Beyond the Reach of Empire, kolonel Mike Snook - Geskiedenis Podcasts - 2022
Beyond the Reach of Empire, kolonel Mike Snook
Wolseley se mislukte veldtog om Gordon en Khartoum te red
Die beleg van Khartoem en die Britse ekspedisie wat gestuur is om die beleg te verhoog en generaal Gordon te red, was een van die beroemdste Britse militêre mislukkings van die Victoriaanse tydperk, destyds verewig deur 'n beroemde skildery wat 'n geromantiseerde en valse siening van Gordon se laaste oomblikke en sedert deur 'n groot film. Die hulpekspedisie is gelei deur sir Garnet Wolseley, wat tot dan toe een van Victoria se suksesvolste generaals was, en wat slegs 'n paar jaar tevore verantwoordelik was vir die vinnige verowering van Egipte.
Snook fokus op die belangrikste finale fase van die noodlenigingsekspedisie - die poging om 'n aansienlike hulpmag oor die noorde van Soedan na Khartoem te kry, en veral die avonture van die woestynkolom, die deel van die leër van Wolseley wat na 'n moeilike naaste aan Khartoem gekom het -het gevorder oor die woestyn en die 'Groot Buiging' van die Nyl afgesny. Dit was ook die mees omstrede aspek van die veldtog. Die woestynkolom het daarin geslaag om die Nyl te bereik, noord van Khartoem, en het met Gordon se stoomwaens ontmoet, wat nog steeds op die rivier was. Twee van hierdie stoomwaens kon vinnig na Khartoem kom, twee dae nadat die stad geval het en Gordon vermoor is. Dit kan op geen manier as 'n 'verligting' van die stad beskou word nie, en albei stoomwaens is teruggesak op die stroom af (die bemanning ontsnap), maar dit het later deel geword van Wolseley se verdediging van sy plan - die idee dat hy slegs twee dae laat was, was dit baie lekkerder as die waarheid, naamlik dat sy hoofleër nog 'n paar maande weg was.
Alhoewel die woestynkolom nie daarin kon slaag om Gordon te red nie, was dit nie eintlik sy doel nie. Wolseley het dit oor die woestyn gestuur om kommunikasie met Khartoum te open en dan terug te rapporteer. Die kolom het sy weg oor die woestyn geveg en twee gevegte teen baie groter magte gevoer, waaronder een waarin 'n hoek van 'n optogplein gebreek is. Die oorspronklike bevelvoerder is dodelik gewond en sy opvolger, sir Charles Wilson, het toe 'n gewaagde stroomop in twee stoombote gelei om Gordon te bereik, net om te sien dat die stad geval het. Hierdie avonture moes hom groot bekendheid verwerf het, maar in plaas daarvan het Wolseley probeer om die skuld vir die mislukking van die hele ekspedisie op Wilson te dra.
Die skrywer toon uitstekende kennis van die oorlewende bronne. Dit kom byna heeltemal van die Britse kant af, aangesien baie min Arabiese bronne oorleef het, maar hy probeer goed om Mahdistiese planne en strukture te rekonstrueer uit hul optrede in die gevegte.
Hierdie boek is ongewoon omdat die skrywer ons 'n groot deel van sy gevolgtrekkings in die inleiding vertel, naamlik dat Wolseley grotendeels die skuld was vir die mislukking van die ekspedisie, deels omdat hy aangedring het op 'n onrealistiese veldtogplan en deels omdat hy dan vasgesteek het na sy oorspronklike plan totdat dit te laat was om dit te verander. Die skrywer het jare lank hierdie veldtog in detail ondersoek en hom genoeg tyd gegee om tot ingeligte gevolgtrekkings te kom, maar dit was 'n verrassing om dit so gou te laat blyk.
Daar is een of twee gebiede waar ek nie heeltemal met die skrywer saamstem nie. Een van sy bronne is Wolseley se private joernaal, waar hy baie sterk standpunte uitgespreek het, hoofsaaklik vyandig, oor sy politieke meerderes en militêre kollegas. Hy sou nie die eerste generaal wees wat sy dagboek gebruik om sy frustrasies uit te skakel nie, eerder as om sy werklike beskouings uit te spreek, maar die skrywer neem hierdie standpunte ernstig op. Een van sy belangrikste argumente is dat Wolseley nie kon verstaan ​​hoe belangrik tyd was nie, maar ek dink dat hy te veel afspeel hoe vroeg in die veldtog dit duidelik geword het dat die beleg van Khartoem 'n werklike bedreiging was. Vroeg het die Mahdi op sy beste 'n verlies -blokkade opgelê, en Gordon het beheer oor die Nyl, afgeleë forte en selfs 'n eie aanvalmag. Die beleg word ernstiger nadat Wolseley reeds in die veld was. Die skrywer is ook 'n bietjie te lief vir een van die alternatiewe benaderings tot Khartoem, oorkant die woestyn van die Rooi See-kus. Uiteindelik fokus hy so sterk op die optrede van die woestynkolom dat ons baie min inligting kry oor wat in Khartoem gebeur het.
