VSA bied ondersteuning aan beleërde Kambodjane - GESKIEDENIS - Inligting
Namate die gevegte nader aan Phnom Penh kom, versterk die Verenigde State sy lugaktiwiteite ter ondersteuning van die Kambodjaanse regering. helikoptergeweerskepe het op Noord -Viëtnamese plase by Tuol Leap, 16 kilometer noord van Phnom Penh, toegeslaan.
Verhuur en militêre hulp aan die bondgenote in die vroeë jare van die Tweede Wêreldoorlog
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die Verenigde State in September 1940 beduidende militêre voorrade en ander hulp aan die Geallieerdes begin verskaf, alhoewel die Verenigde State eers in Desember 1941 tot die oorlog toegetree het. Baie van hierdie hulp het na die Verenigde Koninkryk en ander nasies gestroom reeds in oorlog met Duitsland en Japan deur middel van 'n innoverende program bekend as Lend-Lease.
Toe die oorlog in Europa in September 1939 uitbreek, verklaar president Franklin D. Roosevelt dat hoewel die Verenigde State wetlik neutraal sou bly, hy 'nie kon vra dat elke Amerikaner ook in gedagte neutraal sou bly nie'. Roosevelt self het aansienlike pogings aangewend om nasies te help wat in die stryd teen Nazi -Duitsland betrokke was en wou 'n helpende hand uitsteek na die lande wat nie die nodige benodigdhede gehad het om teen die Duitsers te veg nie. Veral die Verenigde Koninkryk het hulp dringend nodig gehad, aangesien dit 'n gebrek aan harde geld was om te betaal vir die militêre goedere, voedsel en grondstowwe wat dit uit die Verenigde State benodig.
Alhoewel president Roosevelt hulp aan die Britte wou verleen, het die Amerikaanse wet sowel as die openbare vrees dat die Verenigde State die konflik sou betrek, sy planne geblokkeer. Die Neutraliteitswet van 1939 het oorlogvoerders in staat gestel om oorlogsmateriaal uit die Verenigde State te koop, maar slegs op 'n "kontant -en -dra" basis. Die Johnson -wet van 1934 verbied ook die uitbreiding van krediet na lande wat nie Amerikaanse lenings terugbetaal het wat hulle tydens die Eerste Wêreldoorlog aangegaan het nie - wat Groot -Brittanje insluit. Die Amerikaanse weermag was gekant teen die afleiding van militêre voorrade na die Verenigde Koninkryk. Die stafhoof van die weermag, generaal George C. Marshall, het verwag dat Brittanje sou oorgee na die ineenstorting van Frankryk, en dus sou Amerikaanse voorrade wat aan die Britte gestuur is in Duitse hande val. Marshall en ander het dus aangevoer dat Amerikaanse nasionale veiligheid beter gedien sou word deur militêre voorrade vir die verdediging van die Westelike Halfrond te reserveer. Die Amerikaanse openbare mening het ook die opsies van Roosevelt beperk. Baie Amerikaners was daarteen gekant om die Verenigde State by 'n ander oorlog te betrek. Alhoewel die Amerikaanse openbare mening oor die algemeen die Britte eerder as die Duitsers ondersteun, moes president Roosevelt 'n inisiatief ontwikkel wat in ooreenstemming was met die wettige verbod op kredietverlening, bevredigend vir militêre leierskap en aanvaarbaar was vir 'n Amerikaanse publiek wat in die algemeen teëgestaan ​​het om die Verenigde State in die Europese konflik.
Op 2 September 1940 onderteken president Roosevelt 'n "Destroyers for Bases" -ooreenkoms. Ingevolge die ooreenkoms het die Verenigde State aan die Britte meer as 50 verouderde vernietigers gegee, in ruil vir huurooreenkomste van 99 jaar aan gebiede in Newfoundland en die Karibiese Eilande, wat as Amerikaanse lug- en vlootbasis gebruik sou word. Die Britse premier, Winston Churchill, het oorspronklik versoek dat Roosevelt die vernietigers as 'n geskenk gee, maar die president het geweet dat die Amerikaanse publiek en die kongres so 'n ooreenkoms sou teenstaan. Hy het daarom besluit dat 'n ooreenkoms wat die Verenigde State langtermyn toegang tot Britse basisse verleen het, as noodsaaklik vir die veiligheid van die Westelike Halfrond geregverdig kan word-waardeur die kommer van die publiek en die Amerikaanse weermag besweer kan word
In Desember 1940 het Churchill Roosevelt gewaarsku dat die Britte nie meer vir voorrade kon betaal nie. Op 17 Desember stel president Roosevelt 'n nuwe inisiatief voor wat bekend staan ​​as Lend-Lease. Die Verenigde State sou Groot -Brittanje voorsien van die nodige benodigdhede om Duitsland te beveg, maar sou nie daarop aandring om onmiddellik betaal te word nie
In plaas daarvan sou die Verenigde State die voorrade aan die Britte "leen", met uitstel van betaling. As die betaling uiteindelik plaasgevind het, val die klem nie op die betaling in dollars nie. Die spanning en onstabiliteit wat veroorsaak is deur die inter-bondgenootskappe in die twintiger- en dertigerjare, het getoon dat dit onredelik was om te verwag dat feitlik bankrot Europese nasies sou kon betaal vir elke item wat hulle uit die Verenigde State gekoop het. In plaas daarvan sou betaling hoofsaaklik die vorm aanneem van '' vergoeding 'wat Brittanje aan die Verenigde State toegestaan ​​het. Na baie maande se onderhandeling het die Verenigde State en Brittanje in artikel VII van die Lend-Lease-ooreenkoms ooreengekom dat hierdie oorweging hoofsaaklik sal bestaan ​​uit gesamentlike optrede wat gerig is op die totstandkoming van 'n geliberaliseerde internasionale ekonomiese orde in die naoorlogse wêreld.
Die Verenigde State se verhouding met die Midde -Ooste voor die Eerste Wêreldoorlog was beperk, hoewel kommersiële bande selfs in die vroeë 19de eeu bestaan ​​het. President Andrew Jackson het in 1833 formele bande met die Sultan van Muscat en Oman aangegaan. (Die Sultan het die VSA as 'n moontlike balans beskou tussen Brittanje se oorweldigende streeksinvloede.) Kommersiële betrekkinge het in 1857 tussen die VSA en Persië geopen nadat Brittanje die Persiese regering oorreed het om nie 'n soortgelyke ooreenkoms in 1851 te bekragtig nie. 
Brittanje en Frankryk het die grootste deel van die voormalige Ottomaanse Ryk oorgeneem nadat hulle dit in die Eerste Wêreldoorlog verslaan het. Hulle het mandate van die Volkebond gehad. Die Verenigde State het geweier om enige mandate in die streek op te neem en was 'gewild en gerespekteer in die hele Midde -Ooste'.  Inderdaad, "Amerikaners word beskou as goeie mense, onaangeraak deur die selfsug en dubbelsinnigheid wat met die Europeërs verband hou."  Amerikaanse Christelike sendelinge het moderne medisyne gebring en opvoedkundige instellings in die hele Midde -Ooste opgerig as 'n aanvulling op hul godsdienstige proselitisering. Boonop het die Verenigde State hoogs geskoolde petroleumingenieurs aan die Midde -Ooste voorsien.  Daar was dus 'n paar verbindings tussen die Verenigde State en die Midde -Ooste voor die Tweede Wêreldoorlog. Ander voorbeelde van samewerking tussen die VSA en die Midde-Ooste is die Rooilynooreenkoms wat in 1928 onderteken is en die Anglo-Amerikaanse Petroleumooreenkoms wat in 1944 onderteken is. Albei hierdie ooreenkomste was wetlik bindend en weerspieël 'n Amerikaanse belangstelling in die beheer van Midde-Oosterse energiebronne, veral olie, en weerspieël boonop 'n Amerikaanse "veiligheidsvereiste om die (her) opkoms van 'n magtige streekmededinger te voorkom".  Die Red Line -ooreenkoms was 'deel van 'n netwerk van ooreenkomste wat in die twintigerjare gemaak is om die aanbod van petroleum te beperk en te verseker dat die groot [meestal Amerikaanse] maatskappye oliepryse op wêreldmarkte kan beheer'.  Die Red Line -ooreenkoms het die ontwikkeling van olie in die Midde -Ooste vir die volgende twee dekades beheer. Die Anglo-American Petroleum Agreement van 1944 was gebaseer op onderhandelinge tussen die Verenigde State en Brittanje oor die beheer van olie uit die Midde-Ooste. Hieronder word getoon wat die Amerikaanse president Franklin D. Roosevelt in 1944 vir 'n Britse ambassadeur in gedagte gehad het:
Persiese olie. is joune. Ons deel die olie van Irak en Koeweit. Wat Saoedi -Arabiese olie betref, dit is ons s'n. 
Op 8 Augustus 1944 is die Anglo-Amerikaanse Petroleumooreenkoms onderteken, wat olie uit die Midde-Ooste tussen die Verenigde State en Brittanje verdeel. Gevolglik merk die politieke geleerde Fred H. Lawson op dat Amerikaanse amptenare teen die middel van 1944 hul land se posisie op die skiereiland bekragtig het deur 'n Anglo-Amerikaanse petroleumooreenkoms te sluit wat 'alle geldige konsessie-kontrakte en wettig verwerf regte' beskerm het wat aan die ondertekenaars en het 'n beginsel van "gelyke geleenthede" vasgestel in die gebiede waar nog geen toegewing toegeken is nie.  Verder vat die politieke geleerde Irvine Anderson Amerikaanse belange in die Midde -Ooste aan die einde van die 19de eeu en die vroeë 20ste eeu op en merk op dat "die belangrikste gebeurtenis van die tydperk die oorgang van die Verenigde State van die posisie van netto uitvoerder was aan een van die netto invoerders van petroleum. " 
Teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog het die Verenigde State die Midde -Ooste -gebied as 'die mees strategies belangrike gebied ter wêreld' beskou.  en "een van die grootste materiële pryse in die wêreldgeskiedenis", voer Noam Chomsky aan.  Om hierdie rede het Amerika eers rondom die tydperk van die Tweede Wêreldoorlog direk by die Midde -Ooste betrokke geraak. Op hierdie tydstip het die streek groot sosiale, ekonomiese en politieke veranderinge ondergaan, en as gevolg hiervan was die Midde -Ooste intern oproerig. Polities beleef die Midde -Ooste 'n toename in die gewildheid van nasionalistiese politiek en 'n toename in die aantal nasionalistiese politieke groepe in die hele streek, wat groot probleme vir die Engelse en Franse koloniale moondhede veroorsaak het.
Geskiedenisgeleerde Jack Watson verduidelik dat "Europeërs hierdie lande nie onbepaald kon hou ten spyte van Arabiese nasionalisme nie".  Watson gaan dan voort en verklaar dat "Palestina teen die einde van 1946 die laaste mandaat was, maar dit het 'n groot probleem veroorsaak".  In werklikheid het hierdie nasionalistiese politieke neiging in botsing gekom met Amerikaanse belange in die Midde -Ooste, wat, soos geleerde Louise Fawcett in die Midde -Ooste beweer, "oor die Sowjetunie, toegang tot olie en die projek vir 'n Joodse staat in Palestina" was.  Daarom het die Arabistiese ambassadeur Raymond Hare die Tweede Wêreldoorlog beskryf as 'die groot kloof' in die verhouding van die Verenigde State met die Midde -Ooste, omdat hierdie drie belange later as agtergrond en rede vir baie Amerikaanse ingrypings sou dien in die Midde -Ooste en is dus ook die oorsaak van verskeie toekomstige konflikte tussen die Verenigde State en die Midde -Ooste. 
In 1947 het die VSA en die Truman -administrasie, onder binnelandse politieke druk, aangedring op 'n oplossing en oplossing vir die Arabies -Israeliese konflik, en in Mei 1948 het die nuwe staat Israel tot stand gekom. Hierdie proses was nie sonder sy gevegte en lewensverlies nie. Nietemin, "die eerste staat wat diplomatieke erkenning aan Israel uitgebrei het, was die Verenigde State, die Sowjetunie en verskeie Westerse lande het vinnig gevolg. Geen Arabiese staat het Israel egter erken nie." 
