Etnisiteit en misdaad - Daarbenewens - 2021
Vrae rakende etnisiteit en geslag is skaars deur die sosioloë van misdaad en afwyking beskou tot die 1970's. Daarvoor was die primêre fokus op die klas. Sedert die 1970's erken sosioloë die noodsaaklikheid om etnisiteit en geslag te ondersoek. In die vroeë fase van die naoorlogse immigrasie was daar die aanname dat lede van etniese minderheidsgroepe nie meer oortreders of slagoffers was as die wit bevolking nie. Daar is ook aanvaar dat die strafregstelsel alle etniese groepe billik behandel het. Volgens 'n groot ondersoek na die verhouding tussen polisie en immigrante in 1972 was 'swart mense meer wetsgehoorsaam as die algemene bevolking' en was daar min bewyse teen swart en Asiatiese immigrante met betrekking tot 'n toename in misdaadsyfers (Layton-Henry, 1992) . Gedurende die volgende tien jaar het die betrekkinge tussen die polisie en die swart gemeenskap egter agteruitgegaan en die bewyse bestaan ​​uit toenemende rassistiese aanvalle.
Die media het die idee gedryf dat sekere etniese groepe in die Verenigde Koninkryk meer geneig was om misdade te pleeg en as gevolg hiervan in die gevangenis beland. In 2000 het 'n landwye studie die volgende statistieke aangebied wat blyk dat dit bewys is dat sommige etniese groepe meer aanstoot gee:
Die blanke bevolking van die Verenigde Koninkryk het 94,5% van die totale bevolking uitgemaak, maar slegs 82% van die gevangenisbevolking uitmaak. Die swart bevolking het 1,8% van die totale bevolking van die Verenigde Koninkryk uitgemaak, maar het 12,1% van die gevangenisbevolking uitgemaak. In teenstelling daarmee het die Asiatiese verteenwoordiging in hierdie studie getoon dat hulle 2,7% van die totale bevolking van die Verenigde Koninkryk uitmaak en 'n gevangenisbevolking van 2,8% gehad het.
'Lede van etniese minderhede is nie meer geneig tot misdaad as ander dele van die bevolking nie, maar word oorverteenwoordig in misdaadstatistieke.' Baie lede van die samelewing neem aan dat etniese minderhede meer geneig is tot misdadigheid as wit blanke. Dit word weerspieël in amptelike statistieke, en ons sal nou die geldigheid van sulke eise bevraagteken.
Navorser Lea en Young aanvaar dat polisiëringsbeleid en polisierassisme die swart misdaadsyfer oordryf. Hulle glo egter dat die aantal misdade wat swartes gepleeg het, toegeneem het en dat dit die gevolg is van werkloosheid en diskriminasie. Hulle vind dit moeilik om te verstaan ​​hoe "linkse idealiste" soos Gilroy kan argumenteer dat die onevenredige aantal swart mans wat aan misdade in Brittanje skuldig bevind word, deur polisierassisme veroorsaak word. Hulle is selfs meer krities oor Gilroy se bewering dat so 'n swart misdaad as gevolg van 'n voortsetting van ''n anti-koloniale stryd' is. Dit is nie aanneemlik nie, want die meeste immigrante uit die eerste generasie blyk wetsgehoorsaam te wees en die meeste slagoffers van swart misdaad is self swart.
Becker stel voor dat daar regtig nie iets soos 'n afwykende daad bestaan ​​nie. Dit word net afgewyk as ander dit as sodanig beskou. Moontlike gevolge van etikettering van etniese minderhede kan lei tot aannames oor sekere klasse of etniese agtergronde. Die onderprestasie van die Afro-Karibiese seuns in die skool kan daartoe lei dat onderwysers van nature aanvaar dat enige persoon in sy of haar klas afwykend sou wees. So 'n geloof kan die behandeling van sulke kinders beïnvloed, wat weer die idee van die 'selfvervullende profesie' sou rugsteun. As 'n kind as afwykend bestempel word, sal hulle optree om by hul etiket te pas.
Baie afwykingsteorieë is gebaseer op amptelike statistieke wat deur die regering verskaf is. Hierdie statistieke toon gewoonlik twee belangrikste neigings: sommige sosiale groepe blyk meer betrokke te wees by misdaad as ander, naamlik etniese minderhede. Dit wil voorkom asof hulle meer misdade pleeg as wit mense. Sosioloë soos Merton en Miller het hierdie statistieke op sigwaarde geneem en verduidelik waarom dit lyk asof hierdie groepe 'n onevenredige hoeveelheid misdaad pleeg. Misdaadsyfer in Brittanje het tot die vyftigerjare laag gebly, maar het sedertdien vinnig toegeneem. Sommige sosioloë het hierdie styging in misdaadsyfers verbind met die voortdurende instroming van immigrante na die Verenigde Koninkryk.
