Hendriks (2007:1000) sluit by bogenoemde gedagtes aan en wys dat die paradigmaskuif in lande soos die Verenigde Koninkryk en Nederland voorkom. Wat in hierdie lande gebeur, het ook 'n invloed op Suid-Afrika. Weereens word gewys dat Bosch (1993:349-520) reeds in die vroeë negentigerjare die effek op die kerk se bediening uitgewys het. Op 'n globale vlak, het 'n 'southward shift in the centre of cravity of Christianity' gevolg (Hendriks 2007:1001).
Teologies kan hierdie paradigmaverandering as die wegbeweeg van 'n ontologiese model na 'n hermeneutiese paradigma beskryf word. Dit beteken 'n wegbeweeg van 'n een-dimensionele, rasionele, subjek-objek benadering wat uitloop op 'n deduktiewe styl en 'n positiwistiese, selfs 'n triomfantistiese houding, in teologiebeoefening. Teenoor so 'n objektiwistiese model is die hermeneutiese benadering sensitiewer. So 'n houding gaan van die vertrekpunt uit dat teologiese standpunte relatief tot konteks is en dat teologie altyd 'n beperkte standpunt en 'n beperkte greep op die groter realiteit het. 'n Hermeneutiese benadering getuig van groter nederigheid en van 'n groter afhanklikheid van God (Hendriks 2007:1001).
Tog behoort ons Kirk (2000:25) se vermaning ernstig op te neem en nie die begrip missio Dei as te vanselfsprekend of selfs as bloot 'n formele nuwe modewoord te reken nie. Wat ons moet doen, is om die vooronderstellings van hierdie begrip deeglik in ag te neem. Ons moet besef dat om te sê dat 'God 'n missio' is, 'n siening veronderstel dat ons hier te doen het met 'n persoonlike God met spesifike eienskappe (Kirk 2000:25). Sending is 'n aktiwiteit en dit veronderstel 'n persoonlike subjek. Dit beteken ook die vooronderstelling dat ons tussen 'ware en valse spreke oor God' onderskei.