Massa-honger van rendiere gekoppel aan klimaatsverandering en habitatverlies - Klimaatimpaknuus | Klimaatsimpaknuus
'N Ou manlike rendier weeg 'n hewige sneeustorm. Kerfu / Shutter
Rendiere is ongelooflike geharde wesens - hulle het die laaste Ystydperk oorleef en leef vandag in sommige van die wêreld se mees onherbergsame landskappe. Ondanks hul fyn aangepaste aanpassings aan die lewe in die Noordpool en daarna oor 600,000 jaar As hulle daar woon, sukkel rendier om die vinnige veranderinge rondom hulle te oorleef.
In die winter van 2013-14, 61,000 rendiere honger dood in die Yamal-skiereiland van Rusland. Die bevolking het neergestort en die Yamal Nenets verwoes - 'n inheemse bevolking wat die rendier as voedsel beet het. 'N Meer onlangse sensus het bevind dat 200 rendier in Svalbard, Noorweë het die winter van 2018-19 nie oorleef nie.
Rendiere ontspan op die toendra in die noorde van Swede. Ilona Kater, skrywer met dien verstande
Hierdie hongersnood was grootliks te wyte aan klimaatsverandering, wat ongewoon is are van warm winterweer in die Arktiese gebied. Die hoër wintertemperature veroorsaak dat sneeu smelt en herwin, of as reën val, wat ook weer reën. Die ysige velletjie bevat korstmos op die grond - die belangrikste voedselvoorraad van die rendiere. Die rendier kan nie daardeur grawe nie en die ys vries gereeld oor so 'n groot gebied dat hulle honger ly terwyl hulle dwaal, en probeer om die plante te bereik wat hulle onder hulle kan ruik.
Hierdie "vries-ontdooi" en reën-op-sneeu-gebeure kom elke jaar natuurlik in die Arktiese gebied voor en doen dit al 'n lang tyd. Maar dit is hulle gebeur meer gereeld nou en op 'n groter skaal.
Lichen, een van die belangrikste winterkos van rendiere in Europa. Ilona Kater, skrywer met dien verstande
Verandering en konflik in die Arktiese gebied
Die onlangse stryd met rendiere berus egter nie op klimaatsverandering nie, veral nie in Noord-Europa nie. Sapmi - 'n streek wat Noord-Swede, Noorweë, Finland en die ooste van Rusland strek - is die tuiste van die inheemse Saami, wat ook rendiere is. Hulle het jare lank probeer om die tradisie te handhaaf wat hulle van kos en warm klere voorsien, terwyl hulle in konflik is met nywerhede en regerings oor land.
Swede voorsien 90% van die EU se ystererts en die myne wat gebou is om dit te onttrek, sowel as die gebiede wat oorstroom is om mynafval te stoor, verminder die weiveld wat beskikbaar is vir rendiere. Een dam wat mynafval in Kiruna, Swede hou, is 4km lank.
Die houtbedryf in die streek ontwrig ook die antieke woude. Dit word bevolk deur 'n verskeidenheid boomsoorte van verskillende ouderdomme en hoogtes. Dit skep 'n ongelyke afdak, waardeur sneeu in dieper en vlakker kolle onder kan versamel - so sommige gebiede sal bly kan word as ander te diep bedek is.
Aanplantings wat deur kommersiële bosbouers geskep en gebruik word, is monokulture - die bome is ongeveer dieselfde ouderdom en grootte. Dit skep 'n eenvormige afdak wat die sneeu oral op ongeveer dieselfde diepte kan laat swembad, sodat minder alternatiewe plekke kan wei as voedsel ontoeganklik word.
Al is daar voedsel en 'n verskeidenheid weidings, kan die rendier wees weggeskrik deur lawaaierige masjinerie en paaie na die myn- en houtareas. Een studie in Noorweë het bevind dat die ongestoorde rendierhabitat in die vorige eeu met 70% gekrimp het, insluitend weivelde wat oorstroom is vir hidro-elektriese damme.
Rendiere het minder en minder om te eet en hul trekroetes word deur paaie, heinings en spoorlyne van mekaar afgebreek. Die gevolge van klimaatsverandering bo alles vererger 'n reeds moeilike situasie. Baie rendiere moet nou gedurende die winter voer vir hul rendier koop - 'n ekstra koste wat dit vir die eienaars van kleiner kuddes moeilik kan maak.
Rendiere eet aanvullende voer wat gedurende die afgelope winter deur veewagters aan hulle gegee is. Ilona Kater, skrywer met dien verstande
Rendiere is klimaatgenote
Om rendiere te verloor is nie net 'n kommer vir veewagters nie. Hierdie diere speel 'n belangrike rol binne die Arktiese ekosisteme en kan selfs die regulering van die planeet se temperatuur beïnvloed. Alhoewel die gevolge van rendierweiding van plek tot plek verskil, het eksperimente getoon wat kan gebeur as hulle uit 'n gebied verwyder word. Sonder rendier, die diversiteit van plantspesies in een studie laat val, aangesien vinnig groeiende grasse wat die rendiere voorheen in toom gehou het, toegelaat word om ander spesies, soos mosse en lewersoorte, te vermeerder en uit te stoot.
Metaanborrels Van Die Seebodemwenk Aan Offshore Quakes To Come
In sommige gebiede, laaglandstruike en blomplante wat voorheen deur rendiere geëet is, aangesien saailinge in die toendra kon uitbrei. 'N Oop toendra met min groot plante meer sneeu te versamel op die grond. Hierdie uitgestrekte, wit landskap weerspieël meer van die son se strale terug in die ruimte en verminder die wêreldwarmte, 'n verskynsel wat bekend staan ​​as die albedo-effek. Struik heidene laat nie toe dat so 'n eweredige sneeu kom vorm nie en weerspieël dus minder sonenergie, wat die opwarming van die atmosfeer versterk.
Gelukkig sal alles moontlik nie vir die rendier verlore gaan nie. Daar is die afgelope jare toenemende erkenning aan die inheemse grondregte van die Saami. Hulle het 'n hofsaak teen die Sweedse staat wat aan hulle sterker regte gegee het om te bepaal wie op hul lande kon jag en visvang. Daar word gehoop dat dit 'n presedent kan wees dat hulle meer kan sê oor hoe nywerhede hul lande in die toekoms gebruik.
'N Amptelike verslag het onlangs gewaarsku om 'n treinlyn in Finland te bou, aangesien dit deur ses verskillende gebiede vir rendiere kudde sou gesny word, en die projek is op die spel geplaas. Dit is 'n positiewe stap wat in die toekoms meer geleenthede vir konstruktiewe dialoog tussen hierdie groepe kan skep. Miskien kan daar met toenemende bewustheid meer steun verleen word aan die beskerming van rendiere en die wilde, diverse landskappe waarop hulle nie net staatmaak om te oorleef nie, maar ook help om te skep en te floreer.
Ilona Kater, PhD-navorser in Arktiese ekologie, Durham Universiteit
Die meeste van die ou metaan ontsnap nie die Arktiese Oseaan-dieptes nie