MaanKind | Sit maar so by die see en kyk die mis en die wolke … | Bladsy 2
Ek kan jou help! Regtig?
Ter wille van dié van julle wat my nie goed ken nie, ek is wat bekend is as 'n 'sterk vrou'. Emosioneel, en toe ek jonger was fisiek ook. Ek kan dit vat! Hetsy verantwoordelikheid, werk, pyn of swaarkry. Maar ongelukkig is dit mos so dat mens altyd vir die hele wêreld en sy broertjie ook verantwoordelik voel … Deesdae het ek darem geleer om te kan Nee sê. Maar dis maar 'n onlangse ding.
Daar is iets waaraan ek altyd heimlik dink, maar as Sterk Vrou kan ek immers nie dat ander hiervan hoor nie? Ek wil net vir een week geen, maar géén verantwoordelikhede hê nie. Ek wil voor gesorg word en getroetel word. Nou troos en troetel is nie woorde waarmee ek grootgeword het nie en dit is nie woorde wat op enige tydstip van my lewe deel was van my dag nie. Soos sus Slakkelak tereg sê: "… maar in ons huis het mens klaar gehuil en dan opgestaan en aangegaan. Nie drukkies en jammer en sulke goed nie. Jy tjank klaar en dan staan jy op."
Om een of ander rede is ek nie die soort vrou wat getroetel word, of voor gesorg word nie. Ek sorg. Ek neem mede-verantwoordelikheid. Ek doen die admin en die banksake. Die belasting. Die liewe MaanMan, bless his slimme soul, kom nog van die ou skool, waar die sekretaresses (dit was nog voor die tyd wat hulle PA's genoem was) alles gedoen het. Die base het mos net die besluite en die dinkwerk gedoen.
Maak geen fout nie, MaanMan doen al die swaar werk in ons huis, en hy bring sy kant 200%, maak die koffie en pak die skottelgoedwasser uit. Hy is netjies op homself en sy omgewing. Dan kan hy nog intelligente gesprekke voer ook. Hy is (meestal) 'n plesier om aan my sy te hê, maar hy sien my as 'n vennoot, die sterk vrou en mens wat ek is. Tog kan ek nie help om soms te dink ek wil ook soms oor niks hoef te dink of te besluit nie.
So kom ek uit daardie moeilike generasie, waar vrouens begin werk het. Emansipasie het ons 'n raw deal gegee, maar dit het ons sterk gemaak. Ons was vrou en werker. Ons moes – en kon ook – alles doen. Maar ai, dit lyk darem soms so lekker as mans so storm om die hulpelose wesens te hulp te snel!
Miskien kan ek so 'n hulpelose wese wat getroetel word wees in 'n volgende lewe, sonder 'n opinie van haar eie? Maar net kortstondig dink ek… Ek sal waarskynlik een van daardie demure maidens wees wat vir jare lank geheimsinnig glimlag en dan een goeie dag genoeg gehad het en dan strip en 'n gifmoord of iets uitvoer, of iets lekker bloederig.
"Men have loved to dwell … on the demure maiden whose inevitable reply is: Oh, yes, if you please, kind sir! The demure maiden, the demure spouse, the demure mother this is still the ideal." – DH Lawrence
"Demures might not be rich, intense or vivid in colour, but they do have a place in the herbaceous border of life. They are those small blushing flowers in the front nodding prettily away. It is only when you dig them up you find their long tenebrous roots have strangled every other plant in the bed." – Lin Sampson
Telkens as ek iets maak, wil MaanMan weet wat dit is of waar ek die idee kry. Nou soek ek 'n naam vir hierdie heerlike groentegoedjies wat ek gisteraand gemaak het. Dit herinner sterk aan iets wat ons in San Francisco geëet het by een van die Indiese, Pakistani of Afghaanse restaurante waar ons geëet het, maar geen menu wat ek Google, gee 'n naam daaraan nie. Ek het gedink dit was by die een waar ons in Fremont was, die Afghan Kabob, waar ek my verbeel het ek eet in Abe's Kabob, wat Abdullah in Khaleid Hosseini se And the Mountains Echoed begin het. Dis is nie roti, paratha, bhaji, dosa, bolani of enige ander snaakse broderige ding nie, en dit voel vir my hierdie kossie verdien 'n naam.
