met haar onthou: "Een van die eerste likwidateurs wat ek besoek het, het my met vreugde ontmoet. 'Hoe goed is dit dat u nou gekom het,' het hy gesê. 'Ons het nie alles verstaan ​​nie,' het hy gesê, 'maar ons het alles gesien.' Twee maande later is hy dood. '
Die verhale wat hier versamel word, is nie net spookagtig nie, maar ook verhelderend. Sy begin met Lyudmilla Ignatenko, die vrou van die brandweerman Vasily Ignatenko:
DIE NASIE IS LESER BEFONDS. U ONDERSTEUNING IS VITAL VIR ONS WERK.
Ek weet nie waaroor ek moet praat nie - oor die dood of oor liefde? Of is hulle dieselfde? ... Ons was pasgetroudes. Ons het nog steeds met hande rondgeloop, al gaan ons net winkel toe. Ek sou vir hom sê: "Ek is lief vir jou." Maar ek het toe nie geweet hoeveel nie. Ek het geen idee gehad nie…. Ons het in die slaapsaal van die brandweerstasie gewoon waar hy op die tweede verdieping gewerk het. Daar was nog drie jong paartjies, ons het almal 'n kombuis gedeel. Op die eerste verdieping het hulle die vragmotors gehou. Die rooi brandweerwaens. Dit was sy werk. Ek het altyd geweet wat gebeur - waar hy was, hoe hy was ... Een aand hoor ek 'n geraas. Ek kyk by die venster uit. Hy het my gesien. 'Maak die venster toe en gaan slaap weer. Daar is 'n brand by die reaktor. Ek sal gou terug wees"…. Ek het nie die ontploffing self gesien nie. Net die vlamme. Alles was stralend. Die hele lug. 'N Hoë vlam. En rook. Die hitte was verskriklik. En hy is nog steeds nie terug nie ... Die rook was van die brandende bitumen, wat die dak bedek het. Hy het later gesê dit was soos om op teer te loop. Hulle het probeer om die vlamme te blus. Hulle skop met hul voete na die brandende grafiet ... Hulle het nie hul doekdrag gedra nie. Hulle het net soos hulle in hul hempsmoue gegaan het. Niemand het vir hulle gesê nie.
En sy praat met 'n ander weduwee van 'n likwidateur:
Ons het ons eerste kind verwag. My man wou 'n seuntjie hê en ek 'n meisie. Die dokters het my probeer oortuig: 'U moet 'n aborsie ondergaan. Jou man was in Tsjernobil. " Hy was 'n vragmotorbestuurder wat hulle gedurende die eerste dae ingeroep het. Hy het sand gery. Maar ek het niemand geglo nie ... Die baba is dood gebore. Sy het twee vingers ontbreek. N meisie. Ek het gehuil. 'Sy moet ten minste vingers hê,' het ek gedink. "Sy is 'n meisie."
Een van die helikoptervlieëniers wat dag en nag oor die brandende reaktor gevlieg het, vertel Alexievich dat die plan was om genoeg sandsakke op die vuur te gooi om die vlamme te blus. Volgens wetenskaplikes vandag, het hierdie taktiek net bygevoeg tot die radioaktiewe wolke. Die vlieënier onthou:
Ek het met 'n paar wetenskaplikes gesels. Een het vir my gesê: 'Ek kon jou helikopter met my tong aflek en niks sou met my gebeur nie.' 'N Ander een het gesê:' Vlieg u sonder beskerming? Wil u nie te lank lewe nie? Groot fout! Bedek julle! " Ons het die helikopterstoele met lood beklee, vir ons 'n paar loodvesties gemaak, maar dit blyk dat dit u beskerm teen een stel strale, maar nie teen 'n ander nie. Ons vlieg van die oggend tot die aand. Daar was niks skouspelagtig daarin nie. Net werk, harde werk. Saans kyk ons ​​televisie - die Wêreldbeker is aan die gang, so ons het baie oor sokker gepraat ... Vir my is Afghanistan (ek was twee jaar daar) en dan Tsjernobil (ek was drie maande daar) die onvergeetlikste oomblikke van my lewe ... Ek het nie vir my ouers gesê ek is na Tsjernobil gestuur nie. My broer het toevallig gelees Izvestia eendag en sien my prentjie. Hy het dit vir ons ma gebring. 'Kyk,' sê hy, 'hy is 'n held!' My ma het begin huil.
