Waarom is kerkklokke tydens die Eerste Wêreldoorlog gestop totdat die oorlog verby was? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Ek het gister 'n fliek met die naam War Horse gekyk. In hierdie film het hulle genoem dat toe Engeland by die Eerste Wêreldoorlog aangesluit het, die kerkklokke gestop het totdat die oorlog geëindig het. Toe begin die klokke weer lui.
Wat was die rede daarvoor?
'War Horse': dit is moeilik om vir diere om te gee terwyl u wag op die geluid van kerkklokke.
Kerkklokke het sowel 'n kerklike as 'n sekulêre gebruik. In die sekulêre koninkryk word kerkklokke gebruik om die plaaslike inwoners in kennis te stel van noodtoestande (veral in 'n era waarin draadloos en TV nie algemeen is nie). Kerkklokke is stilgemaak om vals alarms te voorkom.
Deur die kerkklokke te lui, is die Wet op die Verdediging van die Ryk verbied.
Gedurende die oorlog is kerkklokke in die hele land stilgemaak, net om die onheilspellende nuus dat ons oewers binnegedring word, te bedwing, sodat die onbekende klinkende klank soos musiek op ons ore val. BBC People's War hoewel dit na die Tweede Wêreldoorlog verwys
Wikipedia merk ook op,
In die Tweede Wêreldoorlog in Groot -Brittanje is alle kerkklokke stilgemaak, net om te bel oor 'n inval deur vyandelike troepe.  Die episode "The Battle of Godfrey's Cottage" van die BBC -sitkom Dad's Army bevat 'n toneel waar die kerkklokke per ongeluk lui, wat die Tuiswag laat glo dat 'n inval plaasvind.
En 'n aanhaling in dieselfde wiki -artikel lei my na die aanhaling
"Klokke is al in die jaar 400 in ons kerke in gebruik geneem, en die inleiding daarvan word toegeskryf aan Paulinus, biskop van Nola, 'n stad in Campania, in Italië. Hulle gebruik het vinnig versprei, soos in die onrustige tye die kerkklok was nuttig, nie net om die gelowiges na godsdiensdienste te ontbied nie, maar ook om alarm te maak wanneer gevaar dreig. "
Klokke is nie tydens die Eerste Wêreldoorlog verbied nie - dit was die Tweede Wêreldoorlog. En hulle het nie geswyg tot aan die einde van die oorlog nie - Churchill het hulle beveel om te bel om die oorwinning in El Alemein in 1942 te vier. Lui word in 1943 hervat. vermaaklike podcast -episode, waar vandag se klokkelui uit die hedendaagse rekords van die tyd gelees word, na die pret met klokke -podcast
Wilfred Owen, wat 'n paar van die beste Britse poësies oor die Eerste Wêreldoorlog geskryf het, het bykans al sy gedigte in 'n bietjie meer as 'n jaar gekomponeer, van Augustus 1917 tot September 1918. In November 1918 is hy op 25 -jarige ouderdom in aksie dood. week voor die wapenstilstand. Slegs vyf gedigte is in sy leeftyd gepubliseer en mdashthree in die Nasie en twee wat anoniem in die Hidra, 'n tydskrif wat hy in 1917 geredigeer het toe hy 'n pasiënt was in die Craiglockhart War Hospital in Edinburgh. Kort na sy dood verskyn nog sewe van sy gedigte in die 1919 -bundel van Edith Sitwell se jaarlikse bloemlesing, Wiele: 'n bundel gewy aan sy geheue, en in 1919 en 1920 verskyn sewe ander gedigte in tydskrifte. Byna al die Owen & rsquos -gedigte het dus postuum verskyn: belangrik in die bestsellerversameling Gedigte (1920), onder redaksie van Siegfried Sassoon met die hulp van Edith Sitwell, bevat 23 gedigte Die gedigte van Wilfred Owen (1931), onder redaksie van Edmund Blunden, voeg 19 gedigte by hierdie nommer en Die versamelde gedigte van Wilfred Owen (1963), geredigeer deur C. Day Lewis, bevat 80 gedigte, met 'n paar juvenilia, klein gedigte en fragmente, maar 'n paar gedigte uit die Blunden & rsquos -uitgawe word weggelaat. Owen het lewendige en skrikwekkende gedigte oor moderne oorlogvoering geskryf en grafiese tonele met eerlike emosies uitgebeeld, en die jong Owen het gehelp om poësie in die modernistiese era te bevorder.
Wilfred Edward Salter Owen is gebore op 18 Maart 1893 in Oswestry, aan die Walliese grens van Shropshire, in die pragtige en ruim huis van sy oupa aan moederskant. Die vader van Wilfred & rsquos, Thomas, 'n voormalige matroos, het teruggekeer uit Indië om sy hele lewe lank met Susan Shaw te trou. Owen & rsquos se ma het gevoel dat haar huwelik haar intellektuele, musikale en ekonomiese ambisies beperk. Albei ouers was blykbaar van Walliese afkoms, en die Susan & rsquos -gesin was relatief gegoede gedurende haar kinderjare, maar het ekonomies veld verloor. As die oudste van vier kinders wat vinnig opeenvolgend gebore is, ontwikkel Wilfred 'n beskermende houding teenoor die ander en 'n besonder hegte verhouding met sy ma. Nadat hy vier geword het, verhuis die gesin van die grootvaderhuis na 'n beskeie huis in Birkenhead, waar Owen van 1900 tot 1907 by die Birkenhead -instituut woon. Die gesin verhuis daarna na 'n ander beskeie huis, in Shrewsbury, waar Owen die tegniese skool van Shrewsbury bywoon en studeer 1911 op die ouderdom van 18. Nadat hy sonder sukses probeer het om 'n beurs te wen om die Universiteit van Londen by te woon, probeer hy sy aanleg vir 'n godsdienstige beroep meet, deur 'n onbetaalde leke -assistent te word van dominee Herbert Wigan, 'n predikant van evangeliese neigings in die Church of Engeland, te Dunsden, Oxfordshire. In ruil vir die onderrig wat hy sou ontvang, maar wat nie beduidend gerealiseer het nie, het Owen ingestem om te help met die versorging van armes en siekes in die gemeente en om binne twee jaar te besluit of hy hom tot verdere opleiding as predikant moet verbind. . By Dunsden het hy 'n groter begrip van sosiale en ekonomiese kwessies verkry en sy humanitêre neigings ontwikkel, maar as gevolg van hierdie verhoogde sensitiwiteit het hy ontnugter geraak oor die onvoldoende reaksie van die Church of England op die lyding van minderbevoorregtes en ontevredenes. In sy vrye tyd het hy wyd gelees en begin poësie skryf. In sy aanvanklike verse het hy oor die konvensionele onderwerpe van die tyd geskryf, maar sy werk het ook 'n paar stilistiese eienskappe geopenbaar wat hom selfs toe onderskei het, veral sy skerp oor vir klank en sy instink vir die modulering van ritme, talente wat miskien verband hou met die musikale vermoë wat hy met albei sy ouers gedeel het.
In 1913 keer hy terug huis toe, ernstig siek met 'n respiratoriese infeksie wat hy in 'n klam, onverhitte kamer by die pastorie vererger het. Hy het gepraat van poësie, musiek of grafiese kuns as moontlike beroepskeuses, maar sy pa het hom aangespoor om werk te kry wat 'n vaste inkomste sou meebring. Na agt maande van herstel by die huis, het Owen vir een jaar in Bordeaux klas gegee aan die Berlitz School of Languages, en hy het 'n tweede jaar in Frankryk by 'n Katolieke gesin deurgebring en hulle twee seuns geleer. As gevolg van hierdie ervarings het hy 'n frankofiel geword. Later het hierdie jare ongetwyfeld sy gevoel versterk van die mate waarin die oorlog die lewe van die Franse bevolking ontwrig het en wydverspreide lyding onder burgerlikes veroorsaak het toe die Geallieerdes die terugtrekkende Duitsers in die somer en herfs van 1918 deur die terugtrekkende Duitsers agtervolg het.
In September 1915, byna 'n jaar nadat die Verenigde Koninkryk en Duitsland oorlog toe gegaan het, keer Owen terug na Engeland, onseker of hy sou inskryf. Teen Oktober het hy ingeskryf en was hy eers in die Artists & rsquo Rifles. In Junie 1916 ontvang hy 'n kommissie as luitenant in die Manchester Regiment, en op 29 Desember 1916 vertrek hy saam met die Lancashire Fusiliers na Frankryk.
Te oordeel na sy eerste briewe aan sy ma uit Frankryk, sou 'n mens kon verwag dat Owen poësie sou skryf in die idealistiese trant van Rupert Brooke: & ldquoDaar is 'n goeie heldhaftige gevoel oor die feit dat hy in Frankryk is. . & rdquo Maar teen 6 Januarie 1917 het hy geskryf oor die optog, en die verskriklike toestand van die paaie, en die enorme gewig wat te veel dra, was te veel vir mans. twee en 'n half myl loopgrawe met & ldquoa gemiddelde diepte van twee voet water. & rdquo Teen 9 Januarie is hy gehuisves in 'n hut waar slegs 70 meter verder elke minuut dag en nag 'n houwitser afgevuur het. Op 12 Januarie het die optog en aanval van gifgas plaasgevind wat hy later berig het in & ldquoDulce et Decorum Est. & Rdquo Hulle het drie myl oor 'n beskutte pad gestap en nog drie langs 'n oorstroomde loopgraaf, waar diegene wat in die swaar modder vasgeval het, hulle moes verlaat waadvoëls, sowel as klere en toerusting, en beweeg voort met bloedende en vriesende voete. Hulle was onder masjiengeweer, wat tydens die koue optog deur swaar plofstof beskiet is, en was byna bewusteloos van moegheid toe die gifgasaanval plaasgevind het. 'N Ander voorval daardie maand, waarin een van Owen & rsquos se mans van 'n leer in hul loopgraaf geblaas en verblind is, vorm die basis van & ldquoThe Sentry. & Rdquo In Februarie het Owen 'n infanterieskool by Amiens bygewoon. Op 19 Maart is hy in die hospitaal opgeneem weens 'n harsingskudding wat hy ses nagte tevore opgedoen het toe hy in 'n dopgat van 15 meter diep geval het terwyl hy in die donker gesoek het na 'n soldaat wat deur moegheid oorkom is. Blunden dateer die skrywe van Owen & rsquos sonnet & ldquoTo A Friend (With an Identity Disc) & rdquo na hierdie paar dae in die hospitaal. Gedurende April het die bataljon ongelooflike fisieke ontberings gely as gevolg van die rekordbrekende koue en sneeu en deur die hewige afskilfering. Owen en sy manne het vier dae en nagte in 'n oop veld in die sneeu gebly, sonder dat daar ondersteuningskragte opgedaag het om hulle te verlig en geen kans gehad het om nat, bevrore klere aan te trek of om te slaap nie: en ek het lewendig gebly op brandewyn, die vrees vir die dood , en die glorieryke vooruitsig van die katedraal net onder ons, skitterend met die oggend. & rdquo Drie weke later op 25 April het hy sy ma aanhou skryf oor die intense beskuldiging: & twaalf dae lank het ek nie my gesig gewas of my gesig afgehaal nie stewels, en slaap ook nie diep nie. Twaalf dae lank het ons in gate gelê waar 'n dop ons op enige oomblik kon uitsteek. & Rdquo 'n Nat nag gedurende hierdie tyd word hy in die lug geblaas terwyl hy slaap. Die volgende paar dae het hy weggekruip in 'n gat wat te klein was vir sy liggaam, met die liggaam van 'n vriend, nou dood, in 'n soortgelyke gat teenoor hom, en minder as ses voet verder. In hierdie briewe aan sy ma het hy sy bitterheid nie op die vyand gerig nie, maar op die mense in Engeland, en ons kan ons verlig en nie. & Rdquo
Nadat hy sulke ervarings in Januarie, Maart en April verduur het, is Owen tussen 1 Mei en 26 Junie 1917 na 'n reeks hospitale gestuur weens ernstige hoofpyn. Hy het gedink dit hou verband met sy harsingskudding, maar hulle is uiteindelik gediagnoseer as simptome van dopskok, en hy is na die Craiglockhart War Hospital in Edinburgh gestuur om 'n pasiënt te word van dr. A. Brock, die medewerker van dr W.H.R. Rivers, die bekende neuroloog en sielkundige aan wie Siegfried Sassoon toegewys is toe hy ses weke later opdaag.
Owen & rsquos annus mirabilis as digter het blykbaar in die somer van 1917 begin, maar hy het hom inderdaad toevallig maar vasberade voorberei op 'n loopbaan as digter gedurende die voorafgaande vyf of ses jaar. Hy het Keats aanbid en later Shelley tydens sy tienerjare tydens sy tienerjare in Dunsden, terwyl hy op die afgesonderde aande in die pastorie in Bordeaux gelees en gedigte geskryf het, die bejaarde simbolistiese digter en pasifistiese skrywer Laurent Tailhade het hom aangemoedig in sy ambisie om digter te word . Ook in Frankryk in 1913 en 1914 het hy waarskynlik die werke van die romanskrywer en digter Jules Romains gelees en bestudeer, wat met pararim en assonansie geëksperimenteer het. Terwyl hy in 1915 en 1916 in Londen gestasioneer was, het hy stimulasie gevind in gesprekke met 'n ander ouer digter, Harold Monro, wat die Poetry Bookshop bestuur het, 'n ontmoetingsplek vir digters en in 1916 lees hy Rupert Brooke, William Butler Yeats en AE Huisman. Owen ontwikkel sy vaardigheid in versifikasie, sy tegniek as digter en sy waardering vir die poësie van ander, veral dié van sy belangriker tydgenote, maar tot 1917 spreek hy nie sy eie belangrike ervarings en oortuigings uit nie, behalwe in briewe aan sy moeder en broer. Hierdie voorbereiding, die drie bitter maande van lyding, die warmte van die mense van Edinburgh wat die pasiënte aangeneem het, die insig van dr. Brock en die toevallige aankoms van Siegfried Sassoon het die digter en die kreatiewe uitstorting van sy enkele jaar van volwassenheid na vore gebring. .
Voordat Sassoon middel Augustus by Craiglockhart aangekom het, het dr. Brock Owen aangemoedig om die hospitaaljoernaal, die Hidra, wat twaalf uitgawes deurgegaan het voordat Owen vertrek het. Dit lyk waarskynlik dat hierdie sensitiewe sielkundige en entoesiastiese vriend Owen gehelp het om die verdere gevolge van sy gewelddadige ervarings in Frankryk die hoof te bied, sodat hy die skrikwekkende ervarings in gedigte soos & ldquoDulce et Decorum Est, & rdquo & ldquoThe Sentry, & rdquo en & ldquoThe Show kon skryf. & rdquo Hy het hom moontlik ook gehelp om sy skaamheid te konfronteer, sy intense betrokkenheid by sy ma en sy poging om terselfdertyd meer onafhanklik te word, sy wrok oor sy vader en rsquos afkeuring van sy ambisie vir 'n loopbaan as digter, sy ambivalensie oor die Christendom en sy ontnugtering van die Christelike godsdiens in die praktyke van die hedendaagse kerk, het hy sy ergernis uitgespreek vir alle vroue behalwe sy moeder en sy aantrekkingskrag vir ander mans en sy besluit om terug te keer na sy kamerade in die loopgrawe eerder as om in Engeland te bly om te protesteer teen die voortsetting van die oorlog .
Toe Sassoon aankom, het dit Owen twee weke geneem om die moed te kry om aan sy deur te klop en homself as 'n digter te identifiseer. Op daardie stadium het Owen, net soos baie ander in die hospitaal, met 'n stamper gepraat. Teen die herfs was hy nie net verwoord met sy nuwe vriende en het hy in die gemeenskap gedoseer nie, maar kon hy sy skrikwekkende ervarings in Frankryk en sy konflik oor terugkeer gebruik, as onderwerp van gedigte wat sy eie diepste gevoelens uitdruk. Hy beleef 'n verstommende tydperk van kreatiewe energie wat 'n paar maande geduur het, totdat hy terugkeer na Frankryk en die hewige gevegte in die herfs van 1918.
