Dit begin met ‘n paar laat aande wat veroorsaak dat ek die volgende oggend sukkel om vroeg op te staan, en dus nie my brood-nodige herlaai-tyd met die Here deurbring nie. Vir die rekord: ek is NIE ‘n vroeg-oggend mens nie, en net die feit dat ek nou al vir ‘n paar maande dit regkry om vroeër as gewoonlik op te staan vir stilte-tyd is vir my ‘n massiewe prestasie! So ek redeneer dat ‘n paar dae se “opslip” nou nie die einde van die wêreld is nie.
Teen Sondagoggend is my maag op n knop, ek verwag die ergste met sommer alles wat kan fout gaan, en is kwaad en onvergenoeg met die wêreld. Ek weet darem dit sal help om by die Here te gaan kla oor al die onregverdigheid en knyp ‘n tydjie af om my hele Arme Ek-Psalm vir Hom te sing, saam met my lysie van mense wat Hy weer bietjie moet aanspreek omdat hulle nie met my mooi maak nie. Ek vergeet egter dat Hy nie altyd die probleme aanpak soos EK goeddink nie…