Amerikaanse en Franse tenks in San Giorgio - Inligting
Amerikaanse en Franse tenks in San Giorgio
Hier sien ons 'n mag van Franse en Amerikaanse Sherman tenks in die strate van San Giorgio, op die suidelike oewer van die onderste Liri, tydens die deurslaggewende deurbraak tydens die Vierde Slag van Cassino.
Vlootskepe van die Eerste Wêreldoorlog en#038 Tweede Wêreldoorlog
Scuttling is 'n kragtige daad tydens oorlogstyd. Die doelbewuste daad om 'n skip te laat sink deur water in die romp te laat vloei, verg groot wapens en broodnodige hulpbronne van u vyand, wat dit in 'n penarie laat.
Daar is verskillende maniere waarop jy kan skud. Die vyand kan luike of kleppe oopmaak, gate in die romp skeur met behulp van plofstof of brute krag, of deur middel van ander sabotasie.
Dit kan ook gedoen word om van 'n ou, onbruikbare of verlate vaartuig ontslae te raak, of 'n vaartuig wat tydens 'n oorlogsdaad gevang is.
Dit kan gebruik word om te verhoed dat die vaartuig navigasieprobleme op see veroorsaak, of dit kan 'n daad van selfvernietiging wees om vyandelike gevangenskap te vermy.
Daar is ook ander redes, soos om 'n blokskip te skep om die seevaart deur 'n hawe of kanaal te beperk, of om 'n kunsmatige rif te skep wat duikers kan besoek, en die seelewe kan huis toe roep.
Die Japannese het tydens die oorloë vier vliegdekskepe afgeskud.
SS Kaiser Wilhelm der Grosse is deur die Kaiserliche Marine aangevra vir omskakeling in 'n hulpkruiser in Augustus 1914.
Sy is toegerus met 4-duim-gewere en twee 37 mm-gewere en is oorlog toe gestuur.
Twee passasierskepe met vroue en kinders is deur haar gespaar, maar sy het twee vragskepe gesink voordat sy haar lot op 26 Augustus 1914 ontmoet het.
Sy was besig om in Wes -Afrika aan die oewer van Rio de Oro te gaan brandstof toe HMS Highflyer, 'n Britse kruiser, losgebrand het.
Die hulpkruiser was sonder vuurwapens en het ammunisie ontbreek, en haar bemanning het die skip verlaat en haar afgeskud, maar Britse bronne het daarop aangedring dat sy gesink het weens die skade wat hulle aangerig het.
Die Duitse vaartuig SS Kaiser Wilhelm der Grosse in 1897, vol stuurboord.
As die enigste Duitse oorlogskip wat aan die vernietiging tydens die Slag van The Falkland -eilande in Desember 1914 kon ontsnap, het SMS Dresden dit goed gedoen om Britse agtervolgers maande lank te ontwyk totdat hulle in Maart 1915 Mas a Tierra bereik het.
Met amper geen steenkool oor vir haar ketels nie en haar enjins amper heeltemal uitgeput, is sy vasgekeer deur Britse kruisers wat op die skip losgebrand het en die Chileense neutraliteit geskend het.
Die toekomstige admiraal Wilhelm Canaris, wat die uitvoerende beampte van die Dresden was, het met die Britte onderhandel, wat hom in staat gestel het om genoeg tyd vir sy skeepsmate te koop om die skip te skrap.
Dresden besoek New York in Oktober 1909
Drie verouderde Britse kruisers wat as blokke gebruik is, was betrokke by die Zeebrugge-aanval by die Belgiese hawe Brugge-Zeebrugge, wat deur Duitsland gehou is.
Dit was in daardie gebied waar Duitse u-boot-bedrywighede 'n bedreiging vir die Britse skeepvaart geword het. Iphigenia, Intrepid en Thetis is met beton gevul en gestuur om 'n kritieke kanaal te blokkeer.
Verdedigingsbrand het gelei tot die voortydige afval van Thetis, maar die ander twee kruisers het hulself suksesvol in die smalste deel van die kanaal laat sink. Maar drie dae later breek die Duitsers deur die westelike oewer van die kanaal om 'n vlak ompad te skep wat hul duikbote in staat stel om tydens hoogwater verby die blokskepe te beweeg.
Meer as 50 van die Duitse hoogzeevlootskepe is in 1919 tydens die aflewering van die vloot deur hul bemanning by Scapa Flow verongeluk as deel van die Duitse oorgawe.
