Die Swart Dood het Middeleeuse skrywers geïnspireer om hul era van plaag te dokumenteer. Hul angstigheid en vrees herinner sterk aan ons eie, al verskil hul oplossings. (Shutter)
'N Pes met ernstige afmetings verwoes die wêreld. Maar nie vir die eerste keer nie.
Vanaf 1347-51 het die Swart Dood oral van een tiende tot die helfte doodgemaak (of meer) van die bevolking van Europa.
Een Engelse kronikus, Thomas Walsingham, het opgemerk hoe hierdie “groot sterftes” die bekende wêreld transformeer: ​​“Dorpe wat eens vol mense was, is van hul inwoners leeggemaak, en die plaag het so dik versprei dat die lewendes skaars die dooies kon begrawe."Namate die dodetal teen eksponensiële koerse gestyg het, het huurgeld afgeneem en die lande van die lande het verwoes"gebrek aan huurders wat dit bewerk het…."
Pierart dou Tielt se miniatuur, Burying Plague Victims of Tournai. (Wikimedia Commons)
As middeleeuse historikus onderrig ek die onderwerp van die plaag al baie jare. As niks anders nie, herinner die gevoelens van paniek tussen die Swart Dood en die COVID-19-pandemie.
Soos vandag se krisis, het Middeleeuse skrywers gesukkel om sin te maak van die siekte; teorieë oor die oorsprong en oordrag daarvan was in oorvloed, sommige oortuigender as ander. Hoe dit ook al sy, “… het soveel ellende ontstaan”, skryf 'n ander Engelse skrywer, die vrees was dat die wêreld 'kan amper nie sy vorige toestand herwin nie."
'N Siekte sonder grense
Middeleeuse skrywers lewer 'n verskeidenheid antwoorde vir die oorsprong van die plaag. Gabriele de Mussis ' Historia de Morbo het die oorsaak toegeskryf aan “die modder van baie goddeloosheid,” die “ontelbare ondeugde,” en die “onbeperkte kapasiteit vir kwaad”Uitgestal deur 'n hele menslike geslag wat nie meer die oordeel van God vrees nie.
Hy het sy oostelike oorsprong beskryf en verder opgemerk hoe die Genoese en Venesiërs die siekte vanaf Caffa (hedendaagse Oekraïne) na Wes-Europa ingevoer het; 'Die dra van die pyle van die dood', versprei matrose in hierdie Italiaanse hawestede onbewustelik die 'gif' aan hul verwante, familielede en bure.
Meester van Brugge van die 1482-weergawe van Giovanni Boccaccio en Florentines wat uit die plaag gevlug het. (Koninklike Biblioteek van Nederland)
Dit was byna onmoontlik om die siekte te bevat. Soos Giovanni Boccaccio oor Florence geskryf het, was die uitslag erger omdat diegene wat aan die siekte ly, gemeng is met mense wat nog nie geraak is nie ...brandrenne deur droë of olierige stowwe, 'Gesonde persone het siek geword.
Met die mag om 'groot getalle alleen deur die lug dood te maak', is dit gedink, die plaag 'kon nie vermy word nie. "
Op soek na 'n kuur
Geleerdes het onvermoeid gewerk om 'n genesing te vind. Die Mediese Fakulteit in Parys het sy energie bestee aan die oorsake van hierdie ongelooflike gebeure, wat selfs 'die mees begaafde intelligensies'Sukkel om te begryp. Hulle het hulle tot kundiges gerig astrologie en medisyne oor die oorsake van die epidemie.
Étienne Colaud se ''n vergadering van dokters aan die universiteit van Parys.' Uit die 'Chants royaux' manuskrip. (Bibliothèque Nationale de France).
Op bevel van die pous is anatomiese ondersoeke in baie Italiaanse stede uitgevoer "om die oorsprong van die siekte te ontdek." Toe die lyke oopgemaak word, is daar gevind dat al die slagoffers “besmette longe. "
Die Paryse meesters was nie tevrede met die langdurige onsekerheid nie en het 'n antieke wysheid opgestel en 'n boek saamgestel met bestaande filosofiese en mediese kennis. Tog erken hulle ook die beperkings in die vind van 'n “seker verduideliking en perfekte begrip, Met vermelding van Plinius dat "sommige toevallige oorsake van storms is nog onseker of kan nie verklaar word nie. "
Selfisolasie en reisverbod
Voorkoming was van kritieke belang. kwarantyn en selfisolasie was noodsaaklike maatreëls.