Die skrywer maak wel 'n oortuigende saak dat Wolseley grotendeels die skuld was vir die mislukking van die ekspedisie. Sy veldtog was opgebou rondom twee nuwe hulpmiddels - die eerste was die vervaardiging van 'n massiewe vloot klein walvisjagbote waarmee hy voorrade en troepe na die Nyl vervoer het. Uiteindelik was die riviergedraagde deel van die ekspedisie te stadig en het geen rol gespeel in die laaste deel van die veldtog nie. Die tweede was die vorming van 'n mag van kameelgemonteerde infanterie. Dit was die krag wat die woestyn 'streep' uitgevoer het, maar dit is duidelik dat dit meer effektief sou gewees het as die infanterie afklim en hul kamele vir ekstra bagasie gebruik word. Ondanks die stadige vordering van die veldtog, het Wolseley op 'n stadium amper die regte besluit geneem, 'n maand vroeër as wat hy uiteindelik 'n rubriek oor die woestyn gestuur het, maar hy het van plan verander en Gordon verdoem.
Knoot plaas nie die hele skuld op Wolseley nie, en sy idee dui ook nie aan dat alles wat Wolseley gedoen het, verkeerd was nie. Daar is 'n uitstekende gevolgtrekking waarin hy kyk na die strategiese, operasionele en taktiese elemente van die veldtog en probeer om verantwoordelikheid toe te ken vir die versuim om Gordon te red. Hier neem Gladstone 'n deel van die skuld, Wolseley word tydens die strategiese beplanningsfase as algemeen vry van skuld beskou, en die oorspronklike bevelvoerder van die woestynkolom kry baie van die taktiese skuld (gedeel met die probleme om die Soedan oor te steek).
Hierdie boek is 'n baie indrukwekkende prestasie en gee ons 'n baie gedetailleerde prentjie van een van die moeilikste veldtogte van die Victoriaanse weermag. Alhoewel die skrywer sterk standpunte het, bied hy sy materiaal so gedetailleerd aan dat ons genoeg materiaal het om tot ons eie gevolgtrekkings te kom en die kwaliteit van sy argumente (oor die algemeen sterk) te beoordeel.
1 - Alle mans aanbid die opkomende son - Strategiese en politieke agtergrond vir die Nyl -veldtog
2 - Quandary - Gordon in Khartoum - Februarie -April 1884
3 - Nuwe hulpmiddels - Wolseley se veldtogplan
4 - Vertragings en besluite - Vervolging van die veldtog: November -Desember 1884
5 - Sprong in die donker - Die mars van die woestynkolom
6 - Gaan sterk in die woestyn - samestelling, organisasie en vermoë van Stewart's Force
7 - Benadering tot stryd - Jakdul Wells na Abu Klea: 14-16 Januarie 1885
8 - Under Fire - The Battle of Abu Klea: Fase I - On the Defensive
9 - The Valley of the Shadow - Die Slag van Abu Klea: Fase II - The British Advance
10 - England's Far and Honor a Name - Die Slag van Abu Klea: Fase III - The Climax
11 - Walking Amongst Vipers - Abu Klea: The Aftermath
12 - Eindelose verwarring - Die nagmars van 18/19 Januarie
13 - The Fight to the Nile - Die Slag van Abu Kru: 19 Januarie 1885
14 - Die fort van die ongelowiges - Gubat en Metemmeh: 20-23 Januarie 1885
15 - Boy's Own - The River Dash: 24 Januarie - 4 Februarie 1885
16 - Te laat: leuens, mite en werklikheid - analise en gevolgtrekkings
Skrywer: kolonel Mike Snook
Uitgewer: Pen & Sword
BUITE DIE BEREIK VAN EMPIRE – Wolseley se mislukte veldtog om Gordon en Khartoum te red. Resensie deur Mark Barnes
Toe sy kamerade uiteindelik sy liggaam kon herstel, vind hulle hom met 'n glimlag op sy gesig. Kolonel Frederick Gustavus Burnaby was 'n lewende legende. Soldaat, avonturier en aspirant -politikus, hy was die beliggaming van die Victoriaanse aksiemens. Hy was in die minderheid en het in 'n stormgety van die Mahdi se yweriges gedwaal en hulle het hom gesteek en afgekap. Hy het meer as ses voet lank gestaan ​​en weeg net 280lb, hy was 19 steen in die keiserlike meting. Die skrywer van hierdie wonderlike boek beskryf hom as 'n 'mensberg'. Hy was in alle opsigte 'n reus.
