Vir Brianvds, Panda, Angus en Cornelius - Jan Rap | LitNet
Dankie vir al julle skakels en inligting; ek weet nou definitief meer as voorheen (maar is terselfdertyd meer onder die indruk dat ek bykans niks weet van wat daar te wete is nie). Panda, nou dat jy Kepler noem kom die storie vaagweg terug van die maan wat gelyke oppervlaktes in gelyke tydsdure 'vee', Ek weet ellipties is nie chaoties nie, ek het net gewonder dat, met die dat op enige gegewe oomblik die konfigurasie van hemelliggame wat swaartekrag op ons (die aarde en die maan) uitoefen, verskil van enige ander oomblik se konfigurasie, dit 'n invloed op die maan (en die aarde) se wentelbaan kan hê. Jy het dit toe verklaar deurdat hierdie invloede minimaal is.
Van elliptiese bane gepraat. As alle bane ellipties is moet die geostatiese een ook ellipties wees, met ander woorde 'n satelliet in so 'n baan beweeg op en af ten opsigte van die aarde. Is die 'klein aanpassings' waarvan jy praat die aanpassings wat gemaak word om die storie op dieselfde hoogte te hou? Terloops, toe ek 'libration' google kom ek op die Duitse wikipedia af en van daar af kom ek toe op Gebundene Rotation af, die 'tidal locking' waarvan jy praat. Ek kliek toe op 'Afrikaans' en ek sien hulle gee dit as 'sinchroniese omwenteling' aan (dit was interessant om op al die tale te kliek, die Russe noem dit 'singronnoe wrashtjenie, die Hollanders 'sinchronisatiehoogte' ens ens).
2012-11-28 @13:36 Jan Rap – Hier’s nou ’n ligte misverstand en ek het my dalk swak uitgedruk. Die maansiklus waarna ek verwys het, het niks met die ander planete uit te waai nie maar dit is die siklus van die maan se wentelbaan om die aarde. ‘n Blue Moon kom bv. 7 keer in ‘n siklus van 19 jaar voor en dit is nogal nie ongewoon om op oujaarsaand, d.w.s. 31 Desember ‘n Blue Moon te hê nie. Dit het bv. op 31 Des 1952, 1971 en 1990 en 31 Des. 2009 voorgekom. En dit sal weer op 31 Desember 2028 voorkom. Daar was op 14 November 2012 ’n totale sonsverduistering sigbaar vanaf Cooktown, Australië. Ek het probeer om dit te simuleer vir 2031 – 19 jaar later. Dit was nie heeltemal suksesvol nie maar die maan het die son met minder as 1° gemis. Goed genoeg om die punt te bewys.
2012-11-28 @14:45 Jan Rap:
Dit is so dat groot hitte opbou wanneer ’n maan of planeet kondenseer, maar nie genoeg om hom te laat ontplof nie. Onthou die wette van termodinamika: jy kan nie energie skep of vernietig nie. Om ’n maan weer te laat ontplof nadat hy gekondenseer het sal op die minste net soveel energie verg as die potensiële energie van die stukke voor hulle bymekaargekom het, Maar tydens die kondensasieproses word daar onvermydellik ’n deel van die energie as hitte in die ruimte ingestraal, wat nie weer gebruik kan word tydens die ontploffing nie. Dus is daar nie ’n ontploffing nie. As jy ’n rubberballetjie op die vloer laat val hou hy nie onbepaald aan met hop, elke keer terug tot op dieselfde hoogte van waar jy hom laat val het nie. Geostasionêre satelliete word kunsmatig geplaas in sirkelvormige bane, maar blykbaar bly daardie bane nie lank sirkelvormig nie vanweë die geringe maar nie weglaatbare effek van die gravitasie van die maan, son ens. asook die uitwerking van die sonwind. Dus moet klein aanpassings elke nou en dan gedoen word om die baan weer sirkelvormig te kry. Dit is in elk geval soos ek dit verstaan. Miskien sal Kobus de Klerk ons binnekort inlig dat geostasionêre satelliete in der waarheid optiese illusies is. :-)
2012-11-28 @16:49 Vir diegene wat graag meer oor sterrekunde te wete wil kom, beveel ek die volgende boek aan: Ontsluier die Heelal - `n Inleiding tot Sterrekunde deur J E van Zyl. Dit verg slegs basiese wiskunde om die berekeninge te volg, en selfs daarmee help die skrywer `n bietjie. Die boek is by Kalahari.net beskikbaar.
