Die coolste mense in voedsel -skyfievertoning - Nuwe resepte - 2021
Die coolste mense in voedsel -skyfievertoning
Watter soort man kan oranje Crocs cool laat lyk? Dieselfde man wat gereeld besoek word Laataand met Jimmy Fallon, het 'n superieure Italiaanse megastore in die middel van Manhattan geopen (en beplan om nog 'n paar oop te maak) en saam met Gwyneth Paltrow in Spanje 'n cabriolet gereis (en betaal om dit te doen). Batali kry ook punte bygedra tot sy koel faktor omdat hy reageer op Twitter, weet hoe om te partytjie, en Neutral Milk Hotel en X op die snitlys plaas Babbo, en 'n kookkuns -TV -ster wat sy geld sit waar sy mond is, en besit sulke restaurantkragpunte soos Del Posto (die eerste Italiaanse restaurant in 36 jaar wat met vier sterre van The New York Times spog), Babbo en Osteria Mozza.
Mario Batali, sjef-restaurateur, mediapersoonlikheid
Watter soort man kan oranje Crocs cool laat lyk? Dieselfde man wat gereeld besoek word Laataand met Jimmy Fallon, het 'n superieure Italiaanse megastore in die middel van Manhattan geopen (en beplan om nog 'n paar oop te maak) en saam met Gwyneth Paltrow in Spanje 'n cabriolet gereis (en betaal om dit te doen). Batali kry ook punte bygedra tot sy koel faktor omdat hy reageer op Twitter, weet hoe om te partytjie, en Neutral Milk Hotel en X op die snitlys plaas Babbo, en om 'n kookkuns -TV -ster te wees wat sy geld sit waar sy mond is, en die besit van restaurante soos Del Posto (die eerste Italiaanse restaurant in 36 jaar wat met vier sterre van The New York Times spog), Babbo en Osteria Mozza.
John Besh, sjef-restaurateur en aktivis
Hoe lam dit ook al klink, John Besh is regtig cool, want hy gee so baie om. Besh is bekend daarvoor dat hy sy hart en siel in alles wat hy doen, steek - of dit nou is om terug te gee aan New Orleans deur die John Besh Foundation, en dien as beoordelaar en mentor in Top sjef, om kookboeke uit die boonste rakke uit te skakel of 'n nuwe restaurantkonsep te ontwikkel - sonder om ooit op en af ​​te spring en te sê: "Kyk na my, kyk na my!".
Die in Berkeley gevestigde Blank maak al meer as 30 jaar dokumentêre programme. Baie hiervan handel oor tradisionele musiek, van Cajun zydeco tot Blue Ridge Mountain-vroetel tot Pools-Amerikaanse polka. Maar musiek en kos is nooit baie ver uitmekaar in Blank se soektog nie-kyk byvoorbeeld hoe hy so rooi boontjies en rys in sy Altyd vir plesier, 'n voorliefde vir die kultuur van New Orleans - en as hy fokus op kookkuns, soos in die geurige klassieke Knoffel is so goed soos tien moeders of die uitbundige Yum, Yum, Yum! 'N Smaak van Cajun en kreoolse kookkuns, sy passie vir eet is onmiskenbaar. Die coolste kosfliek wat hy ooit gemaak het, was egter ongetwyfeld Werner Herzog eet sy skoen. Die bekende Duitse regisseur met die naam het die dokumentêre regisseur Errol Morris wed dat hy sy film nooit sou voltooi nie Die poorte van die hemel, en belowe om sy skoen te eet as hy dit doen. In die film van Blank word gesien hoe Herzog die genoemde skoen kook, met knoffel en kruie, met die hulp van Alice Waters in die kombuis by Chez Panisse, dan waag dit vinnig. Sjoe.
April Bloomfield, sjef-restaurateur
Onthou jy toe die Britse kookkuns bekend was as 'n flou en onaantreklike, en om varkore op 'n spyskaart te plaas, sou 'n resep vir mislukking gelyk het? Die druk om 'n restaurant in die West Village van Manhattan te open, met ondersteuners soos Batali en Bono, kon genoeg gewees het om enige sjef te verpletter, maar Bloomfield en haar lewensmaat Ken Friedman het dit reggekry, wat 'n landwye neiging tot neus-tot-stert gastropubs veroorsaak het Die Gevlekte Vark. Na nege jaar, en bygevoeg Die Breslin en Die John Dory Oyster Bar (wat sy toegemaak het en daarna in The Ace Hotel heropen vir kritieke lof) op haar bord, is dit steeds meer waarskynlik dat Bloomfield aan die kook is as om op TV te verskyn. En as daar meer bewys van haar koelte nodig is, lees hierdie storie oor Bloomfield se deelname aan 'n TimesTalk tydens die 2011 New York City Wine & Food Festival.
