Vrede op Aarde (1) | SkalkSkryf
« Moord op die onskuldiges
Oktober 1, 2009 deur Louwie (`n vervolgverhaal)
Die eerste dae
Hy sit eenkant in die hoek van die kroeg by ‘n tafel. Hy leun swaar op die tafel met sy elmboë. ‘n Lang man. Bleskop, hangsnor, nou dik van lyf. Moes sterk gewees het in sy jong dae. Met verslete jeans en geskifte sporthemp, afgerond met uitgetrapte, ongepoleerde skoene is hy duidelik werkersklas, of net erg verwaarloos. Voor hom staan ‘n ry leë bierbottels. Al goed gekuier kan ek sien.
Sulke alleensitters in drinkplekke, het ek al geleer, het altyd ‘n storie daarom gaan sit ek ongenooi by sy tafel en stel myself voor. Ek maak stories bymekaar soos ander mense loodsoldaatjies of seëls versamel. Maar jy moet soek daarvoor, dit kom nie sommer na jou toe aangeloop nie, behalwe soms. En die helfte is maar ‘n klomp onbruikbare twak, en die ander helfte moet jy gewoonlik by lieg by dit waaroor die verteller in elk geval gelieg het, om dit die moeite werd te maak om oor te vertel.
My alleensitter, noem hom maar Die Waarnemer, is nie ‘n baie spraaksame ou nie. Geduld, dis wat ek sal nodig hê, en baie bier vir my en vir hom.
“Daardie seksie blondine daar,” beduie hy na die derde bier waarvoor ek betaal het, “laat my nou dink aan jare gelede toe ek vir die eerste keer gaan werk het na skool.”
En so begin sy storie.
Direk na skool Army toe vir nege maande. Toe hy daar uitkom lê die aanstellings brief vir hom en wag. Hy is aanvaar vir die pos waarvoor hy aansoek gedoen het en moes eintlik al reeds aangemeld het. Hy bel en verduidelik en sê hy is op pad. Gooi al die klere wat hy besit in ‘n tas, klim op die trein en ry sy nuwe lewe klik-klak-klik-klak tegemoet.
Sy bestemming is ‘n redelik groot plattelandse dorp. Dis Saterdag toe hy in die dorp aankom. Van die stasie af ry hy met ‘n huurmotor dorp toe. Hy het nie blyplek nie en vra so terloops vir die huurmotorbestuurder of hy nie weet van ‘n losieshuis waar hy ‘n kamer kan kry nie. Toevallig het die se suster kamers wat sy uithuur. Hy weet nie of sy nou ‘n kamer beskikbaar het nie maar hy sal gaan vra.
Die huis is baie oud maar netjies en skoon en die tante (‘n weduwee met ‘n formidabele kyk in die oog) lyk nog ouer as die huis en net so skoon. Daar is gelukkig ‘n stoepkamer beskikbaar teen twaalf Rand per maand (vooruit betaalbaar) sonder etes maar met wasgoed ingesluit. Af in die straat is daar ‘n ander suster wat etes verskaf teen drie Rand per bord vir middagete (nagereg ingeluit). Genadiglik is die huis in die middedorp en nie in een of ander obskure agterbuurt nie, dink hy verlig.
Die Waarnemer betaal sy twaalf Rand en die taxi bestuurder help hom sy tasse kamer toe dra. Die ou dame wag hom voor sy kamer in met die sleutel, ‘n lang lys (in pynlik netjiese handskrif met vulpen geskryf) van wat hy mag en nie mag doen nie. Sy beveel hom om die lys te gaan lees en te onderteken en dan vir haar te bring. Sy laat geen bogtery toe van haar loseerders nie; julle jong mense dink mos julle kan doen wat julle wil en geen meisies in jou kamer nie ek hou jou dop mannetjie, sê sy kwaai terwyl sy haar vinger onder sy neus rondswaai.
Die Waarnemer is erg oorbluf deur die aggressie van die ou dame. Hy gaan pak sy klere uit en gaan lê op die bed om te rus. Hy het skaars gaan lê toe skel die ou tante voor die deur; ‘en jy lê nie met skoene op my bed nie!’ Hoe sy geweet het hy lê met sy skoene op die bed het hy nooit uitgevind nie.
Toe staan hy maar op en gaan verken die omgewing. Teen ‘n hoogte op met die straat was daar meer sulke ou huise. Af met die straat, onder in die laagte en sowat ‘n halwe kilometer van die huis af was die kantore waar hy die Maandag moes aanmeld vir werk. Hy het gestaan en kyk na die mooi ou sandsteen gebou toe ‘n vreemde en vrek maer mannetjie met ‘n helder oranje hemp, blougrys kortbroek en baie kort skelgeel sokkies by hom kom staan. Die mannetjie het hom aan ‘n reënboog laat dink en die naam Rambo het dadelik by Die Waarnemer opgekom en vir ewig daar gebly.
“Begin jy ook Maandag hier?” het Rambo gevra. Toe Die Waarnemer sê ja het hy homself voorgestel as Jan Villiers, maar dit was vergeefs, hy sou Rambo bly vir die res van sy dae.
