Waarom Toeriste Ruil Plekke Hulle Besoek (En Wat Jy Kan) - Reisverhale - 2020
Verlede somer terwyl ek in Swede was, het ek met reisskrywer Doug Lansky ontmoet, die man agter verskeie wêreldwye bestemmingsgidse vir Rough Guides. Ons het gepraat oor die reis (natuurlik) en het begin om die filosofiese vraag te bespreek oor hoe ons as reisigers skrywers die plekke wat ons liefhet, vernietig deur hulle met die wêreld te deel.
Deur die skryf van die afgetrokke bestemmings, daardie klein plaaslike restaurante en rustige dele van die stad waar u vry is van toeriste, dra ons per ongeluk by tot die ondergang en oorontwikkeling van hierdie bestemmings?
As ek hierdie vraag oorweeg, dink ek aan twee dinge. Eerstens dink ek aan Tony Wheeler, die stigter van Lonely Planet, die man wat amper kommersiële backpacking gekoop het. Hy is die man wat die wêreld op Ko Phi Phi verander het, wat soos die linkerbeeld lyk en lyk nou soos volg:
Tweedens, onthou ek my eie ervaring op Ko Lipe in Thailand ('n klein, buitengewone bestemming) en hoe oorontwikkel die eiland die afgelope paar jaar geword het. En ek dink aan hoe ek altyd oor Coral Bay, Australië - en ander klein dorpe en restaurante regoor die wêreld praat - met groot entoesiasme en aanmoediging.
Deur mense na die volgende "onontdekte" plek te ry, ruïneer ek dit net? Sal ek daardie ou wees wat terugkom en sê, "Man, hierdie plek was 10 jaar gelede koel."
Maar terwyl ek nie heeltemal onskuldig is nie, dink ek nie reisskrywers moet blameer as plekke vol bestemmings word nie, vol toeriste en oorpresende hotelle.
Wat die bestemming eintlik ruïneer, is die toeriste.
En ek bedoel dit nie bloot as gevolg van die toename in besoekers nie. Ek bedoel dit omdat toeriste uiteindelik onvolhoubare toerismepraktyke ondersteun, en dit is wat werklik 'n plek vernietig.
Ons is eenvoudig lief vir plekke tot die dood.
Ek het te veel plaaslike mense gesien wat kortgesind is, hotelle, oorde en besighede gebou om op die jongste reiskappie te probeer kontant. En wie kan hulle skuld gee? Mense moet eet, kinders moet na kollege gestuur word, en geld moet verdien word. Die toekoms is iemand anders se probleem, reg? En ek kan nie baie mense vir daardie logika regtig skuldig maak nie. Ek stem nie saam nie, maar hoe vertel jy iemand dat hulle nie iets kan bou om hul gesin te voed nie? (Ek dink ook dat baie lande in die wêreld, insluitend my eie, sterker omgewingswette moet aanwend om te help om oormatige geboue en ontwikkeling te voorkom om te verseker dat mense langer beskou.)
Ek onthou dat ek 'n artikel deur Thomas Freidman van die New York Times praat oor die reënwoud in Brasilië. In 'n onderhoud het 'n plaaslike aktivis gesê dat mense moet eet, en terwyl sommige die noodsaaklikheid van die beskerming van die bos verstaan, sal hulle nie anders kies om kos te kies oor die beskerming van bome nie.
En dit is nie net plaaslike inwoners wat dit doen nie.
Groot korporasies kom in en maak ten volle voordeel uit laxregulering, lae lone en korrupte amptenare. Greenwashing, die praktyk van die voorgee dat jy betrokke is by omgewingsvriendelike aksies, is baie algemeen in reis.
Ontwikkeling is goed, maar onontwikkelde ontwikkeling is sleg, en ongelukkig is daar vandag te veel onbelemmerde ontwikkeling in toerisme.
Daar word gesê dat ek steeds die toeriste blameer. Ek dink as skrywer, dit is belangrik vir my om nie net bestemmings uit te lig nie (gaan hier! Dit is wonderlik!), Maar ook om verantwoordelikheid te beklemtoon sodat toekomstige geslagte voordeel kan trek uit die plek en dit geniet. Daar is baie groot omgewing reis blogs daar buite, en terwyl hierdie webwerf meer handel oor die praktiese kant van die reis, het ek gepraat oor verwoeste plekke voor en die behoefte aan beter beskerming van die omgewing baie keer.
Maar as toeriste het ons ook 'n verantwoordelikheid vir die bestemming. Dit is waar verbruikerskeuse en krag regtig na ons toe kom. As ons gereelde operateurs, hotelle en dienste wat vernietigend is - nie net vir die omgewing nie, maar ook vir die plaaslike ekonomie - kan ons nie regtig verbaas wees as ons massa-ontwikkeling en verwoeste, oorvol besienswaardighede ervaar nie.
Hoe jy jou geld spandeer, is jou stem vir of jy aanvaar wat maatskappye doen. Jy weet hoekom maatskappye gespring het op die eko-vriendelike bandwa? Geld. Sure, sommige gee eintlik omgee vir die omgewing, maar vir 99% van hulle is dit geld. Mense sal meer geld betaal as hulle voel dat hulle die omgewing positief beïnvloed. Wal-Mart se uitvoerende beamptes is redelik oop oor die feit dat hulle eco-vriendelike en organiese produkte begin verkoop het omdat hul kliënte dit eis en daar was geld wat gemaak moes word.
Ek dink dieselfde is waar in reis. Ons het 'n keuse in die verkopers wat ons gebruik, die hotelle waar ons bly, en die toeroperateurs wat ons huur. Ons dollars gaan baie ver in ontwikkelende lande, en die besighede sal daar verander as ons dit eis. Begin met goeie omgewingspraktyke en skielik vind jy dit. As meer en meer mense besighede vertel dat hulle beter omgewingspraktyke wil sien, sal dit gebeur. Jy het 'n maatskappy gevind wat hul plaaslike personeel ondermyn of mishandel? Of deelneem aan vernietigende praktyke? Laat hulle weet en gebruik hul mededinger. Daar is baie inligting aanlyn wat jou kan help om meer te leer oor maatskappye om te vermy:
Nasionale Geografiese Groen Lewende Hulpbronne
Ek voel dat baie mense, wanneer die regte inligting gegee word, die regte keuse sal maak. En as reisskrywer wil ek mense aanmoedig om die regte keuse te maak. Dit beteken dat jy die omgewingsrekord van die hotel of oord van jou verblyf opkies, 'n toer-maatskappy kies wat ekologies vriendelik is, en vermy bestemmings wat reeds oorontwikkel is. Hoe doen jy dit? 'N bietjie navorsing en gesonde verstand.
Ons gaan na hierdie plekke omdat hulle mooi is. Ons mag nooit terugkom nie, maar as ons dit doen, wil ons nie hê dat die magie nog daar moet wees nie? Wil ons nie hê ons kinders en kleinkinders moet ook hierdie plekke geniet nie?
Ons het almal 'n bietjie verantwoordelikheid, maar diegene wie se geld die verwoestende maniere ondersteun, dra die meeste.
Dit is nie die hoeveelheid reis wat saak maak nie, maar hoe die volume hanteer word. En ons het 'n verantwoordelikheid om te verseker dat die volume wat ons skep goed bestuur word. Of jy kan baie goed die laaste persoon wees om daardie bestemming in al sy prag te sien.