Nou, op 78, het hy die ongewone (vir ’n historikus) gedoen: ’n outobiografie gaan skryf. En, soos maar altyd met dié geskakeerde man, beskryf die medehistorikus R.W. Johnson dit as ’n meesterwerk van eietydse geskiedskrywing, onder die dekmantel van ’n outobiografie.
Hy was meestal ­onbewus van die ­etikette op sy rug. Oorbelig, ’n slang in die gras, en die grootste vloek van die tyd: liberalis!
Voor hy sy eie storie begin, vertel hy van Eric Hobsbawm. En ek onthou wat Erika Oosthuizen, sy uitgewer, vertel het: Hermann het altyd ’n staaltjie reg, altyd besig om vars verbande te trek, altyd analities.
“Iemand het dit so mooi gestel. Baie keer is dit die verloorders wat die beste geskiedenis skryf, want die wenner is selfgenoegsaam. Dis die verloorders wat die vrae vra.”