Hierdie pragtige liefdeslied kan inderdaad dien as rigsnoer aan die hand waarvan die bundel gelees wil word. In die daaropvolgende gedigte in die eerste afdeling van die bundel word daar tematies op dié gedig uitgebrei. Deurlaatbaarheid, herkonfigurasie van strukture en grense, die opgaan van die ego in die oneindige, asook die relatiwiteit van ons tydskonsep word verwoord in die kort gedig “Eerste sien”:
ŉ Onderwerp wat by herhaling in die tersaaklike bundel voorkom, is die meet van die mens aan die byna oneindige – die sogenaamde hiper-objekte – wat die mens se begrip te buite gaan. Die son, die maan, die sterrekonstellasies en die oerknal is dinge waarmee die mens gejukstaponeer word en wat soms selfs betrek word om die beminde te beskryf. In “In die begin” word die hemelliggame eers met menslike eienskappe bedeel, maar dan word die personifikasie omgedraai en word die eienskappe van die maan op die vrou van toepassing gemaak om die uitruilbaarheid van materie en die denkfout dat vaste identiteitseienskappe kan bestaan, te ondermyn.
Hierdie beeld roep die Zen-beginsel op dat alle vorme altyd vormloos is en dat dié insig die soeker tot verligting (satori) kan lei.
Die beginsel van onderlinge verbondenheid waarna “Taoïs se lied” verwys, is natuurlik ook die basiese beginsel van die ekokritiek, wat by herhaling in Terblanche se bundel aan die orde kom, soos in die gedig Die Mzimvubu waarin die spreker die oseaan as lewende mede-organisme eien: “Jou toegemesselde / plattelandse oog gaan blou oop / vir en in die oseaan.” Verskeie ander gedigte in die bundel spreek ook van die spreker/digter se bewustheid van eko-kwessies en identifikasie met die natuur.
In gedigte soos “Vlie” en “Henry Gelant se lied” word onbekende woorde en streekstaal gebruik om ŉ (verlore) tyd op te roep en/of dié tipe taalgebruik te dokumenteer. Dit is egter jammer dat in hierdie en verskeie ander gedigte, (soos “In die stad”, “In die sirkels lig”, “Anekdote van die wurm” en vele ander – veral langer – gedigte) die teks nie beter afgewerk is nie. Wat die keuse van rymwoorde betref, neem die digter nie die potensiële poëtiese krag wat in die rymwoord geleë is, in ag nie. In baie gevalle voel dit asof die eerste beste rymwoord gekies is, byvoorbeeld in “Blyplek” in die reëls “Ja, hulle sê vensters, slotte, hêndels / kry mens by, als verniet, gŉ verdriet.” Die bundel wemel letterlik van sulke voorbeelde. Nog ŉ steurnis by veral langer gedigte is die ondeurdagte woordgebruik en veral die gebruik van oorvloedige woorde wat geen bydrae ten opsigte van die gedig se betekenis lewer nie. Gedigte funksioneer veral by wyse van minimalisme, suggestie en implikasie en “betekenislose” woorde en frases doen afbreuk aan die kwaliteit van ŉ gedig. Ek dink hier aan woorde soos “Ja”, “O”, “sommer”, “maar net”, “tog”, “verskriklik” en “net so” en aan die herhalingstegniek waarvan die digter graag gebruik maak. Hoewel dié tegniek in die Europese Romantiek gewild was, vind moderne gehore nie meer aanklank by die deklamatoriese styl nie. Ek wil dié gedigte nie summier afkraak nie, maar in hierdie bundel moes hulle beter afgewerk wees – ek verkwalik die teksredakteur vir die feit dat daar in hierdie bundel oor die algemeen nie streng genoeg weggesnoei is nie.
In “Hy sing ŉ lied vir die eindelose Wildtuin” identifiseer die spreker met die jakkals: “Een oggend is jy die jakkals.” Veral in die dood word die ooreenkoms tussen die spreker, die jakkals en die natuur duidelik, soos ook in die bostaande sitaat:
Dit is opvallend hoe dikwels die tema lewe-dood in die bundel voorkom, dikwels as aanvulling tot mekaar en as deel van die vloeibaarheid van alle dinge. In gedigte soos die bostaande blyk die digter se vaardigheid om poësie te maak van alledaagse gebeure. Die gebruik van die persoonlike voornaamwoorde “hy” en “jy” in die gedig, op so ŉ wyse dat daar nie presies gesê kan word na wie verwys word nie, ondermyn (soos dikwels ook elders in die bundel) die beginsel van afsonderlikheid en lê klem op interverbondenheid.
Wat egter ironies is, is dat die stilte wat in vele gedigte as ideaal gestel word, deur die digter se eie woordrykheid en betogende styl weerspreek word. Oor die algemeen sou die bundel heelwat kon baat deur selfbeheersing, deur die gedig self te laat praat in plaas van die digter wat konstant aan die woord is, deur klem op poëtiese praktyke en afskaling van narratiewe praktyke.
Wat opvallend en verblydend is, is dat die digter beslis ŉ oog en ŉ oor het vir poëtiese beeldgebruik, soos uit die voorafgaande besprekings van enkele gedigte afgelei kan word. Ongelukkig is daar egter ewe dikwels ondeurdagte reëls soos “en die kruin teken ŉ simfoniese lyn / oor die baspsalm van die berg / se swaar ondervorm.”