Slag van Wolfberg - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die Slag van Wold Mountain
Op 8 Januarie 1877 het Amerikaanse troepe onder bevel van kaptein Edumund Butler, 'n 5de Amerikaanse infanterie 'n mag van 500 Sioux en Cheyenne verslaan. Die geveg het by Wolf Mountain in Montana plaasgevind, en die Indiane is gelei deur Chief Crazy Horse.
Na die nederlaag van Custer in die Slag van die Little Bighorn, het die weermag groot troepe na die Montana -gebied gestuur om die gebied onder beheer te bring. Baie inheemse Amerikaners het teruggekeer na die besprekings. Generaal Nelson Miles het 'n mag soldate gelei om Sitting Bull te verslaan. Sitting Bull was gereed om oor te gee, maar toe sy afvaardiging deur die Amerikaanse weermag Crow -verkenners doodgemaak word, eis sy manne wraak. Crazy Horse het probeer om Miles se magte op te trek by die Tongue -rivier. Miles kampeer net suid van vandag Birney Montana. Oornag het swaar sneeu geval en die temperature het gedaal. Crazy Horse en sy manne het die volgende oggend 'n aanval op die Miles -magte begin, maar het nie daarin geslaag om Miles te verdryf nie. Miles se troepe het 'n teenaanval gekry, en hoewel hulle die Indiërs nie verslaan het nie, het hulle hulle verdryf. Alhoewel dit takties nie 'n volledige oorwinning vir die weermag was nie, was die feit dat die weermag in die diep sneeu die Indiërs suksesvol kon agtervolg Crazy Horse oortuig dat sy lot hopeloos was en dat hy gou oorgegee het
Slag van Wolfberg 8 Januarie 1877
Na die ramp van die Slag van Little Bighorn waar die 7de Kavallerie van George Armstrong Custer byna uitgewis is en Custer vermoor is, het die Amerikaanse weermag desperaat probeer om die Indiërs terug te kry op die voorbehoude en toegewings te bekom. Die Indiese weermag van die weermag van die boonste Amerikaanse vlaktes het die leër in die steek gelaat om Amerikaanse Indiese leiers te beveg Sittende Bul en Crazy Horse. Die strawwe winter van 1876-1877 het dit egter vir die Amerikaanse weermag moeilik gemaak om die agtervolging te voer. Generaal George Crook het 'n einde gemaak aan die veldtogseisoen totdat die weer verswak het. Die aggressiewe, maar ydele generaal Nelson "Bear Coat " Miles wou egter nie hê dat een van die Crook's wag nie en begin met nuwe aanvalle gedurende Kersfees 1876 en vroeg in 1877 op soek na Crazy Horse & Oglala Sioux. Die Indiane het gevoel dat hulle veilig is vir die winter, want die weermag het hulle gewoonlik nie agtervolg in die gedagte aan die noordelike vlaktes nie.
Sioux en Cheyenne sluit by magte aan
Die Sioux was in 'n behoorlike toestand, maar sommige van hul Cheyenne -bondgenote wat by hulle aangesluit het, was vies van die gebrek aan voedsel en die weer. Die meeste Cheyenne wou weer by die reservaat kom om voorsiening te maak. Ander, insluitend die grootste deel van die Sioux, wou egter nie die Black Hills toegee in ruil vir die voorsiening nie. Hierdie breuke in die koalisie het baie besprekings onder die Indiane veroorsaak op soek na konsensus gedurende Desember 1876. Intussen het Miles deur die diep sneeu gewaai op soek na die Crazy Horse 's -roete. Die situasie vir die Sioux het gespanne geraak met Miles wat hulle bekruip. Op 7 Januarie 1877 het Crazy Horse Miles ' -kolom op die Tongrivier, maar die Indiërs is tereggewys en Miles het 'n kontingent van Cheyenne gevange geneem. Daarna het Miles herhaaldelike aanvalle ondervind om die gevangenes te bevry, en daarom het hy besluit om 'n verdedigingsposisie naby Wolf Mountain op te stel. Terselfdertyd het die Sioux en Cheyenne hul dorpe verder noordwaarts langs die Tongrivier verhuis om van Miles af weg te kom.
Die Slag van Wolfberg
Die oggend van 8 Januarie 1877 het die geveg begin in 'n sneeustorm met Crazy Horse wat vanuit verskillende hoeke aangeval het, maar hy het nie 'n vou gekry om te ontgin nie. Namate die weer effens opgeklaar het, kon Miles bereik met sy artillerie, wat 'n voorsprong op Crazy Horse veroorsaak het. Crazy Horse het geen ander keuse gehad as om terug te trek om sy mag te red nie. Die getalle wat deur albei kante verloor is, was klein en die stryd was moontlik gelykop. Die groter punt is egter op die Indiane gemaak deur die Slag van Wolfberg, ook bekend as die Slag van die Butte. Hulle was selfs in die winter nie veilig vir Amerikaanse magte nie. Totale kapitulasie sou binnekort volg. By niemand was Miles geliefd nie, maar sy suksesse is beloon en hy word uiteindelik die bevelvoerende generaal van die Amerikaanse leër in 1895.
Slag van Wolf Mountain -motorfietsrit
Probeer hierdie rit van Sheridan, WY na Decker, MT na Birney, MT na Ashland, MT na Busby, MT vir 'n goeie lang termyn. afronding by die Battle of Little Bighorn Battlefield, wat ek sterk aanbeveel. Dit is 'n lang termyn vir fietse met kleiner gastanks met min brandstofpunte. Maak seker dat u 'n aanvulling op Sheridan, WY, maak voordat u hierdie rit uitvoer. Sommige daarvan is ook grondpad, so wees versigtig daar buite. Die Slag van Wolfberg Battlefield is ongeveer 4 myl suidwes van Birney, MT. Dit is onder die private besit van die Quarter Circle U Ranch. Die mede -ruiters van die Battlefield Biker ' is 'n beleefde en respekvolle groep, so vra toestemming voordat u privaatlande betree.
Battle of the Little Bighorn, deur Charles M. Russell, 1903
Slag van Alkali Creek – 1 September 1865, Powder River War, Sioux
Slag van Dry Creek 8 September 1865, Powder River War, Sioux, Cheyenne, Arapaho
Hayfield Fight – 1 Augustus 1867, Red Cloud 's War, Cheyenne en Sioux
Slag van Sixteenmile Creek – 7 April 1869, Blackfoot
Slag van Bighornrivier – 11 Augustus 1873, Sioux
Slag van die Rosebud – 17 Junie 1876, Groot Sioux -oorlog van 1876, Cheyenne en Sioux
Slag van die Little Bighorn – 25–26 Junie 1876, Groot Sioux -oorlog van 1876, Sioux, Cheyenne, Arapaho
Battle of the Cedar Creek – 21 Oktober 1876, Great Sioux War of 1876, Sioux, Shoshone, Crow
Slag van Wolf Mountain, Montana
Slag van Wolf Mountain – 8 Januarie 1877, Groot Sioux -oorlog van 1876, Cheyenne en Sioux
Slag van Little Muddy Creek – 7 Mei 1877, Groot Sioux -oorlog van 1876, Cheyenne en Sioux
Battle of the Big Hole – 9–10 Augustus 1877, Nez Perce War, Nez Perce en Palouse
Slag van Canyon Creek – 13 September 1877, Nez Perce War, Nez Perce en Crow
Battle of Bear Paw – 30 September – 5 Oktober 1877, Nez Perce War, Nez Perce
Slag van Pumpkin Creek – 7 Februarie 1880, Sioux
Slag van Melkrivier – 17 Julie 1879, Sioux
Slag van Poplarrivier – 2 Januarie 1881, Sioux
Battle of Crow Agency – 5 November 1887, Crow
Voordat die deelstaat Montana in groot boerderye ingekerf is, was dit die laaste groot jagveld van die Noordelike Vlaktes en het dit talle Indiese stamme tuisgemaak. Met Westward Expansion word die gebied bedreig deur nuwe intrekkers en die inheemse Amerikaners het teruggeveg.
Montana se Indiese oorloë kan meestal in drie groepe saamgevat word: die Blackfeet Wars van die noordweste van Montana, die Nez Perce se 1,170 myl lange optog van Oos-Oregon na Kanada en die goed gekroniseerde Groot Sioux-oorlog van 1862, waarvan die gevegte gelei is deur Chiefs Sitting Bull, Crazy Horse, Dull Knife, Two Moons en ander teen generaals soos George Custer, Nelson Miles, George Crook, Alfred Terry en ander kavallerieleiers. Hierdie groepe van Sioux en Cheyenne was die laaste houe in die noordelike vlaktes teen wit inval.
Die Borg -kubus word vernietig
Na die geveg hervat die kubus heeltemal onbeskadig na die aarde. Die OndernemingNadat hy herstelwerk voltooi het, het hy gehardloop om die Borg in te haal. (TNG: "The Best of Both Worlds, Part II") Ter voorbereiding op 'n Borg -inval op die aarde, is 'n noodtoestand op die planeet afgekondig. (DS9: "Homefront") Deur die laaste verdedigingslinie opsy te skuif deur 'n vloot Mars Defense Perimeter -wagpote maklik te vernietig, het die Borg -kubus posisie in die baan van die aarde ingeneem. Deur die herowerde Locutus en sy skakel na die kollektiewe gees van die Borg te gebruik, het die Onderneming bemanning het daarin geslaag om ondermynende bevele te plant om die Borg -skip te deaktiveer en te vernietig. (TNG: "Die beste van albei wêrelde, deel II")
Alhoewel die uitkoms van die inval baie erger kon gewees het, was die resultaat van die geveg niks minder as 'n ramp nie. Die verlies van so 'n groot aantal sterre skepe het die Federasie onvoorbereid gelaat op enige nuwe volgehoue ​​konflik. (TNG: "The Wounded") Bevelvoerder Shelby het die bevel oor 'n spesiale taakspan geneem om Starfleet te herbou, maar die vloot na vorige ontplooiingsvlakke sou na verwagting tot 'n jaar duur. (TNG: "Die beste van albei wêrelde, deel II")
Die grootste intertribale stryd op die suidelike vlaktes is middel Junie 1838 in die noordweste van Oklahoma gevoer toe die geallieerde Cheyenne en Arapaho kampe van die gekonfedreerde Kiowa, Comanche en Plains Apache op Wolf Creek, ongeveer twintig kilometer bo (suidwes van) die huidige Fort Supply (aangeval) aangeval het ( in die huidige Ellis County). Die Cheyenne en Arapaho het uit die suidooste van Colorado gereis op soek na hul tradisionele vyande, die Kiowa, om die dood te wreek van die stryders van die Cheyenne Bowstring Society wat in 1836 gedood is terwyl hulle langs die Washita -rivier inval.
Die Cheyenne en Arapaho het die oggend op die kampe geval en baie mense doodgemaak wat bessies langs Wolf Creek gepluk het of buffels in die nabygeleë heuwels gejag het. Sommige verdedigers het uitgegaan en die aanvallers uitgedaag, en ander het die kampe beskerm. Aan beide kante is die geveg uitgevoer deur individue of deur klein groepies, gewapen met tradisionele wapens, soos boë en lansies, en 'n paar Cheyenne het gewere gehad. Herhaalde aanvalle gedurende die dag kon die Kiowa en hul bondgenote nie oorweldig nie, en die aanvallers, wat hul behoefte aan wraak bevredig, het in die middag opgehou baklei. 'N Onbekende aantal lê dood. Drie dae later het die toneel van die slagting gesien hoe 'n dragon -afdeling van die Amerikaanse weermag vriendelike hoofde van Osage na 'n raad met die Kiowa begelei het.
