Tresidder (2004:514) noem verder dat reën as heilig gesien kan word en dat dit ook oor genesende eienskappe beskik. Hieruit word afgelei dat die getraumatiseerde psige van die seksueel mishandelde kind steeds in die proses is om die emosionele pyn te verwerk. Die innerlike proses van die psige word steeds deur middel van die prent wat sy geverf het, geëksternaliseer.
Positiewe beelde verskyn in die tekeninge wat kinders in die termineringsfase maak en daar is ’n afwesigheid van oorlog en geweld in die tekeninge (Allan 1988:40). Die reën en die reënboog in prente ses en sewe kan as positiewe beelde gesien word. Daar is ook ’n afwesigheid van negatiewe elemente en destruktiewe magte in prent sewe, wat ook die laaste prent was wat die kind geverf het. Die spookfiguur of wolke kom ook glad nie meer in die prent voor nie. Die reënboog in prent sewe sluit aan by die reëntema van prent ses. Nadat dit gereën het, het die reënboog uiteindelik verskyn.
Cooper (1978:136) dui aan dat ’n reënboog op die volgende aspekte dui: transfigurasie, hemelse glorie, verskillende state van bewustheid, die ontmoeting van hemel en aarde, en ’n brug tussen hierdie wêreld en die paradys.In antieke China is die reënboog gesien as die vereniging van Jin en Jang (Biedermann 1992:278). Ook Tresidder (2004:405) dui aan dat die reënboog gewoonlik ’n optimistiese simbool is. Dit staan ook vir ’n oorbruggingsimbool tussen die bonatuurlike en natuurlike wêrelde en is ’n teken van versoening. In die konteks van die huidige kind kan dit geïnterpreteer word as ’n sintese van wat in haar onbewuste plaasgevind het en wat transformasie van die psige tot gevolg gehad het. Die teenstellende elemente in die psige het versoen geraak, met gevolglik minder psigiese angs wat in negatiewe gedrag manifesteer.
Die kind het tydens hierdie fase ’n selfportret gemaak. Dit verskyn in Figuur 6, waar sy haarself geteken het waar sy in die reën dans en speel. Dit sluit aan by Allan (1988:40) wat noem dat ’n kind byvoorbeeld ’n selfportret in die termineringsfase van die reekstekeningmodel kan maak. Mandala-vorme soos vierkante, sirkels of driehoeke rondom die sentrale beeld kan ook verskyn. Die tekeninge toon dikwels grense/rame wat die inhoud daarvan beskerm (Allan 1988:40). Laasgenoemde aspekte word nie in die prente (Figure 6 en 7) van hierdie kind geïdentifiseer nie.
Die foto’s van die prente wat die kind geverf het, is op sigself ’n visuele voorstelling van haar psigiese ontwikkeling. In prent een (Figuur 1) het sy ’n destruktiewe mag voorgestel en min besonderhede het daarin voorgekom, terwyl haar laaste prent (Figuur 7) ’n reënboog is, wat transformasie aandui. In elke opeenvolgende prent het die kind in meer besonderhede geverf. Vergelyk byvoorbeeld die tuin in prent twee (Figuur 2) met die tuine in prente vier en vyf (Figure 4 en 5). Die spook in prent een (Figuur 1) het ook mettertyd letterlik uit die prentjie verdwyn. Dit het plek gemaak vir mense, soos in prent vyf (Figuur 5). Namate daar verandering in die psige van die kind plaasgevind het, is dit in haar prente geprojekteer.
Bostaande gevolgtrekking moet egter met omsigtigheid bejeën word en in die konteks van die beperkinge van die gevallestudie as navorsingsmetode beskou word. Dit is moeilik om ’n direkte, kousale verband tussen die huidige emosionele stand van ’n respondent en ’n intervensiemetode te tref, aangesien daar ook verskeie alternatiewe verklarings vir die gedragsverandering by die respondent kan bestaan (Kazdin 2010:525). Daar word na hierdie veranderlikes as “niespesifieke behandelingsfaktore” of “algemene faktore” verwys en dit sluit byvoorbeeld die volgende in: bywoning van terapeutiese sessies; ontmoeting met ’n terapeut; verwagting om te verbeter; en verwagting vir verbetering deur byvoorbeeld ouers en gesin (Kazdin 2010:525).