Henry Newbolt se veel geparafraseerde digkuns "Speel op! Speel en speel! " is soos 'n mantra vir die offisierklas -elite van daardie era, veranker met imperiale mag en die selfversekering van hul kaste. Dit is 'n lyn wat ek op die grafstene van offisiere wat in albei wêreldoorloë vermoor is, sien opgeskryf het, en hoewel dit 'n ietwat afgesaagde beeld in hierdie berig het Blackadder jare lank was dit eintlik iets wat werklik was. Maar Newbolt se klassieke gedig, Vitai Lampada het veel meer daaraan te doen en die tweede vers het Kiplings Rudyard amper uitgehaal in sy onbeskaamde aanleiding tot die krag van Britse hart en stywe bolip.
Die sand van die woestyn is sagrooi, -
Rooi met die wrak van 'n vierkant wat gebreek het.
Die Gatling sit vas en die kolonel is dood,
En die regiment blind van stof en rook.
Die rivier van die dood het sy oewers omring,
En Engeland is ver, en eer 'n naam,
Maar die stem van 'n skoolseun kom saam:
" Speel op! speel op! en speel die speletjie! "
Die kolonel is Fred Burnaby van die Royal Horse Guards en hy sterf in die Soedan op die noodlottige missie om Khartoem te verlig en die groot Victoriaanse held generaal Charles Gordon te red. Die generaal was een van die reuse wat aan my generasie oorgedra is en ons het hom geken. Hy was nie net Charlton Heston in 'n fliek nie. Maar hy is redelik verlore vir die moderne wêreld, en u sal oor hom moet lees Wikiwotsit of waar u ook al u handige feite vandaan kom.
Die plein is gebreek tydens die slag van Abu Klea in Januarie 1885. Die Gatling was eintlik 'n Gardner, maar dit het wel vasgesteek en 'n aantal Martini-Henry-gewere ook. Die Britse plein het gevorder om kontak te maak met 'n vyand wat baie groter was. Die Mahdi se mans het 'n koors van bloedlust gekry om die ongelowige te vernietig. Daar was 'n bietjie vermenging en Fred Burnaby het 'n fatale oordeelsfout gemaak wat 'n falanks van die mees gedugte van die Mahdi toegelaat het ansar om op een van sy swak gebalanseerde punte die vierkant in te slaan. Daar is geslag, maar die tou het vasgehou en die Tommies het so hard teruggeveg soos enigiemand ooit. Hulle het die ansar uit met die bajonet en hulself 'n plek in die geskiedenis geslaan het. Medaljes was egter dun op die grond.
'N Paar dae later moes 'n nog kleiner plein dit alles weer doen, maar hierdie keer het hulle die ruimte gehad om op die vlugvuur af te vuur en het hulle verskriklike werk gedoen aan 'n verwoeste Mahdist -mag. Die Britte het die Nyl bereik en gou begin om Khartoem te verlig met 'n baie klein krag wat deur stoomwaens reis, wie se avonture die belangrikste is. Seun se eie strokiesprente. Dat hulle agt -en -veertig uur te laat was, is die oordeel van menige aanvaarde rekening. Dat hulle eintlik weke, indien nie maande te laat was nie, is die waarheid wat in hierdie wonderlike boek deur Mike Snook versprei word. Gordon het gesterf terwyl hy geveg het en is in stukke gebreek.
Dit is 'n lang en intens gedetailleerde verhaal wat die skrywer duidelik nodig gevind het om met die volledige analise te vertel, soos meer as 'n eeu na die gebeure gegee kan word. Ons sien die kronkelende spoed van politici in Londen wat 'n hulpmag goedkeur om te vaar en, nog erger, die Jurassic -tempo van die besluitneming en praktiese optrede van die bevelvoerder. Die man was Garnet Wolseley, nog 'n reus van die Victoriaanse tyd. Hy was 'n professionele soldaat met een oog wat stewig daarop was om 'n goue bladsy te cementeer om sy loopbaan te voltooi. Hy omring homself met 'n kombinasie van kragtige en onverskillige offisiere om sy reputasie te behou en 'n magsbasis te versterk wat hy geniet in die weermag. Wolseley baseer homself 'n rit van vier dae agter sy veldleër, maar oefen mag uit deur die kwessie van uiters beperkende bevele wat slegs 'n beheervraat kan droom. Dit maak op geen stadium sin nie, maar die Mahdi, wat van plan was om verby Kaïro en Mekka na Rome self te verower, was 'n krag waarmee dit nie maklik was nie. Sy ambisies het hom moontlik nie naby die stede gebring nie, maar sy metodes en sy aanhangers moes nie onderskat word nie. Hulle het die Britte ernstig geskrik en Egipte as koloniale moondheid in daardie deel van Afrika afgesluit. Die Britte was meer as 'n eeu lank daar en sou daar bly.