Teen die tyd dat hulle ontmoet het, het Owen en Sassoon die oortuiging gedeel dat die oorlog beëindig moet word, aangesien die totale nederlaag van die sentrale moondhede verdere vernietiging, ongevalle en lyding van ontsaglike omvang sou meebring. In 1917 en 1918 het albei hul kreatiewe prikkel gevind in 'n deernisvolle identifikasie met soldate in die geveg en in die hospitaal. Ten spyte van hul sterk begeerte om in Engeland te bly om die voortgang van die oorlog te protesteer, het hulle uiteindelik na hul kamerade in die loopgrawe teruggekeer. Wat ook al die presiese oorsake van Owen & rsquos se skielike opkoms as 'n digter in die somer van 1917, hy het self gedink dat Sassoon hom as digter in plek gehad het. Teen die tyd dat Sassoon aankom, was sy eerste digbundel, Die Ou Jagter (1917), wat 'n paar oorlogsgedigte insluit, het groot aandag gekry, en hy was reeds besig om voor te berei Teenaanval (1918), wat 'n nog sterker impak op die Engelse publiek sou hê. In die weke onmiddellik voordat hy onder militêre bevele na Craiglockhart gestuur is, was Sassoon die middelpunt van die openbare aandag omdat hy die moontlikheid van 'n krygsraad in gevaar gestel het deur 'n formele protes teen die oorlog aan die oorlogsdepartement te stuur. Verdere publisiteit het gelei toe hy sy protes gedramatiseer het deur sy Militêre Kruis in die Mersey -rivier te gooi en toe 'n lid van die Laerhuis die protesbrief voor die vyandige lede van die Huis gelees het, 'n voorval wat deur Bertrand Russell aangevuur is om die pasifistiese oorsaak. Sassoon kom uit 'n welgestelde en beroemde familie. Hy was in Cambridge, hy was sewe jaar ouer as Owen, en hy het baie vriende onder die Londense literatore gehad. Beide trots en nederigheid omdat hy Sassoon as vriend gekry het, kenmerk Owen & rsquos se verslag aan sy ma oor sy besoeke aan die Sassoon & rsquos -kamer in September. Hy het opgemerk dat hy nog nie vir sy nuwe vriend gesê het dat ek dit nie werd is om sy pyp aan te steek nie. Ek sit eenvoudig styf en sê vir hom waar ek dink hy verkeerd gaan. & Rdquo
As hul sienings oor die oorlog en hul motiverings om daaroor te skryf dieselfde was, verskyn daar beduidende verskille wanneer 'n mens hul werk vergelyk. In die gedigte wat geskryf is nadat hy in 1916 na Frankryk gegaan het, gebruik Sassoon deurgaans 'n direkte styl met gereelde en presiese rympies, uitgesproke ritmes, omgangstaal, 'n sterk satiriese manier en hy was ook geneig om mans en vroue op stereotipiese wyse voor te stel. Nadat hy Sassoon ontmoet het, het Owen verskeie gedigte in die satiriese modus van Sassoon en rsquos geskryf, maar hy verwerp Sassoon & rsquos terseness of epigrammatiese bondigheid gou. Gevolglik het Owen soldaatfigure geskep wat dikwels 'n groter menslikheid en emosionele omvang uitdruk as dié in Sassoon en meer kriptiese gedigte. In sy oorlogsgedigte, hetsy ideologies, meditatief of liries, het Owen groter wydte bereik as wat Sassoon in sy oorlogspoësie gedoen het. Selfs in sommige van die werke wat Owen geskryf het voordat hy Craiglockhart in die herfs van 1917 verlaat het, het hy 'n tegniese veelsydigheid en 'n beheersing van klank geopenbaar deur komplekse patrone van assonansie, alliterasie, dissonansie, konsonansie en verskillende ander soorte skuins rym en mdashan eksperimentele metode van komposisie wat verder gaan as enige vernuwende versiering wat Sassoon tydens sy lang loopbaan bereik het.
Terwyl Owen sy dank aan Sassoon skryf vir sy hulp om 'n nuwe geboorte as digter te kry, het Sassoon nie geglo dat hy Owen so radikaal en dramaties beïnvloed het as wat Owen beweer het nie. Sassoon beskou sy leerstelling en leiding en sy aanmoediging as gelukkig op die oomblik toe Owen dit die nodigste het, en hy het later gesê Siegfried & rsquos Journey, 1916-1920 dat sy groot aanspraak op die invloed daarvan was dat ek hom met deernisvolle en uitdagende realisme gestimuleer het om te skryf. . My aanmoediging was geskik, en ek kan beweer dat ek hom 'n lewendige aansporing gegee het tydens sy vinnige opmars tot selfopenbaring. & Sdquo Sassoon het ook gesien wat Owen moontlik nooit herken het nie, en dat Sassoon & rsquos-tegniek & ldquowas byna elementêr was in vergelyking met sy [Owen & rsquos] innoverende eksperimente. Sassoon & rsquos se verklaring aan die einde van 1945 gee 'n beter opsomming van die wederkerige invloed wat die twee digters op mekaar uitgeoefen het: & merkbare effekte word verkry deur mense wat hul gedagtes op 'n gunstige oomblik vermeng. & Rdquo
Sassoon het Owen gehelp deur te sorg dat hy, na sy ontslag uit die hospitaal, Robert Ross ontmoet, 'n Londense redakteur wat 'n vriend van Sassoon en rsquos was. Ross het op sy beurt Owen & mdashthen voorgestel en in Mei 1918 ander literêre figure, soos Robert Graves, Edith en Osbert Sitwell, Arnold Bennett, Thomas Hardy en kaptein Charles Scott Moncrieff, wat later Proust vertaal het. Deur hierdie belangrike skrywers te ken, het Owen deel van 'n gemeenskap van letterkundige mense geword en 'n geïnspireerde persoon.Gevolglik het Owen op Oujaarsaand 1917 uitbundig aan sy ma geskryf oor sy poëtiese ambisies: & ldquoI am started. Die sleepbote het my verlaat. Ek voel hoe die groot swelsel van die oop see my galjoen neem. & Rdquo Terselfdertyd het omgang met ander skrywers hom 'n gevoel van dringendheid en 'n gevoel van mdasha laat voel dat hy die verlore tyd in sy ontwikkeling as digter moet vergoed. In Mei 1918, met verlof in Londen, skryf hy sy ma: Ek is al oud vir 'n digter, en so min word nog bereik.
Teen Mei 1918 beskou Owen sy gedigte nie net as individuele uitdrukkings van intense ervaring nie, maar ook as deel van 'n boek wat die leser 'n wye perspektief op die Eerste Wêreldoorlog sou gee. In die lente van 1918 blyk dit dat William Heinemann (ondanks die papiertekort) wat sy uitgewersonderneming in die gesig staar) sou Robert Ross toewys om die Owen & rsquos -manuskrip te lees wanneer hy dit aan hulle voorlê. In 'n inhoudsopgawe wat voor einde Julie 1918 saamgestel is, volg Owen 'n los tematiese reëling. Langs elke titel het hy 'n kort beskrywing van die gedig geskryf, en ook 'n kort, maar welsprekende voorwoord, waarin hy sy geloof in die katartiese funksie van poësie uitdruk. Vir 'n man wat voor sy oorlogsgedigte van 1917 en 1918 sentimentele of dekoratiewe versies geskryf het, onthul Owen & rsquos -voorwoord 'n onverwagte sterkte van toewyding en doel as skrywer, 'n verbintenis wat verstaanbaar genoeg is met die oog op die oorweldigende gevolge van die oorlog op hom. In hierdie voorwoord het Owen gesê dat die poësie in sy boek die jammerte van die oorlog sal uitdruk, eerder as die woord, die eer, die mag, die majesteit, die heerskappy of die mag wat die oorlog in die volksverstand verkry het. Hy onderskei ook tussen die jammerte wat hy probeer opwek het deur sy gedigte (& ldquoThe Poetry is in the Pity & rdquo) en dit wat konvensioneel uitgespreek is deur skrywers wat teen hierdie tyd minder intens teen oorlog gevoel het as hy. Terwyl hulle hul histories georiënteerde klaagliedere of elegieë vir diegene wat in oorloë verval het, geskryf het, wou hulle lesers troos en inspireer deur die sterftes en die oorlog self in die konteks van opoffering vir 'n belangrike saak te plaas. Maar die boodskap van Owen vir sy generasie, het hy gesê, moet eerder 'n waarskuwing wees as 'n troos. In sy laaste verklaring blyk dit dat hy gehoor gegee het aan die advies van Sassoon en rsquos dat hy 'n onverminderde realisme in sy beskrywing van die gebeure begin gebruik: en die ware digter moet eerlik wees. & Rdquo
Owen & rsquos se identifikasie van homself as digter, bevestig deur sy nuwe literêre vriende, moes veral in die laaste paar maande van sy lewe belangrik gewees het. Selfs die offisier met wie hy die oorblyfsel van die geselskap op 'n aand in Oktober 1918 na veiligheid gelei het en met wie hy die Militêre Kruis gewen het vir sy optrede, skryf later aan Blunden dat nie hy of die res van die mans ooit gedroom het dat Owen gedigte geskryf het nie .
Toe Owen op 1 September 1918 vir die eerste keer na die slagvelde van Frankryk terugkeer, na 'n paar maande van beperkte diens in Engeland, lyk hy vol vertroue oor sy besluit: & ldquoI sal ek beter in staat wees om te roep en my rol te speel. , het hy aan Sassoon geskryf omdat hy hom aangespoor het omdat hy hom aangespoor het om terug te keer na Frankryk, omdat hy beweer het dat verdere blootstelling aan gevegte hom ervaring sou gee wat hy in poësie kon omskakel: 22, 1918. Hy was bitter kwaad vir Clemenceau omdat hy verwag het dat die oorlog sou voortgaan en dat hy selfs die slagoffers onder kinders in die dorpe verontagsaam het toe die geallieerde troepe die Duitse magte agtervolg het. Hy het nie lank genoeg geleef dat hierdie verontwaardiging of die oorlogservarings van September en Oktober deel van sy poësie kon word nie, alhoewel albei duidelik in sy briewe neerslag vind.
In Oktober skryf Owen oor sy tevredenheid met die benoeming tot die Militêre Kruis, omdat die toekenning hom meer geloofwaardigheid by die huis sou gee, veral in sy pogings om die oorlog tot 'n einde te bring. Luitenant J. Foulkes, wat die aand in Oktober 1918 die bevel met hom gedeel het dat alle ander offisiere vermoor is, beskryf Edmund Blunden die besonderhede van Owen & rsquos -dade van opvallende dapperheid. die verliese was so swaar dat slegs Foulkes en Owen onder die kommissarisse oorleef het. Owen neem bevel en lei die mans na 'n plek waar hy 'n paar uur lank die lyn uit 'n gevangene Duitse pilkas hou, die enigste deksel beskikbaar. Die pilkas was egter 'n moontlike doodstrik waarop die vyand sy vuur konsentreer. Teen die oggend is die paar wat oorleef het, uiteindelik deur die Lancashire Fusiliers verlig. Foulkes het aan Blunden gesê: "Dit is hier waar ek sy werk bewonder het en mdashin wat sy oorblyfsel, in die middel van die nag, terug na die veiligheid lei. . Ek was tevrede om hom met die grootste vertroue te volg. & Rdquo Vroeg in sy weermagloopbaan het Owen aan sy broer Harold geskryf dat hy weet dat hy nie sy innerlike self kan verander om 'n selfversekerde soldaat te word nie, maar dat hy dit moontlik nog steeds kan doen om sy voorkoms en gedrag te verander sodat ander die indruk sou kry dat hy 'n goeie soldaat is. & rdquo Sulke vasberadenheid en pligsgetrouheid is verantwoordelik vir die vertroue in sy leierskap wat Foulkes uitgespreek het. Owen beweeg weer tussen sy manne en moedig hom aan toe hy die volgende maand vermoor word.
In die laaste weke van sy lewe blyk dit dat Owen die spanning van die groot ongevalle onder sy bataljon ondervind het, baie soortgelyk aan dié van soldate wat hy in sy gedig met dieselfde titel vergewe, maar onder burgerlikes veroordeel: & ldquoGelukkig is mans wat nog voordat hulle vermoor word / Kan hulle hul are laat koud word. & rdquo Hierdie manne het in die stegies geloop en saam met hul broers gestapel. & rdquo & ldquoAlive, hy is nie uiters noodsaaklik nie / Sterf, nie sterflik nie. & rdquo Owen het aan Sassoon geskryf nadat hy gelees het Teenaanval , dat Sassoon & rsquos se oorlogsgedigte hom meer bang gemaak het as die werklike ervaring van 'n soldaat wat deur die kop geskiet is en die man & rsquos -bloed 'n halfuur lank warm teen sy skouer laat week het. Twee weke voor sy dood skryf hy aan sy ma en Sassoon dat sy senuwees perfek was, maar in die brief aan Sassoon het hy verduidelik: 'Ek kan nie sê dat ek iets gely het nie, omdat ek my brein laat dof word. . Ek sal weer woede voel sodra ek dit waag, maar nou moet ek nie. Ek haal nie die sigaret uit my mond as ek oorlede oor hul briewe skryf nie. Maar eendag skryf ek oorlede oor baie boeke. & Rdquo
Na die dood van Wilfred Owen en rsquos het sy ma hom probeer voorstel as 'n meer vrome figuur as hy. Vir sy grafsteen het sy twee reëls gekies uit & ldquoThe End & rdquo & mdash & rdquo Sal die lewe hierdie liggame hernu? Inderdaad, sal hy alle dood vernietig, alle trane bedaar? & Rdquo & mdash maar het die vraagteken aan die einde van die aanhaling weggelaat. Sy graf herdenk dus 'n geloof wat hy nie gehad het nie en ignoreer die twyfel wat hy uitgespreek het. In 1931 skryf Blunden Sassoon geïrriteerd omdat Susan Owen daarop aangedring het dat die versamelde uitgawe van Owen & rsquos -gedigte haar seun vier as 'n majestueuse en lang heldhaftige figuur: & ldquoMrs. Owen het sy gang, met 'n pers band en 'n foto wat W laat lyk soos 'n majoor van 6 voet wat al 'n paar jaar in Oos -Afrika was. & Rdquo (Owen was ongeveer 'n voet korter as Sassoon.)
Harold Owen het daarin geslaag om 'n verwysing na sy broer as 'idealistic homoseksueel' van Robert Graves & rsquos te verwyder Totsiens aan dit alles, en spesifiek in volume drie van sy biografie aandag gegee aan die vrae wat oor sy broer en rsquos se belangstelling in vroue geopper is. Harold Owen het daarop aangedring dat sy broer so toegewyd was aan poësie dat hy, ten minste tydelik, die lewe van 'n selibaat gekies het. Hy verduidelik ook dat Owen ongetwyfeld waar was, dat hy homself impulsief en emosioneel uitgespreek het, dat hy naïef was en dat hy oorgegee is aan heldeverering van ander mans.
Owen & rsquos voorstelling van & ldquoboys & rdquo en & ldquolads & rdquo & mdash pragtige jong mans met goue hare, blink oë, sterk bruin hande, wit tande en mdash het homoerotiese elemente. 'N Mens moet egter erken dat sulke verwysings voorraadliteratuur in oorlogspoësie geword het. Die een gedig wat duidelik 'n liefdesgedig genoem kan word, & ldquoTo A Friend (With an Identity Disc), vermy versigtig die gebruik van spesifiek manlike of vroulike terme om die vriend aan te spreek. Erotiek in gedigte van Owen & rsquos lyk geïdealiseer, romanties en platonies en word gereeld gebruik om die lelike en aaklige aspekte van oorlogvoering te kontrasteer. By die oorweging van Owen & rsquos se seksuele gesindheid ten opsigte van sy poësie, is die hardheid van vroue, moeders of geliefdes van die gewonde of gestremde soldate van groter belang. Die volheid van sy insig in & ldquothe jammer van oorlog & rdquo lyk onbegryplik beperk in die aanbieding van vroue in & ldquoThe Dead-Beat, & rdquo & ldquoDisabled, & rdquo & ldquoThe Send-Off, & rdquo en & ldquoS.I.W. & Rdquo
In verskeie van sy doeltreffendste oorlogsgedigte stel Owen voor dat die oorlogservaring vir hom surrealisties was, soos wanneer die infanteriste droom, hallusineer, begin vries, doodgaan na 'n paar nagte sonder om te slaap, die bewussyn verloor deur bloedverlies, of betree 'n hipnotiese toestand van vrees of oormatige skuldgevoelens. Die gevolglike ontknopte sintuiglike waarnemings en die spreker se verwarring oor sy identiteit dui daarop dat nie net die spreker nie, maar die hele mensdom sy vasmeerplek verloor het. Die afgryse van oorlog word dus meer universeel, die tragedie meer oorweldigend en die jammerte word dieper ontlok, omdat daar geen rasionele verklaring vir die ramp is nie.
In & ldquoConscious & rdquo kan 'n gewonde soldaat, wat in en uit sy bewussyn beweeg, nie die geel blomme langs sy hospitaalbed in perspektief plaas nie, en kan hy ook nie die blou lug onthou nie. Die soldate in & ldquoMental Cases & rdquo ly hallusinasies waarin hulle alles waarneem deur 'n waas van bloed: & ldquoSonlight word 'n bloedsmeer dagbreek kom bloedswart. & Rdquo In & ldquoExposure, & rdquo wat Owen & rsquos bemeestering van assonansie en alliterasie toon, soldate in genadelose wind en sneeu vind hulle oorweldig deur die natuur en rsquos -vyandigheid en onvoorspelbaarheid. Hulle verloor selfs die hoop dat die lente sal aanbreek: Vir God & rsquos onoorwinlike lente word ons liefde bang. met hul oë na ys gedraai. Ironies genoeg, as hulle dood begin vries, word hul pyn gevoelloosheid en dan aangename warmte. Terwyl die sneeu saggies oor hul wange vinger, droom die vriesende soldate van die somer: & ldquoso ons drummel, gedompel / besprinkel met blomme wat dreun waar die swartwortel woel. & Rdquo Droom van warm vuurherde as & ldquoour-spoke wat huistoe sleep, en dat hulle rustig terugkeer na ons sterf. & rdquo Die spreker in & ldquoAsleep & rdquo beny die gemak van iemand wat kan slaap, al is die slaap die van die dood: & ldquoHy slaap minder bewend, minder koud / As ons wat moet wakker word en wakker word, sê Ag! & rdquo Al hierdie & ldquodream -gedigte & rdquo dui daarop dat die lewe 'n nagmerrie is waarin oorlogsgeweld 'n aanvaarde norm is. Die kosmos lyk óf wreed onverskillig óf kwaadaardig, beslis nie in staat om op rasionele wyse verduidelik te word nie. 'N Liefdevolle Christelike God bestaan ​​nie. Die onsigbaarheid van die gedig en rsquos dui op die volkome irrasionaliteit van die lewe. Selfs 'n terugtog na die gemak van die onbewuste toestand is kwesbaar vir skielike indringing uit die hel van die wakker lewe.
