Wit siekte of meeldou - Wat dit is en hoe om dit te beveg - Versamelings
Wit siekte of meeldou - Wat dit is en hoe om dit te beveg
Witseer of seer mis of poeieragtige skimmel is 'n siekte wat veroorsaak word deur verskillende swamme wat almal tot die gesin behoortErysiphaceae met baie soortgelyke werkingsmeganismes, veral vir die manier waarop dit op die besmette plant ontwikkel.
Onder die verskillende siektes wat plante aantas, is dit beslis die algemeenste en kan al die groen dele aangetas word, en daar is baie spesies, sowel ornamentele, groente en vrugte wat aangetas kan word. Onder die sierplante onthou ons die roos, die lila, die evonymus, die bukshout, die maagdenkel, die meidoorn, die hortensia, die krisant, die begonia, die zinnia, die goudsbloem en vele ander.
Dit is 'n parasitiese swam, dit wil sê dat dit ten koste van plante leef om sy hele lewensiklus te voltooi. Sy teenwoordigheid en identifikasie is redelik eenvoudig danksy die wit, sagte gevoel wat dit op verskillende dele van die plante veroorsaak: blare, knoppe, Die skade kan aansienlik wees, aangesien dit benewens die estetiese waardevermindering van die plant ook tot die dood daarvan kan lei in geval van ernstige besmetting.
HOE DIT VERBETER EN VERPROEI
Die sampioen vorm a miselium duidelik wit op die oppervlak van die plant. Twee soorte hifes word uit hierdie miselium gevorm: gliaustori wat aktief deurdring in die weefsels van die plant wat sy selle parasiteer en ikonidioforiese takke wat vorm i conidia(agamiese of ongeslagtelike fase) wat die siekte versprei. Die sampioen oorwinter of somiselium byvoorbeeld binne die juwele of soos rentedraende liggaam geslag wat voorkom as klein donker balletjies (cleistotecio wat die bevat spore) altyd op die miselium gevorm. Die eerste lente-infeksies word gewoonlik veroorsaak deur die oorwinteringsvorms (mycelium of spore) namate die temperatuur styg. Van hierdie genoemde primêre infeksie sal die sekondêre infeksies deur die conidia gedurende die lente en somer begin.
Daar is twee klimaatsfaktore wat die verspreiding van siektes beïnvloed: temperatuur en humiditeit. Temperature onder 8-10 ° C en bo 32-33 ° C stop die ontwikkeling daarvan, asook reën belemmer infeksie as gevolg van die uitwas, terwyl 'n goeie omgewingsvogtigheid beslis 'n optimale toestand is vir die ontwikkeling van die swam. Swak ventilasie bevoordeel die aanvang van die siekte, aangesien dit 'n vogtige omgewing rondom die plant behou. Droogte bevorder ook die ontwikkeling daarvan, aangesien dit die weerstand van die plante verminder deur hulle te verswak.
In die geval van buitegewasse is dit dikwels nodig om die winterklimatiese neiging in gedagte te hou, want as dit gekenmerk word deur gereelde en oorvloedige reënval, is dit heel waarskynlik dat skimmel in die winter baie oorheersend sal wees. In hierdie situasies is dit dus nodig om presiese programme van beplande stryd te implementeer.
PLANT SIMPTOME EN SKADE
Die voorkoms van die swam is duidelik tussen die lente en die herfs, danksy die vorming van 'n wit en stowwerige vilt op die blare, op die jong lote en soms ook op die blomme en vrugte. Vilt is niks anders as die miselium van die swam wat deur hifes gevorm word nie. Van hierdie miselium vertrek beide die austorië wat binnedring in die epidermale selle van die plant en die konidioforetakke wat die voortplantingsorgane van die swam, genaamd conidia, dra. Die baie talle konidia word in die omgewing vrygestel deur die parasiet te versprei.
Voor die volle voorkoms van die swam met sy kenmerkende wit miselium, kan effens vervormde gebiede met skaars waarneembare macchieclorotic op die blare gesien word. Vervolgens begin die witterige patina verskyn, die miselium van die swam, as geïsoleerde kolle wat geleidelik met mekaar saamsmelt en die weefsels begin nekrotiseer, krul langs die hoofrib, tot die gevolglike dood van die blaar. In die ogies oorwinter die mycelium gewoonlik binne hulle, en die teenwoordigheid daarvan kan gerus word uit die feit dat hulle verdwaal word met vervormde blare en aan die einde verskyn die mycelium van die swam. Die gevolg is die chlorose van die loot en daaropvolgende nekrose. As die blomme en vrugte minder gereeld tref, kom vervormings en die klassieke wit vorm voor wat tot hul dood lei.
Om die siekte te probeer voorkom, is dit belangrik om goeie ventilasie tussen alle dele van die plant te verseker met voldoende snoei, en plantafstand is voldoende op mekaar om nie 'n te vogtige omgewing te skep nie.
Die chemiese stryd gebruik antioïedprodukte wat in twee groepe verdeel is:
1) bedek produkte wat deur kontak inwerk: swael (in poeier of vloeistof, versprei in die warm ure van die dag om brandwonde op die blare te vermy), meptyldinocap of nitrofenole;
2) sitrototopiese siasystemiese endoterapeutiese produkte:
piperazines (triforiene, sistemies);
fosorganies (pyrazophos, sistemies);
pirimidien (bupirimaat, sitotropies);
triazole (triadimefon openconazole beide sistemies).
Dit is 'n goeie idee om 'n antioïedstelsel met swael in die geval van ernstige besmetting te meng. In gebiede wat geneig is tot oïdiebesmetting, moet ingrypings voorkomend wees, sonder om te wag op die aanvang van simptome.
In elk geval moet in gedagte gehou word dat die gebruik van chemiese produkte altyd beperk moet word tot gevalle van werklike behoefte; dit is omdat dit belangrik is om die aanvang van weerstand in die plant te voorkom, om die ophoping van produkreste in die omgewing en om die impak op voordelige organismes te verminder. Om hierdie rede kan alternatiewe biologiese metodes gebruik word, en grys vorm kan ook bestry word met 'n antagonistiese swam.Ampelomyces quisqualisasook swael en kaliumbikarbonaat.