Daniel Boulud, sjef en restaurateur
Drie Michelin -sterre, vier sterre uit The New York Times, vier James Beard -toekennings, die Chevalier de la Légion d'Honneur - as koelheid slegs op toekennings en lof was, sou Daniel Boulud 'n sub -nul wees. Vergeet die feit dat byna alles wat hy aanraak, goud word, dat hy die foie gras-gevulde burger gemaak het en dat sy restaurant DBGB bring hulde aan die baie gemiste punklokaal CBGB. In 'n tyd waarin die aandag grootliks wegbeweeg het van die Franse kookkuns, maak Boulud dit konsekwent relevant en doen dit op 'n manier wat wys waarom Frans altyd gebruik word om koel te wees en miskien weer moet wees.
Anthony Bourdain, sjef, skrywer, TV -gasheer
Jy het sy boeke gelees, hom op TV gekyk, en jy het selfs kulinêre skool toe gegaan of as braaikok gaan werk omdat van hom. Dit is 'n cliché om dit te sê, maar Anthony Bourdain leef amper die droom uit. Soos hy in die inleiding van sy program sê: "Ek is Anthony Bourdain. Ek skryf, ek reis, ek eet en ek is honger na meer." En terwyl die bad-boy-daad 'n bietjie oud geword het, en die tweede vertoning (Die vertrek) lyk amper dieselfde as die eerste, maar dit is moeilik om aan te voer dat Bourdain nie 'n goeie ou is nie, of ten minste iemand wat jy graag wil drink en 'n heerlike maaltyd saam met hom geniet.
Frank Bruni, skrywer
Tydens sy ampstermyn van vyf jaar as restaurantkritikus vir The New York Times het Frank Bruni lesers en restaurante die tafels gedraai. Hy was snaaks, hy byt, en in sy beoordelingskeuses, styl en omvang was dit altyd duidelik dat hy nie bang was om die mag van die posisie vrymoedig uit te oefen nie; dit was 'n kritikus wat vir een kolom sy hand aan die tafels probeer het en in 'n ander stuk 'n paar van die land se mees epiese kitskos-plekke besoek het. Sy resensies het 'n blog geïnspireer wat toegewy is aan Bruni-parodieë, en het een restauranteerder met 'n dun vel aangemoedig om 'n advertensie van 'n volledige bladsy in The Times uit te haal, en Eater.com het gereeld 'n funksie aangebied om sy sterre te benadeel. En hy het dit alles gedoen terwyl hy 'n eetversteuring gehad het. So goed soos Sam Sifton se resensies met een ster-reël-per-kolom kan wees, was die posisie nie dieselfde sedert Bruni die pos verlaat het om die eerste openlik gay-rubriekskrywer van die koerant te word nie.
David Chang, sjef-restaurateur, tydskrifuitgewer
Op hierdie stadium lyk dit amper asof dit 'n kulinêre toneel in New York is sonder David Chang ... goed, nie-Amerikaans. U kan praat oor die hype en die houding, die kosblad (Lucky Peach) wat met McSweeney gepubliseer is, die groeiende ryk, die varkbroodjies, die ramen, die estetiese (kyk na die dekor van die restaurante en die graffiti -muurskildery buite Ssäm Bar), die aanlyn besprekingsstelsels vir spesiale maaltye, die aandag aan detail (diens en andersins), en die feit dat Chang 'n generasie sjefs gewys het dat u 'n nuwe klas eetkwaliteit kan oopmaak sonder die wit tafeldoeke. U kan daaroor praat, maar u ontbreek die kernkoelte wat alles begin het: die feit dat met sy eerste restaurant, Momofuku Noodle Bar, Chang het alles op die spel geplaas - al die varkvleis, al die siel - en sukses of mislukking, hy sou dit doen soos hy dit sou doen, vegetariërs word verdoem. En hy het.
Scott Conant, sjef en TV -gasheer van Food Network
Ja, Scott Conant is cool. Nie omdat hy 'n beste nuwe sjef van Food & Wine was nie en algemeen beskou word as die hedendaagse maatstawwe in die Italiaanse toneel vir lekker eet. Nie omdat hy gereeld as TV -beoordelaar op Food Network's op TV was nie Gekap, en beslis nie omdat hy, soos dit onlangs op die program onthul is, rooi uie haat nie. Maar as u hom op Twitter volg, weet u dat die sjef ewe waarskynlik, indien nie meer waarskynlik nie, mense sal retweet wat met hom spot as dat iemand hom 'n kompliment gee. "Mag God u verhoed dat die almagtige Scott Conant 'n rou rooi ui gee. Hy sal u na Choppedville verban." "Scott Conant sê iemand het te veel ego? Ag die ironie." As u gemaklik genoeg is met uself om ander se kritiek op u te versterk, is u redelik cool.
Ann Cooper, aktivis
'N Titel soos "The Renegade Lunch Lady" word nie net gegee nie, dit word verdien - en met goeie rede in hierdie geval. Ann Cooper het haar lewe daaraan toegewy om die kwaliteit van skoolmiddagete vir kinders te verbeter, asook om die verhouding van Amerika met voedsel, boerdery en algemene welstand en gesondheid te verbeter. Wanneer het onstuitbare passie en vasberadenheid, veral as dit sukses behaal het, nie iemand verteenwoordig wat die moeite werd is om te bewonder nie? Cooper, 'n skrywer en gegradueerde van die Culinary Institute of America, is erken deur publikasies soos The New Yorker, The New York Times en die San Francisco Chronicle, en deur Slow Food USA vereer vir haar werk. Beleid, wetgewer of groot korporasies is verdoem, sy is 'n vrou op 'n missie en daarvoor is sy ongelooflik gaaf.