Een van die aangrypendste gedigte van Owen & rsquos, & ldquoDulce et Decorum Est, wat sy oorsprong in Owen & rsquos se ervarings van Januarie 1917 gehad het, beskryf uitdruklik die gruwel van die gasaanval en die dood van 'n gewonde man wat in 'n wa geslinger is. Die verskrikking neem toe en word 'n wakker nagmerrie wat die uitgeputte kyker ervaar, wat hipnoties na sy kameraad in die wa voor hom staar terwyl hy moet aanhou marsjeer.
Die nagmerrie-aspek bereik sy hoogtepunt in & ldquoThe Show. & Rdquo Terwyl die spreker na 'n verlate, oorloggeteisterde landskap kyk, verander dit geleidelik na die vergrote gedeelte van 'n dooie soldaat en 'n gesig wat deur duisende ruspes besmet is. Die doringdraad van niemens en rsquos-land word 'n skurwe baard op die gesig, die skulpgate word 'n vel. Eers aan die einde word die persoonlike konflik van die digter en rsquos duidelik. Owen identifiseer homself as die afgesnyde kop van 'n ruspe en die baie bene, wat steeds blindelings beweeg, as die manne van sy bevel van wie hy geskei is. Die verrottende gesig, die sieklike gretigheid van die ruspes en die totale verlatenheid van die verwoeste landskap word simbolies van die verlore hoop op die mensdom.
& ldquoStrange Meeting, & rdquo nog 'n gedig met 'n droomagtige raam, verskil van dié wat pas in sy meditatiewe toon beskryf is, en die minder gekonsentreerde gebruik van figuurlike taal. Twee figure en die digter en die man wat hy vermoor het, herken mekaar en hul ooreenkomste geleidelik wanneer hulle mekaar in die skadu van die hel ontmoet. Op die agtergrond word 'n mens bewus van menigte saamgeperste dwarslêers, wat effens kreun in hul slaap en mans wat in 'n kwotitaanse oorlog vermoor word. . Nie een van die figure word deur aardse assosiasie gedifferensieer nie, en die vriend / vriendin kan ook 'n Everyman -figuur verteenwoordig, wat dui op die universaliteit van die tragedie van oorlog. Die gedig sluit toe die tweede spreker halfpad deur die laaste reël stop om terug te keer na sy ewige slaap. Die skielike stilstand bring die punt by die huis dat die moord op 'n digter die belofte van die nog digreël wat hy moontlik geskryf het, afsny. Die laaste reël strek oor die jammerte van oorlog en tot 'n universele jammerte vir almal wat deur die eeue verminder is deur kuns wat moontlik geskep is en nie was nie.
Sassoon noem & ldquoStrange Meeting & rdquo Owen & rsquos meesterstuk, die beste elegie van 'n soldaat wat in die Eerste Wêreldoorlog geveg het. T.S. Eliot, wat dit geprys het as een van die mees aangrypende verse wat deur die oorlog geïnspireer is, en erken dat die emosionele krag daarvan lê in Owen & rsquos & ldquotechnical prestasie van groot oorspronklikheid. , wat die gedig verenig en lei tot 'n oorweldigende gevoel van oorlog en vermorsing en 'n gevoel van jammerte dat sulke toestande moet voortbestaan. John Middleton Murry het in 1920 kennis geneem van die uiterste subtiliteit in die gebruik van Owen en rsquos van koeplette wat assonansie en dissonansie gebruik. Die meeste lesers, het hy gesê, het aangeneem dat die gedig in 'n leë vers is, maar hulle wonder hoekom die klank van die woorde 'n kumulatiewe hartseer en onverbiddelike ongemak veroorsaak en waarom sulke effekte bly. Owen & rsquos se gebruik van skuins-rym produseer, in Murry & rsquos-woorde, 'n & ldquos-ondergrondse. gesmee eenheid, 'n gelaste, onverbiddelike massiwiteit. & rdquo
Alhoewel Owen nie die droomraamwerk in & ldquoFutility gebruik nie, is hierdie gedig, soos & ldquoStrange Meeting, ook 'n diepgaande meditasie oor die gruwelike betekenis van oorlog. Soos in & ldquoExposure, & rdquo, lyk die elementêre struktuur van die heelal uit 'n gewrig. Anders as die spreker in & ldquoExposure, en rdquo, twyfel hierdie een egter nie daaraan dat die lente die bevrore slagveld gaan verwarm nie, maar hy wonder hoekom dit moet. Selfs die lewenskrag van die heelal en die son en rsquos -energie en mdashno voed die lewe langer.
Een van die mees perfek gestruktureerde van Owen & rsquos -gedigte, & ldquoAnthem for Doomed Youth, en rdquo het Sassoon in Oktober 1917 oortuig dat Owen nie net 'n klein gedig was nie, maar ook 'n digter met 'n klassieke en fantasievolle kalmte en rdquo met K in die vorm van die sonnet, kry Owen kompressie en 'n noue verweefdheid van simbole. Hy gebruik veral die breuk tussen oktaaf ​​en sestet om die kontras tussen temas te verdiep, terwyl hy terselfdertyd die breuk tot die minimum beperk met die gebruik van klankpatrone wat deur die gedig voortduur en met die beeld van 'n bugel, wat drie uiteenlopende eenhede verenig groepe simbole. Die struktuur hang dus nie net af van die sonnetvorm nie, maar van 'n patroon van weergalmende klanke van die eerste reël tot die laaste, en van Owen & rsquos se noukeurige organisering van groepe simbole en van twee kontrasterende temas, en die spot met die bespotting van gedoemde jeug, en soos beeste, en in die oktaaf ​​die stille persoonlike hartseer, wat die aanvaarbare reaksie op geweldige tragedie is. Die simbole in die oktaaf ​​dui op kakofonie, die visuele beelde in die sestet dui op stilte. Die gedig word deurgaans verenig deur 'n komplekse patroon van alliterasie en assonansie. Ondanks die ingewikkelde struktuur, behaal hierdie sonnet 'n indrukwekkende eenvoud.
1. Dit tref in drie golwe oor die hele wêreld
Drie pandemiese golwe: weeklikse gekombineerde sterfte aan griep en longontsteking, Verenigde Koninkryk, 1918–1919 (krediet: Centers for Disease Control and Prevention).
Die eerste golf van die pandemie van 1918 het in die lente van daardie jaar plaasgevind en was oor die algemeen sag.
Diegene wat besmet is, het tipiese griepsimptome - kouekoors, koors, moegheid - ervaar en het gewoonlik na 'n paar dae herstel. Die aantal aangemelde sterftes was laag.
In die herfs van 1918 verskyn die tweede golf - en met wraak.
Slagoffers sterf binne enkele ure of dae nadat hulle simptome opgedoen het. Hulle vel sal blou word, en hul longe word vol vloeistowwe, wat veroorsaak dat hulle versmoor.
In 'n tydperk van een jaar het die gemiddelde lewensverwagting in die Verenigde State met 'n dosyn jaar gedaal.
'N Derde, meer gematigde, golfslag in die lente van 1919. Teen die somer het dit bedaar.
VE-dag 1945 op die Britse Eilande
In Londen, Het die Britse premier Winston Churchill verneem van die Duitse oorgawe om 7:00 op 7 Mei, maar geen amptelike aankondiging is gedoen tot 07:40 die aand nie. Die premier van die Sowjetunie, Josef Stalin, wou by die ooreengekome skedule hou om op 9 Mei op te hou met aankondigings. Uiteindelik grom Churchill dat hy nie die kommunistiese leier die tevredenheid sal gee om die nuus wat reeds verskyn het, op te hou nie. versprei. (Duitsland het sy mense reeds oor die oorgawe ingelig.)
Die onderskat amptelike aankondiging van die Britse ministerie van inligting het eenvoudig gesê: 'In ooreenstemming met die reëlings tussen die drie groot moondhede, word môre, Dinsdag (8 Mei), as 'n oorwinning in Europa -dag beskou en sal dit as 'n vakansie beskou word. & #8221
Tienduisende het die strate van Londen binnegestorm en fees gevier totdat swaar reën daardie aand om middernag gekom het.
Op die VE-dag die volgende dag het die vieringe so goed moontlik voortgegaan, met rantsoenering nog steeds in plek. Die binnelandse kantoor verklaar: 'Vure sal toegelaat word, maar die regering vertrou dat slegs materiaal sonder 'n bergingswaarde gebruik sal word. katoenstamp sonder koepons, solank dit rooi, wit of blou is, en nie meer as een sjieling en drie sent per vierkante meter kos nie. "
Die Engelse romanskrywer Mollie Panter-Downes het in 'n brief geskryf New Yorker Tydskrif op 19 Mei dat selfs honde gedraai het met geweldige driekleurige boë en Amerikaanse matrose en laggende meisies 'n konga -lyn in die middel van Piccadilly gevorm het. geraak deur die oorlog om jubelend te wees.
Churchill, begroet met 'n geskreeu van, "Winnie, Winnie, " uit die skare, kondig aan dat Britte ons 'n kort tydjie van vreugde kan toelaat. Vooruit Britannia. Lank lewe die oorsaak van vryheid! God red die koning! " Dan is dit tyd om terug te keer na die einde van die oorlog teen Japan.
In Skotland, het die mense deelgeneem aan hul nasionale dans, die "eiglike spoel, " en geniet die nagbeligting wat al vyf jaar lank verbied was toe die hele Groot -Brittanje uitgeskakel was om Duitse bomwerpers nie te help om teikens te vind nie.
In Wallis, het straatpartytjies uitgebreek. Suiker was tydens die oorlog skerp gerantsoeneer en sou nog lank nie in groot hoeveelhede beskikbaar wees nie, maar die Walliesers het alles wat hulle kon spaar, gebruik om lekkergoed vir die kinders te maak. Lang tafels met die lekkernye is in die strate gedek. Die kinders het ook 'n vakansie van twee dae van die skool geniet.
In Noord -Ierland, bunting en Union Jack -vlae hang uit die huise en vlieg bo spontane vieringe. Soos in Wallis en elders, word die suikerreserwes gevind wat gebruik is om nageregte en spesiale lekkernye te bak. (Die Republiek van Ierland het tydens die oorlog neutraal gebly. Sowat 5 000 man van die Ierse weermag wat AWOL gegaan het om elders in die oorlog teen die Duitsers in te skryf, is amptelik as woestyne aangewys totdat hulle in 2013 amptelik begenadig is.)
Die kerk en die Amerikaanse vlag
Terwyl ons tussen Memorial Day en die vierde Julie staan, is dit 'n goeie tyd om na te dink oor die moeilike verhouding tussen Christelike kerke en Amerikaanse burgerlike godsdiens. Een van die mees omstrede kwessies is of kerke 'n Amerikaanse vlag in hul aanbiddingsruimte moet hê.
Die plek van die vlag in die kerk was nog altyd omstrede in die Amerikaanse geskiedenis. Soos Timothy Wesley byvoorbeeld die verhaal in sy boek vertel Die geloofspolitiek tydens die burgeroorlog, 'n Metodistekerk uit die oorlog in die grensstaat Missouri is deur beide Noordelike en Suidelike Metodiste-gemeentes gebruik. Die Southern Methodists het een Sondagoggend opgedaag om 'n Amerikaanse vlag op die kansel te vind, wat oorgebly het van die Unionists ' vergadering. Sommige vakbondlede het die dag die Southern Methodist -vergadering bygewoon, en na die preek het hulle die vlag afgehaal en dit oor die deur gehou om die minister van Southern Methodist te dwing om daaronder te loop.
Dit was te veel vir die suidelike simpatiseerders om te aanvaar. Een suidelike vrou gryp die vlag, gooi dit op die grond en stamp dit om haar minagting vir Lincoln en die Unie te toon. Dit is duidelik dat die kerk en die vlag sterk verpolitiseer is!
Geleerdes is dit eens dat vlae in die Amerikaanse kerke tydens die Eerste Wêreldoorlog meer algemeen geword het. Duitse immigrantkerke en pastore het vernederende voorvalle met betrekking tot die vlag opgedoen, met pastors wat gedwing is om voor die vlag te buig en dit te soen deur anti-Duitse inheemse skares.
In die laat 1910's is die Ku Klux Klan herleef as 'n anti-immigrant, anti-kommunistiese beweging. Klansmen het 'n aantal plaaslike kerke en pastore Amerikaanse vlae gegee wat hulle daarop aangedring het om in heiligdomme te vertoon. In 'n brief van Klansmen aan 'n Metodiste -predikant in Arkansas word gesê dat die Klan staan ​​vir die twee grootste geskenke wat die hemel gegee het, naamlik die Heilige Bybel en die Amerikaanse vlag. "
Sommige leraars het openings verwerp om die vlag te vertoon. Toe Herman Hoeksma, predikant van 'n Christelike Gereformeerde kerk in Holland, Michigan, tydens die Eerste Wêreldoorlog weier om die vlag in die heiligdom te sit, word hy as 'n pro-Duitse verraaier en 'n kommunis belaster. Een koerant het voorgestel dat Hoeksma gedeporteer of geskiet moet word. 'N Ander NG Christen -predikant in Iowa is uit die stad gehardloop en sy kerk is deur vigilantes verbrand omdat hy geweier het om die vlag te vertoon. (Vir meer inligting, sien James Bratt 's Nederlandse Calvinisme in Moderne Amerika.)
Dit alles dui daarop dat daar 'n lelike, dwangkant was aan die verhaal van Amerikaanse vlae in kerke. Maar sommige immigrante- en etniese minderheidsgroepe het die idee aangeneem om die vlag in godsdiensdienste te vertoon as 'n manier om hul patriotisme te bevestig. Protestantse, Katolieke en Ortodokse immigrante uit Europa vertoon gereeld die vlag tydens parades en vergaderings in die 1920's.
Jack Delano, " By 'n kerkdiens in 'n negerkerk. Heard County, Georgia, " 1941. Library of Congress, Public Domain.
Een van die tonele van die vlag in 'n kerk wat die meeste geraak word, verskyn op 'n foto van 'n Afro-Amerikaanse kerk in Georgië in 1941. Die prentjie probeer duidelik nie om die vlag te dokumenteer nie, maar daar hang die Stars and Stripes aan die anders onversierde muur agter 'n paar damesbanke. ('N Jas hang ook oor die vlag.)
Ons wil nie die betekenis van hierdie vlagfoto oorvertolk nie. Maar ek vermoed as kerklede sou druk dat die vlag beteken dat hulle in die belofte van Amerikaanse vryheid glo. In 'n onbewaakte oomblik sou hulle moontlik toegegee het dat hulle in hierdie belofte geglo het, ondanks die vooroordeel en wettige nadele waaronder hulle in Amerika voor die Tweede Wêreldoorlog gely het.
Hierdie vignette van die vlag en die kerk in die Amerikaanse geskiedenis vertel ons dat (1) die Amerikaanse vlag nie altyd 'n toebehore in Amerikaanse heiligdomme was nie, en (2) toe dit bekendgestel is, kom dit om redes - dikwels kommerwekkend - spesifiek vir daardie historiese oomblik.
Thomas S. Kidd is die Vardaman -hoogleraar in geskiedenis aan die Universiteit van Baylor en die skrywer van baie boeke, insluitend Wie is 'n evangelis? Die geskiedenis van 'n beweging in 'n krisis (Yale, 2019) Benjamin Franklin: Die godsdienstige lewe van 'n stigtervader (Yale, 2017) Baptiste in Amerika: 'n geskiedenis met Barry Hankins (Oxford, 2015) George Whitefield: Amerika se geestelike stigter (Yale, 2014) en Patrick Henry: Eerste onder patriotte (Basies, 2011). U kan hom op Twitter volg.
Eluard Luchell McDaniels het in 1937 oor die Atlantiese Oseaan gereis om fasciste te beveg in die Spaanse burgeroorlog, waar hy bekend gestaan ​​het as "El Fantastico " vir sy bekwaamheid met 'n granaat. As 'n peloton-sersant by die Mackenzie-Papineau-bataljon van die Internasionale Brigades, het die 25-jarige Afro-Amerikaner uit Mississippi wit troepe beveel en hulle in die stryd gelei teen die magte van generaal Franco, mans wat hom as minder as 'n mens beskou het. Dit mag vir 'n swart man vreemd lyk om so ver te gaan vir die kans om te veg in 'n witman se oorlog tot dusver van die huis af, was daar nie genoeg rassisme om in die Verenigde State te veg nie? Maar McDaniels was oortuig daarvan dat anti-fascisme en antirassisme was dieselfde. Ek het gesien dat die indringers van Spanje dieselfde mense was as wat ek my hele lewe lank geveg het, "het die historikus Peter Carroll gesê," Ek het lynch en hongersnood gesien, en ek ken my mense se vyande. "
McDaniels was nie alleen in die beskouing van anti-fascisme en antirassisme as 'n inherente verband tussen die anti-fasciste van vandag erfgename van byna 'n eeu se stryd teen rassisme nie. Alhoewel die metodes van Antifa die onderwerp van 'n baie hewige politieke diskoers geword het, word die ideologieë van die groep, veral die aandrang op fisiese direkte optrede om gewelddadige onderdrukking te voorkom, baie beter verstaan ​​as dit gesien word in die stryd teen gewelddadige diskriminasie en vervolging. het byna 'n eeu gelede begin.
Anti-fascisme het begin waar fascisme begin het, in Italië. Arditi del Popolo— "The People's Daring Ones " — is in 1921 gestig, vernoem na die Italiaanse weermag se skoktroepe uit die Eerste Wêreldoorlog wat beroemd oor die Piave -rivier geswem het met dolk in hul tande. gewelddadige groep swartes, die magte aangemoedig deur Benito Mussolini, wat binnekort die fascistiese diktator van Italië sou word. Die Arditi del Popolo het vakbondlede, anargiste, sosialiste, kommuniste, republikeine en voormalige weermagoffisiere bymekaar gebring. begin om brûe te bou waar tradisionele politieke groepe mure sien.