Hulle het saam die dorp verder verken en mekaar se stories so leer ken. Later toe hulle groet om elkeen na sy eie lêplek te gaan, het Rambo hom genooi om die volgende dag by hom en die vriend van hom waar hy tydelik bly, te kom koffie drink. Toe het hy skielik Die Waarnemer se hand gegryp en vir hom gesê dat hy sommer kan sien dat hulle goeie vriende gaan word, en tot die verbasing van Die Waarnemer wou Rambo daar en dan hê dat sy nuwe vriend moet belowe dat geen meisie ooit tussen hulle sal kom nie.
Hy het dadelik vermoed dat die man ‘n moffie kan wees, alhoewel hy geen vorige ondervinding van die verskynsel gehad het nie. Geskok en effe verleë het hy gestamel dat hy nie ‘n meisie het nie en ook nie meisies van die dorp ken nie, terwyl hy vergeefs probeer het om sy hand te bevry. Maar Rambo het verbete aan sy hand bly klou, en net om sy hand terug te kry het hy toe maar so half en half en stotterend belowe dat meisies nie tussen hulle sal kom nie, wat dit ook al mag beteken.
Die voorval het hom die hele nag gepla. Hy was dankbaar dat die man nie aangedring het op die vermenging van bloed, of erger nog, ‘n bondel spoeg in die handpalms nie. Die gedagte aan die spoeg het hom so naar gemaak dat hy in die middel van die nag opgestaan het en sy hande gaan skrop het. Hy het vir die eerste maal in ‘n lang tyd sleg geslaap, iets wat nooit eers in die Army met hom gebeur het nie.
Die volgende middag het Rambo en sy vriend opgedaag en hom opgelaai. Die vriend se kar was ‘n 1952 model Peugeot, so verblyk van die son dat dit moeilik was om te sien watter kleur dit was. Hulle het reguit van die plaaslike lughawe af gekom. Die vriend het ‘n vlieglisensie en het eers ‘n paar draaie met ‘n ou dubbelvlerk Tiger Moth gaan ry. Sy groot droom was om eendag sy eie Tiger Moth te besit en van dorp tot dorp en skou tot skou “barn storming” te gaan doen. Alternatiewelik sou hy vegsvliegtuie wou loods, maar by die gebrek aan ‘n ordentlike oorlog op daardie tydstip sou hy “settle” vir gewasbespuiting as die “barn storming” nie uitwerk nie.
Die piloot, wat voorgestel is as Andries Cronje, het nog sy outydse leer helmet gedra, die soort wat in die Eerste Wêredoorlog gebruik is. Dit het Die Waarnemer onmiddelik laat dink aan die strokies karakter Snoopy Dog, en Soop Dog sou die piloot van daar af heet, maar net in sy eie gedagtes natuurlik.
By die woonstel, ‘n grondvloer eenslaapkamer eenheid in ‘n drieverdieping woonstel blok, het hulle koffie gedrink en koekies geëet wat Rambo se ma vir hom gestuur het. Snoop Dog werk al drie jaar by dieselfde plek waar Rambo en Die Waarnemer Maandag gaan begin werk.
Laatmiddag het Snoop Dog sy trompet te voorskyn gehaal, ‘n plaat van Herb Alpert en die Tijuana Brass op die draaitafel gesit en weemoedig saam geblaas. Die Waarnemer wou net insluimer op sy soel in die hoek toe die woonstel se deur met geweld oop gestamp word en reuse man met ‘n wilde bos blonde hare by die woonstel in storm. Die man het soos ‘n brullende leeu op ‘n verbaasde Snoop Dog afgestorm, die trompet uit sy hande gegryp, dit op die grond neer gegooi en op en af daarop begin spring.
“As jy ooit weer op daai ding blaas terwyl ek probeer slaap sal ek dit in jou dinges opdruk met die skerpkant eerste, verstaan jy,” het hy vir Snoop Dog geskreeu, nog ‘n paar keer op en af gespring en weer deur toe gestorm. Met sy wilde bos blonde hare en harige kaal bolyf het hy net soos ‘n verwoede ysbeer gelyk.
Almal het die Ysbeer stom en bleek van die skrik agterna gestaar. Snoop Dog het sy verminkte trompet opgetel en sag begin huil. Die Ysbeer het vir een oomblik met sy rug na hulle in die deur verstar, effe verbouereerd omgekyk en toe gee pad.
“Vrede op aarde en in die mens ‘n f*kn welbehae,” het Snoop Dog se ou vriend Neels die nihilis droogweg opgemerk. Neels kon nie daarvan beskuldig word dat hy uitermatig positief was oor enige iets nie. Sy weersin in die mens se sotlikheid was welbekend en sonder perke. Hy het die geselskap van sy drie katte verkies bo die geselskap van mense.
Dit was toe die einde van die musikale agtermiddag. Die Waarnemer het te voet huiswaarts gekeer. Sy nuwe lewe het vreemde draaie met hom gemaak. Sy linker oog het effens begin spring van die spanning.
Posted in Louwie | Tagged Rambo, Snoop dog, stories, storietyd | 1 Kommentaar	One Response
op Oktober 2, 2009 at 8:56 nm maxie
Sien uit na deel 2….