Marlise Joubert is nie ’n onbekende in poësiekringe nie, maar haar stem het verander; gewen aan resonansie, aan rypheid en gulheid – nie net tematies nie, maar beslis ook verstegnies gesproke. Hier is meer as die verbreking van die stilte deur ’n vroeëre (sewentiger-) stem, meer as die liriese snykant agter ’n Oranje Meraai aan die woord. [Lyfsange, Protea Boekhuis, 2001, 64 pp, ISBN 1-919825-30-4, R49.95]
Terwyl laasgenoemde gedig vrolik saamgetrek word deur die herhaling van die openingstrofe in die slot, raak die sprong van beeld tot beeld in verskeie ander verse egter net te sonder binding. Die openingsreëls van “saans as die son” met die verwysing na “fluite” sowel as “moer” ten opsigte van die nagwordproses, kom digby botsende beeldspraak. Dat die digter ook wel metaforiese spanning en kontraswerking uitstekend