Tuis	Jy blaai in die argief vir 2012 Maart.
Maart 28, 2012 in Sonder kategorie 8 Kommentare »
Maart 19, 2012 in Sonder kategorie 4 Kommentare »
Ek stel nie eintlik belang in hoe ander mense oor God dink nie. Maar daar is skynbaar mense wat wel nuuskierig is daaroor, wat waarskynlik die rede is hoekom George Claassen en Fritz Gaum se God? Gesprekke oor die oorsprong en uiteinde van alles tot stand gekom het.
Boeke24 het ook sterk genoeg oor die onderwerp gevoel om twee resensente vir die boek te kry: Sakkie Spangenberg en Cas Vos.
Hoe het hierdie twee gevaar in hul poging om die aandag te behou van hierdie ongeïnteresseerde leser?
Spangenberg het my aandag die langste gehou; by Vos het hulle begin dwaal weens sy brokkelrige aneenryg van paragrawe. Dit lyk soms asof hy net losse gedagtes en reaksie neerpen.
In die proses van deurworstel het ek darem twee dinge agtergekom.
Die eerste is dat albei nie heeltemal positief is oor ‘n boek van hierdie aard nie. Spangenberg se gebruik van die woord “slinger” om mense se leesmetodes en gewaarwordinge te tipeer laat die aap uit die mou. By Vos is dit weer sy slotopmerking oor die struikelende manier waarop gesprekke soos hierdie geskied wat verklap dat hy nie heeltemal jubel oor die gesprek tussen godsdiens en wetenskap nie.
Die tweede is dat albei rats genoeg is om nie oordele uit te spreek oor die meriete van die veelvoud van sienings wat uitgespreek is nie. Slim soos die houtjie, onse Afrikaanse teoloë.
In die plek daarvan wys Vos eerder daarop dat hier kwalik van ‘n oop gesprek sprake is. Gaum en Claassen het elkeen met hul geesgenote gesels. Spangenberg weer is erg beïndruk deur die feit dat daar so baie vroulike deelnemers is. Dit moet seker ‘n nadraai wees van die worsteling van die Afrikaanse kerke met die rol van die vrou.
Spangenberg stel selfs ‘n lysie op van al die vroue wat aan die gesprekke deelneem. Nie een van die twee resensente vind dit die moeite werd om te noem watter mans betrokke was nie – slegs die naam van Breyten Breytenbach duik in die verbygaan op.
Twee teoloë wat dus nie self betrokke wil raak by die gesprek nie, en op die meeste die werking van die gesprek in die boek gebruik as vertrekpunt vir die stel van hul gewaarwordinge.
Sou mens dit nogtans positiewe resensies kan noem? As dit dan regtig moet, seker ja, maar eintlik wil ek sê dat dit weer tipies versigtinge resensies deur tipies versigtige Afrikaanse teoloë.
Maart 13, 2012 in Sonder kategorie 2 Kommentare »
Maart 5, 2012 in Sonder kategorie 16 Kommentare »
Jansen kry dit op ‘n manier reg om die roman se heerlikhede te suggereer. Die wyse waarop hy aangaan oor die taalgebruik (hy gee darem hier en daar blyke van waardering vir die lewenskrag van De Villiers se skryfwerk) laat mens amper verby sy teoretiese dwalinge lees. Jansen maak byvoorbeeld beswaar teen sommige van die karakters wat te dik is vir ‘n daalder. Vir enigiemand wat nog nie die roman gelees het nie, soos ek, is dit uit Janse se aanhalings en beskrywings duidelik (as die titel jou nog nie die insig laat kry het nie, bygesê) dat Kaapstad Karma-polisie ontmoet die Bokke ‘n burleske roman is. Een waar alles tot die punt van parodie en hansworstery oordryf word.
*** Die resensie-onderhoud (wátter een van die twee is dit nou eintlik?) oor Riette Rust se kortverhaalbundel ‘n Lyf onthou (ook in Rapport Boeke) verkondig weer hoe skaars seks in Afrikaanse boeke is. Seks is nie alleen taboe nie, dis ook ‘n taboe-onderwerp. “Jy praat mos nie daaroor nie …” word die blonde apologeet deur Marlene Malan aangehaal. Is dit regtig só? Mens vra jouself af in watter omgewing Rust en Malan hulle bevind. Het die opkoms van die Afrikaanse hygroman hulle ontgaan? Is hulle hoegenaamd bewus daarvan dat voorstedelike Afrikaanse vroue sekshulpmiddel-partytjies hou soos hul ma’s jare gelede tupperware-partytjies gehou het?
*** Mens kan nog jou kop skud oor preutsheid en vergeet daarvan – maar ek weet werklik nie wat om te maak van Moira Richards se resensie van Donker leuens van Lien Roux-de Jager nie (Rapport Boeke). Is dít ‘n resensie?
*** Enkele weke gelede het ek hier geskryf oor Marius Visser se bespreking in Rapport Boeke van So lig soos kip van Jacques Pretorius. Waarvan ek onbewus was, was dat die outeur oorlede is voordat sy boek gepubliseer is. Alles in ag genome, maak dit Visser se resensie en die manier waarop dit geskryf is, nog ‘n groter oefening in vertonerige futiliteit.
Soos Fouché dit stel, lees mens die boek met die wete dat jy nooit sal sien hoe die belofte daarin vervul word deur toekomstige publikasies nie. Hierdie is Pretorius se een groot kans. Dit is insiggewend om te sien hoe verskillend die twee resensente die werk benader. Fouché noem feitlik onmiddelik dat die baie geweld in die begin hom pla, maar bespreek en oorpeins in die res van die resensie hoekom dit uiteindelik nie soveel saak maak nie: Pretorius het ‘n strategie gevolg wat wel die teensy van gewled ontbloot.
Dit is die moeite werd om die res van Van Rensburg se resensie goed te lees. Hy het ‘n baie sterk aanvoeling nie alleen vir die struktuur van die roman nie, maar ook vir die sielkundige onderbou. Hy is die enigste van die drie resensente wat die klip van die titel behoorlik verduidelik.
Toe Boeke24 gelanseer is, is baie gepraat oor die moontlikheid van meer as een resensie van belangrike boeke. Presies hóé belangrik So lig soos klip is, kan mens sekerlik nie nou bepaal nie, maar ek is baie bly dat hierdie stelsel benut kon word om twee sulke resensies naas mekaar te plaas. Fouché s’n is bevredigend omdat dit vanuit ‘n skrywer se hoek die boustene nagaan; Van Rensburg s’n is so puik omdat dit sowel tema’s as boustof evalueer.