Ten einde te verhoed dat die siekte deur die Toskaanse streek Pistoia versprei, is daar in 1348 streng boetes teen die beweging van mense toegepas. Daar is wagte by die stad se hekke geplaas om te verhoed dat reisigers binnekom of vertrek.
Hierdie burgerlike ordonnansies is bepaal teen die invoer van linne of wollappe wat die siekte kan dra. Die liggame van die dooies moes op dieselfde manier oor die sanitasieprobleme demonstreer om op hul plek te bly totdat dit behoorlik in 'n houtkas toegemaak is "om die vuil stank wat van die lyke afkomstig is, te vermy; Daarbenewens is grafte gegrawe “twee en 'n halwe arms lengte diep. "
Slagters en kleinhandelaars het nietemin oop gebly. En tog is 'n aantal regulasies ingestel sodat "die lewendes nie deur vrot en korrupte voedsel siek word nie", met verdere verbod om die "stink en korrupsie" wat as skadelik vir die burgers van Pistoia beskou word, tot die minimum te beperk.
Gemeenskapsreaksie en -oplossing
Owerhede het op verskillende maniere op die uitbraak gereageer. Die mense van Messina erken die plaag se aankoms per skiphet die Genoese met die spoed uit die stad en hawe verdryf. " In Sentraal-Europa is buitelanders en handelaars uit die herberge verban en “gedwing om die gebied onmiddellik te verlaat. "
Dit was ernstige maatreëls, maar skynbaar noodsaaklik in die lig van die uiteenlopende sosiale reaksie op die plaag. Soos Boccaccio beroemd vertel in syne Decameron, het die hele spektrum van menslike gedrag ontstaan: van uiterste godsdienstige toewyding, nugtere lewenstyl, selfisolasie en 'n beperkte dieet tot die afskaffing van die kwaad deur swaar drink, sing en vrolikheid.
Die vlagwaens by Doornik in 1349. Die mense word gesien hoe hulle vlagbeelde doen as boete. (Wikimedia Commons)
Die vrees vir besmetting het sosiale gewoontes uitgeroei. Die aantal dooies het in baie streke so groot geword dat behoorlike begrafnisse en godsdienstige dienste onmoontlik geword het om te verrig: nuwe godsdienstige gebruike na vore gekom met betrekking tot voorberei op en voorsit van die dood.
Gesinne is verander. In 'n verslag van Padua word vermeld hoe "vrou het gevlug met die omhelsing van 'n dierbare man, die vader van 'n seun en die broer van 'n broer. "
Uiteindelik is daar 'n menslike element om te dikwels te verloor in die historiese rekord. Die invloed daarvan moet nie onderskat of vergeet word nie. Die moderne reaksie op pandemie ontlok 'n soortgelyke reaksie op die gemeenskap. Anders as in die omvang en omvang, en in die mediese praktyk, bly administratiewe en openbare gesondheidsaksies van kritieke belang.
Maar in 2020 is ons nie, soos Boccaccio klaag, omdat die wet en sosiale orde verbrokkel nie. Wesenlike pligte en verantwoordelikhede word steeds uitgevoer. Teen ons eie plaag in die 21ste eeu heers wysheid en vindingrykheid; burgers hang aan “die advies van geneeshere en al die magte van medisyne,” wat anders as die 14de eeu alles behalwe “winsloos en onbeskikbaar. "
Kriston R. Rennie, besoekende genoot by die Pontifical Institute of Middeleeuse Studies, Toronto, en medeprofessor in die Middeleeuse geskiedenis, Die Universiteit van Queensland
Jy is hier: Tuis > Lewe > Reis en kreatiwiteit > Hoe Middeleeuse skrywers gesukkel het om sin uit die swart dood te maak