Wolseley was tipies van sy tipe, skelm en boelies om sy sin te kry. Sy berugte Ring was 'n bietjie soos 'n skeptiese persoon se beeld van die Vrymesselaars. Hulle het dinge op hul manier gedoen en vriende bevorder om hul tentakels in baie uithoeke van die weermag te versprei. By die wanhopige mislukking van sy slegte plan Garnet Wolseley het gedoen wat omtrent almal in hierdie situasies doen, het hy 'n sondebok gevind. Hy het baie gewillige helpers gehad. Kolonel Charles Wilson was 'n landmeter en intelligensiebeampte van die Royal Engineers wat in senior bevel was toe sy meerdere, brigadier-generaal Herbert Stewart, dodelik gewond is. Wilson het onmiddellik besef dat hy nie die gevegservaring het om met selfvertroue te lei nie, en daarom gebruik hy baie vaardige ondergeskiktes om te verseker dat dinge werk. Dit was tog professionele soldate. Hy het hom in die uiters gevaarlike plan gewerp om per stoomboot na Khartoem te kom, en, soos gesê, is die avonture van die missie 'n boek op sigself. Maar Wilson het die treffer geneem vir Wolseley se mislukking en dit het hom die res van sy lewe gehang. Die ridder wat nie daarin kon slaag om generaal Gordon te red nie. Wolseley het op een of ander manier daarmee weggekom. Maar hy is nie in die nageslag te danke aan Mike Snook nie.
Die skrywer is 'n dienende soldaat en het die twyfelagtige, maar nietemin lonende plesier gehad om 'n slagveldreis na belangrike punte in die Soedan te onderneem in 'n tyd toe dit net so gevaarlik was om 'n ontroue Britse soldaat te wees as wat dit honderd en dertig jaar gelede was . Sy ervaring toon aan dat hy soms die forensiese manier die besluitneming, die gevegte en die enorme logistieke operasie wat nodig is om etlike duisende Britse soldate oor honderde kilometers woestyn te kry, afbreek. Ons besef net hoe werklik die Victoriaanse helde was. Die Britse Tommy word op sy beste gesien. 'N Klein aantal beamptes word gesien as hul middelmatigste ergste.
Daardie dae van die Hoë -Victoriaanse weermag is moontlik net die ding Zoeloe telefonies aan die meeste van ons, maar dit was 'n wonderlike klomp mense. Toe, soos nou, het die gasheer verskeie redes gehad om 'n kommissie te vra of die sjieling te neem, maar die leër was werklik wonderlik. Boeke soos hierdie wys ons hoekom. Die indruk van die dun rooi streep wat duisende flou gewapende stamlede afmaai, is 'n maklike aanname wat in die meeste gevalle deur die feite ontken word. Die leër van Mahdi was ongelooflik. Hulle was werklik heldhaftig, onwrikbaar in hul geloof en verstand, skrikwekkend om te konfronteer. Hulle dapperheid is moontlik in die Victoriaanse tyd verag, waar sosiale en Christelike stamboom noodsaaklik was om die imperiale krag te behou. Maar vandag kan en moet ons eerliker wees. Aan die einde van hierdie boek kom u aan albei kante van die konflik verwonderd.
Dit is 'n behoorlike geskiedenisboek. Daar is meer as vyfhonderd bladsye sorgvuldig gelees om te onderhandel. Die teks is aangrypend, maar ek voel soms oorweldig deur die omvang daarvan. U kan nie hierdie boek haas nie. Jy moet nie wil nie. Ek het 'n paar ouer juwele deur my halfeeu en Donald R Morris se gelees Die was van die spiese kom na vore in 'n poging om skaal en diepte te pas. U moet dit lees en ook 'n afskrif vind van Evan S Connell se klassieke verhaal van Custer se afsterwe, Seun van die Morning Star. Hulle het almal hul plek en illustreer watter dramatiese en nie so eendimensionele wêreld die Victoriaanse era van oorlogvoering van hierdie afstand af blyk te wees nie. Waaroor Mike Snook ook al besluit om volgende te skryf, sal 'n maand van my leestyd die moeite werd wees as hy weer 'n groot boek skryf.