Sirië het in 1946 'n onafhanklike republiek geword, maar die Siriese staatskaping in Maart 1949, onder leiding van stafhoof Husni al-Za'im, het die aanvanklike tydperk van burgerlike heerskappy beëindig. Za'im het minstens ses keer met CIA -agente vergader in die maande voor die staatsgreep om sy plan om die mag oor te neem bespreek. Za'im het Amerikaanse finansiering of personeel aangevra, maar dit is nie bekend of hierdie hulp verleen is nie. Toe Za'im aan die bewind was, het hy verskeie belangrike besluite geneem wat die Verenigde State bevoordeel het. Hy het die Trans-Arabian Pipeline (TAPLINE) goedgekeur, 'n Amerikaanse projek wat ontwerp is om Saoedi-Arabiese olie na Mediterreense hawens te vervoer. Die bou van TAPLINE is vertraag weens Siriese onversetlikheid. Za'im het ook die betrekkinge met twee Amerikaanse bondgenote in die streek verbeter: Israel en Turkye. Hy het 'n wapenstilstand met Israel gesluit, wat die Arabies -Israeliese oorlog van 1948 formeel beëindig het en hy het syriese aansprake van die Hatay -provinsie afgestaan, 'n groot bron van geskil tussen Sirië en Turkye. Za'im het ook toegeslaan op plaaslike kommuniste. Die regime van Za'im was egter van korte duur. Hy is in Augustus omvergewerp, net vier en 'n half maande nadat hy die mag oorgeneem het.    
In teenstelling met buitelandse ingryping in Iran en 'n kranige nasionalis, het Mohammed Mosaddeq in 1951 die premier van Iran geword. Toe Mosaddeq verkies is, het hy besluit om die Iraanse oliebedryf te nasionaliseer, waar voorheen Britse besittings groot wins vir Brittanje deur die Anglo gelewer het. -Iranian Oil Company. Verder, voor die nasionalisering van Iraanse olie, het Mosaddeq ook alle diplomatieke bande met Brittanje verbreek.  Die sjah van Iran, Mohammad Reza Pahlavi, was gekant teen die nasionalisering van Iraanse olie, omdat hy gevrees het dat dit 'n olie -embargo sou veroorsaak wat die Iran se ekonomie sou vernietig en die Shah was dus baie bekommerd oor die uitwerking van Mosaddeq se beleid op Iran. Net so bekommerd was werkers in die Iraanse oliebedryf toe hulle die ekonomiese uitwerking van die sanksies op die Iraanse olie -uitvoer wat Mosaddeq se beleid tot gevolg gehad het, beleef het en onluste in Iran plaasgevind het. 
Mohammad Reza Pahlavi het Mosaddeq gevra om te bedank, net soos die grondwetlike reg van die Shah, maar Mosaddeq het geweier, wat nasionale opstande tot gevolg gehad het. Die Shah, uit vrees vir sy persoonlike veiligheid, het uit die land gevlug, maar het generaal Fazlollah Zahedi aangewys as die nuwe premier. Alhoewel generaal Fazlollah Zahedi 'n nasionalis was, het hy nie saamgestem met die sagmoedige houding van die Mosaddeq teenoor die kommunistiese Tudeh -party nie, waaroor die Verenigde State ook al hoe meer besorg geraak het, uit vrees dat die Sowjet -invloed in die Midde -Ooste sou versprei. Daarom, aan die einde van 1952, het die Britse regering die Amerikaanse administrasie om hulp gevra met die verwydering van Mohammed Mosaddeq. President Harry S. Truman het gedink Mossadeq is 'n waardevolle skans teen Sowjet -invloed.  Truman verlaat sy amp egter in Januarie 1953, en die nuwe administrasie van Dwight Eisenhower het Britse kommer oor Mossadeq gedeel. Allen Dulles, die direkteur van die CIA, het op 4 April 1953 een miljoen dollar goedgekeur om gebruik te word "op enige manier wat die val van Mossadegh sou veroorsaak"  Gevolglik na 'n mislukte poging op 15 Augustus, "op Op 19 Augustus 1953 slaag generaal Fazlollah Zahedi op [met die hulp van die Verenigde State en Brittanje] en Mossadegh word omvergewerp. Die CIA het op 21 Augustus 1953 in die geheim vyf miljoen dollar na generaal Zahedi se regime gestuur. " 
Hierdie CIA -operasie, wat dikwels Operasie Ajax genoem word en gelei word deur die CIA -offisier Kermit Roosevelt, Jr., het die terugkeer van die Shah op 22 Augustus 1953 verseker. 
Alhoewel hy in 1954 groot bedrae militêre hulp van die Verenigde State aanvaar het, was Nasser teen 1956 moeg vir die Amerikaanse invloed in die land. Die betrokkenheid wat die VSA in Egiptiese sake en politiek sou neem in ruil vir hulp, het Nasser gedink "was 'n kolonie van kolonialisme".  Inderdaad, as politieke geleerde B.M. Bleckman het in 1978 aangevoer: "Nasser het ambivalente gevoelens teenoor die Verenigde State. Van 1952 tot 1954 was hy in noue verhouding met Amerikaanse amptenare en word hy in Washington as 'n belowende gematigde Arabiese leier beskou. Die sluiting van 'n wapentransaksie met die USSR in 1955 het egter die verhouding tussen Kaïro en Washington aansienlik afgekoel, en die besluit van Dulles-Eisenhower om die aanbod om die Aswan-hoogdam middel 1956 te finansier, was 'n verdere slag vir die kans om vriendskaplike bande te behou. Eisenhower se standpunt teen die Britte , Franse en Israeliese aanval op Egipte in Oktober 1956 het 'n kortstondige gevoel van dankbaarheid by Nasser geskep, maar die daaropvolgende ontwikkeling van die Eisenhower -leer, wat so duidelik daarop gemik was om nasserisme te 'bevat', ondermyn die weinig welwillendheid teenoor die Verenigde State in Kaïro. "  "Die Suez -krisis van 1956 was die afsterwe van Britse mag en die geleidelike vervanging daarvan deur die VSA as die dominante mag in die Midde -Ooste."  Die Eisenhower -leer het 'n manifestasie van hierdie proses geword. "Die algemene doel van die Eisenhower -doktrine, soos die van die Truman -leerstelling wat tien jaar tevore geformuleer is, was die beperking van Sowjet -uitbreiding."  Verder, toe die leerstelling op 9 Maart 1957 afgehandel is, het dit "in wese die president die geleentheid gebied om militêr in die Midde -Ooste in te gryp.  inderdaad soos, die geleerde uit die Midde -Ooste, Irene L. Gerdzier, verduidelik "dat die Verenigde State met die Eisenhower -leerstuk na vore getree het" as die onbetwiste Westerse mag. in die Midde -Ooste. "
Intussen het 'n nasionalistiese oproer teen die regering ontstaan ​​en die Verenigde State het besluit om 'n bataljon mariniers na die nabygeleë Libanon te stuur wat bereid was om later dieselfde jaar in Jordanië in te gryp. Douglas Little voer aan dat Washington se besluit om die weermag te gebruik, voortspruit uit 'n vasberadenheid om 'n beleërde, konserwatiewe pro-Westerse regime in Libanon te ondersteun, Nasser se pan-Arabisme af te weer en die Sowjet-invloed in die olie-ryk gebied te beperk. Little kom egter tot die gevolgtrekking dat die onnodige Amerikaanse optrede negatiewe langtermyngevolge meegebring het, veral die ondermyning van die brose, multi-etniese politieke koalisie van Libanon en die vervreemding van Arabiese nasionalisme in die hele streek.  Om die pro-Amerikaanse koning Hussein van Jordanië aan die bewind te hou, het die CIA miljoene dollars per jaar aan subsidies gestuur. In die middel van die vyftigerjare ondersteun die VSA bondgenote in Libanon, Irak, Turkye en Saoedi-Arabië en stuur vloot naby Sirië.  1958 sou egter 'n moeilike jaar word in die Amerikaanse buitelandse beleid in 1958 Sirië en Egipte word saamgesmelt in die 'Verenigde Arabiese Republiek', opstande teen Amerika en anti-regering begin in Libanon, wat veroorsaak dat die Libanese president Chamoun vra Amerika vir hulp, en die baie pro-Amerikaanse koning Feisal die 2de van Irak is deur 'n groep nasionalistiese militêre offisiere omvergewerp.  Daar word nogal "algemeen geglo dat [Nasser] die onrus in Libanon opgewek het en moontlik gehelp het om die Irakse rewolusie te beplan." 
In Junie 1967 veg Israel met Egipte, Jordanië en Sirië in die Sesdaagse Oorlog. As gevolg van die oorlog het Israel die Wes -Bank, Golan -hoogtes en die Sinai -skiereiland ingeneem. Die VSA ondersteun Israel met wapens en het Israel gedurende die sewentigerjare steeds finansieel ondersteun. Op 17 September 1970, met Amerikaanse en Israeliese hulp, het Jordaanse troepe PLO-guerrillakampe aangeval, terwyl Jordanië se lugmag van die napalm van bo af laat val het. Die VSA het die vliegdekskip ontplooi Onafhanklikheid en ses verwoesters aan die kus van Libanon en troepe in Turkye gereed om die aanval te ondersteun.
Die Amerikaanse ingrypings in die jare voor die Iraanse rewolusie het almal gedeeltelik op ekonomiese oorwegings berus, maar dit is meer beïnvloed en gelei deur die internasionale konteks van die Koue Oorlog. 
Tussen 1955 en 1963 het die Verenigde State $ 409,6 miljoen aan ekonomiese toelae en $ 83,7 miljoen aan militêre hulp verleen. [ aanhaling nodig ] Hierdie hulpmiddel is hoofsaaklik gebruik om skade wat deur die Indochina-oorlog veroorsaak is, te herstel, om interne veiligheidsmagte te ondersteun en vir die aanlê van 'n weerpad na die hawe van Sihanoukville, wat Kambodja sy eerste direkte toegang tot die see en toegang tot die suidwestelike binneland. Verhoudings het in die vroeë 1960's versleg. Diplomatieke betrekkinge is in Mei 1965 deur Kambodja verbreek, maar is op 2 Julie 1969 weer gevestig. Amerikaanse betrekkinge het voortgegaan na die stigting van die Khmer -republiek totdat die Amerikaanse missie op 12 April 1975 ontruim is.
Tydens die oorlog van 1970–75 het die Verenigde State $ 1,18 miljard aan militêre hulp aan regeringsmagte verleen in hul stryd teen die Rooi Khmer sowel as $ 503 miljoen aan ekonomiese hulp. Die Verenigde State het die brutale karakter van die Rooi Khmer -regime tussen 1975 en 1979 veroordeel. Die feit dat hierdie regime in die Kambodjaans -Viëtnamese Oorlog deur Viëtnam omvergewerp is, wat die Verenigde State as 'n vyandige mag beskou het, het gelei tot Amerikaanse veroordeling van die Viëtnamese inval. Die Verenigde State het die koalisieregering van die Demokratiese Kampuchea (wat die Khmer Rouge ingesluit het) erken as die wettige regering van Kambodja.  Ben Kiernan beweer dat die VSA materiële ondersteuning aan die Rooi Khmer aangebied het na die Viëtnamese inval.  Ander bronne betwis hierdie bewerings,  en beskryf uitgebreide gevegte tussen die Amerikaanse gesteunde magte van die Khmer People's National Liberation Front en die Khmer Rouge. 
Gelyktydig met hierdie pogings, ondersteun die Verenigde State die pogings van ASEAN in die tagtigerjare om 'n politieke oplossing vir die Kambodjaanse probleem te bereik wat die Rooi Khmer in die regering sou insluit. Dit is bereik op 23 Oktober 1991, toe die Parys -konferensie weer vergader het om 'n omvattende skikking te onderteken.
Vuurbasis gaan oorval deur NVA, hy ontmoet hulle met 'n bajonet en#038 'n aanvalsgeweer
As u gevra word om in een verbeelding die beeld van 'n vreeslose soldaat op te roep, wat met ywerige geveg veg in hand-tot-hand-geveg en meedoënloos teen golf na golf van aanvalle veg, ten spyte van veelvuldige wonde, sou 'n mens gewoonlik nie die beeld van sulke 'n vegter met die stereotipe van 'n universiteitswiskunde -hoofvak of 'n aspirant -priester.
Maar in die hitte van 'n nabye stryd, in die dikte van 'n woedende vuurgeveg waarin lewe en dood aan die broosste en dunste drade hang, val stereotipes dikwels in stukke en kan hulle inderdaad heeltemal uitmekaar waai.
Die wiskundige majoor en aspirant -priester ter sprake was generaal -majoor (destyds luitenant -kolonel) Charles Calvin Rogers, en die geveg waarin hy 'n Medal of Honor verwerf het vir sy geweldige dapperheid, sterkte en moed het plaasgevind in die Viëtnam -oorlog, op 1 November, 1968.
Artillerie tydens operasie "Jeb Stuart " 1968, Viëtnam.
Rogers het hom by die Amerikaanse weermag aangesluit in 1952. Teen die tyd van sy diensplig in Viëtnam was hy die bevelvoerder van die 1ste Bataljon, 5de Artillerie, 1ste Infanteriedivisie.
