7 stadiums van rou in fibromialgie lyers – STAY AWARE WITH US
7 stadiums van rou in fibromialgie lyers
By umairzeb On April 13, 2019 In Afrikaans Leave a comment
Roem wat was
Daar is 7 stadiums van verdriet; Skok, Ontkenning, Woede, Bedinging, Depressie, "Toets", Aanvaarding. Vir diegene wat ly aan fibromialgie of enige chroniese toestande, gaan ons op 'n sekere punt deur sommige, meeste of al hierdie stadiums. Ongelukkig sal baie meer as een keer hierheen gaan en sommige sal nooit verby die vroeë stadiums beweeg nie. En daar is diegene wat al meer as een keer deur al hierdie stadiums gaan.
Daar is geen regte manier om deur hierdie stadiums te gaan nie, en baie sal sukkel met "hoe" om dit te kry. Ek het beslis nie die regte antwoorde nie, en as jy werklik die waarheid wil weet, is ek nie seker dat ek met sukses in enige van die stadiums geklim het nie. So hoe navigeer 'n mens hierdie stadiums, hoe weet ons of ons deur hulle gekry het?
Dit sal vir my 'n baie persoonlike artikel wees, ek sal 'n paar baie persoonlike dinge met almal deel, want as 'n vriend van my het net gesê: "Ek deel vir deursigtigheid. Te veel keer verberg die harde dinge ". Miskien sal dit vir my 'n manier wees om deur sommige van die stadiums van verdriet te beweeg.
So, hoe beweeg 'n mens deur die stadiums van verdriet?
Wanneer mense verdriet ervaar, of die stadiums daarvan, kan jy vind, soos ek het, dat jy net deur elke stadium kan dwaal, voel 'n paar algemene gevoelens wat ander mense met elke stadium ervaar. Maar wat beteken dit regtig om deur elke stadium te kom?
Aanvaarding is die laaste stadium van verdriet, maar miskien is dit deel van elke stadium, of die voltooiing van elke stadium. En as jy aan die aanvaarding deel van elke stadium kan kry, dan kan jy dit dalk suksesvol "deurkry". Miskien is dit die einde van jou hartseer, jy gaan aan en jou lewe beweeg nou vorentoe en jy leer om te lewe wat jou "nuwe" lewe sal wees.
Maar vir baie van ons kan hierdie proses van rou nooit eindig nie. Dit kan soos 'n liedjie wees wat deurlopend herhaal word, ons gaan deur elke stadium, beleef die gevoel van elke fase en beweeg na die volgende maar met geen werklike resolusie nie. Of jy beweeg vorentoe en regresseer dan na 'n vroeëre fase of, begin weer op stadium een. Daar is geen tydlyn of 'n arbitrêre hoeveelheid tyd wat jy sal spandeer om hierdie leer te klim of van links na regs te beweeg soos om 'n boek te lees, 'n nuwe vlak te bereik of, maar jy kyk na hierdie stadiums, geen tydlyn om voort te gaan nie.
Soos ek alreeds gesê het, het ek nie die regte antwoorde nie en sal ek die eerste wees wat u vertel het, ek het gesukkel en ek sukkel tans deur hierdie doolhof om te bedroef vir wie ek eenmaal was, wat my lewe gewoond was wees en wat ek agtergelaat het, sowel as om te voel en te probeer om die dinge te verstaan ​​wat ek dink my familie voel of ervaar nou omdat hulle ook deur middel van 'n vorm van hartseer gaan.
Kom ons begin by die eerste een en werk deur hulle. Ek sê nie jy sal deur al hierdie stadiums suksesvol deurloop nie, maar ek sal my reis deur middel van elkeen deel soos ek dit ervaar het en soos jy ook sal sien, kan ek nie elke stadium suksesvol deur elke keer bereik het nie. net "ervare" elke stadium.