Admiraal Ludwig von Reuter het beveel dat die skepe sink, sodat die Britte dit nie kry nie. Vanweë sy optrede is von Reuter deur Brittanje 'n krygsgevangene gemaak, maar sy uitdagende finale oorlogshandeling het van hom 'n held in Duitsland gemaak.
Ingenieur Ernest Cox het daarna die grootste deel van die vloot gered, maar daar bly minstens drie slagskepe onder water oor, wat dit 'n gewilde plek vir duikers maak.
Duitse vloot by Scapa Flow
Na die Slag om die River Plate het die Duitse sakgevegskip Admiral Graf Spee na die hawe van Montevideo gegaan vir toevlug.
Op 17 Desember 1939 vaar kapt. Hans Langsdorff die skip net buite die hawe en vaar om dit te vermy om die lewens van sy bemanning in gevaar te stel omdat HMS Cumberland, HMS Ajax en HMNZS Achilles in internasionale waters net buite wag die mond van die Rio de la Plata.
Langsdorff het gevoel dat dit 'n verlore stryd sou wees, so om die skip te laat sink was die keuse wat hy gemaak het. Net drie dae nadat hy sy skip verwoes het, het hy homself geskiet.
Op 21 Januarie 1941 het landmagte van die Britte en die Gemenebest Tobruk aangeval. Die San Giorgio, 'n Italiaanse kruiser, het sy gewere gedraai teen die troepe wat aangeval het om die tenks af te weer.
Britse magte het Tobruk binnegegaan toe San Giorgio op 22 Januarie om 16:15 afgeskakel is. Die skip het die goue medalje van militêre dapperheid ontvang vir haar optrede om Tobruk te verdedig. Die skip is in 1952 gered, maar toe sy na Italië gesleep is, het die tou misluk en sy het in swaar see gesink.
San Giorgio het tydens die Italo-Turkse oorlog met haar gewere afgevuur
Die Brenta, wat 'n valstrik in een hou bevat van 'n vlootmyn wat gewapen was en op drie aktiewe torpedo -koppe was, was 'n probleem tydens die berging van die San Giorgio.
Regia Maria -mynlaag Ostia, wat gesink het ná 'n aanval van die Royal Air Force, het nog myne laat rek. Daar was nog 13 kusstoomers en klein vlootvaartuie.
Om 'n deurgang deur die wrakke te verwyder, het 'n burgerlike kontrakteur 'n jaar geneem om vordering te maak in die poging om Massawa terug te keer na militêre pligte.
Dit was in April 1942 toe die Amerikaanse vlootbevelvoerder Edward Ellsburg opgedaag het met sy gereedskap en 'n reddingspersoneel om die skade op te los.
In net 5 ½ weke, op 8 Mei 1942, is die SS Koritza, 'n Griekse gewapende stoomboot, skoongemaak en ondergaan geringe romp herstelwerk terwyl dit drooggedok was.
Massawa se eerste groot oppervlakte -kliënt was uiteindelik die HMS Dido, wat in Augustus 1942 herstel moes word aan die ernstig beskadigde agterstewe.
Baie van die skepe wat in die hawe gesink is, is deur duikers gelap, waarna hulle herlaai en herstel is voordat hulle weer in gebruik geneem is.
Ondanks die gewapende myne aan boord, is die Brenta en Ostia suksesvol gered.
Die Royal Navy het die Bismarck, 'n Duitse slagskip, in 1941 groot skade aangerig.
Dit het brandstof gelek en kon nie maneuver sonder effektiewe wapens nie, maar steeds dryf.
Om te verhoed dat sy gevange geneem word, het haar bemanning haar vermoedelik gesteel, wat ondersteun is deur die verslae van oorlewendes en deur die wrak self in 1989 te ondersoek.
By 'n latere ondersoek is bevind dat vier torpedo's die tweede dek van die skip binnegedring het, maar dit was gewoonlik bo water en kon net op 'n skip wat al besig was om te sink, plaasgevind het.
Na die Battles of the Coral Sea en Midway in 1942, is die Amerikaanse vliegdekskip die Lexington, saam met die Japannese draers, Kaga, Akagi, Hiryu en Soryu gestamp om gebruik en bewaring deur hul vyande te voorkom.
