Blink | Slaai Sonder Blare
Die blesbok in die bak →
Ek hou maar van ’n ou blink dingetjie. Of hy nou aan my vinger pryk of deur gaatjies in my ore gedruk word, as hy skitter, klop my hart vinniger. Ek dink ons vroumense was dalk in ons vorige lewens kraaie, want ons word geneties aangetrek na blinkers.
’n Dierbare vriending van my is so lief vir versiersels van die vleeslike, dat sy ’n hangkas moes aanskaf om haar kosbaarhede te bewaar. Een van my ma se vriendinne is weer so bang vir die misdaad in Suid-Afrika, dat alles in die kluis weggesteek word. Ek ken slegs enkele dames wat hulself nie vreeslik steur aan versierings nie.
Ek huisves beslis nie ’n juwelierswinkel op my spieëlkas nie, maar ek het so miniatuur arsenaal van emosionele stabiliteit wat my laat glimlag. Elke ring is nie opreg gebore nie, elke steentjie het nie ’n sertifikaat van oorsprong nie en elke armband kom nie in ’n ontwerperskissie nie, maar elke versiersel kom wel met ’n storie. Dit verskaf my werklik innerlike genot om die ring te dra wat Manlief gekoop het, een week nà hy my verjaardag onthou/vergeet het. Ek glimlag as ek Ouma se hangertjie met die kruisie dra. Daar is Skoonma se gesette silwer munt, Oupa se trouring en oorle’ ta’ Liesbet se kristalle.
My skatte is nie almal waardevol nie, maar elkeen vertel ’n storie. Verjaarsdae, geboortes, die doop van ’n kind, gradeplegtighede, oorwinnings, mislukkings, reise… ek versier myself eintlik daagliks met herinneringe. Ek kan dit nie wegbêre nie. Dit gaan nie oor boekwaarde nie. Ek dra elke erfstukkie, verhaal, storie en nostalgie om my nek, aan my arms, in my ore en deur my are. Ek skiet nie gate deur my oogbank, naeltjie of buuste nie, maar verwonder my aan ringe en spiese deur nekke, lippe, tonge en neuse. Soms gril ek, ander kere staar ek stomverbaas na die waagmoed en pyndrumpel van die jeug.
Ek verwonder my aan die kassier in Pick ’n Pay se ring. Ek staar na die vrou in die apteek se kolossale ketting. Ek kwyl oor die geel diamant in die vertoonvenster. Ek klou verbete aan my gelukbringer tydens stresvolle tye.
Vandag word ek verblind. Nie deur ’n diamant of robyn nie, maar deur die oë van my mense. Pieter se blesbok hang na ’n suksesvolle jag. Lehja en Petrus is vol stof besig om buite te baljaar. Ek sal al my skatte op aarde opgee, my ringe ruil, my armbande smous, my hangertjies pand… solank die oë van my mense, net kan blink.
Posted in Mans is kaas en vrouens... feta!,Slaaisous,Sout van die aarde
Julie 29, 2016 at 8:39 nm
Die kraaines op die laaste paal voor die foondradie die huis ingaan lewer toe op
Iemand se knypbrilletjie
handvol knipsels foon en koper draad asook spykers en skroewe
en twee silwer & goud enkel ringe met snaakse patroontjies op