Die sirkus, 'n gewilde vertoning - Interessant
Die sirkus, 'n gewilde vertoning
Titel: Die sirkus.
Skrywer: SEURAT Georges (1859 - 1891)
Skeppingsdatum : 1891
Afmetings: Hoogte 185,5 - Breedte 152,5
Prentverwysing: 89EE735 / RF 2511
Hierdie onvoltooide werk verskyn in die Salon des Indépendants in 1891, kort voor Seurat se wrede dood.
Die tema, wat reeds deur die kunstenaar in Sirkusoptog en Heckling, is deel van 'n tradisie wat van Daumier na Picasso gaan, insluitend Degas en Lautrec, en getuig van die entoesiasme vir hierdie skare vir die skare. Inderdaad, gebore in Londen aan die einde van die XVIIIe eeu, het die sirkus sy grootste sukses in Parys in die 1890's.
Die ruitoefening was die kern van die skou. Dit is die hart van Seurat se werk. Op die voorgrond, van agter, staan ​​'n rooikop-nar, direk geïnspireer deur plakkate van destyds, veral dié van Jules Chéret. Dit getuig van die verhouding tussen skilderkuns en die destyds opkomende beeldsamelewing.
In die middel word die baan beset deur 'n ruiter op 'n wit perd en 'n akrobaat. Op die agtergrond word die bleikers onderdruk deur die bevrore silhoeëtte van toeskouers wie se hoede (tophoede in die eerste bleikers en viltpette in die boonste bleikers) hul sosiale agtergrond aandui.
Die stabiliteit van die vertikale en horisontale lyne van die agtergrond balanseer die kurwes en diagonale op die voorgrond. Die harmonie van die komposisie - selfs al word dit nie deur die klassieke perspektief gelei nie: die stappe volg nie die baan nie en die perd verskyn te kort op sy voete - is gebaseer op die teorieë van Ch Henry, wat die uitdrukking ontleed. sielkundige lyne. Volgens hierdie geleerde gee die komposisie, gebaseer op horisontale, 'n indruk van kalmte, terwyl die diagonale die dinamiek en vrolikheid voorstel wat elders in hierdie werk duidelik is.
Die verminderde palet is opvallend helder. Seurat pas die teorieë van Chevreul toe op die gelyktydige kontras van kleure: die oog slaag daarin om 'n vorm te vorm wat voorgestel word deur die aanmekaar te plaas van klein tikkies suiwer kleure waarvan die weergawe helderder is as wanneer dit op die skilderpalet gemeng word. Vandaar hierdie klein droë kolletjies wat mekaar op mekaar plaas, wat die pigmente solied en glansend gee.
Hierdie tegniek wat deur Seurat uitgevind word, word 'divisionisme' of 'pointillisme' genoem. Dit is in werklikheid 'n uitbreiding en 'n wetenskaplike sistematisering van die empiriese navorsing van die Impressioniste.
Die sirkus getuig van die koms in die XIXe eeu van 'n ontspanningsekonomie gekoppel aan die industriële rewolusie. 'N Gewilde vermaaklikheidskultuur ontwikkel dus, wat tot uiting kom in die groot bywoning van tuine, kafee-konserte, renbane ...
Soveel plekke wat moderne skilders inspireer. As Seurat drie keer terugkeer na die tema van die sirkus in sy skildery, is dit omdat dit hom in staat stel om beweging, ritme en kleure te bestudeer wat deur elektriese lig geskitter word, waarvan die gebruik versprei; kortliks 'n magiese plek, in die hart van die grysheid van 'n stad in die proses van industrialisering.
Collective, katalogus van die uitstalling in die Grand Palais, Seurat, RMN, Parys, 1991. Kollektief "Seurat at the Grand Palais" in Kunslêer , April-Mei 1991. Ségolène LE MEN Seurat et Chéret, die skilder, die sirkus en die plakkaat CNRS Editions, Parys, 1994. Alain CORBIN (red.) Die koms van ontspanning Parys, Aubier, 1995. Pascal JACOB Die Groot Sirkus Parade Parys, Gallimard, 2001 Dominique KALIFA Massakultuur in Frankryk 1. 1860-1930 Parys, La Découverte, coll. "Landmarks", nr. 323, 2001.