"Ek sê nie dat ek dit alles al het of die doel al bereik het nie, maar ek span my in om dit alles myne te maak omdat Christus Jesus my reeds Syne gemaak het." Filippense 3:12 NAV
In Filippense 3:12 wys Paulus vir ons op al die spanning in die daaglikse geloofstryd van die Christen: "Nie dat ek dit al verkry het of al volmaak is nie, maar ek jaag daarna of ek dit ook kan gryp, omdat ek ook deur Christus Jesus gegryp is."(OAV).
Hierdie is nie die dodelik afmattende, energie-verterende, moedeloos-makende vraag: "Is ek wel 'n Christen?" nie. Paulus wéét dat hy deur Christus gegryp is (OAV). "Nou ja, dan is hy mos klaar met die stryd," wil jy dadelik sê. Nee, hy is nog glad nie daarmee klaar nie. Nou begin die stryd eers in volle erns. Die Christelike lewensideaal wink: één brandende verlange, één heilige hartstog, één alles oorweldigende passie om geheel en al één met Christus te mag wees. Om te lewe uit die krag van Sy opstanding. Om blymoedig die gemeenskap aan Sy lyding te aanvaar. 'n Lewe waarin jy uitbrand in die diens van die Here!
Van daardie grootse ideaal is jy in die alledaagse werklikheid van jou lewe maar alte ver verwyderd. En dié verwydering bring spanning in jou lewe. Eg Christelike spanning. Die spanning tussen ideaal en werklikheid, tussen wat ons "is" en wat ons "moet wees".
Paulus se laaste woord is nie (en dis tog seker ook nie jou laaste woord nie?): "Ek het die ideaal nog lank nie bereik nie en ek sal dit op aarde tog nooit bereik nie. Wat is daaraan te doen? 'n Mens moet dit maar so aanvaar." Die Bybel ken egter geen leunstoel-Christendom nie. God se Woord jaag ons op as ons net agteroor wil sit. "Ek jaag dit na of ek dit ook kan gryp . . ." (OAV). En ek hou aan om dit na te jaag. Waarom? Omdat ek deur Christus gegryp is.
Geen gejaagdheid nie! Maar wel 'n najaag met 'n diep innerlike rus: Ek behoort aan Christus. Ek sal die doel eenmaal bereik! Maar hier bly dit 'n stryd vol spanning.