Vandalisme - die konsep, oorsake, motiewe, tipes, voorbeelde - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
vandalisme - Dit is 'n spesifieke gemoedstoestand van die vak, wat hom tot die vernietiging, ontheffing van kulturele voorwerpe, kunswerke en skade aan ander voorwerpe van openbare belang stoot. Die konsep van vandalisme het 'n negatiewe betekenis in die samelewing en is een van die vorme van afwykende gedragsrespons. Die probleem van hierdie verskynsel is die sinneloosheid van aksies wat daarop gemik is om voorwerpe van die openbare domein te vernietig, vernietiging van historiese monumente, ontheiliging van huise of ander voorwerpe van sosiale infrastruktuur, skade aan eiendom. Spesifiek, sulke aksies kan gevind word in die toepassing van verskeie inskripsies (dikwels obsceen) op die heinings en fasades van geboue, deur die mure van geboue in openbare plekke te verontreinig, openbare vervoer, hysbakke, skade aan aantreklikhede, vullisblokkies te beskadig.
Vandalisme en hooliganisme
Die konsep vandalisme het Oos-Duitse stam van die Vandale plaasgevind, wat in die somer van 455 Rome geplunder het. Die indringers het 'n groot aantal kunswerke en juwele uit die "ewige stad" geneem, en bowendien het hulle baie gevangenes geneem ter wille van losprys. Hierdie woord het 'n historiese interpretasie en beteken roof of barbaars.
Alhoewel daar geglo word dat die vandale meestal beroof en waardevolle besittings geneem het, eerder as vernietig en hulle verwend het, is die glorie van die onvoltooide en agterwaartse "barbaarse" nog na hulle gevestig. Miskien is dit te danke aan die genadelose vervolging van die Katolieke geestelikes en die vernietiging van kerke in die koninkryk van Vandals, wat in Noord-Afrika geleë is.
In die moderne sin is die term wat eers beskryf is, tydens die Franse Revolusie gebruik. In 1794 het Abbot A. Gregoire 'n voorlegging gemaak oor die skep van vandalisme, vernietiging, ontheiliging van die openbare domein en die middele wat dit kon voorkom. Hy het die strengste manier versoek om die vernietiging van kunswerke te stop. Terselfdertyd het Gregoire onder hierdie termyn hoofsaaklik die optrede van die weermag van die "nuutgestigte" Franse Republiek bedoel.
Die negentiende eeu het hierdie konsep stewig bekendgestel, wat die sinnelose vernietiging of beskadiging van kunswerke, voorwerpe van argitektuur, kultuurvoorwerpe beteken.
Voorbeelde van vandalisme: fascistiese (sinnelose vernietiging van paleise tydens die Tweede Wêreldoorlog), vernietiging op grond van godsdienstige fanatisme (vernietiging van Boeddha beelde). Ook, onverantwoordelike toerisme blootgestel dikwels die kulturele erfenis tot die bedreiging van vernietiging. Mense ontmoet die meeste van so 'n variasie van sinnelose skade as vandalisme in die trappe.
Hierdie verskynsel in die moderne wêreld is wydverspreid. Vandag se kultureel-ontwikkelde wêreld is nie in staat om 'n "teenmiddel" te vind wat gerig is op die demonstratiewe vernietiging van kulturele en historiese waardes deur fanatiese wreedhede nie. In die meeste van die huidige state is daar strafregtelike aanspreeklikheid vir hierdie aksies.
Hooliganisme is 'n ernstige oortreding van openbare orde, 'n duidelike disrespek vir algemeen aanvaarde sosiale norme. Die term "hooliganisme" is hoofsaaklik van toepassing op die Weste ten opsigte van aanhangers wat hooligans is tydens 'n kompetisie van hul gunsteling sportspan. In die lande van die voormalige Unie is die term wat beskryf word gewoonlik 'n oortreding of 'n misdaad.
