'N Ongemaklike drukkie en geen sjokolade nie - Diverse
Soms is 'n drukkie die verkeerde ding.
Foto: 'n Nasionale akrobaat
Ons is in die middel van ons Engelse les wanneer 'n helder wit motor in die grondtuin inry en 'n vrou oor die tuin stap, luidkeels in vloeiende maar sterk aksent Spaans. Don Faustino gaan haar tegemoet.
Haar hare is 'n onnatuurlike skaduwee van oranje-rooi — nie anders as die kleur wat Doña Ludi vir die garing kry nie, deur kogleeane met lemmetjiesap te meng; haar broek is wit, haar bloes is deurskynend neonpienk, haar oorbelle is enorme neonpienk plastiek. . Dit is natuurlik nie haar natuurlike habitat nie.
Don Faustino lei haar na die voorkamer, en sy maak 'n lyn vir die doña. "Hola, tú! " huil sy 'n groet vir kinders en vriendinne - al groet Doña Ludi haar, respekvol, soos usted.
Sy gryp Doña Ludi aan 'n beertjie-drukkie wat die drukkie duidelik ongemaklik vind. Haar kop is vasgedruk teen die neonpienk boesem van die vrou, vir een en vir twee, is dit net nie gedoen nie.
Toe ek Don Faustino se suster en haar kinders raakloop, het ek gisteraand geleer dat die korrekte groet van Zapotec 'n grasieuse gebaar met twee hande is, iets soos 'n handdruk, maar meer soos die uitruil van 'n onsigbare, delikate eier. As gevolg hiervan, is Faustino en Ludi net so verlief soos enige egpaar wat ek nog ooit geken het, maar ek het hulle nog nooit so raak gesien soos hande wat hulle aanraak nie. Maar hierdie vrou knuffel weg, asof Doña Ludi 'n gunstelingpop is.
Toe word ek voorgestel. Die vrou groet my in Spaans, maar gee my 'n vreemde knipoog en half glimlag wat my op die een of ander manier vuil laat voel. Of oorreageer ek? Miskien bedoel sy net, "jammer dat sy jou les onderbreek het, ek sal vinnig wees." Maar ek voel iets anders in die voorkoms - 'n soort-tussen-ons-wit-mens soort-iets waarvan ek geen deel wil hê nie.
Sy gee Don Faustino 'n bietjie geld - duidelik die laaste in 'n reeks betalings - wat wegbars oor 'n paar lekker sjokolades wat iemand haar uit die VSA gebring het en hoe sy op pad is om een ​​vir Ximena te gee, want sy het al een vir Juan en een gegee Chayito. Binnekort stap Don Faustino haar terug na haar motor.
Doña Ludi mompel vir my, terwyl ons gaan sit, dat sy raai dat daar geen sjokolade vir haar is nie. Ek glimlag - is dit Doña Ludi wat snorky is? Sy vertel my dat die vrou 'n toergids hier in Oaxaca is, sy is Europees, sy skuld hulle geld vir 'n tapyt, maar nou is sy opbetaal.
Doña Ludi en ek ry terug na ons les — ons werk aan die demonstrasie van hul natuurlike kleurstof in eenvoudige Engels. Hulle gebruik 'n boontjie wat genoem word huizoche om 'n intense swart uit bruinswart wol te kry. Sy herhaal die nuwe woord 'boontjie' 'n paar keer en kry die gevoel daarvan.
Ek moet so dom klink, sê sy.
Maar ek sê vir haar, nee, dit is hoe ons leer. En dan, ek wil haar op een of ander manier 'n geskenk gee, voeg ek eerlik by dat haar uitspraak verbasend goed is.
Jy het 'n voordeel omdat jy al tweetalig is, sê ek vir haar. U ore is reeds opgelei om na baie verskillende klanke te luister, en u weet reeds dat dieselfde idee op verskillende maniere in verskillende tale uitgespreek kan word, sodat u dit nie kan weerstaan ​​nie.
Ek dink ons ​​leer wel om te luister, sê sy. As ons mense van ander pueblos ontmoet, verskil hul Zapotec van ons s'n. Hulle spreek die woorde anders uit as wat ons doen, daarom moet ons let as ons dit wil verstaan.
Buite in die tuin trek die wit motor weg.
Don Faustino kom terug. Hulle ruil 'n paar sagte woorde in Zapotec. Ek let op, maar ek verstaan ​​nie wat hulle sê nie.
Kry raad oor hoe om hierdie ongemaklike interkulturele oomblikke hier te vermy.
Wat is die mees verleentheid, kennelik kultureel onvanpas handeling wat u al gesien het (of gepleeg het) op die pad? Deel u ervarings in die kommentaar.