'N Ontploffing aan boord van USS Lexington
'N Operasie met die kodenaam Case Anton het in November 1942 plaasgevind toe Nazi -Duitse magte 'n skip beset het in reaksie op die geallieerdes se landing in Noord -Afrika.
Hulle het Toulon op 27 November bereik, waar die grootste deel van die Franse vloot geanker het. Om Nazi-gevangenskap te voorkom, het die Franse bevelvoerende admirale besluit dat dit die beste is om die vloot van 230 000 ton, wat die slagskepe Dunkerque en Straatsburg insluit, af te skud.
Die verwoeste Franse vloot by Toulon
Ongeveer 80% van die vloot is vernietig, en nie een van die hoofskepe kon herstel word nie. Volgens die voorwaardes van die wapenstilstand met Duitsland is die wettige toelating in 1940 wettig toegelaat.
'Een keer 'n tenkwa, altyd 'n tenkwa'
Paul Sousa kyk na 'n groot M1A1 Abrams-tenk met die liefde van 'n middeljarige man wat met sy eerste motor herenig is. Die ding is 32 voet lank en weeg byna 68 ton, maar vir hom is dit 'n lieflike stel wiele.
'Dit is my dier,' glimlag hy. 'Ek was 18 jaar lank besig met hierdie dinge. Vir Desert Storm was ek 100 uur agtereenvolgens een - ek het net gekom om na die badkamer te gaan, om te help brandstof, of om 'n masjiengeweer vas te hou terwyl die ander ouens brand.
Ongeveer 1 900 van hierdie monsters is in Desert Storm teen die Irakezen gestuur. Die vyand het duisende tenks van die Sowjet-era, maar niks wat by die vuurkrag van Sousa, 'n skutter by die 1ste Kavalleriedivisie, pas nie.
Gemoderniseerde weergawes van die M1A1 is steeds wêreldwyd gestasioneer, maar hierdie spesifieke een, wat in 'n hoek van die 67.000 vierkante meter Amerikaanse erfenismuseum in Stow, Massachusetts, geleë is, is die enigste tenk wat in die wêreld ten toon gestel word.
Irakse wat terugtrek, het die Burgan -olievelde aan die brand gesteek. Binnekort versprei 'n olierige, giftige wolk meer as 30 myl wyd oor die Persiese Golf. 'Ons kon net 'n stukkie lig langs die horison sien', sê die kanonnier Paul Beaulieu. 'Bo ons was hierdie rookwolk uit die olievelde, en onder ons was die grond deurdrenk met olie.'
Vier soldate het die M1A1 beman: 'n bevelvoerder, 'n bestuurder, 'n kanonnier en 'n laaier. Hierdie ouens noem hulself tenkwaens. 'Eens 'n tenkwa, altyd 'n tenkwa,' sê hulle graag. Die bevelvoerder sit bo en kyk na die omliggende terrein. Die bestuurder is voor, sy kop steek uit 'n gat net onder die geweer. Om op die skuttersitplek te sit, is egter om 'n gevoel te hê dat 'n masjien om jou gebou is. Daar is nie 'n duim spaarkamer nie, net 'n reeks toerusting en ammunisie in die gesig.
'Vir my is die hele oorlog daar in die donker deurgebring en deur 'n periskoop gekyk,' voeg Sousa by. "Soortjies saamgesnoer."
Vroeg die oggend van 24 Februarie het koalisiemagte in die geheim ongeveer 300 kilometer langs die grens tussen Saoedi en Irak gestrek. Irakse militêre amptenare het 'n paar vermoedens gehad, maar het nie daarop gereageer nie.
'Ek sal jou een ding vertel - my ma het dit agtergekom', sê Randy Richert, wat by die 1ste Infanteriedivisie gedien het. Hy het as tenkwa opgelei, maar hy het 'n kolonel bestuur in en om tenkformasies in 'n ongewapende Humvee, soos 'n dolfyn wat om 'n walvispeul spring.
'My ma het die nuus bly hoor oor al die ander afdelings wat naby Koeweit in die ooste versamel het, maar niks oor ons nie. Daarom het sy vir haar vriende gesê: 'Ek dink Randy is iewers in die woestyn.'
Voor Desert Storm het baie van die leër se tenkwaens die grootste deel van 'n dekade aan M1A1's in Europa deurgebring - opleiding vir die moontlikheid van 'n Sowjet -inval oor die Ystergordyn.
