Resultate vir Summit
Geldsake 16 Desember 2019 13:19
Geldsake 09 Augustus 2018 10:37
Groot hofsaak begin oor invordering van skuld
Geldsake 30 November 2016 20:16
Wendy Appelbaum pak NKR
Geldsake 13 September 2016 18:33
Groot oorwinning vir verbruikers Oor D-dag +1 en ‘n BBP-rit huis toe
Vir die grootste deel van nege maande het ek die National Health Service se kraambeleid verwens. Too posh to push? Ag asseblief, u edele! Ons is Vannermerwes van Pitooria af! Ons doen nie posh nie. Maar dertien jaar se pligsgetroue National Insurance-bydraes regverdig tog sekerlik een ou keisersneetjie? Klaarblyklik nie. My eindelose pleidooie het deurgaans […]
Vir die grootste deel van nege maande het ek die National Health Service se kraambeleid verwens. Too posh to push? Ag asseblief, u edele! Ons is Vannermerwes van Pitooria af! Ons doen nie posh nie. Maar dertien jaar se pligsgetroue National Insurance-bydraes regverdig tog sekerlik een ou keisersneetjie? Klaarblyklik nie. My eindelose pleidooie het deurgaans op dowe ore geval en die burokrasie het onwrikbaar aangedring op die toepassing van Die Beleid. Michelle sou vir Ben op ons oumagrootjies se manier die wÃªreld moes inbring, en daarmee basta.
Maar soos altyd, het ook hiÃ©rdie donker wolk ‘n silwer randjie gehad. Ofskoon die bevalling geen piekniek was nie, was Michelle, na haar foltering, soos ‘n makgemaakte blits weer op die been en was haar haar pynigende kontraksies sommer spoedig vergete. Baie soos die blouwildebeeste op Ter Wille van Oorlewing waaraan ek my kleintyd so verkyk het.
Terwyl sy haar van die nadraai van die groot geboorte gaan reining het, het ek die nuus oor die aankoms van ‘n toekomstige internasionale krieketkaptein via elke sosiale netwerk denkbaar die wÃªreld ingestuur. En die oorweldigende reaksie was diep bemoedigend. Om ‘n baba te maak is een ding, maar die vet weet, om hom grÃ³Ã³t te maak gaan ek swaar moet steun op die ervaring van die gesoute lede van Die Nuwe-Pa’s-Klub.
Nou ja, na nog ‘n ondersoek of twee, waartydens Ben die pediater luidkeels laat verstaan het dat hy hom nie sommer goedsmoeds laat bevoel en bevat nie, is ons die groen lig gegee en kon ons koers kry huis toe – ‘n skamele 16 ure nadat Ben sy eerste skree geskree het (dankie vir die keisersnee my NHS-vriende!). Ek het daarop aangedring om elke uniformbeklede mens op die perseel om die hals te val en innig te bedank, wat sekerlik die wenkbroue laat lig het onder die dokters, vroedvroue, skoonmakers en sekuriteitswagte wat onder my hartstogtelike omhelsings moes deurloop, maar ten minste sal niemand my ooit van ondankbaarheid kan beskuldig nie.
Na diÃ© langdurige groetery, het ek deur die hospitaaldeure geskuifel asof ek die mees sensitiewe kernbom in die geskiedenis van die mensdom in my arms gedra het. Ek het vir Ben, in sy karstoeltjie, op die agterste sitplek van my Ford neergelÃª (the Ford is my shepherd) en stÃ¡dig begin aanstaltes maak.
My bestuursvaardighede, wat gewoonlik effens verdag is, was beter as op enige stadium sedert ek my K-53 afgelÃª het. Daantjie Kat se snorbaarde sou behÃ³Ã³rlik omgekrul het van die lekkerkry. Elke spoedhobbel is teen ‘n slakkepas bekruip en elke verkeerslig is met groot omsigtigheid benader. Mens sou sweer ek was besig om Haar Majesteit self te vervoer! Wel, as die string van digby die 30 motors wat agter my opgedam het as maatstaf moes dien, sou mens eerder kon dink dat die monarg tot sterwe gekom het en dat ons die voorhoede van haar begrafnisstoet gevorm het.
Vir ‘n hele sewe kilometer het ons sÃ³ aangekruie. Die snaar in die viertrekvoertuig agter my het op ‘n kol so ampertjies sy humeur verloor, maar te danke aan die Peppa Pig-sonskerm in die agterruit is enige potensiÃ«le testosteroongedrewe uitbarsting in die kiem gesmoor.
En so het ons, uit-flippen-eindelik, die Baie Belangrike Persoontjie by sy huis besorg. Met die voordeur veilig toegetrek agter my splinternuwe gesinnetjie, kon ek ten einde laaste effens tot verhaal kom. Die eerste hoofstuk van Ben se Lewe was so te sÃª afgehandel. Nog net die laaste sinnetjie het kortgekom. Derhalwe het ek, met Ben op my skoot, nogmaals ‘n traan uit die hoek van my oog gevee, liefdevol oor sy wangetjie gestreel, vooroor geleun en, met ‘n diepe bewustheid van die spesiale band tussen my en my seun, sy voorkoppie sagkens met my lippe aangeraak…en toe kots hy op my.