'N Positiewe gevolg van die geveg was 'n vredesooreenkoms tussen die vyf stamme. Krygers wat mekaar in die geveg getoets het, staar nou 'n nuwe bedreiging in die vorm van Euro -Amerikaners wat die suidelike vlaktes binnekom. Intertribale samewerking was broodnodig, en in die somer van 1840 by Bent's Fort, in die suidooste van Colorado, het verteenwoordigers van die stamme saamgekom om vrede te maak. Die gevolglike alliansie het gedurende die stryd met die Verenigde State geduur tydens die Indiese oorloë van die laaste helfte van die negentiende eeu.
George B. Grinnell, Die veg Cheyenne (Norman: University of Oklahoma Press, 1955).
Stan Hoig, Stamoorloë op die suidelike vlaktes (Norman: University of Oklahoma Press, 1993).
James Mooney, "Kalendergeskiedenis van die Kiowa -Indiane", in Bureau of American Ethnology, sewentiende jaarverslag, Deel I (Washington, DC: GPO, 1898).
Bob Rea, & ldquoWolf Creek, Battle of, & rdquo Die ensiklopedie van die geskiedenis en kultuur van Oklahoma, https://www.okhistory.org/publications/enc/entry.php?entry=WO001.
Inheemse Amerikaners behaal oorwinning tydens die Slag van die Rosebud
Inheemse Amerikaners van Sioux en Cheyenne behaal 'n taktiese oorwinning oor die magte van General Crook tydens die Slag van die Rosebud, wat die ramp van die Slag om die Klein Groot Horing agt dae later voorspel.
Generaal George Crook was die bevelvoerder van een van drie kolomme soldate wat daardie Junie bymekaargekom het in die Big Horn -land in die suide van Montana. 'N Groot groep Sioux- en Cheyenne -Indiane onder leiding van Sitting Bull, Crazy Horse en verskeie ander hoofmanne het in die gebied vergader in weerwil van Amerikaanse eise dat die inheemse Amerikaners hulself tot voorbehoude beperk. Die weermag beskou die weiering van die stamme as 'n geleentheid om 'n massiewe drieledige aanval te stuur.
Crook 's -kolom, wat noordwaarts marsjeer van Fort Fetterman in Wyoming Territory, sou saam met twee ander kom: General Gibbon 's -kolom wat oos kom van Fort Ellis in Montana Territory, en General Terry 's se mag kom wes van Fort Abraham Lincoln in Dakota Territory . Terry se mag het die binnekort bekende 7de Kavalerie onder bevel van George Custer ingesluit. Die groot afstande en die gebrek aan betroubare kommunikasie het dit moeilik gemaak om te koördineer, maar die drie leërs was van plan om bymekaar te kom in die vallei van die Big Horn -rivier en 'n aanval op 'n vyand te doen wie se ligging en grootte slegs vaagweg bekend was.
Die plan het vinnig in die moeilikheid beland. Toe Crook die Big Horn nader, het sy verkenners hom meegedeel dat hulle tekens gevind het van 'n groot Sioux -mag wat nog naby was. Crook was oortuig dat die Sioux in 'n groot dorpie iewers langs die Rosebud Creek net oos van die Groot Horing laer opgeslaan het. Soos die meeste van sy mede -offisiere, het Crook geglo dat Indiane meer sou vlug as om te staan ​​en te veg, en hy was vasbeslote om die dorp te vind en aan te val voordat die Sioux in die wildernis kon ontsnap. Crook se bondgenote � Kraai- en Shoshone -krygers was minder seker. Hulle vermoed dat die Sioux -mag onder bevel was van Crazy Horse, u briljante oorlogshoof. Crazy Horse, het hulle gewaarsku, was te skerp om Crook die geleentheid te bied om 'n stilstaande dorp aan te val.
Crook het gou verneem dat sy bondgenote reg was. Omstreeks 08:00 op 17 Junie 1876 het Crook sy mag van ongeveer 1300 man in die bak van 'n klein vallei langs die Rosebud Creek gestop sodat die agterkant van die kolom kon inhaal. Crook se soldate het ongesaal gesit en hulle perde laat wei terwyl hulle in die gras ontspan en die koel oggendlug geniet. Die Amerikaanse soldate was oop, verdeeld en onvoorbereid. Skielik ry verskeie Indiese verkenners die kamp in 'n volle galop binne. "Sioux! Sioux! " het hulle geskreeu. �ie Sioux! " Binne enkele minute het 'n massa Sioux -krygers by die weermag begin saamkom.
'N Mag van minstens 1500 berede Sioux -krygers het Crook se soldate verras. Crazy Horse het 'n ekstra 2500 krygers in reserwe gehou om die aanval te voltooi. Gelukkig vir Crook is een deel van sy leër nie onvoorbereid betrap nie. Sy 262 bondgenote van Crow en Shoshone het gevorderde posisies ingeneem ongeveer 500 meter van die hoof soldate. Met verstommende moed het die Indiese krygers die veel groter indringermag vrymoedig teengewerk. Hulle het daarin geslaag om die aanvanklike aanval lank genoeg te stomp sodat Crook sy mans kon hergroepeer en soldate vorentoe kon stuur om sy Indiese bondgenote te ondersteun. Die gevegte duur voort tot die middag, toe die Sioux-miskien in die hoop om die weermag van Crook in 'n hinderlaag te trek-van die veld af terugtrek.
Die gesamentlike mag van 4 000 Sioux -krygers het die Crook ' -getalle met meer as drie tot een in die getal en onvoorbereide leër getel. As dit nie was van die wysheid en moed van die bondgenote van Crook nie, kan Amerikaners vandag die Slag van die Rosebud goed onthou soos hulle die daaropvolgende Slag om die Klein Groot Horing doen. Soos dit was, was Crook se span erg bebloed en#x201428 mans is dood en 56 ernstig gewond.
Crook het geen ander keuse gehad as om terug te trek en te hergroepeer nie. Crazy Horse het slegs 13 mans verloor en sy krygers is aangemoedig deur hul suksesvolle aanval op die Amerikaanse soldate. Agt dae later sou hulle saam met hul stamgenote deelneem aan die Slag om die Klein Groot Horing, wat George Custer en sy 7de Kavalerie sou uitwis.
Luitenant -kolonel Anderson B. Nelson, bevelvoerende pos
Tiende Amerikaanse kavallerie
Kompanjie A, kaptein Nicholas Nolan, bevelvoerder
1ste luitenant George Raulston
Kompanjie F, 2de luitenant Mason Maxon, bevelvoerder
Kompanie I, 1ste luitenant Myron Amick, bevelvoerder
Kompanjie K, 1ste luitenant Robert Smithers, bevelvoerder
2de luitenant William Davis
Derde Amerikaanse infanterie
Kompanjie B, kaptein Verling Hart, bevelvoerder
1ste luitenant John Thompson
Kompanie F, 2de luitenant William Mackay, bevelvoerder
Soldate op ekstra diens by die pos was waarskynlik betrokke by die geveg en verdediging van die garnisoen. Hulle sou afkomstig wees van die bogenoemde maatskappye. Maatskappy E, 3de infanterie van die garnisoen was op losstaande diens by die Darlington Agency Cheyenne en Arapaho Reservation.
Die geskatte totale sterkte van die garnisoen was 250.
Slagoffers: Geen, twee kavallerieperde gewond.
Geskatte sterkte by 200. Kiowa waarskynlik onder leiding van Little Heart. Comanches en Plains Apaches.
Ongevalle: Weermag beraam ses dood en meer gewondes.
Carricker, Robert C. Fort Supply, Indiese gebied: grenspos op die vlaktes. Norman: University of Oklahoma Press, 1970. 46-55
Leckie, William. Die Buffelsoldate. Norman: University of Oklahoma Press, 1956.
Nasionale Argief en Rekordadministrasie.
Kantoor van die adjudant -generaal, Rekordgroep 94, Briewe gestuur, Departement van die Missouri
Opbrengste van Fort Supply Post
Mediese geskiedenis Fort Supply
Opdragte van die Amerikaanse weermag, rekordgroep 98
Organisasie Returns, Tiende Kavallerie
Organisasie opbrengste, Derde Infanterie
Anderson Nelson aan assistent -adjudant -generaal van die Missouri, 12 Junie 1870. Briewe gestuur, Departement van Missouri
Smider to Mackay, 12 Junie 1870
Nee, W.S. Plains Indian Raiders: Die finale fases van oorlogvoering van die Arkansas tot by die Rooi Rivier. Norman: University of Oklahoma Press, 1968. 161
Reageer, Bob. "Slag om kampaanbod." American Battlefield Protection Program 1994 Battlefield Survey Form. Julie 1997.
Amerikaanse weermag, militêre afdeling van die Missouri. Rekord van verbintenisse met vyandige Indiane binne die militêre afdeling van die Missouri, van 1868 tot 1882. Washington, staatsdrukkantoor, 1882.
Oorlogsafdeling, omsendbrief nr. 4, kantoor van die chirurg -generaal. 'N Verslag oor kaserne en hospitale, met beskrywings van militêre poste. Washington, staatsdrukkantoor, 1870.
Warde, Mary Jane. "Attack on Camp (Fort) Supply" Oklahoma Historical Society, 1994.
Kaptein E.B. Kirk, "Grondplan van Camp Supply, Indiese gebied gedateer 13 Desember 1870."
1873 Kaart van die Amerikaanse regering se opname, Oklahoma Department of Libraries.
Azog en sy orke het die myne van Moria oorgeneem, moontlik deur Sauron daarheen gestuur, en hy het een van die invloedrykste orke in die noordelike lande geword. Toe die dwergheer, Thror, Moria besoek in die hoop om dit moontlik te herbou, is hy gevange geneem en na Azog gebring. Deur die kabouter as 'n dief te verklaar, het hy hom twee dae lank gemartel en vermoor en onthoof nadat hy van nog dwerge buite Moria gehoor het.
Die ork roep voort na die dwerg, Nar, oor die hekke, dat diegene wat by hom wou steel dieselfde lot sou tegemoetgaan en dat hy die koning van Moria was. Azog het selfs geweier dat Nar die kop van Thror laat terugneem, 'n sak muntstukke na hom gegooi om hom te verag, en beveel sy kabouters om Thror se lyk in te kap en aan rawe te gee. Hierdie aksie sou ongelooflike haat vir Azog onder die dwerge veroorsaak, en Thrain, die seun van Thror, sou 'n leër dwerge in 'n oorlog teen die kabouters versamel. Na nege jaar het die magte van Azog in Moria die dwerge in die geveg ontmoet, en hy is uiteindelik dood in die geveg deur Dain Ironfoot, nadat hy sy pa, Nain, vermoor het.
In films van Sir Peter Jackson
Azog word tydens die Slag van Moria deur Thorin verslaan.