Dus, stadium een; SKOK ! Wel, ek dink ek kan veilig sê, dit is een stadium van verdriet dat niemand van ons eintlik geskok was nie. Trouens, baie, indien nie almal van ons, het geweet wat ons later hierdie diagnose van ons dokters / spesialiste sou hoor, het ons die dag "The Diagnosis" gekry. Hierdie stadium is waarskynlik 'n maklike stadium van verdriet om soveel van ons deur te gaan sal regdeur dit slaan. Ons is nie vreemdelinge vir watter nuus ons sal hoor nie.
Maar ons sal sukkel met die diagnose van die feit dat diegene wat hierdie toestand het, weet daar is beperkte behandelingsopsies. Ek weet dat ek glad nie geskok was deur hierdie diagnose nie, soos baie van julle, ons het vermoed of geweet wat aangaan. Ons kon net nie 'n dokter kry wat ons bekommernisse ernstig genoeg geneem het om dit te ondersoek nie. Vir sommige van diegene wat sukkel met Fibro of chroniese pyn, het u 'n bietjie sukses gehad met die beskikbare behandelings, goeie pyn en simptoombestuur.
So, jy spring ook na Fase 2, of dit is 'n kort proses en jy gaan voort met jou lewe en behandeling. Jy hoef nie die oorblywende stadiums van verdriet te ervaar nie. In 'n perfekte wêreld kan ons almal dit doen, maar soos ons almal weet, is dit nie 'n perfekte wêreld nie. So nou probeer ons om na Stage Twee voort te gaan.
En stadium twee is, ontkenning . Nou is dit 'n stadium waar ons al deur was, maar dalk sukkel of nie. Soos met stadium een ​​van 'skok' is ontkenning ook 'n baie algemene gevoel. Alhoewel ons diep geweet het wat aangaan, probeer ons om te ontken wat is en hoop daar is 'n meer "rasionele" verduideliking. Dit is waarskynlik, want soos ons almal weet, is daar 'n stigma wat verband hou met fibromialgie.
Miskien is dit 'n "catch all" -diagnose wat deur dokters gegee word wat nie enige ander oorsake kan uitwerk nie. Of soveel van ons het gehoor, dit is alles in jou kop, of jy sal beter voel as jy probeer oefen en gewig verloor. En miskien gaan sommige van ons deur die ontkenningsfase redelik maklik en vind dat ons geweet het wat gekom het, en wel, dit is 'n afgemaakte gevolgtrekking van wat ons te doen het en ons het aangeneem op die aanvaarding van hierdie stadium omdat ons Weet dat hierdie diagnose kom, waarom ontken ons wat ons geweet het. Geen skok nie, geen ontkenning nie, maar miskien het ons die oorweldigende gevoel van finaliteit!
Ten slotte, ons het iemand wat ons vertel wat ons vermoed het. Of dit nou weke, maande of jare is, het iemand uiteindelik "HOOR" wat ons sê. Die gevoel van finaliteit, van iemand wat uiteindelik hoor wat ons sê, gaan voort en erken wat ons voel, is 'n mooi bevredigende gevoel. Dit is egter 'n soort subjektiewe stadium van hartseer.
Baie is gereed om die ontkenningsfase oor te slaan, want dit is 'n onnodige stadium. Dit is 'n diagnose wat al lankal in die maak is. Hoekom sou ons 'n diagnose ontken wat ons geweet het dat ons gehad het, ons het geweet ons het ons lewens vernietig? Wel, die ontkenning kom dalk in die feit dat, ongeag wat ons geweet het, aangaan, wil ons ontken dat ons liggaam ons so opgedoen het. Ons wil ontken dat die lewe wat ons een keer geleef en geniet het, nie meer dieselfde sal wees nie? Ons wil ontken dat hierdie dier ons lewens betree het en die trajek van ons lewens verander het om paaie te verander, om te verander van wat ons gedink het, sou ons pad wees op die pad wat voorlê. Ontkenning van die lewe wat ons nou in die gesig staar om te lewe.