Een van die mees algemene oortredings is hooliganisme, wat dikwels die opdrag gee van ander, meer ernstige kriminele dade. Die hoofoogmerk van hooliganisme is openbare orde. Onder die addisionele voorwerpe onderskei die gesondheid van die individu, eer en persoonlike waarde. Die doel van vandalisme is die openbare orde.
Onder hooliganisme word algemeen verstaan ​​as 'n oortreding wat gebrek aan respek vir ander elemente van die sosiale stelsel openbaar. En volwasse en adolessente vandalisme is een van die vele manifestasies van hooliganisme, uitgedruk in die vernietiging van kulturele monumente en die ontheiliging van geestelike waardes.
Vandalisme van jeug en volwassenes is in die reël gemik op die vernietiging van eiendom, en nie op lede van die samelewing nie.
Om tussen die begrippe vandalisme en hooliganisme te onderskei, is dit nodig om te verstaan ​​dat die eerste daarop gemik is op die resultaat, wat uitgedruk word in skade aan eiendom, en dus onmerkbaar uitgevoer word, die tweede is aanduidend.
Die volgende spesifieke verskille van die omskrewe konsepte kan onderskei word:
- Hooliganisme is 'n algemene term, vandalisme is 'n verskeidenheid daarvan;
- Vandalisme as 'n historiese verskynsel is lank reeds bekend en die konsep van hooliganisme as konsep verskyn eers in die 18de eeu;
- die onwettige dade van vandale is daarop gemik om voorwerpe te beskadig, en hooligans is daarop gemik om skade aan die burger te veroorsaak;
- Hooliganisme word gekenmerk deur oop, demonstratiewe oriëntasie, en vandalisme behels die implementering van die misdaad in die geheim, "stilweg."
Kriminele aanspreeklikheid vir vandalisme, sowel as hooliganisme in die meeste state kom vanaf die ouderdom van veertien, en vir individuele oortredings vanaf die ouderdom van sestien.
Daar is heelwat verskillende klassifikasies. Hieronder is die gewildste.
Volgens die voorwerpe van ontheiliging word dit geklassifiseer in:
- graffiti en sy rasse tegging en bombardement (indien die tekeninge gekenmerk word deur antisosiale, amorale inhoud);
- ontheiliging van grafte;
- brandende boeke;
- brandende kerke;
- vernietiging of beskadiging van kulturele monumente, skilderye.
Graffiti verwys na enige inskripsies, beelde, allerhande tekeninge op die fasades van geboue, heinings of ander oppervlaktes wat met verf, ink of gekrap word. Vir hierdie tipe straatkuns is enige variasies van die toepassing van beelde, skilderye, inskripsies op verskillende oppervlakke.
Tegging is 'n soort graffiti wat bestaan ​​uit die vinnige aanwending van die handtekening van die skepper op verskillende oppervlaktes, hoofsaaklik in openbare plekke.
Bombaring word ook beskou as 'n soort graffiti en verteenwoordig die gebruik van redelik eenvoudige lettertipes in die teken van prente of handtekeninge op die oppervlak, of minder dikwels karakters wat gewoonlik van dieselfde kleur gebruik word vir die vul en 'n ander vir die kontoer.
Vandag is daar baie geskille oor die tema: "graffiti-kuns of vandalisme." Sommige sosioloë beskou "straatkuns", in die eerste plek die begeerte vir artistieke selfbevestiging. Aangesien die meerderheid van die jong aanhangers van die straatkuns nie andersins hulself kan uitdruk om hulself te verklaar om hul eie kreatiwiteit te publiseer nie. Ander wetenskaplikes is daarvan oortuig dat individue wat betrokke is by die nutteloos skildery van oppervlaktes, hulself nie as 'n element van die samelewing van hierdie samelewing beskou nie. Hulle betuig hul protes deur 'n daad van vandalisme.
So, die moderne samelewing het nie 'n duidelike antwoord op die vraag: "graffiti kuns of vandalisme" nie. In elk geval beskou die meeste navorsers "straatkuns" die eenvoudigste middel vir selfuitdrukking, selfbevestiging. Verskeie variasies van graffiti vandag word gebruik in advertensies, snitte, rekenaarspeletjies.
