Adam noem die diere. Etkrediete: welkom. (cc 4.0)
Selfs wanneer 'n Volwasse, kwart perd, Appaloosa of Arabiese 'n geregistreerde naam gehad het, is dit as 'n gerieflike manier beskou om waardevolle broeikas aan hul voorouers te koppel. op papier. As 'n cowboy by een van hierdie bedrywighede iemand wou hê om 'n paar geldings in die agtergrond te vang, sou hy hulle onderskei met kleur of merk, en sê iets soos: "Hey, gaan haal die swart, die lyn-terug dun, en dat kastaiingbruin met die twee wit sokkies. "
Oor die jare het ek 'n aantal ongeregistreerde koeiperde ontmoet nooit gegee name. Ek het hierdie oefening een keer bevraagteken, bloot deur te noem dat my merrie gekom het toe ek haar gebel het, en twee grizzled houthakkers het na mekaar gekyk, hul oë gerol, hul koppe geskud en geslyp. 'Jy voed haar, nie waar nie?' Het 'n mens gevra. Ek het geknik. "Dis nie haar naam wat vir jou werk nie; dit is haar maag, "het hy geantwoord.
Toe ek daarop gewys het dat perde algemeen gestem word, word die volgende opdragte soos "loop", "trot" en "giddy up" aangevoer. Die ander het aangevoer dat dit "kondisionering" is. Perde, hierdie mans het daarop aangedring, was nie bewus genoeg om 'n werklike identiteit, en so noem hulle was oorbodig, iets wat ruiters gedoen het vir hul eie vermaak.
Bel hulle per naam
Sedertdien het die gewildheid van die natuurlike perdebewegingsbeweging meer as 'n paar cowboy-gedagtes verander. Bekende, Stetson-clad-klinici reis die land met opleidingstegnieke wat die geestelike en emosionele fiksheid van beide perd en ruiter in ag neem. Maar die idee dat 'n wilde dier dalk op 'n naam sal reageer, is nog in baie kringe vir debat.
Selfs Joe en Leslye Hutto, skrywers van Raak die Wild aan, wat pakkiesratte (ook bekend as woodrats) uit die wegkruip van handgemaakte lekkernye genoem het, was nie seker dat muilehert hul name kon onderskei nie, veral nadat hulle die eerste jaar die plaas vir somervoeding verlaat het. Soos die terugkeer die volgende September teruggekeer het, was die Huttos egter bly dat die hert nie net hul tweebeenvriende onthou het nie, maar die nuwe paartjies het die paartjie vinniger vertrou.
Soos dit duidelik geword het dat Rayme (kort vir Doe-Ray-Me) waarskynlik met 'n tragiese einde gekom het, was elke dag wat op die eiendom geloop het, 'n rede vir viering. Toe Notcha (vernoem na "'n duidelike kerf uit haar linkeroor") aangekom het, was die Huttos opgewonde en verlig. Sy het egter ook met 'n paar nuwe metgeselle gereis. Aangesien hierdie veel meer skuimagtige takbokke gesien het dat Joe op die plaas staan, het hulle in vrees gewend en begin om na die berge te stoot. Soos Joe beskryf het:
Leslye het uit die glas uitgeroep: "Sê haar naam! Vinnig. "Ek het hardop geroep," Notcha! "Toe het ek herhaal," Notcha! "Tot ons absolute verbasing het Notcha gestop en omgedraai, oombliklik staar, en toe die ander hert verlaat, hardloop - by 'n galop direk na my. Ons was verbaas by die openbaring dat sy nie net my stem herken het nie en presies geweet het wie ek ses maande lank was, maar selfs nog meer verbasend het haar naam herken!
Na aanleiding van Notcha se voorbeeld het die ander hert binnekort by ons aangesluit vir 'n paar minute van toevallige groete wat 'n paar perdkoekies ingesluit het. Ek het teruggekeer na die huis verbaas. Hoekom op aarde sou 'n wildehert die vermoë hê om die mondelinge vereniging so gou moontlik te herken en te behou van 'n naam wat in 'n vorige jaar aan haar toegewys is?
Ek het begin wonder hoe daardie spesifieke soort identifikasie ingesluit kan word in die herten se repertoire van sosiale moontlikhede - en hoekom. Dit was op daardie oomblik dat ek begin het om 'n vraag te stel wat my nog spook: "Met wie gaan ek hier werklik hanteer, en wat is die moontlikhede? "
Selfs nou, pastorale stamme is baie meer geneig om hul diere as sedentêre boere te noem. Maar hierdie onverwagte anekdote uit die Huttos suggereer dat benaming 'n belangrike deel van die ou bindingproses kon wees wat herbivore en mense mekaar kon vertrou, saam beweeg en uiteindelik saam woon.