In 1968 was hy nege en dertig jaar oud, en terwyl hy 'n paar jaar in die weermag gedien het, was die geveg in die voorste linie nie iets wat hy baie gesien het nie, ten minste eers op die noodlottige aand van 31 Oktober.
Dit was egter iets wat baie drasties sou verander as die horlosie daardie aand oor middernag tik.
Charles Rogers, wat by die vuurbasis Rita, 'n voorste vuurbasis in die oerwoud naby die Kambodjaanse grens, gestasioneer was, was om artillerie te ondersteun aan infanterie.
Min het hy geweet dat hy en die artillerietroepe onder sy bevel beland sou word in 'n woeste en woeste geveg soos enige oerwoudpatrollie waarskynlik sou sien.
'N Infanteriepatrollie beweeg op om 'n Viet Cong -posisie aan te val na 'n poging om die artillerieposisie deur die Viet Cong te oorskry
Kort na middernag het die Noord-Viëtnamese weermag (NVA) 'n algehele aanval op die vuurbasis Rita geloods, vasbeslote om dit te oorskry en beheer te neem oor die artillerie-wapens wat daar gestasioneer is.
As hierdie doelwit onbereikbaar was, dan was hul sekondêre doel ontsettend eenvoudig: vernietig die vuurbasis, saam met alle Amerikaanse troepe daar.
Vuurbasis Rita is in die nag blootgestel aan 'n skielike en wrede bombardement van mortiere, vuurpyle en RPG's wat uit die omringende oerwoud gelanseer is.
Asof die mortier en vuurpylaanval nie vreesaanjaend genoeg was nie, het die surrealistiese rooi gloed van honderde fakkels 'n nog gruwelike skouspel geopenbaar: 'n volledige frontale infanterieaanval word geloods.
Noord-Viëtnamese SAM-bemanning voor die SA-2-lanseerder.
Honderde Noord-Viëtnamese troepe wat deur 'n stryd gehardloop is, het in golwe uit die oerwoud gestroom in 'n amper-selfmoord-waansin, heeltemal vasbeslote om die basis te oorskry, ongeag die prys.
Luitenant-kolonel Rogers het egter 'n onwankelbare kalmte te midde van hierdie waansin getoon, en het begin om sy haubitsbatterye te rig en te posisioneer om die grondaanval met anti-personeelvuur en die terugkeer van mortier by die NVA-posisies teen te werk.
Ten spyte van sy beste pogings, het NVA -gevegsingenieurs egter 'n gedeelte van die Amerikaanse versperring gehaal en daarin geslaag om die gedeelte van die buitenste verdediging met plofstof oop te blaas. Noudat die omtrek oortree is, was daar 'n dreigende gevaar dat die vuurbasis inderdaad heeltemal oorval sou word.
Noord-Viëtnamese troepe met RPG-2 (B-40), 1968.
Rogers was egter vasbeslote om te verhoed dat dit gebeur. Hy het sy helm en sy M-16 opgetel, en reguit na die voorste posisie gegaan, die troepe wat deur die ontploffings verstom was, versamel en persoonlik die haubitsvuur na die regte posisies gelei.
'N Vyandige mortierrond ontplof naby hom, slaan hom van sy voete af en wond hom met skrapnel, maar hy staan ​​dadelik op en lei 'n klag teen die NVA -troepe wat in die basis instroom.
Ondanks die feit dat hy gewond was, het Rogers in die geveg gekom, persoonlik 'n aantal vyande doodgemaak en gehelp om die ander uit die basis te verdryf.
Nadat hierdie eerste golf aanvallers afgeweer is, het hy en sy manne begin om die verdediging te oortree. Vanweë die dringende aard van hierdie taak, het Rogers mediese hulp geweier vir sy wonde en om sy mans lewendig te hou en die basis in Amerikaanse hande te hou, was sy enigste probleem.
Noord -Viëtnamese gereelde weermagmagte
Soos verwag, het die NVA weer 'n woedende aanval op die basis geloods. Weer het Rogers van voor af gelei en in die nabye veldtogte met die vyand gewoed terwyl hy langs die lyn beweeg het en sy beleërde troepe bemoedig. Weer, teen alle kanse, kon hy en sy manne die aanval afweer.
Die NVA was egter steeds nie gereed om 'n nederlaag te erken nie. Hulle het teen dagbreek 'n derde aanval geloods.
Die brandweerbasis Rita is weer blootgestel aan 'n hael van mortier, vuurpyl en RPG -vuur, en soos voorheen het dit gepaard gegaan met 'n golf infanterie wat uit die oerwoud gestroom het. Weereens, onder hewige vuur, het Rogers met versamelde presisie sy haweits-teenvuur gerig.
M107 Vuur, Viëtnam -oorlog.
Selfs toe 'n Viëtnamese swaarmortelronde op sy geweerwapen oopbars, sy lyf met granaatsels deurspoel en hom nie meer kon laat stry nie, het hy steeds sy steun en aanmoediging aan sy troepe geskreeu, wat uiteindelik daarin geslaag het om die tou vas te hou.
Danksy die moedige leierskap van Rogers en die weiering om toe te gee, selfs al was dit byna 'n sekere vernietiging, het Fire Base Rita in Amerikaanse hande gebly.
In 1970 word Rogers tydens hierdie geveg bekroon met die Medal of Honor vir sy dapperheid. Om hom die hoogste eer te gee, was ongetwyfeld een van die hoogtepunte van 'n lang en trotse militêre loopbaan en 'n pad wat hy deur sy pa, wat in die Eerste Wêreldoorlog gedien het, geïnspireer het.
Behalwe dat hy meedoënloos die stryd aangaan met al die vyande wat hy op die slagveld teëgekom het, het Rogers ook onvermoeid geveg vir ander edele oorsake.
Toe hy in die vroeë vyftigerjare ingeskryf het, was sommige militêre eenhede nog steeds rasgeskei. Rogers is in Duitsland geplaas in 'n uitsluitlik Afro-Amerikaanse bataljon, wat later saamgesmelt is met 'n wit bataljon.
Ondanks die diskriminasie, wat Rogers as 'openlik' beskryf het, van sy medesoldate en bevelvoerders, het hy sy ken omhoog gehou en met trots gedien, terwyl hy sy onwrikbare vasberadenheid behou het om die beste te wees.
In die proses het Charles Calvin Rogers die kritici - diegene wat gekant was teen die desegregasie van die weermag - beweer dat dit die doeltreffendheid van die stryd sou verminder - verkeerd bewys.
Amerikaanse troepe het 'n blaaskans geneem tydens patrollie tydens die Viëtnam -oorlog
Rogers het nie net 'n trotse voorbeeld gelei nie, maar namate sy loopbaan gevorder het en hy meer krag in die weermag gekry het, het hy dit ook 'n persoonlike prioriteit gemaak om te verseker dat daar gelyke geleenthede in loopbaanontwikkeling en promosies vir beide minderhede en vroue in die VSA is Weermag.
Rogers tree in 1984 uit die weermag, nadat hy die rang van generaal -majoor behaal het. Gedurende sy loopbaan is hy onder andere versier met die Purple Heart, die Bronze Star (met drie eikebome), die Distinguished Flying Cross, die Legion of Merit en die Medal of Honor.
Hy word dus die hoogste Afro-Amerikaanse offisier wat die Medal of Honor ontvang het.
By aftrede kon hy uiteindelik 'n heeltemal ander, maar nietemin jarelange droom verwesenlik: hy is geordineer as 'n Baptiste-predikant en bedien Amerikaanse troepe wat in Duitsland gestasioneer was tot sy dood in 1990.
Amerikaanse betrekkinge met Kambodja
Gedurende die laaste dekades van die 20ste eeu het die Verenigde State en Kambodja verhoudings tot stand gebring, verbreek en weer gevestig as gevolg van gewapende konflik en regeringsveranderinge in Kambodja. Volledige diplomatieke betrekkinge is gevestig nadat die vryverkose koninklike regering van Kambodja in 1993 tot stand gekom het. Sedert 2017 het die tempo van demokratiese terugval in Kambodja versnel, soos blyk uit die toename in die aantal opposisielede, joernaliste en menseregte -aktiviste wat aangehou word , gearresteer, vervolg en gevange geneem. Kambodja het oorgegaan van 'n gebrekkige, maar verbeterende veelpartydemokrasie met 'n onafhanklike media en 'n lewendige burgerlike samelewing na 'n de facto eenparty-en toenemend outoritêre-staat onverdraagsaam teenoor onenigheid. Die Verenigde State doen 'n beroep op die Kambodjaanse regering om betekenisvolle stappe te doen om demokrasie te herstel en die politieke en burgerlike ruimte van die Koninkryk te heropen. Ons twee lande werk wel saam op gebiede van gedeelde belang, insluitend nie-verspreiding, wetstoepassing, kinderbeskerming, humanitêre ontginning, POW/MIA rekeningkunde, openbare gesondheid, voedselsekerheid, die aanspreek van klimaatsverandering en bestuur van natuurlike hulpbronne, opvoeding, bestryding van mensehandel persone, en vredesbewaring.
Amerikaanse hulp aan Kambodja
Met Amerikaanse steun het die Koninkryk twee dekades van robuuste ekonomiese groei beleef en beduidende vordering gemaak met die bevordering van sy doelwitte vir volhoubare ontwikkeling, insluitend die vermindering van armoede en die skoonmaak van miljoene myne en onontplofte munisipaliteite. Vandag maak buitelandse hulp uit alle bronne tussen 20 en 25 persent van die begroting van die sentrale regering uit. Tussen 2018 en 2021 beloop Amerikaanse buitelandse hulpprogramme vir gesondheid, onderwys, bestuur, ekonomiese groei en die opruiming van onontplofte munisipaliteite en landmyne meer as $ 338 miljoen.
Die ekonomie van Kambodja groei en was tot die COVID-19-pandemie een van die vinnigste groei ter wêreld. Die ekonomie is sterk dollar, die Amerikaanse dollar en Kambodjaanse riel kan uitruilbaar gebruik word. Alhoewel die Verenigde State nie 'n belangrike beleggingsbron vir Kambodja is nie, is dit die grootste enkele uitvoermark in Kambodja, en het die land baie baat gevind by die Amerikaanse Generalized System of Preferences -program (GSP). Die produksieproduksie is gekonsentreer in die kleding-, skoene- en reisgoedere, wat die uitvoer van Kambodja veral na die Verenigde State en die Europese Unie oorheers.
Kambodja se lidmaatskap van die internasionale organisasies
Kambodja het in 1955 lid geword van die Verenigde Nasies ná sy onafhanklikheid van Frankryk in 1953. Kambodja en die Verenigde State behoort aan 'n aantal dieselfde internasionale organisasies, waaronder die VN, Internasionale Monetêre Fonds, Wêreldbank en Wêreldhandelsorganisasie. Kambodja het in 1999 lid geword van die Association of Southeast Asian Nations (ASEAN) en neem dan die voorsitterskap van ASEAN in 2022 aan.
Die Verenigde State het 'n ambassade in Phnom Penh. Die belangrikste amptenare van die ambassade word gelys op die lys van die belangrikste amptenare van die departement.
Kambodja het 'n ambassade in die Verenigde State by 4530 16th Street NW, Washington DC 20011 tel: (202) 726-7742 faks: (202) 726-8381.
Meer inligting oor Kambodja is beskikbaar by die departement van buitelandse sake en ander bronne, waarvan sommige hier gelys word:
Ons tradisie om menseregte te respekteer en te beskerm, beide tuis en in die buiteland
Die begeerte om vrylik te leef onder 'n regering wat die fundamentele vryhede en menseregte respekteer en beskerm, was die primêre motivering van die stigters van die Verenigde State. Menseregte was nie net sedert die begin daarvan deel van die Verenigde State nie - dit was die rede waarom ons land geskep is. Die Grondwet, die Handves van Regte en die Dertiende, Veertiende en Vyftiende Wysigings beskerm baie regte wat in die twintigste eeu erken en beskerm is in internasionale menseregte -instrumente, en die Verenigde State het 'n sentrale rol gespeel in die bevordering van hierdie regte deur die Universele Verklaring oor Menseregte , gevolglike verbonde, en verder.
Dit is belangrik dat ons staan ​​by diegene wat, soms met groot risiko vir hulleself, werk om te verseker dat hul regerings menseregte beskerm en bevorder en hul menseregteverpligtinge en -verpligtinge nakom. Hierdie oortuiging is die dryfveer vir die ondersteuning van die Amerikaanse regering van die VN -verklaring oor verdedigers van menseregte , wat in 1998 deur konsensus van die Algemene Vergadering aanvaar is, en ons volgehoue ​​betrokkenheid by die beskerming en bevordering van fundamentele vryhede en die rol van menseregte -verdedigers, bilateraal en in multilaterale fora.
1945: Op hierdie dag in die geskiedenis het Duitse wetenskaplikes na die Verenigde State gebring om aan vuurpyltegnologie te werk
Op hierdie 16de dag in November 1945 stuur die Verenigde State 88 Duitse wetenskaplikes na Amerika om die nasie te help met die vervaardiging van vuurpyltegnologie, in 'n stap wat 'n mate van kontroversie veroorsaak.
Die meeste van hierdie mans het onder die Nazi -regime gedien en kritici in die Verenigde State het die moraliteit bevraagteken om hulle in diens van Amerika te stel.
Tog was die Amerikaanse regering wanhopig om die wetenskaplike kennis op te doen wat die skrikwekkende en vernietigende V-1 en V-2 vuurpyle vir Duitsland tydens die Tweede Wêreldoorlog veroorsaak het, en was bang dat die Russe ook gevangene Duitse wetenskaplikes vir dieselfde doel gebruik, het die manne met ope arms verwelkom.
Project Paperclip -span by Fort Bliss.
Die Amerikaanse weermag het besef dat die invoer van wetenskaplikes wat so onlangs vir die Nazi -regime gewerk het wat deur Amerikaners gehaat is, 'n delikate openbare betrekkinge -situasie was.
By die bekendmaking van die plan het 'n militêre woordvoerder bloot aangedui dat sommige Duitse wetenskaplikes wat aan vuurpylontwikkeling gewerk het, 'vrywillig' was om na die Verenigde State te kom en vir 'n 'baie matige salaris' te werk.
Die vrywillige aard van die skema is ietwat onderdruk deur die erkenning dat die wetenskaplikes in 'beskermende bewaring' was.
By hul aankoms in die Verenigde State op 16 November, was nuusmanne en fotograwe nie toegelaat om 'n onderhoud met die nuwelinge te neem nie. 'N Paar dae later beweer 'n bron in Swede dat die wetenskaplikes lede was van die Nazi-span by Peenemeunde waar die V-wapens vervaardig is.
Die Amerikaanse regering bly steeds ietwat vaag oor die situasie en verklaar slegs dat 'sekere uitstaande Duitse wetenskaplikes en tegnici' ingevoer word om 'ten volle voordeel te trek uit hierdie beduidende ontwikkelings, wat noodsaaklik is vir ons nasionale veiligheid'.
Die situasie dui op een van die vele ironieë wat met die Koue Oorlog verband hou. Die Verenigde State en die Sowjetunie, eens bondgenote teen Duitsland en die Nazi -regime tydens die Tweede Wêreldoorlog, was nou in 'n hewige stryd om die beste en slimste wetenskaplikes aan te skaf wat gehelp het om die Duitse magte te bewapen om wapensisteme te bou om elke bedreiging te bedreig ander.
Koop op Amazon.com – Hierdie deurdagte studie deur historikus Monique Laney fokus op die integrasie van die Duitse vuurpylspesialiste en hul gesinne in die Amerikaanse regering, kort na die Tweede Wêreldoorlog. In 1950 verhuis Wernher von Braun en sy span vuurpylkundiges na Huntsville, Alabama, 'n stad wat die span sou vier, ondanks hul belangrike rol in die onlangse Nazi -oorlogspoging, vir hul bydraes tot die Amerikaanse weermag missielprogram en later aan NASA ruimteprogram.
VSA bied ondersteuning aan beleërde Kambodjane - GESKIEDENIS
Deur Christopher Miskimon
Spesialis 4 George McDonald het op 14 November 1965 uit 'n UH-1-helikopter gespring in 'n helse vuurgeveg. McDonald het as 'n mortier gedien in Charlie Company, 1ste Bataljon, 7de Kavalerie, en sy eenheid het in die X-straal van die landingsgebied diep in die sentrale hooglande van Suid-Viëtnam naby Chu Pong-massief ontplooi. Toe die helikopter gaan sit, sien hy soldate in die hoë gras lê en hul gewere in die bome rondom die landingsone afvuur. Sodra hy en sy kamerade die helikopter verlaat het, het koeëls by hulle verbygerits. Die nabygeleë boomlyn was lewendig met snoetflitse, elkeen dui op 'n inkomende ronde van 'n wapen wat op 'n menslike teiken gerig was.
Die jong man het 'n stomp M-79 granaatlanseerder gehad wat nie die bereik gehad het om die boomlyn te bereik nie. McDonald het dus 'n M-16 by die man langs hom geleen, versigtig gemik en begin skiet op die snuitflitse totdat hulle uiteindelik stop. Of hy die skieters getref het of hulle net oortuig het om te beweeg, sal nooit bekend wees nie, maar die vuur het genoeg verslap sodat die mortierbeampte in die deksel kon skuif en sy wapen in 'n Amerikaanse deel van die boomlyn kon opsit. Binne oomblikke gooi hulle bom na bom in die buis en stuur hulle na hul Noord -Viëtnamese vyand.
Toe hul ammunisie opraak, hoor McDonald 'n oproep van voor. Daar was hewige gevegte en die troepe wat in kontak was, het meer hulp nodig gehad. McDonald het hulle te hulp gesnel, maar toe die geweerammunisie opraak, keer hy terug na sy mortier. Dit was inderdaad nie die laaste nabygeveg wat hy by LZ X-Ray sou sien nie, dit was maar net die begin van 'n ontstellende beproewing van drie dae vir 'n man wat op daardie stadium nog net twee weke oor was om in die Amerikaanse weermag te dien.
Die pelotonleier Rick Rescorla neem deel aan 'n sweep by LZ X-Ray.
Die kommunistiese opstand in Viëtnam was dekades oud toe die Verenigde State in groot getalle grondtroepe aan die oorlog toegewy het. Klein groepies Amerikaanse raadgewers was al jare daar, nog voordat Frankryk hom in 1954 aan sy voormalige kolonie onttrek het. Nadat die Franse hulle verlaat het, het die land twee state geword: 'n kommunisties beheerde Noord-Viëtnam en 'n pro-Wes-Wes-Viëtnam. Ondanks die nominale vrede, het die oorlog voortgeduur totdat die Amerikaners in 1965 gekies het om met groot grondeenhede in te gryp.
Gedurende daardie jaar was die grootste bedreiging vir Suid -Viëtnam in die sentrale hooglande, 'n bergagtige gebied wat baie beboste was en moeilik toeganklik was. Daar was min paaie, en die eenhede van die Noord -Viëtnamese weermag (NVA) wat die gebied binnegedring het, het byna volledige bewegingsvryheid. Generaal Chu Huy Man was bevelvoerder oor al die NVA -magte in die streek, wat as die Western Highlands Field Front saamgegroepeer is. Daar was 'n afdeling van NVA -stamgemeente wat verdeel was in die 32ste, 33ste en 66ste regiment, wat ondersteun is deur eenhede mortiere en swaar masjiengewere wat as lugweerwapens kan dien. Verskeie bataljons van die Viet Cong -guerrillas was ook gereed om die NVA -mag by te staan. Die doel van die NVA was om ooswaarts van die Chu Pong -massief, wat oorkant die Kambodjaanse grens lê, te oorkom. Die NVA kan versterkings op hierdie manier ontvang deur die Ho Chi Minh -roete, 'n eenvoudige maar massiewe toevoerroete deur die oerwoud. In die ooste val die NVA deur die sentrale hooglande en sny Suid -Viëtnam in twee. Dit kan die oorlog beëindig voordat Amerikaanse betrokkenheid oorweldigend raak.
General Man het egter 'n probleem gehad wat eers opgelos moes word. Die Amerikaners het 'n spesiale magte -kamp by Plei Mei gestig, ongeveer 20 kilometer oos van die Chu Pong -massief. Van daar af het die Amerikaners die plaaslike stamgenote van Montagnard georganiseer en gerig in eenhede wat bekend staan ​​as Civil Irregular Defense Groups, wat die NVA- en Viëtkongse magte in 'n hinderlaag gelê het. Die NVA het dus beplan om die kamp van die spesiale magte uit te wis. Die mens was van plan om 'n klassieke opstandstaktiek te gebruik. Die 33ste regiment sou Plei Mei omring en druk daarop plaas en sodoende Suid -Viëtnamese magte versoek om 'n hulpkolom na Plei Mei te stuur. Die 32ste regiment sou die kolom daarna hinderlaag en vernietig; albei eenhede sou saam die kamp vernietig.
Die 1ste Kavalerie -afdeling het patrollies vanaf sy basis in Camp Radcliffe naby An Khe in die sentrale hooglande uitgevoer.
Plei Mei het 10 Amerikaanse Groen Barette en ongeveer 300 stamlede gehou, waarvan 'n derde op patrollie was. Die aanval het op 19 Oktober 1965 om 23:00 begin met 'n hael mortier, vuurpyl en geweervuur. Infanterie het die spervuur ​​gevolg en die kampbevelvoerder genoop om lugondersteuning te ontbied. Dit begin om 04:00 en laai bomme, vuurpyle en napalm op die NVA -troepe af. Dit het etlike dae aangegaan, alhoewel die NVA lugaanvalle verwag het en lugweergeweer ingespan het om Amerikaanse vaste vliegtuie te bestry, was hulle nie voorbereid op die aantal vliegtuie of hul vermoë om in die nag aan te val nie. Die NVG het 'n gevestigde en verwagte woord oor die vernietiging van die hulpkolom.
Die Suid -Viëtnamese hulpmag, wat tenks en gepantserde motors ingesluit het, is vertraag deur die behoefte om troepe bymekaar te maak en het eers op 21 Oktober vertrek. Hulle is byna onmiddellik gestop by 'n brug wat deur die plaaslike Viet Cong vernietig is. Dit is blykbaar nie met die NVA gekoördineer nie, aangesien dit die newe -effek gehad het om te verhoed dat die kolom die 32ste Regiment se hinderlaag bereik. Toe die kolom die vooruitgang op 23 Oktober hervat, het die NVA sy hinderlaag geloods, maar die Suid -Viëtnamese troepe het onverwagte weerstand gebied en hul kolom vinnig in 'n gevegsformasie ontplooi. Harde geveg het gevolg en die verligtingskolom het uiteindelik op 25 Oktober Plei Mei bereik. Die gehawende NVA -eenhede het teruggetrek na die Chu Pong -massief.
Die Suid -Viëtnamese het hard geveg om die beleërde spesiale magte by Plei Me te verlig. Hulle het die gehawende Noord -Viëtnamese eenhede gedwing om terug te val na die Chu Pong -massief.
Hulle onttrekking het direk gelei tot die Slag van die Ia Drang toe Amerikaanse magte besluit het om die nuut ontplooide Amerikaanse 1ste Kavalleriedivisie in diens te neem om hulle te volg. Die kavalleriedivisie wat deur die helikopter gedra is, het sy basis in September by An Khe op Roete 19 gevestig. Die Amerikaners het geglo dat dit 'n vinnige reaksievermoë in die sentrale hooglande sal bied, waar die gebrek aan paaie tydige agtervolging onmoontlik maak. Twee alomteenwoordige vervoer, die UH-1 Iroquois (met die bynaam Huey) en die CH-47 Chinook, kon binne enkele ure troepe, artillerie en voorrade na waar hulle ook al benodig word, vervoer. Dit het beteken dat die Amerikaners blokkeermagte in die pad van 'n terugtrekkende vyand kon plaas en probeer om hulle vas te trek sodat artillerie en lugaanvalle hulle kon vernietig. Dit is presies wat die afdeling op 28 Oktober begin doen het.
Hierdie Amerikaanse sweeps het die doeltreffendheid van die lugkavalerie getoon, maar die NVA was nog lank nie klaar nie. Vervangings en vars voorrade het vanaf die Ho Chi Minh -roete die sentrale hooglande binnegestroom. Generaal Man was van plan om die aanval teen middel November te hervat. Gedurende daardie tyd het die Amerikaners beplan om 'n soekoperasie naby die Chu Pong -massief te begin, direk op die pad van die byeenkomsoffensief.
Die eenheid wat gekies is om die operasie uit te voer, was die 1ste Bataljon, 7de Kavalerie, onder bevel van luitenant -kolonel Harold G. Moore. Moore is gekies vanweë sy uitgebreide gevegservaring tydens die Koreaanse Oorlog. Afgesien van 'n paar ander veterane uit Korea en die Tweede Wêreldoorlog, was die meeste van sy troepe goed opgelei, maar relatief onervare. Die plan was om Moore se bataljon van 440 troepe op die noordoostelike ingang na die berge met 16 Hueys te land, wat die mans agter die terugtrekkende NVA -magte plaas. Moore het 'n keuse uit drie verskillende landingsones en kies LZ X-Ray, die mees sentraal geleë. Dit was 'n oop veld van ongeveer 200 meter lank en 100 meter breed, omring deur olifantgras, keëlvormige termietheuwels en oop bos wat digter word namate die hoogte toeneem. Kolonel Thomas Brown, die 3de Brigade -bevelvoerder, het Moore gewaarsku om sy bataljon styf bymekaar te hou en nie geskei te word nie.
LZ X-Ray kon slegs agt helikopters op 'n slag huisves. Die helikopters het beperkinge op hoeveel gewig hulle op hierdie hoogte kan dra, so dit sal 'n halfdosyn reise neem om die hele bataljon bymekaar te kry. Elke ruiters het 300 rondtes vir sy M-16 gedra. Elke grenadier het 36 granate vir sy M-79 gehad. 'N Paar M-60-masjiengewere het elke peloton vergesel en die geweergroepe het draagbare, een-skoot M-72 ligte antitankwapens (LAW) vir deurdringende vyandelike bunkers. Twee batterye van 105 mm -houwitsers is na LZ Falcon, agt kilometer wes van Plei Mei, gevlieg om brand te ondersteun. Lugondersteuning het ook bygestaan. Die Amerikaners het genoeg vuurkrag gehad solank hul ammunisie uitgehou het.
Die mans van 1/7 is na 'n vergaderarea naby Plei Mei verskuif en het die oggend van 14 November saamgekom vir die vlug na X-Ray. Die eerste hysbak het om 10:35 vertrek vir die vlug van 13 minute, hul rotors wat die gebied bedek in golwende wolke van die versmorende rooi stof in die streek. Minute vroeër het die artillerie en 'n paar helikoptergeweerskepe begin om al drie LZ's met skulpe en vuurpyle te bombardeer om die vyand te verwar oor die werklike landingsplek en om enige vyandelike troepe in die omgewing te onderdruk. Kort voor lank was die X-straal bedek met stof en rook wat deur die spervuur ​​gegooi is. Die helikopters in die eerste troephyser duik af tot by boomtopvlak, wat dit moeiliker maak om hulle op 'n afstand raak te sien.
Huey-vervoere brul in LZ X-Ray om hul passasiers te verdryf. Die troepe van kaptein John Herrin's B Company spring uit die vervoer. Die eerste vlug was ook Moore en kommandosersant -majoor Basil Plumley, sy senior onderoffisier. Saam met hulle was 'n handjievol personeelbeamptes en 'n vertaler om gevangenes te help ondervra.
Majoor Bruce Crandall, wat tydens die geveg die Medal of Honor vir dapperheid ontvang het, klim hemelhoog in sy UH-1D-helikopter nadat hy lugkavaleriste by LZ X-Ray afgelaai het.
Binne 10 sekondes was die leë helikopters weer in die lug en die tweede groep het opgedaag. Moore en sy ondersteuningspersoneel het 75 meter na die voorblad van 'n paar ou termiethope gehardloop. Al die aankomende troepe het so vinnig as moontlik dekking gesoek. Chu Pong Massif sweef bo hulle, meer as 1000 voet oor die landingsone. Kaptein Herrin het patrollies begin uitstuur, en die landing was die eerste paar minute sonder verset.
Tog het Moore gevoel die vyand kyk. Sy intuïsie was korrek. Die onlangse gevegte het daartoe gelei dat die NVA verdere aggressiewe Amerikaanse bewegings verwag het, maar hulle het nie geweet waar die bewegings gemaak sou word nie. Noord -Viëtnamese uitkykpunte is oral in die gebied geplaas en die NVA -leierskap het mobiele bevelgroepe om vinnige reaksie op enige Amerikaanse optrede te vergemaklik.
Die NVA en hul Viet Cong -hulpe was 'n ligte infanteriemag. Elke soldaat was toegerus met 'n AK-47-aanvalsgeweer en verskeie handgranate. Hulle was ook mildelik toegerus met ligte masjiengewere en vuurpyl-aangedrewe granaatwerpers. Hulle swaarste wapens was mortiere en swaar masjiengewere wat deur die Sowjet vervaardig is, wat meestal as lugweerwapens langs waarskynlike vlugpaaie aangebring is. Een van die belangrikste taktieke van die NVA was om Amerikaanse troepe so nou as moontlik te betrek om te verhoed dat hulle artillerie en lugsteun gebruik uit vrees vir vriendelike ongevalle. 'N Ander tegniek was om vinnig te slaan en soveel as moontlik ongevalle te veroorsaak voordat Amerikaanse artillerie en vliegtuie kon reageer.
Herrin's Bravo Company het die berg opgewerk met luitenant Al Devney se 1ste peloton aan die linkerkant en luitenant Henry Herrick se 2de peloton aan die regterkant. Luitenant Dennis Neal se 3de peloton was agterin. Die 1ste peloton het net ongeveer 300 meter gegaan toe sersant John Mingo se span 'n vyandige uitkykpunt op die grond gevind het. Die ongewapende jeug het net 'n leë kantine en 'n geskeurde uniform gehad. Moore het die Viëtnamese ondervra met behulp van sy vertaler. Die jong man het onthul dat daar drie bataljons in die omgewing was en hulle was gretig om Amerikaners dood te maak, maar hulle het geen gevind nie. Dit het beteken dat die Amerikaners groot getalle was. Om 11:20 kom die volgende helikoptersvlug met die res van Bravo Company en 'n deel van Alpha Company. Die gevangene is met 'n helikopter ontruim en 'n ander hysbak het om 12:10 gekom. Sommige van die troepe het stilgehou om C-Rations te eet, maar om 12:15 het geweervuur ​​uit die rigting van Bravo Company geskiet.
Devney se eerste peloton was ongeveer 100 meter wes van 'n droë kreekbed met Herrick's peloton aan die regterkant. Die pelotonlede hardloop vas in die aanval op NVA -troepe wat teen die berg afstroom. Binne minute was hulle sterk besig met die vyand wat hulle aan beide kante probeer flank. Beide kante het ongevalle opgedoen en die Amerikaners is gou vasgepen. Kaptein Herrin het Herrick en sy peloton beveel om die manne van Devney vas te maak.
Terwyl hulle dit doen, het 2de peloton ook van regs af vuur geneem. Die peloton reageer deur die vyandelike soldate agterna te sit. Herren het Herrick per radio gewaarsku om versigtig te wees, maar hy het hom nie beveel om die agtervolging af te breek nie. Terwyl die manne van 1ste peloton kyk, beweeg die 2de na hulle toe, maar hou aan om voort te gaan. In plaas daarvan is Deal se 3de peloton beveel om die 1ste peloton te help. Hulle het ook onder groot vuur gekom, veral as gevolg van 'n versteekte masjiengeweer. Al drie die peloton van die geselskap was nou verloof.
Herrick het 2de peloton na 'n spoor gelei na die vyandelike soldate, maar hulle het verdwyn. Herrick het aangehou, alhoewel sy manne geweet het dat dit 'n slegte idee was. Gou bereik hulle 'n klein oopte en 'n rydlyn. Hulle het ongeveer 50 NVA -troepe raakgeloop. Beide kante het losgebrand toe die NVA -troepe links en regs gebreek het. Die Amerikaanse peloton was aan twee kante van 'n termietheuwel. Herrick het bevel gegee aan sersant Clyde Savage se groep om die vyand te flank, en hulle het dit gedoen en uit die bome gekom wat vol outomaties skiet en granate gebruik het. Dit het die NVA verras en 'n aantal van hulle doodgemaak. Skielik verskyn nog 'n groot groep Viëtnamese en 'n algemene brandgeveg het plaasgevind. Herrick het gesê dat sy peloton afgesny word. Herren het hom aangesê om artillerie en mortiersteun te verskans en te gebruik om die vyand weg te hou.
Lt.-kolonel Harold "Hal" Moore, die aggressiewe bevelvoerder van die Eerste Bataljon, 7de Kavalerie, het artillerie en lugsteun ontbied vanuit sy posisie in die middel van LZ X-Ray.
Bravo Company het dit nie geweet nie, maar dit was teen 'n hele bataljon NVA -stamgaste. Die volgende vlug helikopters arriveer saam met die res van kaptein Ramon "Tony" Nadal se Alpha Company en deel van Charlie Company. Moore stuur Nadal en sy manne na die linkerflank van Bravo Company, waar hulle die stadig gevormde bataljon omtrek verleng en die NVA se roete blokkeer om die landingsone direk vanaf die berg te tref. Kaptein Robert Edwards se Charlie Company is as 'n reservaat by die landingsone gehou. Hulle het die suidekant van die LZ bewaak teen 'n flankaanval.
Herrick se peloton was teen daardie tyd heeltemal omring deur die NVA. Pogings om dit te bereik het misluk. Binnekort is die geweergroepe op 'n klein knop vasgemaak terwyl die masjiengeweer ongeveer 30 meter bergaf vasgekeer was. Die M-60-spanne het die vyand vreeslike skade aangerig, en die NVA was vasbeslote om dit uit te skakel. Een bemanning is uitgewis en die geweer gevang. Die ander bemanning het 'n streep vir die slag gemaak, maar met kosbare ammunisie oor. Sersant Wayne Anderson, die M-60-kanonnier, hardloop met 'n wit fosforgranaat in die klein omtrek vas met sy gesig aan die brand. Twee van sy kamerade het hom op die grond geslaan en die brandende fragmente met sy bajonette uit sy gesig geruk.
Terwyl meer as 150 vyandelike soldate om hulle wemel, hardloop Herrick van die een man na die ander en sorg dat hulle steeds in die stryd is en sy bes doen om 'n effektiewe verdediging te organiseer. Terwyl hy dit doen, tref 'n skerp uitbarsting van vyandelike vuur hom, sy radioman en 'n voorwaartse waarnemer. Herrick sterf binne 'n paar minute nadat hy sy manne gesê het om hul kodeboeke te verbrand, ammunisie te herverdeel en artillerie -ondersteuning te vra. Die peloton -sersant Carl Palmer is ongeveer dieselfde tyd in die kop gewond en minute later dood, vermoor deur 'n ontploffende granaat. Sersant Robert Stokes het oorgeneem en gerig op mortier totdat al die mortierrondes uitgegee is. Stokes is twee keer getref deur 'n geweervuur ​​in die kop, wat hom agteroor oor 'n hout gestamp het. Sersant Clyde Savage het oorgeneem en die radio van Stokes bereik en gevra vir meer artillerie. Hy roep die vuur in so naby aan die knoop as wat hy waag.
Twee batterye van 105 mm-houwitsers by LZ Falcon het die kavalleriste by LZ X-Ray deurslaggewend ondersteun. Die haubits het op die eerste dag 4 000 rondtes afgevuur.
Die spervuur, gekombineer met die wanhopige Amerikaanse verdediging, het die NVA weggehou. Die vuur het doodgegaan en sorg vir 'n stil stilte. Troepe het rondgekruip om ammunisie, granate en gewere by die dooies te versamel en in beter skietposisies te kom. Die seinboeke en kaarte is vernietig en Savage het Herrick se radio teruggekry. Van die 29 mans van die 2de peloton was agt dood en 13 gewond. Die oorlewendes het ingegrawe en voorberei vir die volgende aanval.
Terwyl die lede van die 2de peloton desperaat geveg het om die beproewing te oorleef, het vyandelike troepe 'n inleiding gekry om teen die Amerikaners te veg. Die ervaring was baie meer intens as wat die veterane onder hulle 'n dekade tevore teen die minder goed bewapende Franse beleef het.
Lo Khac Tam, 'n pelotonleier by die NVA 66ste Regiment, het eers twee dae tevore die Chu Pong -massief bereik. Die lang trek suidwaarts op die Ho Chi Minh -roete het baie uit die regiment gehaal, en sy soldate was baie moeg, onthou hy later. Sy verslag oor die stryd is nuttig om die NVA -ervaring te verstaan.
Die troepe was 'veronderstel om 'n paar dae se rus te hê', het Tam gesê. 'Maar toe kom swerms helikopters na ons omgewing. Almal het gedink dat ons dalk nie sou oorleef nie, maar ek was 'n leier en daarom moes ek die gedagte wegstoot. Ek moes my mans bevele gee. " Die manne was nuut in die stryd en het almal bevel gekry om bajonette reg te maak, wat hulle meegedeel het dat hulle hul gees simboliseer.
Toe hulle in aksie was, het hulle ontsaglike verliese gely weens artillerie, lugaanvalle en vuurwapens, maar het aangehou veg. Verskeie Amerikaanse deelnemers onthou hul doeltreffende gebruik van dekking, goeie skietery en dissipline. Hulle gebrek aan swaar vuurkrag was duidelik, maar hul elan was onmiskenbaar. Hul beamptes het hulle telkens aangemoedig om aan te val. Die beamptes het dit gedoen met die wete dat dit noodsaaklik is om die Amerikaanse posisie uit te skakel voordat dit versterk word.