Daar was gisteraand bietjie souserige oorskietvleis, eintlik te min vir 'n ete, maar omdat ons nie aartappels of rys eet nie, moes ek iets soek wat die ander groente bietjie lyf gee. Terselfdertyd was ek te lui om klomp soorte groente te maak, en wat sou nou pas by bietjie oorskietvleis, wat lyf het, en boonop vars groente in ons mae sit?
Ek het die pakkie chickpea flour uitgehaal, 'n ui fyngekap en toe gebeur hierdie een sommer self toe ek kyk watse ander vars groente daar is. Toe een skyf butternut en 'n handvol baby marrows in baie klein dobbelsteentjies opgekap, meer met kleur as smaak in gedagte.
Die slapperige degie bestaan net uit chickpea flour met yswater aangemaak, met 'n halwe teelepel bakpoeier, sout, 'n paar vlokkies droeë chillie en 'n lepeltjie harissa poeier. Die koekies word gebraai net in 'n paar druppels olyfolie, meer om die pan te smeer as iets anders.
Die geure het gelukkig lieflik getrou, dit was sag en geurig en het heerlik gewerk met die souserige oorskietvleis wat ook fyngekap en in die sous warm gemaak is. Elkeen het 'n klein bakkie vleis gekry, met hierdie koekies wat jy gebruik om dit so te skep en te hap. Hierdie kos smaak mos beter as jy dit soos in Indiese restaurante met jou hand eet.
Ons het saamgestem dat hierdie herhaal moet word en dat ons dit vir Riana moet maak, ons vegetariese vriendin. Ons het net nie geweet dit gaan so gou wees nie … Sy was vanoggend hier vir ontbyt, en raai wat het sy by haar roereier gekry? Hierdie keer met fyngerasperde kaas oor, en netjies met messe en vurke geëet.
Nou het ek 'n probleem. Dis is nie roti, paratha, dosa, bolani of enige ander snaakse ding nie, en dit voel vir my hierdie kossie verdien 'n naam en nig Google het nie raad nie. Wie kan help?
Edit: Danksy my vriendin Dolla Junius, weet ek nou wat ek hier beskryf, word Pakoras genoem in die Pakistani cuisine. Hierdie is dus nou bekend as Boere-Pakoras! Wat is 'n mens nou sonder vriende wat slimmer is as jy?
Seekos met suurlemoen
16 Vrydag Jun 2017
Tipies het ek gisteraand geen idee gehad wat ek gaan maak nie, maar omdat daar twee blikkies seekos in die kas was, het ek gedink seekos van 'n aard. Die baby clams op hulle eie is te clammerig en die krap, lekker soos krap is, te krapperig. Met die garnale by, het al die smake iets gesoek om dit bietjie te laat trou. Toe nooi vriend Deon homself vir ete en toe gebeur die volgende, terwyl hulle die eerste bottel wyn oopmaak:
Braai een groot stuk stokvis en een gerookte kipper liggies in botter en vlok in 'n vlakkerige oondbak. Enige gerookte vis soos salm sal ook werk, selfs 'n stukkie haddock. Alles verder kom nou in lagies bo-op. Gooi die brine af en pak clams en krap op die vismengsel.
Braai 'n ui in olyfolie tot sag. Sny solank een medium patat in dobbelsteentjies en stoom in 'n pan met net 'n teelepel water tot amper sag. (Ignoreer die verbasing van twee mans van oorkant die kombuistoonbank af oor die patat wat in die seekos gaan. Patát?!? Ja, patat.)