Nog 'n oorlewende is Sergei Sobolev, 'n 'professionele vuurpylwer', nou 'n amptenaar by 'n veteraangroep in Tsjernobil wat help om 'n klein Tsjernobil -museum te bestuur:
Hulle het tientalle boeke geskryf. Vet volumes, met kommentare. Maar die gebeurtenis gaan nog verder as enige filosofiese beskrywing. Iemand het vir my gesê, of ek het dit gelees, dat die probleem van Tsjernobil in die eerste plek 'n probleem is van selfverstaan. Dit het reg gelyk. Ek bly wag vir iemand wat intelligent is om dit vir my te verduidelik. Die manier waarop hulle my inlig oor Stalin, Lenin, Bolsjewisme. Of die manier waarop hulle aanhou hamer op hul "Market! Mark! Vryemark!" Maar ons — ons wat grootgeword het in 'n wêreld sonder Tsjernobil, woon nou saam met Tsjernobil.
En een van die soldate het na die voorkant gestuur:
Jou gedagtes sal omdraai. Die volgorde van dinge is geskud. 'N Vrou melk haar koei, en langs haar sal daar 'n soldaat wees wat moet sorg dat sy die melk op die grond gooi as sy klaar is met melk. 'N Ou vrou dra 'n mandjie eiers, en langs haar loop 'n soldaat om seker te maak sy begrawe dit. Die boere was besig om hul kosbare aartappels groot te maak, en het dit stilweg geoes, maar eintlik moes hulle begrawe word. Die ergste was, die minste begryplike, dat alles so mooi was! Dit was die ergste. Orals was dit net pragtig. Ek sal sulke mense nooit weer sien nie. Almal se gesigte het net mal gelyk. Hulle gesigte het gedoen, en ons s'n ook.
Die Tsjernobil -reaktor was 'n Sowjet -konstruksie van unieke ontwerp. Dit staan ​​algemeen bekend as 'n RBMK-1000, 'n Russiese akroniem waarvoor staan Reaktor Bolshoi Moshchnosty Kanalny- 'n reaktor van groot krag met kanale. Kernwetenskaplikes in die Weste hou nie van die RBMK -ontwerp nie. Hulle is bang vir die gebrek aan 'n omhulsel en is bang dat die kern groot hoeveelhede brandbare grafiet benodig. Toe ek in die eerste jare na die Tsjernobil -ramp in Moskou studeer, besoek ek 'n vriend in 'n dacha -kompleks vir elite -Sowjet -akademici in die bos buite Moskou. Oorkant die pad het die held-wetenskaplike geleef wat die RBMK-model ontwerp het. Hy het nooit uit sy huis gekom nie. Hy het ver van guns gegaan. Sy ontwerp leef egter voort.
Die ramp in Tsjernobil het niks gedoen om die gewildheid van kernkrag in Rusland onder die owerhede te verminder nie. Die land het tien operasionele kernkragsentrales, met een-en-dertig reaktoreenhede (en nog ses word gebou). Elf hiervan is die Tsjernobil-standaard RBMK-reaktore. Terselfdertyd het daar in Pripyat en die verlate dorpe rondom dit 'n vreemde verskynsel ontwikkel in die dekades sedert die ramp. Amptelik bly die sone buite perke. Wetenskaplikes wat daarheen reis, rapporteer merkwaardige bevindings - 'n oorvloed van natuurlike skoonheid, van hernieude flora en fauna. Die debat woed oor die omvang en die halfleeftyd van die skade. Reaktor nr. 4 staan ​​vandag bloot bekend as "die omslag". Dit is onbekend hoeveel ton kernbrandstof die kern bevat. Niemand weet ook hoeveel straling deur die spleet van die omhulsel kom nie, of hoe lank dit sal bly. Maar een element van die onvoorsiene hiernamaals is onmiskenbaar: Meer en meer voormalige inwoners het teruggekeer na die Sone. Tans het meer as 1 000 mense teruggekom om tussen die spektrale dorpe van die radioaktiewe moeras en bosse te woon. 'N Oekraïense webwerf wat Oekraïense bruide en Oekraïense babas aanbied, adverteer nou "Tsjernobil -toere" asof die gebied 'n vakansieplek is.
