Die buitelandse korrespondent Hannes Myburgh het die fout gemaak om in die donker by sy nuwe blyplek aan te kom. ’n Vreemde land, ’n nuwe taal en versengende hitte het hom in Maputo begroet. Hy skryf hoekom sy eerste goeie indrukke van dié kusstad eers die volgende oggend kon kom.
Kyk, twee dinge vermy jy wanneer jy na ’n wildvreemde stad in ’n nuwe land trek: jy suiker nie in die nag daar in nie en jy vorm ook nie ’n mening oor dié stad op ’n leë maag en sonder ’n goeie nagrus nie.
Ja, in retrosprek het die land my betower met kaffeetjies, 2M (Dos M)-bier en ’n uitsig oor die wye baai. Soggens was daar koffie terwyl die president se motorkade verbyjaag werk toe in die woeilige middestad. Ek onthou soel subtropiese aande met Latynse musiek met die stormsee langs jou . . . ’n eksotiese taal en die beste hoender en vis wat jy nog in jou lewe sal teëkom.
Dan die laaste 100 km Maputo toe, ’n afdraai, en ’n blindelingse aankarring in die donker tot in die hoofpad, Avenida 24 de Julho.
Ek kyk die storie so – ’n ou matras op die vloer en ’n toegespykerde ou gebou van die toendertydse joernaliste-vereniging oorkant die pad en besluit net daar as ’n mens van depressie sal doodgaan, is dit nou in dié woonstel.
Ek kan skaars my eie naam in Portugees sê, maar ek wandel toe die stad in op soek na iets te ete en stop by die eerste en die beste plek met helder ligte. My klere is nog aan my lyf vasgesweet en Maputo kan ’n bedompige plek wees.
Daardie eerste vetterige hoenderbredie was balsem vir my siel. En natuurlik yskoue 2M-bier. Dit was ’n goeie vriend se gunsteling en het my herinner aan die geliefdes wat ek in Suid-Afrika agterlaat.
Ek trek drie dae later by mense in wat oor die volgende twee jaar sielsvriende sou word, en ’n hele nuwe wêreld gaan voor my oop.