Fase drie is woede . Dit is 'n stadium wat ek goed ken, soos ek seker is, doen die meeste van ons. Dit is 'n stadium waar ek 'n baie moeilike tyd "Aanvaar" het. Dit is 'n baie moeilike stadium van die rou proses vir die meeste, indien nie almal van ons nie. As iemand met Fibro weet, is woede 'n baie werklike deel van die hartseerproses. Ons is kwaad oor wat ons lewens geword het as gevolg van ons toestand.
Vir diegene wat nie enige vorm van verligting van enige behandelingsregime kon vind nie, is ons kwaad dat daar beperkte opsies is. Ons het deur die proses probeer om dit vir 'n tydperk te probeer, as dit nie werk nie, probeer "dit" ens. Ons is kwaad dat die beperkte behandelings daar buite werk.
Woede neem ons vas, hoekom het dit met ons gebeur, waarom moet ons lewe in pyn lewe, waarom is alles wat ons doen in die lewe wat deur pyn bepaal word? Die "whys" is die moeilikste om aan te spreek, veral as jou lewe om die familie draai. Jy moet by hulle wees, jy wil geniet om tyd te spandeer om dinge saam met hulle te doen, maar hoekom moet jy nou so leef en kies tussen jou familie of jou liggaam verlaat en soveel planne misloop.
As jy nog kan werk, is jy kwaad dat jy jou pyn en moegheid moet hanteer terwyl jy jouself fisies handhaaf om 'n goeie werk te doen, of jy kan nie jou werk geniet nie, want jy sukkel elke dag met jou pyn, geestelik en fisies. So, jy stoot, jy stoot jouself tot jou grense. Jy word so kwaad dat jou lewe niks is soos jy beplan het nie.
Verwante artikel: Hoe om woede in fibromialgie te beheer
Daar is so baie dinge wat veroorsaak dat jy kwaad word as gevolg van hierdie toestand, dit is so moeilik om almal van hulle te let, en ons het almal woede oor verskillende dinge. Ek sal die eerste wees om te erken, ek sal waarskynlik nooit heeltemal deur hierdie stadium gaan nie. Daar sal altyd iets oor hierdie toestand wees wat my kwaad sal maak. Dus, as dit beteken dat ek nooit suksesvol deur al die stadiums van verdriet suksesvol deurkom nie, dan is ek gereed om dit te aanvaar omdat ek my woede nie kan afstaan ​​op hierdie ding wat gesteel het wie ek is en hoe ek my lewe leef nie. Ek is kwaad dat ek moet leef soos ek doen.
Die volgende fase is bedinging. Dit is nie 'n stadium van verdriet wat ek dink heeltemal relevant is vir 'n chroniese pyntoestand nie. As bedinging baie beteken "wat indien," dan is daar geen resolusie in my gedagtes nie. Daar is geen spesifieke oorsaak van fibromialgie of chroniese pyn nie, so die ure wat mense kan spandeer, "as ek dit gedoen het, dan sou ek dalk nie hier wees nie," of "as ek dit nie gedoen het nie, dan miskien sou ek nie Moenie ly nie. "
Maar vir my persoonlik is dit soos enige ander chroniese siekte of siekte, niemand kan met enige sekerheid voorspel dat dit sou eindig nie, dit het net gebeur. Soos ek dikwels sê, ten minste op my minder vreeslike dae, is dit wat dit is en selfs gedink dit sal nie slaag nie, ek sal dit daagliks moet vat en dinge moet hanteer soos hulle kom.
Die vyfde stadium is depressie . Dit is ook 'n stadium wat ek nie verwag dat ek ooit sal voltooi nie, soos baie van ons kan getuig. Daar is medikasie wat depressie simptome kan help, maar geen magiese pil wat al die gevoelens wegneem nie. Depressie is 'n baie ingewikkelde ding, ek gaan nie in al die mediese nuanses van depressie gaan nie, want daar is baie oorsake en gevolge vir hierdie en dit is ook 'n simptoom van soveel dinge.
Maar vir diegene met chroniese pyn of fibromialgie kan depressie nie net 'n simptoom wees nie, maar ook 'n gevolg, want ons vind dit moeilik om te kyk na hoe ons lewens verander het en sal verander as gevolg van pyn, moegheid en die ander simptome wat ons genot belemmer. van die lewe. Ons is depressief deur wat ons verloor het of wat ons sal verloor.
Ons vind ons is depressief, want vir die "honderdste" tyd moet ons daardie familiebyeenkoms, gesinsvakansie, nag uit met vriende, of selfs iets so eenvoudig soos 'n fliek gaan, misloop. Niks kan die gevoelens wat ons ervaar, vervang nie, want weereens moet ons die lewe misloop. Ons sal ontelbare trane gooi soos ons familie wegstap sonder dat ons pret moet hê terwyl ons vas is, nie in staat wees om uit die bed of uit die rusbank te gaan nie. Depressie sal wissel van matig tot ernstig.
Sommige sal terapie soek om hierdeur te help, ander sal op medikasie staatmaak. Doen wat vir jou werk, maar moenie bang wees of skaam wees om hulp te soek nie. Ek het albei terapie gedoen en voortgaan met medikasie om my depressie te behandel. Sommige dae is beslis beter as ander, en weer sal ek maklik erken dat ek nog steeds sukkel.
Op die dae dat my pyn hoog is, of my moegheid onhoudbaar is, sukkel ek. Ek sukkel om geluk te vind in daardie dag, ek sukkel om die silwer voering te vind. Ek sukkel om te glimlag en ek sukkel om my pyn en ongemak te verberg. My familie is gewoonlik goed om op daardie dae op te tel wat ek eintlik nie daardie dag wil doen nie, of dat ek nie daardie dae kan doen nie. Ander dae, ek kan op die glimlag pleister en sê, "Ek gaan goed."
Verwante artikel: Dinge wat jy kan doen om jou vriend te help met Depressie wat hom isoleer
My beste raad is, doen dit nie al die tyd nie. Moenie die valse glimlag aansteek en deur die dag probeer om goed te wees nie. Dit is goed om te gee hoe jy voel, hoe jou liggaam reageer. Dit is goed om jou in die bed te laat bly, om die wêreld uit te stem. Maar dit is ook baie belangrik dat dit nie jou lewe word nie. Om jouself te versorg, sluit in om jou geestesgesondheid te versorg.
So, kan iemand wat 'n chroniese toestand ly, ooit deur die stadium van depressie raak? Ek sal erken, ek sal baie verbaas wees as depressie nie 'n deel van jou voortgesette lewe raak nie. Maar as dit te sleg word, soek asseblief hulp!
Fase ses is 'toets'. Nou is dit 'n stadium wat nie gewoonlik geassosieer word met stadiums van verdriet nie, so dit is 'n stadium waarvan ek nie seker is dat ek veel oor praat nie. Die enigste manier waarop ek dit persoonlik kan probeer assosieer, is om myself en my perke te toets. Dit is waarskynlik nie ongewoon vir fibro-lyers nie.
Daar sal ALTYD dinge wees wat gedoen moet word. Die wasgoed sal nie homself vou nie, die huis sal nie homself skoonmaak nie, die skottelgoed sal nie hulself doen nie, ensovoorts. Niks oor ons lewens kan onbepaald geplaas word nie. Maar ons moet onsself toets om ons grense te leer. Leer hoe ver ons onsself kan stoot om die pyn wat ons die volgende dag sal ervaar, te verminder.