Die geskiedenis van 'n kernkatastrofe
'N Oorlewende van Tsjernobil en bekroonde historikus beskryf "genadeloos die absurditeite van die Sowjet-stelsel" in hierdie' lewendig empatiese 'verslag van die ergste kernongeluk in die geskiedenis (The Wall Street Journal).
Op die oggend van 26 April 1986 was Europa die ergste kernramp in die geskiedenis: die ontploffing van 'n reaktor by die Tsjernobil -kernkragsentrale in die Sowjet -Oekraïne. Tientalle sterf aan bestralingsvergiftiging, uitval besmet die helfte van die vasteland, en duisende word siek.
In Tsjernobil maak Serhii Plokhy gebruik van nuwe bronne om die dramatiese verhale te vertel van die brandbestryders, wetenskaplikes en soldate wat die kernsinferno heroïes geblus het. Hy lê die gebreke van die Sowjet -kernbedryf bloot, en herlei die ramp na die outoritêre karakter van die kommunistiese partyregering, die regime se beheer oor wetenskaplike inligting en die klem op ekonomiese ontwikkeling bo alles.
Deesdae dreig die risiko van nog 'n Tsjernobil in die wanbestuur van kernkrag in die ontwikkelende wêreld. Tsjernobil is 'n ontroerende en definitiewe verslag, en is ook 'n dringende oproep tot aksie.
Prys vir Tsjernobil: Die geskiedenis van 'n kernkatastrofe& hellip
"'N Meesterlike weergawe van hoe die USSR se burokratiese disfunksie, sensuur en onmoontlike ekonomiese doelwitte die ramp veroorsaak het en die reaksie belemmer het." -New York Review of Books
"Gryp, noukeurig nagevors. [Meneer Plokhy] beskryf genadeloos die absurditeite van die Sowjet -stelsel en die arrogansie van sy apparatchiks. Maar die feit dat hy minder as 500 kilometer suid van Tsjernobil grootgeword het, is waarskynlik verantwoordelik vir sy lewendige empatiese beskrywings van die mense op die grond - die aanlegbestuurders en werknemers, die brandbestryders, soldate en ander - wat hul lewens in gevaar gestel het om die skade te beperk. " -Wall Street Journal
"Die kaal uiteensetting van die brand in Tsjernobil en die Sowjet -stilte is goed gedek. Mnr. Plokhy, wat die Oekraïense Navorsingsinstituut by Harvard lei, voeg baie besonderhede by tot die konstruksie wat die mislukking veroorsaak het, en die valse toewysing van die operasie. ingenieurs. [Sy] mees openbaarmakende openbaarmakings handel oor hoe die Sowjet -onderbrekings 'n groot rol gespeel het in die besluit van die Oekraïne om 'n onafhanklike land te word sodra die Sowjetunie ontbind het. " -Washington Times
"'N Duidelike uiteensetting van hoe die Sowjet-manie oor kernkrag gekombineer met endemiese onbeskaamdheid in die industriële sektor en byna paranoïese gewoontes van staatsgeheim het gelei tot die ramp van 1986. Die mees omvattende en oortuigende geskiedenis van Tsjernobil wat nog in Engels verskyn het."-Financial Times
"Die eerste omvattende geskiedenis van die Tsjernobil -ramp. Hier is uiteindelik die monumentale geskiedenis wat die ramp verdien." -Julie McDowall, Tye
"'N Werk van diepgaande geleerdheid en kragtige vertelling. Plokhy is die meester van die besonderhede." -Oorwinning Sebestyen, Sunday Times
"Oortuigend. Plokhy se pasgemaakte vertelling dompel die leser in die sweet, senuweeagtige spanning van die Tsjernobil-beheerkamer op die noodlottige nag wanneer menslike swakheid en ontwerpfoute tot so 'n verwoestende effek lei."-Voog
"Die boek van Plokhy behou 'n toon van deurdagte waarneming wat nie te los of te sterk belê is in 'n spesifieke agenda nie. [Hy] verdiep dieper in die politieke uitval van Tsjernobil, wat 'n belangrike rol gespeel het in die uitbreek van die Sowjetunie. " -Nuwe staatsman
