Die ruiter van Skimmelperdpan – Kouevuur
Die ruiter van Skimmelperdpan	Maart 13, 2013 Son	Ek tel nie meer die lengtes nie, ek weet dit vat my nou 45 minute om ‘n kilometer te swem. Nou word swemtyd kopskoonmaaktyd, dinktyd, onthoutyd. Dis die vreemdste ding van onthou. As jy jou onthou net laat los, vrye teuels gee soos ‘n perd 😉 dan kom daar flardes van soveel verskillende lewensoomblikke verby galop.
Vanoggend, uit die blouste bloutes van onthou (apologie aan Marita van der Vyver) kom dié woorde oor my galop, met elke swemslag van ‘n arm, “sal daar nimmer ‘n einde kom, altyd maar weer, die galop… die galop… die galop.
Toe ons klein was, het my ma vir ons gedigte voorgedra. Sy het dit nie net voorgedra nie, sy het dit ge”act” en ek was gaande daaroor. Daar was Amakeia en Mabalel en die een van die ‘ewige getinkel in die ou Slamaaierwinkel’ en dan die een wat vanoggend by my kom spook het, nes die afkop man. Ek weet nie waar my onthou gaan krap het nie, ek weet nie hoekom nie, ek kon net onthou van die galop en galop en galop en iets van ‘n afkop man. Alwetende Google het die onthou soos ‘n wolkbreuk oor my uitgestort. Ek sien hoe my ma hierdie vir ons uit”act”. Ek kan “for the life of me” nie dink hoekom sy sulke grusame gedigte vir ons as kinders voorgedra het nie, maar ek kan onthou dat ek onbehoorlik gefassineer was daarmee. Veral met daai wegsterwende galop… galop… galop… En die helder onthou daarvan vanoggend? Dalk is daar iewers iets wat ek moet laat weggalop.
Die ruiter van Skimmelperdpan (A. G. Visser)
By die huisie verby waar ‘n vrou staan en kyk…
In die afkopding ken sy haar man…
Met ‘n onaardse gil val sy bleek soos ‘n lyk…
En dan jaag daar ‘n perd met ‘n man sonder hoof…
Sal daar nimmer ‘n einde kom… altyd maar weer
Die galop… die galop… die galop?!”
Previous Post Bitch BlogNext Post Sonder titel van woede
19 thoughts on “Die ruiter van Skimmelperdpan”
Dirkie sê:	Maart 17, 2013 om 6:39 vm	My Ma kon haar stem so melodramaties en wenend laat klink…met’ dis die winterwind wat waai al wenend deur die nag ” dan het haar stem so misterieus gedaal al weeenend deur die nag….ai lekker getjank ook , met die onthou. Baie mooi Son en baie baie geniet.
Antwoord	Ruiter sê:	Maart 15, 2013 om 11:51 vm	Ai, ek hou van al julle perdestories!
Antwoord	Son sê:	Maart 15, 2013 om 2:28 nm	Solank jy net nie ‘n afkopman rondry nie! 😉
Antwoord	theomxx sê:	Maart 15, 2013 om 6:16 vm	Baie geniet. Mooi gedoen. Gister se paadjies
Antwoord	Son sê:	Maart 15, 2013 om 11:22 vm	Bly om jou hier te sien Theo!!!
Antwoord	Flenters sê:	Maart 13, 2013 om 7:54 nm	“Ek weet nie waar my onthou gaan krap het nie……. ” Mooi gesê.
En Skimmelperdpan (en Klaasgeswind) roep ou herinneringe op.
Antwoord	Son sê:	Maart 13, 2013 om 7:57 nm	Onthou krap soms waar dit nie moet nie 😉
Antwoord	hugo sê:	Maart 13, 2013 om 7:13 nm	GEnade die memories maak opslae hier!
Antwoord	lekkerjeuk sê:	Maart 13, 2013 om 5:11 nm	Ek het hierdie op die internet gekry en gesny en geplak, maar die woorde is nie heeltemal die oorspronklikes nie.’Skuus Son, vir die blog-oorname.
Antwoord	Son sê:	Maart 13, 2013 om 7:20 nm	Nee wat, dis lekker! Ek wil nou soos kleintyd sê ‘Nog nog nog!’
Antwoord	lekkerjeuk sê:	Maart 13, 2013 om 4:07 nm	Hehehe. Ek het dit ook vir my kinders so ge-act. Hulle was mal daaroor – die grieselrigheid van spookstories is mos so ‘n lekkerkry bang. Ek het vir my sibbe en later ook vir my kinders Klaas Geswind en sy perd ge-act – met n kussing as perd. Ken jy dit ook?
Antwoord	netjane sê:	Maart 13, 2013 om 4:23 nm	Sjoe LekkerJeuk – nou vat jy my terug na my kinderjare. My pa het vir ons Klaas Geswind geact. Maar my onthou wil nie heeltemal terugkom nie…
Antwoord	lekkerjeuk sê:	Maart 13, 2013 om 5:08 nm	Klaas Geswind en sy perd
As jy miskien nog met jou maat
bo in die dorp sit lag en praat,
vergeet jy jy moet huis toe gaan,
anders sal Elsie vir jou slaan.