As die uie amper sag is, braai 'n paar gesnyde knoffelhuisies daarby. Die patatblokkies kom bo-op die vis en dan die uie en knoffel. Braai nou die garnale vinnig oor hoë hitte in botter en strooi dit oor die ander kos. Garnale laaste omndat dit die mooiste is!
Al die kos word apart gesout soos jy aangaan. Krap nou met 'n zester suurlemoenskil bo-oor en druk die sap van 'n halwe suurlemoen eweredig oor die bak uit. Een boksie room oor alles, en dan gaan hy in die oond , op so 180 grade.
Laat skink intussen vir jou nog 'n glas wyn in.
Hierby het ek net die halwe butternut in skywe gesny, gaar gestoom in 'n pan en in botter gebraai en 'n eenvoudige slaai van avokado, suurlemoensap, olyfolie met rocket uit die kruiebak en geroosterde pampoenpitte en tamatiekwarte vir kleur.
27 Saterdag Mei 2017
14 Sondag Mei 2017
12 Vrydag Mei 2017
Ek eer jou gedagtenis! Regtig?
Daar is iets in ons kultuur rondom die afsterwe van mense wat net nie vir my sin maak nie. Waarom tog het mense skielik meer respek vir iemand as hy dood is as wanneer hy lewe? Mens sien dit so baie dat mense oor oseane heen vlieg om iemand se begrafnis by te woon, of iemand se begrafnis bywoon wat hulle in geen jare gesien het nie. Niemand waag om lelik te praat van iemand wat pas dood is nie, dit is asof daar 'n heiligheid so mens omgewe, veral as dit nog 'n bekende is. (Dan RIP almal op Facebook en party RIP eers en vind dan skelm agteraf uit wie die persoon was.) Lyke word respekteer en dit reg so, maar as ek begin dink daaroor maak dit nie juis sin nie. As jy glo aan die Christelike ewige lewe, beteken die aardse dop mos nou niks meer noudat die liggaam en siel geskei is nie. Glo jy dat die lewe tot niks kom, is die lewe mos nou weg.
'n Afgestorwene word verhef tot iets meer as lewe. Die mens se identiteit word hom met afsterwe ontneem, hy word nou die liggaam, die stoflike oorskot, die lyk, die oorledene en so. Mense noem nie meer die persoon by die naam as hy in 'n kis lê nie. So, identiteitloos en al, kry daardie mens weer 'n ereplek met 'n duur grafsteen, kruik of gedenkmuur, 'n bankie langs die see of blomme langs die pad. Dan kry hy mettertyd weer 'n naam as die grafsteen opkom, die plaatjie op die bankie vasgesit word. Selfs in begrafplase is daar sekere areas wat duurder is as ander. Soos elke eiendomsagent jou sal sê, Location, Location and Location is die drie grootste woorde.
Die groot ding is daardie stukkie tussen Lewe en Dood, waar die persoon dan 'weg' is. Ons eie Pase. Ek verstaan dit as 'n afskeid, daardie stukkie waar jy eintlik rou oor jouself, jou verhouding met die persoon wat nou tot niet is deur iets wat julle nie gekies het nie. Nou het ons mos nooit geleer om regtig sag en goed te wees vir onsself nie, nou verbeel ons ons, ons rou oor die persoon wat weg is. Dit is tyd dat ons leer om ons eie weerloosheid te erken, dat ons weet dat die finaliteit van alleen oorbly, die verskrikking van self sukkel sonder dit wat die oorlede geliefde vir jou was en die verskriklike gemis oor onsself gaan.
Wanneer ons aanpassingsperiode verby is, het ons gegroei in 'n fase waar ons verantwoordelikheid neem vir self, waar ons nie meer daardie persoon 'nodig' het nie, net die gemis is dalk steeds daar waar ons meer volledig gevoel het met die persoon as emosionele kruk wat ons heel laat voel het.