Toe hy in die regering was, begin Mussolini met 'n "Italianisering" -beleid wat neerkom op kulturele volksmoord op die Sloweniërs en Kroate wat in die noordoostelike deel van die land gewoon het. Mussolini het hul tale verbied, hul skole gesluit en selfs hulle name laat verander om meer Italiaans te klink. As gevolg hiervan was die Sloweniërs en Kroate genoodsaak om buite die staat te organiseer om hulself te beskerm teen Italianisering, en het hulle in 1927 met anti-fascistiese magte verbind. Die staat het gereageer deur 'n geheime polisie, die Organizzazione per la Vigilanza e la Repressione dell'Antifascismo, die Organisasie vir waaksaamheid en onderdrukking van anti-fascisme (OVRA), wat Italiaanse burgers onder die loep geneem het, 'n klopjag op opposisieorganisasies gedoen het, vermoedelike anti-fasciste vermoor het, en selfs die Katolieke Kerk bespied en afpers het. Anti-fasciste sou 18 jaar lank teen die OVRA te staan ​​kom, totdat 'n anti-fascistiese partydige wat die alias Colonnello Valerio gebruik het, Mussolini en sy minnares in 1945 met 'n masjiengeweer geskiet het.
Die linkses van Duitsland 's Roter Frontk ämpferbund (RFB) het die beroemde groet met gebalde vuiste die eerste keer gebruik as die simbool van hul stryd teen onverdraagsaamheid toe hulle in 1932 Antifaschistische Aktion geword het, of, kortliks, teen Nazi-antisemitisme en homofobie onder die vlae die rooi-en-swart logo wat antifa-groepe vandag waai. Die vuis is eers deur die Duitse werkers opgehef, maar sal onder meer deur die Black Panthers, die swart Amerikaanse naellopers Tommy Smith en John Carlos tydens die Olimpiese Spele in 1968 en Nelson Mandela gelig word.
Ons is nie meer 'n geïsoleerde minderheidsgroep wat hopeloos teen 'n enorme reus veg nie. Omdat, my skat, ons aangesluit het by en 'n aktiewe deel geword het van 'n groot progressiewe krag op wie se skouers die verantwoordelikheid rus om die menslike beskawing te red van die beplande vernietiging van 'n klein groepie ontaarders wat in hul magsug gek is. Want as ons die fascisme hier verbrysel, red ons ons mense in Amerika en in ander dele van die wêreld van die wrede vervolging, groot gevangenisstraf en slagting wat die Joodse volk gely en gely het onder die fascistiese hakke van Hitler.
In die Verenigde Koninkryk het anti-fasciste 'n belangrike beweging geword, aangesien antisemitisme as 'n opvallende krag na vore gekom het. In Oktober 1936 het Oswald Mosley en die British Union of Fascists probeer om deur Joodse buurte in Londen te marsjeer. Mosley se 3 000 fasciste en die 6 000 polisiemanne wat hulle vergesel het, was in die minderheid as die anti-fascistiese Londenaars wat hulle probeer keer het. Die raming van die skare wissel van 20 000 tot 100 000. Plaaslike kinders is gewerf om hul albasters onder die hoewe van polisieperde te rol, terwyl Ierse hawewerkers, Oos-Europese Jode en linkse werkers langs mekaar gestaan ​​het om die vordering van die optoggangers te keer. Hulle het hul vuiste opgehef, soos Duitse anti-fasciste, en gesing "Geen pasaran nie" ("They shall not pass!", Die slagspreuk van die Spaanse milisie), en hulle sing in Italiaans, Duits en Pools. Hulle het daarin geslaag: die fasciste het nie geslaag nie, en Cable Street het 'n simbool geword van die mag van 'n breë anti-fascistiese alliansie om fascistiese haatspraak op straat te sluit.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het anti-fascisme in sy tweede fase oorgegaan, terwyl dit van die strate af beweeg het om langs die sitplekke te staan. Winston Churchill en ander imperialiste het teen die fascisme gekant, net soos hulle gestaan ​​het vir die kolonialisme wat die Indiese bevolking laat honger ly het om hul oorlogspoging te ondersteun. 'N Alliansie tussen toegewyde anti-fasciste en tydelike anti-Nazi's is gevorm. Dit word 'n soort meme op sosiale media dat diegene wat in die Tweede Wêreldoorlog geveg het, anti-fasciste was, maar dit is die kern van die anti-fascistiese geloof. Die Amerikaanse weermag wat die Nazi's saam met die Geallieerdes verslaan het, is geskei, swart troepe is na 'n tweedeklasrol oorgedra en kon nie saam met wit troepe in dieselfde eenheid dien nie. Anti-fascisme was gekant teen die voorrang van enige groep anti-fascistiese soldate in Spanje wat as gelykes langs Swart kamerade gestaan ​​het, maar Amerikaanse troepe in die Tweede Wêreldoorlog nie.
Na die oorlog het anti-fascisme die gange van mag verlaat en na die strate teruggekeer. Brittanje het teen die fascisme geveg, maar het nooit sy haat van die huis af besweer nie en vinnig aangehoude fascistiese simpatiseerders na die oorlog vrygelaat. Britse Joodse voormalige dienspligtiges wat die fascisme op die slagvelde van Europa beveg het, het teruggekeer huis toe om te sien hoe mans soos Mosley antisemitiese en anti-immigrante retoriek in ruimtes lewer. Deur nuwe organisasies wat hulle gestig het, sou hulle binnekort Mosley se toesprake infiltreer en hom letterlik deplatformeer deur op die verhoog te jaag en dit oor te stoot.
Onluste tussen anti-fasciste en swartes (Britse fasciste) vir 'n optog deur die East End van Londen in wat nou die Slag van Kabelstraat genoem word (ullstein bild Dtl. / Getty Images)
Dieselfde logika teen immigrante wat die fascisme van Mosley in die Verenigde Koninkryk in stand gehou het, het later in die 1980's in Duitsland verskyn, en weer het antifasciste opgedaag om haat en rassisme te konfronteer in die vorm van Nazi-velkoppe wat die punk-toneel begin infiltreer het. Hierdie sogenaamde derde golf van anti-fascisme het taktiek soos hurk omhels terwyl die groot vuis en swart en rooi logo's wat hulle grootouers in die dertigerjare gebruik het, herleef het.
Die span, met sy skedel en gekruiste beenmerk, geleen by die anti-outoritêre seerowerheld Niolaus Stoertebeker van die 14de eeu in Hamburg, verteenwoordig moontlik die coolste anti-fascisme wat nog ooit was. Ek het hul plakkers in die vuil badkamers van punkvertonings op drie kontinente gesien en hierdie skedel en kruisbeen vlag gesien tydens 'n Black Lives Matter -byeenkoms hierdie week.
Maar vandag se anti-fascisme gaan nie daaroor om vlae by voetbalwedstryde te waai nie, maar om gevegte, deur direkte optrede, rassiste en volksmoordenaars, waar hulle ook al gevind kan word. Anti-fascistiese vrywilligers, wat gebruik maak van die ervaring van hul voorgangers in Spanje, gly sedert 2015 stilweg deur internasionale kordon na die noordooste van Sirië om te veg teen Isis en Turkse dienspligtiges. In die Siriese gebied bekend as Rojava, net soos in die Republikeinse Spanje, veg mans en vroue langs mekaar, steek hulle vuiste op vir foto's en vertoon met trots die swart-en-rooi vlag-logo terwyl hulle die Koerdiese mense wat deur die wêreld verlaat word, verdedig.
Anti-fascisme het baie verander sedert 1921. Vandag se anti-fascistiese aktiviste bestee net soveel tyd aan die gebruik van open source-intelligensie om wit oppergesagters aanlyn bloot te stel as om barrikades in die straat te bou. Net soos hul voorgangers in Europa gedoen het, gebruik anti-fasciste geweld om geweld te bekamp. Dit het hulle in sommige dele van die media 'n reputasie gekry as "straat -boewe ", net soos in Kabelstraat. Die Daily Mail loop die opskrif "Reds Attack Blackshirts, Girls Among Injured " die dag na die geveg, wat nou grotendeels gesien word as 'n simbool van interseksionele gedeelde identiteit onder die Londense werkersklas.
Toe Eluard McDaniels uit Spanje terugkeer, word hy as handelsseiler uitgesluit, en sy kollegas word deur die FBI as 'voortydige anti-fasciste' bestempel ', alhoewel die Verenigde State uiteindelik teen dieselfde Nazi-vlieëniers sou veg net drie jaar later. Die laaste Amerikaanse vrywilliger uit die Spaanse burgeroorlog, 'n blanke Joodse man met die naam Delmer Berg, is in 2016 in die ouderdom van 100 oorlede. Berg, wat deur die FBI agtervolg is en op die swartlys tydens die McCarthy -era was, was die vise -president van sy provinsie NAACP tak, georganiseer met die United Farm Workers en die Mexikaans-Amerikaanse Politieke Vereniging, en het sy interseksionele aktivisme as die sleutel tot sy lang lewe beskou.
By die dood van Berg ', het senator John McCain 'n op-ed geskryf wat hierdie dapper, "onopgeboude kommunis salueer. & Polities sou Mccain en Berg baie min ooreengekom het, en McCain het veral vermy om die vervolging van Berg en sy kamerade staan ​​voor hulle terugkeer na Amerika, maar McCain haal wel 'n gedig van John Donne aan, dieselfde gedig wat Hemingway se roman oor die Spaanse burgeroorlog sy titel gegee het. Deur Donne aan te haal, stel McCain voor dat anti-fascisme as 'n basiese menslike impuls, en Donne se gedig die uitgebreide humanitêre siening vaslê wat anti-fasciste 300 jaar later sou motiveer:
Waar was die kerk tydens die holocaust?
Kom ons neem aan dat u die Rooms -Katolieke Kerk bedoel. Ek sal plaas wat ek van 'n antwoord het waaraan ek gewerk het in 'n poging om 'n bietjie styl vir myself te kry. Dit handel oor spesifiek Pius XII en die Holocaust.
Die kwessie van Pius XII en die Nazi's of Pius XII en die Holocaust word oor die algemeen met 'n agenda nagestreef. Dit wil nie sê dat daar geen goeie historiese werk oor die onderwerp gedoen word nie, maar hierdie onderwerp is dikwels 'n voortsetting van 'n reeds gevestigde vooroordeel.
Daarom moet ek erken dat ek self 'n Katoliek is. Dit gesê, ek glo dat ek (en u, die leser) na die getuienis kan kyk en my eie gevolgtrekkings kan maak sonder om te veel beïnvloed te word deur ons vooroordele. Verder is Dalin gepubliseer in 2005. Ek het in 2004 as 'n voorgraadse navorsing navorsing gedoen, en ek het nie die werk van Dalin gelees nie. Ek neem aan dat hy bewyse het wat ek nie het nie, en ek beveel aan om soveel moontlik van die literatuur te lees as u belangstel in die onderwerp. Met dit gesê, laat ons gaan met die bewerings.
Daar is baie bewerings teen Pius XII, gebring deur baie bronne. Dit sluit in maar is nie beperk tot die volgende nie: (skrywer, titel, jaar gepubliseer)
Cornwell, Hitler se pous: Die geheime geskiedenis van Pius XII, 1999 Michael Phayer, The Catholic Church and the Holocaust, 1930-1965, 2000 Susan Zuccotti, Under His Very Windows: The Vatican and the Holocaust in Italy, 2000 Carlo Falconi, The Silence van Pius XII, 1970
'N Toneelstuk-The Deputy, a Christian Trgedy-wat deur Rolf Hochhuth geskryf is en die eerste keer in 1963 opgevoer is, verdien ook vermelding.
Bewering #1: Stilte
Pius word daarvan beskuldig dat hy swyg oor die holocaust. Falconi beweer dat Pius XII swyg "amper sodra hy hoor van die uitbreek van vyandelikhede tussen Duitsland en Pole. & Quot (Falconi, 31). Susan Zuccotti en Michael Phayer sluit saam met Falconi aan om Pius XII te veroordeel vir sy stilte. Falconi is verteenwoordigend van hierdie sentiment: "Ons soek tevergeefs tussen die honderde bladsye van Pius XII se toekennings, boodskappe en geskrifte vir die kwaai, vurige woorde wat sulke aaklige dade vir ewig sou laat brand." (Zuccotti 167, Phayer 51)
Bewering #2: Die pous het in die algemeen gepraat
'N Ander aantyging teen Pius XII is dat hy, toe hy wel gepraat het, in die algemeen gepraat het. Sy woorde word deur John Cornwell 'ontwykend' genoem. Zuccotti beskryf Pius XII se toesprake as 'wreed ironies', en Falconi blaas die Pous vir sy 'vae en versigtige woorde. & Quot (Cornwell, 293. Zuccotti 63. Phayer 206.). Cornwell gaan so ver om te beweer dat Pius XII 'n antisemiet was. (Cornwell, 280)
Bewering #3: help slegs Katolieke
Sommige historici verwerp Pius XII ook omdat hy slegs opgetree het om katolieke te help. Ter ondersteuning van hierdie bewerings word twee verskillende temas ontwikkel. Een daarvan is dat die Kerk opgetree het om slegs homself te beskerm deur 'n stelsel van konkordate. Die ander bewysdraad hou verband met Katolieke pogings om sommige Jode te help om vervolging te ontsnap. In hierdie spesifieke geval is die beskuldiging dat die Vatikaan se pogings slegs gefokus was op Jode wat tot Katolisisme bekeer het. Sommige historici beweer dat hierdie daad veral sinies is as dit saam met die beweerde stilte van Pius XII oor die Holocaust beskou word. (Robert Graham, Pius XII se verdediging van Jode en ander: 1944-45, bl. 5.)
Bewering #4: Pius was meer bekommerd oor kommunisme as oor Nazisme/die Holocaust.
Sommige historici blameer Pius XII ook vir sy goed gedokumenteerde afkeer van kommunisme. Baie historici wys op Pius XII se Kersrede in 1942 om te beweer dat Pius XII meer besorg was oor kommunisme as oor Nazisme of die vervolging van die Jode. (Die volledige teks van die boodskap kan gelees word by: http://www.ewtn.com/library/papaldoc/p12ch42.htm). Falconi, Phayer en Zuccotti is elkeen eksplisiet in hul veroordeling van Pius XII omdat hulle nie 'n gelykwaardige aksie teen die fascisme onderneem het nie. (Falconi, 32. Phayer, xv. Zuccotti, 314)
Bewering #5: Pius XII was pro-Duits
'N Verwante aanklag is dat Pius XII pro-Duits was. Sy vlotheid in die Duitse taal word dikwels as bewys aangehaal, net soos sy diens aan die Kerk in Duitsland voor die oorlog. Cornwell gaan so ver om te sê dat Pius XII in 'n samesmelting met tirannie was. & Quot (Cornwell, xii). Hy beweer verder dat Pius XII en Hitler albei 'outoritariërs' was. Hierdie aanklag van aktiewe ondersteuning vir Duitsland strek veel verder as die bewerings van eenvoudige stilte in die lig van die slag van miljoene en benader 'n bewering van deelname aan die Holocaust.
Die saak van Concordats is dikwels gekoppel aan die implikasie dat Pius XII pro-Duits was. Na die hereniging van Italië het die Vatikaan baie van haar tydelike grond en mag verloor. Om haar posisie in Europa te herstel, is bilaterale verdrae tussen die Vatikaan en 'n aantal lande onderteken. Die Lateraanse Concordat, tussen die Vatikaan en Italië, is in 1929 onderteken en was nog steeds van krag tydens Pius XII se bewind. Boonop is die Reich Concordat in 1933 onderteken. Hierdie dokument het die verhouding tussen die Ryk onder Hitler en die Vatikaan geformaliseer. Sommige historici beskou dit as Pius XII wat saam met Hitler werk. (Zuccotti, 8)
Verder word Pius XII die skuld gegee vir die ineenstorting van die Katolieke Sentrumparty, wat aanvanklik gekant was teen Hitler se bewind. Die bewering is dat die Vatikaan die Reich Concordat so graag wou hê dat dit die Katolieke Senterparty genoodsaak het om te ontbind, wat Hitler vrygelaat het om op te tree. (Cornwell, 135)
Vooroordeel van die beskuldigers
In hul pogings om Pius XII aan te kla vir sy woorde en optrede tydens die Tweede Wêreldoorlog, laat sommige skrywers hulself oop vir vrae oor hul motivering. Wanneer Falconi spesifiek van die pousdom praat, sê hy: "vandag is dit 'n tydelike, ekonomiese en politieke mag - alles behalwe 'n morele mag. Hy verwerp "pouslike oorheersing & quot deur die kanonieke wet (bl. 6) Hy beweer herhaaldelik dat lang pouslike heerskappye nadelig is. (15) Hy verwerp katolieke beroepe op Thomas Aquinas (35), asook toewyding aan Maria. (344) Cornwell verbind Johannes Paulus II met Hitler deur beide 'outoritêr' te noem. hul aanvalle op Pius XII om hierdie agenda te bevorder.
Waarom die vooroordeel van die beskuldigers nie saak maak nie
Ongeag hul motivering, bied hierdie skrywers kragtige aanklagte teen Pius XII aan. Hulle lewer elkeen bewyse om hul gevolgtrekkings te ondersteun, en hul werke het 'n wye gehoor bereik. Die implikasie van 'n pous wat bygestaan ​​het terwyl miljoene geslag is, is beslis dramaties en omstrede. As dit waar is, kan geen beskuldiging van die beskuldigers die impak van die aantygings verminder nie.
