Izak Nel Mentz skryf in ŉ artikel “Noodkreet van ŉ leierlose uitgeworpene” oor sy benoudheid vir Afrikaans en vir Afrikaners wat so leierloos is. Hy stel die uitdagings van vandag en dit lyk asof hy moed verloor omdat ons so verdeeld is, anders as ons helde van vroeër.
Ek kan hom ŉ dag of twee besig hou met die talle uitdagings wat Afrikaans in die gesig staar. Ek moet egter van hom verskil oor hierdie twee punte:
Dalk moet ons eerder bly wees in tye waar die “strop om jou nek al stywer trek” dat daar soveel keuses is vir waaragter jy jou gewig kan ingooi as jy lief is vir Afrikaans. As jy nie tussen die FAK en die Voortrekkers en Steve Hofmeyr en Orania en die Kaapse Federale Alliansie en Die FW de Klerk-stigting en Huisgenoot en Aardklop en Francois van Coke en Max du Preez ŉ tuiste kan vind nie, is dit waarskynlik tyd dat jy jou eie baken vir die Afrikaner word. Wanneer jy dit doen, sal jy vinnig vind dat dit logies is om saam te werk met die bestaande lys leiers. Daar is baie waaroor ons saamstem. Gevalle soos die vriendskap tussen Steve en die Orania Beweging of die verband tussen Solidariteit, Afriforum en Helpende Hand is voorbeelde hiervan.
Dreigende skeuring in die kerk is vir Izak ŉ punt van kommer. Ek moet erken dat ek onseker is oor watter kerk se skeuring dit is wat hom bekommer. Die APK het reeds van die NG Kerk afgestig, net soos die Steeds Hervormers van die NH kerk afgestig het. Maar dis ook net soos wat die Gereformeerde kerk van die NGK afgestig het. Net soos wat die Hervormde en Gereformeerde bene van die Nederduitse kerk vir ŉ ruk moes stry oor wie nou eintlik afgestig het! Dit bevat al die elemente van ŉ Griekse tragedie wanneer mense nie eens in die kerk eensgesindheid kan vind nie. Dit doen Christenskap skade. Maar dit is nie terselfdertyd ŉ rede om moed te verloor vir Afrikaans nie.
As jy nie weet waarheen om te trek nie, móét jou verkenners in alle rigtings uitgaan. Dit is al manier om te weet waarnatoe elke pad lei: jy moet ŉ paar treë in elke rigting aflê! Terwyl dit aan die gebeur is, lyk dit asof elkeen sy eie pad inslaan en deels is dit ook waar. Solank ons net kontak met mekaar behou, verseker hierdie verskeidenheid paaie dat ons baie vinniger ons weg vind. Dit is die krag van verskeie menings.
Nou is nie die tyd om moed te verloor nie. Net soos dit nie die tyd was om op te gee toe die Bataafse bevind tot ŉ einde gekom het en plek gemaak het vir Engelse regering in die Kaap nie. Net soos die rebellie nie die einde van Afrikaans ingelei het nie. So is die skare wat bereid is om leiding te neem waar dit moet, die rede dat ek nie nou hoop gaan verloor vir my taal en die kultuur wat hy dra nie.
Die alewige temery oor leiers wat ons kwansuis so dringend sou benodig, is inderdaad ‘n vreemde verskynsel. Soos die skrywer aantoon is daar reeds talle “leiers’ wat gevolg kan word. Jy kan selfs ‘n verskeidenheid van siele en organisasies volg, indien jy so ‘n behoefte aan leiding sou hê!
Jy praat die waarheid – my opinie of my woorde omtrent die Afrikaner verskil net so effens met wat jy sê – geskiedenis het bewys dat die Afrikaner nie altyd 100% met mekaar kan saamstem en staan nie want elkeen wat ‘n sê te sê het wil die Leier/baas wees – en dat jou broer maklik ‘n mes in jou rug kan steek – en ek sê nie dat dit ‘n slegte ding is om jou eie opinie te hê nie MAAR daar is ‘n tyd dat samesyn en hande vat die voorkeur moet kry en nie voor daardie mentaliteit verdwyn het nie sal ons steeds aan die agterspeen suig