'Dit was tyd vir die Koue Oorlog', onthou Paul Beaulieu, 'n skutter. 'Ons was altyd waaksaam en wag altyd op die Sowjet -inval. Ek het nooit gedroom dat ek daardie opleiding êrens in die woestyn sou gebruik nie, maar ek was gereed. "
Terwyl hy deur die M1A1 van die American Heritage Museum rondloop, merk Beaulieu op dat die tenk se gevorderde veringstelsel 'n verrassend gladde rit gegee het, selfs op die rowwste woestynterrein. Hy wys op 'n nabygeleë 1960 -tenk Sheridan M551 -tenk in die 1960's, wat ook in Desert Storm diens gedoen het, en voeg by: "In vergelyking met die tenk daar ry, is dit soos 'n Cadillac." Ironies genoeg is die Sheridan eintlik deur Cadillac gebou.
Die Franse Buitelandse Legioen tydens die besetting van Frankryk
Plaas deur Cory C. & raquo 12 Jan 2004, 05:30
Ek wonder net: wat het geword van die Franse vreemde legioen na die Franse oorgawe van 1940? Het lede in ander lande 'n weerstandsmag geword, of is dit net nietig?
Ek vra om verskoning as die vraag vooraf gevra is, maar 'n forum -soektog het meer as 5600 resultate opgelewer.
Plaas deur CHRISCHA & raquo 12 Jan 2004, 20:54
Daar was geen Franse Vreemdelingslegioen in Frankryk gedurende die veertigerjare nie, behalwe werwing.
Die FFL-troepe in Indo-China het Petain se Vichy-regering gevolg, sodat hulle nie teen die Japannese geveg het nie, hoewel een eenheid van FFL deur hulle vermoor is.
Die troepe in N.Afrika is verdeel. Sommige het vir die Vrye Franse geveg, sommige het by die Vichy -regering aangesluit en saam met die Duitsers geveg. Syrië, 1941, het die FFL aan weerskante gesien.
Toe die oorlog uitbreek, is lede van die FFL toegelaat om te gaan om by die weermag van hul eie land aan die geallieerde kant aan te sluit.
Die Vrye Franse FFL het vroeg in die oorlog in Narvik geveg, vertrek uit N.Africa.
1940 Slag om Frankryk 11REI, 12REI, 21,22 en 23 RMVE
1940 Narvik operasie 13 DBLE
1941 Sirië Vrye Franse veg Vichy -magte 6REI, 13DBLE
1942 Verdediging van Bir Hakeim 13DBLE
1943 Tunisië 1 REIM
1944 Itlay 13 DBLE
1944 inval van Frankryk 1 REC, RMLE
1945 Duitsland 1 REC, RMLE
(jammer, dit is 'n bietjie uiteenlopend; as u spesifieke vrae het, sal ek probeer om dit te beantwoord).
Plaas deur Cory C. & raquo 13 Jan 2004, 00:37
Fassinerende goed. Ek dink ek het nog geen ander vrae nie. Baie dankie!
Plaas deur David Lehmann & raquo 13 Jan 2004, 11:15
Sien ook die slagoffers van die verskillende eenhede.
Net soos in 1870 en 1914 het buitelanders wat in Frankryk woon, duisende in die geledere van die Franse leër aangesluit. Hulle is in drie regimente gevorm, die 21ste, 22ste en 23ste marsregimente van die buitelandse vrywilligers (RMVE). Nog twee buitelandse infanterieregimente is ook gevorm, die 11de en 12de REI, deur reserviste terug te roep om onder offisiere en onderoffisiere van die aktiewe lys te dien. Die 97ste Foreign Divisional Reconnaissance Group (GERD 97) is ook gevorm uit die Legioen -kavallerie.
Die 11de REI, die eerste van hierdie eenhede wat gevorm is, was ook die eerste wat onder skoot was. Op 11 Junie 1940, in die Verdun -sektor, het dit hom onderskei tydens die heroïese verdediging van Inor Wood teen 'n Duitse afdeling. Dit is amper heeltemal uitgewis. Die oorlewendes het geveg tot die wapenstilstand van 22 Junie, toe hulle uiteindelik gedwing is om hul arms neer te lê, is hulle ontbind en die regimentskleur verbrand. Uit sewehonderd Legionnaire -gevangenes het byna vyfhonderd uit Verdun ontsnap. Hulle sou later weer verskyn in Noord -Afrika, die ruggraat van generaal de Lattre se leër van 1943.
