Deesdae is Bianca ’n professionele branderplankryer. Sy het kort ná matriek in 2012 vir die Wêreldbranderryliga (WSL) se kampioenskapstoer gekwalifiseer; een van net 17 vroue wêreldwyd wat jaarliks aan tot 16 byeenkomste deelneem. Vanjaar is sy besig met haar graad in finansies en rekeningkunde, en neem sy net op uitnodiging deel. Sy was juis in Julie op Jeffreysbaai vir ’n byeenkoms.
Vandat sy kan onthou, was die oseaan deel van haar lewe. Haar ingenieurpa, Colin, het vir Suid-Afrika branderplank gery en haar ma, Yvette, ’n argitek en kranige tennisspeler, het gou die boogie board bemeester toe sy besef dat haar kêrel geen ball sense het nie. Op drie was Bianca tuis in die see en op ses het sy begin branderplank ry.
Sy’s eintlik amfibies, sê sy. “Ek is meer gemaklik in die see as op land. Ná ’n week sonder seewater voel ek asof ek nie asem kan kry nie. Net tien minute se swem in die golwe, dan is ek reg. Onder water verdwyn die hele wêreld. In ’n swembad voel ek ingehok, ek hou van die vryheid en wildheid van die oseaan.”
Fidji is altyd spesiaal, dis nog primitief en tradisioneel, vertel sy. “Dis in die uithoekie van die wêreld, vier vlugte tot daar. Jy vaar 45 minute met ’n bootjie tot jy afspring in die see . . . Jy kan dwarsdeur die branders sien, tot die vissies onder jou.”
Bianca is deesdae vier maande van die jaar in Suid-Afrika en agt maande op die dorp Capbreton in die suidweste van Frankryk, waar sy vir haar ’n huisie gekoop het.
In die begin was die lewe oorsee egter ’n groot aanpassing. “My ouers se ingesteldheid was altyd dat surfing ’n lekker stokperdjie is, ons moet steeds ’n A-gemiddelde op skool kry, gaan studeer. Toe ek so goed vaar dat ek op 19 kwalifiseer vir die wêreldtoer, moes ons herbesin. En daar is ek toe, in ’n professionele omgewing met ’n streng, gefokusde prestasie-ingesteldheid. Ek moes vinnig grootword, leer om onafhanklik te wees. Jy mis uit op studentwees of normale goed soos verjaardae of om in jou eie bed wakker te word.”
As jy so baie toer, verander jou kulturele identiteit ook. Jy is Afrikaans, “maar jy voel nie soos die tipiese Afrikaanse meisie nie”. Sy het terselfdertyd baie as mens gegroei en geleer.
Sy sal altyd mal wees oor die sport, maar sy weet ’n professionele loopbaan is beperk. “Dit raak later herhalend. Dieselfde plek, dieselfde doelwit. Nou mik ek vir die grote: Die Spele in Tokio in 2020; dis vir die eerste keer as Olimpiese sport ingesluit.”
Maria wil ’n non word, maar sy pas nie by die klooster in nie en die moederowerste stuur haar om vir ’n tydperk as kinderoppasser by die Von Trapp-gesin te werk buite Salzburg, Oostenryk.