Onverdiende guns alleen | Tannie Frannie
Vir Kameel, wat gehoop het dat ek nie te veel verlang nie.
Vandag kuier ek 'n kalendermaand lank reeds by my kinders in Pennsylvania, VSA. My dogter het 'n Amerikaner liefgekry, in die kerk van sy jeug met hom getrou en aan 'n nuwe lewe in die vreemde begin bou – sy, wat so lief is vir die landskappe en die mense van Suid-Afrika!
Maklik was dit sekerlik nie, maar sy was nog altyd 'n moedige mens. Natuurlik is daar die liefde en ondersteuning van haar kosbare man. Sy het ook 'n besondere gawe om na mense uit te reik, iets wat haar pad gelyk gemaak het. Hoe soet klink die Amerikaanse aksent in 'n ma se ore wanneer jy as "V's mom" voorgestel word en jy hoor telkens: "You have a lovely/wonderful daughter"!
Die gruwelike bederwery begin reeds toe ek op JF Kennedy Airport deur die deure van die aankomssaal stap en my kinders my met 'n gejuig begroet. Ek kry 'n sagte duvet en twee kussings agter in die motor om die drie-uur-lange rit van New York af ná 16 uur in die vliegtuig te deurstaan, maar watwou – ek het so lekker gevlieg dat ek kiertsregop die panorama sit en bekyk: eers Brooklyn en Queens, New Yorkers op voetsoolvlak met die ikoniese wolkekrabbers van New York op die agtergrond, en daarna die mooi woude van die platteland. Dis winter, die bome is kaalgestroop, maar die silhoeëtte is ongelooflik mooi.
V&P is huisouers by die Milton Hershey School, 'n nalatenskap van die sjokoladebaron Milton Hershey wat sy hele rykdom bemaak het om 'n skool vir minderbevoorregte kinders te vestig en te onderhou. Die kinders, van elementêre tot middel- en hoërskool, woon op kampus in yslike "student homes", so agt tot tien óf seuns, óf dogters van naastenby dieselfde ouderdomsgroep per huis. Twee kinders deel 'n slaapkamer; daar is 'n rekenaarkamer, sitkamer, eetkamer en kombuis van industriële proporsies. Die lekkerste is die "rec. room", 'n reusagtige ruimte waarin V&P se agt seuntjies (hulle ouderdomme strek van 7 tot 11 jaar) binnenshuise sokker en hokkie speel dat hoor en sien vergaan. In die winter is hierdie ruimte onontbeerlik, want buite draai die temperatuur dikwels om vriespunt. Die huisouers het 'n kantoor in die huis self en 'n aangrensende "apartment" met drie slaapkamers – dis waar Ouma, soos die seuntjies my noem, haar eie kamer het. Dankietog daarvoor, want die energie van hierdie klompie maak dat ek dikwels rus en stilte nodig het! Saans sit ons almal om die lang eetkamertafel aan en 'n seuntjie trek my stoel vir my uit. Watter voorreg – al word daardie stoel met soveel entoesiasme weer teruggestoot dat ek tussen tafelblad en rugleuning vasgedruk word.
Die geleenthede en fasiliteite is eenvoudig verstommend. As 'n kind 'n instrument wil leer speel, kry hulle lesse en die instrument op bruikleen. In V&P se huis is daar 'n saksofoon- en fluitspeler. Ons het na die "band concert" gaan luister – junior- en senior-primêre kinders met miniatuur-tubas, trombone, perkussie, en ja – saksofone en fluite. Wat die lotjie aan musikaliteit kortgekom het, het hulle voor opgemaak deur foutlose, entoesiastiese spel. (Heimlik is ek innig dankbaar dat ons nie 'n aspirant-violis in die huis het nie…)
Daar is 'n binnenshuise verhitte swembad van olimpiese grootte. Ek huppel heerlik deur die water terwyl my meisiekind soos 'n besetene in die baan langsaan swem. Dan onthou ek die middae by die laerskoolswembad toe sy leer swem het en na die les soos 'n bibberende, halfverdrinkte diertjie haar handdoek kom haal het. P rig 'n basketballspannetjie af en ons gaan kyk een Saterdagoggend na hulle eerste vriendskaplike wedstryd. Drie van "ons" seuntjies speel in die span. V sê droogweg dat P sal moet werk aan sy "coach face" – die liewe man is so mededingend van aard…
Ons eet brunch saam met die Grinch waar daar letterlik "green eggs 'n ham" aan al die kinders en ander gaste bedien word.
Ons geniet 'n puik "Christmas concert" waaraan al die laerskoolkinders deelneem. Ons woon die "house parents' church service" by en sing "O come, o come, Emmanuel"… Dan is dit tyd vir "Christmas break" en ons gaan bly vir 17 dae in V&P se huis, so tien minute se ry van kampus af.