Die motiewe en oorsake van vandalisme, gemanifesteer in die skildery van mure, word nie goed verstaan ​​nie. Daar is egter bevind dat adolessente vandalisme kan voorkom as gevolg van afwykings in emosionele verhoudings in die gesin, onderontwikkeling van positiewe neigings en belange, hul vervreemding uit die familie, sosiale aktiwiteite en kollektiewe verhoudings, hul gebrek aan ontwikkeling van lewensbetekenis en -doelwitte, die invloed van modelle van verskillende subkulture op die ontwikkeling van negatiewe ideologiese patrone en gedragst stereotipes, skending in die prosesse van sosialisering.
Die mees voorkomende moderne tipes vandalisme sluit in verskeie vernietigings in bevolkte gebiede, beskadiging van posbusse, sitplekke in voertuie, slaapplaaie, rukkende vensters, lanterns, gloeilampe, bewakings kameras, skildermure van geboue, motorhuise, huise, versierde motorverf, vandalisme in die trappe en ander
Klassifikasie van vandalisme deur E. Evmenova:
- uitgevoer in verhouding tot klein argitektoniese vorms (verskillende stalletjies);
- vandalisme van musiek en sportfans;
- vernietigende aksies wat uit wraak gepleeg is;
- vernietiging van monumente en ander kulturele voorwerpe;
- elektroniese rekenaar vandalisme;
- ontheiliging van grafte.
Die genoteerde spesies kan skaars 'n klassifikasie genoem word, aangesien hierdie lys saamgestel is sonder om enige spesifieke kenmerk wat die basis vir sistematisering kan uitmaak, uit te probeer. So, byvoorbeeld, huursoldaat, ideologiese en vandalisme van jeug en volwassenes, wat uit wraak gepleeg word, word onderskei aan die motiewe wat sulke optrede veroorsaak het. En ontheiliging van grafte, omgewings, vandalisme van monumente en ander kulturele voorwerpe kan geklassifiseer word volgens die onderwerp van inbreuk.
Vandalisme van sport- en musiekfans - deur vakke, elektroniese rekenaarkunde - met die middele en spesifieke gevolge.
'N Aantal outeurs stel voor om 'n klassifikasie op te stel volgens die kriminologiese inhoud van sy individuele manifestasies, wat bestaan ​​uit die heersende motiewe en sosiale verhoudings waarin die oortreding voorkom. Daarom onderskei hulle ses tipes vandalisme, naamlik optrede van 'n skokkende karakter, huishoudelike, kriminele, terroriste, ideologiese en staats-burokratiese.
Epatage is eienaardig hoofsaaklik aan minderjariges of persone wat amper agtien jaar oud geword het. Hulle pleeg sulke dade uit hooliganisme, ter wille van selfbevestiging, as 'n soort onbewuste protes teen die sosiale norme van gedrag, reëls van ordentlikheid en ordentlikheid. Hierdie tipe sluit in die ontheiliging van heiligdomme en grafte, inskripsies van obseene inhoud, skade aan hysbakke, verplettering van raamglas in verskeie instellings. Die gevaarlikste is die fanatikusse van persone wat aan die sekte van Sataniste behoort.
Die beskryf vorm van vandalisme word beskou as die mees algemene. Daar moet veral aandag gegee word aan die variasies daarvan, naamlik die aksies wat deur sportliefhebbers uitgevoer word, veral sokkerfans. Hulle veroorsaak dikwels massa-onluste in stadions, pleine en strate, vergesel van gevegte en grootskaalse pogroms.
Op grond van onvriendelike ongunstige verhoudings in die gesin is afwykings in die interaksie tussen bure, lede van verskillende sosiale groepe (byvoorbeeld arbeid) 'n probleem van huishoudelike vandalisme. In hierdie geval word die aggressie van die persoon van die slagoffer in sy eienaarskap na die eiendom verskuif. Meer dikwels word die soortgelyke soort dade onder die invloed van alkohol bereik: die dringende onbewustelike ontwrigting van sy aggressie op voorwerpe, en sodoende die misdaadproses teen 'n meer ernstige persoon vermy.
