62. Julle is ons brief… – Bodemklippe
62. Julle is ons brief…
Gepubliseer op Januarie 14, 2015 Januarie 29, 2015 deur Ansophie Joubert
Taal en woorde is 'n wonder van ons wêreld. Die eerste keer toe ek die storie van die toring van Babel gehoor het, was ek verslae oor die mag van woorde. Net met taal is die gang van die geskiedenis verander. God het met taal ingegryp om boosheid te blok en die verspreiding van die mens oor die aarde te verseker.
Ons weet sekerlik almal hoe moeilik dit is om 'n nuwe taal te leer. Ten spyte van al die tegnologie wat tot ons beskikking is, is dit nog steeds 'n pynlike proses met determinasie, toewyding en tyd wat ons in staat stel om 'n sinnetjie aanmekaar te worstel. Op Pinksterdag is taal gegee, in 'n oomblik, deur die Heilige Gees, om God se kerk te verenig en te bekragtig. Die krag van taal het die kerk in een dag gevestig. Die taal van die Heilige Gees is een van die nege gawes wat in 1 Korintiërs 12 genoem word as 'n geskenk van God, in 'n oogwink, waarookal dit nodig mag wees. Wat 'n wonder!
Woorde is kragtig. Ons hele hart en denkproses word daagliks met woorde uitgedruk. Vreugde, liefde, verwonding en pyn, hartseer en opgewondenheid vloed oor ons lippe. As ons nie praat nie, is almal bekommerd. Depressie maak stil. Ons wag met verwondering op 'n kind se eerste woorde en die pogings tot kommunikasie word met 'n groot gejuig aangemoedig en opgeteken.
Woorde in alle vorme en kleur bepaal ons denke en optrede. Liede laat ons huil, laat ons aanbid, laat ons onthou. Woede woorde laat ons breek en laat ons haat. God-woorde laat ons versag en vergewe.
Laat my toe om Koos van der Merwe se gedig Optelwoorde uit die bundel met dieselfde naam aan te haal:
tussen dwaaldistels en doringspore
in die soekloop op die verwegpad
soos genadelig lê daar optelwoorde
wat 'n wegloopsiel weer huistoe kan vat
vir 'n valkind
wat verloormense vind
in die skaduweelaagtes
diep gaan haal
en huistoe bring
na die optelkraal
Paulus skryf in Korintiërs dat ons soos woorde is wat ander mense kan lees. 2 Korintiërs 3:2-3:
Lees saam tot by vers 8.
Dit is ons – ons lewe, ons woorde. Ander mense moet ons lees soos mens goeie nuus en hoop lees. Ons is die brief wat geskryf is, die woorde van hoop en lig aan duisternis en boosheid. Hierdie woorde is natuurlik dit wat ons definieer as mens.
Ek het jare gelede die vergelyking gehoor dat ons lewe soos 'n spons is wat water opsuig. Die toets kom wanneer die spons gedruk word. As die spons modderwater opgesuig het, sal modderwater die ruimte om hom besoedel. As skoon water opgesuig is, sal die spons die ruimte om hom beter laat.
Hoe reageer ons as die lewe druk en dinge gaan nie volgens beplanning nie? Reaksie word bepaal deur die inhoud van jou binneste. Wat kom uit? Wat het jy opgesuig toe dit goed gegaan het? Het jy bronne wat die ruimte om jou beter laat as jy swaarkry?
Jesus-woorde in ons binneste is gees en lewe. [Johannes 6:63]
Dit sal ons die brief maak wat ander wil lees. Johannes 7:38:
The Message beklemtoon dit wat uit jou diepste wese kom:
Rivers of living water will brim and spill out of the depths of anyone who believes in me this way, just as the Scripture says.
Dan is ons lewe en bediening uit die Gees en slegs so 'n bediening het krag en geskied in heerlikheid, soos ons hier bo gelees het in 2 Korintiërs 3:8.
Die woord lees in Grieks is anaginosko. Die grondbetekenis is om presies te weet, om oor en oor te weet en te herken.
Die hofdienaar wat Phillipus ontmoet in Handelinge 8 het die boek Jesaja gesit en lees. Dieselfde Griekse woord word hier gebruik. Hy het met aandag en begrip gelees, sodat die woorde 'n verskil in sy hart en denke gemaak het. Die woorde het hom oortuig om hom aan die doop te onderwerp – 'n wesenlike ingrepe in sy lewe.
Kan ons so 'n lewe ly dat ons lewenstyl en daaglikse omgang 'n brief van lewende woorde vir die mense om ons kan wees? Ek vra die vraag met die noodwendige retoriek. Natuurlik moet ons dit wees. Dis nie 'n keuse nie. As jy nie lewe-gewende God-woorde vir jou huismense en in jou verhoudings praat-leef nie, dan loop jy die risiko om af te breek eerder as op te bou.
God belowe ons dat ons bouers sal wees en nie afbrekers nie.
Hoe sal ons die gaping toekry? Die woord breach wat hier gebruik word is perets in Hebreeus. Dit is dieselfde woord wat in Esegiël [22:30] gebruik word waar God iemand soek om in die bres te staan:
En Ek het onder hulle 'n man gesoek wat 'n muur kan bou en voor my aangesig in die bres kan staan vir die land, sodat Ek dit nie sou verwoes nie; maar Ek het niemand gevind nie.
Die Engels is meer bekend.
Mag die Here ons gewillig en gereed vind om die gaping toe te maak, sodat ons kan instaan vir 'n sondige wêreld en namens ons land intree by God. Die naam : hersteller en opbouer – sal ons met waardigheid en nederigheid as kenteken dra.