Chris Cosentino, sjef
Chris Cosentino is 'n voormalige skaatser wat in sy volgepakte restaurant in San Francisco eetgoed bedien, soos hart-tartaar en varkbloed-rigatoni met varke. Hy het 'n winkel in die Ferrygebou waar hy huisgemaakte vleis verkoop, sy eie skoene en klere ontwerp het en 'n uitgawe van Wolverinewaarin hy 'n komedie maak, wat binnekort in die strokiesprente verskyn. Moet ons meer sê?
Robert Del Grande, sjef-restaurateur
Saggeaard en vriendelik kom Del Grande uit Kalifornië na Texas met 'n Ph.D. in biochemie, het hy een van die beste en slimste "nuwe suidwestelike" sjefs geword en die eetkamerstoneel in Houston gegalvaniseer met sy Café Annie en daarna die meer gemaklik Taco Milagro en die Café Express ketting. Onderweg begin hy kitaar speel en sing saam met die sjef van Dallas, Dean Fearing, eers terloops in hotelkamers by kosgeleenthede en later saam met hul band, The Barbwires, en deel die verhoog met mense soos Steve Winwood, Rodney Crowell en Richie Furay. As ons terugkeer na sy wetenskaplike wortels, het Del Grande onlangs saam met distilleerder, Don Short, die eerste gin gemaak wat in Texas gemaak is, Roxor genaamd en gegeur met Texaanse plantaardige produkte (pekanneute, iemand?).
As dit by pizza in New York kom, is hierdie man 'n legende. Nadat hy in 1959 uit Caserta, naby Napels, na New York City geëmigreer het, het DeMarco geopen Di Fara Pizza op Avenue J in Brooklyn en het dit gedoen syne manier, pastei vir pastei, sedertdien. Die pizzas - uitgerekte deeg, gesmeerde sous, besprinkel kaas, 'n skeut olie, 'n skêr uit vars basiliekruid - word almal met liefde gemaak deur die man, hoe en wanneer hy wil, en kwyl deur die plaaslike bevolking en toeriste in die kennis. . As u nie die massa aangedurf het om 'n Di Fara -tert te proe nie, het u geen reg om oor pizza te praat nie.
John T. Edge, joernalis, skrywer en opvoeder
John T. Edge is 'n geek-chic royalty wat die voedselindustrie betref. Hy het 'n bril met 'n dik rand gehad lank voordat elke hipster in Amerika 'n paar begin dra, en sy kenmerkende sielsvlek laat hom meer na 'n vooraanstaande professor lyk as 'n pretensieuse literêre snob. Deur sy gereelde bydraes tot publikasies soos The New York Times, Saveur en The Oxford American en sy bestuur van die Southern Foodways Alliance, gee Edge aan Amerikaners 'n rede om trots te wees op die kosse wat hulle graag eet (hy skryf hele boeke wat daaraan toegewy is) gebraaide hoender, appeltert en hamburgers en patat). Aanhangers van Edge en sy werk weet dat een van die coolste dinge oor hom sy skryfstyl is - hy het 'n ongelooflike vermoë om die leser nie net te laat voel dat hy saam met hom aan tafel sit nie, maar ook om sy onmiskenbare te deel passie vir die kos en kultuur waaroor hy skryf.
Susan Feniger, sjef-restaurateur
Die bekendste onder TV -gehore en kookboekkopers as een van die twee warm tamales - saam met haar jarelange kollega Mary Sue Milliken, haar medewerker aan die Border Grill restaurante in Los Angeles en Las Vegas - Feniger is 'n toonaangewende kenner van Mexikaanse en Latyns -Amerikaanse kombuis en internasionale straatkos. Sy is ook 'n uitbundige persoonlikheid (probeer 'n foto van haar vind waar sy nie lag of ten minste breed glimlag nie) met 'n manjifieke hare en baie oorbelle, wat eens onthul het dat haar jeugheld 'n legendariese atleet Jim Thorpe was. Werk vir ons.
As jy so lekker braai dat mense om 09:30 die oggend begin toustaan, is jy warm. As u slegs vir middagete oopmaak en sluit as die kos wat u gemaak het, opraak, is u 'n goeie sakeman. As u 'n Twitter -rekening het, kan u soos 'n handvatsel uittrek Barbecue_Jesus, jy is slim. As u in dieselfde asem genoem word soos Hill Country legendes Smitty's en Kreuz's as deel van Amerika se braai -elite, is u aan die rol. En as u die vleis rook, word u naam genoem die beste braai in die land, wel ... jy verstaan ​​die punt.