Deur Mark Barnes vir War History Online
BUITE DIE BEREIK VAN RYK
Deur kolonel Mike Snooks
Beyond the Reach of Empire (e -boek, PDF)
In die vroeë 1880's het die Mahdi 'n skouspelagtige suksesvolle jihadistiese opstand teen die Egiptiese koloniale bewind in die Soedan ontketen. Vroeg in 1884 buig Kaïro voor Britse druk om terug te trek. Beyond the Reach of Empire beskryf hoe generaal-majoor Charles Gordon gestuur is om Khartoem te ontruim en die Soedan aan selfregering oor te gee. Dit verduidelik verder hoe en waarom die missie teruggekeer het, en dan word die beplanning en uitvoering van die lang vertraagde Gordon-verligting-ekspedisie, wat volgens die populêre mite aangekom het, beplan en uitgevoer, slegs twee dae nadat die stad geval het en Gordon gewees ... mehr
Pengepungan Khartoum berlangsung dari 13 Maret 1884 hangga 26 Januarie 1885 ketika kota Khartoum yang dikendalikan pasukan Mesir dikepung oleh pasukan Mahdi yang dipimpin oleh Muhammad Ahmad. Pas Mahan pada akhirnya berhasil merebut kota ini dari tangan Mesir. Seluruh pasukan Mesir yang mempertahankan kota ini dibantai and begitu pula forgan 4.000 warga Sudan.
Jenderal Charles George Gordon, tokoh populer of Britania Raya en mantan Gubernur Jenderal Sudan 1876-79, sebelumnya ditugaskan oleh Perdana Menteri William Gladstone vir 'n lid van 'n lidmaatskap van 'n lid van die Soedan, 'n lid van 'n lid, 'n lid van 'n lid, 'n lid van 'n lid, 'n lid van 'n lid van 'n lid, 'n lid van 'n lid van 'n lid van die stad.  Gordon stuur 'n memutuskan vir 'n lid van Soedan en memadamkam pemberontakan Mahdi. Setelah Khartoum dikepung oleh pasukan Mahdi, Gordon terus berupaya mempertahankan kota ini dan menarik simpati rakyat Britania, meskipun pemerintah Britania sebenarnya tidak ingin terseret ke dalam conflict in Sudan. Ons bied 'n verskeidenheid van Akkommodasie in Brittanje. Pasukan ini tiba dua hari setelah Khartoum jatuh ke tangan Mahdi dan Gordon sudah tewas dibunuh.
^ John H. Waller, Gordon van Khartoem: die sage van 'n Victoriaanse held (Atheneum Books, 1988).
Asher, Michael (2005). Khartoem: Die uiteindelike keiserlike avontuur. Londen: Pikkewyn. ISBN0-14-025855-8.
Bass, Jeff D. "Van waansin en ryk: die retoriek as 'dwaas' in die Khartoum -beleidsjoernale van Charles Gordon, 1884." Kwartaalliks Journal of Speech 93.4 (2007): 449-469.
Stomp, Wilfrid Scawen. Gordon in Khartoum: synde 'n persoonlike vertelling van gebeure (1923) aanlyn.
Buchan, John. Gordon in Khartoem (1934). aanlyn
Chenevix Trench, Charles. Die pad na Khartoem: 'n lewe van generaal Charles Gordon (1979) aanlyn gratis om te leen
Elton, Godfrey Elton Baron. Gordon van Khartoem: Die lewe van generaal Charles Gordon (Knopf, 1954).
Nicoll, Fergus. Die swaard van die profeet: die Mahdi van Soedan en die dood van generaal Gordon (Sutton Publishing, 2004).
Miller, Brook. "Our Abdiel: The British Press and the Lionization of 'Chinese' Gordon." Negentiende-eeuse prosa 32.2 (2005): 127+ aanlyn
Snook, kolonel Mike. Beyond the Reach of Empire: Wolseley se mislukte veldtog om Gordon en Khartoum te red (Frontline Books, 2013).
Artikel bertopik sejarah ini adalah sebuah rintisan. En ons kan ook 'n Wikipedia gebruik.
Skrywer: Kolonel Mike Snook.
Titel: Beyond the Reach of Empire: Wolseley se mislukte veldtog om Gordon en Khartoum te red.
Uitgewer: Voorste boeke.
Prys: 35.00 Britse pond.
Oorsig en indrukke:
ek het klaar gemaak Beyond the Reach of Empire: Wolseley se mislukte veldtog om Gordon en Khartoum te red deur kolonel Mike Snook vanoggend. Dit is 'n beskuldiging van generaal sir Garnet Wolseley. Die werklike skuld lê by premier Gladstone wat wil hê dat Egipte die Soedan moet verlaat. Sy keuse om generaal Charles "Chinese" Gordon te stuur, was 'n fout. Wolseley se planne om die kameelkorps en walvisjagters te gebruik, was ook 'n ander. Vanaf Januarie 1885, in plaas van November 1884, was 'n ander een. Stuur te min mans, ens.