Uit selfverslagstudies kan aangedui word dat daar polities vooroordeel kan wees teen misdadigers van etniese minderhede. Polisiemanne is vyf keer meer geneig om 'n persoon van 'n etniese minderheid in hegtenis te neem of te stop op vermoede van dwelmmisdaad, as om 'n blanke te keer. Hierdie bewerings ondersteun die idee van "die kantienekultuur" waardeur polisiebeamptes openlik rassiste is as hulle buite diens is.
Marxiste voer aan dat misdaad in alle dele van die samelewing wydverspreid voorkom. Snider voer aan dat baie van die ernstigste afwykende dade in die moderne samelewing korporatiewe misdade is. Sy beweer dat ondernemingsmisdaad baie meer kos as gevolg van geldverlies en lewensverlies as misdade soos huisbraak en huisroof. Sy is van mening dat hierdie misdade meestal aanvaar word deur lede van etniese minderhede. Hulle is erg oorverteenwoordig in die media.
Sommige navorsers meen dat die groter waarskynlikheid dat etniese minderheidsgroepe, veral swart etniese groepe, gekriminaliseer sal word (byvoorbeeld gearresteer en in die gevangenis gesit word), wat hul groter betrokkenheid by misdaad weerspieël. Ander navorsers voer aan dat etniese verskille in kriminalisering spruit uit institusionele rassisme binne die strafregstelsel.
Institusionele rassisme (ook strukturele of sistemiese rassisme genoem) is enige vorm van rassisme wat spesifiek binne instellings soos openbare regeringsinstansies, privaatondernemings en universiteite (publiek en privaat) voorkom. Institusionele rassisme is een van drie vorme van rassisme: (i) Persoonlik bemiddelde, (ii) geïnternaliseerde en (iii) institusionele. Die term institusionele rassisme is geskep deur Stokely Carmicheal van die Black Panther Party, wat in die laat 1960's institusionele rassisme gedefinieer het as 'die kollektiewe versuim van 'n organisasie om 'n toepaslike en professionele diens aan mense te lewer vanweë hul kleur, kultuur of etniese oorsprong".
In die Verenigde Koninkryk het die ondersoek na die moord op die swart Brit Stephen Lawrence tot die gevolgtrekking gekom dat die ondersoekende polisiemag institusioneel rassisties was. Sir William Macpherson van Cluny gebruik die term as 'n beskrywing van "die kollektiewe versuim van 'n organisasie om 'n toepaslike en professionele diens aan mense te lewer vanweë hul kleur, kultuur of etniese oorsprong", wat "gesien of opgespoor kan word in prosesse, houdings en gedrag, wat neerkom op diskriminasie deur onbewuste vooroordeel, onkunde, onnadenkendheid en rassistiese stereotipering, wat die etniese bevolking van minderhede benadeel. "
Die Stephen Lawrence-ondersoekverslag, en die reaksie van die publiek daarop, was een van die belangrikste faktore wat die Metropolisie gedwing het om die behandeling van etniese minderhede aan te spreek. Meer onlangs het die voormalige kommissaris van die Metropolitaanse Polisie, Sir Ian Blair, gesê dat die Britse nuusmedia institusioneel rassisties is, 'n opmerking wat joernaliste beledig en kwaai reaksies van die media ontlok het, ondanks die polisievereniging wat Sir Ian se beoordeling verwelkom het.
In Mei 2010 het die Londense Metropolitaanse Polisiediens 'n rassisme-saak in die gesig gestaar, aangesien 'n senior swart offisier beweer dat hy sy kant van die saak het. 'N Top swart offisier het die Metropolitaanse Polisie gedagvaar vir rassediskriminasie te midde van bewerings dat senior polisie 'n skadelike verslag oor rassisme in die geledere gedek het.
Die Macpherson-ondersoek het die bewerings van rassisme teen die Metropolitaanse polisie ontleed en beoordeel. Die verslag het voorgestel dat daar groot veranderinge is in die maniere waarop die Metropolitaanse Polisie lede van 'n etniese minderheid hanteer.