Op 'n stadium het Azog en sy orke die myne van Moria oorgeneem. Toe Thror sy mense daartoe lei om Moria oor te neem, het die Pale Orc hulle verloof en baie van hulle vermoor. Azog self het Thror verloof, omdat hy vasbeslote was om die afstammelinge van Durin uit te wis. Hy het daarin geslaag om Thror dood te maak, sy seun, Thrain, mal van hartseer te maak en die dwerge te laat terugtrek. Azog het toe Thorin Oakenshield verloof, wat teen die Pale Orc gesukkel het en spoedig gedwing is om sy skild met 'n eikehouttak te vervang om homself te verdedig teen die aanval van die ork. Thorin het egter geweier om te val en het uiteindelik daarin geslaag om Azog se linkerarm af te sny. Azog is erg gewond en woedend deur sy orke teruggeneem na Moria, terwyl die dwerge bymekaargekom het en die oorblyfsels van sy magte verslaan het, alhoewel hulle byna heeltemal uitgewis was. Thorin het geglo dat Azog dood is, maar hy het voortgegaan en wraak op die dwerg gesweer, maar hy kon hom 60 jaar lank nie opspoor nie. Toe Azog en sy magte uit die noorde kom, het hulle met die velwisselaars begin veg. Uiteindelik het Azog dit in 'n sport omskep en velveranderaars gevang om te martel vir sy vermaak, en het hulle daarin geslaag om byna uit te sterf, en slegs Beorn agtergelaat.
'N Onverwagte reis
Azog kom terug nadat hy vermoedelik dood is.
Uiteindelik het die magte van Azog verneem van Thorin se ekspedisie om Erebor terug te neem, en 'n groep van hulle het daarin geslaag om die geselskap te draai, net om deur die elwe verdryf te word. Die oorlewendes, Yazneg en Fimbul, keer terug na Azog, wat kwaad was vir hul mislukking en Yazneg na sommige van sy Wargs gestuur het om te verslind. Daarna beveel hy sy magte om die dwerge op te spoor, en bied 'n oorvloed aan elkeen wat Thorin na hom toe bring. Azog het daarin geslaag om Thorin's Company na die mistige berge op te spoor nadat hy in kennis gestel is dat die Groot Kabouter hulle gevang het. Hy het op hulle afgekom nadat hulle net uit die berge ontsnap het en daarin geslaag het om die groep op 'n krans te draai en hulle te dwing om in 'n paar bome te klim. Azog het sy Wargs beveel om almal behalwe Thorin dood te maak, en hulle het die geselskap uiteindelik in een boom gedwing en onbedaarlik oor die krans gehang. Thorin het uitgekom om teen Azog te veg, maar hy kon nie die Pale Orc pas nie, wat hom herhaaldelik geslaan het en hom op die grond gestuur het. Hy beveel een van sy trawante om die kop van Thorin vir hom te neem, maar Bilbo en die ander dwerge spring skielik tot sy verdediging. Voordat die magte van Azog hulle kon oorweldig, het die Great Eagles skielik die maatskappy te hulp gekom en hulle na veiligheid gebring en die orke en Wargs vermoor, maar Azog het oorleef, hoewel hy woedend was dat sy prooi hulle kon ontsnap.
Die verlatenheid van Smaug
Azog se meester, die Necromancer, het hom beveel om sy leër na die oorlog te lei.
Azog het die dwerge agtervolg met sy pak orke wat naby was om hulle te vang. Die dwerge het egter daarin geslaag om skuiling te vind in die huis van Beorn en Azog kon nie aanval nie, omdat Beorn die vorm aanneem van 'n reuse -beer wat die huis bewaak. Azog was van plan om hulle weer op die pad aan te val, maar Bolg het opgedaag en hom meegedeel dat hy in opdrag van die Necromancer na Dol Guldur ontbied is. Azog het na die vesting gegaan, waar 'n leër orke bymekaargemaak is en met sy meester gepraat het. Die Necromancer het vir hom gesê dat hul tyd binnekort sou kom en Azog sy leërs sou lei. Die bleek ork vra hom uit oor Thorin en herinner sy meester dat hy die kop van die dwerg beloof is. Die Necromancer het eenvoudig geantwoord dat alles binnekort gedood sou word voordat hy terugtrek. Omdat Azog nie bereid was om die jag te laat vaar nie, het hy Bolg gestuur om eerder op Thorin en sy geselskap te jag. Heelwat later, toe Gandalf by Dol Guldur aankom om ondersoek in te stel en die verbergingstowwe wat die Necromancer geplaas het, te verwyder, wag Azog saam met sy troepe voordat hy Gandalf in 'n hinderlaag lok en daarin slaag om hom te ontwapen. Gandalf gebruik egter sy towerkuns om uit Azog te ontsnap, vlug na die vesting, en die ork stuur sy magte agterna. Maar die Necromancer het daarin geslaag om Gandalf persoonlik te onderwerp. Daarna het Azog sy leër van sy meester uit Dol Guldur gelei, op pad na die eensame berg.
Die Slag van die Vyf Leërs
Azog het Erebor genader met sy groot orkesleër terwyl hy by Bolg verneem het dat 'n Elwe -leër onder Thranduil ook nader kom. Azog het vir Bolg gesê om na Gundabad te gaan en hul ander leër gereed te maak. Toe die geveg plaasvind, beveel Azog die leër uit die noorde, met behulp van vlae bo -op Raven Hill. Hy het 'n deel van sy leër gestuur om Dain se dwerge aan te val en die ander helfte van sy mag om Dale te neem, die geallieerde leërs te verdeel en tot die dood van verskeie vroue en kinders te lei.
Azog ontvoer en teregstel Fili voor Thorin, Dwalin en Bilbo.
Thorin, wat eers in Erebor aan drake-siekte gely het, het die stryd aangegaan en saam met Dain aangesluit. Hy het besluit om Azog dood te maak en die leër in 'n chaos te stuur sonder 'n leier. Hy het Fili, Kili en Dwalin geneem, en hulle het op bergbokke na Ravenhill gery. Kili en Fili het die ruïnes van die vesting daar ondersoek, maar Fili is gevange geneem deur Azog, wat hom deur die bors getrap het voordat hy aangeval is deur Thorin, Kili, Dwalin en Bilbo, laasgenoemde het pas aangekom om te waarsku oor die leër onder leiding van Bolg. Kili het probeer om sy broer te wreek, maar is doodgemaak deur Bolg wat deur Legolas Greenleaf vermoor is. Thorin was toe besig met 'n epiese tweestryd met Azog om Fili se dood te wreek. Hy het dit reggekry om Azog teen die heuwel af te gooi, maar Azog het 'n vreesaanjaende slag met sy maag geslaan en Thorin op die bevrore meer geslaan.
Azog betrek Thorin in hul laaste geveg.
Azog het teruggehou en verskeie orke gestuur om Thorin dood te maak, wat bygestaan ​​is deur Legolas wat pyle uit 'n kliptoring skiet. Thorin is amper op die rand van 'n bevrore waterval gedood, maar Legolas het hom gehelp deur die sworc Orcrist na hom toe te gooi. Azog betrek Thorin toe in 'n klimaksgeveg tot die dood toe, hierdie keer met 'n massiewe klep in plaas van sy maag. Sy houe kraak en breek die ys, sodat Thorin om hom kan ontwyk. Hy tel toe die swaar klip op die klep en gooi dit terug na Azog, wat veroorsaak dat hy in die water onder die ys sak. Toe Thorin sy skynbaar lewelose liggaam volg wat onder die ys dryf, sluit die ork se oë en dit lyk asof hy dood is.
Azog ontmoet uiteindelik sy afsterwe.
Azog gebruik dit egter as 'n bedrog en steek Thorin in die voet deur die ys met die lem op sy linkerarm. Daarna bars hy deur die ys en probeer om die dwerg met dieselfde lem aan te steek, maar Thorin gebruik Orcrist om Azog se wapen terug te hou. Uiteindelik het sy krag opgegee en Thorin is dodelik deur die ork gewond - maar dit het hom ook in staat gestel om Azog dodelik deur sy wapenrusting en deur sy hart te steek. Toe Azog op die ys stort, dryf Thorin die swaard deur sy liggaam en dwarsdeur die ys, en laat Azog vas aan die bevrore oppervlak van die rivier. Azog ontmoet Thorin se blik 'n laaste keer voordat hy uiteindelik sterf.
Net voor dagbreek op Saterdag, 25 November 1876, keer die Cheyenne-vegter Brave Wolf uiteindelik terug na sy lodge. Sy dorpie, langs die Red Fork van die Powderrivier in die Wyoming-gebied, het onlangs 'n oorwinning in 'n skermutseling met die Shoshones gevier, en die oproer het die hele nag geduur. Die tipies omhels die suidelike oewer, half weggesteek deur pragtige wilgers en watte langs die vallei. Bluffs in die noorde en suide het skuiling gebied teen die koue winde van 'n vinnig naderende winter. Die sneeubedekte granietwagters van die Bighornberge styg in die verte. Dapper Wolf sit sy donderboog neer, ook bekend as 'n teenoorgestelde lans, en gaan lê volledig geklee.
Dapper Wolf het 'n teenstander geword - een wat bang is vir donderweer - nadat sy vrou hom verlaat het. Hy volg nou rituele soos om in teenoorgestelde te praat en op te tree, 'n eensame lewe te lei en sy lans van 5 voet lank oral te dra vir beskerming teen die donder. Hy het 'n uitstekende vegman gebly, soos hy in Junie tydens die Slag van die Little Bighorn getoon het. Op hierdie koue November -aand kon hy nie slaap nie. Hy onthou die woorde van Box Elder, 'n 80-jarige geneesheer wat volgens baie mense die gawe van profesie gehad het. Alhoewel hy blind was, het die ou man soms die toekoms met kristalhelderheid gesien. Onlangs het Box Elder 'n ontstellende visie gehad-blou geklede soldate en vyandige Indiese verkenners val die dorp aan. Dit was moeilik vir Brave Wolf om die visie af te sien, aangesien sy mense se eie verkenners 'n groot mag soldate in die omgewing aangemeld het. Alhoewel Brave Wolf nie alleen was in sy oortuiging nie, was die berigte akkuraat, het Last Bull, leier van die Kit Fox -krygersvereniging, daarop aangedring dat almal bly en dans. 'Niemand mag vanaand die kamp verlaat nie,' het Last Bull beveel. Hy en die ander stamleiers het min of niks gedoen om voor te berei op 'n moontlike aanval nie. Dapper Wolf waag geen kanse nie - sy moccasins bly op sy voete, sy wapens binne maklike bereik.
Die Cheyenne -mense, wat na hulself verwys het as Tsististe ("Die mense"), het net vyf maande tevore aan die Plains Indiane se grootste oorwinning oor die bloujasse deelgeneem. Op 25 Junie by die rivier die Montana Territory, bekend as die Little Bighorn, of Greasy Grass aan die Indiane, het Cheyennes en hul bondgenote in Lakota die 7de Kavalery, luitenant -kolonel George Armstrong Custer en die vyf kompanies van sy onmiddellike bevel geslag. Die oorlewende kavaleriste onder majoor Marcus A. Reno en kaptein Frederick W. Benteen sou die skokkende nederlaag nooit vergeet nie - en op 25 November 1876 was dit ook die hele Amerikaanse weermag en die Amerikaanse publiek se gedagte.
Die son het oor die blapse verskyn, 'n nuwe dag, teen die tyd dat Brave Wolf uiteindelik aan die slaap geraak het. Binne minute het hy wakker geword van die geluid van geweervuur. In ooreenstemming met die ou Box Elder se voorspelling, het wit soldate in 'n stortvloed op die dorp neergedaal, gretig om die vlek van Custer se nederlaag uit te wis.
