Dit herinner sterk aan Heidegger se Tijd van het wereldbeeld (1983) wat daarop dui dat die wêreld op 'n sekere stadium 'n prentjie (beeld) geword het. Al wat werklik is, is die abstraksies wat in die tegniese milieu van die kubernetika en kuberkultuur bestaan. Individue as boustene van samelewing (gemeenskap) en samelewing, bly in die slag en is waarskynlik ook slegs prentjies of abstraksies en nie werklik nie.
Die huidige stand van die wêreld is nie dié van 'n oorlog tussen beskawings of selfs tussen godsdienste nie, maar eerder 'n burgeroorlog: dit is die oorlog in die binneste van 'n stad, van 'n welwillendheid, van 'n stadsgewoontelikheid, wat in die proses is van sig te ontplooi tot by die uiterste grense van die wêreld en deur dit te doen tot by die uiterste van hul eie begrippe. In die uiterste raak 'n konsep stukkend, word 'n figuur platgeslaan, ontstaan 'n gaping.
Wat hier met ons gebeur, is die uitputting van die denke van die Een en van 'n unieke bestemming van die wêreld (Nancy 2001:12). Die gaping wat hierdeur ontstaan, is een van sin, waarheid en waarde (p13). Hierdie gaping wat ontstaan roep vrae op want sin, waarheid en waarde is nie meer onbetwisbare gegewene soos ons dit ge-erf het nie. Wat bedoel word met wêreld, is eintlik 'n wêreld van sin wat same-lewing en gemeenskap behels, maar hierdie wêreld het nou verword tot 'n wêreld van verlore sin, leë waarheid en vervalle waardes (Nancy 2001:16) - dáár is die gaping.
Die begeerte om iets hieraan te doen, is wel daar: min of meer almal koester dit. Dit lyk nogal na 'n universele behoefte wat mense nie met rus laat nie. Almal skrywe daaroor al is dit net om dit as 'n onmoontlikheid te beskrywe. Edgar Morin, soos aangehaal deur Blanchot (1988:2), verwoord hierdie behoefte egter so: "Ek glo deurentyd in die moontlikheid van 'n ander samelewing en 'n ander mensheid". En dan lewer Blanchot die volgende kommentaar hierop:"Dit mag naïef klink, maar dit gee presies uitdrukking aan dit waaraan ons nie kan ontsnap nie [miskien mag ons ook nie aan hierdie 'geloof' en hoop ontsnap nie]."
Dit gaan nie oor die skuldigmaking of -verklaring van die Weste of die mitiese verheerliking van die Ooste [of selfs Afrika] nie, maar dit gaan om die dink van 'n wêreld wat in en deur sigself stukkend of gebroke is, 'n gebrokenheid wat voortkom uit die agteruitgaande aard van die geskiedenis en wat wel op een of ander manier, vir die ergste [of miskien tog nie so erg nie], vandag sy obskure sin moet konstitueer, 'n sin wat nie verduister is nie maar waarvan die duisterheid wel 'n element is. Dit is moeilik. Dit is nodig. Dit is ons noodsaaklikheid in twee betekenisse van die woord: dit is ons armoede en ons verpligting.
Wat is die voorwaardes van hierdie "wegbeweeg"? Anders gestel: Hoe kan same-lewing sinvol gemaak en verwesenlik word sodat dit betekenisskeppend vir al die lede kan wees? 'n Mens sou selfs kon praat van die vestiging van 'n funderingsbeginsel vir die socius (Kyk Stiegler et al. 2014). Same-lewing is die saam-leef en saam-wees van individue. Individue is die voorwaarde - enkelinge, alleenwesens skep nie 'n same-lewing nie. Om dus same-lewing te verstaan, moet daar op individue en hulle aard gefokus word. Hier lê die kruks van die saak. Hoe moet individue lyk, hoe moet hulle doen en wees om 'n gesonde same-lewing te vestig?