'N Ander eenheid is ook in Februarie 1940 geskep, die 13de Buitenste Legioen (Berg) half Brigade (nou 13de DBLE), onder bevel van luitenant-kolonel Magrin-Vernerey. Dit was eers die bedoeling om hierdie eenheid na Finland te stuur om die Sowjet -inval te beveg. Vertragings in opleiding en onstuimigheid deur die regering het hierdie plan betaal, en uiteindelik is dit na Noorweë gestuur, 'n vreemde arktiese bestemming vir 'n eenheid wat op die sand van Noord -Afrika gevorm is.
Die 13de DBLE het op 22 April 1940 in Brest aangekom en op 25 April Liverpool bereik en vier dae later vertrek om op 6 Mei by Ballangen, die gevorderde basis vir operasies in Narvik, aan te kom. Teen dagbreek op 13 Mei land die Legionnaires op die grond van Noorweë. Binne enkele ure het die 1ste bataljon Bjervik, die 2de bataljon en Moeby geneem. Die volgende dag het 'n patrollie Duitse vliegtuie op die Hartvivandmeer vernietig. Maar die hoofdoel was Narvik, aan die ander kant van Rombakfjord.
Hierdie tweede landing het op 28 Mei plaasgevind. Die 2de bataljon het teen die kranse geklim, harde gevegte het gevolg langs die treinspoor wat Narvik met Swede verbind het, totdat die nag die 1ste bataljon in die hartjie van Narvik self gesien het. Die operasie was heeltemal suksesvol, en die dae daarna het die Duitsers teruggery na die grens. Hulle is op die laaste oomblik gered deur die Duitse offensief in Frankryk. Parys het al haar troepe nodig gehad, en die Legionnaires moes haastig weer begin. Teen 6 Junie was alles verby.
Nadat hy 'n paar dae probeer het om 'n verdedigende posisie in Bretagne te organiseer, het die 13de DBLE weer op die gangplanks by Brest geklim en na Engeland oorgesteek. Daar is 'n keuse gebied, óf om die stryd onder generaal de Gaulle saam met die Britte voort te sit, óf om terug te keer na Marokko. Die 2de bataljon, wie se bevelvoerder, Gueninchault, by Narvik vermoor is, en waarin die invloed van die Georgiese prins, kaptein Amilakvari, sterk was, het Free France gekies. Die 1ste Bataljon verkies repatriasie na Noord -Afrika.
Op 31 Augustus het die dissidente (wat hulself voorlopig die titel van die 14de Half Brigade toegeken het, maar wat gou teruggekeer het na die 13de DBLE) weer in Engeland begin. Hulle bestemming was Afrika. Na 'n tjek voor Dakar, wat lojaal bly aan Petain, vaar die Legionnaires reg rondom die suide van Afrika. Hulle eerste operasie was teen die Italianers in Eritrea, waar hulle op 8 April 1941 die hawe van Massawa uit 'n garnisoen van veertienduisend troepe geneem het. Maar dit was in die Westelike Woestyn wat die ware glorie op die Legionnaires van die 13de DBLE gewag het.
Aanvanklik is die 1ste Vrye Franse Brigade (waarin die 13de DBLE nou gedien het, twee bataljons sterk) in Januarie 1942 op 'n aanval op Halfaya -pas toegewys. Hulle kom te laat. Die hoofkwartier van die Britse 8ste leër, waaraan die brigade verbonde was, het hulle gestuur om te help met die bou van die verdedigende Gazala -lyn. Hulle is gepos na die mees suidelike punt op die lyn die "boks" met die naam Bir Hakeim.
Bir Hakeim was die woestynwoestyn, totaal verlate. Drie maande lank het die Legionnaires en hul kamerade uit die kolonies verdediging aangelê en ingegrawe. Hulle het geweet dat die Duitse Afrika Korps en die Italianers wat hulle in die gesig gestaar het op 'n offensief voorberei. Dit word op 27 Mei 1942 losgemaak. Rommel was van plan om Tobruk te neem en dan verder te ry na Alexandria. Hy het alles te wen, maar hy het nie gereken op die gekke weerstand van die Franse by Bir Hakeim nie, wat hom tien dae gekos het. Daardie tien dae was kosbaar, hulle het die 8ste leër toegelaat om in 'n relatief goeie toestand terug te val en weer op die El Alamein -lyn te groepeer.