Die dreigende botsing (wes van die huidige Kaycee, Wyo.) Sou na een van die belangrikste Cheyenne-opperhoofde bekend staan ​​as die Slag van Red Fork, of die Dowwe Mesgeveg. Verduidelik deur die omvang van die Slag van die Little Bighorn, was die verlowing in November een van die beslissende oorwinnings van die leër tydens die Groot Sioux -oorlog van 1876–77. Die Noord -Cheyennes sou meer ly as net 'n tydelike ommekeer by Red Fork, die stryd sou hul mag vir ewig verbreek.
Die Plains -Indiane was grootliks op die vlug sedert hul triomf by die Little Bighorn. In Augustus 1876 het brig. Genl George Crook het die vyandiges met grimmige vasberadenheid agternagesit, wat gelei het tot die byna rampspoedige Perdevleisoptog, wat so genoem word terwyl soldate hulle perde laat skiet en opeet het. Uiteindelik het Crook op 9 September 'n klein oorwinning behaal toe sy bevel op 'n Lakota-dorpie by Slim Buttes (naby die huidige Reva, S.D.) struikel, sy 37 losies vernietig en genoeg kos gevind het om dreigende hongersnood te voorkom. Die oorwinning was soos 'n paar druppels water vir 'n uitgedroogde man - dit het die weermag laat herleef, maar kon sy vreeslike dors na wraak nie les nie.
Luitenant -generaal Phil Sheridan was vasbeslote om die mag van die Vlakte -Indiane eens en vir altyd te verbreek. Hy beveel kolonel Ranald Mackenzie van die 4de Kavalerie na kamp (later Fort) Robinson in die Nebraska -gebied, om die Sioux te ontwapen onder die beroemde leier Red Cloud. Alhoewel dit nie in die middel van die sewentigerjare betrokke was by die gevegte nie, het Red Cloud 10 jaar tevore 'n oorlog gewen wat hom genoem is, en was dit 'n kragtige simbool van Indiese verset. Mackenzie het reeds tydens die Burgeroorlog naam gemaak en tydens die Rooi Rivieroorlog van 1874 in die Texas Panhandle. 'N Hoofbesering wat tydens 'n val uit 'n wa in 1875 opgedoen is, het sy belowende loopbaan en sy lewe egter naby beëindig, en hy het begin sing van geestelike onstabiliteit - aanvalle van vuil humeur, selfmoordmoed en arrogansie teenoor hoë offisiere. Sheridan en ander verdra hierdie uitbarstings, aangesien Mackenzie onontbeerlik gebly het vir hul algehele planne.
Nadat Mackenzie sy Fort Robinson -opdrag voltooi het, het Sheridan hom na Fort Laramie in Wyoming Territory gestuur, waar Crook die Powder River -ekspedisie teen die Oglala Sioux -leier Crazy Horse gereël het. Crook se belangrikste ondergeskiktes was Mackenzie, bevelvoerder van die kavallerie, en die 23ste infanterie luitenant -kolonel Richard Irving Dodge, hoof van die infanterie en artillerie. Die kavallerie bestaan ​​uit twee kompagnies uit die 3de Kavalerie (H en K), ses uit die 4de (B, D, E, F, I, M) en twee uit die 5de (H en L). Kompanjie K, 2de Kavallerie, was ook byderhand, aangewys as Crook se lyfwag. Dodge se bevel het ses kompanies van die 9de infanterie ingesluit, twee kompagnies van die 14de infanterie en drie kompanies van die 23ste infanterie. Batterye C, F, H en K van die 4de artillerie was ook teenwoordig, maar dien as voetsoldate. Die beamptes het dit te moeilik geag om artillerie deur die ruwe terrein van die Powderrivier -land te sleep.
Vroeg in November het die ekspedisie bymekaargekom by Fort Fetterman, Wyoming Territory, 'n wegspringpunt vir die komende veldtog. Die troepe het die tyd deurgebring om in die sneeu te boor, en het ongetwyfeld die herhalende oefeninge verwelkom as 'n manier om warm te bly. Crook was intussen besig met konferensies met Indiese verkenners. Die Powder River -ekspedisie was opvallend vir die diversiteit van die Indiese stamme wat in sy geledere verteenwoordig is. Daar was Arapahos, Bannocks en majoor Frank North's Pawnees, en Crook het gehoop dat Crows later in die veldtog by hulle sou aansluit. Laatkomers het ook die Shoshones ingesluit, onder leiding van die veteraan -verkenner Thomas Cosgrove en volgens militêre lyne georganiseer. Maar die opvallendste aspek van die ekspedisie was die teenwoordigheid van Sioux- en Cheyenne -krygers aan die kant van die regering. Daar was 57 Sioux -hulpverleners, mans van die Oglala-, Brulé- en Sans Arc -orkeste van die Lakota -nasie. Minstens een van hulle, 'n jong vegter genaamd Charging Bear, is twee maande tevore by Slim Buttes gevange geneem. 10 Cheyennes vergesel ook Crook, wat nie gesê het waarom hulle by hom aangesluit het nie.
Die ekspedisie het op 14 November Fort Fetterman verlaat, noordwaarts op pad na Cantonment Reno, 'n voorwaartse toevoerbasis aan die westelike oewer van die Powderrivier. Die kragtige mag het bestaan ​​uit 61 offisiere, 1 436 aangewese mans en 367 Indiese verkenners. Luitenant John Bourke het opgemerk dat "die huidige ekspedisie my beïndruk as die beste toegeruste en beste offisier van enige wat ek nog ooit gedien het." Omdat hy nie die verskriklike ontbering wou herhaal wat sy soldate tydens die Horsemeat -mars beleef het nie, het Crook gesorg dat hulle die nuutste wintertoerusting, insluitend warm oorjasse, ontvang. Voorrade en ammunisie was volop, met behulp van 187 ses-muilspanne en 308 pakmuile.
Die ekspedisie het op 17 November deur 'n sneeustorm opgeruk en die volgende dag by Cantonment Reno aangekom. Soldate het vinnig tente langs die houthuisgeboue opgerig om die groot ekspedisie te akkommodeer. Crook het besluit om by Reno te rus totdat hy betroubare inligting oor Crazy Horse en die vyande kon kry. As 'n eerste stap het hy ses Arapaho- en agt Sioux -verkenners na die oostelike flanke van die Bighornberge gestuur. Terwyl hy op hul terugkeer wag, ontmoet Crook verteenwoordigers van sy Indiese hulpverleners om te verseker dat hulle sy reëls volg. Baie van die mans het whisky gekoop en dronk gedrink. Een soldaat van die 5de Kavallerie was in so 'n dronk waas dat hy sy voet verloor het en in 'n spruit geval het. Die soldaat het homself uitgesleep, maar is eers die volgende dag gevind. Bevrore in sy nat klere, sterf hy aan blootstelling, een van die eerste slagoffers van die veldtog.
Intussen het die Sioux- en Arapaho -verkenners die Bighorns ingetrek en kamp opgeslaan by Clear Creek, ongeveer 50 kilometer wes van Reno. Nadat hulle alles van die blanke afgesny het, het dit 'n gewone groep krygers verskyn. 'N Jong Cheyenne met die naam Many Beaver Dams (ook bekend as Beaver Dam) het saamgekom en gevra om hul kampvuur te deel. Hy het laat glip dat Crazy Horse en sy mense op die Rosebud laer opgeslaan het, nie ver van waar hulle in Junie tot 'n dooiepunt gesukkel het nie. Die verkenners het daarna Many Beaver Dams gevang en teruggebring na Cantonment Reno. Crook was oortuig daarvan dat die jong Cheyenne die waarheid praat, en telegraaf Sheridan en vertel hom van sy voorneme om die ontwykende Crazy Horse na te jaag. 'Ons begin môre ná sy orkes,' het Crook bygevoeg met sy gebruiklike tersesse. Die bevel het dagbreek kanton Reno verlaat en laatmiddag 22 November by Crazy Woman Fork aangekom. Crook het toe die troepe beveel om voor te berei vir 'n 10-dae lange optog na die Rosebud.
Maar die onverwagse aankoms van die vriendelike Cheyenne Sitting Bear die volgende oggend het Crook laat stilstaan. Sitting Bear het berig dat mede -dorpenaars van Baie Beaver Dams sy afwesigheid opgemerk het en vlug. Hulle het na die kamp van Crazy Horse gegaan, beide om by die Oglala -leier aan te sluit en hom te waarsku oor die teenwoordigheid van die soldate. Nadat hy die element van verrassing verloor het, heroorweeg Crook sy planne om Crazy Horse aan te val. Sitting Bear het egter ook vertel van 'n groot Cheyenne -dorpie in 'n afgeleë bergvallei langs die Red Fork of the Powder, ongeveer 35 kilometer van Crook se huidige posisie by Crazy Woman Fork.
Crook het besluit om sy planne te verander en in plaas daarvan teen die dorp Cheyenne te gaan.Hy het besef dat die kavallerie die beste kans het om die dorp betyds te bereik en 'n verlammende slag te gee. Mackenzie sou al die kavallerie behalwe een geselskap neem en suid en wes na die kamp gaan. Crook sou agterbly met die voorraadwaens en infanterie.
Mackenzie het die oggend van 23 November by Crazy Woman Fork vertrek. Maar Crook se verkenners het gou teruggekeer dat die Cheyenne -kamp relatief naby was, miskien 25 kilometer daarvandaan. Mackenzie het besluit om 'n deurnagmars te bereik om sy doel te bereik, en die manne het heerlik geëet en toe omstreeks 16:00 afgestoot. Alhoewel hulle aan die voetheuwels gebly het, was selfs hierdie lae pieke formidabele struikelblokke. Luther North (Frank se broer) het saam met sy Pawnee -verkenners en bekend met die strengheid van die roete erken dat hulle 'die moeilikste optog wat ons ooit beleef het' beleef het. Soms moes die troepe hul perde afklim en te voet by die lig van die opkomende maan lei. Daar word gesê dat die kavalleriste die aand minstens 20 keer afgeklim en gemonteer het.
Omstreeks 02:00 het die kolom 'n welige vallei binnegegaan wat die troepe Sioux -pas genoem het. Toe verkenners die boodskap terugbring dat hulle amper in die Cheyenne -kamp was, het die Indiese hulpverleners hul gesig in oorlogsverf gedompel en, ondanks die koue, gestroop tot 'n agteruitgang. Skielik, terwyl die bevel hom voorberei op sy finale benadering, weergalm die skerp kraak van 'n karabyn deur die canyons-'n soldaat wat sy verslete berg afstuur. Toe Mackenzie die skoot hoor, los hy 'n string eed van vier letters, in die veronderstelling dat die berig die dorpie Noord-Cheyenne ingelig het.
Die waarheid was dat die Cheyennes al dae lank weet dat die soldate kom, nadat hulle minder as 'n week van hul eie verkenners gehoor het. Tog het die ouderlinge nie die kamp geskuif of hul vroue en kinders na veiligheid gebring nie. Waarom die Cheyenne gekies het om te bly, is 'n ingewikkelde verhaal van stampolitiek, trots en te veel selfvertroue van ten minste sommige leiers. Aspekte van die besluit bly 'n raaisel.
Die Cheyenne -dorpie bestaan ​​uit 200 lodges — ongeveer 1 600 mense. Onder die hoofhoofde was die 65-jarige Morning Star, ook algemeen bekend as 'Dowwe mes', nadat dit een keer moeilik was om 'n vyand deur 'n buffelvel te steek. Hy was 'n voorstander van vergeldingsaanvalle na die Sand Creek -bloedbad in November 1864 en het later die Fort Laramie -verdrag van 1868 onderteken. Alhoewel sommige van sy volgelinge hulle in die gevegte op die Rosebud en Little Bighorn met die nie-verdrag Sioux verbind het, was Dull Mes blykbaar nie betrokke nie.
