So gepraat van propaganda: ek wonder soms hoeveel Afrikaanse sangers geld van die staat ontvang het om opgeruimde liedjies oor die Weermag te skryf. ’n Mens kan seker maar net bespiegel. Om myself voor te berei vir die begrafnis vra ek vir almal, (die tea lady by die werk inkluis) hoe kiste lyk waarin lywe is, of mense blomme bring graf toe en of jy actually kan inkyk in die gat of agter ‘n lint moet staan soos by die onthulling van ‘n gedenkteken. Want, besef ek, hierdie doodsvreemdheid is ‘n leemte wat nie eens in die “For dummies” versameling ingesluit word nie. En soos my lus vir die maroelas wat die Zim-immigrante by die kruisings verkoop (my oupa was ‘n bosveldboer) groei die onthou van ‘n skoolgedig – Medallion van Sylvia Plath. 9 Maar wat het julle dan uitgegaan om te sien? 'n Profeet? Die slotsom waarheen hierdie argument ‘n mens neem, is vir my ook belangrik. ‘n Mens skryf ook téén woorde, nie net vir hulle nie.