Ek is hoopvol dat dit na jare van hartsnare my tyd kan wees - dit is moeilik
As u 'n klein dogtertjie is, is dit 'n gegewe dat as u ouer word, u die werk sal hê wat u wil hê, die maat wat u wil hê, en saam die gesin sal skep wat u wil hê.
As 'n tiener is dit steeds waar, maar bygevoeg is die waarskuwings oor 'vasgevang' en om jouself by 'n kind te vind voordat jy oud genoeg is om te klaarkom of gereed te wees.
Iets wat nooit bespreek is nie en wat my nooit as 'n opsie voorgedoen het nie, was dat toe ek die werk gekry het, die lewensmaat en die huis, dat die geboorte van kinders nie net sou gebeur as ek gekies het nie.
Nou verstaan ​​ek dat die rede waarom ons moeders nie die kans met onvrugbaarheid met ons bespreek nie (nie die beste storie vir slaaptyd nie), maar ek kan nie help om te voel dat ek baie onvoorbereid was dat dit die waarheid van my lewe sou wees nie.
Ek het die eerste keer swanger geraak (per ongeluk, alhoewel ek nog altyd 'n kind wou gehad het) op 21. Na 'n uur of twee van verstomte stilte was ek baie bly oor my nuus. Die volgende 2 weke het ek op die lug geloop, volledige vreemdelinge vertel van my geluk en oor die algemeen baie tevrede met myself gevoel.
Ek het wakker geword op my skanderingdag van 12 weke en voel meer opgewonde as wat ek ooit was. Toe die koue jellie op my maag geplaas word en die wand begin beweeg, het ek nie een angswekkende gedagte gehad nie.
Dit was totdat die sonograaf die kamer verlaat het om 'n dokter te gaan haal
Daar is toe aan my gesê dat my baba vyf weke tevore binne my dood is. Ek het 'n geweldige gevoel van mislukking en verwoesting gevoel, maar was ook vol vertroue dat ek weer kon probeer en dit sou die volgende keer gevind word.
Die volgende paar jaar het ek nog vier keer swanger geraak, almal met dieselfde verwoestende uitkoms. Hierna is ek na 'n herhalende miskraamkliniek verwys. Ek het uiteindelik goed gevoel, ek sou antwoorde kry !!
Ek is gediagnoseer met 'n septaat baarmoeder en het vertel dat dit maklik geopereer kan word en dat die operasie waarskynlik 'n positiewe invloed sou hê op my vermoë om 'n kind te dra
Teken my aan!! Ek het gesê en die operasie ondergaan.
Dit het goed gegaan en ek het besluit om my liggaam ses maande te gee om te genees voordat ek weer probeer. Ek het daardie maande in 'n opgewondenheid gesit en wag net om my reënboogbaba te dra. Wat ek nie verwag het nie, was dat ek net ophou swanger raak. Ek bedoel dat 'n gedeelte nooit die probleem was nie, maar ek het toe vier bfp gratis jare deurgemaak.
Ek is deur my huisdokter na ons plaaslike vrugbaarheidskliniek verwys, en is na die aanvanklike konsultasie vir drie rondes IVF op die NHS goedgekeur.
6 maande vinnig vorentoe en ek het myself daagliks met inspuiting ingestel en voorberei vir die versameling van eier
Toe ek een keer van die versameling wakker geword het, is daar vir my gesê dat ek 17 eiers geproduseer het (slim my !!), en nadat hulle met my maat se sperms gemeng is, het ek nog vyf top-embrio's gelaat.
Dit sou my tyd wees, ek het dit net geweet. Miskien was my natuurlike swangerskappe nie embrio's van goeie gehalte nie, vandaar die miskrame?
Ek het my 5 dae bevrore eier-oordrag gehad, en was eintlik verbaas oor hoe maklik die prosedure was. Ek het met hoop in my hart vertrek en 'n bron in my stap.
5 dae later het ek op 'n swangerskapstoets na 'n baie flou tweede reël gekyk. Fantastiese nuus !! Ongeveer 9 dae daarna is my swangerskap deur bloedhcg bevestig en my vroeë skandering bespreek.
Dit was ongelooflik om die mooi hartklop op 6 weke swanger te sien, en ek was so opgewonde dat ek die week daarna 'n privaat skandering bespreek het om dit weer te sien.
Op 7 weke het ek die tweede skandering bygewoon en terwyl die hart nog klop, het dit aansienlik vertraag en het baba nie gegroei nie.
Het my liggaam my weer gefaal ??
Na 'n week lange wag is bevestig dat my baba die dag na die vorige skandering oorlede is.Hierdie presiese scenario het ook op my tweede ronde van die behandeling gebeur.
Ek wil nie hê dat u moet dink dat dit alles verdoem is nie, want die een ding wat u nie kan haal nie, is u hoop op 'n beter uitkoms in die toekoms.
Sedert my verlies aan die IVF het ek nog 3 natuurlike swangerskappe gehad wat ongelukkig ook met miskraam beland het.
Ek is tans 7 weke swanger en hoewel ek vreesbevange is, hoop ek ook dat dit na jare van hartseer my tyd kan wees. Ek dink as ek ooit ophou om dit te glo, sal dit tyd wees om op te hou om te probeer, maar vir eers veilig in die klein klompie bly, mama hou van jou en jy sal my in Maart 2021 ontmoet.