Die dorpie Dull Knife was miskien relatief klein, maar die losies bevat heilige voorwerpe wat sentraal staan ​​in die geestelike krag van die stam en die kern van sy identiteit as volk. Onder die dorpenaars was Black Hairy Dog, 'n heilige man en bewaarder van die heilige pyle - voorwerpe van groot eerbied wat die Cheyenne geglo het dat hulle heerskappy oor diere en menslike vyande gee. Dowwe mes was een van die Four Old Man Chiefs, leiers wat die vier heilige wesens simbolies verteenwoordig en die bewakers van die skepping was. Die ander drie was Little Wolf, Old Bear en Black Moccasin (die laaste sou eintlik nie in die dorp gewees het toe die soldate aanval nie). Kit Fox -leier, Last Bull, was die meeste vasbeslote om in die dorp te bly en teen die soldate te veg as hulle kom. Teen 24 November het die blinde siener Box Elder sy visie gehad oor soldate wat die kamp aanval, en Cheyenne -verkenners het die nuus gebring dat die soldate amper op pad was. Last Bull was egter vasbeslote oor die viering van die onlangse oorwinning van die Cheyenne oor die Shoshones, waarin 30 vyandelike kopvele geneem is. 'Ons sal hier bly,' het hy verklaar, 'en die hele nag dans.'
Opruiende soldate het die geklop van die seremoniële tromme gehoor terwyl die Cheyennes dans en sing rondom vier groot vure. Teen dagbreek het die 25ste Brave Wolf en die meeste ander Indiane na hul losies weggedryf. Aan die spits van Mackenzie se aanval was die Indiese bondgenote van die soldate - Shoshones en Bannocks onder luitenant Walter Schuyler aan die regterkant, majoor North en sy Pawnees links en die Sioux, Arapaho en regering Cheyennes in die middel met luitenante William Philo Clark en Hayden DeLany.
Die soldate was reg agter die verkenners en het in 'n kolom van vier die kop in die vallei gelaai. 'N Bewaarder van die Cheyenne het die eerste skoot afgevuur, en die blafverslag daarvan word gou beantwoord deur die skerp kraak van die regering se Springfields. North en die Pawnees was aan die verkeerde kant van die Red Fork, en Mackenzie het hulle beveel om die rivier te ry. Hulle het dit gedoen, maar die moerasagtige grond het hulle vertraag, wat die inwoners van die Cheyenne meer kosbare oomblikke gegee het om weg te kom. Tog het koeëls wat in Cheyenne -losies inkom, hul tol geëis. Young Two Moons, wat 'n oorlogs -enjinkap vir die geleentheid aangetrek het, sien hoe sy vriend Crown Necklace met 'n dodelike wond val.
Mackenzie het Kompanie H en L van die 5de Golgota, Kompanjie K van die 3de, Kompanjie F van Mackenzie se eie 4de en 'n paar Pawnee -verkenners gestuur om die dorp te beveilig. Mackenzie het opgemerk dat krygers regs probeer om hul ponies af te rond, en luitenant Charles Hammond gestuur om luitenant John McKinney van Company M, 4th Cavalry te beveel om die Indiane af te sny. McKinney het so goed as moontlik probeer om daaraan te voldoen, maar verskeie krygers kon hulself in diepgaande klowe verberg. 'N Reeks Cheyenne -krygers het skielik op die lip van so 'n kloof opgeduik en swaar vuur in die niksvermoedende troepe gegooi. McKinney val eerste, sy liggaam is deurspek met ses slakke. Dieselfde fusillade het ook eerste sersant Thomas Forsyth, korporaal William Linn en vier ander gewond. Die ander troepe, baie van hulle rou rekrute, het in paniek teruggeval.
Op daardie stadium het sommige van die Cheyenne -krygers die kloof verlaat en vorentoe gehardloop. Yellow Eagle het staatsgreep op McKinney getel en sy geweer gekry. Bull Hump het 'n weermagperd geskiet en 'n saalsak vol welkome ammunisie gekry. Albei sorte was suksesvol, en die Indiërs keer terug na die kloof. Sersant Frank Murray en die twee gewonde noncoms, Linn en Forsyth, het daarin geslaag om die erg gewonde McKinney te bereik en hom te beskerm totdat hulle hom by die chirurg kon kry. (Forsyth sou later die Medal of Honor ontvang vir sy pogings.)
Kaptein Henry W. Wessels Jr het gesien wat gebeur en het sy Kompanjie H, 3de Kavallerie, vorentoe gelei. "Klim af en veg te voet!" Wessels skreeu, 'n stap wat ontwerp is om ongevalle te verminder. Luitenant Harrison G. Otis neem bevel oor sy erg geskudde maatskappy M en slaag daarin om 'n skyn van orde te herstel. Kompanjie M het weer die stryd aangegaan, gehelp deur twee hulpeenhede - Kompanie H van die 5de Kavalerie en Kompanjie F van die 4de. Shoshone-verkenners bo-op 'n 50 voet hoë bluf wat die soldate dek, en uiteindelik die Cheyennes uit die kloof gedwing het. Hulle het 'n halfdosyn dooie krygers agtergelaat. Die soldate het beweer dat hulle 10 ander in die omgewing doodgemaak het, en ten minste twee krygers het later aan wonde gesterf.
Nadat die kavallerie beheer oor die dorp gehad het, was sommige soldate besig met plundery en aandenkingsjag. Onder die Cheyenne -besittings was trofeë uit die Little Bighorn -geveg - 'n Kompanjie G, 7de Kavallerie, waglys 'n kussing gemaak van 'n guidon en verskillende stukke uniform en toerusting. Hulle het ook die kopvelle van 'n wit meisie en 'n Shoshone -meisie gevind, elk ongeveer 10. Miskien was dit 'n halssnoer van menslike vingerbene.
Orderlies het die bloedende McKinney na die chirurg Louis LaGarde geneem. Die luitenant het na bewering gemompel: 'My arme ma! Vertel haar!" en daarna gesterf. Die verlies van so 'n belowende beampte was 'n bitter pil vir Mackenzie om te sluk. Die relatief groot aantal ongevalle is ook ontstellend - na berig word sewe dood en 26 gewond. Die ramings van die noordelike Cheyenne -verliese wissel. Indiese agente het later aangemeld dat 38 dood is, 65 gewondes Gerald Roche, 'n burgerlike verslaggewer op die toneel, na raming tot 60 nie -stridendes dood is. Volgens 'n paar berigte is die hoof klein wolf gewond terwyl hy die vroue en kinders verdedig het.
Om meer ongevalle te vermy, het Mackenzie besluit om die Cheyennes aan te val wat in die rotsagtige rots bokant die Red Fork verskans was. Die vyandige Indiërs het langafstandgewere gehad en was dodelike skutters. In plaas daarvan het die kolonel sy infanterie gestuur, wie se "Long Tom" Springfields meer as 'n wedstryd vir Indiese vuurkrag was.
Mackenzie se manne het ongeveer 600 ponies gevang, en hy het beveel dat die dorpie aan die brand steek. Vlamende handelsmerke het gou die Cheyenne -lodges aangesteek, die brand wat onder meer gepla word deur die staccato -ontploffings van ammunisie wat in die tipies gestoor is. Dowwe mes vra om 'n gelys, wat Mackenzie aan 'n tolk toegestaan ​​het, het sy opmerkings vertaal. Die hoofman het twee seuns in die geveg verloor, en hy was bereid om oor te gee. Nie die ander hoofmanne nie.
Namate die gebeure ontvou het, het die Cheyennes onttrek voordat Crook die infanterie kon stuur. Die pak trein het reeds aangekom, met welkome rantsoene en ammunisie. Mackenzie en sy manne het daardie aand naby die brandende dorpie kamp opgeslaan. 'N Detail begrawe 'n soldaat op die slagveld, terwyl soldate die res van die dooies - nou styf bevrore - op muile pak vir elders. Hulle het die gewondes op muil getrek travois geplaas, wat hulle so gemaklik moontlik gemaak het. Na berig word het 'n paar Cheyennes van die heuwels afgeglip om hul verliese te treur. Mackenzie se bevel verlaat die Red Fork -vallei omstreeks 12:00 op Sondag, 26 November.
Dapper Wolf en die ander oorlewende Cheyennes is in 'n benarde toestand gelaat. Hulle het letterlik alles verloor - kos, buffelklere, klere en persoonlike herinneringe. Die vuur het die donderboog van Brave Wolf verwoes, en hy het opgehou om 'n teenstander te wees. Terwyl sneeu val en temperature daal, is hy en die ander op pad na hul enigste toevlug — Crazy Horse se kamp. Daardie eerste aand het hulle vier myl van die slagveld af opgeslaan, en 11 Cheyenne -babas het in hul moeders se arms gevries. Dit het die ontheemde dorpenaars ongeveer 12 dae geneem om die kamp van Crazy Horse in die Montana-gebied te bereik (ongeveer 20 kilometer noordoos van die huidige Ashland, Mont.). Die Oglalas kon amper nie die skouspel voor hulle glo nie - afgeronde en honger manne, vroue en kinders wat in die kamp gestruikel het, baie meer dood as lewend, met die gruwels van die geveg en die daaropvolgende optog in hul gesigte. Die Sioux het alles gegee wat hulle kon as klere, kos en skuiling, maar daar sou geen blywende herstel van die verwoestende beproewing wees nie. 'N Paar weke later aanvaar die Cheyennes die onvermydelike en gee hulle oor. Brave Wolf het 'n verkenner geword vir kolonel Nelson Miles en het sy plig gesien tydens die stryd van die weermag met Chief Lame Deer's Minneconjous op 7 Mei 1877. Die oorwinning van Mackenzie in die Slag van Red Fork was inderdaad deurslaggewend. Dinge sou nooit dieselfde wees vir Brave Wolf of die ander Noord -Cheyennes.
Eric Niderost, 'n jarelange bydraer tot Wilde Weste, skryf uit Union City, Kalifornië. Word voorgestel om verder te lees: Morning Star Dawn: The Powder River Expedition and the Northern Cheyennes, 1876, deur Jerome A. Greene 'N Goeie jaar om te sterf: die verhaal van die Groot Sioux -oorlog, deur Charles M. Robinson III Die Cheyenne -Indiane: hul geskiedenis en lewenswyse, deur George Bird Grinnell en Sagebrush Soldier: Private William Earl Smith se siening van die Sioux -oorlog van 1876, deur Sherry L. Smith.
Oorspronklik gepubliseer in die Oktober 2011 -uitgawe van Wilde Weste. Klik hier om in te teken.
Slag van Wingen-sur-Moder
Uiterlik was Wingen-sur-Moder (Wingen aan die Moderrivier) net 'n tipiese Franse dorpie in die Hardtberge. Maar dit was hier dat GI's van die 70ste 'Trailblazers ' Infanteriedivisie deelgeneem het aan die mees intense gevegte van die Elsassiese veldtog.
Een van die belangrikste kenmerke van die klein gehuggie was 'n spoorlyn wat op 'n wal bo die stad sit en net onder 'n rant wat dit in die noorde oorheers het. In die stad was die Wenk Hotel, die St. Flix Katolieke Kerk en die treinstasie. Daar was ook twee spoorweggange onder die spore aan weerskante van die stad. Die een waarmee die meeste GI's vertroud sou raak, was aan die westekant.