Kol. Snook is 'n kenner van die gevegte van Abu Klea en Abu Kru. Hy het 'n wonderlike oog vir taktiese besonderhede. Hy gee 'n ander idee vir 'n reddingsplan wat Gordon betyds bereik en praktiese moontlikhede bied. Ek dink egter dat die Soedan 1884-1885 die koloniale rampe soos Adowa beklee, gegewe die finale uitkomste. Aanbeveel.
Luitenant -kolonel Mike Snook, gebore in Monmouthshire, is 'n lewenslange professionele soldaat.
Nadat hy agtereenvolgend aan die Universiteit van Leicester en Sandhurst gegradueer het, is hy in 1984 by die Royal Regiment of Wales aangestel. Sedertdien het hy regoor die wêreld diens gedoen, insluitend aktiewe diens in regiment- en personeelaanstellings in Afghanistan, Bosnië, Suid -Armagh en Belfast.
Hy werk die afgelope jare as 'n Britse militêre adviseur in Suid -Afrika en as die hoofinstrukteur van die taktiese intelligensietak by die Defense College of Intelligence.
Tans gebruik hy by die hoofkantoor van die Defensie -akademie sy vrye tyd om vir 'n PhD te lees.
Kolonel Mike Snook was in diens van die Royal Regiment of Wales en het in die daaropvolgende 30 jaar oor die hele wêreld diens gedoen in bevele, operasies en intelligensie -afsprake. Hy het twee derdes van sy loopbaan oorsee deurgebring en in vier veldtogte uitgebreide aktiewe diens beleef. Hy is 'n gegradueerde van die Leicester Universiteit, Sandhurst en die Army Staff College. Hy is twee keer vereer vir operasionele onderskeiding en is in 2000 met die MBE bekroon. Hy was vier jaar as 'n Britse militêre adviseur in Suid -Afrika en was laasgenoemde die hoof van die VN se J3 Operations -personeel in Khartoem. Hy is 'n erkende gesag oor die militêre geskiedenis van die Victoriaanse era, en is die skrywer van How Can Man Die Better: the Secrets of Isandlwana Revealed, Like Wolves on the Fold: The Defense of Rorke's Drift, Into the Jaws of Death: British Military Blunders 1879-1900 en gaan sterk in die woestyn: die Mahdist-opstand 1881-5.
Hierdie kroniek van die eerste geveg in die Anglo-Zoeloe-oorlog is "die kragtigste en aangrypendste moderne weergawe van die groot Zoeloe-epos wat ek nog ooit gelees het" (Richard Holmes, historikus en skrywer van Die era van wonder).
Op 22 Januarie 1879 val 'n massiewe Zoeloe -gasheer die Britse leër se 24ste regiment in sy kamp aan die voet van die berg Isandlwana aan. Dit was die eerste groot ontmoeting in die Anglo-Zoeloe-oorlog en 'n rampspoedige nederlaag vir die koloniale mag. Later die middag sou die seëvierende Zoeloes die klein Britse garnisoen by Rorke's Drift tref.
Hoe kan die mens beter sterf is 'n unieke analise van die Slag van Isandlwana, wat die wapens, taktiek, terrein en die interessante karakters dek wat belangrike militêre besluite geneem het. Alhoewel baie nog onbekend is oor die geveg, vermy hierdie werk die algemene opvatting dat die Britse ineenstorting skielik was en dat die 24ste regiment vinnig oorweldig is. Historikus Mike Snook voer eerder aan dat daar 'n uitgerekte en heroïese verdediging was teen 'n vasberade en ewe heroïese vyand. Snook, 'n kolonel van die Britse leër wat in Suid -Afrika gedien het, rekonstrueer die laaste fase van die geveg op 'n manier wat nog nooit probeer is nie.
'N Gedetailleerde kroniek van 'n beduidende openingsgeveg in die Anglo-Zoeloe-oorlog: "The Zulu attack on Rorke's Drift thrillingly retold" (Richard Holmes).
