[HG 2.275.11] Het hy nie gesê, dat die Godheid dit nou eers insien, dat hy in hierdie sy gestalte vir Hom op sy gevaarlikste is nie?! Ek het dus besluit om weer van die ouer gekanoniseerde (en manlike) gedigte uit die eerste helfte van die twintigste eeu te lees, om te probeer agterkom of hierdie soort berusting in ’n goddelike plan miskien ’n algemene tema is, in teenstelling met die ontnugtering van byvoorbeeld Fischer. Totius het eerste in my gedagtes opgekom, aangesien hy immers bekend is as die “religieuse digter” van die Eerste Geslag. [RB 2.252.3] Daar het in die stad ook `n baie beskeie man gewoon, wat hom met allerlei praktiese wetenskappe besig gehou het en af en toe die een of ander ding uitgevind, wat die mens goed te pas gekom het. `n Gebod van die koning hou egter in dat elke kunstenaar of geleerde sy werk eers vir beoordeling aan die koning moes voorlê, sodat daar niks in die hande van die volk sou kom, wat hulle skade sou kon berokken nie.