Die terrein was moeilik, met steil hellings rondom die stad. In Januarie 1945 was die weer besonder wreed. Die sneeu was diep in die middel, met drifte nog dieper, en die temperature het om nul gegaan, terwyl sterk winde hulle nog laer gedryf het. Dae lank het die bewolkte hemel die vroeë duisternis tot kort dae gebring.
Teen dagbreek op 3 Januarie, die 361ste Volksgrenadier Division (VGD), as deel van die Duitser Nordwind offensief, het 'n aanval op Reipertswiller, 10 myl noordoos van Wingen, geloods. Ter aanvulling van hierdie aanval, die 1ste en 3de bataljons van die 12de SS Gebirgsjäger (Mountain Infantry) Regiment, 6de SS -bergafdeling, onder bevel van kolonel Franz Schreiber, is aangesê om na Wingen te stoot. Dit was die eerste verskyning van die afdeling aan die Westelike Front. Die twee bataljons (I/12 en III/12) was goed opgelei om in die bos en berge te veg, veterane wat tussen 1941 en 1944 teen die Russe in Finland geveg het.
Die troepe van Schreiber sou suidwaarts aanval na Wingen. Die I/12 sou Heideneck neem, 'n klein dorpie net noordwes van Wingen, terwyl die III/12 Wingen self sou vang. Nadat albei dorpe beveilig is en 'n brughoof suid van die Moder opgerig is, moes die SS -troepe versterk word deur 'n aanvalsgeweerbataljon voordat hulle na die Saverne Gap gaan om die Amerikaanse toevoerlyne oor die Vosgesberge te sny.
Wingen verdedig ten tyde van die aanval was die Amerikaanse weermag se 1ste bataljon, 179ste infanterie (1/179) kommandopos, hoofkwartier en diensmaatskappye, die bataljonhulpstasie en dienstroepe en ongeveer 82 offisiere en mans. Met die voorste linies anderhalf kilometer na die noorde, het die Amerikaners redelik veilig gevoel. Die 276ste Infanterie, 1ste Bataljon Charlie Company (C/276) was noord van Wingen, A/276, op voorbereide posisies op die hoë grond suid van die dorp en B/276 in die noordooste. Die Amerikaanse eenhede is ongetoets, hul leiers onervare.
In die nag van 3 Januarie het die Duitse Alpe -troepe die 179ste infanterie -posisies omseil en deur 'n gaping in die Amerikaanse linies gevorder. Om 0700 uur het albei bataljons die 276ste posisie aangeval. Die III/12 vorder Wingen op 'n voorkant van 300 meter, beweeg in die vroeë donkerte teen die helling bo die stad, steek die treinspoor oor en slaan na die treinstasie en die Katolieke kerk. Na twee uur se huis-tot-huis gevegte, het die SS-troepe Wingen beveilig. Pogings om verder te vorder is deur Amerikaanse tenks in die suide gestaak. Die Duitsers het wel daarin geslaag om twee maatskappye oor die Moder te skuif, wat ingegrawe het terwyl ander verdedigingsposisies in die geboue aan die suidelike rand van die stad voorberei het. Die I/12 het soortgelyke sukses behaal in Heideneck en in die noordwestelike deel van Wingen.
Die Duitsers kon egter nie met hul hoofkwartier kommunikeer nie, aangesien hul radiobatterye misluk het, sodat hulle nie hul sukses kon rapporteer nie. Die bevelvoerder van die 361ste VGD, genl.maj. Alfred Philippi, het slegs verneem van die vaslegging van Wingen uit 'n onderskepte Amerikaanse boodskap.
Die Duitse aanval het die manne van die 179e en 276e verras. Die hele 179ste 1ste Bataljon se hoofkwartier en sy ondersteunende troepe is óf gedood, gewond óf gevang. Agt beamptes en 256 aangewese mans is gevange geneem en in die Katolieke kerk in kwartale opgeneem. Nog 30 tot 40 is in 'n nabygeleë huis geplaas.
Schreiber III/12 het sy bevelpos in die Wenk Hotel gevestig. Die I/12 het sy CP opgestel in die kelder van 'n huis ongeveer 400 meter wes van die treinstasie, en suid van die spoorwal. As gevolg van terugslae elders langs die front, het Wingen die aandag van die Duitse hoë kommando geword, wat vasbeslote was om hierdie diepste penetrasie van sy offensief te benut. 'N Versterkte regiment grenadiers en nog twee SS -bataljons is beveel om na die gebied te kom.
Amerikaanse bevelvoerders was verstom oor die vinnigheid en sterkte van die Duitse aanval. Dit was noodsaaklik om hulle vinnig uit te jaag, en as die Duitsers meer troepe na Wingen kon bring, kon hulle 'n groot deel van die Amerikaanse sewende leër afsny. Die Amerikaners het 'n onmiddellike teenaanval beveel, maar die 276ste was baie dun. Die 1/276 was in wanorde, en die bevelvoerder daarvan is ontruim. C/276 en die oorlewendes van B/276 is afgesny van die res van die bataljon aan die noordekant van die stad. Die enigste ongeskonde eenheid wat onmiddellik beskikbaar was, was die 3de Bataljon, 276ste Infanterie, versterk deur 'n kompanie medium tenks uit die 781ste Tenkbataljon.
'N Teenaanval was beplan vir 1330 uur op 4 Januarie. Een peloton tenks sou van La Petite-Pierre deur Puberg, wes van Wingen, en dan na die westelike spoorwegondergang beweeg. Daar sou die tenks deur infanterie ontmoet word.
In Puberg 1ste Lt. Fred 'Casey ' Cassidy, G Company, 274ste Infanterie, is beveel om die rant te neem en die bos tot by die rand van Wingen te beveilig. Maatskappy G het gedurende die nag 'n ry Duitse buiteposte teruggestoot en posisies ingeneem in die diep sak waar die dorp lê. Die Duitse omtrek vorm 'n growwe ovaal wat noordoos tot suidwes gerig is. Intussen het geselskappe van die 276ste die Duitsers in die noorde, weste en suide gekonfronteer.
Die volgende dag, 5 Januarie, sou die 3de Bataljon plus C/276, ondersteun deur tenks, 'n paar honderd meter langs die spoor suidoos beweeg, dan ooswaarts langs die noordekant van die spore. Voor die aanval sou M Company, 276ste infanterie, 'n spervuur ​​lê. Maatskappy C sou die Duitse posisies bo die stad uit die noorde en ooste bereik. A/276 sou langs die Zittersheim -pad aanval. Van die hoë grond af sou 'n tenkpeloton 'n dekkende vuur bied vir die opmars. Terselfdertyd sou B/276 en I/276, vergesel van vier tenks, probeer om die stad binne te kom deur die westelike onderweg.
Die aandrywing deur B en I -maatskappye was rampspoedig. Die eerste tenk het deur die ondergang gekom en nog 200 meter na die stad voor 'n Duitser Panzerfaust span het losgebrand, die bemanning doodgemaak of gewond en die tenk gedeaktiveer. 'N Ander Sherman het van die ysige pad afgegly en dit was moeilik om weer aan die gang te kom. Nog twee tenks het daarin geslaag om die ondergang te bereik, met een aan elke kant en die voetsoldate tussenin gebottel. In 'n desperate optrede het een van die tenks uit die tonnel gevorder, net om uitgeslaan te word. Die laaste tenk, wat deur vyf soldate vervoer is, het probeer om die eerste te red. Dit is ook getref. 'N Ruk later deel 'n GI rantsoene uit aan die handjievol oorlewendes, en toe trane oor sy gesig stroom, kla hy: 'My God! Daar is nog net 38 van u oor! ' Meer as 100 mans het met die aanval begin.
Suid van Wingen het die peloton vanaf A/276, ondersteun deur 'n enkele tenk, hul aanval om 0800 begin en noordwaarts beweeg. Die gang was stadig, moeilik en uiteindelik onsuksesvol.
Die 160 man van C/276 het die Duitsers langs die bokant van die rant betrek, maar die vyand het oorheers met hul ingegrawe masjiengewere. Toe dit duidelik word dat die GI's niks bereik nie, kom die woord terug.
Die bevelvoerders van die 3/276 en 2/274 het daarna besluit dat die 276ste troepe met die hulp van die 274ste hul pogings sal voortsit. Teen dagbreek het G/274 in die rigting van die neus van die rif wes van Wingen beweeg. Die 2de peloton van die geselskap vorder langs die voet van die heuwel met verkenners uit. Die Amerikaners bereik die punt van die rant en is op pad na 'n stuk groenblare. Die Duitsers het gewag totdat die GI's amper bo -op hulle was voordat hulle met 'n paar masjiengewere oopgemaak het. Die Amerikaners het voortgegaan om vorentoe te beweeg totdat hulle deur 'n intense vuur van 50 meter daarvandaan vasgesteek is. Die GI's was in 'n moeilike posisie. Die Duitsers het weggebrand en was te naby vir mortiervuur. Cassidy beweeg rustig deur die bos ondanks die gevaar, stel sy manne gerus en ondersoek die situasie. Hy besluit om sy manne terug te trek, die bos met mortiere te dop en dan agter 'n golwende spervuur ​​aan te gaan.
Sodra die spervuur ​​opgehef het, het die Amerikaners vorentoe begin, hul wapens afgevuur en die Duitsers uit die bos verdryf. Daar was geen keer aan die GI's nie. Kortliks het hulle die bos skoongemaak en na die oostelike rand gestoot.
Die geveg in en om die stad het sy tempo verhoog. Spoorkoeëls het deur die lug gekom, terwyl mortierdoppe oral rondgeval het. Omtrent hierdie tyd kom luitenant -kolonel Wallace R. Cheves op die toneel en beveel Cassidy om sy posisies in die bos te behou. Later, die middag, het E/274 en F/274 die gebied ingetrek ter voorbereiding van 'n aanval. Cheves het sy bevelvoerders aangesê om die stad in te gaan soos hulle kon.
Die geveg het tot 'n nuwe vlak van woede gestyg. Vuur het uit alle rigtings gekom. Niemand het geweet watter kant vriend of vyand was nie. 'N Amerikaanse tenk wat uit die suide kom, het ongeveer 300 meter van die 274ste gestop en op hul posisies weggespring.
Een groep G/274 trek regs om 'n paar huise langs die Zittersheim-Wingen-pad binne te gaan. Dit was vroegmiddag, en die gevegte in die stad het tot sluipery gelei. Die span spring oor 100 meter oop grond en kom die eerste huise binne. Hulle het daar verskeie GI's gevind, almal gewond 276ste infanteriste.
Kolonel Albert Carroll Morgan se 276ste infanterietroepe het desperaat geveg om 'n vastrapplek in die stad te kry. Toe die kolonel die 1ste peloton, F/274, bespied en aan die rand van die bos wag terwyl sy eie manne in 'n intense geveg was, beveel hy sy troepe om 'n paar tenks die stad in te volg. Die Amerikaners het nog nie ver oor die oop grond gegaan toe die Duitsers losgebrand en hulle gekeer het nie. Hulle is beveel om terug te trek.
Kaptein L.A. Sisson, E/274, het die aand omstreeks 2300 sy geselskap in die eerste paar huise aan die rand van die stad gehou. Vanuit die vensters kyk hulle uit op 'n aaklige gesig en#8212 geslypte en brandende geboue.
