KANTOOR Kersten Geers David Van Severen: Solo huis in Matarraña - YUYAO JIASIDA SUN SHEET CO., Bpk
KANTOOR Kersten Geers David Van Severen: Solo huis in Matarraña
Tyd: 2018-12-06 Tref:
Die tweede Solo huis in die bergagtige streek van Matarraña, suid van Barcelona, is 'n residensiële eksperiment ingesluit in 'n ambisieuse konstruksieprogram â € œsonder 'n kliënt" bekend as Solo Houses. Na voltooiing van die eerste gebou in 2013 volgens die planne van die Chileense duo Mauricio Pezo & Sofia von Ellrichshausen in Cretas, nog 'n eksperimentele vakansiehuis is nou bo-op een van die plato's van Matarraña voltooi, die Solo House ontwerp deur Belgiese argitekte KANTOOR Kersten Geers David Van Severen.
Wat die twee projekte in gemeen het, is nie net hul ligging nie, op rotsagtige grond beplant met wingerde en olyfboorde te midde van weelderige plantegroei, maar ook hul standpunt. Soos die Solo Pezo, die villa ontwerp deur OFFICE Kersten Geers David Van Severen blyk te wil wegkruip te midde van die lang bome, 'n geïsoleerde, hiëratiese monument vir homself en vir die kontemplasie van die natuur as 'n alledaagse ervaring.
Die twee projekte deel ook dieselfde konstruksiemateriaal, kaal beton met 'n gladde oppervlak. KANTOOR Kersten Geers David Van Severen het 'n gebou ontwerp met 'n streng geometriese vorm: 'n ring. Twee ringe van beton wat meet 45 meter in deursnee is bo-op die vloer en die dak gevorm, met vier reguit rye van agt kaal beton kolomme tussen hulle vir strukturele ondersteuning. 'n Aantal metafore kan op die projek toegepas word, van 'n UFO pendel na "Jou reënboog panorama", die ronde loopbrug van die gekleurde glaskunstenaar Olafur Eliasson wat op die dak van die ARoS-kunsmuseum in Aarhus geïnstalleer is. Of, soos Bas Princen, die bekende fotograaf wat die foto-funksie op die Solo House verskaf het, Dui daarop, die Belgiese argitekte kan goed beïnvloed gewees het deur die tetrahedral stut vlieër ontwerp deur Alexander Graham Bell, wat hierdie soort speelgoed bestudeer het" voordat eksperimenteer met die konstruksie van 'n ware vliegtuig.
Wat ook al die metafoor, die projek het beslis iets met vlug te doen, ten minste indirek. Die totale afwesigheid van enige oënskynlike verband met die grond, behalwe die swaartekrag van die strukturele materiaal wat dit gemaak word van, stel die idee van 'n tydelike huis voor, wat is wat 'n vakansie huis regtig is. Baie min muurverdelers breek die funksies in die ruimtes op, wat 'n leefarea insluit, 'n slaapkamer area, 'n gaste area en 'n swembad. Duidelike mure gemaak van polikarbonaatpanele van vloer tot plafon (ook dui op lighartigheid) sny die huis in vier areas, vorming van 'n glas vierkante gesig staar aan die binnekant van die ring. Aan die buitekant, Aan die ander kant, die boë van die mure gly geperforeerde panele van plaatmetaal, vorming van 'n soort perseptiewe versperring waarmee lig deur.
Gaste sal die binnekant van die huis kaal en Spartan vind, met gepoleerde betonvloere en slegs 'n paar eenvoudige maar verfynde kunswerke en voorwerpe, soos meubels deur Richard Venlet en deur Muller Van Severen.
Soos in Solo Pezo, die algehele uitleg word gelei deur die poging om simmetrie te bereik, wat blyk te wees die enigste element konseptueel skei die konstruksie van sy natuurlike omgewing.
In hierdie verkenning van ruimtelike beperkings, in die onbepaaldheid van die grense tussen binne en buite, tussen skuiling en vryheid, tussen kunsmatig en natuurlik, lê die poging om die geboude ruimte te verminder, maak dit amper onsigbaar, en verseker dat sy eienskappe die natuurlike skoonheid van sy omgewing onderstreep. Die huis as 'n plek waar ons nie nodig het om te verdedig, Beskerm, wegsteek, of isoleer ons van die wilde dimensie. Selfs meer as in die Solo Pezo-projek, Deursigtigheid, ligtheid, buigsaamheid, en die afwesigheid van voorwerpe en strukture maak die argitektuur sekondêr van belang vir die onbesmette natuurlike omgewing, wegdoen met alle grense.
In hierdie sin is dit net natuurlik dat die gebou energie selfonderhoudend moet wees, aangesien die lot nie aan enige soort rooster gekoppel is nie.
Fotovoltaïese panele op die ringvormige dak voorsien hitte en elektriese energie vir berging, terwyl water uit die grond getrek word en gesuiwer word om dit weer na gebruik terug te bring. Wat hierdie diensvolumes ongewoon maak, is die manier waarop kunstenaar Pieter Vermeersch hulle in 'n terreinspesifieke installasie omskep het deur akrielverf toe te pas: die kleure op die silindriese tenks gee die beeld van die huis 'n pictorial dimensie, in 'n voorstelling van die werklikheid, 'n vertoning perfek uitgedruk in die huis ontwerp deur OFFICE Kersten Geers David Van Severen.