Toe ek agt jaar oud was, het my enigste maatjie na 'n ander dorp verhuis. Daardie aand, terwyl ek besig was om te bad, het die eerste versreël my bekruip. Ek het dit dadelik neergeskryf: Die “Leonie-week” was 'n hele bladsy lank. “As ek eendag groot is,” het ek gesê,“gaan ek gedigte skryf.” My ma het geantwoord: “Hierdie is 'n gedig”, en vir my 'n boek gegee waarin ek my versie kon neerskryf. Van toe af het ek in die middae na skool met Opperman se Groot Verseboek en 'n gehawende HAT gesit en lyste gemaak van woorde wat vir my mooi is. Ek het geweet dat ek my lewe aan die skeppende woord wou wy. In 2005 het ek uiteindelik my meestersgraad in Kreatiewe Skryfwerk by die Universiteit van Kaapstad klaargemaak. Die bundel is die vrug hiervan.
As skilderdigter skryf Breyten Breytenbach poësie vir die oog. Dit is veral die metamorfiese aard van sy digkuns wat my aanraak: die konsep van vrye vlug; die spontane wording en beweging; die geloof dat alle lewensvorme oor wisselende funksies beskik.