Alhoewel die Duitse Alpynse bataljons ervare en goed gelei was, het hulle ook onder verskeie gestremdhede opgetree. Hulle kon nie hul swaar mortiere na vore bring nie, radiokommunikasie het meer as 48 uur misluk, wat hulle verhinder het om artillerie -ondersteuning te versoek en hul toevoerlyne was gevaarlik en het deur die nou gaping in die Amerikaanse lyne noordoos van Wingen geloop. Die erge koue het ook 'n geskatte 30 persent van die Duitse troepe ongeskik gemaak.
Luitenant Wolf T. Zoepf, die bevelvoerder van die III/12 ' se hoofkwartier, sou jare later onthou: Ons waardeer die relatief billike stryd van die Amerikaanse soldaat, billik in vergelyking met die wrede manier van die Russiese soldaat waaraan ons gewoond was . Ons het ook die feit waardeer dat die Amerikaanse soldaat duidelik nie ondervinding gehad het in die nagaksie nie. Hierdie feit het ons ten minste 'n bietjie rus in die nag gegee. Na al die swaar beskietings en huis-tot-huis-gevegte gedurende daglig, het ons na die donker ure verlang, wat ons 'n bietjie rus en rus sou gee. '
Die aand in Puberg het die Amerikaanse bevelvoerders woes probeer om die situasie reg te stel. Ongeduldig met die vertraging om die stad te beveilig, het brig. Genl. Thomas R. Herren, die 70ste assistent -afdelingsbevelvoerder, het kolonel Cheves in beheer van die operasies geplaas. Troepe van die 276ste en#8217's 1ste en 3de bataljons is onder sy bevel geplaas, tesame met 'n groep tenks uit die 781ste tenkbataljon, wat hom die ekwivalent van 'n regiment gee. Die volgende aanval was beplan om 0800 op 6 Januarie. Beide bataljons van die 276ste het die afgelope twee dae ernstige ongevalle gely en was onder sterkte.
Al die lyding was nie aan Amerikaanse kant nie. Die twee SS -bataljons is afgesny in die hoop dat 'n hulpmag na hulle sou deurbreek en 'n gang na die noorde sou oopmaak. Hul laaste rantsoene, 'n halwe brood per man, is drie dae tevore uitgereik, en na twee dae in Wingen is al die gevange Amerikaners se k rantsoene ingeneem. Maar erger as die gebrek aan voedsel was die tekort aan ammunisie. Die MG42 -masjiengewere het baie daarvan opgebruik. Skutters is nou opdrag gegee om slegs op duidelik geïdentifiseerde teikens te skiet.
Die Amerikaanse kompanie -bevelvoerders is ingeroep en opdragte vir die volgende aanval uitgereik. By die 274ste ''s CP in Puberg, is planne gemaak by kerslig in die hoek van 'n groot, kaal kamer. Rondom was die vloer bedek met uitgestrekte GI's wat 'n paar minute probeer slaap het.
Cheves het gevra of een van die bevelvoerders van die geselskap die aanval wou lei. Toe niemand vrywillig was nie, het die kolonel kaptein Robert J. Davenport F/274 aangewys om voor te loop, met E/274 wat agterop was, en G/274, wat die grootste deel van die aksie tot dusver gesien het, in reserwe gestel. Daar sou 'n 15-minute artillerievoorbereiding wees voor die wegspring. Die 781ste tenkbataljon sou gepantserde ondersteuning bied.
Gedurende die nag het die seinoffisier van die SS -regiment na bevele van generaal Philippi na Wingen gegaan. Aangesien geen versterkings hulle kon bereik nie, moes die twee SS -bataljons hulle onttrek. Aangesien dit amper daglig was, was dit buite die kwessie, en die Duitse Alpe -troepe sou nog 'n dag moes hou.
Op die oggend van 6 Januarie het generaal Herren aangekom en Cheves vergesel na die bataljon waarnemingspos aan die rand van die bos. Voor hulle lê die dorpie en die formidabele spoorwegwal. Die GI's was byna uitgeput na drie slapelose nagte. Die manne van F/274 het so lank as moontlik in die beskutting van die bos gebly en voorberei om na die onderweg te beweeg. Omdat dit die eerste aanval was wat die eenheid ooit gemaak het, het kaptein Davenport die 1ste peloton vergesel. Om 0745 het die artillerie oopgegaan. Om 0800 het die GI's uitgetrek, hoewel die beloofde tenksteun nog nie opgedaag het nie.
Die Duitsers het aanvanklik nie 'n skoot afgevuur nie. Goed gedissiplineerd, hulle het gewag. Toe maak hul masjiengewere oop met 'n jackhammer staccato. Die Amerikaanse gewere, 'n oktaaf ​​laer, reageer. Vir 10 minute was daar 'n hewige masjiengeweer -tweestryd, maar sonder 'n besliste uitslag.
Toe die hoofelemente van die aanranding 'n vurk in die pad nader, het iemand vir die GI's geskreeu om op die uitkyk te wees vir die blou huis. 18 uur. Maar die GI's het geen kans gehad om voordeel te trek uit sy waarskuwing nie. Op 'n afstand van ongeveer 20 meter het die Duitsers met 'n dodelike masjiengeweer losgekap. Kaptein Davenport, sy radio -operateur en vier ander GI's is almal gewond. Sommige GI's is op pad na 'n klein dreineringsloot, terwyl ander in die sneeu lê terwyl koeëls 'n paar sentimeter bokant hul koppe verbygaan.
Een GI het daarin geslaag om tot by 'n punt oorkant die huis te kruip en granate in 'n venster begin insteek. Die masjiengeweer het opgehou skiet. Davenport het 'n Duitser opgemerk met 'n bazooka wat aan die ander kant van die huis lê, maar kon nie vuur nie, want hy is in die arm getref, so hy het die Duitser aan 'n ander GI gewys wat die bazooka-man met 'n M-1 uitgehaal het. Alhoewel hy gewond was, het Davenport geweier om agteruit te gaan. 'Dit is niks nie, ' het hy gesê en na die koeëlgat in sy arm gekyk. 'Ons moet aangaan. ' Sy gewonde radioman het geweier om sy radio prys te gee en het by die kaptein gebly.
Davenport het besluit om die opgang in die klein sloot voort te gaan, aangesien dit die enigste bedekte benadering bied. 'N Sersant Hammerloff se groep het na regs beweeg om die flank te beskerm. Op pad na die oewer van die Moderrivier, wat op daardie plek nie meer as 'n spruit was nie, is die span in die oop veld vasgevang. Masjiengewere het aan die linkerkant en van die begraafplaas tot by die voorkant losgesny. Terwyl koeëls rondom hulle tjank, jaag hulle na die spruit en duik vir dekking, en slegs ongeveer die helfte van die span haal dit. Die Duitsers het die gebied ongenadiglik gehark. Koeëls het die sneeu gegooi en Hammerloff is dood.
Intussen het die voorste elemente saam met kaptein Davenport in die sloot beweeg. Die Duitsers wag en kyk, terwyl hulle vuur hou totdat die GI's binne maklike bereik is. Davenport, nog twee keer gewond en erg om die gesig gebloei het, is uiteindelik oorgehaal om terug te gaan vir hulp. 'N Sersant Petty neem oor en druk verder. Die uitvoerende beampte, 'n luitenant Mahon, het vorentoe begin om bevel oor die geselskap te neem, maar 'n slak tref hom in die bors en vermoor hom onmiddellik, maar die sluipskutter sterf saam met hom. Baklei was nou van huis tot huis. 'N Aantal brande het ontstaan ​​wat die dorp met dik rook bedek het. Die aanvalsmag het nie ondersteunende artillerie oproep nie en moes staatmaak op die bataljon se swaar wapens: 57 mm anti-tenk gewere, 81 mm mortiere en swaar masjiengewere. Selfs as die artillerie beskikbaar was, sou dit moeilik gewees het om in die nabye gevegte te gebruik.
Radiokontak met F/274 was uit. Al die mans in die voorste peloton is getref. Die 3de peloton, F/274, kom ter ondersteuning. Luitenant James Haines het saam met sy mans in die sloot gekruip totdat hy by die kruising gekom het.
Terwyl dit alles aan die gang was, het die 2de peloton aan die linkerkant sy hande vol gehad. Die 1ste span beweeg vinnig in die rigting van die spoorwal en hou in 'n vlak sloot vas. Die Duitsers was op die boonste verdiepings van die huise langs die spoorlyn en kyk reguit in die GI's.
Die Amerikaners het probeer om vorentoe te beweeg, maar kon nie. Hulle verkenner is dadelik dood. Die vuurwapen was so dodelik dat dit selfmoord was om 'n kop op te lig. Nog drie mans is getref. Die Duitsers het 'n granaat in die sloot gegooi en twee van die GI's doodgemaak. Die BAR -man van die span het die gebied begin spuit, en hoewel hy in die arm gewond was, het hy die Duitsers laat duik totdat hy 'n koeëlvierkant in die voorkop neergesak het.
Die Amerikaanse masjiengewere en mortiere was besig om die stad op te skerp. Toe die bazookas bymekaarkom, was daar 'n geweldige geveg. Die stryd woed met 'n toenemende tempo. Twee GI's het in een huis toegesak en handgranate gegooi. Die Duitsers kom uit die gebou gestroom, net om genadeloos te word afgekap deur Amerikaners wat buite wag. Een van die GI's onthou later: "Ons wou elke bastard wat ons teëkom, doodmaak."
Dit was 'n woedende en bloedige geveg van naby. Die Duitsers weier om op te gee en skiet uit die keldervensters terwyl die GI's granate ingooi. Privaat eersteklas Gerald Soper is raakgery en val deur een van die vensters. 'N Geneesheer, Bill Brush, kom om hom te help, en beweeg rustig na waar Soper lê, terwyl vier skote tussen sy bene verbyloop. Twee wit fosforgranate het Brush ' se jas aan die brand gesteek, en hy ruk dit af. Soper gebruik sy goeie arm om 'n granaat onder sy hemp uit te haal, trek die pen met sy tande en gooi dit deur die venster. 'N Harde ontploffing het gevolg. Toe kom 'n geweer by die venster uit en die snuit is teen Soper se bors geplaas en twee keer afgevuur. Twee woedende GI's jaag op en gooi nog 'n paar granate in. 'N Ander gewaar Duitsers in die venster hierbo en laat gaan met nog granate.
Een van die GI's het 'n Duitse geneesheer gegryp wat in die straat rondstorm en hom aangesê om terug te gaan in die huis en die mans binne te sê om oor te gee, anders sou hulle die huis met tenkvuur blaas. Die feit dat hulle geen tenks gehad het nie, het nie saak gemaak nie — die idee het gewerk. Na 'n paar minute kom die Duitser terug met 11 gevangenes.
Bietjie vir bietjie is die Duitsers teruggedryf. Die Amerikaners het hulle afgehaal toe hulle in die buitelug hardloop. Maar die 3de peloton wag nog in die sloot vir die 1ste peloton om aan te beweeg. Vanuit sy uitkykpunt het Cheves die aanval op F/274 waargeneem. Die vyand was baie sterker as wat aan hom gesê is. Die radio -operateur van die kolonel onthou dat generaal Herren ook daar was en die kolonel konstant plaag. Die aanval was nie vinnig genoeg om by die generaal te pas nie, wat aanhoudend vir Cheves gesê het om dinge aan die gang te kry. Die kolonel het kalm gebly en vir Herren gesê dat hy 'n ander aanval vir 1300 beplan. Dit was nie gou genoeg vir die generaal nie, maar Cheves het geantwoord dat hy te veel mans verloor en wou seker wees dat alles gekoördineer is voordat hulle weer wegspring. Die tenkbevelvoerder het uiteindelik berig, en hulle het saamgedrom om planne vir die aanval uit te werk.
