Bede's Mapping of England - Artikels - 2021
Deur Diane Speed
Reis en reisigers van Bede na Dampier, geredigeer deur Geraldine Barnes met Gabrielle Singleton (Cambridge Scholars Press, 2005)
Synopsis: Moderne historici van kartering het 'n wye begrip aangeneem van wat 'kaart' kan beteken. Met betrekking tot Middeleeuse tekste word verstaan ​​dat die idee 'n verskeidenheid genres insluit wat byvoorbeeld wêreldkaarte, sondiagramme, landopnames, reisroetes, straatplanne en argitektoniese tekeninge insluit. Terselfdertyd kan dit na visuele of mondelinge tekste verwys.
Bede se naam is opgeroep in wetenskaplike bespreking van Middeleeuse kaarte in verband met syne De locis sanctis (Op die heilige plekke) en syne De temporum ratione (Oor die berekening van die tyd), maar tot dusver het sy magnuns opus buite sulke besprekings gebly. Hierdie referaat sal egter argumenteer dat kartering sentraal staan ​​in die betekenis van Bede's Historia ecclesiastica gentis Anglorum(Ecclesiastical History of the English People) en informeer die verhaalstruktuur wat die betekenis bevorder. Die onderskeie verenigings van De locis sanctis en De temporum ratione met kartering bied 'n vertrekpunt vir hierdie argument, aangesien hulle relevante diskoerse met die Historia.
De locis sanctis het sy oorsprong in 'n bedevaart na Jerusalem wat in die laat sewende eeu deur Arculf, 'n biskop van Gallië, gemaak is. Op pad huis toe is hy van koers af geblaas en is 'n tyd lank deur Adamnan, abt van Iona, ontvang aan wie hy sy reise beskryf het. Kort daarna, tussen 686 en 688, het Adamnan, op grond van die aantekeninge wat hy gemaak het, 'n gidsboek vir die Holy Places geskryf. De locis sanctis; ter illustrasie van die mondelinge teks wat hy grondplanne van vier spesifieke terreine in die Heilige Land bygevoeg het, gekopieër uit sketse wat Arculf vir hom gemaak het: die kerk by die put van Jacob, die kerk op die Hemelvaart, die basiliek op die berg Sion, en die gebouekompleks op Golgota-berg. In 702–3 het Bede Adamnan se teks verkort om sy eie weergawe te lewer De locis sanctis, en die vier tekeninge daarin gekopieer. Die planne verskyn in manuskripte van albei werke uit die negende eeu en word in die wetenskaplike literatuur as kaarte behandel.