Дом на ул. Чуксин тупик, 2 - N1.RU Москва
Чуксин тупик, 2
Москва, Западный округ, Чуксин тупик, 2 Oktober 23, 2011 in Sonder kategorie
Ek sit en brei.
My broer sit op ‘n tuin-stoel in die tuin.
My hond aan sy een sy…’n windbuks in sy arms.
Hy jag die irreterende swart spreeus in my pa se vrugte-bome.
My ma het gaan kruideniersware koop.
tien teen een by die dominee se vrou gaan stop vir ‘n koppie tee.
Ook natuurlik om haar kleinkind se nuutste toertjies te gaan ten toon stel.
en om te skinder oor die kerk-tannies se uitrustings.
My pa dôner steak tot tenderness in die garage.
die klein hondjie kyk tjankend toe.
Die rugby blêr in die agter grond.
hoe great is dit nie om vir ‘n slag net stereotipies te kan wees nie…
‘n Oomblik om te besef, en ‘n oomblik om te moan
In elke mens se lewe is daar oomblike wat uitstaan bo die res. Die oomblikke waarin jy besef dat lewe nooit weer die selfde sal wees as wat dit vyf minute terug was nie.
Die eerste oomblik soos hierdie was toe ek 8 was en met die skok van my ma se Kanker gekonfronteer is. Ek onthou wat ek aangehad het, die reuk van die lente blomme wat in die straat gehang het, en elke vraag wat daarna in my kop kom nes skop het. oomblike soos hierdie vergeet mens nie maklik nie.
Dis oomblikke soos my eerste soen, die eerste keer wat ek verlief geraak het. Ek sal nooit die dag vergeet wat ek besef het ek kan nie veraltyd ‘n kind bly nie, en dat die lewe ‘n werklikheid is. Daar was die oomblik wat ek besef het dat mode is wat ek gebore is om te doen, en die oomblik wat ek besef het, skryf maak my vry.
So twee jaar terug het ek weer so oomblik beleef. Die oomblik toe ek besef het dat ek die vermoë het om die wêreld ‘n beter plek te maak vir ander mense. Die ding staan so: Ek kan of 24 uur in ‘n dag gebruik om my lewe te verreik en beter te maak, of ek kan ‘n paar minute uit elke dag steel om ander mense se dag beter te maak. Een persoon: Ek. Of x-hoeveelheid ander mense. Net met klein goedjies, soos ‘n vriendelike hallo. ‘n Sms aan ‘n vriendin om sommer net te laat weet hoe lief ek haar het. Dalk om iemand wat alleen is uit te vra oor hul lewe. Dalk selfs net ‘n kompliment vir die buurvrou oor haar nuwe haarstyl.
Ek weet mos hoe baie dit vir my beteken as iemand so iets teenoor my bewys. Die gedagte dat ek oor die vermoë beskik om dit vir ander te doen…wat ‘n wonderlike super power!
Daarom maak ek ‘n punt daarvan om daagliks aan die prentjie groter as myself te dink. Die wonderlike gevolg van dit was, ek het minder oor my eie probleme begin worry en meer en meer dankbaar geraak vir dit wat ek in my lewe het. Waneer jy vir ander mense lewe, vergeet jy maklik van jou eie tekort kominge “Waneer mens op jou ongelukigste is, gaan staan net bietjie stil, en ek is seker jy sal aan duisende mense kan dink wat slegter af is as jy.” so het my ma altyd gesê.
Dit klink nou alles goed en wel, maar ek moet erken dat daar soos met alles anders in mens se bestaan ook maar baie selfsugtige redes hieragter skuil. Ek leef op die high dat mense my 3 minute effort waardeer. Min dinge so lekker om te weet dat iemand jou poging aanvaar, en bly is daaroor. En dan vir die volgende punt wat ek moet erken:
Daar is vir my niks so erg soos waneer iemand my poging reject nie. Waneer iemand nie van my hou nie, of waneer iemand vir my goed laat verstaan dat my teenwoordigheid in hul lewe, maak die lewe vir hul ‘n meer misrabele bestaan.
Ek weet, ek weet, bietjie pateties. Solank ander mense my geniet en lief het, wat sal ek nou oomgee oor die een of twee wat my uit hul lewe wil hê? Ek weet self nie, en gewoonlik sal ek myself uit so persoon se lewe verwyder. Maar wat gemaak as jy saam met so ‘n persoon bly?’n Huis moet deel met iemand wat jou met elke moontlike oomblik herhinder dat jy ‘n hindering vir haar is?
Ek het al mooi gevra wat die probleem is, probeer stilbly, probeer om so min as moontlik by die huis te wees net om die konfrontasie te vermy, maar as mens te veel probeer laat jy ook toe dat ander mense reg oor jou loop. Dit wil ek nou ook nie hê nie. Nou sit ek maar, kruip agter my toe deur weg, en moan oor een mens wat my lewe omkrap op die net, weet dit gaan ook nie help nie, maar vir nou sal dit eers moet doen. Tot ek aan ‘n beter oplossing kan dink…
Jammer vir die Sad Pos!
‘n mooi gediggie
Ai…Hierdie een was vir my so mooi. Nog ‘n lieflike ene van Karin Hougaard
as ek gaan slaap
ontsnap my hart
en reis sy sterlangs
tot in jou droom
maak sy bonsend