"Spookagtig. Plokhy se. Stem is menslik en gebuig van nostalgie. Sy Tsjernobil en Prypiat kom lewendig na vore-soos miskien alle rampe-geteisterde stede moet as verpletterde idille."-Toeskouer
"Plokhy vertel die omstandighede van die ongeluk en die gevolge daarvan in noukeurige besonderhede. Hy vertel die verhaal met groot sekerheid en styl. 'N Heftige en soms persoonlike beskuldiging van die ideologie, burokrasie en te veel selfvertroue van die Sowjet -stelsel, sowel as 'n streng veroordeling van alle moderne state wat steeds militêre of ekonomiese doelwitte nastreef tot nadeel van hul bevolking en die omgewing. " -Literêre resensie
"'N Geskiedenis van die kernramp wat presedente en standaarde geskep het vir toekomstige ongelukke van die aard. Plokhy. Tot die gevolgtrekking gekom dat ons selfs in die nasleep van Tsjernobil nie veel beter geword het om ineenstortings te beperk nie.' N Deurdagte studie van katastrofe, onbedoelde gevolge, en waarskynlik kernkragrampe. " -Kirkus Resensies
"Die mees omvattende ondersoek van die gebeure wat tot die Tsjernobil -ramp gelei het.Biblioteekjoernaal
"Plokhy. Is 'n briljante tolk, nie net van die gebeure self nie, maar ook van hul historiese betekenis op lang termyn. Hierdie boek is net so ontroerend as wat dit noukeurig nagevors word, 'n kragtoevoer en 'n kras lees."-Waarnemer
"Die geskiedkundige, ryklik gedetailleerde verslag van die historikus Serhii Plokhy maak gebruik van nuut geopende argiewe en verweef stories van spelers soos die direkteur van Tsjernobil, Viktor Briukhanov." -Natuur
"[Plokhy] werp sy liriese oog op 'n groot hoeveelheid detail, wat lesers 'n gevoel van dramatiese dringendheid gee wat dit moeilik maak om sy rekening neer te lê. moet egter help om ons terug te bring na die werklikheid. " -Kristen Iversen, Amerikaanse geleerde
"Serhii Plokhy bied die definitiewe verhaal van die Tsjernobil-krisis en die gevolge daarvan, en dek vaardig alle hoeke uit die wetenskaplike verhaal, die humanitêre en ekonomiese koste van die opruiming, die manier waarop die ontploffing Gorbatsjof genoodsaak het om met sy perestrojka-hervormings te begin , en die ontbranding van die Oekraïense nasionalisme. " -Andrew Wilson, professor in Oekraïense Studies, UCL
"Serhii Plokhy het 'n hoogs leesbare weergawe van die Tsjernobil -ramp en die politieke impak daarvan gelewer. Dit is bestem om die komende jare die gesaghebbende verslag te wees."
—John Herbst, direkteur, Eurasia Center, Atlantic Council
"Serhii Plokhy is uniek gekwalifiseerd om hierdie tragiese verhaal te vertel: hy skryf nie net as 'n groot historikus nie, maar ook as iemand wat destyds saam met sy gesin onder die wolk van die Tsjernobil -ramp gewoon het. Die resultaat is net so boeiend as 'n roman . "
—Mary Elise Sarotte, skrywer van The Collapse: The Accidental Opening of the Berlin Wall
"Tsjernobil beskryf in 'n verwoestende detail hoe die Sowjets in groot en klein mate onvoorbereid was op wat die ergste ramp in die geskiedenis van kernenergie geword het. 'N Opwindende weergawe. Is dit moontlik dat die wêreld eendag die gruwels wat ontvou het, kan vergeet? was daar drie dekades gelede? Boeke soos Plokhy's behoort te verseker dat dit nie gebeur nie. " -Henry -fontein, Undark
"'N Insiggewende en belangrike boek, wat dikwels soos 'n goeie riller lees, en wat die gevaar blootstel om kragtige tegnologie met onverantwoordelike politiek te meng."