Op 22 Januarie 1879 is die Britse leër in Suid -Afrika deur die oënskynlik onstuitbare Zoeloe -krygers meegesleur tydens die Slag van Isandlwana. Naby, by 'n afgeleë buitepos aan die Buffalo -rivier, het 'n enkele geselskap van die 24ste Regiment en 'n paar dosyn herstellende hospitaalpasiënte 'n warm, eentonige dag verbygegaan. Teen die tyd dat hulle nuus van oorkant die rivier ontvang het, was terugtog nie meer 'n opsie nie. Dit was seker of die Rorke's Drift -eenheid dieselfde lot sou deel. En tog het die Britte daarin geslaag om hul stasie te verdedig teen ongelooflike kans.
In hierdie meesleurende geskiedenis bring kolonel Snook die insigte van 'n militêre beroep oor hierdie noodlottige ontmoeting aan die begin van die Anglo-Zoeloe-oorlog. Dit is 'n buitengewone verhaal-'n oorwinning wat grootliks behaal is deur die blote bloederigheid van die Britse infanteris. Met 'n volledige uiteensetting van hoe die Zoeloe -aanval verloop het, demonstreer Snook hoe 150 mans hul onwaarskynlike oorwinning behaal het. Snook beskryf dan die res van die oorlog, van die herstel van die verlore Queen's Color van die 24ste Regiment tot die klimaks van die 17de Lancers by Ulundi. Ons keer terug na Isandlwana om die skuld te oorweeg en leer van die dikwels tragiese lotgevalle van baie van die deelnemers aan die oorlog.
Aanstelling van generaal Gordon Edit
Sedert die Anglo-Egiptiese Oorlog in 1882 het die Britse militêre teenwoordigheid verseker dat Egipte 'n de facto Britse protektoraat. Egipte het ook Soedan beheer, en die Britse regering het die administrasie van Soedan as 'n binnelandse Egiptiese saak beskou. Die regering van die Khedive het dit onder beheer.  As gevolg hiervan is die Egiptiese leër aanvanklik aangewys om die Mahdist -opstand in Soedan te onderdruk, en dit het in November 1883 'n bloedige nederlaag gely deur die Mahdist -rebelle in El Obeid. Die magte van die Mahdi het groot hoeveelhede toerusting ingeneem en groot dele van Soedan oorval, waaronder Darfoer en Kordofan. Die Mahdistiese magte ondersteun die selfverklaarde Mahdi, Muhammad Ahmad. Hy beweer dat hy die verlosser van die Islamitiese nasie is, soos voorspel in die hadith, en word ondersteun deur baie in Soedan wat onafhanklikheid van hul Egiptiese heersers verlang. 
Die opstand het Soedan onder die aandag van die Britse regering en die publiek gebring. Eerste minister William Gladstone en oorlogsekretaris Lord Hartington wou nie betrokke raak by Soedan nie. Hulle het die Egiptiese regering oorreed om al hul garnisoene in Soedan te ontruim. Generaal Charles George Gordon, 'n gewilde figuur in Groot-Brittanje en voormalige goewerneur-generaal van Soedan (1876-79), is aangestel om die ontruiming te doen. 
Gordon se idees oor Soedan was radikaal anders as dié van Gladstone: hy het geglo dat die Mahdi se opstand verslaan moet word, anders kan hy beheer oor die hele Soedan verkry en van daar oor Egipte vee. Sy vrese was gebaseer op die aanspraak van Mahdi op heerskappy oor die hele Islamitiese wêreld en op die broosheid van die Egiptiese weermag, wat verskeie nederlae in die hande van die Soedanese gehad het. Gordon was 'n aggressiewe beleid in Soedan, in ooreenstemming met bekende imperialiste soos Sir Samuel Baker en sir Garnet Wolseley, en sy opinies is gepubliseer in Die tye in Januarie 1884. 
Ten spyte hiervan het Gordon hom daartoe verbind om die ontruiming van Soedan te bewerkstellig. Hy ontvang 'n krediet van £ 100,000 en is deur die Britse en Egiptiese owerhede beloof "alle ondersteuning en samewerking in hul mag".  Op pad na Khartoum saam met sy assistent, kolonel Stewart, het Gordon in Berber gestop om 'n vergadering van stamhoofde toe te spreek. Hy het 'n kardinale fout begaan deur te onthul dat die Egiptiese regering uit Soedan wou terugtrek. Die stamlede het bekommerd geraak oor hierdie nuus, en hul lojaliteit het gewankel. 
Belegging begin wysig
Gordon het op 18 Februarie 1884 in Khartoem aangekom, maar in plaas van die ontruiming van die garnisoene te organiseer, het hy die stad begin bestuur.
Sy eerste besluite was om die onreg wat die Egiptiese koloniale administrasie veroorsaak het, te verminder: willekeurige gevangenisstraf is gekanselleer, folteringsinstrumente is vernietig en belasting is terugbetaal. Om die steun van die bevolking te verkry, wettig Gordon weer slawerny, hoewel hy dit in Soedan afgeskaf het terwyl hy as goewerneur-generaal gedien het. Hierdie besluit was gewild in Khartoem, maar veroorsaak opspraak in Brittanje. 