Bewyse teen bewerings
Eugenio Pacelli is verkies op 2 Maart 1939. Die Spaanse burgeroorlog duur voort, die oorlog tussen die Chinese en Japannese was aan die gang, en daar was onmiskenbare tekens van toenemende onrus in Europa. Pacelli se verlede het positons as pous ingesluit nuncio, basies 'n ambassadeur van die Vatikaan na 'n gebied. Hy was ook die laaste tyd kardinaal -minister van buitelandse sake vir Pius XI, die man wat hy as pous sou opvolg. Die kardinaal -minister van buitelandse sake is soortgelyk aan die premier van die Vatikaan. In hierdie rolle het Pacelli baie ervaring as diplomaat opgedoen.
As diplomaat het hy duidelik die potensiaal vir oorlog in die nabye toekoms raakgesien. So ek. Sy eerste toespraak op 3 Maart (net een dag na sy verkiesing) pleit vir vrede via radioboodskap. (Pierre Blet, Angelo Martini, en Burkhart Schneider, The Holy See and the War in Europe: March 1939- August 1940, bl 91). Hy het hierdie vredesboodskap voortgesit in sy Paasfeesboodskap van 1939. (Blet, 99) dit is weer op 24 Augustus 1939 voortgesit deur te sê: & quotNiks is verlore deur vrede nie. Alles kan deur oorlog verlore gaan. & Quot (Blet, 217) Daar is natuurlik nie gehoor gegee aan hierdie pleidooie nie.
Hierdie punt oor vrede is om twee belangrike redes belangrik. Eerstens bepaal dit dat te min Katolieke in Europa gekies het om die leiding van Pius XII te volg om die oorlog te stop. Tweedens is dit belangrik as gevolg van die Duitse reaksie op die woorde van die pous. Die Vatikaan se koerant is nie in Duitsland afgelewer nie, en Vatikaanradio is verbied. (Nazareno Padellaro, Portret van Pius XII, bl. 93) Katolieke publikasies is gesensor, (Padellaro, 127) en Katolieke priesters is in Duitsland gearresteer. (Padellaro, 171) Pouslike protesoptogte oor die oorlog kan Duitsland nou net onwettig binnegaan. (Zuccotti, 311)
Op 20 Oktober 1939 reik Pius XII die ensikliese Summi Pontificatus uit. Hierdie dokument was 'n beroep op eenheid in die samelewing. Eerstens noem hy Pole as 'n voorbeeld van 'n volk in nood. (Summi Pontificatus, 106) Nadat Pole verower is, het Duitsland sy wil op die bevolking begin afdwing. Jode het geweldig gely, en Katolieke in Pole is ook vervolg. (Falconi behandel dit op bladsye 109-243)
In dieselfde vonnis as wat hy die geweld teen Pole ontken, betreur Pius XII die bloed van nie -stridendes wat gestort word. Dit is onmoontlik om te beweer dat hierdie stelling nie alle nie -stridendes, insluitend Joodse nie -stridendes, sou dek. Boonop het Pius XII sy hoop uitgespreek dat burgerlikes tydens die oorlog gespaar sou bly in 'n ontmoeting met die Belgiese ambassadeur op 14 September 1939. (Blet, 286)
Hierdie tema van hartseer oor die vooruitsig van nie -bestrydende lyding en dood is voortgesit in Pius XII se Kersboodskap in 1942. Hy het sy "begeerte uitgespreek om [alle volke] elke troos en hulp te bring wat ons op enige wyse beveel." Pius XII verwys na oortredings van internasionale ooreenkomste, en wys spesifiek daarop dat nie -mededingers teen skade moet beskerm word. Hierdie stellings was nie net van toepassing op die Jode nie, maar ook op elke ander onderdrukte en bedreigde groep regoor die wêreld.
In dieselfde toespraak het Pius XII 'n beroep op mans gedoen om te belowe om nie te rus voordat God se geregtigheid in hierdie wêreld geskied nie. Hy gaan voort deur te sê:
& quotDie mensdom is die gelofte verskuldig aan die honderdduisende persone wat, sonder enige skuld van hul kant, soms slegs as gevolg van hul nasionaliteit of ras, ter dood of 'n stadige agteruitgang gestuur is. Die mensdom het hierdie gelofte te danke aan die duisende nie-vegters, vroue, kinders, siekes en bejaardes, van wie lugoorlogvoering-wie se gruwels ons van die begin af gereeld aan die kaak gestel het-sonder diskriminasie of deur onvoldoende voorsorgmaatreëls, lewens, goedere en gesondheid geneem het , huis, liefdadigheid toevlug, of huis van gebed. & quot
Hierdie verklaring veroordeel rassegeweld, veroordeel lugbombardeering van burgerlikes en beskryf die toestand van die onskuldiges in die Tweede Wêreldoorlog. Die boodskappe was onmiskenbaar duidelik. 'N Amerikaanse koerant het later gesê dat Pius XII' 'n eensame stem was wat uit die stilte van 'n kontinent huil 'en dat sy woorde' soos 'n uitspraak in 'n hooggeregshof 'was. York Times, 25 Desember 1942). Boonop beskryf dieselfde koerant Pius XII se Kersrede van 1941 as 'vreemd en gewaagd in die Europa van vandag'. (Redaksie, "The Pope's Message," New York Times, 25 Desember 1941). (Skrywer se opmerking: hierdie hoofartikels is nie 'n direkte reaksie op Summi Pontificatus nie, maar word eerder gegee as 'n eksterne reaksie op die woorde van Pacelli)
In Junie 1943 het Pius XII sy beskuldiging van geweld teen burgerlikes voortgesit in 'n ander ensikliek, Mystici Corporis Christi. Hierdie dokument handel hoofsaaklik oor die konsep wat in die brief van Paulus beskryf word dat "ons, hoewel baie, een liggaam in Christus is. & Quot Hierdie teks integreer teologiese ideale met oproepe tot praktiese optrede. Pius XII het spesiale melding gemaak van die swakkes, siekes en kinders. (Mystici Corporis Christi, 93)
Verder het hy genadedood veroordeel deur beskerming te vra vir die "ongelukkige slagoffers" wat vermoor word omdat hulle "die misvormde, kranksinnige en diegene wat aan oorerflike siektes ly". (Mystici Corporis Christi, 94) Dit is nog 'n duidelike veroordeling van Nazi -praktyke.
Ons kan dus sien dat Pius XII 'n beroep gedoen het op vrede, geweld teen nie -bestryders uitgespreek het en betreur lugbombardeer. Dit is bewysbaar duidelik dat Pacelli in die algemeen nie stil was nie. Maar waar is sy direkte veroordeling van die Holocaust? Verwys asseblief na die onderstaande gedeeltes oor "algemeen" en "spesifieke spekulatiewe scenario's." (Laasgenoemde afdeling is nog nie beskikbaar nie, ekskuus)
Dit lyk asof die debat oor Pius XII se woorde steun op óf aanvaarding óf verwerping van Pius XII se gebruik van veralgemenings. U kan hierdie benadering óf as swak en vaag beskou, óf as van toepassing op almal en oral. Die beleid van Pius XII word beskryf as om die oorlog te voorkom, die vernietiging te beperk en die ellende te verlig. (Kenneth Whitehead, "The Pope Pius XII Controversy," Political Science Reviewer 1 (2002): bl 325)
Histories het pouse gekies om die algemene oor die spesifieke aan te spreek, met behulp van spesifieke gevalle as 'n voorbeeld van 'n groter verskynsel. Waarom sou u nie die Holocaust self aanspreek nie? Eerstens kon die pous nie implisiet vertrou watter intelligensie hy het nie. Hy was gedwing om te onderskei wat die waarheid was uit propaganda-'n nie-triviale taak. Tweedens, as hy die aanvalle op Jode aanspreek, maar nalaat om ander groepe te noem (insluitend priesters en ander Katolieke, Sigeuners, geestesongesteldes, liggaamlik gestremdes en ander wat hierdie skrywer nie noem nie), dan voel die ander groepe tereg verwaarloos.
Uiteindelik aanvaar u dat die Holocaust onder die sambreel van besware teen geweld teen nie -mededingers val, of dat u dit nie aanvaar nie.
Verder is die Holocaust nie die enigste ding waaroor die pous hom moes bekommer of beswaar het nie. Daar was lugbombardeer en die doel was op onskuldige burgerlikes. Daar was doelbewus en toevallig sink van burgerlike skepe. Daar was aanvalle op neutrale nasies en die vertrapping van regte in ander lande. Daar was bewerings van stelselmatige verkragting deur soldate. Elk van die bogenoemde is deur die strydende nasies uitgebuit vir propagandadoeleindes.Ek dink nie dit is verbasend dat Pius XII sou verkies om in die algemeen te praat nie en te hoop dat individue volgens hul gewete sou optree. Eintlik sal ek die argument voer dat dit Pacelli se plan was in die afdeling "Wat het Pius XII gedoen? Wat was sy plan? & Quot
Mystici Corporis Christi (weer, 1943) veroordeel ook duidelik gedwonge bekerings na Katolisisme.
Alhoewel ons verlang dat hierdie onophoudelike gebed tot God opkom uit die hele Mystieke Liggaam in gemeen, sodat al die dwalende skape hulle haastig kan binnedring in die een vou van Jesus Christus, maar ons erken dat dit uit eie wil gedoen moet word vir niemand nie glo tensy hy wil glo. Daarom is dit beslis nie egte Christene wat teen hul oortuiging gedwing word om in 'n kerk in te gaan, die altaar te nader en die sakramente vir die geloof te ontvang sonder dat dit onmoontlik is om God tevrede te stel. ' & quot Daarom, wanneer dit gebeur, ten spyte van die voortdurende onderrig van hierdie Apostoliese Stoel, dat enigiemand verplig is om die Katolieke geloof teen sy wil te aanvaar, eis ons pligsbesef dat ons die daad moet veroordeel. Want die mens van die lig moet deur die gees van sy geliefde Seun effektief deur die Vader van die lig tot die waarheid getrek word, omdat hulle, soos toegerus met vrye wil, hul vryheid kan misbruik onder die impuls van geestelike opwinding en basiese begeertes. Ongelukkig dwaal baie nog steeds ver van die Katolieke waarheid af, omdat hulle nie die inspirasie van goddelike genade wil volg nie, want nie hulle of die getroues bid tot God met genoeg ywer vir hierdie bedoeling. Weer en weer smeek ons ​​almal dat ons die Kerk vurig liefhet om die voorbeeld van die Goddelike Verlosser te volg en hulself gedurig tot so 'n gebed te gee. & Quot
Pius XII se eie woorde kan gebruik word om die bewerings van sommige historici aan te spreek dat hy die kommunisme as 'n groter euwel as die fascisme beskou het. In sy Kersrede van 1942 veroordeel Pius wel die kommunisme. Hy veroordeel egter ook terselfdertyd die fascisme. Hy verklaar dat ondanks die feit dat hierdie politieke teorieë afgelei is
Uit teenoorgestelde ideologieë stem hulle saam dat hulle die staat oorweeg. as 'n absolute en opperste entiteit, vrygestel van beheer en van kritiek, selfs as die teoretiese en praktiese postulate daarvan tot gevolg en aanstoot gee aan hul openlike ontkenning van wesenlike beginsels van die menslike Christelike gewete. & quot (Pacelli, Kersboodskap, 1942)
Die bou van die kerk was deel van 'n Protestantse kerkbouprogram wat deur Kaiser Wilhelm II en sy meisie Augusta Victoria begin is om die Duitse arbeidersbeweging en sosialistiese beweging teë te werk deur terug te keer na tradisionele godsdienstige waardes. Wilhelm II besluit om die kerk te noem ter ere van sy grootvader Kaiser Wilhelm I.  Die kompetisie om die ontwerp is gewen deur Franz Schwechten, lid van die Bauakademie wat hom onderskei het met die ontwerp van die Anhalter Bahnhof. Schwechten, 'n inheemse Rynlander, het beplan dat 'n groot kerk in 'n Neo-Romaanse styl gebou moet word, gebaseer op die Bonn Minster met 'n Tuff-klipgevel. Sy ontwerp bevat 2740 vierkante meter muurmosaïek, 'n hoë spits van 113 meter (nou 71 meter of 233 voet) en 'n skip met meer as 2000 mense. 
Die grondsteen is op 22 Maart 1891 gelê, wat Wilhelm I se verjaardag was.  Die kerk is op 1 September 1895 ingewy,  die vooraand van die Dag van Sedan. Destyds was die ingangsportaal in die onderste gedeelte nog nie voltooi nie, dat 'n gedeelte van die kerk eers op 22 Februarie 1906 oopgemaak en ingewy is. Die kerkontwerp, wat nogal onbekend was in die Brandenburg -streek, het verskeie argitektoniese projekte in die omgewing geïnspireer, soos die Romanisches Café gebou, ook ontwerp deur Schwechten.
In die Tweede Wêreldoorlog, die nag van 23 November 1943, is die kerk erg beskadig tydens 'n lugaanval.  Tog was dit geensins te herstel nie. 'N Restant van die spits en 'n groot deel van die ingangsportaal het ongeskonde oorleef, net soos die altaar en die doop.  Na die oorlog, in 1947, het die kuratorium van die stigting Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche (Stiftung) ten gunste van die heropbou van die kerk besluit, maar die manier waarop dit gedoen moet word, is tot aan die einde van die vyftigerjare omstrede gedebatteer.  In 'n tweefase ontwerpkompetisie in 1956 is die vraag of die beveiligde oorblyfsel van die torings geskeur of bewaar moet word, oopgelaat.  Die wenner van die kompetisie, argitek Egon Eiermann, het aanvanklik in albei sy voorleggings voorgestel dat die oorblyfsel van die ou torings afgebreek word ten gunste van 'n heeltemal nuwe konstruksie.  Maar die plan het 'n openbare oproer veroorsaak, waarin die verwoeste toring as die 'hart van Berlyn' gekenmerk is, waardeur Eiermann die ontwerp hersien het om die toring te bewaar.  Hy het die meeste van die oorblywende struktuur laat aftrek om die moderne kerk te bou wat nou die grootste deel van die terrein beslaan.
Die nuwe kerk is ontwerp deur Eiermann en bestaan ​​uit vier geboue wat rondom die oorblywende ruïnes van die ou kerk gegroepeer is. Die aanvanklike ontwerp was die sloop van die spits van die ou kerk, maar na druk van die publiek is besluit om dit in die nuwe ontwerp op te neem.  Die vier geboue bestaan ​​uit die weste van die ruïnes die nuwe kerk met 'n voorportaal in die weste en ten ooste van die ruïnes 'n toring met 'n kapel in die noordooste. Die plan van die kerk is agthoekig, terwyl die plan van die toring seshoekig is. Hierdie komponente is geleë op 'n plato van 100 meter lank en 40 meter breed. Die nuwe geboue is gemaak van beton, staal en glas.  Die mure van die kerk is gemaak van 'n betonheuningkoek met 21,292 loodglasinlegsels. Die glas, ontwerp deur Gabriel Loire, is geïnspireer deur die kleure van die glas in die katedraal van Chartres. Die oorheersende kleur is blou, met klein areas van robynrooi, smaraggroen en geel. Die kerk is 35 meter in deursnee en 20,5 meter hoog met 'n kapasiteit van meer as 1 000.  As gevolg van die kenmerkende voorkoms van die nuwe geboue, kry dit soms die bynaam "Lippenstift en Puderdose" (die lipstiffie en die poeierdoos) deur Berlyners. 
Binne -in die kerk, oorkant die ingang, hang 'n figuur van die opgestane Christus bo die altaar. Dit is gemaak van tombak en is ontwerp deur Karl Hemmeter. Die kruis op die altaar, deur Peter Tauchnitz, is van vergulde silwer met 37 rotskristalle. Links van die altaar is die doopvont op 'n staander vol Carrara -marmer met 'n majolica -bak vir die heilige water. Regs van die altaar is 'n agtkantige preekstoel.  Oorkant die altaar op 'n galery is 'n orrel met ongeveer 5000 pype, wat deur Karl Schuke gebou is. Plexiglaspanele is oor die orrelgalery aangebring om die akoestiek te verbeter.  By die noordoostelike muur van die kerk is drie kunswerke. Die eerste is 'n brons gedenkplaat ter herdenking van die Protestantse martelare wat tydens die Nazi -regime tussen 1933 en 1945 gesterf het. Dit bevat 'n Spaanse houtkruisbeeld uit die 13de eeu. Die gedenkplaat is op 20 Julie 1964 in die kerk geplaas, die 20ste herdenking van 'n poging om Hitler te vermoor. Hiernaas is die Stalingrad Madonna, 'n simbool van hoop en versoening. Dit is 'n houtskooltekening wat Kurt Reuber gemaak het gedurende die tyd wat hy tydens Kersfees 1942 in Stalingrad vasgekeer was. Afskrifte van hierdie tekening is gestuur na die katedraal van Coventry en die Russies -ortodokse kerk in Stalingrad (nou Volgograd). Die derde kunsitem is 'n ikoon van die Maagd Maria uit Volgograd. 
Die toring is 12 meter in deursnee en 53,5 meter hoog met 'n plat dak. Bo -op die toring is 'n paal met 'n vergulde bol waarbo 'n vergulde kruis. Dit bevat 'n klokhuis met ses bronsklokke wat uit 'n Franse kanon gegooi is, buit uit die Frans-Pruisiese oorlog van 1870–71.  Die grondsteen van die nuwe kerk is op 9 Mei 1959 gelê, die dakplegtigheid is op 16 Desember 1960, die nuwe klokke is ingewy op 19 Julie 1961, die nuwe kerk is ingewy op 17 Desember 1961 en die voorportaal en kapel is in Desember 1963 voltooi. 