2012-11-29 @09:35 Jan Rap Kyk gerus daar vir die verskil tussen aphelion en perihelion van die maan http://apod.nasa.gov/apod/ Panda CorneliusHenn
2012-11-29 @09:46 Jan, jou sinnebeeld om die koagulasie in ons Kosmos te beskryf; "Byna soos pêrels in ’n oester vorm...", is die mooiste wat ek nog gelees het... en net ’n Vrou sal vir jou kan beaam dat daar nie twee van dieselfde in die ganse Skepping is nie... uniek, merkwaardig, onvergelyklik... ja, en selfs die hare op ons hoofde is getel (min, geen of baie maak nie saak nie - dis getel)...
2012-11-30 @20:41 Panda, Baie dankie vir daardie inligting.
Brianvds, Dankie vir jou inligting ook. Ek weet van die behoud van energie maar die eierkoppe se storie is mos nou dat die maan gebrei word deur die swaartekarg wat beteken dis TOEGEVOEGDE energie vandaar my gevolgtrekking dat die maan dan uiteindelik uitmekaarskeur – die kors kan die uitdyende gesmelte kern nie meer langer hou nie en die maan skeur uitmekaar, ontplof as't ware. Nou is daar weer brokstukke wat afkoel en weer begin akkresieer totdat uiteindelik daar weer ’n maan gevorm is, ad infinitum. Dit is reductio ad absurdum en ek reken as so-iets gebeur het julle ouens dan daarvan geweet.
2012-12-01 @00:02 Brianvds
2012-12-01 @00:29 Brianvds
2012-12-02 @16:56 Brianvds
Ek het toe intussen so op die Sondag in die daglig bietjie kalmer matesis bedryf en ek sien toe hier by die 42200 kilometer bo Jupiter is die swaartekragversnelling soos op die aardoppervlak. Die tempo waarteen die swaarteveld kwyn, as gevolg van die groter konstantes ten opsigte van Jupiter, is egter heel verkillend. ’n Duisend kilometer bo die aardoppervlak is g omtrent 7.3 m/s^2 terwyl, in die geval van Jupiter, ’n duisend kilometer verder (op hoogte 43200km dus) vanaf die punt waar Jupiter se veld 9.8 m/s^2 is, is dit omtrent 9.6m/s^2. ’n 25% afname in die veld van die aarde vanaf die oppervlak tot 1000 km hoogte en ’n nie eers 2% afname in Jupiter se veld vanaf hoogte 42200 km tot hoogte 43200. So die groter planeet se swaartekrag behoort dus wel groter getykragte uit te oefen (en sal dus sy maan meer brei soos julle gesê het), Plaas la'k julle ouens van die begin af geglo het. Aan die ander kant, die bietjie grysstofoefening was lekker gewees.
2012-12-03 @16:22 Jan Rap: Die hele ding is inderdaad baie interessant, maar brei ’n mens se arme brein meer genadeloos as wat Jupiter se swaartekrag vir Io se ingewande brei. Ons koppe gaan ontplof lank voor enige maan. :-)
In ieder geval, jy is reg dat die "brei-effek" energie toevoeg, maar dit is nie genoeg om die maan te laat uitmekaar skeur nie, in elk geval nie as die maan buite die Roche-limiet is nie. Die ekstra energie word uitgewerk deur uitstraling en vulkaniese uitbarstings en so meer. Teken in | Sign in om te reageer | to comment Slegs indien jy inteken sal: