Gedig: IllusieArgieffoto (Foto: Unsplash/Pixabay) Olga Kirsch (1924 – 1997) Soms as ek in die silwer skemering stap met oë half toe, want die ligte reën prikkel my wange, dans en trippeltrap verby my lippe en om my oë heen, dan sak die stilte in ŉ klamme vlaag oor alles, donkergroen en silwergrys die denne, en ek slaan my jas se kraag hoër om my nek. Daar’s iets wat eis dat ek meteens met ligter tred moet gaan, met tintelende ekstase in my bloed. Dalk aan die einde van die lange laan gaan ek jou, liefste, ylings tegemoet?