Jonathan Gold, joernalis en skrywer
In wese is 'n gawe ou iemand wat weet wie hy is en sy sterk punte na die beste van sy vermoë gebruik. So wie is nou cooler as 'n man wat, ondanks die wen van 'n Pulitzer-prys vir sy voedselkritiek (sowel as talle ander toekennings en toekennings), sy invloed steeds gebruik om 'n lig te skyn oor die klein ma-en-pop-restaurante in Los Angeles? Gold - wat onlangs LA Weekly verlaat het vir die groter doek van die Los Angeles Times - kan 'n lewendige, boeiende rubriek skryf oor 'n uitstekende Thaise restaurant in 'n winkelsentrum in die middel van nêrens, en as gevolg daarvan kan menigte Angelenos daarheen waag vir 'n ete.
Christopher Hirsheimer en Melissa Hamilton, kosskrywers, stiliste, fotograwe en uitgewers
Die in Kalifornië gebore Christopher Hirsheimer (regs)-me. Hirsheimer vir u-het in Australië, Hawaii en Illinois gewoon en was 'n restaurateur, 'n korporatiewe sjef, 'n spysenier, 'n kosstilis, 'n tydskrifredakteur (Saveur) en bowenal 'n voedselveranderende voedselfotograaf, wat nou wyd nageboots word vir haar toeganklike, sensuele, natuurlike voorkoms. Melissa Hamilton (links), 'n boorling van New Jersey, het een keer die toetskombuis by Saveur bestuur en was voorheen die mede-stigter en uitvoerende sjef van haar pa se gewilde Hamilton's Grill Room in Lambertville, N.J. Vandag werk die twee saam aan die unieke reeks Canal House van periodieke kookboeke en maak daagliks wonderlike middagetes (alleen vir hulself, alhoewel hulle aan 'n boek werk om hul resepte te deel) in hul ateljee aan die New Jersey -ateljee. Hulle doen dit beslis op hul manier, en pragtig daarin.
Johnny Iuzzini, gebaksjef
Die algemene publiek het sy eerste blik op hierdie gebak -rockster gekry toe hy as beoordelaar verskyn het Top sjef nageregte, maar New Yorkers was al lank bewus van hom deur sy hoë profiel Daniel (twee keer) en dan Jean Georges. Hierdie "deegseun" lyk meer na 'n hartklop van die 50's, dan na 'n hedendaagse sjokolade, 'n beeld van sy rockabilly-bakke, technicolor-tatoeëermerke en passie vir motorfiets ry niks teë te werk nie.
Stephanie Izard, sjef-restaurateur
Sommige sjefs sal dalk begin dink dat hulle redelik gaaf was as hulle die eerste vrou geword het om te wen Top sjef; ander kry dalk 'n idee wanneer 'n nasionaal bekroonde publikasie soos Saveur hul restaurant gekies het om die fokus van die tydskrif se eerste restaurantresensie ooit te wees (en dit is 'n gloeiende een); of miskien sou 'n James Beard -benoeming vir die beste nuwe restaurant dit doen. Ons kan wed dat haar koel faktor glad nie by Izard gebeur het nie. Sy hou net haar kop neer en maak heerlike kos, en dit is omtrent net so cool as wat dit raak.
Thomas Keller, sjef-restaurateur
Die lekkerste van Thomas Keller is dat hy duidelik presies doen wat hy veronderstel was om te doen: hy is gebore om 'n sjef te wees, en het sy lewe toegewy om een ​​van die bestes in die geskiedenis te word. Anders as sommige van sy kollegas, wat moontlik begin het as musikante of wetenskaplikes of so, werk Keller al so lank as wat hy wettig in die kombuis kon werk, en sy onwrikbare gevoel van fokus en dryfkrag het sy ongekende loopbaan bepaal . Normaalweg is ambisieuse perfeksioniste soos hy bekend daarvoor dat hy ondraaglike base is, maar keer op keer as opkomende sjefs sy kombuise verlaat om self te gaan en sukses te behaal, vergeet hulle nooit om Keller te bedank vir die inspirasie as onderwyser en 'n vriend, wat die publiek in werklikheid herinner hoe cool hy is.
Lee Jones, Boer
Hoeveel mense kan 'n strikdas uittrek? Goed, hoeveel mense kan dan 'n strikdas en oorpak trek? Net een waarvan ons weet: Boer Lee Jones (soos hy graag genoem word). Maar vergeet die sartoriese kwalifikasies en oorweeg net wat Jones verteenwoordig: The Chef's Garden. In die tagtigerjare, nadat 'n aansienlike deel van hul gewasse weens 'n haelstorm verloor is, het Bob Jones en sy seuns - Lee en Bob - besluit om nie weer met konvensionele gewasse te plant nie, maar met uitsonderlike spesialiteit en erfstukke, kruie, mikrogroente en eetbare blomme. om aan die behoeftes van Amerikaanse sjefs te voldoen - nie in 'n welige Kaliforniese vallei nie, maar in Huron, Ohio. Boer Lee handhaaf die familietradisie.