Alhoewel diere nie die vokale vermoë het om ons te noem nie, lyk dit asof hulle dit waardeer. Miskien breek die mens deur skepe van skeptisisme, objektifikasie en antroposentriese selfabsorpsing om die unieke eienskappe en potensiaal van elke individu te herken.
Terug in 1982, toe hoofstroom wetenskaplikes daarop aangedring het dat diere onverbiddelike, suiwer instinktuele wesens was, het filosoof Vicki Hearne deur allerhande intellektuele verdraaiings gegaan om hierdie meganistiese perspektief uit te daag. Haar boek, Adam se taak: Diere oproep deur naam, voel 'n bietjie gedateer, veral in die nasleep van die Cambridge-verklaring oor bewussyn. Maar toe Bazy Tankersley, stigter van die gerespekteerde Tucson-broeioperasie Al-Marah Arabians, my voorgestel het aan hierdie boek in die middel-1990, het ek feitlik op my knieë geval en trane van dankbaarheid geween.
Hearne meng antropologiese, historiese en godsdienstige verwysings met haar eie ervarings as 'n hond en perd afrigter. Sy beweer dat terwyl ons tegnologiese kundigheid deur die proses van beskawing verkry het, ons iets belangrik verloor om onsself van ander lewende wesens te distansieer. 'Typografie', 'n woord wat sy gebruik om die mensdom se neiging om te veralgemeen en kategoriseer, te beskryf, het verdere gapings tussen ons en diere moontlik gemaak, omdat ons hulle etikette kon gee sonder om hulle ooit by naam te noem.
Depersonalisering of Typecasting Mense?
Oor die eeue heen het ons hierdie praktyk ook aan ander mense veralgemeen. My kollega, Julie Lynch, het vir my gesê: "Ek het soveel depersonalisering van mense in organisasies gesien, selfs in die mate waar iemand verwys word deur sy werksverpligting teenoor sy naam. Ek het gewerk met banke wat slegs dertig tot veertig werknemers gehad het, en die hoof uitvoerende beampte ken nie almal se naam nie - nie omdat hy nie soveel name kon onthou nie, maar omdat dit nie vir hom belangrik was nie. Werknemers het geweet dit het nie vir hom saak gemaak nie. En raai wat: Die maatskappy se omsetkoers was buitengewoon hoog vir 'n klein dorpie werkgewer waar werk nie maklik was om te vind nie. "
Die geval vir die regstelling van hierdie ontmenslike gedrag word al hoe meer aangrypend wanneer jy besef dat die roeping van 'n dier op naam belangrik is om doeltreffende werksverhoudinge met ons viervoetige vriende te vorm. In teenstelling met die cowboys wat ek vroeër genoem het, beweer Hearne dat "perdopleiding 'n logika skep wat nie net die gebruik van 'n oproepnaam vereis nie ... maar ook ... die maak van die naam in 'n regte naam eerder as 'n etiket vir 'n stuk van eiendom, wat is die meeste rasse se name. "Soos die titel van haar boek suggereer, glo sy dat" diep in mense die impuls is om Adam se taak te verrig, om ook diere en mense te noem. "Sy beklemtoon dat ons moet hierdie ou kunsvorm ernstig neem deur "name te kies wat die sielkamer vir uitbreiding gee."
Hearne beweer dat die naam van ons dieregeselskap ons terug skakel na 'n vroeëre vorm van bewussyn wat die moderne mensdom verloor het toe ons van mondelinge tradisie na skrif of geletterdheid verskuif het. Linguistiese antropologie, sê sy, "het 'n paar dinge oor ongeletterde mense gevind wat daarop dui dat hulle" name gebruik het wat regtig noem, taal wat werklik aanloklik is ", eerder as die huidige kultuur se oorbeklemtoning van" name as labels. "Die skrywer noem 'n lesing het sy bygewoon met 'n antropoloog wat betower is deur die "verrassende" perspektiewe wat sekere "ongeletterde tale" openbaar:
Een van sy stories was oor 'n gretige taalkundige in 'n kulturele afgeleë hoek wat probeer om van die boer se nominatiewe vorm van 'koei' in die boer se taal uit te lok.
