Die vreugde van vriendskap | Rachelle Du Bois
Die vreugde van vriendskap
Vriendskap is ‘n kosbare plantjie. Mens besef dit nie altyd nie maar as jy daardie een vriend of vriendin raakloop met wie jy skoonheid kan deel, het jy ‘n rare resep vir blywende vreugde.
Wat is skoonheid dan nou? Hier praat ek van die etstetiese. Vir my beteken dit lieflike musiek, ‘n pragige boek, blomme, gedigte, ‘n tuin met groen koelte en stilte, en so meer. Skoonheid hef mens op, neem jou weg van die alledaagse; laat jou vergeet van jou neerdrukkende omgewing en maak jou pyn draagliker.
Soek ek dit doelbewus op? Ja, beslis, want my soeke is na wat blywend en opheffend is. En groter vreugde as om dit met ‘n vriend of vriendin te deel, kry jy nie.
Kyk na die vriendskap wat later liefde sou word tussen Lerina en Marius uit die boek “Die Lied van Lorelei”:
“Jy skuld my nog my lesse,” en toe sy omdraai, staan hy daar met sy kop eenkant toe. Sy kyk hom vraend aan.
“Nóú? Wil jy nou nóú gedigte lees?” vra sy verbaas en hy knik.
“Ja, ek dink dit sal die aand goed afrond, of hoe?” en sy is nie seker of hy ernstig is nie. Sy kyk hom ‘n oomblik onseker aan en staan dan terug dat hy kan inkom.
“Nou toe, kom ons lees gedigte. Daar is sulke mooies. Het jy enige voorkeur?” vra sy terwyl sy neersak op een van die gemakstoele langs die ronde tafel met die digbundels op. “Is jy lus vir koffie? Moet ek gou vir ons maak voor ons lees?” vra sy.
“Dit sal lekker wees, dankie,” kom dit van Marius, wat reeds met ’n klein bundel in sy hande staan.
Sy maak vir hulle geurige koffie, en hulle gaan sit weerskante van die tafeltjie by die lamp.
“Waarna het jy gekyk?” vra sy en hy gee vir haar DJ Opperman se bundel, wys dan met sy vinger wat sy moet lees. Sy sien dat dit “Wandeling” is, en sy begin in haar mooi stem lees:
“Ek het met jou deur koeltes van die bos
na die verlore vrede teruggekeer …..
Sy word stil en toe hy niks sê nie, kyk sy op en vind sy blik op haar gesig, sy oë donker en intens. Sy voel effens ontsenu en kyk vinnig af; wil vra wat hy nog wil hoor, maar hy spring haar voor en vra: “Wat is ‘n swal … swalu..? Dit is mos wat daar staan, of het ek verkeerd gehoor?” wil hy weet.
Sy glimlag vir hom en verduidelik. “Dis ‘n swaeltjie waarvan Opperman praat.”
“Nou hoekom sê hy anders?” vra hy nuuskierig.
“Dit is wat hulle ‘n skrywer se privilegie noem. Skrywers, of dan nou digters, mag ‘n woord skep of aanpas dat dit inpas by die gedig. Hier sou die woord ‘swaeltjie’ die gedig se ritme versteur en het hy ‘swalu’ gebruik.”
“Dis mooi. Sal jy dit weer lees?” vra hy soos ‘n kind en deernis stoot in Lerina op vir hierdie man. Sy weet hy het op die juweel van poësie afgekom en hou dit versigtig in sy hand; bewus dat dit iets kosbaar is sonder om dit ten volle te verstaan. Hy wil meer weet en daarom doen sy soos hy gevra het en lees dit weer, stadiger hierdie keer.
Hy is stil en sy praat ook nie. Hulle sit net so in mekaar se teenwoordigheid, tevrede dat die ander een daar is.
“Lerina?” kom dit later sag van Marius.
“Kan ek weer kom? Sal jy weer vir my lees? Is daar nog … soos hierdie?”
“Ja, daar is baie. Kom ek wys gou vir jou een van Pablo Neruda se gedigte, dan sal jy verstaan wat nou met jou gebeur het.”
Sy soek tussen die bundels op die tafel en kry die klein blou bundeltjie met gedigte wat in die fliek Il Postino opgeneem is. Sy blaai tot sy by die gedig “Poetry” kom, en gee die boekie vir Marius aan; wys vir hom waar hy moet lees. Sy oë beweeg oor die woorde, gaan weer terug, en weer, en sy los hom dat hy self soek terwyl haar blik elke klein detail van die man voor haar inneem. Sy sien sy donker wimpers skadu’s gooi oor sy wange, sy gesig ‘n voorbeeld van klassieke skoonheid met die hoë wangbene, die sterk ken en die mond nou sag, en op ‘n manier weerloos terwyl hy konsentreer op dit wat hy voor hom sien.
Hy kyk skielik op, vang haar waar sy vir hom kyk, en skud sy kop effens.
“Sjoe, dis baie, baie mooi,” kom dit dan verwonderd, en hy begin dit stadig hardop lees, haak soms vas, maar gaan tog in sy sagte stem voort:
“And it was at that age – Poetry arrived
in search of me …… ”
Lerina stil doodstil, amper sonder om asem te haal. Nog nooit was sy so geraak deur hierdie gedig nie; nog nooit was dit so mooi soos dit nou stamelend en onseker uit Marius se mond kom nie, en haar oë is nat toe hy eindelik opkyk met verwondering op sy gesig.”
Mooi, né? Kry vir jou ‘n vriend of vriendin met wie jy saam lees, saam luister, saam soek na dit wat mooi is. Vra maar vir daardie spesiale vriend en dan wag jy. Hy of sy sal kom …..
← Plek van die Flaminke – Episode 5
O, die mooi daarvan! →