Die Peter-jasie Patriot - Nommer 44
Ek las nog gereeld Boererate by op my webwerf, gaan kyk hier en as jy miskien vir my Boererate het, stuur maar asseblief.
Regs klik hier om 'n dokument (in Engels) af te laai oor die hantering van 'n kaping situasie
Hier is nog 'n besonderse artikel van Tienie Holtzhausen. Ek is seker daarvan julle gaan dit net soveel geniet soos wat ek dit geniet het...ek droom gereeld van rykdom, ek het al duisend keer in my gedagte die Lotto geld spandeer!
Drome van rykdom
Nie baie mense kon met oom Vasie klaarkom nie. Dié dat hy maar min geselskap gehad het. Meestal net sy makgemaakte Indiese spreeu, Gertruida en sy spierwit bulterriër, Porky.
Mý paadjie het met syne gekruis toe hy destyds sy testament verander en hy my baas, die redakteur van Gauteng se grootste Afrikaanse dagblad, bel.
"Nee, my kinders wil my mos nie glo nie. Laat hulle dan in die koerant lees dat ek hulle onterf," grom hy. "Die hele ondankbare spul." En 'n mens hoor sommer oor die telefoon hoe spat die spoeg soos wat hy al hoe driftiger raak.
Dit word gou duidelik dat oom Vasie sy drie seuns met sy geld manipuleer. As hulle nie na sy pype dans nie, dreig hy om hulle te onterf. Jare lank al, sê sy oudste, 'n man van amper sestig. Die laaste strooi is toe oom Vasie van kerk verander en daarop aandring dat al sy kinders hul eie kerke summier los en by syne aansluit.
Toe word ek gestuur om die oom te gaan sien in sy kasarm van 'n miljoenêrshuis. 'n Huis wat oorloop van vase. Antieke vase wat hy oorsee en op veilings koop. Een van hulle, beweer hy, het aan Imelda Marcos behoort.
Hy's daardie dag besonder geselserig. En met die vroomste gesig vertel hy my van sy "moeilike" kinders wat hom soveel pyn en lyding veroorsaak. Aangesien hy nie meer met hulle praat nie, wil hy 'n storie in die koerante hê oor hul "onterwing", herhaal hy sy versoek. Toe hy stilbly en sy snor stadig netjies vee, hys Gertruida haar langer op haar stokkiesbene en knik haar koppie drie keer voor sy plegtig beaam: "Amen, amen, amen."
So gebeur dit toe dat oom Vasie se verhaal in die koerant verskyn. Op die voorblad nogal. Saam met sy foto, ruie wenkbroue en al.
Daarna besoek ek oom Vasie elke paar weke. Hy begin my toe gereeld te vra om sy ou Porky-hond en ook Gertruida te versorg telkens as hy op een van sy baie oorsese reise gaan.
Die laaste keer wat hy Frankryk toe is, koop hy vir homself in Avignon nog 'n antieke vaas. 'n Yslike, liederlike ding wat so swaar is, een mens kan dit net-net alleen dra. Maar dié blinkblou gedrog vol goue krulletjies en blommetjies is byna tweehonderdduisend Rand werd, sê die bekende Stepan Welz, by wie hy dit laat waardeer het.
"My ou doggie, ek wil jou iets vra," benader hy my half verleë toe ek weer een Sondag by hom kuier. Wat nogal snaaks is, want hy sê eerder dinge as wat hy dit vra.
Ek kom toe gou agter dat hy daardie vaas gekoop het met een uitsluitlike doel: vir sy as. As hy sy laaste asem uitblaas, moet ek tog net sorg dat hy 'n ordentlikke verassing kry, vra hy. "Daarna moet jy . . . " en hy bly dramaties stil, "groot 'seblief, baie mooi na my ou Porky kyk."
Dan, sê hy, moet ek sy as in die vaas uit Avignon bewaar. Tot Porky ook die tydige met die ewige verwissel. Op daardie treurige dag moet ek dit saam met sy geliefde hond se lyk in ons tuin begrawe. Dan kan ek maar die vaas vir my vat.
Twee jaar later eis 'n ernstige beroerte oom Vasie se lewe. Na die verassing is ek huis toe met Porky, asook Gertruida op my skouer en sy vaas met as. Die res van sy bates is alles vir dierebeskermingsplekke gegee.
Ook maar arm en menslik, begin ek droom wat ek met die vaas se geld gaan doen. Dalk my tien jaar oue Nissantjie met 'n spoggerige Duitse model vervang. Of ons huisverband afbetaal. Die versoeking om dit op 'n veiling te verkoop, raak al hoe hewiger. Veral toe Stepan Welz my laat weet 'n versamelaar is bereid om die prys byna te verdubbel. Maar helaas. Net een kyk in Porky se sielvolle varkogies en ek kry koue voete. Oom Vasie se as was dus veilig.
So drie jaar later maak ek een bewolkte, reënerige oggend die agterdeur oop om vir Porky sy ontbyt te gee. Die liewe ou hond het net roerloos en yskoud bly lê. Die ouderdom het hom ingehaal.
My man prakseer toe 'n doodskissie uit kasplankies. Met Gertruida op my skouer, oorle Porky in sy kis op 'n kroegstoeltjie langs my en jakarandablomme wat neersif in die graffie wat met 'n wit laken uitgevoer is, vat ek die sware vaas stewig aan sy handvatsels en begin om die as na benede te strooi.
Daar en dan rek Gertruida haar bene en vlieg fladderend van my skouer af tot in die graffie in. "Amen, amen, amen," kraak sy. Ek is so aangedaan, die trane drup op my hande wat die vaas vashou. Dié nattigheid verslap egter my greep en dit plof met 'n slag op Gertruida neer. Morsdood. Sy't nie eers 'n geluid gemaak nie. Geskok spring my wederhelf vorentoe en sy voet haak aan die kroegstoeltjie. Wat Porky se kis laat afskuif en met 'n groot gekletter en geklingel val dit die vaas hééltemal plat.
Net toe maak die wolke oop en tussen oom Vasie se as flits 'n blinkblou skerfie in die sonlig. Daar in die graffie waar Porky en Gertruida se lyke lê.
En . . . my drome van rykdom.
Gee asseblief vir Tienie terugvoer as julle die artikel geniet het. Dankie
Barclaycard is terug, doen aanlyn vir jou kaart ansoek! klik hier
Moeder aan seuntjie wat nie spinasie wil eet nie: "Wag maar, vannag kom die duiwel met jou afreken."
Daardie nag begin dit vreeslik reën. Die donderweer dreun en die weerligstrale klief deur die lug.
Die ma raak bekommerd en wil by die seuntjie gaan sit totdat die weer opklaar.
Tot haar verbasing vind sy hom nie in die kamer nie. Sy kry hom in die spens besig om spinasie te eet.
Kort-kort prewel hy: "So 'n flippen lawaai, en dit oor 'n bietjie spinasie."
Die ou sit by die kroeg en staar na 'n blondine wat die styfste paar jeans aan het wat hy nog gesien het. Hy stap nader en vra haar: "Hoe op aarde kom mens in daardie jeans in?"