Daar is verskeie teorieë oor die etniese oorsprong van die Villanova-beskawing, en geskiedkundiges verkies tans die neutrale term "Proto-Etruskies" om na hierdie groepe te verwys. Volgens antieke oorlewerings sou die Etruskers uit die oostelike Mediterreense gebied na Italië gekom het. As die Etruskers nie self al deel van die Villanova-beskawing was nie, sou hulle binne die bestek van slegs eenhonderd jaar in groot getalle na Italië geïmmigreer het, groot oorloë teen die inheemse bevolking gevoer en drie konfederasies met 36 stede ontwikkel het, sonder dat ons oor enige historiese oorlewerings of argeologiese bewyse vir hierdie gebeure beskik.
In die antieke tye het die oorspronklikheid van die Etruskiese kultuur die indruk gewek dat die Etruskers moontlik vanuit 'n ver afgeleë gebied na Italië geïmmigreer het. Maar die argeologiese bewyse dui daarop dat die Etruskiese beskawing eers in Etrurië ontstaan het. Navorsers het dus veral begin om die oorsprong van die Etruskiese taal te ondersoek. In hierdie verband het antieke skrywers en geskiedkundiges reeds heelwat hipoteses geformuleer.
Volgens die immigrasie-teorie word die Klein-Asiatiese gebied van Lidië as die tuisland van die Etruskers beskou, en hulle het ná die jaar 1000 v.C. moontlik van hier na die huidige Toscana geëmigreer. Hierdie teorie steun onder meer op bepaalde ooreenkomste tussen die Etruskiese en Lidiese taal, asook 'n inskrif in die Lemniese taal, wat op die eiland Lemnos ontdek is en nou verwant aan Vroeg-Etruskies blyk te wees. Ons beskik egter net oor 'n baie klein aantal inskrifte in hierdie tale. Daar is ook ooreenkomste tussen die oriëntaliserende kunsstyl in Etrurië vanaf 1000 v.C. en die ontwikkeling van die Lidiese kuns in dieselfde periode.
Die oudste bekende teorie oor die oorsprong van die Etruskers gaan terug op Herodotus, wat in die 5de eeu v.C. eweneens Lidië (in die huidige Turkye) as die Etruskiese stamland aangewys het. Genetiese studies oor Toskaanse beeste het getoon dat hulle oorspronklik uit Klein-Asië ingevoer is.
Etruskiese Bucchero-keramiek was die mees gesogte uitvoerproduk en veral gewild by die Kelties-Liguriese bevolking van Suid-Gallië. Navorsers het nog steeds nie al die geheime van die glinsterende swart materiaal ontrafel nie. Net soos by ouer vase uit die Griekse Attika speel die vermindering van die suurstoftoevoer tydens die bakproses 'n groot rol
Die 7de en 6de eeu v.C. word tans as die bloeitydperk van die Etruskiese beskawing beskou. Tydens hierdie periode het die Etruskers die Italiese volke van Italië oorheers en tot die leidende seemag in die Tirreense See ontwikkel. Die Etruskers was ervare seevaarders, koopmanne en handelaars, wat met alle lande van die Mediterreense Seegebied handel gedryf het. Nadat die Griekse en Karthagiese weerstand gebreek was, het die seehandel danksy die oorheersing van die Tirreense See tot die belangrikste dryfkrag agter die ekonomiese opswaai ontwikkel.
Sedert die 7de eeu v.C. het 'n nuwe adellike klas in die Etruskiese stede begin vorm, en die kulturele lewe het as gevolg van die nuutgevonde rykdom in sommige opsigte verander. Kremasies het minder gewild geraak, en die teraardebestelling van welgesteldes is dikwels gebruik om die rykdom van 'n bepaalde gesin ten toon te stel.
In die 6de eeu v.C. het die Etruskiese stede hulle magsgebied na Kampanië en die Povallei uitgebrei – ook Rome is by die Etruskiese invloedsfeer ingelyf (die naam Roma is waarskynlik van 'n Etruskiese familie, die Rumlna, afgelei). Die Grieke was groot teenstanders sowel in politieke asook ekonomiese opsig. Om hulle ysterhandel te beskerm, het die Etruskers en die Karthagers, die twee beduidendste seemagte in die weste van die Middellandse See, 'n verbond gesluit en omtrent 535 v.C. 'n groot Griekse vloot vernietig.
