Schwier verwys na ’n ‘kritiese metodepluralisme’ wat te midde van die ‘vreemdheid van die teks’ onder meer ‘n blik het op die Bybel as literatuur; wat die rykdom van die Bybelse taal, motiewe, geskiedenisse, beelde, verhale, argumente en literêre strategieë ontgin; wat vra na die verskillende vorms en tekssoorte – wat die narratiewe, profetiese, voorskriftelike, wysheids- en himniese grondvorme van die Bybelse polifonie ondersoek; wat ’n oog het vir retoriek en metaforiese strukture. Naas die veelvuldige vorme van tekskritiek het die sosiaal-historiese, kultuur-antropologiese en kontekstuele of samelewings-betrokke ondersoeke wat gerig is op identiteits- en geloofsbegronding, sowel as verandering van die praxis, ’n wesenlike plek.