Kort na 14:00 het 'n ander vlug aangekom met die res van Charlie Company en kaptein Ray Lefebvre se Delta Company, die bataljon se swaarwapenmaatskappy. Sodra die helikopters onderstebo kom, val daar 'n swaar vyandskoot in hulle. Majoor Bruce Crandall, die helikopter -eskaderleier, onthou dat hy NVA -soldate aan weerskante van sy Huey gesien het, net buite die breedte van sy rotorblaaie. Almal in die omgewing het geskiet. Crandall het lank genoeg op die grond gebly om gewondes op te tel, en het daarna vertrek om plek te maak vir die volgende vlug. Die helikopters het vuur gemaak - die NVA -troepe het geweet dat dit die belangrikste teikens was. As hulle die helikopters kon uitslaan, sou dit Amerikaanse lugmobiliteit lamlê. Al die helikopters het skade opgedoen en talle bemanningslede het beserings opgedoen. Moore het besluit om verdere landings te stop totdat die landingsone veiliger was.
Charlie Company 1/7 het net betyds aangekom om sy plek in die omtrek in te neem. Kaptein Edwards het die troepe op hul plek geplaas net voordat 'n bataljon vyandelike troepe hul deel van die lyn uit die suide getref het. Die gebrul van vuur het in die algemene geveg ingeskakel toe 'n ander vyandelike bataljon Alpha Company aanval, en probeer om die gaping tussen Alpha en Charlie te vind. 'N Paar M-60's het die gaping bedek. Die vuurwapen met vuurwapens het baie van die aanvallende NVA-soldate laat neerkom. Baie van die gevegte het naby plaasgevind, met slegs 'n paar meter wat die teenstanders van mekaar geskei het. Skerp uitbarstings is deur die granaatstorms en die geskree van gewondes en sterwendes onder die loep geneem. 'N Klein groepie Delta Company -mans het die omtrek versterk en 'n groep van 30 vyandelike soldate wat rondgeswaai het, uitgewis om die Amerikaners te probeer flank.
Lugkavallerietroepe betrek die vyand. Die kombinasie van artillerie en lugmag het die lewe 'n ware hel gemaak vir die NVA -troepe wat die landingsone aanval.
Baie van die beamptes is gewond, wat dikwels bekwame sersante in beheer van hul eenhede gelaat het. Al die gewondes is teruggeneem na die termietheuwel waar Moore sy hoofkwartier opgerig het. Die posisie het 'n kombinasie geword van die hoofkwartier, aantrekstasie en voorraadopslag. Moore was in kontak met Brown, wat oorhoofs in 'n bevel- en beheerhelikopter was. Brown wou land, maar Moore het hom gewaai. In plaas daarvan fokus Brown sy kragte op die koördinering van versterkings. Kaptein Myron Diduryk se Bravo Company van 2/7 is beveel om voor te berei om na LZ X-Ray te vlieg. Die ander twee bataljons van die brigade sou ook die volgende dag opdaag.
Die laaste troepe wat daardie dag opgedaag het, was die laaste van die Delta Company -troepe en die geselskap van Diduryk. Dit het Moore genoeg mans gegee om 'n omtrek vir die naderende nag te beman. Die hele landingsone word deur vyandelike mortier en vuurpyl gevuur. In ruil daarvoor het Amerikaanse artillerie 'n orkaan staal op die vyand laat val. VSAartilleriebatterye het gedurende hierdie tyd vyf opeenvolgende ure afgevuur, twee gewere het 'n gebreekte hidrouliese stelsel ondergaan en 'n derde het 'n uitgebrande vat. Die houwitsers het op die eerste dag alleen meer as 4 000 rondtes afgevuur.
Vliegtuigvegters en skroefaangedrewe A-1E Skyraiders het bomme en napalm rondom Chu Pong Massif laat val, met die fokus op enige konsentrasie troepe. Ses vuurpyl -artilleriegeweerskepe, wat elkeen met 48 vuurpyle gewapen was, het verskeie missies uitgevoer en net gestop om elke derde missie te hervul. Hulle enjins het nooit die hele dag afgeskakel nie. Die kombinasie van artillerie en lugmag het die lewe 'n ware hel gemaak vir die NVA -troepe wat nou die Amerikaanse posisie omring het.
Een noemenswaardige voorval weerspieël die woede van die nabye geveg. Luitenant Joe Marm, wat Alpha Company se 2de peloton gelei het, was op 14 November in die gevegte. Tydens 'n NVA -aanval het hy 'n vyandelike masjiengeweer in 'n termietheuwel gewaar. Die vuur het gebars na bars by die aangrensende peloton van Bravo Company ingebars. Marm het probeer om dit uit te slaan met 'n M-72 Light Anti-Armor Weapon (LAW) vuurpyl, sowel as 'n handgranaat, maar ook nie die werk gedoen nie. Marm was vasbeslote om die masjiengeweer uit te haal en laai die termietheuwel, gooi 'n granaat agter hom en skiet die oorlewende NVA met sy M-16.
Marm is tydens sy aanranding in die kakebeen en nek getref. 'Ek het gesien hoe hy 'n granaat agter 'n miernes gooi en sy wapen daarin leegmaak,' het luitenant Dennis Deal gesê. 'Toe val hy op sy knieë. Ek het vir myself gesê: 'Staan op, moenie seergemaak word nie.' Ek het nie geweet wie dit was nie ... daar was soveel waas van die slagveld, stof, rook. "
Toe Marm terugkeer na sy peloton, stuur hulle hom na die hulptafel. Die volgende dag kyk een van Marm se vriende agter die termietheuwel aan en vind 'n dooie NVA -offisier en 11 soldate. Deal erken Marm omdat hy sy lewe en vele ander gered het deur sy dapper daad.
Nadat sy wonde behandel is, is Marm op een van die helikopters ontruim. Vandaar het hy na die Verenigde State teruggekeer om behoorlike sorg te ontvang. Hy het die Congressional Medal of Honor ontvang vir sy dapperheid en onselfsugtige optrede.
Duisternis het oor die slagveld geval, maar het min rus gebring. Sommige van die NVA -troepe het skynbaar nie geweet waar die Amerikaners was nie en het in die omtrek gestrompel terwyl hul gewere nog geslinger was, net om neergeskiet te word. Teen skemer het Moore en Plumley die omtrek gestap en gekyk of die maatskappye se verdediging aan mekaar vasgemaak is en dat die belangrike masjiengewere goed geplaas is. Hy het gevind dat die mans 'n goeie gees het met 'n hoë moraal, maar hy was steeds bekommerd oor die vasgekeerde peloton.
Die landingsone is ingerig vir nagoperasies en meer helikopters het vars voorraad ingekom. Aan boord van een van hulle was 'n jong verslaggewer met die naam Joe Galloway, wat toestemming gevra het om aan boord van 'n voorraaddraende Huey na die landingsone te gaan. Galloway sit op 'n kratgranaat toe die Huey na LZ X-Ray ry. Terwyl hy dit gedoen het, het Galloway seinligte gesien wat die NVA gebruik het om hul troepe na die Amerikaners te rig. Amerikaanse artillerie het die gebied waar die ligte gesien is, begin beskadig, wat op 'n stadium 'n groot sekondêre ontploffing veroorsaak het toe 'n toevoerpunt getref is. Toe Galloway land, tref hy die vuil met die ander aankomelinge. Galloway het uiteindelik 'n National Magazine -toekenning ontvang vir sy dekking oor die Ia Drang -geveg.
Gedurende die nag van 14 November het die NVA verskeie kere die omtrek ondersoek. Die Amerikaanse masjiengeweerders is beveel om nie te skiet om nie hul posisies te onthul nie, maar die grenadiers het 40 mm granate gelanseer en artillerievuur is gereeld ingeroep. Toe hulle nie vyandige sonde afweer nie, het die mans die jakkalsgate gegrawe wat hulle nie tyd gehad het om te grawe nie. Die mortierpersoneel het honderde rondtes vir die komende dag gehad. Danksy Savage se vaardigheid om die vuur te bestry, het artillerie om die omringde peloton bly val. Om 03:15 weerklink die geluid van goggas op die berg bokant die vasgekeerde Amerikaners. Lugaanvalle is ingeroep om die NVA -aanval op te los.
'N Peloton swiep deur die olifantgras en skiet met sy M-16-gewere. Die aggressiewe lugaanval van die 7de Kavalerie het 'n groot Noord -Viëtnamese offensief afgestomp.
Die aanbreek van dagbreek op 15 November het geen rus gebring nie. Dit het begin met 'n vreemde stilte. Dit het Moore gepla, wat gedink het dit was vreemd. Hy het intussen patrollies gestuur om na die vyand te soek; hy het 'n teenaanval begin beplan om die vasgekeerde peloton te red. Terwyl hy dit doen, het mans van een van die patrollies die landingsgebied binnegestorm en geskreeu: 'Hulle vyand kom!' Masjiengeweerders word beveel om te wag totdat die vyand naby is vir maksimum effek. Honderde vyandelike soldate het 'n formidabele aanval geloods.
Die aanval is gedoen deur 'n NVA -bataljon wat versterk is met Viet Cong -soldate. Charlie Company is die swaarste getref. Kaptein Edwards is gewond, maar hy bly op die geveglyn om sy troepe te lei. Die vyand het in die swaar wapens gewerk. M-60 masjiengeweerders het op die aanvallers afgevuur en NVA-stamgemeentes afgemaai met helms op wat in boomtakke bedek was vir kamoeflering. Die situasie het gou desperaat geword. Die vyand het ook ander dele van die omtrek getref, insluitend die posisies van Delta Company. Die aanval het egter vinnig gewankel, want Delta Company het 'n groot aantal M-60's gehad.
Lugmagluitenant Charlie Hastings was die bataljon se voorste lugbeheerder. As sodanig het hy die taak gekry om inkomende lugsteun te stuur. Hastings het geglo dat die Amerikaanse posisie gevaar loop om oorskry te word, en stuur die kode 'Broken Arrow' uit. Dit het alle beskikbare Amerikaanse en Republiek Viëtnam-vliegtuie in die hele Suid-Viëtnam gebring om die moeilikste 1/7 te help. Binnekort is vliegtuie gestapel met tussenposes van 1.000 voet van 7.000 tot 35.000 voet, wat elkeen wag om hul munisipaliteit op die aanvallende NVA te laat val.
Spesialis Jon Wallenius, 'n mortierwaarnemer van Bravo 2/7, was saam met sy mortierpersoneel toe hy sien hoe 'n vyandelike soldaat sy kop in 'n Y-vormige boomstam net 30 meter daarvandaan steek. Wallenius mik en skiet. Die kop verdwyn, net om oomblikke later weer te verskyn. Wallenius skiet weer, en die kop verdwyn weer. Die jong Amerikaner kon nie verstaan ​​waarom hy sy doel herhaaldelik misloop nie, aangesien hy 'n skoot was. Wallenius het later verneem dat dit nie dieselfde soldaat was nie. Hy het eintlik die vyandelike soldate een vir een afgehaal. Hy en sy mede -troepe het dit besef toe hulle sewe vyandelike liggame aan die voet van die boom ontdek het.
Tam het sy eie herinneringe aan die aaklige bakleiery daardie oggend. 'Ons het bajonette gebruik en vreeslike verliese gely,' onthou hy. Baie van sy manne was woedend, ongetwyfeld meer oor die verskriklike beskieting en bombardemente wat hulle verduur het. Hy het opgemerk dat die Amerikaners altyd probeer het om hul gewondes te ontruim, maar dit was nie altyd moontlik nie. Toe 'n gewonde Amerikaanse lugkavaller gevind word, moedig Tam sy mans aan om hom gevange te neem. Sommige van sy mans was egter buite beheer, en hulle het die hulpelose Amerikaanse slagoffers kwaadwillig doodgemaak.
Die Amerikaners gooi dikwels gekleurde rookgranate voor hul posisies. Tam het geweet dat dit hul ligging vir die lugondersteuning was. 'Ons het geweet dat die Amerikaners rook gebruik om aan te dui waar hul lyn eindig, en ons het probeer om binne die rooklyn te kom,' onthou Tam. 'Ons moes naby kom. As ons dit nie gedoen het nie, sou ons dadelik doodgemaak word. "
Die nabye lugsteun het gehelp om die vyand weg te hou, maar met die verloop van die dag het dit moeiliker geword om dit te beheer. Die Amerikaanse troepe het steeds rook gebruik om hul posisies te merk en die aanvalle baie naby te laat kom, maar na 'n tyd was die hele slagveld bedek met rook, stof en vuur. Moore het besluit om sy reservaat, die bataljon -verkenningspeloton, in 'n teenaanval te verbind om die NVA aan die linkerkant van Charlie Company terug te dryf. Terwyl dit plaasgevind het, het 'n gruwelike voorval plaasgevind.