Pat LaFrieda, Slagter
In 'n stad wat versot is op hamburgers, is Pat LaFrieda die man wat algemeen beskou word as 'n revolusie in hulle. Nie baie vleisverskaffers kry uitsprake in restaurantresensies nie, maar in Frank Bruni se restaurantresensie van 2009 oor Minetta Tavern, Pat gedoen het, en die Black Label Burger (rib eye, short rib, brisket en skirt steak) wat hy saam met die sjefs Riad Nasr en Lee Hanson help ontwikkel het, was nie 'n klein deel daarvan nie-alhoewel sy beroemde côte de boeuf ook gehelp het. Omdat hy sy eie visie en nuuskierigheid teenoor konvensionele wysheid gevolg het ("jy maak van beesvleis nie 'n burger nie!"), 'N egte persoon wat nie die aandag op sy kop laat gaan het nie, en 'n familieonderneming bedryf saam met sy oupa in 1922 gestig-daar is 'n straat in die Meatpacking-distrik van Manhattan wat na die gesin vernoem is-Pat LaFrieda moet opgemerk word as een van die coolste mense in kos.
Anita Lo, sjef-restaurateur
Toe haar restaurant Annisa (wat twee sterre van die New York Times ontvang het) in 2009 deur 'n brand verwoes is, het Lo die restaurant die volgende jaar heropen en daarna nog 'n tweester-resensie gekry. Sy is van nature gereserveerd, skaam en gefokus, maar Lo se passie kom deur in haar kos en in haar mededingingsgees. Sy het in die eerste seisoen hard saam met 'n rolverdeling van haar eweknieë (meestal mans) baklei Top sjefmeesters en verslaan Mario Batali in "Battle Mushrooms" Iron Chef America in 2005, en word die eerste uitdager wat 'n Iron Chef in die reeks se geskiedenis afneem.
Tim Love, sjef
Sommige van die beste sjefs het hul hand in New York probeer, en dit het misluk. Met die Manhattan -voorpos van sy Fort Worth -eetplek Lonesome Dove Western Bistro, Love het dit alles uiteengesit en dit nie heeltemal reggekry nie. Maar soveel as wat New Yorkers dit miskien nie wil hoor nie, Gotham is nie die middelpunt van die heelal nie. En in sy geboorteland Texas, waar hy 'n aantal suksesvolle restaurante geopen het, word die heelal van Tim Love net groter. Hy het onlangs begin Woodshed Smokehouse, ook in Fort Worth, waar die putte en haarden mesquite, hickory, eikebome en pekanneut verbrand, en die prys sluit in borsstukke met piquillo-soetrissies, 16 uur gerookte beeskink vir vier en "vandag se dier" met verskillende tuisgemaakte salsa's. Sekerlik, hy is 'n goeie ou seuntjie wat die hele ding "Ons gaan tequila drink by 'n oggend demo" ding doen, maar hy is 'n goeie ou, 'n regte ou en 'n goeie kok.
Harold McGee, skrywer en wetenskaplike
Hoe het 'n voormalige letterkunde -instrukteur by Yale een van die wêreld se voorste owerhede geword oor voedselwetenskap? Deur 'n sterk nuuskierigheidsgevoel, baie gesonde verstand en 'n lewendige verstand. Deur sy eerste boek, Oor kos en kooken ander geskrifte, het hy sjefs oor die hele wêreld gegalvaniseer met sy eenvoudige praatjies en mites. Sjefs soos Heston Blumenthal en Ferran Adrià salueer hom en formeel opgeleide wetenskaplikes behandel hom as 'n eweknie.
Masaharu Morimoto, sjef-restaurateur, mediapersoonlikheid
Morimoto is om ooglopende redes cool; sy wen/gelykop/verlies rekord op Iron Chef America(16-7-1), sy bierreeks en sy oorspronklike kookstyl en uber-kreatiewe aanbiedingstyl, is almal ongelooflik. Maar afgesien van sy sukses as sjef, restaurateur en sakeman, toon Morimoto koelte in sy gedrag en gevoel van grillerigheid. Wie anders sou daaraan dink om 'n roker vir salm uit ys te skep tydens die hitte van 'n Ysterkok stryd?
Nathan Myhrvold, wetenskaplike, uitvinder en skrywer
Hierdie heer het sommige Resumé: Nadat hy 14 jaar as hoof van tegnologie by Microsoft gewerk het, het Myhrvold besluit om 'n nuwe hoed op te probeer, veral 'n sjef se toque. Hy was 'n meester van die Franse sjef en het 'n rukkie gespesialiseer in braai voordat hy die literêre gedig van 2011 geskryf het, Modernistiese kombuis, waar hy nuwe wetenskaplike tegnologie en beginsels in kook verduidelik en uitgeoefen het - nogmaals bewys dat wetenskap plus kook gelyk is aan koel.
Cindy Pawlcyn, sjef-restaurateur
Pawlcyn het plaaslik en volhoubaar gedoen voordat baie van die plaaslike en volhoubare apostels van vandag hul pop-tarts self in die broodrooster kon sit. Sy het een keer 'n restaurant oopgemaak in 'n gebou in die vorm van 'n Airstream -sleepwa (Fog City Diner in San Francisco) en nou besit sy (onder andere) die beste restaurant in die Napa -vallei Die Franse wassery: Mosterdrooster. En Pawlcyn kom uit Minneapolis, 'n baie koel plek waar 'n definitief Kaliforniese sjef vandaan kan kom.
