Spesifiek, die bekommernis is dat tieners vroeër seks kan hê of betrokke kan raak hoër-risiko seksuele aktiwiteite soos om verskeie vennote te hê of hulself bloot te stel aan moontlike swangerskappe of seksueel-oordraagbare siektes. In 2010 het die American Academy of Pediatrics selfs 'n posisie papier beweer dat seksueel eksplisiete media riskante tiener seksuele gedrag kan bevorder.
Maar regeringsdata vind dat tieners eintlik langer wag as in die verlede seks hê. En tiener swangerskap pryse is op historiese laagtepunte. Hoe is dit moontlik dat sexy media so 'n skadelike effek het, selfs as tiener seksualiteit gesonder word?
Ek het meer as 'n dekade deurgebring om te ondersoek hoe media - soos video speletjies of advertensies - jeuggedrag beïnvloed. Wat my fassineer, is hoe die samelewing met die media in wisselwerking is, wat dikwels bedrieglike inhoud omhels, terwyl dit terselfdertyd blameer vir gemeenskapsprobleme, hetsy werklik of verbeel.
Daarom het my kollegas en ek besluit om na die navorsing oor sexy media en tiener seksuele gedrag te kyk om te sien hoe sterk die skakel tussen die twee is.
Sexy media voorspel nie seksuele gedrag nie
Ten spyte van die algemene aannames oor seks in die media en sy beweerde uitwerking op tieners, is die bewyse agter die skakel swak. Sommige studies vind bewyse vir 'n klein effek (miskien in sommige omstandighede maar nie ander nie), terwyl ander geen bewyse vir enige effek vind nie.
Een rede waarom die getuienis dalk nie afdoende is nie, is dat daar praktiese en etiese beperkings is om navorsing te doen. Ons kan nie eksperimente voer waar tieners verskillende TV-programme kyk nie en ons wag om te sien wie seks het. Dit beteken dat navorsing dikwels staatmaak op self-gerapporteerde data. Wat ons doen, is om tieners te rapporteer oor hul seksuele gedrag en hul mediavoorkeure, asook ander veranderlikes wat ons graag wil beheer (soos persoonlikheid of gesinsomgewing) en kyk of daar korrelasies bestaan.
Met hierdie in gedagte het my kollegas Patrick Markey by Villanova en Deense navorser Rune Nielsen en ek 'n meta-analise van 22 studies met meer as 22,000 deelnemers wat die verband tussen sexy media en tiener seksuele gedrag ondersoek. Met 'n meta-analise kan ons soek na samelewings in die resultate, en is iets wat nog nie voorheen gedoen is met hierdie poel van navorsing nie.
Al die studies in die meta-analise het gekyk na uitbeeldings van seksuele situasies, naaktheid, gedeeltelike naaktheid of eksplisiete gesprekke oor seks in televisieprogramme of flieks wat maklik toeganklik is vir minderjariges (en dus uitgesluit pornografie).
In die besonder, ons was nuuskierig om te sien of sexy media tieners seksuele gedrag voorspel het sodra ander veranderlikes beheer is. Byvoorbeeld, miskien seuns is geneig om seksier media te kyk en ook meer seksueel risiko-neem. Of dalk die jeug wat meer liberaal is in terme van persoonlikheid, is meer oop vir sexy media en vroeër seksuele inisiasie. Miskien is 'n moeilike gesinsagtergrond die onderliggende sleutel om enige korrelasie tussen mediagebruiksgewoontes en werklike seksuele gedrag te verstaan.
Uiteindelik is dit wat ons gevind het. Sodra ander faktore soos familie omgewing, persoonlikheid of selfs geslag beheer is, het sexy blootstelling aan die media nie sinvol verband gehou met seksuele gedrag van tieners nie.
In teenstelling tot algemene vrese, blyk dit dat sexy media nie praktiese betekenis het vir wanneer tieners eers seks het of ander seksuele gedrag begin nie. Hierdie gebrek aan korrelasie is 'n waarskuwingsteken wat ons dalk op die verkeerde spoor kan plaas om die media vir seksuele risiko-optrede van tieners te blameer.
