Gedig: Ek het ‘n huisie by die seeArgieffoto Ek het ‘n huisie by die see. Dis nag. Ek hoor aaneen, aaneen die golwe slaan teenaan die rots waarop my huisie staan met al die oseaan se woeste krag. Ek hoor die winde huil – ‘n kreun, ‘n klag soos van verlore siele in hul nood al dwalend, klagend, wat in graf en dood geen rus kon vind nie, maar nag soek en smag. My vuurtjie brand, my kersie gee sy lig. Ek hoor dan maar hoe loei die storm daar buite, ek hoor hoe ruk die winde aan my ruite; hier binne is die veilig, warm en dig. Kom nag, kom weer en wind, kom oseaan – dit is ‘n rots waarop my huisie staan.