Ná die verdrywing van die Etruskiese Tarquiniër-dinastie uit Rome (vermoedelik in die 5de eeu v.C. - die laaste Romeinse koning, Tarquinius Superbus, was 'n Etrusker) het die geleidelike politieke en ekonomiese agteruitgang van die Etruskiese stede begin. Die neerlaag teen 'n Griekse vloot in die seeslag van Kyme in die jaar 474 v.C. het ook 'n einde aan die Etruskers se seemag gemaak. Ná tien jaar se beleg het die Romeine in 396 v.C. die Etruskiese stad Veii verower en verniel, terwyl in die noorde Galliese setlaars die Etruskiese gebied omtrent 390 v.C. binnegedring en 'n einde aan die Etruskiese oorheersing van die Povallei en die Adriatiese kusgebiede gemaak het.
Tot by die jaar 265 v.C. is die suide van Etrurië deur die Romeine verower. Die Etruskiese stede in die noorde (Arezzo, Volterra, Perugia en Cortona) het Romeinse bondgenote geword en sodoende in 'n beperkte mate hulle onafhanklikheid nog 'n tyd lank bewaar. Maar uiteindelik is alle Etruskiese stede by die Romeinse Ryk ingelyf, en hulle inwoners het in 90 v.C. Romeinse burgers geword. Een van die mees bekende voorbeelde van Etruskers, wat in kulturele opsig vinnig met die Romeine geassimileer het, is Maecenas (68-8 v.C.), 'n afstammeling van 'n ou adellike gesin uit Etrurië, wat 'n vertroueling en raadgewer van die eerste Romeinse keiser Augustus Octavianus geword het.
Argaïese Etruskiese kuns (650 tot 500 v.C.): In hierdie tydvak oefen die Ioniese en Korinthiese kultuur 'n sterk invloed op die Etruskiese kuns uit. 'n Aantal Griekse kunstenaars en ambagsmanne is in Etrurië werksaam.
Bloeitydperk (500 tot 300 v.C.): Die Griekse invloed bly sowel in die klassieke asook in die Hellenistiese periode baie sterk. Ten spyte van die geleidelike ekonomiese en politieke agteruitgang bereik die Etruskiese kuns 'n hoogtepunt.
Die heersers (of priesterkonings) het die boonste vlak in die Etruskiese hiërargie gevorm en al vroeg as die politieke leiers van die Etruskiese volk opgetree. Elkeen van die oorspronklike twaalf Etruskiese stede het oor sy eie priesterkoning beskik, wat darnaas ook as opperste regter, opperbevelhebber van die leër en hoëpriester gefungeer het.
Sommige van hul name is bekend; Rome is gedurende sy Etruskiese tydperk deur die Etruskiese Tarquiniër-dinastie oorheers wat uit Tarquinia afkomstig was. Ook hul titels en simbole is bekend; in Etruskies het hulle na hulself as lauchme of lauchume verwys – 'n term wat ook as Latynse leenwoord lucumo bewaar gebly het: Lucumones reges sunt lingua Tuscurom ("In die taal van die Etruskers word die konings lucumones genoem"). Goue krone, ivoortrone, 'n septer wat met 'n arend bekroon was, 'n goudversierde purpertunika en 'n geborduurde purpermantel het as tipiese magsimbole van Etruskiese heersers gedien. Die liktore, wat met hul roedebundels en byle aan die spits van 'n koninklike optog beweeg het, was die indrukwekkendste simbool van koninklike gesag. Die dubbelbyl, wat in 'n graf in Vetulonia ontdek is, getuig van die kontinuïteit wat hierdie simbool kenmerk – dit het al in die Egeïese Seegebied, veral op die eiland Kreta, as 'n religieuse voorwerp gedien en het in Etrurië en Rome uiteindelik die politieke gesag van heersers en amptenare versinnebeeld.
Etruskiese tekste en skilderye verwys na die Etruskiese adel as 'n heersende klas wat steeds op sy voorregte aanspraak gemaak en alle Etruskiese stede geregeer het. 'n Spesifieke klas van adellikes, wat deur die Romeinse skrywer Livius as principes ("prinse" of "vorste") beskryf is, het 'n soort senaat gevorm – die enigste politieke orgaan waaroor die Etruskers beskik het. Die princeps civitatis, 'n lid van die senaat, is jaarliks as heerser verkies, net soos die magistrate of leidende amptenare. Die presiese betekenis van hierdie politieke amp is tans nog nie bekend nie; volgens inskrifte was daar sowat veertig loopbane of cursus honorum.
Volgens Etruskiese tekste het die titels zilc of zilath dieselfde betekenis soos die Romeinse term magistratus; 'n Etruskiese stad is gewoonlik deur 'n aantal zilath geregeer wat 'n kollege gevorm het. Elkeen van hulle het 'n spesifieke funksie behartig en byvoorbeeld die belange van die gemene volk of die adel waargeneem, ander was verantwoordelik vir die godsdiensbeoefening.
