Die verhaal: tussen mondeling en skryf - Nuut
Die verhaal: tussen mondeling en skryf
Skrywer: PAUPION Edouard Jérôme (1854 - 1912)
Tegniek en ander aanduidings: Uitgestal in die Salon des Artistes Français in 1906.
Kontak kopiereg: © Foto RMN-Grand Palais - F. Vizzavona / D. Arnaudet
Prentverwysing: 99-012321 / VZD2092S
Titel: A Tale of Perrault.
Skrywer: MICHAUD Léonie (1873 -)
Tegniek en ander aanduidings: Uitgestal in die Salon van Franse kunstenaars in 1910.
Kontak kopiereg: © Foto RMN-Grand Palais - F. Vizzavona / M. El Garbysite web
Prentverwysing: 97-009229 / VZD4284
Die plek van die verhaal in die XIXe eeu
Die gier na storievertelling in die 17de eeue eeu, stem ooreen met die belangstelling in populêre kultuur. In die XIXe eeu, is dit deur die Romantiek gerehabiliteer, veral as 'n vorm van nasionale kultuur, en het dit sy volle plek in die kinderliteratuur gevind. Die verhaal bied voorbeelde van die gesinslewe en sluit hierby aan by een van die belangrikste bekommernisse van opvoeders in die eerste helfte van die eeu.
Daarbenewens hou dit verband met die sosiale posisie wat aan die kind gegee word. Skrywers en uitgewers is besig om tekste voortdurend te verwerk en in te kort om lesers van verskillende ouderdomme te pas.
Mondelinge weergawes bly egter sirkuleer, en Perrault se weergawes is een van die algemeenste aangehaal sedert die versameling van sy versameling in die primêre onderwys in 1888.
Die towerkuns van die verhaal
Die twee voorgestelde skilderye is twee genre-tonele wat 'n ander beeld gee van die oomblik van die verhaal. Paupion se werk neem die tradisionele ikonografie van die ou vrou met die draaiwiel in beslag, veral op die voorblad van die eerste uitgawe van Perrault se verhale, in 1697. . In die agtergrond, in die middel van die komposisie, is 'n klein pot botter en 'n pannekoek, wat twee kenmerkende besonderhede van die Rooikappie. Die lig kom ongetwyfeld van 'n kaggel wat buite die skerm geleë is, en hierdie ikonografiese afwesigheid gee die toneel 'n magiese dimensie.
Die skildery van Léonie Michaud verteenwoordig op sy beurt 'n weelderige burgerlike interieur. Die verteller dra hierdie keer 'n bril en gebruik 'n geïllustreerde boek as vertellingsteun. Die status van die ou vrou in die vorige tabel het dubbelsinnig gebly, en die ouma het veral die funksie om tradisie op te roep, om na verpleegsters en bediendes te verwys, hierdie vroue wat die verhale deurgegee het. Hier, aan die ander kant, wys Léonie Michaud 'n familie-eenheid wat drie generasies bymekaarbring. Deur die ligbron wat uit die middel van die tafel kom, sit sy die verhaal presies in die aand na die maaltyd (soos blyk uit die nog vol borde en die servette op die stoele) tydens die waaksaamheid tydens hierdie ritueel wat saamkom die gesin om die tafel, naby die olielamp, om na die foto's te kyk en daarop kommentaar te lewer, terwyl die ouers vir die jonger kinders voorlees of hulle vertel van die avonture wat hulle pas gelees het.
Oraliteit en skryfwerk
Paupion se skildery beklemtoon die voorvaderlike mondelinge karakter van die oordrag van die geskiedenis, in 'n allusiewe omgewing, en getuig dus van 'n praktyk wat nog leef. Terselfdertyd beteken die ontknoping van die raam, die aanwesigheid van enkele simboliese voorwerpe en die towerkuns van die raaiselagtige ligbron dat die kyker onmiddellik na die wêreld van die verhaal vervoer word, eerder as die verhaal. Inteendeel, die werk van Léonie Michaud neem die party mee om 'n sosiale praktyk te toon wat spesifiek vir die 19de eeu is.
Eens op 'n tyd ... Sprokies, Katalogus van die uitstalling van die Nasionale Biblioteek van Frankryk van 20 Maart tot 17 Junie 2001, Parys, Seuil / Bnf, 2001. Guglielmo CAVALLO en Roger CHARTIER (reg.), Geskiedenis van lees in die Westerse wêreld, Parys, Seuil, 2001.