George Washington sou gedink het dat hy 'n masker dra, is manlik. National Portrait Gallery, Gilbert Stuart-portret / A. Papolu, illustrasie
Die genre “Wat sou X doen?” - waar X staan ​​vir 'n bekende figuur in die geskiedenis, sê Jesus of Dolly Parton - is dom. En tog, as geleerde 'n nuwe biografie oor George Washington te skryf, kan ek nie help om 'n vrymoedige verklaring af te lê nie: Die Vader van Sy Land dra sy masker in die openbaar.
Gesigsmaskers het iets van 'n politieke verklaring in die VSA. Hulle word deur sommige gesien as 'n streep in die sand tussen “gevloede” demokrate en “manlike” Republikeine.
Teenstanders sien hulle as 'n simbool van tirannie. Meer as 'n paar mans het 'n probleem met maskers dra. Vir hulle is hierdie gesigsbedekkings vir die swakkes en siekes en kommunikeer onsekerheid.
Pundits aan die regterkant beweer dat George Washington ook sou hê geweier om sy masker te dra, en dat so 'n besluit sou die regte een wees.
Washington se beeld
Openbare persepsies maak natuurlik saak. Diegene van 'n geen-leier-moet-dra-'n-masker-mentaliteit argumenteer dat presidente sterkte moet toon - 'n manlike, effens uitdagende, onapologetiese tipe krag. En geen president kan dit effektief agter 'n masker doen nie.
Die argument is gebaseer op 'n presiese beeld van wat 'n 'regte' man en selfs 'n 'regte' president moet wees: onapologeties manlik. En is dit nie wat Washington was nie?
Bekende beskrywings van die man verower hom as vol braggadocio, 'n uitdager. Hy sal klippe, of silwerdollers, oor die hele land gooi Rappahannockrivier en oor die Natural Bridge; hy sou ysterstawe op groot afstande gegooi het net ter wille van mindere mans; en hy sou verneder enige stoeier wat dit waag om hom te konfronteer.
Maar raai wat, hierdie mites is in die 19de eeu vervaardig toe die ideale "mans" dramaties verander het.
'Die regte Washington'
Portrette van Washington as 'n roekelose “he-man” was die uitkoms van die lang nasleep van die oorlog van 1812. A nuwe onheilspellende nasionalisme en die daarmee gepaardgaande onheilspellende manlikheid het die Jackson-era ingedring, oorgedra na die ekspansionistiese agenda van die Polk-administrasie, en die territoriale ambisies agter die Mexikaanse Oorlog aangevuur.
Die regte Washington was anders.
Om mee te begin, was sy daaglikse lewe alreeds omgekrap in brutaliteit. Hy het daarin geslaag om twee wrede oorloë te oorleef. Hy het ander mans van naby geveg en doodgemaak. Hy het avonture en verkeerde avonture beleef wat moeilik is om iemand vandag voor te stel. Hy sal nooit vergeet wat hy gesien het nie, “die dooies, die sterwendes, die kreun, klaagliedere en geskreeu langs die weg van die gewondes om hulp.”
Hierdie tonele “was genoeg om 'n hart van vasbeslote te deurboor. "
Deur alles het hy voortgegaan voordeel trek uit die gewelddadige instelling van slawerny. Washington voel nie hy hoef iets te bewys nie. Hy was nie 'n stand-up macho nie.
Washington - bo-sentrum, te perd - voel nie hy hoef iets te bewys nie, ook nie sy moed of manlikheid nie. Wikipedia, John Trumbull, skilder
Word 'n spanspeler
Washington, 'n selfbewuste man, het sy bes probeer om uit hierdie wêreld van geweld te kom.
Hy was altyd 'n leier met 'n uitstekende teatergevoel en het homself altyd as respek vir die burgerlike gebruike voorgestel. Hy was gelukkig om 'n spanspeler te wees en hy het seker gemaak dat almal die boodskap begryp sy ideale wêreld was die een waarin die beskawing sou heers.
Washington hou nie van uitnemende kraguitstallings nie en is nie deur testosteroon gedryf nie. Sy ywerige optrede tydens die deurslaggewende Slag van Princeton in 1777, byvoorbeeld, is sorgvuldig beplan, met alle voor- en nadele oorweeg. Hy dra destyds iets lastiger as 'n masker: die verantwoordelikheid om die opperbevelhebber van die opstandige 13 kolonies te wees.
Tydens 'n buitengewone harde oomblik het hy 'n skouspelagtige manier gekies om sy manne met voorbeeld te lei. Op 'n stadium was hy net ongeveer 30 meter van die Britse lyn af. Die muskiete van die vyand kon hom maklik gekry het. Hy was gehoor het om vir sy troepe te sê, "Neem my vriendinne saam met my, ons sal dit binnekort hê!"
Maar dit was oorlog. Die uitgangspunt van Washington was dat geen werklike man ooit magtelike optredes mag oprig, sy lewe onbedagsaam sou waag nie, of erger nog, die lewens van mense in die gedrang sou kon bring.
As 'n jong Marquis de Lafayette, die vurige ondersteuner van Amerikaanse onafhanklikheid, in Amerika aangekom het om by die rewolusionêre magte aan te sluit, daag hy 'n toonaangewende Britse verteenwoordiger in die kolonies op 'n tweestryd uit.
Washington het voorspelbaar met ironie gereageer en hom 'n les geleer oor manlikheid in Amerika.
'Die vrygewige Gees van ridderlikheid,' beduie hywas geen bewyse van manlikheid nie, laat staan ​​van leierskap. Dit het nie krag opgelewer nie. Dit was eenvoudig verouderd, belaglik en gevaarlik. 'Ek sou u lewe daarom nie blootgestel het aan die grootste moontlikheid wanneer dit vir soveel groter geleenthede gereserveer kan word nie.'
Op 14 Mei 2020, terwyl diegene rondom hom maskers dra, het president Donald Trump dit nie gedoen nie. AP Photo / Evan Vucci
Nederig, selfvernietigend - en manlik
Die 18de eeu was 'n era van paradokse, vir seker, maar ook van hoë republikeinse standaarde en selfs hoër humanitêre doelwitte.
Mans het self hoë ideale aangegryp. A nederig, selfvermoë'n vergewende, koöperatiewe, manmagtige, welwillende en 'vroulike' man sou destyds onmiddellik ontsyfer is as suksesvol en sterk. Veral 'n openbare leier. Veral 'n president.
Diegene wat maskers dra, gee sterkte aan. Dit toon selfbewustheid, selfbeheersing, geduld, deursettingsvermoë en baie ander Washingtonse deugde.
Washington sou beslis sy masker gedra het. Hy sou dit gedoen het uit respek vir sy gemeenskap, uit respek vir diegene wat gely en gesterf het, en uit respek vir al die manlike rolle wat hy gespeel het.
Maurizio Valsania, professor in Amerikaanse geskiedenis, Università di Torino
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > George Washington sou so 'n masker gedra het