By verskillende geleenthede word verskillende klokke gelui:
Toewydings, gesinsaanbidding, doop en huwelike: Klokke 6, 5 en 4
Orrel -vespers en begrafnisse: Klokke 6, 5, 4 en 3
Sondaggodsdiens: Klokke 6, 5, 4, 3 en 2
Feestelike dienste: Alle klokke (6-1)
Die ingangsportaal in die basis van die beskadigde spits is weer oopgemaak vir besoekers, nadat dit op 7 Januarie 1987 ingewy is.  Die vloer bevat 'n mosaïek van die aartsengel Michael wat teen die draak veg. Die gewelf toon 'n optog van Hohenzollern -prinse en bevat 'n voorstelling van kroonprins Wilhelm wat nooit koning geword het nadat sy vader, Wilhelm II, die troon in 1918 abdikeer het nie. . Bas-reliëfbeelde illustreer tonele uit Bybelse verhale (Jakob worstel met die engel, Jesus in die tuin van Gethsemane en die pietà), tonele uit die lewe van keiser Wilhelm I en simboliese figure wat oorlog en vrede voorstel.  In die noordelike apsis is daar 16 vertoonpanele wat die verhaal van die ou kerk en die vernietiging daarvan vertel. Aan die teenoorgestelde kant van die saal is drie items wat die geskiedenis van die kerk simboliseer. In die middel is 'n beskadigde standbeeld van Christus wat oorspronklik op die altaar van die ou kerk gestaan ​​het. Regs daarvan is die kruis van spykers, gemaak van spykers in die dakhout van die katedraal van Coventry, wat ernstig beskadig is tydens 'n Duitse lugaanval op 14 November 1940. Links van die standbeeld van Christus is 'n ikoonkruis [ verduideliking nodig ] wat deur die Russies -Ortodokse Kerk gegee is en in 1988 oorhandig is. Buite die gang is vier sandsteenfigure wat deur Stefan Kaehne gemaak is. 
In Desember 2007 het Charles Jeffrey Gray, 'n voormalige Britse vlieënier wat bomaanvalle oor die Tweede Wêreldoorlog oor Duitsland uitgevoer het, aangesluit by 'n veldtog om die Kaiser Wilhelm Memorial Church van verval te red. Nadat hy gelees het oor die toestand van die kerk, het Gray met Wolfgang Kuhla, die voorsitter van die kerk se adviesraad, in verbinding getree en versoek dat die toring herstel word. In reaksie hierop is 'n fonds gestig om die koste van die herstel daarvan te help verhoog.    
Die Duitse bevolking het gereageer op die uitbreek van die oorlog in 1914 met 'n komplekse mengsel van emosies, op 'n soortgelyke manier as die bevolkings in ander lande van Europa, maar idees van openlike entoesiasme, bekend as die Gees van 1914, is uitgedaag deur meer onlangse geleerdheid.  Die Duitse regering, gedomineer deur die Junkers, het die oorlog as 'n manier beskou om omring te word deur vyandige magte Frankryk, Rusland en Brittanje. Die oorlog is in Duitsland voorgehou as 'n kans vir die nasie om 'ons plek onder die son' te beveilig, soos die minister van buitelandse sake, Bernhard von Bülow, gestel het, wat geredelik ondersteun is deur die algemene nasionalisme onder die publiek. Die Duitse establishment hoop dat die oorlog die publiek agter die monargie sou verenig en die bedreiging van die dramatiese groei van die Sosiaal -Demokratiese Party in Duitsland, wat voor die oorlog die sterkste kritikus van die Kaiser in die Reichstag was, sou verminder. Ondanks sy lidmaatskap van die Tweede Internasionaal het die Sosiaal -Demokratiese Party van Duitsland sy meningsverskille met die keiserlike regering beëindig en sy beginsels van internasionalisme laat vaar om die oorlogspoging te ondersteun.
Dit het gou geblyk dat Duitsland nie voorbereid was op 'n oorlog wat langer as 'n paar maande duur nie. Aanvanklik is min gedoen om die ekonomie vir 'n oorlogstyd te reguleer, en die Duitse oorlogsekonomie sou gedurende die oorlog sleg georganiseer bly. Duitsland was afhanklik van die invoer van voedsel en grondstowwe, wat deur die Britse blokkade van Duitsland gestuit is. Voedselpryse is eers beperk, daarna is rantsoenering ingestel. In 1915 is vyf miljoen varke in die sogenaamde Schweinemord vermoor om voedsel te maak en graan te bewaar. Die winter van 1916/17 word 'raapwinter' genoem omdat die aartappeloes swak was en mense dierekos geëet het, insluitend raap wat 'n swak smaak het. Gedurende die oorlog van Augustus 1914 tot middel 1919 het die oormaat sterftes in vredestyd as gevolg van wanvoeding en hoë uitputting, siektes en wanhoop by ongeveer 474 000 burgerlikes gekom.  
Die Duitse weermag het die oorlog aan die Westelike Front geopen met 'n aangepaste weergawe van die Schlieffen -plan, wat daarop gemik was om Frankryk vinnig deur neutrale België aan te val voordat dit suidwaarts draai om die Franse leër aan die Duitse grens te omsingel. Die Belge het teruggeveg en hul spoorwegstelsel gesaboteer om die Duitsers te vertraag. Die Duitsers het dit nie verwag nie en is vertraag en reageer met stelselmatige vergelding op burgerlikes, wat bykans 6.000 Belgiese nie -mededingers, insluitend vroue en kinders, doodmaak en 25.000 huise en geboue verbrand.  Die plan het vereis dat die regterflank van die Duitse opmars na Parys konvergeer, en aanvanklik was die Duitsers baie suksesvol, veral in die Slag van die Grense (14–24 Augustus). Teen 12 September het die Franse met hulp van die Britse magte die Duitse opmars oos van Parys gestop tydens die Eerste Slag van die Marne (5-12 September). Die laaste dae van hierdie geveg dui op die einde van mobiele oorlogvoering in die weste. Die Franse offensief na Duitsland wat op 7 Augustus met die Slag van Mulhouse begin is, het beperkte sukses behaal. 
In die ooste het slegs een veldleër Oos -Pruise verdedig en toe Rusland in hierdie streek aanval, het dit Duitse magte wat vir die Westelike Front bedoel was, afgelei. Duitsland het Rusland verslaan in 'n reeks gevegte wat gesamentlik bekend staan ​​as die Eerste Slag van Tannenberg (17 Augustus-2 September), maar hierdie afleiding vererger probleme van onvoldoende spoedvordering van spoorkoppe wat nie deur die Duitse Algemene Staf voorsien was nie. Die sentrale magte is daardeur 'n vinnige oorwinning ontken en gedwing om 'n oorlog op twee fronte te voer. Die Duitse weermag het sy weg na 'n goeie verdedigingsposisie in Frankryk gevoer en 230,000 meer Franse en Britse troepe permanent as ongeskik geraak. Ten spyte hiervan kos kommunikasieprobleme en twyfelagtige bevelbesluite Duitsland die kans om 'n vroeë oorwinning te behaal.
1916 word gekenmerk deur twee groot gevegte aan die Westelike front, by Verdun en die Somme. Hulle het elkeen die grootste deel van die jaar aangehou, minimale winste behaal en die beste soldate van beide kante weggedryf. Verdun het die ikoniese simbool geword van die moordende mag van moderne verdedigingswapens, met 280,000 Duitse ongevalle en 315,000 Franse. By die Somme was daar meer as 400,000 Duitse slagoffers, teen meer as 600,000 geallieerdes. By Verdun val die Duitsers aan wat hulle as 'n swak Franse aansien beskou het, maar die Franse sou dit egter verdedig weens nasionale trots. Die Somme was deel van 'n multinasionale plan van die Geallieerdes om gelyktydig op verskillende fronte aan te val. Duitse ellende is ook vererger deur die groot "Brusilov -offensief" van Rusland, wat meer soldate en hulpbronne afgewentel het. Alhoewel die Oostelike front 'n afwyking gehad het en Duitsland minder ongevalle gely het as hul bondgenote
770 000 slagoffers van die sentrale moondhede, die gelyktydige Verdun -offensief het die Duitse magte wat tot die Somme -offensief toegewy is, gerek. Duitse kenners is verdeeld in hul interpretasie van die Somme. Sommige sê dat dit 'n afwyking was, maar die meeste beskou dit as 'n Britse oorwinning en voer aan dat dit die punt was waarop die Duitse moraal 'n permanente agteruitgang begin het en die strategiese inisiatief verlore gegaan het, tesame met onvervangbare veterane en vertroue. 
Vroeg in 1917 het die SPD-leierskap besorg geraak oor die aktiwiteite van sy linkse anti-oorlogse organisasie wat georganiseer is as die Sozialdemokratische Arbeitsgemeinschaft (SAG, "Sosiaal -Demokratiese Werkgroep"). Op 17 Januarie het hulle hulle verdryf, en in April 1917 het die linkses die Onafhanklike Sosiaal -Demokratiese Party van Duitsland (Duits: Unabhängige Sozialdemokratische Partei Deutschlands). Die oorblywende faksie was toe bekend as die Die meerderheid sosiaal -demokratiese party van Duitsland. Dit het gebeur namate die entoesiasme vir die oorlog vervaag het met die enorme aantal mense, die kwynende mannekrag, die toenemende probleme op die voorgrond en die nimmereindigende vloei van ongevalle. Onder die algemene bevolking het 'n al hoe grimmiger houding begin heers. Die enigste hoogtepunt was die eerste gebruik van mosterdgas in oorlogvoering, in die Slag van Ieper.
Daarna is die moraal gehelp deur oorwinnings teen Serwië, Griekeland, Italië en Rusland, wat groot winste vir die sentrale moondhede behaal het. Die moraal was op sy grootste sedert 1914 aan die einde van 1917 en begin 1918 met die nederlaag van Rusland na haar opkoms in rewolusie, en die Duitse volk was gereed vir wat generaal Erich Ludendorff gesê het dat die "Vredesoffensief" in die weste sou wees.  
In die lente van 1918 het Duitsland besef dat die tyd opraak. Dit was voorbereid op die beslissende aanval met nuwe leërs en nuwe taktieke, in die hoop om die oorlog aan die Westelike front te wen voordat miljoene Amerikaanse en Britse Ryk -soldate in die geveg sou verskyn. Generaal Erich Ludendorff en veldmaarskalk Paul von Hindenburg het volle beheer oor die weermag gehad, hulle het 'n groot voorraad versterkings van die oostelike front af laat beweeg, en hulle het stormtroepe met nuwe taktiek opgelei om deur die loopgrawe te jaag en die vyand se bevel- en kommunikasiesentrums aan te val. . Die nuwe taktiek sou inderdaad mobiliteit na die Westelike front herstel, maar die Duitse weermag was te optimisties.
Gedurende die winter van 1917-18 was dit 'stil' aan die Westelike Front-Britse slagoffers was gemiddeld 'slegs' 3 000 per week. As gevolg van die diep karamel-dik modder was ernstige aanvalle in die winter onmoontlik. Stilweg het die Duitsers hul beste soldate van die oosfront ingebring, elite stormtroepe gekies en hulle die hele winter in die nuwe taktiek opgelei. Met die stophorlosie sou die Duitse artillerie 'n skielike, vreesaanjaende spervuur ​​net voor sy opkomende infanterie neerlê. As hulle in klein eenhede beweeg, ligte masjiengewere afvuur, sou die stormtroepe vyandelike sterkpunte omseil en direk na kritieke brûe, bevelposte, voorraadhope en veral artilleriebatterye gaan. Deur die kommunikasie van vyande te verminder, sal hulle die reaksie in die kritieke eerste halfuur lamlê. Deur die artillerie stil te maak, breek hulle die vyand se vuurkrag. Streng skedules het nog twee golwe infanterie ingestuur om die sterkpunte wat omseil is, op te vee. Die skoktroepe het die eerste verdedigingslinie wat paniekbevange sou vlug, bang gemaak en gedisoriënteer. In een geval het 'n gemaklike geallieerde regiment gebreek en gevlug, met versterkings wat op fietse ingestorm is.Die paniekerige mans gryp die fietse en slaan 'n nog vinniger terugtog. Die stormtrooper -taktiek het mobiliteit gebied, maar nie 'n groter vuurkrag nie. Uiteindelik - in 1939 en 1940 - sou die formule vervolmaak word met behulp van duikbomwerpers en tenks, maar in 1918 het die Duitsers beide ontbreek. 
Ludendorff het 'n fout gemaak deur die Britte eers in 1918 aan te val, in plaas van die Franse. Hy het verkeerdelik gedink dat die Britte te ongeïnspireerd was om vinnig op die nuwe taktiek te reageer. Die uitgeputte, moedelose Frans kon dalk gevou het. Die Duitse aanvalle op die Britte was wreed - die grootste van die hele oorlog. By die Somme -rivier in Maart val 63 afdelings in 'n verblindende mis aan. Maak nie saak nie, die Duitse luitenante het hul kaarte en hul bevele gememoriseer. Die Britte het 270 000 mans verloor, 40 myl teruggesak en toe aangehou. Hulle het vinnig geleer hoe om die nuwe Duitse taktiek te hanteer: om terug te val, die loopgrawe te laat vaar, die aanvallers te laat uitbrei en dan teenaanval. Hulle het 'n voordeel in vuurkrag verkry uit hul artillerie en tenks wat gebruik word as mobiele bokse wat na willekeur kan terugtrek en teenaanval. In April het Ludendorff die Britte weer getref en 305 000 slagoffers toegedien - maar hy het nie die reserwes gehad om op te volg nie. Ludendorff het tussen Maart en Julie vyf groot aanvalle geloods, wat 'n miljoen Britse en Franse ongevalle veroorsaak het. Die Westelike Front het nou oopgegaan - die loopgrawe was nog daar, maar die belangrikheid van mobiliteit het hom weer bevestig. Die bondgenote het gehou. Die Duitsers het twee keer soveel ongevalle gely as wat hulle toegedien het, insluitend die meeste van hul kosbare stormsoldate. Die nuwe Duitse plaasvervangers was jongmense van jong ouderdom of verbitterde gesinsmanne van middeljarige ouderdom in 'n swak toestand. Hulle is nie geïnspireer deur die elan van 1914 nie, en was ook nie opgewonde oor die geveg nie - hulle het dit gehaat, en sommige het van revolusie begin praat. Ludendorff kon nie sy verliese vervang nie, en hy kon ook nie 'n nuwe dinkskrum bedink wat die oorwinning op een of ander manier uit die kake van die nederlaag kon haal nie. Die Britte het eweneens versterkings uit die hele Ryk ingebring, maar omdat hul tuisfront in 'n goeie toestand was en omdat hulle 'n onvermydelike oorwinning kon behaal, was hulle moreel hoër. Die groot Duitse lente -offensief was 'n wedloop teen tyd, want almal kon sien dat die Amerikaners miljoene jong mans opgelei het wat uiteindelik aan die Wesfront sou kom.  
Die uitputtingoorlogvoering het nou albei kante ingehaal. Duitsland het al die beste soldate wat hulle gehad het, opgebruik en nog steeds nie baie gebied verower nie. Die Britte het nie nuwe mannekrag gehad nie, maar het steeds groot reserwes uit die Britse Ryk, terwyl die Franse hul mannekrag amper uitgeput het. Berlyn het bereken dat dit maande sou duur voordat die Amerikaners al hul manne en voorraad versend het - maar die Amerikaanse troepe het baie vroeër opgedaag toe hulle hul voorrade agtergelaat het, en hulle het staatgemaak op Britse en Franse artillerie, tenks, vliegtuie, vragmotors en toerusting. Berlyn het ook aangeneem dat Amerikaners vet, ongedissiplineerd en nie gewoond was aan swaarkry en hewige gevegte nie. Hulle besef gou hul fout. Die Duitsers het berig dat "Die eienskappe van die [Amerikaners] individueel as merkwaardig beskryf kan word. Hulle is fisies goed opgestel, hul houding is goed. Hulle het tans slegs opleiding en ervaring om formidabele teëstanders te maak. Die manne is in 'n goeie gees. en is vervul met naïewe versekering. " 
Teen September 1918 was die Sentrale Moondhede uitgeput van gevegte, die Amerikaanse magte stroom teen 10 000 per dag in Frankryk, die Britse Ryk is gemobiliseer vir 'n oorlog met 'n hoogtepunt van 4,5 miljoen man en 4000 tenks aan die Westelike Front. Die beslissende geallieerde teenaanval, bekend as die honderddae -offensief, het op 8 Augustus 1918 begin - wat Ludendorff die 'Swart dag van die Duitse leër' genoem het. Die geallieerde leërs het geleidelik gevorder terwyl die Duitse verdediging wankel. 
Alhoewel Duitse leërs nog op vyandelike grond was toe die oorlog geëindig het, het die generaals, die burgerlike leierskap - en inderdaad die soldate en die mense - geweet dat alles hopeloos was. Hulle het sondebokke begin soek. Die honger en algemene ontevredenheid met die oorlog het 'n revolusie in Duitsland veroorsaak. Teen 11 November het Duitsland feitlik oorgegee, die Kaiser en al die koninklike families het geabdikeer, en die Duitse Ryk is vervang deur die Weimarrepubliek.