Gordon was vasbeslote om die Mahdi in die wiele te ry. Hy het versoek dat 'n regiment Turkse soldate na Khartoem gestuur word, aangesien Egipte nog nominaal 'n provinsie van die Ottomaanse Ryk was. Toe dit geweier word, het Gordon gevra vir 'n eenheid van Indiese Moslem -troepe en later vir 200 Britse soldate om die verdediging van Khartoem te versterk. Die Gladstone -kabinet het al hierdie voorstelle verwerp, aangesien Brittanje nog steeds op ontruiming van plan was en absoluut geweier het om onder militêre ingryping in Soedan gedruk te word.
Gordon het die regering se beleid kwaad begin kry, en sy telegramme na Britse kantore in Kaïro het ernstiger geword. Op 8 April het hy geskryf: 'Ek laat u met die onuitwisbare skande om die garnisoene te laat vaar' en het bygevoeg dat so 'n weg 'die hoogtepunt van gemeenheid' sou wees. 
Omdat hy geweet het dat die Mahdiste binnekom, beveel Gordon uiteindelik die versterking van die versterkings rondom Khartoem. Die stad is in die noorde beskerm deur die Blou Nyl en in die weste deur die Wit Nyl. Om die rivieroewers te verdedig, het hy 'n vloot kanonbote geskep uit nege klein paddle-wielstoomers, tot dan gebruik vir kommunikasiedoeleindes, deur hulle met gewere en defensiewe metaalplate vir pantser te pas. In die suidelike deel van die stad, wat na die oop woestyn kyk, berei hy 'n uitgebreide stelsel van loopgrawe, tydelike Fougasse-tipe myne en draadverstrengelinge voor. Die omliggende land is ook beheer deur die Shagia -stam, wat vyandig was teenoor die Mahdi. 
Vroeg in April 1884 het die stamme noord van Khartoem opgestaan ​​ter ondersteuning van die Mahdi en die Egiptiese verkeer op die Nyl en die telegraaf na Kaïro gesny. Kommunikasie is nie heeltemal onderbreek nie, aangesien hardlopers nog kon deurkom, maar die beleg het begin. Khartoem kan slegs staatmaak op sy eie voedselwinkels, wat vyf of ses maande kan duur.
Op 16 Maart het Gordon 'n aborsie -uitstappie uit Khartoem geloods, wat gelei het tot die dood van 200 Egiptiese troepe wat die gesamentlike magte wat Khartoem beleër het tot meer as 30 000 man toegeneem het. Gedurende die maande April, Mei, Junie en Julie het Gordon en die garnisoen afgesny, aangesien voedselwinkels afgeneem het en hongersnood begin plaasvind het vir sowel die garnisoen as die burgerlike bevolking. Kommunikasie is deur koeriers gehou, terwyl Gordon ook in aanraking bly met die Mahdi, wat sy aanbiedings van vrede van die hand gewys het en om die beleg op te hef.
Op 16 September is 'n ekspedisie wat van Khartoem na Sennar gestuur is deur die Mahdiste verslaan. Meer as 800 garnisoontroepe is by Al Aylafuh dood. Teen die einde van die maand het die Mahdi die grootste deel van sy leër na Khartoem verhuis, meer as verdubbel die aantal wat dit reeds beleër het. Vanaf 10 September 1884 was die burgerlike bevolking van Khartoem ongeveer 34,000. 
Val van Khartoem Edit
Gordon se lot het groot kommer in die Britse pers opgewek, en selfs koningin Victoria het namens hom ingegryp. Die regering het hom beveel om terug te keer, maar Gordon het geweier en gesê dat hy die stad moet eer. Teen Julie 1884 het Gladstone teësinnig ingestem om 'n ekspedisie na Khartoem te stuur. Die ekspedisie, onder leiding van sir Garnet Wolseley, het 'n paar maande geneem om te organiseer en het Soedan eers in Januarie 1885 binnegekom. Teen daardie tyd het die situasie van die Egiptiese garnisoen en burgerlikes wanhopig geword, met voedselvoorrade wat opraak, baie inwoners sterf van honger, en die verdedigers se moraal op sy laagste.
Die verligting -ekspedisie is op 17 Januarie by Abu Klea aangeval en twee dae later in Abu Kru. Alhoewel hul plein by Abu Klea gebreek was, het die Britte daarin geslaag om die Mahdiste af te weer. The Mahdi, hearing of the British advance, decided to press the attack on Khartoum.