As u 'n 43-jarige vrou is wat desperaat is om 'n moeder te word deur Rebecca - ivfbabble
Eierskenkers, Embrio-aanneming, Embryo skenking, Tuis, Jou verhale
Ek hoop dat my woorde iemand sal help - nie omdat ek 'n oplossing het nie, maar omdat iemand wat dieselfde voel as ek kan sien dat hy nie alleen is nie
My naam is Rebecca. Ek is 43 en ek voel regtig die spanning, want op 10000 weet ek dat ek hulp nodig sal kry om swanger te raak, en ek is nie seker hoe op aarde dit gaan gebeur nie.
Laat ek jou vertel hoekom
Ek is in my veertigerjare, ek het gesê dat ek 'n baie lae AMH het, en my kêrel, wat nog nooit so gretig was om 'n gesin te begin nie, het nou besluit dat hierdie wêreld nie 'n wêreld is waarin hy 'n baba wil bring nie. Daar gaan jy - jy kan sien hoekom ek regtig x1000000 laag voel.
Ek het Woensdag na u zoom-webinar geluister en ek het dr Braverman hoor praat oor wat u reg doen om 'n gevoel van beheer te behou
Sy het gepraat oor hoe sommige mense kan help om 'n joernaal te hou - om u emosies uit te stort en 'n 'breindoop' te kry. Wel, ek het dit probeer. My bladsye was vol gekrenkte angs en kommer, en baie woede, en hoewel ek nog steeds nie 'n onmiddellike oplossing vir my probleem het nie, voel ek net 'n bietjie beter as wat ek tevore gedoen het.
As ek my vrees op die bladsye sien, het dit my gehelp om te sien dat ek beheer moes neem oor my crappy situasie
Nadat ek my brein laat stort het, het ek direk na my rekenaar gespring en my bekommernisse per e-pos gestuur IVF babbel wat my vrae dadelik aan een van hul kundiges gestuur het om te antwoord.
Die tweede ding wat ek gedoen het, was om te besluit om 'n paar van die dinge wat ek in my dagboek geskryf het hier te deel. Ek het gedink dat daar iemand in 'n soortgelyke posisie is wat dieselfde voel as ek, en dat my verhaal gerusstelling kan bied, dat so baie van ons in hierdie wêreld nou dieselfde voel.
Dus, hier gaan ek, ek hoop jy bly by my
Ek was slegs 8 maande by my kêrel. Ek het jare gelede gehoop om mnr. Right te ontmoet, sodat ons kon begin om die gesin te bou waarvan ek nog altyd gedroom het, maar dit het nooit gebeur nie.
Sodra ek my kêrel, Nick, (37) ontmoet het, was ek desperaat om te begin praat oor die stigting van 'n gesin, maar ek wou hom nie afskrik nie, so gou het ek gedink ek sou subliminale boodskappe laat val in die hoop dat hy skielik sou skielik kondig eendag aan "dit voel net reg - kom ons begin 'n gesin". Ek sal vriende uitnooi oor die pragtigste kinders wat die aangenaamste was, sodat hy kon sien hoe gelukkig hulle almal was. Nou, ek weet dat dit ongelooflik manipulerend klink, maar die behoeftes moet wees. Hoe dit ook al sy, dit was net my manier om hom te wys hoe die lewe is kon wees.
Net voordat die wêreld agteruitgegaan het, het ek myself ingespan vir die gesprek
Ek weet dat ons slegs 8 maande saam was, maar as ek 43 is, het ek absoluut geen tyd om te mors nie. Ek het die huis dus skoongemaak, myself skoongemaak, 'n pragtige maaltyd voorberei, en in 'n baie bedenklike en deurdagte sin het ek dit uitgedruk: 'Ek wil hê ons moet 'n baba hê'.
Nick kyk na my. 'O' sê hy. 'Erm, ja, ek veronderstel dat ons daaraan sou kon nadink. 'Ek was nog nooit regtig seker of ek 'n baba wou hê nie, maar dit is iets waaroor ons kan begin praat'.
In my kop skree ek: "Ek het nie tyd om daaroor te praat nie! Ek het nodig dat u my na bo sal neem en my nou swanger sal kry! " In plaas daarvan het ek geantwoord "ok great", toe gaan ons albei terug na ons maaltyd. As ons dit sou doen, sal ek noukeurige stappe moet doen om dit nie te blaas nie.
Die volgende oggend het ek die naaste vriendin aan die telefoon gesit en vir haar gesê: "Ons gaan 'n baba probeer probeer !!" Die eerste woorde wat uit haar mond gekom het, was nie die woorde wat ek verwag het nie…. "Ag, dit is ongelooflik. Is jou eiers dan ok? " Ek het so dom gevoel. Ek het nie die antwoord geweet nie.
Ek het dieselfde dag 'n 'vrugbaarheidsmot' by 'n kliniek in die stad bespreek
Ek wou seker maak dat alhoewel hy 43 was, alles nog in orde was. Toe die resultate terugkom, voel ek so kwaad vir myself. Waarom was dit nie iets waaraan ek vroeër gedink het nie ?! Kon ek iets gedoen het om dit te vermy?
Die toets het getoon dat ek 'n baie lae AMH het, wat beteken dat my eiers nie groot is nie. Dit was nie deel van die plan nie. Dit sou beteken dat dit nie maklik sou wees om swanger te raak nie.
En toe word dinge nog erger ... die wêreld het die koronavirus gevang.
En toe het dinge nog erger geword ... terwyl hy die nuus dophou, met mense wat sterf, werk verloor en in die bed gesit het, het Nick skielik aangekondig: "dit is regtig nie die tyd om te begin dink aan die baba in die wêreld bring nie." Ek voel hoe die grond onder my voete geskeur word. Ek het my toekoms gevoel toe 'n moeder en vrou uit my greep geruk is. Ek het gevoel dat my wêreld eindig. Ek voel hoe my hart verpletter. Ek voel hoe die woede opbou.
In plaas van om bo te hardloop en te huil, het ek bo gehardloop, met woede aangevuur en 'n besluit geneem. Ek sou beheer neem oor my eie toekoms.
Ek weet een ding seker in hierdie onsekere tye, dat ek nie meer kosbare tyd kan mors nie. Ek het 'n plan nodig. Ek het die toekoms nodig waarvan ek gedroom het. Ek moet 'n ma wees, met of sonder Nick.
Ek het dus aan IVF Babble geskryf en ek het gevra oor eierskenking, eierskenking met 'n spermskenker en embrio-skenking.
Dit blaas my wel, maar ek moet weet dat ek opsies het. Ek moet weet dat ek 'n moeder kan wees. Die wêreld sal hierdie epidemie oorkom, en terwyl ek besig is om te sluit, sal ek my opsies ondersoek, as 'n enkele vrou met vullis-eiers, wat dringend 'n moeder moet word. Ek is lief vir Nick, maar ek hou meer van die gedagte om 'n moeder te wees.
As u in 'n soortgelyke situasie is, sal ek dit graag van u hoor. Is u 'n enkele vrou in u veertigs wat 'n donasie van eier, sperm of embrio het? Ek sal baie graag u verhaal wil hoor.