—Yuval Noah Harari, skrywer van Sapiens en 21 lesse vir die 21ste eeu
• So nou wil die linkses in Brittanje standbeelde van. . . (kontroleer notas). . . Gandhi. Blykbaar was hy 'n fascistiese, rassistiese en seksuele roofdier. Enigiemand wat die klassieke boek van Richard Grenier gelees het Die Gandhi weet niemand nie Ek het dit lankal geweet, maar ek het gedink dat sy anti-koloniale bona fides hom in 'n goeie posisie hou Interseksioneel.
• Ek dink nie konserwatiewes moet baie energie bestee teen die verwydering van die Konfederale standbeelde nie, aangesien byna almal Demokrate was wat die Verenigde State wou vernietig. Soortgelyk aan Demokrate vandag. Trouens, om konsekwentheid kan ons voorstel dat die standbeelde van ontroue Demokrate van die 1860's vandag vervang word deur standbeelde van ontroue Demokrate. Net so lank as wat goewerneur Ralph Northam se standbeeld hom in swart gesig het.
• Graybeards herinner moontlik aan een van die meer omstrede (wat korrekte beteken) opmerkings van James Watt uit sy tyd as sekretaris van binnelandse sake onder Ronaldus Magnus, wat so lyk: As jy sosialisme in hierdie land wil sien, gaan besoek 'n Indiese bespreking. "
Nou kan u eerder CHAZ in Seattle besoek. Daarom dink ek dat ons in omtrent elke groot (demokratiese) stad outonome gebiede en 8221 moet aanmoedig: dink net aan hulle as " hippie -besprekings. "
• Die polisie ontwyk? Ek wonder of enige van die idiote wat dit voorstel 'n idee het dat New York die gehate praktyk vir stop en fris gebruik het omdat burgemeester Bloomberg. . . die polisie ontwyk. Nie doelbewus of met die duidelike bedoeling van die huidige kruisvaarders teen die polisie nie. Toe die stadsbegroting in New York in die jare na 9/11 erg onder druk was, het New York besnoei met die betaling van oortyd vir buurtpatrollies, wat een van die middele was wat New York gebruik het om misdaad so effektief onder burgemeester Giuliani te verminder . U kan misdaad nie voorkom sonder genoeg beamptes op straat nie, maar oortyd is duur. So, stop en kyk, en word 'n lae-begroting-plaasvervanger vir misdaadvoorkoming. As dit gebeur, is daar beslis baie perverse gevolge van ernstige ontbinding van die polisie.
• Terloops, terwyl ons oor die New Yorkse polisie is, kan ons net sowel hierdie data deel:
• Glo dit of nie, dit is waarskynlik die Verenigde State ondergepolisieer. Ten minste in vergelyking met Europese lande. Op 'n per capita basis het die Verenigde State 'n derde minder polisiebeamptes as die Europese gemiddelde. U kan Alex Tabarrock se baie interessante samevatting van hierdie punt hier lees.
• Kan sommige mense aan die linkerkant senuweeagtig terugblaai en bekommerd wees of die huidige protesoptredes en onluste tot 'n terugslag kan lei? Daar is 'n handdraadstuk in Die Nasie van Eric Alterman op die oomblik wat hierdie kommer gee. Die stuk is eintlik 'n resensie van 'n nuwe boek deur Bryan Burrough Dae van woede, wat 'n geskiedenis is van die Weather Underground en ander voorlopers van vandag se Antifa in die laat 1960's en vroeë 1970's.
Dae van woede is terselfdertyd ontstellend en irriterend. Dit is ontstellend vanweë die merkwaardige kombinasie van onnoselheid, onkunde en arrogansie wat hierdie ekstremiste toon. Absoluut niks wat hulle gedoen het, het gehelp om 'n meer regverdige of deernisvolle land te bewerkstellig nie (linkse terrorisme was selfs meer vernietigend in Italië en Duitsland). Ja, hulle het 'n wettelose reaksie van die Nixon -administrasie en die FBI geïnspireer, wat hul eie kriminele gedrag gebruik het om dit uit te skakel. En ja, hulle het die af en toe kop gekry - opvallendstelik toe drie lede van die Weather Underground hulself opblaas in 'n meenthuis in Greenwich Village. Maar elke keer dat hulle solidariteit gevra het van diegene wat hulle as natuurlike bondgenote beskou het-die armes, die onderdruktes, die gediskrimineerde-word hulle met apatie en dikwels minagting ervaar. . .
