En in daai agtien maande het ek amper ‘n man geword. My tuiskoms na ‘n slaapkamerlose ouerhuis was die laaste klip in die muur.
Ek baklei teen die knop in my keel. Ek kan sien hy is senuweeagtig maar hy doen sy bes om dit nie te wys nie. Ek het nie woorde om hom mee te help nie, want ek weet dit gaan nie so erg wees nie, maar hy sal my nie glo nie want ek was per slot van rekening nooit op so ‘n kamp nie. Ek probeer verduidelik dat ek darem ook eenkeer moes afskeid neem en ek sou oorlog toe gaan vir agtien maande. Hy gee my ‘n bejammerende kyk en vertel dat hierdie rugby is, nie die vloot nie…
My seun verdwyn tussen die ander seuns, klim op ‘n bus en ignoreer my, soos wat seuns doen. Ek staan belsuiteloos rond, wil naderstaan en hom vir oulaas ‘n druk gee. iets in die oor fluister, maar wat?
Dankie MK. Eintlik het ek sommer net geskryf… Maar mens kan seker nie help om te redigeer soos jy aangaan nie.