Naas die epigrafiese dokumente gee reliëfs en grafskilderye 'n indruk van die selfbeeld van Etruskiese adellikes. Die deksels van sarkofae pronk naas 'n beeld van die oorledene onderaan die epitaaf, wat sy grootheid prys, met 'n rougeleide wat hom op sy pad na die hiernamaals volg. Adellikes het hul laaste reis as 'n triomfantelike optog laat uitbeeld wat hul status as lede van die heersersklas weerspieël.
Die nenfro-sarkofae van Tarquinia, alabasterurns van Volterra en ander argeologiese vondse wys die oorledenes as edeles wat in 'n pronkwa ry, met 'n groot geleide van dienaars. Aan die spits van die geleide verskyn blaasmusikante met reusagtige horings en trompette, soms ook kithara- en fluitspelers. Hulle word gevolg deur 'n gewapende viator, wat met sy lans ('n magsimbool) of sy staaf 'n weg deur die groot skare toeskouers baan, en 'n bepaalde aantal liktores (gewoonlik twee, dikwels ook drie of vier – die betekenis van hierdie getalle is nie bekend nie).
Die verregaande gelykberegtiging van Etruskiese vroue was 'n unieke verskynsel in die antieke Mediterreense wêreld – hulle het aktief aan die kulturele, sosiale, politieke en kunslewe deelgeneem en saam met hul mans konserte en toneelstukke besoek en feesmale gehou waartydens dansers opgetree het en geregte deur naakte dienaars bedien is: 'n Skandalige gedrag in die oë van Grieke en Romeine. Die individualiteit van Etruskiese vroue word beklemtoon deur die feit dat hulle in teenstelling met hul Griekse en Romeinse geslagsgenote selfs voorname gedra het.
Op Etruskiese freskos neem vroulike besoekers in die teaters en stadions die voorste plekke in. Die gemeenskaplike besoeke wat Etruskiese mans en vroue aan sportfeeste afgelê het was vir hul buurvolke nog 'n skokwekkende aspek van hierdie emansipasie – net soos by die Olimpiese Spele het deelnemers aan die wedstryde hul sport dikwels naak beoefen.
In hulle familiegrafte het die moeder van 'n gesin, net soos in die lewe, die ereplek ingeneem. Vroue is gewoonlik in sarkofae ter ruste gelê, mans op 'n platform. Die graftinskrifte het net die naam van die vrou vermeld.
Een van die belangrikste kenmerke van die Etruskiese kultuur en argitektuur, die begraafplase wat as nekropole of stede van die oorledenes aangelê is, het uniek gebly en is nie deur die Romeine oorgeneem nie. Die grootskaalse nekropole het oorspronklik uit urns begin ontwikkel wat tydens die Villanova-tydperk soos klein huisies gevorm was en waarin die sterflike oorskot van oorledenes ná hulle verassing bewaar is. Een tweede tipiese vorm van urns, dié van krygers, het later 'n groot rol by die ontwikkeling van die Etruskiese portretkuns gespeel.
Die dikwels uitgestrekte nekropole is buite die stede van die lewendes aangelê en beskik oor hul eie straatrooster. Daar word vermoed dat die pragtige begraafplase die belangrikheid van die hiernamaalse lewe in die Etruskiese kultuur en religie weerspieël.
'n Etruskiese bucchero-skottel uit die 6de eeu v.C. met die Etruskiese alfabet, gevind in die omgewing van die moderne Chiusi
Etruskies is vanaf die 9de eeu v.C. tot by sy uitsterwe in die 2de eeu n.C. in die destydse provinsie Etrurië gepraat. Van die taal het 'n sogenaamde corpus, 'n versameling tekste, bewaar gebly. Hierdie bronne kom sowel uit die tuisland van die Etruskers asook uit gebiede waarmee hulle diplomatieke en handelsbetrekkinge gehandhaaf het, soos byvoorbeeld dioe latere Gallia Narbonensis, Korsika, Sardinië en die Karthagiese Noord-Afrika. Die mees noordelike inskrif is naby die Guffert in Oostenryk ontdek.
Nadat die tekste deur semitiste ontleed is, is ouer hipotese in verband met die betekenis van bepaalde Etruskiese woorde gesteun en 'n aantal nuwe terme by die lys van bekende woorde gevoeg. Die tekste beskryf die oprigting van 'n sakrale bouwerk ter ere van die godheid, wat in Etruskies Uni en in Fenisies Astarte genoem is. Die gebou is gewy deur Thefarie Velianas, wat in die Fenisiese teks as "koning" en in die Etruskiese weergawe as zilath (magistraat) betitel word.
