Uit die ou Nordiese geskrifte kom die volgende ses toepaslike riglyne wat my nou die dag so bietjie laat dink het oor haat en liefde:
Daar is ‘n haat wat liefde projekteer en ‘n liefde wat haatlik is. Hierdie stelling wat ek maak kom soos die stelling wat die Filosoof Friedrich Nietzsche maak wanneer hy in sy “Antichrist” sê dat Christus/God eintlik gesê het, ons, onsself eerste lief moet he, “... Jy moet jou naaste liefhê soos jouself”... Die klemverskuiwing maak ‘n groot verskil, maar wat letterlik gesê word, is dat jy: ‘die wat die naaste aan jou is’ moet liefhê soos wat jy, “jouself liefhet”. Maar, nou verskuif die mensdom die klem. Nou, het die mens eers en oordonderend ‘die ander’ en alles buite hulle lief, en daarna of amper gladnie die “self” nie. Dít, is daardie nederigheid, daardie abdikasie van die self. God in die vlees het seer sekerlik daardie tyd die woorde van sy opdragte aan die mensdom, baie pertinent gestel. Hy het nie in hierdie ‘aller belangrikste stelling’ sonder voorbehoud gesê: “Jy moet jou naaste liefhê...” en daar gestop nie. God het ‘n baie duidelike voorbehoud toegevoeg... Die maatstaf van die liefde is baie duidelik neergelê.
Om jouself lief te he, impliseer nie soos wat die geloof voorgee, dinge soos arrogansie, verwaandheid en dergelike dinge nie, nee. Die priesters bring die aanklag na die mens om daardeur hul eie verwaandheid en self opgelegde mag te beskerm en dit daarmee vir hulself te verseker - deur jou hulpbehoewend teen die ‘geestelike grond’ te hou sodat jy hulle nodig moet he en hulle, hul eie selfliefde kan uitleef... Daardeur versterk hulle, hul eie lewe en die leefwyse waarin hulle gerieflik funksioneer. Daar is natuurlik ‘n selfliefde wat ‘n onaanvaarbare gevolg het, en diegene wat dit bedryf sal hulself buitendien negatief en duidelik genoeg in die normale lewe manifesteer vir almal om te kan sien. Dit is op sigself in die normale lewe nie aanvaarbaar nie en plat duidelik uit soos wat die verwerping daarvan ook in die normale lewe manifesteer. Maar om jouself ‘natuurlik’ lief te he, beteken om alles wat jou voed en jou lewe gee lief te he en dit met alles wat jy het te versorg en te vertroetel. Selfliefde loop hand aan hand met ons oorspronklike lewensbeskouing totdat dit deur die priesterlike konkoksies korrupteer is. Die simpatie en ontferming wat die priesterdom op ons afgebring het is daardie apatie wat die hele wêreld omhels, wat uitreik na alles buite jou. Dit is ‘n liefde wat lewe wegneem – jou eie lewe, die lewe van jou soort, die lewe van jou volk, die lewe van alles waaruit jy direk bestaan. Dit is liefde wat verkeerd gekanaliseer en toegepas is. Dit is liefde vermors! Dit is veragtelike liefde.
Miskien dien die veertien kodes van die Ariese etiek as rigtingwyser vir die bepaling van die liefde wat haatlik is en die haat wat liefde projekteer:
Die natuurwette dien as suiwer getuienis vir die raadsplan, want die natuurlike wêreld soos dit daar uitsien is die duidelikste werk van die Alvader.
Tree edel en dapper op en neem te alle tye die konsekwensies van jou aksies in ag, want die resultate en die effekte van jou dade bly voortleef nadat jy hierdie lewe verlaat het.
Eer die nagedagtenis van die wat aan jou behoort , veral die wat hul lewe gegee het ter beskerming van die volk want die volk leef voort deur jou bloed en jou wil.
Geseënd is die wat wraak neem, want hulle sal nie meer gekrenk word nie, en sal vir die res van hulle dae en in die dae wat nog kom, gerespekteer word.
Leer om die regte dinge lief te he en die regte dinge te haat! Mens kan darem ook nie alles liefhe nie.