[T] hy het die storie grotendeels vergeet in Dae van woede moet ons laat vra - dat die geskiedenis homself nie as 'n gewelddadige klug herhaal nie - waarom die mees ekstreme, hoe nutteloos ook al, gereeld bewegings kan kaap wat beweer dat hulle vir sosiale geregtigheid wil veg.
Ek sal 'n antwoord bied: want swaksinnige liberale kan nie teen die ekstremiste in hul midde opstaan ​​nie.
Eetbare papier. Omskep u babadoukoeke hiervan.
Dankie aan Susan H., Liana E., Nathan S., Dana H., Taryn, Kerry M., Adam D., Wendy M., Mollie B., wat dink dat hierdie koeke mooi lyk teerbaar.
P.S. Weet u wat is beter as eetbare papier? EETBARE KAASPAPIER:
Nee, dit is nie 'n regte kaasdrukker nie, maar met hierdie geskenkpakkies kan u u vriende en familie DINK dit is. Daar is ook 'n "oorwas kersstel" en 'n besonder wrede legkaartkissie van 12 000 stukke met 'n soliede blou lug. VEILIG.
En van my ander blog, Epbot:
RICHMOND, Va. (AP) - Die politieke krisis wat die regering van New York, Andrew Cuomo, oorstroom het, het 'n vlaag vergelykings veroorsaak met 'n ander uitvoerende hoof wat op 'n keer oorverdowende oproepe van mede -demokrate gekry het om te bedank: Ralph Northam van Virginia.
Nuusartikels, menings en Twitter -opmerkings oor die vergelyking van die twee het die afgelope week toegeneem.
'#Cuomo trek 'n Northam,' het die veteraan -politieke ontleder Larry Sabato, direkteur van die University of Virginia Center for Politics, getwiet.
Net soos Cuomo het Northam aanvanklik byna eenparige oproepe van sy eie party gekry om te bedank nadat 'n skandaal ontstaan ​​het oor 'n rassistiese foto in sy mediese skooljaarboek. Maar hy wou nie bedank nie. Die druk het verslap nadat sy twee moontlike opvolgers, prokureur -generaal Mark Herring en luitenant -regeer Justin Fairfax, in hul eie twispunte gewikkel geraak het.
Alhoewel dit waar is dat Cuomo en Northam albei opspraakwekkende Demokrate is wat in stryd was met hul party en in die middel van 'n nasionale nuusmedia-waansin was, sê Northam se ondersteuners en sommige politieke waarnemers van buite dis waar die ooreenkomste eindig.
'Ek sien geen vergelyking nie,' sê senator Richard Stuart, 'n Republikeinse en persoonlike vriend van die goewerneur van Virginia. Stuart wou nie die saak breedvoerig bespreek nie.
In die twee jaar sedert die nuus van die jaarboekfoto uitgebreek het, het Northam ontwikkel van 'n eenmalige paria tot 'n gerespekteerde staatsleier wie se onderskrywing gesog is in hierdie mededingende staatsverkiesings in hierdie jaar.
Northam het aanvanklik daarin geslaag om vas te hou deur laag te lê, selfs met ondergrondse tonnels in die staatskapitaal om buite sig te bly. Maar dan begin hy met die heropbou van vertroue - veral met swart wetgewers - en hou hy aan sy belofte om die res van sy termyn te bestee aan die lang geskiedenis van rassisme en ongelykheid in Virginia.
Cuomo staan ​​tereg op bewerings dat hy seksuele teistering of onvanpaste gedrag teenoor verskeie vroue gehad het, waaronder verskeie voormalige personeellede in sy administrasie. Die beskuldigings, wat 'n ondersoek na die beskuldiging en 'n ondersoek na sy gedrag op die werkplek tot gevolg gehad het, wissel van betas onder 'n vrou se hemp tot onwelkome persoonlike vrae oor seks en dating.