Waarom beïnvloed media nie tieners nie?
Daar is talle teorieë wat bespreek hoe individue en media interaksie het. Baie ouer media-effekteorieë het egter nie oorweeg waarom mense op die media getrek is nie, hoe hulle dit verwerk het, of wat hulle gehoop het om dit te kry. Sulke teorieë aanvaar kykers bloot irrasioneel en doelbewus navolg wat hulle gesien het. Die meeste van die vraestelle wat ons in ons meta-analise ondersoek het, was toetse van hierdie basiese, outomatiese, media-effekteorieë.
Die afgelope paar jaar het sommige geleerdes (myself ingesluit) spesifiek geroep vir die aftrede van hierdie ouer media effekte teorieë. Dit is omdat die getuienis toenemend dui daarop dat fiksiewe media soos funksie films of sitcoms media te ver is om 'n duidelike impak op verbruikers se gedrag te hê, veral in vergelyking met gesinne en eweknieë.
Daarbenewens dui opkomende bewyse daarop dat jong kinders verwerk fiktiewe media anders van regte gebeure. As klein kinders 'n verskil kan maak tussen fiktiewe gebeure en werklike gebeurtenisse, kan ons aanvaar dat tieners nie regtig die media verwag om die werklikheid te weerspieël nie.
Ons resultate ten opsigte van die beperkte impak van media pas ook by die waarnemings uit samelewingsdata. Ten spyte van 'n oorvloed seksuele media beskikbaar vir tieners, het 'n krisis van riskante tiener seksuele gedrag nie na vore getree nie.
Ons kyk hoe ons belangstel om te kyk
Nuwer modelle van media gebruik dui daarop dat dit die individue is wat media verbruik, nie die media self nie, wie is die bestuurders van gedrag. Bewyse dui daarop dat gebruikers die media uitzoek en interpreteer volgens wat hulle daarvan wil kry, eerder as om dit passief te naboots.
Mense kyk gewoonlik nie per ongeluk deur media, seksueel of andersins nie, maar word gemotiveerd om dit te doen as gevolg van preexisting begeertes.
Byvoorbeeld, sommige onlangs studies het aangedui dat die jeug media soek wat geskik is met bestaande voorwerpe, 'n seleksie-effek genoem, maar dat die media nie noodwendig lei tot verdere probleemgedrag nie. Byvoorbeeld, navorsing dui daarop dat sommige tieners wat reeds aggressief is, dalk belangstel in gewelddadige videospeletjies, maar speel sulke speletjies nie maak kinders meer aggressief.
Dis 'n punt wat soms geïgnoreer word as ons praat oor tieners en seks. Belangstelling in seks is 'n grootliks biologies gemotiveerde proses; fiktiewe media is regtig nie nodig nie. Tieners sal almal op hul eie belangstel in seks.
Ouers het meer invloed as die media
Ouers kan 'n bietjie makliker rus, aangesien die bewyse daarop dui dat die media nie 'n primêre bestuurder van tienerseksualiteit is nie.
Tot die mate dat media enigsins impak het, is dit waarskynlik net in 'n vakuum wat deur volwassenes oorgelaat word, onwillig om met kinders oor seks te praat, veral die dinge wat kinders regtig wil weet.
Hoe vra jy iemand op 'n datum en hoe hanteer jy dit as hulle nee sê? Waarvan voel seks? Wanneer is dit ok om seks te hê? Wat is die risiko's en hoe vermy jy hulle? In die gesig van pasiënt, empatie en insiggewende gesprekke oor seks deur volwassenes kinders vertrou, die media het waarskynlik min invloed.
Uiteindelik, of die media swaar of meer gewetensuitbeeldings van seksualiteit het, moet ons nie verwag dat die media gesprekke met die jeug deur ouers, voogde en opvoeders vervang nie.
Ek stel nie voor dat almal uitloop en '50 Shades of Gray' koop vir hul tiener nie, maar as tieners dit oorkom (en hulle wil), is dit nie die einde van die wêreld nie.