Die "gees van 1914" was die oorweldigende, entoesiastiese ondersteuning van alle elemente van die bevolking vir oorlog in 1914. In die Reichstag was die stemme vir krediete eenparig, met slegs een van die sosialiste (Karl Liebknecht). Een professor getuig tot 'n 'groot enkele gevoel van morele verhoging van stygende religieuse sentiment, kortom die styging van 'n hele volk na die hoogtes'.  Terselfdertyd was daar 'n mate van angs wat die meeste kommentators die kort oorwinningsoorlog voorspel het - maar die hoop het binne 'n paar weke in die wiele gery, toe die inval in België verval en die Franse leër voor Parys gehou het. Die Westelike Front het 'n moordmasjien geword, aangesien geen van die weermagte meer as 'n paar honderd meter op 'n slag beweeg het nie. Die nywerheid aan die einde van 1914 was in chaos, werkloosheid het toegeneem terwyl dit maande geneem het om na ammunisie -produksies terug te keer. In 1916 het die Hindenburg -program 'n beroep gedoen op die mobilisering van alle ekonomiese hulpbronne om artillerie, skulpe en masjiengewere te vervaardig. Kerkklokke en koperdakke is uitgeruk en gesmelt. 
Teen 1917, na drie jaar van oorlog, was die verskillende groepe en burokratiese hiërargieë wat in vredestyd min of meer onafhanklik van mekaar funksioneer (en nie selde vir kruisdoeleindes gewerk het nie) ondergeskik aan een (en miskien die doeltreffendste) van hul nommer: die Algemene Staf. Militêre beamptes het burgerlike regeringsamptenare, die personeel van banke, kartelle, firmas en fabrieke, ingenieurs en wetenskaplikes, arbeiders, boere beheer, inderdaad byna elke element in die Duitse samelewing en alle pogings was in teorie en in groot mate ook in die praktyk gerig op die versending die oorlogspoging. 
Duitsland het geen planne gehad om sy burgerlike ekonomie vir die oorlogspoging te mobiliseer nie, en daar is geen voorraad voedsel of kritieke voorraad gemaak nie. Duitsland moes vinnig improviseer. Alle groot politieke sektore het die oorlog aanvanklik ondersteun, insluitend die sosialiste.
Vroeg in die oorlog beklee die nyweraar Walter Rathenau senior poste in die grondstofafdeling van die ministerie van oorlog, terwyl hy voorsitter van AEG word by sy pa se dood in 1915. Rathenau het die sleutelrol gespeel om die ministerie van oorlog te oortuig om die afdeling vir oorlogsmateriaal te stig. (Kriegsrohstoffabteilung - 'KRA') was hy van Augustus 1914 tot Maart 1915 in beheer daarvan en het die basiese beleid en prosedures daargestel. Sy senior personeel is uit die bedryf geleen. KRA het gefokus op grondstowwe wat bedreig word deur die Britse blokkade, sowel as voorraad uit die besette België en Frankryk. Dit het pryse bepaal en die verspreiding na belangrike oorlogsbedrywe gereguleer. Dit het begin met die ontwikkeling van ersatz -grondstowwe. KRA het baie ondoeltreffendheid gely as gevolg van die kompleksiteit en selfsug wat KRA ondervind het in die handel, die nywerheid en die regering.  
Terwyl die KRA kritieke grondstowwe hanteer het, het die krisis oor voedselvoorraad erger geword. Die mobilisering van soveel boere en perde, en die tekort aan kunsmis, het die voedselvoorraad geleidelik verminder. Krygsgevangenes is gestuur om op plase te werk, en baie vroue en bejaarde mans het werksrolle aangeneem. Voorrade wat eens uit Rusland en Oostenryk gekom het, is afgesny. 
Die konsep van 'totale oorlog' in die Eerste Wêreldoorlog het beteken dat voedselvoorrade na die gewapende magte herlei moes word, en omdat die Duitse handel deur die Britse blokkade gestaak is, moes Duitse burgers in toenemend geringe omstandighede leef. Voedselpryse is eers beheer. Broodrantsoenering is in 1915 bekendgestel en het goed gewerk, en broodkoste het gedaal. Allen sê daar was geen tekens van hongersnood nie en lui: "Die gevoel van huislike katastrofe wat 'n mens kry uit die meeste verslae oor voedselrantsoenering in Duitsland, is oordrewe."  Howard voer egter aan dat honderde duisende burgerlikes aan ondervoeding gesterf het - gewoonlik as gevolg van 'n tyfus of 'n siekte wat hul verswakte liggaam nie kon weerstaan ​​nie. (Hongersnood self veroorsaak selde die dood.)  'n Studie uit 2014, afgelei van 'n onlangs ontdekde datastel oor die hoogtes en gewigte van Duitse kinders tussen 1914 en 1924, het bewyse gevind dat Duitse kinders tydens die blokkade aan ernstige wanvoeding gely het, met werk- klas kinders wat die swaarste ly.  Die studie het verder bevind dat Duitse kinders vinnig herstel het na die oorlog as gevolg van 'n massiewe internasionale voedselhulpprogram. 
Die toestande het vinnig agteruitgegaan, met ernstige voedseltekorte in alle stedelike gebiede. Die oorsake was die oordrag van soveel boere en voedselwerkers na die weermag, gekombineer met die oorbelaste spoorwegstelsel, steenkooltekorte en die Britse blokkade wat invoer uit die buiteland afgesny het. Die winter van 1916-1917 staan ​​bekend as die "raapwinter", omdat die skaars eetbare groente, wat gewoonlik aan vee gevoer word, deur mense gebruik is as 'n plaasvervanger vir aartappels en vleis, wat toenemend skaars was. Duisende sopkombuise is oopgemaak om die honger mense te voed, wat brom dat die boere die kos vir hulself hou. Selfs die weermag moes die rantsoene vir soldate sny.  Die moraal van beide burgerlikes en soldate het bly sak.
Die opstel van mynwerkers het die belangrikste energiebron, steenkool, verminder. Die tekstielfabrieke het weermaguniforms vervaardig, en warm klere vir burgerlikes was te kort. Die gebruik van ersatzmateriaal, soos papier en karton vir lap en leer, was onbevredigend. Daar was 'n tekort aan seep, asook warm water. Al die stede het die tramdienste verminder, die straatbeligting verminder en teaters en kabarette gesluit.
Die voedselvoorraad fokus toenemend op aartappels en brood, dit was al hoe moeiliker om vleis te koop. Die vleisrantsoen aan die einde van 1916 was slegs 31% van die vredestyd, en dit het gedaal tot 12% aan die einde van 1918. Die visrantsoen was 51% in 1916, en glad nie teen die einde van 1917. Die rantsoene vir kaas, botter, rys, graan , eiers en varkvet was minder as 20% van die vredestydvlakke.  In 1917 was die oes oor die hele Europa swak, en die aartappeltoevoer was min, en die Duitsers vervang byna oneetbare raap, die "raapwinter" van 1916–17 word vir geslagte lank met bitter afkeer onthou.  Vroeg in die oorlog het broodrantsoenering ingevoer, en die stelsel het redelik goed gewerk, al was dit met tekorte tydens die Winterraap en somer van 1918. Witbrood het ingevoerde meel gebruik en was nie beskikbaar nie, maar daar was genoeg rog- of rog-aartappelmeel om bied 'n minimale dieet vir alle burgers. 
Duitse vroue was nie in die weermag werksaam nie, maar groot getalle het betaalde werk in die nywerheid en fabrieke geneem, en selfs groter getalle het vrywilligersdienste gedoen. Huisvroue is geleer hoe om te kook sonder melk, eiers of vet agentskappe wat weduwees gehelp het om werk te vind. Banke, versekeringsmaatskappye en regeringskantore het vir die eerste keer vroue aangestel vir poste. Fabrieke het hulle vir ongeskoolde arbeid aangestel - teen Desember 1917 was die helfte van die werkers in chemikalieë, metale en masjiengereedskap vroue. Wette wat vroue in die werkplek beskerm, is verslap, en fabrieke het kantines opgerig om voedsel aan hul werkers te verskaf, sodat hul produktiwiteit nie afneem nie. Die voedselsituasie in 1918 was beter omdat die oes beter was, maar ernstige tekorte duur voort, met hoë pryse en 'n volledige gebrek aan speserye en vars vrugte. Baie migrante het na stede gestroom om in die nywerheid te werk, wat sorg vir oorvol behuising. Minder steenkoolvoorraad het almal in die koue gelaat. Die daaglikse lewe behels lang werksure, swak gesondheid en min of geen ontspanning, 'n toenemende vrees vir die veiligheid van geliefdes in die weermag en in krygsgevangenekampe. Die mans wat van voor af teruggekeer het, was diegene wat permanent verlam was, gewonde soldate wat herstel het, is teruggestuur na die loopgrawe. 
Baie Duitsers wou die oorlog beëindig, en toenemende getalle Duitsers het met die politieke linkse begin skakel, soos die Sosiaal -Demokratiese Party en die meer radikale Onafhanklike Sosiaal -Demokratiese Party wat 'n einde aan die oorlog eis. Die derde rede was die toetrede van die Verenigde State tot die oorlog in April 1917, wat die langtermyn magsbalans nog meer by die Geallieerdes ingehou het. Einde Oktober 1918, in Kiel, in die noorde van Duitsland, het die Duitse revolusie van 1918–19 begin. Burgerlike dokwerkers het 'n opstand gelei en baie matrose oortuig om by hulle aan te sluit, het die opstand vinnig na ander stede versprei. Intussen het Hindenburg en die senior generaals vertroue in die Kaiser en sy regering verloor.
In November 1918, met interne rewolusie, 'n gestremde oorlog, het Bulgarye en die Ottomaanse Ryk om vrede gedagvaar, Oostenryk-Hongarye het van verskeie etniese spanning afgesak en druk van die Duitse hoë bevel, die Kaiser en alle Duitse regerende vorste het afstand gedoen. Op 9 November 1918 het die sosiaal -demokraat Philipp Scheidemann in samewerking met die sake- en middelklasse 'n Republiek uitgeroep, nie die opstandige werkers nie. Die nuwe regering onder leiding van die Duitse sosiaal -demokrate het op 11 November 1918 'n wapenstilstand gevra en gekry, maar dit was 'n oorgawe, en die Geallieerdes het die voedselblokkade volgehou om 'n oorhand in die onderhandelinge te verseker. Die nou ontbinde Duitse Ryk is opgevolg deur die Weimarrepubliek.  [ bladsy benodig ]
Sewe miljoen soldate en matrose is vinnig gedemobiliseer, en dit het 'n konserwatiewe stem geword wat die radikale links in stede soos Kiel en Berlyn verdoof het. Die radikale vorm die Spartakusbund en later die Kommunistiese Party van Duitsland.
As gevolg van die Duitse militêre magte wat op die dag van die wapenstilstand steeds dele van Frankryk beset het, het verskillende nasionalistiese groepe en diegene wat woedend was oor die nederlaag in die oorlog die skuld oorgedra na burgerlikes wat hulle daarvan beskuldig dat hulle die weermag verraai en oorgegee het. Dit het bygedra tot die 'steek-in-die-rug-mite' wat die Duitse politiek in die 1920's oorheers het en 'n wantroue in die demokrasie en die Weimar-regering veroorsaak het. 
Uit 'n bevolking van 65 miljoen het Duitsland 1,7 miljoen militêre sterftes en 430,000 burgerlike sterftes as gevolg van oorlogstyd (veral die voedselblokkade) gely, plus ongeveer 17,000 sterftes in Afrika en die ander oorsese kolonies. 
Die geallieerde blokkade het tot Julie 1919 voortgeduur en ernstige bykomende probleme veroorsaak. 
Ondanks die dikwels genadeloosheid van die Duitse militêre masjien, in die lug en op see sowel as op die land, kon individuele Duitsers en soldate die vyand met respek en empatie en die oorlog met minagting beskou.  Enkele voorbeelde uit briewe huiswerk:
"'N Verskriklike prentjie verskyn voor my.' N Fransman en 'n generaalsoldaat op hul knieë leun teen mekaar. Hulle het mekaar met die bajonet deurboor en so op die grond geval. Moed, heldhaftigheid, bestaan ​​dit werklik? Ek sal daaraan twyfel, aangesien ek niks anders as vrees, angs en wanhoop in elke gesig tydens die geveg gesien het nie. Daar was niks soos moed, dapperheid of dies meer nie. In werklikheid is daar niks anders nie as om dissipline en dwang te stuur wat die soldate vorentoe dryf " Dominik Richert, 1914. 
"Ons manne het 'n ooreenkoms bereik met die Franse om vuur te staak. Hulle bring vir ons brood, wyn, sardientjies, ens. Ons bring vir hulle snaps. Die meesters voer oorlog, hulle het 'n rusie, en die werkers, die mannetjies. staan ​​daar en veg teen mekaar. Is dit nie 'n groot domheid nie. As dit volgens die aantal stemme beslis sou word, was ons al lankal tuis. " Hermann Baur, 1915. 
"Ek het in elk geval geen idee waarvoor ons nog veg nie, miskien omdat die koerante alles oor die oorlog in 'n vals lig uitbeeld wat niks met die werklikheid te doen het nie. Daar kan geen groter ellende in die vyandelike land en tuis wees nie. mense wat nog steeds die oorlog ondersteun, het geen idee nie. As ek aan die lewe bly, sal ek hierdie dinge openbaar maak. Ons wil almal vrede hê. sterkte. U daarbuite, verdedig net vrede! ... Ons gee al ons wêreldse besittings en selfs ons vryheid weg. Ons enigste doel is om weer by ons vrou en kinders te wees, " Anonieme Beierse soldaat, 17 Oktober 1914. 
^ Jeffrey Verhey, Die Gees van 1914: Militarisme, mite en mobilisering in Duitsland (Cambridge UP, 2000).
^ N.P. Howard, "Die sosiale en politieke gevolge van die geallieerde voedselblokkade van Duitsland, 1918-19," Duitse geskiedenis (1993), 11#2, pp. 161-88 aanlyn bl. 166, met 271,000 oortollige sterftes in 1918 en 71,000 in 1919.
^ Hew Strachan (1998). Eerste Wêreldoorlog . Oxford University Press. bl. 125. ISBN9780198206149.
^ Jeff Lipkes, Oefeninge: Die Duitse leër in België, Augustus 1914 (2007)
^ Barbara Tuchman, Die gewere van Augustus (1962)
^ Fred R. Van Hartesveldt, The Battles of the Somme, 1916: Historiografie en geannoteerde bibliografie (1996), pp. 26-27.
^ C.R.M.F. Cruttwell, A History of the Great War: 1914-1918 (1935) hfst 15-29
^ Holger H. Herwig, Die Eerste Wêreldoorlog: Duitsland en Oostenryk-Hongarye 1914-1918 (1997) hfst. 4-6.
^ David Stevenson, Met ons rug op die muur: oorwinning en nederlaag in 1918 (2011), pp. 30-111.
^ C.R.M.F. Cruttwell, 'N Geskiedenis van die Groot Oorlog: 1914-1918 (1935), pp. 505-35r.
Allan Millett (1991). Semper Fidelis: The History of the United States Marine Corps. Simon en Schuster. bl. 304. ISBN9780029215968.
Spencer C. Tucker (2005). Eerste Wêreldoorlog: A - D. ABC-CLIO. bl. 1256. ISBN9781851094202.
^ Roger Chickering, Keiserlike Duitsland en die Groot Oorlog, 1914-1918 (1998) bl. 14
^ Richie, Faust se Metropolis, pp. 272-75.
^ William H. McNeill, Die opkoms van die Weste (Uitgawe 1991) p. 742.
^ D. G. Williamson, "Walther Rathenau en die K.R.A. Augustus 1914-Maart 1915," Zeitschrift für Unternehmensgeschichte (1978), uitgawe 11, pp. 118-136.
^ Hew Strachan, Die Eerste Wêreldoorlog: Deel I: To Arms (2001), pp. 1014-49 oor Rathenau en KRA.
^ Feldman, Gerald D. "Die politieke en sosiale grondslae van Duitsland se ekonomiese mobilisering, 1914-1916," Gewapende magte en vereniging (1976), 3#1, pp. 121-145. aanlyn
^ Keith Allen, "Skaarste deel: Broodrantsoenering en die Eerste Wêreldoorlog in Berlyn, 1914-1923," Journal of Social History, (1998), 32#2, pp. 371-93, aanhaling p. 380.
^ N. P. Howard, "Die sosiale en politieke gevolge van die geallieerde voedselblokkade van Duitsland, 1918-19," Duitse geskiedenis, April 1993, Vol. 11, uitgawe 2, pp.161-188.
Cox, Mary Elisabeth (2015-05-01). "Hunger games: of hoe die geallieerde blokkade in die Eerste Wêreldoorlog Duitse kinders van voeding ontneem het, en geallieerde voedselhulp hulle daarna gered het". Die resensie van die ekonomiese geskiedenis. 68 (2): 600–631. doi: 10.1111/ehr.12070. ISSN1468-0289. S2CID142354720.
^ Roger Chickering, Keiserlike Duitsland en die Groot Oorlog, 1914-1918 (2004) bl. 141-42
^ David Welch, Duitsland, propaganda en totale oorlog, 1914-1918 (2000) p.122
^ Chickering, Keiserlike Duitsland, pp. 140-145.
^ Keith Allen, "Skaarste deel: Broodrantsoenering en die Eerste Wêreldoorlog in Berlyn, 1914-1923," Journal of Social History (1998) 32#2, 00224529, Winter98, Vol. 32, uitgawe 2
^ Alexandra Richie, Faust se Metropolis (1998), pp. 277-80.