Namate die oproepe van die hoogste Demokrate om sy bedanking toegeneem het, het die goewerneur gesê dat hy "nooit iemand onvanpas geraak het nie" en dat sommige bewerings onwaar was.
'N Belangrike verskil tussen die twee goewerneurs en#8217 situasies is dat die beskuldigings teen Cuomo handel oor gedrag tydens sy ampstermyn, terwyl die kontroversie wat Northam verswelg het, sy lewe dekades gelede betrek het, lank voordat hy die politiek betree het, het Quentin Kidd, 'n politieke wetenskap, opgemerk. professor aan die Christopher Newport Universiteit.
Vroeg in 2019 het 'n konserwatiewe nuusblad die eerste keer berig dat 'n foto op die jaarboekblad van Northam 1984 in die mediese skool 1984 'n persoon in swart gesig en 'n ander in 'n Ku Klux Klan -mantel en kappie wys. Die goewerneur het eers erken dat hy in die prentjie was, en die volgende dag ontken, maar het ook erken dat hy dekades gelede 'n swart gesig gemaak het om Michael Jackson na te boots by 'n danswedstryd.
Northam en Cuomo is ook twee baie verskillende mans.
Northam, 'n pediatriese neuroloog en eenmalige vrywillige mediese direkteur van 'n kinderhospitaal, word sagter gesê. Hy was baie geliefd tydens sy tyd in die Algemene Vergadering, waar hy die eerste keer in die politiek gespring het. Kiesers beskryf hom dikwels as 'ordentlik' en 'eerlik'.
Cuomo regeer intussen in 'n kragtige, teenstrydige styl wat professor Stephen Farnsworth, 'n politieke wetenskaplike aan die Universiteit van Mary Washington, aggressief, indien nie "aan die kant van die boelie", noem.
'As boelies in die moeilikheid kom, is hulle geneig om minder bondgenote te hê. En dit verklaar dalk 'n deel van die rede waarom Northam kon oorleef, 'het Farnsworth gesê.
Northam het op 'n spetterende wyse sy belofte van rasse-gelykheid reggekry-belowe om 'n stygende standbeeld van die Konfederale genl Robert E. Lee uit die sentrum van Richmond te verwyder-en stiller, insluitend 'n kommissie om ou, rassistiese staatswette te ondersoek op die boeke.
Hy het ook 'n diversiteitsdirekteur op kabinet aangestel om die regering meer inklusief te maak en finansiering gesoek vir 'n magdom inisiatiewe wat daarop gemik is om die geskiedenis van swart geskiedenis in die openbare sfeer meer prominent te vertel. Hy het 'n paneel saamgestel om te bestudeer hoe swart geskiedenis in skole geleer word. Hy het voorstelle gesteun om rasseverskille in die gesondheid van moeders op te los, en hy het saam met die nuwe Demokratiese meerderheid in die Algemene Vergadering saamgewerk om 'n magdom hervormings van strafregtelikheid deur te voer, insluitend 'n maatreël wat hierdie jaar die doodstraf sal herroep.
Binne twee maande nadat die jaarboek -skandaal uitgebreek het, was Northam weer gereeld besig om in die openbaar te verskyn. Nege maande later was hy terug op die veldtog, en hy was nou op pad om 'n ampstermyn af te handel, waardeur Virginia deur progressiewe wetgewing in 'n uitskieter in die Suide verander het. Die goewerneurs van Virginia word verbied om opeenvolgende termyne uit te dien.
'Hy was volgens my die belangrikste goewerneur in die geskiedenis van Virginia, veral wat kwessies van rassegelykheid betref,' sê Jay Jones, 'n Demokratiese afgevaardigde wat Haring in die prokureur -generaal uitdaag. Jones het onlangs een van die gesogte goedkeurings van Northam opgetel.
'N Laaste verskil tussen Cuomo en Northam?
Cuomo sou na verwagting in 2022 vir 'n vierde termyn wees.
Wat Northam betref, het sy senior politieke adviseur, Mark Bergman, gesê: 'Hy sal nooit weer die ampstel nie. "
Gouverneur van Virginia, Northam, verwyder die prominente standbeeld van Robert E. Lee in Richmond
Standbeelde van Konfederale leiers wat Monument Avenue in Richmond, Virginia, vir geslagte lank versier het, gaan binnekort geskiedenis wees, aangesien leiers in Virginia die protesoptredes wat met die dood van George Floyd verband hou, gebruik as 'n rede om die standbeelde uit hul historiese, prominente te verban plekke.
