Minder selfgenome skryf hy daarna dat hy hom as Rooms-Katoliek eintlik skaam om soveel goeds van ’n Hugenoot te skryf (Böeseken, bl. xvi-xvii). Ek ken jou goed genoeg – Die briefwisseling tussen N.P. van Wyk Louw en Waar Totius veral die pyn van die Anglo-Boereoorlog in By die monument hanteer, is persoonlike pyn die tema van ’n latere bundel. In die welbekende Passieblomme (1934) ervaar die leser hoedat die spreker sy eie pyn probeer verwoord en deurgrond na die dood van sy kinders in 1920. Miskien maak sy vernuf om mense weg te lei van sy skatte (d.m.v. humor, ‘n taal wat geleerde mense verag, gewone karakters en alledaagse stof) van hom ‘n goeie digter. Dit is in ‘n sekere sin ook ‘n heel onskuldige oefening, en ek oordryf polemies (nie dat dit enige effek het nie!). Of ’n liefdesgedig transporteer in Die Burger as ’n in memoriam by die dood van ’n kind. Die lees- en skryfproses is ingewikkeld, kompleks – die gedig loop dikwels die tyd vooruit en ’n leser mag op die regte oomblik iets begryp.