^ A. J. Ryder, Die Duitse rewolusie van 1918: 'n Studie van die Duitse sosialisme in oorlog en opstand (2008)
^ Wilhelm Diest en E. J. Feuchtwanger, "Die militêre ineenstorting van die Duitse Ryk: die werklikheid agter die steen-in-die-rugmite," Oorlog in die geskiedenis, April 1996, Vol. 3, uitgawe 2, pp. 186-207.
^ Leo Grebler en Wilhelm Winkler, Die koste van die Wêreldoorlog vir Duitsland en Oostenryk-Hongarye (Yale University Press, 1940)
^ N.P. Howard, N.P. "Die sosiale en politieke gevolge van die geallieerde voedselblokkade van Duitsland, 1918-1919," Duitse geskiedenis (1993) bl. 162
^ Bernd Ulrich gesê en Benjamin, red., Ziemann, Duitse soldate in die Groot Oorlog: en reddingsbriewe en ooggetuieverslae (Pen en swaard Militêr, 2010). Hierdie boek is 'n samestelling van Duitse soldate se briewe en herinneringe. Al die verwysings kom uit hierdie boek.
^Duitse soldate in die Groot Oorlog, 77.
^Duitse soldate in die Groot Oorlog, 64.
^Duitse soldate in die Groot Oorlog, 51.
Cecil, Lamar (1996), Wilhelm II: Keiser en ballingskap, 1900-1941, II, Chapel Hill, Noord -Carolina: University of North Carolina Press, p. 176, ISBN978-0-8078-2283-8, OCLC186744003
Chickering, Roger, et al. reds. Groot oorlog, totale oorlog: bestryding en mobilisering aan die Westelike Front, 1914-1918 (publikasies van die Duitse historiese instituut) (2000). 0-521-77352-0. 584 bls.
Cowin, Hugh W. Duitse en Oostenrykse lugvaart van die Eerste Wêreldoorlog: 'n prentjiekroniek van die vliegtuie en vliegtuie wat Duitse lugmag gesmee het (2000). Osprey Pub Co. 1-84176-069-2. 96 bls.
Cruttwell, C.R.M.F. 'N Geskiedenis van die Groot Oorlog: 1914-1918 (1935) ch 15-29 aanlyn gratis
Cross, Wilbur (1991), Zeppelins van die Eerste Wêreldoorlog, ISBN978-1-55778-382-0
Herwig, Holger H. Die Eerste Wêreldoorlog: Duitsland en Oostenryk-Hongarye 1914-1918 (1996), meestal militêr
Horne, John, red. 'N Metgesel vir die Eerste Wêreldoorlog (2012)
Hubatsch, Walther Backus, Oswald P (1963), Duitsland en die sentrale moondhede in die Wêreldoorlog, 1914-1918, Lawrence, Kansas: Universiteit van Kansas, OCLC250441891
Kombuis, Martin. The Silent Dictatorship: The Politics of the German High Command under Hindenburg and Ludendorff, 1916–1918 (Londen: Croom Helm, 1976)
Môre, John. Duitse lugmag in die Eerste Wêreldoorlog (U. van Nebraska Press, 1982) Bevat ontwerp- en produksiesyfers, sowel as ekonomiese invloede.
Sheldon, Jack (2005). Die Duitse leër op die Somme: 1914 - 1916. Barnsley: Pen and Sword Books Ltd. ISBN978-1-84415-269-8.
Die militarisme beteken dat die lande militêre of weermagvlakke moet ontwikkel Van 1880 tot 1914 het die militêre uitgawes van die ses moerasmagte (nl. Duitsland, Rusland, Oostenryk, Italië, Frankryk en Brittanje)
lees 1 Timoteus 4: 1-3
1Ti 4: 1 Nou sê die Gees uitdruklik dat in latere tye sommige van die geloof sal afwyk deur hulle aan bedrieglike geeste en leringe van demone te wy,
1Ti 4: 2 deur die opregtheid van leuenaars wie se gewete versmoor is,
1Ti 4: 3 wat die huwelik verbied en onthouding vereis van voedsel wat God geskep het om met danksegging ontvang te word deur diegene wat glo en die waarheid ken.
Joel Schwartz - 7/7/2003
Weet iemand hoe om in aanraking te kom met die Vatikaan -klankblaser Richard Sipe. By voorbaat dankie vir enige hulp in hierdie verband-Js
Ek dink hierdie 'mensgemaakte' reël is mal. Hoe kan u vir 'n nie-katolieke getroude predikant van 'n ander kerk sê: "As u by ons aansluit en 'n priester wil word, is dit goed om u vrou te behou." MAAR as jy 'n katoliek is, kan jy nie 'n priester word en getroud wees nie.
Die kerk straf sy eie omdat sy katoliek is. Hoe dom.
Ek is 'n katoliek en ek glo werklik dat eendag gesonde verstand sal seëvier en 'n progressiewe pous die kerk tot sy sinne sal bring.
Net 'n regstelling van 'n jaar oue boodskap, vir enigiemand anders wat hierdeur beland: Bernard van Clairvaux is gebore (
1090) nadat Gregorius VII gesterf het. (
1085) Bernard kon Gregory niks vertel het nie, ten minste nie hier op aarde nie.
hoekom mag die priester nie trou nie?
Dit is nodig om 'n saak of twee uit te klaar. My twee vrae rakende die na-opstanding en waarskynlik die huwelik van Maria Magdalena, dus seksuele omgang (nie-platoniese verhouding) met Jesus, moet ek sê, nie net uit die behandeling deur Phipps nie, maar ook, laat dit gesê word, interpolasies en nadink oor my eie. Op hierdie punt, gebaseer op 'n gedeelte uit Was Jesus getroud? (lees net vanaand) moet iets beweer, wat altyd waar en ongelukkig was. Dit is, soos Phipps dit gee, mense met die heeltemal verkeerde idee dat Jesus 'n 'doodmaak-vreugde' is. Waarom dit my veral stomgeslaan moet wees, behalwe die feit dat ek dit al te goed waardeer, veral dat dieselfde mense hardnekkig weier om te erken dat alhoewel (soos ek glo dat Jesus 'n goddelike dimensie gehad het) hy OOK ten volle mens was in elke sin van die wêreld en die lewe liefgehad het. Daarom sou Phipps met reg hierdie hoofstuk 3 van The Sexuality of Jesus met hierdie "Jesus die Filogynis" kon sien (sien terloops bl. 67 van daardie hoofstuk, waarna in vorige opmerking moes verwys het oor die waarskynlike huwelik van Jesus met Maria Magdalena , soos ek in my twee vrae voorgestel het). Om dan af te sluit oor die tema "doodmaak-vreugde" en die baie positiewe gesindhede van Jesus oor die huwelikslewe (en ek sou dink sou bewys dat hy dit nooit vir homself sou verwerp het nie): dit alles is teenstrydig met die selibaatheid as 'n soort suiwerder toestand vir gelowiges, veral leiers van die Kerk. Waarom kan ons nou nie meer as tweeduisend jaar (met Jesus as 'n skitterende voorbeeld van altyd sorgsame en meer liefdevolle vroue) en 'n baie waarskynlike huwelik met Maria Magdalena, met alles wat dit in en uit die bed behels, dit nie regkry nie? die skadelike opvattings dat seks tussen 'n man en 'n vrou as hulle verlief is en mekaar in gees en liggaam (en veral in die huwelik) respekteer, minder waardig is vir God as 'n selibaat lewe? 'N Verdere punt wat ek as my "klinker" bied oor hierdie hele aangeleentheid van Jesus, sy waarskynlike huwelik en sy buitengewoon oop-vir-lewe (eties al is dit sekerlik) maar tegelykertyd in vreugde en volheid-die die eerste wonderwerk wat Jesus verrig het, was tydens 'n bruilofsfees in Kana, en soos die Evangelieverslag dit gee, het die gaste opgemerk dat wyn, wat Jesus uit water verander het, die beste was-gewoonlik eers by so 'n geleentheid geopen. Vertel u die leser, as Jesus nie 'n goeie tyd geniet het en die huwelikslewe eerbiedig het nie (miskien veral in ons dikwels 'trane'), waarom het hy dan 'n bruilofsfees gekies om die eerste van sy wonderwerke in die Bybel te verrig? Keith L. Miller
Beste Helen, u sou my naam herken as 'n gereelde bydraer, veral aan die HNN Teachers Edition. Voordat u 'n of twee argumente vir die huwelik in die feit van Jesus met Maria Magadalene voer (ook vir my baie oortuigend), wil ek u daarvan in kennis stel as HNN-redakteur nog nie 'n e-pos hieroor van my beskikbaar gestel het nie (ander lesers van hierdie opmerking kan opmerk dat die Shenkman het ook vir my gesê dat hy beslis in 'n nie verre toekoms 'n artikel van my op die tuisblad van HNN met die titel SEXUALTY AND THE LIBERATION OF VOMEN: THOUGHTS DOOD MISBRUIK VAN MISBRUIK VAN CELIBATE CLERGY sal plaas. In daardie artikel bespreek ek enkele opvallende aspekte van 3 boeke deur William E. Phipps (geen "crack-pot", soos ek in die teks bewys), getiteld soos volg: WAS JESUS ​​GETROUD ?: DIE VERSTREKING VAN SEKSUALITEIT IN DIE CHRISTELIKE TRADISIE ( 1970) THE SEXUALITY OF JESUS: THEOLOGICAL AND LITERARY PERSPECTIVES (1973) en INFLUENTIAL THEOLOGIANS WO/MAN (1981), sien veral oor daardie 3de boek, hoofstuk 3 "Seksuele skaamte in Augustinus" (pp. 61-80). Vanweë verwante belangstelling ontdek ek Phipps (daardie wonderlike denker dat hy oor seksualiteit en die Bybel is) ongeveer 20 jaar gelede, en blaai deur 'n paar volumes Journal of the American Academy of Religion by Wabash Valley College Library, Mt. Carmel, Illinois-'n kollege in die 4-kollegestelsel, waarin ek toe klas gegee het. Hier is wat 'na my toe uitgespring het'-Phipps se artikel in JAAR, naamlik 'The Plight of the Song of Songs', vol. 42 (Maart 1974). Daardie artikel word afgebreek tot 'fondament', by wyse van spreke, idees/oortuigings van eeue dat Song of Songs 'n simboliese voorstelling van Christus en die kerk as 'bruid' is. Ek sou vir enige gesonde persoon dink, soos Phipps gaan bewys. Waaroor die Hooglied dan eintlik gaan-'n liefdesliedjie (en baie eroties ook op baie plekke, as dit gelees word sonder 'blinders' van 'n jarelange leer van kerkmanne, wat Phipps goed kan uitwys, was baie ' verborge "oor die seksualiteit van die menslike liggaam en sekerlik die seksuele daad (of oorweeg)! Om af te sluit met twee vrae (waarmee ek kortliks argumente van Phipps in WAS JESUS ​​getroud het? vir die stigter van die Christendom) as eggenoot van Maria Magadalene (ook nie op enige platoniese manier nie)-(1) as daar nie 'n baie noue, waarskynlike seksuele verhouding tussen die man en die vrou was nie, waarom is dit dan volgens die Evangelies dat Maria die eerste keer by die graf aangekom het? na die opstanding, op soek na Jesus? (2) waarom ook van almal wat deur die Evangelies genoem is by of naby die graf van Christus na die opstanding, Maria Magadalene, ENIGSTE een van daardie mense (man of vrou), wat na hom gereageer het en/of Iets meer hieroor-Phipps sal beslis sy G ken stink hier (die oorspronklike taal van die Nuwe Testament) want hy het Ph. D. in Bybelse kritiek uit St. Andrews, Skotland. Deur die kennis te gebruik, maak Phipps duidelik dat die King James Version of Bible dat die opgestane Heer 'n te streng opmerking aan Maria lewer oor die aanraking met hom. Phipps maak eerder 'n uitstekende punt dat Jesus eerder so iets gesê het: "moenie aan my vasklou nie." Wat Phipps, met sy kennis van Grieks, aandui, is 'n frase wat 'n waarskynlike betekenis insluit, selfs vir seksuele omgang. Dus, mevrou Owen, net so 'n goeie werk as u met u opstel, moet bogenoemde bied, tesame met die baie positiewe bewyse van Phipps, tesame met my eie denke, was Jesus geensins (verre daarvan) 'n eunug nie! Sal graag per kommentaar van u wil hoor Helen, veral as ek u posting van my opstelle soms waardeer (in u internsposisie vir HNN). Cheers! Keith
Kommentaar - 5/2/2002
Relatief tot toe Katolieke geestelikes omhels het
celebecy, wat 'n uitstekende naspeuring van die evolusie van die praktyk was
in die Katolieke kerk, behalwe vir een bykomende detail wat verband hou met die
ensikliek wat die koers in die 11de eeu ingeslaan het. Frederik C.
Dietz, wat op sy tyd die vooraanstaande Tudor/Stuart -geleerde was
Amerika en een van die uitstaande geleerdes oor die vroeëre Engelse geskiedenis
beweer dat 'n ooreenkoms tussen pous Clement en William the aangegaan is
Oorwinnaar om die geestelikes te verbied om te trou in 'n politieke ooreenkoms wat bedoel is
voorkom dat die geestelikes nageslag kry aan wie hulle kan oordra
eiendom wat sowel die kerk as die staat begeer het.
As gevolg van die Unie van Brest in 1594 tussen Ortodokse en Katolieke, was die Uniate geestelikes nie net vry om Ortodokse liturgie te volg nie, maar verplig gemeentepriesters om te trou, soos onder Ortodokse Christene die geval was.
Die hervormingsbeweging van die Cluniac -monnike, wat aan die einde van die 10de eeu begin het, en wat 'n westerse kerk hervorm het wat dit baie nodig gehad het, het tot geestelike selibaatheid gesorg. Dit het gewild geword en is deur baie gewone gelowiges ondersteun. Baie priester, byvoorbeeld in Frankryk, was genoodsaak om sy vrou te weerlê, nie sonder veel lyding nie. Interessant genoeg is die bevel van Gregorius VII oor geestelike selibaatskap teengehou deur St. Bernard van Clairveaux, self a. Bernard het Gregory gewaarsku dat as 'n eerbare huwelik uitgesluit word, byvrou en 'n magdom ander euwels inhou. Hy was reg. Sien die uitstekende Geskiedenis van die Reformasie deur wyle (vr.) John P. Dolan.
O ja. Nog 'n ding: ek glo nie dat iemand ooit besef het dat Jesus 'n letterlike eunug was nie. Sy opmerking dat, "daar is diegene wat hulself as hofdienaars gemaak het vir die koninkryk van die hemele," (Matteus 19:12), word algemeen as 'n uitnodiging tot vrywillige selibaat geneem-behalwe die arme Origenes, wat dit letterlik geneem het, 'n aksie wat hom waarskynlik van die kalender van die heiliges gehou het. Aangename man, maar jy wil nie hê dat mense ALLES moet oefen wat hy gedoen het nie.
'N Goeie artikel, maar 'n paar ander belangrike historiese punte moet gemaak word:
1) Dit was inderdaad Gregorius VII (1073-1085) wat die 1ste was wat selibaatskap vereis het en dit is uiters belangrik om te weet dat Gregorius een van die min pouse is wat uit die monastieke orde getrek is. Voor sy verheffing was Gregory 'n monnik met die naam Hildebrand en beskik hy dus oor 'n vooroordeel ten gunste van kuisheid wat nie noodwendig deur sy tydgenote gedeel word nie
2) Die voorskrif van 1139 (en inderdaad Gregory se vroeëre dreigende ekskommunikasie) is waarskynlik nie wyd gevolg nie. Geestelikes het eenvoudig "vroue" verander na "huishoudsters" en "kinders" in "niggies/neefs". Trent en die bedreiging van die Reformasie het vir die eerste keer tot de facto selibaatskap gelei.
3) Belangriker as Anglikaanse bekeerlinge is die Eastern Rite Katolieke geestelikes wat nie bekeerlinge is nie, maar toegelaat word om te trou op dieselfde manier as Oosters -Ortodokse priesters.
4) Ten slotte was 'n all-manlike priesterdom die tradisie vir die lewe van die kerk en is dit beslis 'n leerstelling, maar dit is nie dogmaties nie, dit wil sê noodsaaklike onderrig wat nie omgedraai kan word nie.
Mnr Charles Abdella
Onderwyser in die geskiedenis
Die redes vir selibaatheid blyk onvolledig te wees, gegewe die geskiedenis wat dit vertel het. Die skrywer skryf:
"In die vroeë 11de eeu reageer pous Benedictus VIII op die afname in die priesterlike sedelikheid deur 'n reël uit te reik wat die kinders van priesters verbied om eiendom te erf. 'N Paar dekades later het pous Gregorius VII 'n bevel uitgevaardig teen kerklike huwelike."
Tog noem nie een van die redes wat deur kenners hier aangebied word, voorkoming van oorerflike mag of geld nie. Geestelikes was sentraal in die meeste gemeenskappe, relatief ryk en magtig in baie gevalle. Om toegelaat te word om hierdie rykdom, mag en posisie oor te dra aan seuns wat dit nie verdien nie, kan as onregverdig en teenproduktief vir die kerk se lewensvatbaarheid beskou word.
Die geskiedenis vertel dat bekommernisse oor oorerflike rykdom, mag en posisie waarskynlik by die lys van redes moet gevoeg word. Hierdie rasionaal het deesdae weinig relevansie-alhoewel ander rasionele wel.
Kyk die video: 9. De Eerste Wereldoorlog (Julie 2022).
Copyright 2022 \ Waarom is kerkklokke tydens die Eerste Wêreldoorlog gestop totdat die oorlog verby was?...