Hoe bevoorreg is 'n mens, as daar drie pragtige Kersbome is om jou orals te herinner: "Dis Kersfees!"
Hier in V&P se huis het V "my" kamer voorberei – die wonderlikste liefdesgebaar. Sy het talle foto's van my kinders en kleinkinders uitgesoek, met sorg geraam en teen die mure gerangskik. Ek woon hier omraam deur my dierbares; dis asof sy wou sê: "Kyk, Mamma, kyk watter rykdom het Mamma – en ja, Mamma mag maar na die kleinkinders verlang…"
24 thoughts on "Onverdiende guns alleen"
Januarie 6, 2020 om 2:37 vm
Ek en Kaye was ook huisouers by twee verskille skole vir leerders met bepaalde gestremdhede. Dit was 'n wonderlike ervaring.
Vriende van ons se dogter woon ook in pragtige woude so 'n paar uur per trein van die World Trade Center af. Hulle honde en kinders mag nie buite wees in daardie natuurskoon nie omdat BERE hulle boomryke buurt teister. Dan dink mense ons het leeus in ons strate?!
Hulle pendel per trein elke werksdag.
Januarie 6, 2020 om 8:56 vm
My supervisor by die skool bly ook daar en hul het ook bere wat om die huis rondloop en dan takbokke ook.
Januarie 6, 2020 om 9:11 vm
Takbokke is oukei maar B E R E?? liewe land, ek voel heel veilig in Seepunt
Januarie 6, 2020 om 8:54 nm
Stem saam. Sy het my fotos gewys waar mr Beer om die huis loop.
Januarie 6, 2020 om 3:28 vm
Oe, lekker om van jou te hoor. Ek het jou gemis. Geniet die kosbare tyd. Groetnis.
Januarie 6, 2020 om 4:51 vm
Jy is bevoorreg. Mag 20 20volhou met seeninge.
Januarie 6, 2020 om 5:32 vm
Ek genuet altyd die detail wat jy so sorgvuldig beskryf. Ag, genuet elke sekond met jou kinders. Ek verstaan wat jy bedoel van die viool. 😁
Januarie 6, 2020 om 6:46 vm
Geniet jou tydjie daar Frannie! Lekker om van jou te hoor!
Januarie 6, 2020 om 7:21 vm
Tannie Frannie, dis so lekker om te hoor dit gaan goed. Natuurlik is daar kosbaarhede in tannie se lewe, want tannie is self kosbaar. Hoop die nuwe jaar bring vir tannie net voorspoed, geniet die kuier en kom skryf vir ons nog details sodat ons mag saamkuier.
Januarie 6, 2020 om 8:16 vm
Geniet die lieflike kuiertjie, dit klink baie spesiaal.
Januarie 6, 2020 om 9:02 vm
Dankie vir jou heerlike vertelling. Dis beslis n spesiale en heerlike kuier wat jy het. Daardie fotos teen die muur is beslis kosbaar. Dit wys hoe lief jou kinders jou het . Jy beteken alles in hul lewens. Geniet elke oomblik. Ek lees Kammaland van Annelie Botes en sy bly sê dat dit spesiale oomblikke is wat hul beleef wat hul gaan onthou as hul op die ouetehuis se stoep sit. Hope liefde vir jou.
Januarie 6, 2020 om 10:45 vm
Dankie vir die skryf Frannie… dis baie spesiaal. Jy is definitief baie geliefd. Geniet elke oomblik!!! Mag maar sê ek het hardop gelag vir daardie stoel wat so flink teruggestoot word en jou vaspen. Mooi loop!!!
Januarie 8, 2020 om 5:13 nm
Vaspen! DIS die woord waarna ek gesoek het, dankie! 😀
Januarie 6, 2020 om 12:29 nm
Wow!!! Dis so wonderlik om hierdie skrywe te lees! Mag jy die res van jou kuier net so geniet. Daai kamer is superspesiaal….sy aard beslis na haar moedertjie!
Januarie 6, 2020 om 5:37 nm
Ag dis baie lekker om van jou te hoor. En jy skryf so lekker, want dit lees so lekker – hoes daai vir 'n advertensie.
Hoop jy het 'die allermooiste 2020
Januarie 6, 2020 om 5:41 nm
Dankie, liewe Tina – voorspoedige 2020 vir jou ook ❤
Januarie 6, 2020 om 7:01 nm
Klink heerlik. Geniet dit. Mooi 2020
Januarie 7, 2020 om 10:28 vm
Ek het so lekker gelees hier. Ek was baie jare gelede 'n huisma vir kinders wat weg geneem was by hulle ouers. Het net gister met 3 van hulle gepraat toe ek so na hulle verlang. Hoop tannie kuier lekker en word baie bederf
Januarie 7, 2020 om 10:29 vm
Ek het jou skrywe so geniet Frannie. Daar is darem maar niks lekkerder as kinders wat jou bederf nie – sommer net omdat hulle lief is vir jou.