Toets onsself om hulp te vra wanneer ons moet stop, rus en rus wanneer ons dit nodig het, en meestal, leer wat ons moet doen om onsself te versorg. Altyd maklik om te sê, altyd moeilik om in ag te neem! Ek erken, ek vra nie so dikwels as ek hulp nodig het nie. Ek kan dinge stadiger doen wat ek gewoond was, maar ek doen dit steeds sonder om hulp te vra, want miskien vra ek om hulp te erken, ek kan dit nie self doen nie. Dit is beslis iets wat ek dink ons ​​kan almal op een of ander tyd in hierdie reis betrek.
Ten slotte is daar aanvaarding. Dit is nog 'n stadium wat ek waarskynlik nooit sal kan voltooi nie. Toe ek in terapie was, het ek geleer oor 'n konsep genaamd radikale aanvaarding. Die maklikste manier om hierdie konsep te verduidelik is, jy weet wat jou toekoms sal wees, en jy moet 'n manier vind om dit te aanvaar en daarvolgens te lewe.
Nou is dit waarskynlik nie die beste manier om hierdie konsep te verduidelik nie, maar dit rol in die finale stadium van verdriet, aanvaarding. Ek is redelik seker daar sal nooit 'n tyd in my lewe wees wat ek ten volle sal kan aanvaar dat dit nou my lewe is nie. Ek leef vandag, ek doen wat ek kan, stop wanneer ek moet, en alhoewel onwillig sal ek hulp vra wanneer ek dit nodig het.
Maar hierdie dade beteken nie dat ek op enige manier aanvaar het dat dit nou my lewe is nie. Ja, ek weet dit is my lewe nou en ek probeer elke dag om dinge so goed as moontlik te hanteer. Maar ek is nie seker dat ek dit ooit sal kan aanvaar nie, my beperkings aanvaar, aanvaar dat my lewe om pyn draai, aanvaar dat ek nie is wat ek selfs 'n paar jaar terug was nie.
Ek kan met absolute sekerheid sê, ek kan nie aanvaar dat hierdie toestand is wat my lewe sal wees nie. Ek sal my bes probeer om dit nie te laat definieer nie, en ek verstaan ​​dat aanvaarding nie beteken dat dit dit sal laat weggaan nie. Ek dink die vrees vir aanvaarding is die finaliteit van alles. Ek weet buite die skaduwee van twyfel dat dit nooit genees sal word nie, maak nie saak watter tipe behandeling ek probeer nie, ek sal nie verligting kry nie, ek sal nie genees nie.
Maar as ek hierdie toestand nie aanvaar nie, laat dit die hoop oop dat ek dalk 'n beter manier van lewe kan vind, 'n manier om my pyn te verlig? Ek weet nie, ek is op geen manier 'n kenner nie. Sal ek voortgaan om behandelings te ondersoek? Sal ek voortgaan om lewenstylveranderinge te probeer soos ek reeds het? Natuurlik wil niemand aanvaar dat dit die lewe is wat hulle altyd sal hê nie, maar miskien het ek dit aanvaar, want ek weet dit sal nie verander nie. Ek weet dat, tensy 'n wonderwerkbehandeling gevind word, ek sal voortgaan om te ly.
So miskien het ek deur hierdie stadium gekry en het dit nie besef nie. Maar om weer deurskynend te wees, wil ek dit nie aanvaar nie en ek sal altyd haat wat dit my lewe gemaak het. Maar ek sal nie ophou nie. Ek sal nie ophou om ooit elke dag 'n stuk geluk te vind nie, herinner myself aan wat ek gelukkig het, lief vir my familie en die geskenke wat ek het. Ek sal nie ophou om met lewenstylkeuses te begin om vars te begin nie, wat ek kan doen, alles wat ek kan doen om so goed as moontlik 'n lewe te leef.
So, ek is nie seker of iemand kan verbysterf oor wie hulle een keer was nie, bedroef wat hul lewe was, bedroef oor wat hulle misloop. Ek weet ek sal nooit my hartseer kan oplos oor wat my lewe is nie. Maar miskien moet ons nie so lank as wat die hartseer ons nie oorhaal wie ons is nie en hou ons nie so goed soos ons kan leef nie.