Twee Amerikaanse F-100 Super Sabres gewapen met blikkies napalm het in posisie gekom om hul bombardemente om 08:30 op 'n vyandelike teiken te laat loop. Die vlieënier in die hoofstraal het sy twee houers vrygelaat. Moore en die wat naby hom was, kon die houers van ses voet lank deur die lug sien tuimel. Die houers ontplof in 'n vlammetjie binne die omtrek naby Moore se bevelpos. Moore het vir Charlie Hastings geskreeu om die tweede vliegtuig af te skakel. "Optrek!" Hastings skree in sy radio. In die laaste sekonde het die vegter dit egter gedoen; twee kavalleriste is ernstig verbrand tydens die ontploffing.
Dit was 'n vreeslike oorlogsongeluk, maar die lugaanvalle het die vyand teruggehou. Moore het aan Hastings gesê om voort te gaan om lugondersteuning in te bring. Moore het ook per radio versoek dat die brigade se hoofkwartier versterkings stuur. Binnekort het Alpha Company, 2de Bataljon, 7de Kavalerie aangekom en sy plek in die omtrek ingeneem. In die loop van die oggend het meer troepe uit die bataljon per helikopter aangekom. Terselfdertyd is luitenant -kolonel Robert Tully se 2de bataljon, 5de Kavalerie na 'n nabygeleë landingsone gevlieg. Tully het dit oor die land gelei, deur vyandelike beheerde gebied, na LZ X-Ray. Hulle het om 12:00 gekom.
Met troepe van twee ander bataljons wat by LZ X-Ray aankom, het Moore besluit om 'n reddingsmag te stuur om die vasgekeerde peloton te onttrek. Hy het twee maatskappye van 2/5 Cav aangewys om Herren's Bravo Company te versterk. Alhoewel Herren se manne uitgeput was, het hulle die terrein geken en die beste pad om na die vasgekeerde peloton te neem. Helikopters het hulle voorafgegaan en vuurpyle geskiet om vyandelike troepe tussen hulle en die vasgekeerde peloton te onderdruk. Toe die Amerikaanse mag uittrek, het artillerie -waarnemers geroepe om te merk. Dit was 'n voorlopige maatreël wat hulle in staat gestel het om vinnig brakke van artillerie af te vuur indien nodig. Dit was 'n spanningsvolle tyd, aangesien die opkomende troepe die vyand agter elke boom en termiethoop verwag het.
Niks het gebeur nie, terwyl die hulpverlening naby die vasgekeerde peloton gekom het. Moore het sy troepe binne die omtrek beveel om die slagveld te bevorder en te polisieer. Terwyl hulle dit versigtig gedoen het, het hulle op vyandelike liggame afgekom en wapens en toerusting laat vaar. Boonop het hulle 'n paar Amerikaanse lyke gevind. 'N Groepie Charlie Company -troepe het 'n vyandelike mag raakgeloop en 'n kort brandstryd het gevolg. Nog steeds vasbeslote om soveel moontlik slagoffers die Amerikaners te berokken, het NVA -stamgemeentes in die spruitbuis ingeloop en granate na die Amerikaners begin gooi. Personeelsersant Charles McManus het een gesien en daarop gespring nadat hy twee kamerade uit die pad geruk het. Hy sterf en red sy vriende, wat die mans in die tonnel met 40 mm granate van 'n M-79 doodgemaak het. Terug by die bevelpos by LZ X-Ray het Brown met 'n helikopter aangekom om die situasie te bepaal. Hy het gevra of hy sy eie hoofkwartier daar moet vestig en oorneem. Moore het die aanbod beleefd van die hand gewys. Brown het beide Moore en Tully vertrou, en daarom het hy hulle die grondgeveg laat bestuur. Hy het hulle egter meegedeel dat hy van plan was om die volgende dag 1/7 terug te trek toe B-52 Stratofortresses die Chu Pong-massief sou bombardeer. Dit was belangrik om die troepe te verwyder sodat hulle nie per ongeluk deur die bomme van 750 pond en 1000 pond getref word nie.
Moore ondersoek 'n vermoorde vyandelike soldaat. Hy het seker gemaak dat geen Amerikaners agterbly nie.
Net voor 15:00 bereik Herren se geselskap die vasgekeerde peloton. Die grond rondom is deur artillerievuur geblaas. Vyandgeweervuur ​​het uitgebreek, maar die Amerikaners het met masjiengewere geantwoord en vinnig die weerstand eenkant toe gevee. Toe hulle Savage en sy manne kry, was hulle bedek met stof en puin en feitlik in die grond gemeng. Slegs sewe mans is ontwrig, met 13 beseerdes en nege dood. In plaas van die tyd te neem om die vyand se dood te kontroleer, het die hele mag vinnig teruggetrek na die landingsone, met die dooies en diegene wat nie kon loop nie. Dit was 'n gure twee dae vir die omsingelde peloton, maar die oorlewendes was uiteindelik terug met hul bataljon. Die troepe het toe voorberei om een ​​gisteraand by LZ X-Ray deur te bring.
In die ure voor skemer het die Amerikaners ingegrawe, jakkalsgate voorberei en booby -lokvalle en waarskuwingstoestelle opgestel. Al die ongevalle is ontruim en ammunisie is weer voorsien. Teen twaalfuur het die vyand met masjiengewere begin skiet. Groen spoorsnyers rits oor die kop van die troepe. Die troepe het beraam dat die vyandelike masjiengewere ongeveer 500 meter ver was. 'N Uur later ondersoek vyf NVA die omtrek. Die soldate het twee mense doodgemaak voordat hulle weer in die duisternis verdwyn het.
Om vieruur begin dreunvlamme en ander waarskuwingstoestelle suid van die omtrek afgaan. Binnekort verskyn die vyand en aanval op menslike golfaanvalle. Die Amerikaners het losgebrand en artillerie ingeroep, 'n mengsel van hoë-plofbare en wit fosfor. 'N Hele NVA -bataljon val aan, maar hulle word binne enkele minute afgeweer. 'N Halfuur later probeer hulle weer, maar hulle is weer teruggedraai. Bo-oor het 'n C-123-vliegskip die slagveld verlig, wat die Amerikaners duidelike teikens gegee het. Nog twee aanrandings voor dagbreek het ook misluk.
Dit was vreeslik stil. Op grond van sy uitgebreide gevegservaring, het Moore vermoed dat die vyand nog naby was en voorberei om 'n ander deel van die omtrek aan te val. Daarom het hy almal beveel om 'n sogenaamde gekke minuut om 06:55 te voer. Dit het daartoe gelei dat al die troepe outomaties op alles wat 'n vyandelike posisie was, afgevuur het. Die taktiek het gewerk omdat 'n groep van 50 vyandelike soldate begin terugskiet het. Die troepe het hulle verdryf en verskeie sluipskutters in die proses doodgemaak.
Die kavallerietroepers het die oggend deurgebring om hul omtrek te beveilig en die laaste paar dooie troepe te herstel. Alhoewel daar nog 'n paar NVA om die omtrek gestrooi was, is hulle met granate of geweervuur ​​doodgemaak. Op daardie stadium het Moore bevele ontvang om sy troepe voor te berei vir onttrekking uit die landingsone. Hy was vasbeslote dat geen Amerikaanse liggame agtergelaat sou word nie en beveel sy mans om 'n laaste deel van die gebied te maak.
Amerikaanse slagoffers beloop 79 dood en 121 gewondes en niemand word vermis nie. Alhoewel daar geen presiese getal beskikbaar is vir die NVA -verliese nie, het die Amerikaners 634 dood op die slagveld getel. Die Amerikaners beraam dat die Noord -Viëtnamese soveel as 1 000 van hul gesneuwelde kamerade saamgeneem het toe hulle van die slagveld onttrek het.
Die Amerikaners keer terug na hul basiskampe vir rus en herorganisasie. Die NVA het teruggetrek om die stryd van sy bergbasisse voort te sit. Tam en 'n kameraad is van hul eenheid geskei en het vir twee dae in 'n grot weggekruip. Uitgeput, honger en dors, het hulle weer by hul regiment aangesluit, maar hulle het dit in 'n dop geskok toestand gevind. Sommige mans was nie gewas nie, terwyl ander geweier het om uit hul hangmatte te kom. Tot hul eer, het hulle met groot dissipline en dapperheid geveg. Die Amerikaners wat by Ia Drang geveg het, was beïndruk met die prestasies van die NVA -stamgaste en hul vermoë om die Amerikaanse vuurkrag teë te staan.
Die stryd by LZ X-Ray was in baie opsigte gelykop, maar elke span het sy taaiheid en besondere vermoëns bewys. Die Amerikaners het mobiliteit en vuurkrag gehad, terwyl die NVA sy volharding en uithouvermoë getoon het. Die NVA -plan om Suid -Viëtnam in die helfte te verdeel, is egter deur die Amerikaanse veldtog in die wiele gery. Die NVA het nooit weer gewillig die 1ste Kavalerie-afdeling in 'n geveg tot kop aangegaan nie. Alhoewel die kommuniste bereid was om lewens te spandeer om die oorwinning te behaal, kon hulle nog 'n nederlaag bekostig, soos wat hulle in die bloedige geveg by LZ X-Ray gely het.
Kennisgewing oor Visa Services
Die Amerikaanse ambassade, Phnom Penh, het alle immigrante- en sekere visumdienste vir immigrante hervat. Alhoewel die Amerikaanse ambassade in Phnom Penh daarop gemik is om sake so gou as moontlik te verwerk, sal daar waarskynlik 'n lang wagtyd wees om sulke dienste te voltooi weens groot agterstand. Die MRV -fooi (vir nie -immigrantvisum) is geldig en kan gebruik word om 'n onderhoudsafspraak in die land waar dit aangekoop is, binne een jaar na die betaaldatum te reël. As u 'n dringende saak het en onmiddellik wil reis, volg die leiding op https://ustraveldocs.com/kh/kh-niv-expeditedappointment.asp vir 'n nie-immigrante visum, of stuur 'n e-pos aan [email protected] vir 'n immigrantvisum 'n noodafspraak. Lees meer
Die doel van u beoogde reis en ander feite sal bepaal watter tipe visum ingevolge die Amerikaanse immigrasiewet vereis word. As 'n visumaansoeker moet u vasstel dat u aan alle vereistes voldoen om die kategorie visum te ontvang waarvoor u aansoek doen.
Raadpleeg ons gids vir visumkategorieë op usvisas.state.gov om te bepaal watter visumkategorie geskik is vir u reis na die Verenigde State.
Nie -immigrante visums
Wat is 'n Visa?
'N Burger van 'n vreemde land wat die Verenigde State wil binnekom, moet gewoonlik 'n Amerikaanse visum kry, wat in die reisiger se paspoort geplaas word, 'n reisdokument wat uitgereik is deur die land van die reisiger se burgerskap.
Sommige internasionale reisigers kan in aanmerking kom om sonder 'n visum na die Verenigde State te reis as hulle aan die vereistes vir visumvrye reise voldoen. Die Visa -afdeling van hierdie webwerf handel oor Amerikaanse visums vir buitelandse burgers om na die Verenigde State te reis.
(Let wel: Amerikaanse burgers benodig nie 'n Amerikaanse visum vir reis nie, maar tydens die beplanning van reis na die buiteland kan 'n visum benodig word deur die ambassade van die land wat hulle wil besoek.)
Om 'n kliëntediensverteenwoordiger te kontak, besoek die GSS Contact Us -bladsy vir volledige inligting of gebruik die onderstaande kontakbesonderhede:
Telefoon: (855 23) 962 530 (vir nie -immigrante visums)
E -posadres: Ons kan nie oproepe neem van individue wat navraag doen oor visumsake nie. Stuur u visumnavrae na die volgende e -pos:
Immigrantvisums: [email protected]
Gee die woorde "IV -ondersoek" en u saaknommer (wat begin met die letters "PHP" gevolg deur tien syfers) in die onderwerpreël.
Ons doen ons bes om binne drie werksdae op navrae te reageer.
In ooreenstemming met ons beleid mag die konsulêre afdeling slegs die besonderhede van 'n visumsaak met die versoeker, begunstigde en/of hul regsverteenwoordiger bespreek. huurkontrak verskaf die volgende inligting wanneer u navraag doen oor 'n visumsaak:
Aansoeker se naam en geboortedatum:
Paspoortnommer van aansoeker:
Posadresse en telefoonnommers:
Jou volle naam:
Ons sal so vinnig as moontlik reageer. Moenie u navraag meer as een keer stuur nie, aangesien dubbele navrae die reaksietyd vertraag.