Die Demokratiese goewerneur Ralph Northam sal Donderdag aankondig dat hy die verwydering van 'n standbeeld van genl Robert E. Lee sal beveel, volgens The Associated Press.
Die burgemeester van Richmond, Levar Stoney, het Woensdag gesê hy sal probeer om beelde van die konfederale leiers wat op stadseiendom is, af te haal, berig die Richmond Times-Dispatch. Die standbeeld van Lee 's is op staatsgrond, terwyl monumente vir president van die Konfederasie Jefferson Davis en Konfederasie Gens. Stonewall Jackson en J.E.B. Stuart is op stadsgrond.
Ook op die stadseiendom is 'n standbeeld van Matthew Maury, wat voor die burgeroorlog 'n gesogte loopbaan in nautiese navorsing gehad het, maar later as 'n konfederale beampte gedien het.
Staatslid Jay Jones, 'n swart wetgewer van Norfolk, het gesê dat hy 'oorweldig' is deur emosie toe hy verneem dat die standbeeld afkom.
'Dit is 'n simbool vir soveel mense, swart en andersins, van 'n tyd van haat en onderdrukking en om minder te laat voel,' het hy gesê.
Northam sal die standbeeld van Lee ' in die stoor laat skommel totdat 'n ander plek daarvoor gevind kan word, het 'n naamlose amptenaar aan die AP gesê.
Stoney het gesê dat sy verordening om die Konfederale statute omver te werp, op 1 Julie ingestel sal word, die datum waarop 'n nuwe staatswet in werking tree wat die staatsbeskerming van die Konfederale monumente beëindig en plaaslike regerings toelaat om te besluit of hulle wil bly of gaan.
"[R] deur hierdie beelde te verwyder, sal die genesingsproses vir soveel Black Richmonders en Virginians kan begin," het Stoney in 'n verklaring gesê. "Richmond is nie meer die hoofstad van die konfederasie nie - dit is gevul met diversiteit en liefde vir almal - en ons moet dit demonstreer."
Eers verbrand hulle die nasie en nou vee hulle 'n stukkie Amerikaanse geskiedenis uit: die goewerneur van Virginia het aangekondig dat hy die standbeeld van Richmond van die Konfederale genl Robert E. Lee sal verwyder. #RobertELee https://t.co/WSmT0MJsTL
- SpanishAmerican2020 (@Gunowner47) 3 Junie 2020
Historiese dag vir Richmond. Na dae van protes sal die konfederale standbeelde verwyder word. pic.twitter.com/8LWGJzrq6x
- Maggie (@MaggieMaps) 3 Junie 2020
Gov. Northam is 'n swak, ruggraatlose individu. Diegene wat die geskiedenis ignoreer, in hierdie geval verwyder die geskiedenis, is bestem om dit te herhaal.
Gouverneur van Virginia, Northam, om die verwydering van die Robert E. Lee -standbeeld in Richmond te beveel https://t.co/8ZZoWBO8PV
- Old Man Liberty (@old_man_liberty) 3 Junie 2020
Joseph Rogers, 'n organiseerder van die Virginia Defenders for Freedom, Justice & amp Equality, ondersteun die verwydering van die beelde.
'Ek is trots om swart te wees, trots om Suidelik te wees, trots om nou hier te wees,' het hy gesê.
Monumente vir die Konfederasie was 'n teiken in die huidige nasionale omgewing wat gevorm is deur protesoptredes en onluste wat plaasgevind het na die dood van George Floyd in Minneapolis.
In Alexandria, Virginia, is hierdie week 'n bronsbeeld van 'n Konfederale soldaat getiteld "Appomattox " afgeneem, berig Fox News. In Birmingham, Alabama, word 'n vyfverdieping obelisk ter ere van die Konfederale troepe verwyder.
Waarheid en akkuraatheid
Ons is verbind tot waarheid en akkuraatheid in al ons joernalistiek. Lees ons redaksionele standaarde.