Wat van F/274 oorgebly het, is aangesê om te hou en dat hulle verlig sal word as maatskappye E en G deurkom. Terwyl F/274 daarin geslaag het om vastrapplek te kry, het dit 'n groot tol betaal. Die helfte van die 120 mans in die aanvalskern was slagoffers: 19 dood en 40 gewond. Daarby was baie slagoffers van blootstelling wat ontruim moes word.
Die ondersteunende Shermans skuif in posisie naby die Zittersheim -pad. Cheves wou hê dat die tenkwaens na die onderdeur moet beweeg en Fox Company ondersteun, wat ongeveer 600 meter in sy opmars bereik het. Maar die leier van die tenk -peloton het daarop aangedring dat sy voertuie omring word deur 'n skild van voetsoldate. Hy het nie geglo dat daar baie GI's is wat die skuiling van die huise sou verlaat om die wapenrusting te beskerm nie. Eers toe beloof is dat Kompanjie G die heuwel sal afkom en hulle by die onderweg sal ontmoet, het die tenkwaens ingestem om voort te gaan.
Die tweede golf van die aanval sou om 1300 uittrek. Maatskappy G sou na links, langs die spoorlyn, vorentoe beweeg, terwyl Maatskappy E dit na regs parallelleer. Terwyl die voorbereidings aan die gang was, was daar geen stilte in die gevegte in die dorp nie. Die begraafplaas in die suidelike deel van die stad was 'n bron van verdorende Duitse brand. 'N Tiental mans van Company G 's 1st Platoon, wat die brand trotseer, het na die veiligheid van 'n nabygeleë huis gegaan. Hulle vind die kelder vol gewonde Amerikaners en Duitsers.
Teen die tyd dat die tweede aanval begin het, het die Amerikaners reeds ten minste 50 gevangenes gevange geneem en aansienlike slagoffers veroorsaak, maar die Duitse weerstand het nie verminder nie. Die situasie is ingewikkelder gemaak omdat die 3/276 nie die oorheersende hoogtes na die noorde kon neem nie. Verberg deur die dik bos daar, gooi die Duitsers 'n moorddadige vuur in die linkerflank van die aanvallende Amerikaners.
Terselfdertyd het die Shermans nog steeds nie beweeg nie. Hul pelotonleier het berig dat 'n mynveld die pad na hul voorkant versper. Ingenieurs van die 274ste het afgegaan om die pad skoon te maak, en die tenks begin vorentoe duim.
Van die begraafplaas aan die regterkant en die toringheuwel aan die linkerkant, het vyandelike vuur G/274 en E/274 omring terwyl hulle op die hoogte beweeg. Maatskappy G het voortgegaan om te vorder namate E/274 vasgemaak is. Uiteindelik, toe die tenks ondersteuning bied, saam met 'n mortiervuur ​​van H/274, het die aanval op E Company plaasgevind.
Maar 'n nuwe gevaar ontwikkel in die noorde. Die vooruitgang van die 3/276 — was eintlik net 'n anderhalf maatskappy — is so vertraag deur hardnekkige Duitse weerstand op die rif dat sy lyn ongeveer 500 meter agter Company G agter was, wat 'n gevaarlike gaping veroorsaak het. Die Amerikaners kon nie artillerie gebruik nie uit vrees dat hulle hul eie troepe sou tref, maar nou is alle beskikbare swaar vuur op die hoë grond gerig.
Maatskappy G het die eerste vier huise skoongemaak voordat dit deur die brand aan die linkerkant vertraag is, maar het voortgegaan. Die GI's het genadeloos gevorder. Huise het oral gebrand. Dooie Duitsers het die grond besaai gelê. Die GI's het hulle geïgnoreer tensy hulle beweeg het, en volgens een bron het hulle hulle ellende uit die weg geruim.
Cassidy het met luitenant Wayne Meshier, pelotonleier van Company E, vergader om planne te maak om die aanranding voort te sit. Meshier en Cassidy het dieselfde universiteit bygewoon, terselfdertyd die weermag binnegegaan en saam opgelei. Die twee beamptes het besluit om die stad te verdeel, met die peloton van Meshier se regterkant en die manne van Cassidy links.
Easy Company het agter aan die regterkant van Fox Company gevolg toe die bestelling deurgedring het. Die leier van die 2de span van die 1ste peloton 's, stafsersant William Donofrio, en sy manne is vasgehou deur wat hulle gedink het skerpskutters was op die beboste rant aan die linkerkant. Terwyl hulle agter 'n gebou ineengedruk kom, sien hulle 'n aantal GI -liggame versprei oor 'n veld regs van hulle en#8212 lede van F/274 wat afgekap is toe hulle op die veld afkom.
Luitenant Meshier het sy peloton vorentoe gelei. Terwyl hy na 'n pad vorentoe gesoek het, is hy gewond. Hy het vir dekking gesoek en is weer raakgery en vermoor. Sersant Norman Phillips het oorgeneem en probeer vorentoe druk, maar het nêrens gekom nie. Die tenks het uiteindelik aangekom, en met hul ekstra vuurkrag het die GI's weer begin beweeg.
Privaat eersteklas James D. McCullough, 'n 19-jarige boodskapper by Company G 's Weapons Platoon, onthou dat 'n masjiengeweergedeelte in 'n skool bo-aan 'n T-kruising geleë was, terwyl die gewere by die venster uitbrand. Net toe dit donker word, het McCullough gaan kyk of hy en sy Thompson -masjiengeweer hulp kon verleen. Toe hy by die agterdeur inkom wat na die kruising kyk, was daar 'n flits van die straat af. 'N Ontploffing blaas hom by die deur uit en draai hom om. Hy was geskok en vind die ander daar verblind deur gipsstof, maar ook ongedeerd.
Die tenkwaens en die infanteriste het nie goed oor die weg gekom nie. Ongeveer 'n uur voor donker het die bevelvoerder van die tenk versoek om toestemming om na Zittersheim terug te trek om sy tenks te diens, te brandstof en weer te laai. Cheves ' pruttende woede het uiteindelik ontplof, en hy het aan die tenkbevelvoerder gesê wat hy van hulle dink. Onrustig gaan die pantseroffisier oor sy kop na generaal Herren en kry toestemming om terug te trek. Cheves ruk toe die tenks terugbeweeg.
Die situasie, wat net 'n paar oomblikke tevore belowend gelyk het, het skielik weer 'n draai geneem. Herren was seker dat die Duitsers probeer om hul standpunte te versterk en wou hê dat die dorp ingeneem moet word voordat nuwe magte kan aankom. Terwyl hulle probeer het om die algemene sperdatum van die nag te bereik, het Maatskappye E en G te veel uitgebrei. Uiteindelik is die twee maatskappye beveel om die nag te verdedig. Voordat die troepe kon reageer, het 'n golf skreeuende Duitsers op die heuwel aan die linkerkant afgestorm, die spoorweg oorgesteek en hulself teen die steil wal afgestorm. Hulle het elemente van Kompanjie G. afgesny. Selfs die bataljon -waarnemingspos het onder skoot gekom.
Die dorpie was 'n toneel van brandende geboue, spoorkoeëls wat paaie deur die aandhemel ets en ontploffings wat die huise ruk. Bazooka -vuurpyle en handgranate het neergestort en ontplof.Cheves bestel: 'Goddamit, hou op! Ons sal hulle nie hier laat deurkom nie! ' Net agter die vooraf -elemente van Company G was 'n groep van vyf of ses mans saam met Cassidy. Toe hulle afgesny word, berei Cassidy sy manne voor op 'n laaste staanplek.
Twee Duitse maatskappye het geïsoleer geraak. Kommunikasie tussen die bataljon in die stad en die ander op die rif is onderbreek. Luitenant Zoepf en luitenant Hans Hermann Carlau het al die beskikbare mans by die bevelpos in die hotel byeengebring, miskien 'n dosyn, en hulle gevorm tot 'n vuurbrigade. ' Hulle het uit die hotel getrek, om die hoek en boontoe die pad na die treinstasie, wegvlieg met Schmeisser -masjienpistole en Finse Suomi -masjiengewere. Die geveg was intens, maar hulle kon daarin slaag om kontak tussen die stad en die rant te herstel. Toe raak die aksie stil terwyl albei kante asem kry.
Die Amerikaners het die laaste uitklophou vir 0900 die volgende oggend, 'n uur na dagbreek, beplan. Hulle het gedink dat die Duitsers 'n aanval met dagbreek sou verwag en moontlik deur 'n latere stap verras sou word. Daar sou ook geen voorafgaande artillerieversperring wees nie. Cheves was weer die hele nag op en kontroleer en koördineer elke detail.
Toe daglig kom, was dit doodstil. Die oggendhemel het sneeu gebring, maar dit het opgehou toe die woord uitkom. Onbekend aan die Amerikaners, het die hoof van die Duitse troepe gedurende die nag weggeglip en 'n paar geïsoleerde sakke weerstand agtergelaat. Ondersteunende tenks blaas deur die stad, huis vir huis, die gewere wat inkom en handgranate gooi.
Terwyl die 274ste die stad inneem, het die 276ste die hoë grond na die noorde skoongemaak. Terwyl Easy Company die Katolieke kerk binnegedring het, het twee GI's na die ingang gestorm en hulle gereed gemaak om 'n paar granate in te gooi toe die deure oopwaai en iemand skree: 'Don 't shoot! Ons is Amerikaners. ' GI's kom swermend by die deur uit en skreeu juigend. Die meeste was van die 179ste Infanterie en was vier dae lank sonder kos of water in die kerk aangehou. Ongeveer 250 mans is bevry.
Wingen, of wat daarvan oorgebly het, is gewen. Slegs een gebou is onbeskadig. Die strate en geboue was besaai met dooies. Dit het duidelik geword toe die SS Alpine bataljons hul manne later die dag bymekaarkom, dat hulle 'n pak slae gekry het. Die III/12 is slegs vier dae tevore teruggebring tot slegs 110 offisiere en mans met 'n sterkte van 450. Al sy offisiere behalwe die bataljonbevelvoerder en sy adjudant was slagoffers. Een van die maatskappye het slegs een onderoffisier en sewe aangewese mans oor, en die I/12 was in soortgelyke vorm.
Verliese in 2/274 was 25 dood en 84 gewond, plus ontelbare GI's wat blootgestel is. Kort nadat die geveg opgehou het, is die bataljon uitgetrek en na 'n klooster naby Oberbronn verskuif om te herstel. Baie van die mans het nog nie 'n hele nag geslaap sedert hulle Drusenheim op 3 Januarie verlaat het nie.
Die Duitse krag by Wingen is deur die Amerikaanse bevelvoerders vreeslik onderskat. Dit kan verduidelik waarom die onervare en onondersteunde geweermaatskappye beveel is om die stad telkens aan te val. Maar Wingen moes geneem word. Die eenhede van die 6de SS -bergafdeling was destyds waarskynlik die beste aan die Wesfront, net soos die troepe van die 274e en 276e onervare was. Zoepf sou 'n paar jaar later skryf, en die manne van die nuwe 70ste afdeling het moed en heroïsme bymekaargeskraap tot 'n mate wat grens aan selfopoffering. ' was teen die moeilikste soldate wat ons ooit teëgekom het. '
Hierdie artikel is geskryf deur Allyn Vannoy en verskyn oorspronklik in die Mei 2004 -uitgawe van Tweede Wereldoorlog.