Jacques Pépin, sjef en opvoeder
Daar is min dinge in die kookwêreld wat vandag minder à la mode is as die klassieke Franse kombuis. Jacques Pépin, 'n meester in dit, gee nie om nie - hy weet wat belangrik is. Vir dekades lank deel Pépin sy kennis mildelik met die wêreld deur middel van boeke, TV -reekse en opvoedkundige programme op plekke soos die French Culinary Institute en Boston University. Maar hy is geen Franse snob nie: Hy is trots daarop dat sy eerste groot kookwerk, in 1961, resepte vir Howard Johnson ontwikkel het.
Michel Richard, sjef-restaurateur
As u na hierdie meester van die kersvader kyk cuisinierWaarskynlik die beste Franse kok in Amerika, aan die werk in sy kombuis, agter vloer tot plafon-glas, sal u waarskynlik 'n man sien wat met vreugde verbaas is oor die kreatiewe proses. Dit lyk asof Richard helderder gloei met elke druppel sous of strooi garnering wat hy op borde toedien; sy fokus is so intens dat jy sou sweer dat hy op een of ander manier sy smaak in sy skeppings laat stral. Hy het sy plek in die heelal gevind en het dit baie lekker daar - en elkeen wat sy kos eet, deel in die pret.
Eric Ripert, sjef-restaurateur
Of jy nou sy bynaam gehoor het - The Ripper - jy het waarskynlik van sy restaurant gehoor, Le Bernardin, wat die nommer een op ons lys van die 101 beste restaurante in Amerika. As sjef Daniel Boulud die ou wag van jy kan dit nie sê nie Frans cool, dan is Ripert se beskeidenheid en onderskat slegte gesindheid, om nog maar te praat van sy presisie in die kombuis en Poseidon-agtige heerskappy oor seekos, 'n weerspieëling van die nuwe skool.
Jennifer Rubell, uitvoerende kunstenaar
Die kunstenaar Jennifer Rubell in New York het moontlik 'n indrukwekkende CV - Harvard en Culinary Institute of America, studeer by Mario Batali - maar die meeste mense ken haar omdat sy 'n piñata van Andy Warhol se kop of 'n wasbeeld van prins William vertoon het. Rubell, wat grootgeword het by die eet van partytjies saam met Warhol self, is iets van 'n voedsel-kunstenaar-met-gebeurtenisbeplanner. Haar voedselgebeurtenisse wat groter is as die lewe (waar jy die kuns kan eet), neem 'n alledaagse maaltyd en meng dit met oormaat en ontsag. In Dallas het sy heuning uit die plafon gedrup op 'n ton (letterlik) baba -ribbes, en in New York het sy 'n kamer gestop met 1800 kegels watte. En Rubell se kaasbord word nie in blokkies of op 'n kaasbord bedien nie: haar weergawe bestaan ​​uit verhoogde, lewensgrootte kaasblokkies in die vorm van haar kop, geblaas met hittegewere, wat op stapels klappers drup. En jy het gedink dat koskunstenaars net gratis sop in 'n galery gemaak het.
Marcus Samuelsson, sjef-restaurateur
Dit is geen verrassing dat Samuelsson 'n gesogte plek op die lys van The Daily Meal beland het nie bes geklede sjefs; hy kom altyd by 'n gebeurtenis tot op die nege, met sy ewe stylvolle modelvrou op sy arm. Soms skuif sy styl selfs die grense, soos tydens die Barbados Food & Wine and Rum -fees van verlede jaar, waar een van ons redakteurs opgemerk het dat hy moeg gedra het in 'n land waar camo onwettig is. Wat ook opmerklik is oor Samuelsson, is sy vermoë om naatloos 'n wêreldwye kombuis te skep wat uniek is vir sy uiteenlopende kulturele invloede-Afrikaans, Skandinawies en streeks-Amerikaans. O, en die feit dat hy 'n hip restaurant in die middestad na een van die lewendigste strate in Harlem gebring het.
Anne Saxelby, kaasmaker
Kaashandelaar is, net soos byeboer, 'n beroep wat onlangs weer koel geword het. Na afloop van beroemde boerderye soos Murray's Cheese, het Saxelby klein begin, met 'n stand by Essex Street Market. Die stalletjie het uitgegroei tot 'n volwaardige winkel, en nou lewer sy kaas aan 'n aantal eksklusiewe restaurante, en hy verkoop voorraad vir Daniel Boulud by hom Épicerie Boulud. Saxelby se opkoms is 'n huldeblyk aan die selfdoen -etos, en haar sukses toon dat die verkryging van plaaslik en die ondersteuning van klein produsente 'n lewensvatbare sakepraktyk is.
