Maar ook: die koninkryk was daar, en het vir baie gekom, telkens daar waar pyn tot ‘n einde gekom het, maar ook angs, verwerping, onsekerheid, wanhoop en, finaal, die dood. Dit het Jesus gebring, en daarom kan niemand beter, niemand anders, ons leer om werklik vir die koninkryk te bid nie.
Kom ons kyk eers na die skuld waarvan Jesus in hierdie versie praat. Die belangrikste saak, broers en susters, wat in die pad staan vir die koms van die koninkryk, sê Jesus hier, is skuld, die skuld van mense, dus ook die skuld van ons (dit wat die Bybel hier met oortredings vertaal het). Dat skuld die belangrikste saak is, die hoofrede is waarom die koninkryk nie kom nie, is duidelik uit verse 14 en 15: dit is die enigste bede waarop daar uitgebrei word, en wat Jesus verder verduidelik. Hieroor later meer.
Oor hierdie skuld sê Jesus: daar waar oortredings gebeur, waar daar skuld is, daar kan die koninkryk nie wees nie. En, logies hiervan afgelei: daar waar skuld nie vergewe wil word nie, waar skuld nie weggeruim/uitgewis word nie, daar is die koninkryk ook nie. Met ander woorde, ons kan op twee maniere in die pad staan van die koms van die koninkryk: ons kan skuld veroorsaak, en/of ons kan weier om skuld af te skryf, te vergewe, of dan, uit te vee.
Ons kan dit ook so stel: die maatstaf waarmee God die kwaliteit van ons verhouding met Hom, en met die ander om ons meet, is die liefde. Niks anders nie. En nou kan ons gerus maar sê: ons hoor dit so baie, ons sê dit so baie. Dit klink selfs al vir sommiges onnodig/outyds. Maar ons kom nie by die liefde as maatstaf verby nie. Tensy u ‘n ander Bybel as ek het.
Verder: wanneer die Bybel oor die liefde praat, dan sê die Bybel vir ons wat dit is in baie, baie eenvoudige en duidelike terme: die leef van die liefde beteken ek is tot beskikking van ander en God, en daarom ag ek altyd ander hoër as myself. So hoog dat God en die naby aan my, die doel van my lewe word.
Die tweede saak in ons teksvers wat ons aandag verdien is die woordjie ons, “vergewe ons ons oortredings”. Hieroor kan ons korter wees. Die Ons Vader wil hier vir ons hard en duidelik sê: die skuld wat die wêreld verteer, dit maak wat dit is, wat maak dat so min van die koninkryk sigbaar is en word, is nie iets veraf of onpersoonlik nie. Dit is ons skuld, my skuld.
Dit is byvoorbeeld wat Dawid moes ontdek toe die profeet Natan hom na aanleiding van sy sonde met Batseba en die moord op Uria gekonfronteer het. Ek is die man, moes hy erken. Dit is so maklik, broers en susters, om verontwaardig te wees oor ander se sonde, en veral oor ander se sonde teen my gedoen. Maar dit is ‘n gans ander saak om te besef: Ek is die man/vrou. Ek is deel van die probleem. Ek, saam met baie ander, staan in die pad van die koninkryk.
As ons sê: die koninkryk waarvan Jesus hier praat is ‘n plek, dit is iets so groot soos die hele wêreld wat moet verander, dan gee ‘n mens sommer gou moed op. Want dan word ‘n mens oorweldig. As ons egter raaksien dat die koninkryk ook ‘n gebeure is, of ten minste kan wees, dan beteken dit dat waar ek beweeg, waar ek leef, ek die koninkryk kan laat kom, ja, dat ek hierdie Ons Vader-gebed waar kan laat word.