Die departement van buitelandse sake bestuur die visumproses streng, maar billik om die Verenigde State die beste te beskerm. Ons is verbind tot die noodsaaklike openheid waarvoor die Verenigde State nog altyd bekend was. Reis na die Verenigde State word verwelkom en aangemoedig.
Die 'Phantom Division' en 10 minute wat die Tweede Wêreldoorlog in Europa verkort het
Geplaas op 18 April 2021 09:39:00
Teen 8 Mei 1945, VE Dag, het die 9de Pantserdivisie in 'n relatief kort tyd 'n magdom gevegservaring opgedoen. Alhoewel die afdeling nie getoets is nie, sou die afdeling hom tydens die Slag van die Bulge onderskei en kosbare tyd vir Geallieerde eenhede koop om te hergroepeer en die presiese Duitse rooster te ontwrig.Vanweë hul vermoë om oënskynlik langs die vooruitgang te verskyn en Duitse pogings te stuit, het die 9de die bynaam die " Phantom Division gekry. vasberadenheid en 'n bietjie geluk, het ons daarin geslaag om die eerste brughoof oor die Ryn oop te maak. Die volharding van die 9de Pantserdivisie het die Geallieerdes se oorlog in die Europese teater verkort.
Die 9de Pantser het kort voor die Slag om die Bulge die lyn binnegekom en patrollies uitgevoer in 'n stil sektor. Op 16 Desember 1944 het dit een van die eenhede geword wat die grootste deel van die Duitse aanslag gedra het. Die negende het hulle doop ontvang deur die Duitsers wat deur die Ardennenbos geslaan het, te brand. Die drie gevegsopdragte van die afdeling - soortgelyk in struktuur as die moderne brigades - was versprei oor die voorste linies en verdedig sommige van die belangrikste sektore.
Daar word algemeen beskou as twee belangrike gevegte tydens die geveg wat keerpunte was: die beleg van Bastogne in die suide en die Slag van Elsenborn Ridge. Die 9de Armored 's Combat Command B (CCB) is ontplooi na St. Vith, België in die omgewing van Elsenborn Ridge, Combat Command Reserve (CCR) was rondom Bastogne toe die Duitsers aangeval het terwyl Combat Command A (CCA) in Luxemburg was .
'N Kolom Amerikaanse troepe uit die 9de Pantserdivisie, 'n gepantserde motor van die hoofkwartier wat op die winterpad beweeg (foto van die Amerikaanse weermag)
Combat Command A het te staan ​​gekom teen die Wehrmacht Seventh Army in die omgewing van Echternach, Luxemburg. Dit was die taak van die Sewende Leër om die suidelike flank van die hele Duitse operasie te beveilig. CCA het egter hul sektor aan die front gehou teen meedoënlose aanvalle wat die Duitsers van hul doelwitte ontken het. Tydens die gevegte van die CCA 's was die 60ste Pantserinfanteriebataljon omsingel, Sterre en strepe berig:
Niemand het die deeg van die 60ste Armd vertel nie. Inf. Bn. om uit te trek, sodat hulle gebly en baklei het totdat die woord uiteindelik by hulle uitgekom het. 'N Paar dae later het hulle in Duitse helms opgedaag en met komberse oor hul skouers gehang, hul gewere met bajonette vasgemaak. Hulle het so deur Duitse lyne gestap … Hulle het voortgegaan totdat hulle die Amerikaanse lyne bereik het. Daarna het hulle nog baklei.
Nadat hy deur elemente van die 6de Pantserdivisie verlig is, is Combat Command A onmiddellik in die ry gedruk om die beleërde verdedigers van Bastogne te verlig.
Combat Command B is verder noord noord van St. Vith, België, ontplooi nadat hy beplan het om die 2de Infanteriedivisie te ondersteun in 'n komende offensiewe aksie. Toe die Duitsers die 2de Infanteriedivisie langs die nuweling 99ste Infanteriedivisie aanval, het die oproer by Elsenborn Ridge afgestomp terwyl CCB suidwaarts gery het om die noodsaaklike kruispad by St. Vith te help beveilig met die oorblyfsels van die 7de Pantserdivisie, 28ste Infanteriedivisie. , en die 106de Infanteriedivisie wat twee derdes van sy vegkrag verloor het. Terwyl dinge in die noorde swak gegaan het, het verdere Duitse eenhede suidwaarts na St. Vith gestroom, maar die eenhede van CCB het 'n hardnekkige weerstand gebied. Uiteindelik, op 23 Desember, nadat die Duitsers 6 dae vertraag het, het CCB hom uit St. Vith onttrek. Tydens die gevegte het die BBC egter berig dat die helderste plek langs die westelike front by St. Vith is. Waarop 'n Amerikaanse soldaat geantwoord het as dit 'n ligpunt is, wat de hel gaan oral heen? " Maar die optrede van die 9de het die Duitse planne erg ontwrig.
Terwyl die 9de gepantserde ander bevele elders geveg het, het Combat Command Reserve 'n vertraagde aksie in Bastogne beveg. Die CCR het die taak gehad om Duitse magte ten alle koste te blokkeer wat op Bastogne vorder en het dit byna 48 uur gedoen voordat hulle teruggeval het op Bastogne self. Die vertraagde optrede van die Reserve Command het die 101ste Airborne Division tyd gegee om Bastogne te bereik en 'n verdediging te vestig. Sodra Bastogne omring was, val die oorlewendes van CCR onder die bevel van Combat Command B, 10de Pantserdivisie, waar hulle gevorm is tot 'n voorlopige "fire brigade, bekend as Task Force SNAFU. Hierdie mobiele reservaat het as 'n vinnige reaksiemag op bedreigde gebiede van die lyn gedien. Soos die geskiedenis getoon het, was die geveg by Bastogne 'n deurslaggewende faktor, en as dit nie vir die 9de Armoured Reserve Command was nie, sou die geveg moontlik nie eers plaasgevind het nie. Vir hul optrede tydens die geveg, is Combat Command Reserve bekroon met die Presidensiële Eenheid Citation.
As die Duitsers suksesvol was in enige van die gebiede waarin die 9de Pantserdivisie werksaam was, kon die Geallieerdes aansienlik meer slagoffers gehad het of selfs die oorlog verleng het. Toe die eenhede van die 9de verlig is, is hulle van die lyn afgetrek en agtertoe gestuur om te herstel en weer op te wapen vir die komende teenoffensief. Die Amerikaanse magte het die Duitsers teruggestoot en na die Ryn gery en 'n ingang na die Duitse hartland, terwyl die Phantom Division gewag het vir sy geleentheid om weer by die geveg aan te sluit. Hierdie geleentheid het op 28 Februarie 1945 gekom.
Beslag lê op die Ludendorff -brug by Remagen
Op daardie dag het die 9de Pantserdivisie sy eie aanval op die Ryn begin en goeie vordering gemaak teen die Duitse opposisie. In die dae het Amerikaanse eenhede brug na brug op die Ryn bereik, net betyds om te sien hoe die Duitsers die brug waai wat hulle wou vang. Gelukkig het 'n Amerikaanse eenheid - die negende - opgedaag om een ​​nog ongeskonde te vind, die Ludendorff -brug by Remagen. Die hoofelemente van CCB het Remagen bereik om die Duitsers terug te trek. Tanks en infanterie is beveel om vinnig maar stil deur die stad te beweeg. Verskeie bronne het egter berig dat die brug om 1600 gesloop sou word, en toe die bevelvoerder van CCB dit bereik, was dit reeds 1515 - hulle het 45 minute gehad om die brug te neem. Hy het die bevelvoerder onmiddellik in kennis gestel van die aanrandingsmagte en gesê dat hulle so vinnig as moontlik by die brug moet uitkom waarop die bevelvoerder geantwoord het: "Meneer, ek is al daar. "
Alhoewel hulle by die brug was, was dit steeds in die hande van die Duitsers wat vasbeslote was om dit nie deur die Amerikaners te laat neem nie. Toe hulle die Amerikaners sien, het die Duitse ingenieurs 'n ontploffing in die pad geloods in die hoop om die Amerikaanse opmars te vertraag. Hulle het ook alles oopgemaak wat hulle van die oorkantste kant af gehad het. Teen die tyd dat die Amerikaners gereed was, was dit 1550, het hulle 10 minute gehad om die brug te red. Die hoofelemente van die 27ste Armoured Infanterie Bataljon het met die aanval begin en op die brug gelaai. Net soos die Duitsers 'n ontploffing aan die ander kant van die brug gemaak het, was 'n laaste mislukte poging om die brug te sloop. Die ontploffing het die infanteriste 'n rukkie verstom, maar hulle het vinnig hul sinne gekry en weer oor die brug gekom, gevolg deur gevegsingenieurs wat onder die brug inklim om die drade na die plofstof te sny. Die soldate wou nie weet of die brug op enige oomblik onder hulle sou opblaas nie. Hulle het die Duitse masjiengeweerposisies vasgevang in die torings wat oor die brug uitkyk, toe het sers. Alexander Drabik het sy span in 'n dolle stormloop aan die ander kant van die brug gelei, die Duitse vuur ontwyk en 'n paar van hulle teruggekeer terwyl hulle gegaan het. Sers. Drabik en sy span het ongedeerd aangekom en was die eerste Amerikaners oor die Ryn - die negende het die geringste houvas gekry.
Toe meer mans aankom, het hulle die Duitsers begin skoonmaak wat die ander kant van die brug verdedig het. Hulle het die torings bestorm en die bemanning van die masjiengeweer gevang voordat hulle hul gewere in die rivier gegooi het. Hulle het teen die kranse geklim om skerpskutters uit te haal, en hulle het mortier- en artillerieversperrings verduur, maar hulle het vasgehou. In die nag val slegs 'n versterkte geselskap, ongeveer 120 man, die ander kant van die brug, maar teen middernag het die ingenieurs die wapenrusting skoongemaak om oor te steek.
Aanvanklik, voordat die berigte oor die vang van die brûe die hoër hoofkwartier bereik het, het die 9de Pantserdivisie bevel gegee om suidwaarts voort te gaan om met ander magte te skakel. Brigadegeneraal Hoge, CO CCB het die noodlottige besluit geneem om die bevele te verontagsaam en sy klein kontingent wat reeds oor die brug was, te versterk. Uiteindelik, toe die woord begin versprei, het genl. Omar Bradley beveel dat ander eenhede na Remagen herlei moes word om die brug oor te steek en na Duitsland te kom. Alhoewel die 9de Pantser die brug by Remagen verower het, was dit nie deel van die aanvanklike plan nie, en in werklikheid was daar ander planne aan die gang in ander gebiede wat ontwerp was om die Ryn oor te steek. Toe Eisenhower se ete deur die nuus onderbreek word, het hy aan sy gaste gesê dat dit Brad was. Hy het 'n brug oor die Ryn gekry. En hy vra om verskoning daarvoor en sê dat dit in Remagen sleg geleë is. "
Amerikaners van 9th Armoured oor die brug by Remagen.
Intussen het die Amerikaanse opbou voortgegaan terwyl eenhede van oral, veral lugafweerbataljons, na die gebied verhuis het om die brugkop te verdedig. Dit is nie gou gedoen nie, maar die Duitsers het alles begin gooi om die brug te vernietig. Daar is teenaanvalle gedoen, lugaanvalle is geloods, en sappers het selfs 'n infiltrasie stroomaf probeer om die brug te blaas, maar die Amerikaners het vasgehou en die brug het gestaan. Die manne van die 9de het selfs 'n bord opgerig waarin gesê is: '#Dwarsdeur die Ryn met droë voete met vergunning van die 9de Pantserdivisie.' om die Ryn oor te steek en tyd gegee om twee pontonbrue in die omgewing te bou.
Die optrede van die manne van die 9de Pantser by Remagen het onmeetlik bygedra tot die verkorting van die oorlog in Europa. Dit het die Geallieerdes vier maande geneem om die Roerrivier oor te steek, en die Duitsers het verwag om te kon rus en op te knap voordat hulle die Ryn sterk verdedig. Die 9de 's deurbraak het baie verwarring veroorsaak en beteken dat die Duitsers nie langer 'n lang verdediging kon voer nie. Dit het Eisenhower ook in staat gestel om sy planne om die oorlog te beëindig, te verander. Hy het die troepe geprys omdat hulle die geleentheid aangegryp het, terwyl ander, soos generaal Patton, die geleentheid gebruik het om te bly wees dat hulle Montgomery oor die Ryn geslaan het. As dit nie die beslissende optrede en volharding was van die 9de Pantserdivisie tydens die Slag van die Ardennen en die vaslegging van die Ludendorff -brug in Remagen nie, sou die oorlog in Europa waarskynlik in Mei 1945 voortgeduur het en nog baie Geallieerde soldate hul lewens gekos het .