Lydia Shire, sjef-restaurateur
Shire se sjefjas kan swart of pienk of pistasiegroen wees, en haar hare sal waarskynlik henna-rooi wees. Haar kos sal ongetwyfeld stewig, sappig en soms selfs uitdagend wees. Sy het dit op haar manier gedoen, met haar trouring om na die kookskool te gaan nadat haar eerste huwelik uitmekaar gegaan het en deur elke goeie kombuis in Boston gewerk het, voordat sy Biba daar oopgemaak het en Beantown sulke kos aangebied het, soos die gebraaide kalf se brein met kappertjies en swart gnocchi met inkvis. Sy herleef later die eerbiedwaardige Locke-Ober, en bedien vandag heerlike eet-saam-neem-nie-gevangenes by Boston's Scampo en Towne Stove and Spirits.
Jon Shook & Vinny Dotolo, Chef-Restaurateurs
Sekerlik, hierdie paar lyk koel. Maar meer as dit, hulle het afval koel gemaak in 'n stad waar die kulinêre cliché was soos Woody Allen dit uiteengesit het Annie Hall, 'n bestelling van "lusern spruite en 'n bord fyngemaakte gis." Skud (regs) en Dotolo (links) se eerste restaurant, Dier, staan ​​uitdagend twee deure van die ikoniese Los Angeles Joodse deli Canter's af, terwyl hy 'n daaglikse spyskaart bedien met bestanddele soos varkore, varksterte en varkkop (saam met lamnek, kalfsvleis en soetkoekies). Die kos is heerlik en die restaurant is elke aand vol. En terwyl die geregte by hul nuwe (ish) eetplek, Seun van 'n geweer, is nie heeltemal so afskrikwekkend nie, die plek is net so gewild, wat bewys dat hul kos meer is as net 'n verbygaande gier.
The Crew by Swan Oyster Depot, Restaurant Countermen
Honderd jaar na die opening in 1912, Swan Oester Depot probeer niks anders wees as wat dit van die begin af was nie: 'n beknopte toonbank waar u vars oesters en Dungeness-krap-, garnale- en mossel-skemerkelkies kan bestel, 'n hernieude mosselbrood, en dies meer, en spoel dit alles af met 'n Anchor Steam -bier. Maar dit is die bemanning wat die sleutel hier is. Of jy nou twee dae gelede of twee jaar gelede besoek het, jy sal altyd dieselfde ouens aan die toonbank sien werk - vissers of vismanne, suiwer en eenvoudig, wat mekaar almal moeilik maak en kliënte vermaak en betrek, op 'n manier wat voel asof dit vir altyd aan die gang was en op een of ander manier nog steeds nie snaaks is nie. Die plek is gevul met vuil voorskote, deurmekaar hare, hande wat drup van mossels en oesters, gesprekke oor babelas en, soos: "O, het u die telefoon? Dus gaan u vandag werk doen?" Die ouens agter die toonbank is eg; hulle is ou-skool cool.
Michael Symon, sjef-restaurateur, mediapersoonlikheid
Vir die miljoene mense wat elke dag na Michael Symon op hul televisies kyk, hetsy op ABC of Food Network, is een ding duidelik: hierdie man is baie lief vir sy werk. Miskien die ongelooflikste episode van Iron Chef America gebeur in seisoen agt se "Battle Blomkool", toe Iron Chef Symon saam met die uitdager John Fraser in die ring stap sans sous sjefs. Die twee sjefs het hul bloed, sweet en trane daarin geslaag om binne 'n uur vyf geregterwaardige geregte te skep-en nie verrassend nie, Symon het bo-oor die stryd getree.
John Thorne, skrywer
U het John Thorne nog nooit op televisie of op 'n glansryke kos- en wynfees gesien nie. Hy kook nie. Hy tuit nie sy eie toeter nie. Hy sit net in sy huis in die platteland van Massachusetts saam met sy vrou en medewerker Matt Lewis en blyk uit sorgvuldig vervaardigde meditasies oor kos en kookkuns - die meeste van hulle word in sy af en toe nuusbrief "Simple Cooking" gepubliseer en uiteindelik in boek versamel vorm. Hy doen duidelik nie wat hy doen vir roem en rykdom nie; hy doen dit omdat dit is wat hy doen.
Christina Tosi, Patisserie
"Ek het Tosi gehuur om ons te help om ons 'kantoor' te organiseer - 'n lessenaar in 'n gang," het sjef David Chang in die inleiding van die Momofuku Milk Bar -kookboek. 'In plaas daarvan het sy die onderneming begin organiseer.' Groot lof van 'n sjef wat hom reeds as 'n verskynsel gevestig het. Ondanks die feit dat hy slegs 29 is, het Tosi 'n kookresume wat insluit dat hy in die kombuise gewerk het Bouley en WD ~ 50 voordat hy 'n ander cool kind Chang met haar tjops by Momofuku Noodle Bar en Ssäm Bar wegblaas. Tosi se buitengewoon geniale smaakkombinasies en selfversekerde risiko-opname onderskei haar van die verpakking. Baie mense sou beweer dat Tosi net genoeg gedoen het om 'n plek op hierdie lys te kry deur net haar nuut gevierde Crack Pie en Cornflake-Marshmallow koekies te skep.