Voorbeelde van huishoudelike vandalisme: as gevolg van 'n twis met sy pa tydens die gesamentlike drink van alkoholhoudende vloeistowwe, het 'n sekere burger N. in toorn 'n bottel petrol op die vloer van hul gemeenskaplike leefruimte gegooi en aan die brand gesteek. As gevolg daarvan het die TV, die deur, 'n meubelstuk en klere afgebrand. Seun en pa het daarin geslaag om die verspreiding van vuur te voorkom.
Wanneer beskadiging of vernietiging van voorwerpe gepleeg word met die doel om handelaars te verset met racketeers, ter wille van eiebelang, die wegsporing van ernstige kriminele dade, in die uitvoering van ander onwettige aktiwiteite, kan ons praat oor kriminele vandalisme.
Kriminele vandalisme straf hang af van die graad van skade.
Ideologiese vandalisme is 'n verskeidenheid aksies wat gerig is op die simbole van die staat, by die monumente van die helde van die Groot Patriotiese Oorlog en die grafte van bekende politieke figure. Ook in hierdie kategorie kan toegeskryf word aan die inbreuk op eiendom as gevolg van "klas vyandigheid". Dikwels word 'n ideologiese misdaad gepaard met terroriste dade.
Die aggressie, veral in die vorm van 'n vernietigende aanval, 'n vernietigende aanval, is vroeër uitgevoer en word steeds deur godsdienstige fanatici beheer.
Vandale het die ewige stad in die jaar 455 verslaan. Sedertdien het meer as 'n duisend jaar geslaag, maar moderne vandale het selfs verteenwoordigers van die Oos-Duitse stam oortref. Vandag vernietig hulle nie net kulturele en argitektoniese monumente, geboue, vervoer nie, maar ook plekke waar die menslike liggaam sy laaste toevlug vind, plekke waar mense kom om die dooies te onthou om hulle te onthou om met hulle te kommunikeer.
Ongelukkig is die begraafnis vandalisme in die moderne wêreld 'n redelik algemene verskynsel. Dikwels kom dit voor as gevolg van oormatige verbruik van verskeie "warm" vloeistowwe. Maar erger, wanneer die oorsake van vandalisme in begraafplase lê in die haat van etniese minderhede, in nasionale of godsdienstige onverdraagsaamheid, of as gevolg van 'n gevoel van maklike geld as gevolg van 'n banale selfbelang.
Dikwels is die misdadigers wat plunder of ontwyk grafte, jong mense, dikwels selfs tieners. Hulle vernietig grafstene, vernietig monumente, plaas 'n swastika of ander inskripsies, dikwels onwelvoeglik, op grafstene. Joodse begraafplase word die meeste geraak deur hul invalle.
Die wortels van die begraafplaas vandalisme is regtig diep verborge. Wat is vir die familie van die vertrek, is die begraafplase? Eerstens, vir 'n nabye familielid, is die grafte van die vertrek geestelike waardes. Dit is wat hulle verbind met afgetrede familielede. Die grafte hou die herinneringe van individue wat liewer in die hart is. Daarom is die meeste navorsers van hierdie verskynsel oortuig dat hierdie waardes die ware doel van die begraafplaas vandale is. Hulle is daarop gemik om die geestelike betekenis van begraafplase te vernietig. Eerstens, in sulke gedrag is 'n protes teen die sosiale orde, 'n sekere uitdaging vir die fondamente.
Begraafnisvandalisme is nie net hooliganisme nie, dit is die begeerte om te vernietig, 'n verdoemenis oor hierdie waardes te gee, en dikwels die begeerte om seer te maak, indien nie fisies nie, dan ten minste geestelik.
Begraafnis vandalisme straf bied 'n soortgelyke straf, soos vir ander tipes van hierdie gedrag, indien die vandale nie die ideologiese, godsdienstige of rassige vyandskap beweeg het nie. In hierdie gevalle sal die straf ernstiger wees.