Twee vroue, waarvan een ’n gestremde, het met ’n nuwe prototipe rolstoel ’n pelgrimstog in Spanje aangepak wat nie net ’n droom bewaarheid het nie, maar ook hul uitkyk op die lewe.
Rensche, wat op ’n jong ouderdom polio opgedoen het, loop bykans haar lewe lank met ’n loopraam en droom nog altyd daarvan om ’n pelgrimstog aan te pak.
Sy het in 2017 afgetree as assistent direkteur van die Limpopo maatskaplike dienste kantore met supervisie oor die aannemingskantoor.
Aftrede het nie beteken dat sy “met pensioen” is nie en sy het dadelik vir haarself gesê: “wat doen ek nou vorentoe? Ek het die wêreld se tyd.”
Tydens ’n CMR-konferensie het sy met iemand gepraat wat al die Camino, Madrid na Santiago roete, aangepak het oor honderde kilometers. Sy het ook Ernst Grundlingh, joernalis van die “Weg” tydskrif se boek gelees wat hy geskryf het oor die Camino en die TV-reeks op KykNET gevolg. Net daar het sy besluit. Sy gáán dit doen, maar het besef dat sy dit nie alleen sal kan aanpak nie.
Dit is moeilik vir Rensche om hoogtepunte te kies. Maar ’n paar staan tog uit. Daar was die kerk in Muxia uit die elfde eeu wat agt jaar gelede deur die weerlig raakgeslaan is. Omdat die Kerk heeltemal uit klip gebou is, is net die houtwerk vervang.
Net ’n paar maande na hierdie hartseer voorval is die area “kus van die dood” genoem toe ’n olietenkskip op die rotse geloop het.
’n Gedenkteken uit klip is opgesit in herinnering aan al die vrywilligers wat gehelp het. In die middel van die klip is ’n groot skeur wat die hartseer simboliseer.
Sy onthou ook die een “eindpunt” by “Funisterre” wat die eindpunt van die wêreld genoem word met sy loodregte kranse. Hulle was selfs op die Romeinse muur en het vreesvry in die aande nog tot na 23:00 in die strate rondgedwaal.
Rensche sê dit het ook haar geloof versterk. “Dit was ’n geloofsaak, want ek het geleer hoe afhanklik jy regtig is.”