Jonathan Waxman, sjef-restaurateur
Hierdie ou is so gaaf dat sy mededingers Top sjefmeesters 'n rukkie terug noem hom Obi-Wan Kenobi vir sy Zen-agtige kalmte. Hy was rustig besig om groente te sny en panne op te warm terwyl ander bekende sjefs gejaag en geskarrel het. Voordat hy die gas- en TV -gasfeesster geword het, is hy vandag (benewens die bestuur van sy sinvol minimalistiese Italiaanse joint Barbuto, in Manhattan), kook hy by Chez Panisse, bring die Kaliforniese kookkuns na New York en bring terug trombone in 'n rock 'n 'roll band.
Grant Achatz, sjef
Voor die terugslag teen die sogenaamde molekulêre gastronomie, was Achatz die stof agter die styl van hierdie benadering. Sy kulinêre stamboom sluit opleiding by Thomas Keller, Ferran Adri en Charlie Trotter in. Van wie hy gepraat het, nadat hy eintlik deur Trotter meegedeel is dat hy persona non grata is, keer hy terug na Chicago en neem die stad eers oor by Trio (wat 'n voorstad 'n moet-besoek bestemming maak vir almal wat ernstig is oor eet), en daarna met Alinea, waar kursus na kursus 'cool' voel soos 'n gruwelik onvoldoende byvoeglike naamwoord. Vir sy volgende uitdagings het die sjef die idee aangeneem van 'n restaurant wat elke paar maande van konsep heeltemal verander, die manier waarop restaurante oor besprekingsisteme dink, herdefinieer en die cocktail -toneel herontdek. Nou dink hy selfs daaraan aspekte herontdek van die ervaring by Alinea. Met inagneming van sy standvastige kreatiewe benadering tot kos, ervaring en progressiewe kookkuns, sal Achatz op 38 -jarige ouderdom waarskynlik nie lank ophou om ons te beïndruk nie.
12 gerookte braai -resepte wat enige Pitmaster trots kan maak
Technically, air fryers are mini convection ovens, meaning they use convection fans to circulate hot air around foods (think: french fries, chicken wings, crispy Brussels sprouts) to give them an irresistible fried-like texture with almost no oil. Air fried foods won't taste exactly like their deep-fried counterparts, but they'll have a crispy-crunchy exterior (thanks to the maillard reaction) and tender interior. We're big fans. That's why we chose to round up 13 of our favorite air fryer-friendly Regtig eenvoudig resepte.
8. Fried Eggplant Caprese Slice 2 small eggplants into 1/2-inch-thick rounds (12 rounds total) sprinkle generously with salt and let sit 30 minutes. Pat dry, then dredge each slice in flour, dip in 3 beaten eggs, then coat with breadcrumbs. Working in batches, fry in 375 degrees F vegetable oil, turning, until browned, 2 minutes drain. Geur met sout. Make Roasted Caprese Sliders (No. 7), adding a slice of fried eggplant to each.
10. Sloppy Joe Brown 1 pound ground beef in vegetable oil in a large skillet over medium heat with 1 chopped onion, 1 chopped red bell pepper, 2 tablespoons chili powder and 1/2 teaspoon garlic powder, about 6 minutes. Add 1/2 cup each water, ketchup and chili sauce (such as Heinz). Simmer until thickened, 5 minutes. Geur met sout en peper. Serve on potato slider buns.
27. Thai Chicken Mix 1 1/2 pounds ground chicken with 1 tablespoon each fish sauce, brown sugar, grated peeled ginger and grated garlic and 1/2 teaspoon each ground turmeric and lime zest form into 3-inch patties (about 12) and season with salt and pepper. Cook in an oiled skillet over medium-high heat, 3 to 3 1/2 minutes per side. Place on slider buns with peanut sauce and lettuce. Bedien met kalkwiggies.
37. California Vegetable Hollow out the bottoms of 12 mini multigrain rolls drizzle with olive oil and spread with cream cheese. Fill with shredded carrots, sliced bell peppers, tomatoes, cucumbers and avocados, shredded lettuce and alfalfa sprouts drizzle with lemon juice. Geur met sout en peper.
40. Spanish Tortilla Cook 12 ounces thinly sliced Yukon Gold potatoes and 1 sliced small onion in 1/3 cup olive oil in a nonstick ovenproof skillet over medium-low heat, covered, until tender, about 30 minutes. Lightly beat 8 eggs in a large bowl season with salt and pepper. Pour the eggs into the skillet and gently stir into the potatoes. Cook until the bottom is set, 5 minutes. Transfer to the oven and bake at 400 degrees F until set, 10 to 15 minutes. Laat afkoel. Cut into 2-inch squares and place on slider buns with garlic mayonnaise and sliced piquillo peppers.
Expert home cooks might scoff at the idea of dinner parties causing stress. They thrive on cooking for a crowd. Spice up your next party: Ask each guest to bring an ingredient--any ingredient. Once everyone arrives and you've taken inventory, break into teams, divvy up the mystery foods, and start cooking. Whether or not dinner tastes great, you'll have a meal to remember. You might want to make sure you ask someone to bring a loaf of good bread and a bottle of wine--just in case!