Sy sit al by die vuur en brom:
“Ek kry hom soos hy huis toe kom.”
Jammer dat mans so selde hoor
as vrouens vir hul knor.
Dit is maar so: “Hul kan maar praat,
ons luister tog nie na hul raad.”
dat dit so is, het Klaas Geswind
een donker nag ook uitgevind.
Hy’t lelik in die knyp geraak
toe hy moes terugry van die Braak.
Het Klaas geluister na sy vrou,
dan het dit hom nog nooit berou.
Geen dag gaan om of sy vertel hom:
“Maar Klaas, jy is tog al te skelm.
Nog nooit is jy van huis gewees,
of jy gedra jou nes ‘n bees.
En loop Klaas Tieties met jou mee,
dan gaan dit woes met julle twee.”
Een aand, in plaas van huis toe gaan,
bly Klaas nog in die dorp en staan.
“Nou, arrie! moet jul my trakteer:
kom kêrels, gooi maar nog ‘n keer.”
Hul gee oom Klaas ook nog ‘n dop,
toe was hy net mooi hoenderkop.
Nou skeel dit niks, al word dit nag,
hy bly maar daar gesels en lag,
as Klasie eers begin te slinger,
dan kan jy glo, hy sal maar linger
as jy hom pluk, verlep hy sommer
of nes ‘n skilpad in sy dop in,
As Klaas vannaand sy huis wil haal,
dan word dit tyd om op te saal.
Dus klim hy Kol maar saggies op
en druk sy hoed vas op sy kop.
eers fluit die ou – want hy was bang –
die neën-en-neëntigste gesang.
Dan kyk hy weer ‘n slaggie om
of daar miskien ‘n spook aankom.
Voor hy vannaand sy huis kan kry,
moet hy die kerkhof nog verby.
Drankies is darem snaakse goed,
hul gee die bangste kêrel moed.
Al is ‘n mansmens nog so olik,
‘n sopie maak hom netnou vrolik,
steek hy maar net ‘n dop of drie,
dan stuit hy vir geen duiwel nie.
Maar Klaas het darem naar gelyk
toe hy daar in die kerkhof kyk,
sy bloed het wonderlik gekook
toe hy gewaar hoe dit daar spook.
Daar speel die duiwel op ‘n tromp
vir veertig spoke in ‘n klomp.
hul dans daar rond dat dit so gons –
geen ouderwetse kotiljons,
maar eers Alexander Klipsalmander
trap hulle almal met malkander.
Toe was dit weer die hondekrap,
totdat die sweet so van hul aftap.
Die goed was byna poedelkaal,
en kyk, die vrouens was te skraal,
maar een daarvan, ‘n bietjie dikker,
maak so ‘n uitgehaalde flikker
dat Klaas, plaas van sy bek te hou,
skree: “Arrie! dit was fluks van jou!”
Soos hy dit sê, toe moet hy ja,
die heel boel sit hom agterna.
“Kol, loop nou dat die stof so staan,
anders is Klaas vannaand gedaan.
Kom jy maar net die drif verby,
dan dalkies raak jou baas nog vry.
Toe, Kol, die duiwel sny jou spoor.”
Hier lê die drif ..”Hiert!” sy’s daaroor.
Haar stert het glad uitgeruk,
maar Klaas is los, dis sy geluk.
Vir die wat lus het om te draai,
wil ek maar net ‘n woordjie raai –
Gedink aan Klaas Geswind se perd
en vra jouself” waar is haar stert?
Wie was dit digter? Ek dink F.W. Reitz, maar is nou te lui om seker te maak.
Son sê:	Maart 13, 2013 om 7:18 nm	Ha ha ha ha! Ooooooo, waar is my pa nou?!
Son sê:	Maart 13, 2013 om 7:16 nm	😆 Ek KEN dit, ja. Jy bring nou ander memories terug!
Antwoord	hugo sê:	Maart 13, 2013 om 3:59 nm	Dis skrikwekkenk dat ons kinders nie hierdie juwele in letterkunke ken nie!
Antwoord	Son sê:	Maart 13, 2013 om 7:15 nm	Ons moet hulle leer Hugo 😀
Antwoord	netjane sê:	Maart 13, 2013 om 3:43 nm	Ek onthou daai gedig net so goed! Dink dis die ritme. Ek het vanoggend DJ Opperman se Groot Verseboek by ‘n liefdadigheidswinkel gekoop. Nou “onthou” ek weer al die ou gedigte. Waar stap die tyd met ons heen?
Antwoord	Son sê:	Maart 13, 2013 om 3:46 nm	Ons word oud en die kinders word groot 😆 Ek het ook die Groot Verseboek, maar het des jare nie daarin gelees nie. Ek gaan sommer vanaand bietjie daardeur blaai!