Ouer pogings om bewyse vir 'n taalkundige verwantskap met Baskies en die Kaukasiese tale te verskaf het geen noemenswaardige resultate opgelewer nie.
Die Etruskiese geloofstelsel was politeïsties van aard, maar ook die eerste voor-Christelike religie in die weste wat as 'n openbaringsgodsdiens geklassifiseer kan word – meer as by enige ander antieke beskawing is alle sigbare verskynsels as 'n openbaring van goddelike mag beskou, wat vir die Etruskers deur 'n aantal verskillende gode verteenwoordig is. Hierdie gode het 'n voortlopende invloed op die menslike wêreld uitgeoefen, en dit was dus steeds noodsaaklik om hulle wil te ken en die gode – indien nodig – gunstig te stem.
Naas die voëlvlug en ongewone natuurverskynsels is veral die kleur van weerligte en die plek, waar hulle in die hemel raakgesien is, as veelseggende goddelike tekens beskou. Die Etruskers het die hemel in verskillende gunstige of onheilspellende sones verdeel, wat aan bepaalde weerliggode toegewys was. Die haruspices, 'n belangrike priestersklas, kon 'n presiese weergawe van hierdie hemel in die lewer van 'n offerdier bekyk en sodoende die toekoms voorspel. Die bekende bronslewer uit Piacenza, wat bewaar gebly het, het as 'n soort oefenmodel gedien en wys veertig verskillende hemelsones en name van godhede.
Volgens die Etruskiese geloof was aan alle wesens en dinge op aarde net 'n bepaalde tyd gegee om te leef, en met die afloop van hierdie tyd het 'n mens net soos 'n volk vergaan. Die Etruskers het geglo dat aan hulle tien tydvakke toegewys was, en die begin van elke tydvak is deur 'n goddelike teken aan hulle geopenbaar. Die laaste tydvak sou volgens die Etruskiese priester in die jaar 88 v.C. tot 'n einde kom.
Die muurskilderye, wat in die laaste tydvakke in grafkamers aangebring is, is met hulle demone en ander donker motiewe 'n aandoenlike voorbeeld vir mense se onsekerheid en vrees in die laat-Etruskiese periode, toe die beskawing met die uitbreiding van Rome se magsgebied tot ondergang gedoem was.
Volgens ou legendes was die Etruskers se kennis oor die godhede oorspronklik deur Tages, 'n kind wat soos 'n grysaard gelyk en uit 'n vars geploegde voor gespring het, aan die Etrusker Tarchon geopenbaar. Tages het ook die leerstellings ten opsigte van die noodlot, die gode en die goddelike tekens verkondig en Tarchon geleer hoe om die ingewande van diere (haruspicina), die vlug van voëls en die betekenis van weerligte te lees. Tarchon was volgens die oorlewerings ook die stigter van die twaalf tradisionele Etruskiese stede, die Dekapolis.
'n Tweede belangrike kenmerk van die Etruskiese godsdiens was die sterk invloed wat deur die Griekse mitologie uitgeoefen is. Onder Griekse invloed het die Etruskiese godhede 'n menslike gestalte gekry en is veral in die Laat-Etruskiese tydperk sterk by die Griekse gode van Olimpus aangepas. 'n Aantal name van godhede is aan die Italiese en Griekse religie ontleen, terwyl by ander Etruskiese gode ook die oorspronklike name bewaar is.
Die Etruskiese demone was boweaardse wesens wat tussen die menslike wêreld en die goddelike sfeer bestaan het. Hulle het oor die mag beskik om mense se noodlot te verander. Sieners kon hulle aanroep om die toekoms te voorspel en wonders te bewerk. Die Etruskiese kunstenaars het egter ook demone uitgebeeld wat blykbaar oorledenes gestraf en gepynig het.
Die meeste Etruskiese demone is egter geeste uit die doderyk; hulle uitbeeldings dateer dikwels uit die laaste fase van die Etruskiese geskiedenis en weerspieël die kulturele en religieuse pessimisme van dié tyd. Die Etruskiese grafkuns beskryf die doderyk in hierdie periode as 'n duistere, hopelose onderwêreld waar oorledenes sonder aansien des persoons deur vreeslike demone en halfgode gepynig is. Die Etruskiese religie het geen voorsiening gemaak vir die beloning van goeie en geregte mense nie, en hulle was ná hulle dood net soos boosdoeners in ewige duisternis vasgevang.