In ’n kantoor hang jou lewe nie regtig van jou kollega af nie. Maar as jy in die veld werk, moet julle mekaar ten volle vertrou, veral as daar skielik ’n leeu verskyn!
Bruce: Sowat twee jaar. Ek het in 2017 by Londolozi begin. Rob werk reeds al meer as ’n dekade as spoorsnyer in die wildreservaat. Hy het al met verskeie gidse gewerk. Dit het my ’n rukkie geneem om sy manier van doen te verstaan. Hy moes hard werk om vir my goeie gewoontes aan te leer, soos dat jy jou ego moet laat staan en nooit te veel beloftes aan jou gaste moet maak nie.
Rob: Dit het drasties verander. Bruce het sommer van die begin af by my huis in die vallei kom kuier en my vrou, dogters, broers en susters ontmoet. Hy het al ’n paar keer by ons oorgebly. Hy was ook by my troue. Ons maak ook planne om saam Mosambiek toe te gaan sodat hy die res van my familie kan ontmoet.
Rob: Ons wil saam ’n boek oor my lewe skryf; oor hoe ek uit die burgeroorlog in Mosambiek ontsnap en as spoorsnyer in Suid-Afrika kom werk het.
Bruce: Dis ’n ongelooflike storie. Rob se pa het hom en sowat 30 vlugtelinge deur die Krugerwildtuin gelei.
Bruce: Vertroue. Ons verstaan en respekteer mekaar se rol. Ons kan dit nie sonder die ander doen nie.
As Rob die spore bekyk, bespied ek die omgewing vir diere. As ek na die spore kyk, spits Rob sy ore vir enige geluide. Ons is afhanklik van mekaar se sintuie.
Bruce: Ek glo dat die beste manier om ’n band met mense te vorm is om hulle taal te praat. Die gemeenskap waardeer regtig dat ek die taal aangeleer het.
Rob: Almal is trots op Bruce. Daar is nie baie wit outjies wat die dinge leer wat hy al geleer het nie. Hy is ’n goeie student wat regtig belang stel.