'n Kosbare waarheid vir geestelike oorwinning
Ons vrees soms die presiese dinge wat vir ons kan bevryding bring. Die alkoholis vrees rehabilitering want sy besef hoeveel opoffering en moeite dit gaan beteken. Die pasiënt vrees die operasie alhoewel hy weet dit sal hom gesond maak. Die roker vrees die opgee van sigarette want hy weet hy gaan verlies beleef, ten spyte van ‘n gesonder lewe.
Dit werk ook so met ons geloof, sonde en oorwinning. Ons weet ons moet ons ego’s kruisig om Jesus beter te volg, maar kruisigings is pynlik, so ons hou liewer ons beste liefde terug. Ons weet daar is sekere slegte gewoontes wat ons moet afleer om ‘n vervullende verhouding met God te kan hê, maar ons wil nie afskeid neem van ons kortstondige plesiertjies nie. Ons weet ons moet tyd maak om Bybel te lees en te bid, en weet dat indien ons dit doen gaan ons siele begin asem haal. Ons is egter bang ons gebedslewe bied nie dieselfde genot as die Netflix reeks wat ons gaan moet uitstel of opgee nie.
Maar kan hierdie moontlik juis een van die redes wees waarom so baie mense hierdie Corona-tyd so traumaties beleef? Dalk is ons nie gewoond genoeg aan opoffering nie. Ons eie begeertes na die gemak, rykdom en eer van die wêreld bly eenvoudig te groot. Nou dat sommige van hierdie dinge van ons af weggeskeur word, ruk dit ons siele uitmekaar want dalk was ons te verknog aan sekere dinge. Dis in elk geval beslis waar van my.
Maar dan kom leer Paulus my die beginsel van lewe. Hierdie Jesus-gesentreerde lewenshouding van Paulus het vir hom geestelike vitaliteit en lewe voorsien te midde van gevangenskap, lyding en onreg. Die probleem is egter dat hierdie lewegewende beginsel so skree van kruis en dood dat ons nie daaraan wil raak nie. Al weet ons dit kan vir ons vitaliteit en oorwinning bring op soveel areas van ons lewens. Hierdie lewenshouding kan alles verander en tog hou ons terug.
As ons na Paulus se briewe kyk dan is dit asof Paulus elke dag opnuut vir homself gesê het:
Ek hoef nie te oorleef nie.
In Filippense 1:20b-21 sê Paulus die volgende:
Ek wil ook nou, soos nog altyd, met alle vrymoedigheid deur my hele wese Christus verheerlik in lewe en in sterwe, want om te lewe is vir my Christus, en om te sterwe, is vir my wins.
Voor die kruis en opstanding van Jesus het lyding, dood en ontnugtering as’t ware vryelik in die strate rondgeloop en die wêreld geïntimideer, geterroriseer en getreiter. Deur die Paasgebeure is die mag van die dood egter gebreek, gearresteer, opgesluit, tereggestel en dood verklaar. Die dood is geen bedreiging meer nie.
Dood is oukei want hy het geen angel meer nie.
Lyding is fine want dis net tydelik, waarna die ewige gemeenskap met God op my wag.
Ongemak en opoffering is toelaatbaar want dit kan lei tot die bevordering van die evangelie en geloofsgroei.
Ontnugtering en teleurstelling is te verstane want ons leef in ‘n gebroke wêreld.
Indien die lewe egter behou word is dit ook goed, want God maak ons lewens en werk vrugbaar.
Om te oorleef is nie my roeping nie. Dis God se verantwoordelikheid om te maak met my oorlewing wat hy wil. My verantwoordelikheid is om alles te gee. Jesus het dit natuurlik ook gesê wanneer Hy sê dat iemand wat verknog aan die lewe vashou, dit uiteindelik sal verloor (Matteus 16: 24-25). Jesus het die dood in trurat gegooi! Dood kan nou lewe bring. Iemand wat ten alle koste aan die lewe vashou, sal altyd gevange gehou word deur haar eie vrese om verlies te lei. Sommige mense probeer so hard om te oorleef dat hulle vergeet om te sterf en te lewe!
Jesus het nie. En tog leef Hy vandag as Oorwinnaar sodat Hy ons ook kan lei deur ons eie ongemak, verlies en selfs dood na ‘n nuwe lewe saam met Hom.