’n Opgeskote seuntjie hol die gang af, met sy tweelingsussie agterna. Hulle verdwyn êrens in ’n kamer in, maar hul uitbundige gelag vul elke hoekie van die huis.
Tog het die moordenaar sy hande om daardie weerlose nekkie geklem en hom verwurg, nes hy die bejaarde Magrieta in haar huis op Delmas om die lewe gebring het.
Ses jaar later ry die egpaar nog gereeld verby die moordhuis waar Magrieta destyds gewoon en sy saam met hul kind vermoor is. Dis ’n voortdurende herinnering aan hul lieflike eersteling en sy traumatiese dood.
Magrieta se selfoon en juwele is destyds gesteel, maar dis gou teruggevind. Vir die ouerpaar is die wreedste ironie dat die voortvlugtende verdagte op die dag van hul kind en Magrieta se dood in die hof moes verskyn het in ’n ander saak.
En toe kom die wonderwerk; die enigste stukkie troos. Die tweeling is gebore op 1 Mei 2013, amper ’n jaar ná Wiehan se moord.
Hoewel die twee nie die seer herinnering aan hul ouboet kon versag nie, het hulle opnuut liefde, vreugde en hoop vir hul ouers gebring en hul eie klein skoentjies kom vol staan.
“Dit gaan goed; ons is regtig geseënd met die tweeling. Hulle hou ons aan die gang,” sê Rika met ’n liefdevolle glimlag.
Elders in die huis klink die tweetjies se stemme steeds op in ’n gegiggel en gesels. Maar hulle het vandag nog hul “af dae” wanneer hulle swaar trek, erken die ouerpaar.
Aan die eetkamertafel van waar ’n mens die voortuin deur die venster kan sien, lag die ouerpaar gereeld terwyl hulle oor die tweeling se manewales gesels.
Soos toe Anuska verlede maand daarop aandring om saam met Waldu minirugby te speel. Daar was te min seuns en toe word sy in die span toegelaat. Eers wou sy by Wiets weet hoe ’n mens ’n drie druk, vertel hy.
“Ons het gesê sy hoef nie daaroor bekommerd te wees nie. Sy hoef net die seuntjies in die rooi hempies te duik,” skerts Wiets. Maar toe duik sy sommer eers haar eie spanmaatjies.
Wiets, wat in die ingenieursbedryf werk, is die afgelope vier jaar drie keer ontslaan. En Rika, ’n kantoorbestuurder by ’n boekhousaak, het albei haar ouers binne ses maande verloor: haar ma, Joey Maritz, in Julie 2017 weens ’n bloedklont op die brein en haar pa, Faan, in Januarie vanjaar weens ’n hartaanval.
“My ma het altyd gesê die pyn raak beter,” sê Rika, “maar dit werk nie so nie; ’n mens leer net met krag van Bo hoe om daarmee saam te leef.”
Die tweeling kom weer die woonvertrek binne, glimlag skaam en begin na ’n kinderprogram op TV kyk. Tjoepstil. Maar kort voor lank stry hulle uitbundig en luidrugtig oor als op die skerm.
Die tweeling was vier jaar oud toe hulle die eerste keer gevra het wie die ander baba op die foto op die yskasdeur is.
Hulle het die tweetjies toe vertel van hul ouboet wat “in die hemel is”. Sedertdien kyk die tweeling gereeld na die honderde foto’s van Wiehan wat op ’n skootrekenaar geberg word.
Wiets vertel aangrypend: “Waldu het ook gedroom hy en Wiehan skop ’n rugbybal vir mekaar. Waldu het Wiehan toe gevra wanneer hy terugkom . . . Wiehan het vir Waldu gesê die tweeling se mamma en pappa het hulle nog nodig.”
Dan skuif ’n skaduwee oor sy gesig toe hy byvoeg: “Maar ek is bang die tweeling vra eendag wat ek gedoen het om hul ouboet se moordenaar op te spoor.