Die taalkundige het met frustrasie ontmoet. Toe hy gevra het: "Wat noem jy die dier?" Hy wys na die boer se koei, in plaas van die nominatief van "koei", die woordvoerder van "Bossie." Toe hy weer probeer het, vra: "Wel, wat doen Jy noem jou buurman se dier wat melk en gee melk? "het die boer geantwoord:" Waarom moet ek my bure se dier noem? "
Uiteindelik, Hearne skryf, is sy "nie teen die vordering in kultuur nie, maar net daarop gewys dat dit paradoksaal is dat 'n paar voorskotte skep die behoefte aan ander voorskotte wat ons terug sal bring na wat ons die primitiewe noem"(Kursief bygevoeg). Ek wil verder benadruk dat wanneer vroeë veroweraars begin beswaar maak, korreleer en uiteindelik albei diere en mense verslaaf het, het ons geletterde beskawing nie net die regte krag van benaming uit die oog verloor nie, maar het die nomad se gesofistikeerde begrip van leierskap deur verhouding. Dit was kennis wat direk uit vennootskap met diere gekom het wat aktiewe sosiale lewens onderhou het.
Mense behandel soos masjiene?
Moderne leiers behandel te dikwels mense meer soos masjiene as lewende wesens. In hierdie opsig het die beskawing in 'n onproduktiewe rigting "ontwikkel". Die opstanding van die kennis van antieke pastore is noodsaaklik om hierdie demoriserende tendens te verskuif.
Dit word veral duidelik in die bestudering van die Huttos-voorbeeld. Joe en Leslye het nie wetenskaplik gedoen nie habitueer a trop van muilehert. Die egpaar het betekenisvolle verhoudings met ontvanklike individue gevorm wat 'n vlak van kontak begin het waarmee hulle gemaklik was. As gevolg van die respekvolle, hoogs responsiewe gedrag wat Hutto en sy vrou uitgestal het, het hulle die belangstelling en vertroue van 'n wyer muilehert-netwerk geleidelik versterk.
Te veel leiers probeer om krag te versamel deur te beheer groepe van mense, maar dit werk slegs met onbetrokke bevolkings (mense wat hul potensiële gawes afsien deur vrees en oninbare ooreenstemming). Om alliansies met vrye, intelligente, kreatiewe volwassenes te vorm, vereis 'n ander benadering: 'n groeiende netwerk van verhoudings met individue wat erken en waardeer word vir hul unieke talente, vaardighede en persoonlikhede.
Rayme en Notcha verteenwoordig die gunstige begin van die Huttos se sewe jaar lange reis met meer as twee honderd individue met herkenbare gesigte, merke en afsonderlike persoonlikhede. As Joe en Leslye 'n paar duisend jaar vroeër geleef het, het hulle baie goed verlaat wat 'n primitiewe graanproduserende nedersetting sou gewees het en hul aannemende kuddemaats gevolg het op somer-migrasies, wat net betyds na die Slingshot Ranch-vallei teruggevlieg het. oes val. In die proses sou die menslike element in 'n beter posisie gewees het om die baie mense, fawns en dollar te beskerm wat gesterf het weens ongeluk of predasie tydens daardie migrasies.
Uitbreiding van ons horisonne en samewerking met vreemdelinge
In die lewens van baie mense van die een-en-twintigste eeu word 'n ou patroon weer eens herhaal, aandag aan 'n vroeëre kromme in die groot spirituele evolusie, daardie tyd wanneer toenemende mobiliteit, vryheid en wedersydse hulp gegroei uit 'n vrugbare tydperk van sittende ontwikkeling. Tydens die eerste siklus het tye van oorvloed, versterk deur prehistoriese landbou- en tegnologiese innovasies, voedsel, water, veiligheid en kameraadskap verskaf. Dit het op sy beurt sommige mense aangemoedig om hul horisonte uit te brei en saam te werk met vreemdelinge wat om hierdie nedersettings rondbeweeg het; vreemdelinge wat nie skaam was oor die verskuiwing na groener weivelde tydens hitte, droogte en ander kompromie weerstoestande nie.
Vreemdes soos Notcha, wat die opregtheid van 'n aantreklike aantrekkingskrag gevoel het en vriende geword het met mense wat uitgestrek het, haar uniekheid herken en haar by naam noem.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > kommunikasie > Erkenning en vereer uniekheid deur diere en mense te noem op naam