Om die gevegte by Bir Hakeim te beskryf, sou wees om die hel, vuur, staal, stof, vlieë en dors te beskryf, daardie ou bekende metgesel van die Legionnaires uit die Sahara. Op die nag van 10 Junie, toe hul missie vervul is, het die Franse hulself uit die sterkpunt geveg en weer na die ooste gegroepeer, aan die suidelike punt van die Alamein -lyn.
Aan die begin van November 1942 land die Amerikaners in Marokko, die tweede front in die weste het oopgemaak. 'N Paar dae vroeër op 23 Oktober het Montgomery sy aanval vanaf die Alamein Line geopen. Die missie van die Legioen was om die plato van El Himeimat op die rand van die Qattara -depressie te neem. Kolonel Amilakvari, nou bevelvoerder van die 13de DBLE, is omstreeks 09:30 op 24 Oktober daar dood.
Die 13de DBLE, wat in die daaropvolgende winter gevorm is, het vroeg in 1943 deelgeneem aan die opmars na Tunisië. Daar ontmoet hulle die wapenbroers, die Legionnaires uit Algerië, wat aan die einde van 1942 teruggekeer het en die asmagte aangeval het. van die grens van Algerië.
In die Tweede Wêreldoorlog het die Franse Buitelandse Legioen met sy gewone elan teen die Duitsers geveg, maar dit is byna vernietig deur die verskillende elemente in sy eie geledere.
Eers was die intelligensiebeamptes by die hoofkwartier van die Franse Buitelandse Legioen in Sidi-Bel-Abbes, Algerië, verbaas. Die Legioen het nog altyd 'n groot aantal Duitsers in sy geledere gehad, maar ondanks die wydverspreide veldtog van die Nazi's om Duitsers te ontmoedig om in te skryf, stroom daar nog groter getalle in.
In die laat dertigerjare, toe al hoe meer jong Duitsers by die beroemde vegmag aansluit, val die Duitse pers dit gewelddadig aan en die Nazi -regering eis dat die werwing gestaak word. Boeke oor die legioen is in Duitsland in die openbaar verbrand, en geweld teen die werwing van legioene het komiese hoogtepunte bereik toe die minister van propaganda, minister Josef Goebbel, beweer dat onskuldige jong Duitsers gehipnotiseer word. In 1938 is 'n professionele hipnotiseur genaamd Albert Zagula in Karlsruhe in hegtenis geneem en van die oortreding aangekla.
Die Duitsers het steeds aangesluit totdat die helfte van die privaat persone en 80 persent van die onderoffisiere in die Legioen Duits was. Uiteindelik het dit duidelik geword dat hierdie toestroming deur die Duitse intelligensie, die Abwehr, georkestreer is om die legioen van binne te vernietig. Die nuwe Duitse legioenêrs was naby die bereiking van die Abwehr -doelwit.
Die Franse Vreemdelingslegioen het altyd die land wat onteien is, aangetrek, en in die dertigerjare was daar baie vlugtelinge in Europa. Eers was daar Spanjaarde, die verloorders in die burgeroorlog van die land, dan was daar die Jode en ander wat van Nazi -vervolging gevlug het, later is Tsjegge en Pole by die lys gevoeg toe die Duitse weermag sy optog na Europa begin. Hierdie rekrute het nie goed gemeng met die nie-Duitsers in die Legioen nie. Die Duitse onderoffisiere het die nie-Duitsers onder hul bevel geterroriseer. Daar was gereeld gevegte en krygsgerigte. Die beamptes kon nie hul eie onderoffisiere vertrou nie. Moraal in die legioen het gedaal, en daar was selfs sprake van die ontbinding van die hele korps.
Toe die oorlog in 1939 verklaar word, was die situasie kritiek. Om die probleem te verlig, is 'n groot aantal Duitse legioene na woestynposte gestuur, en die geledere is gevul met bykomende nie-Duitse vlugtelinge. Maar die Franse owerhede het nog steeds gedink dat daar te veel Duitsers in die geledere was, baie moontlik lojale Nazi's, om die risiko te neem om die legioen in Europa te veg. In plaas daarvan is nog vier buitelandse regimente in Frankryk opgewek en opgelei deur veteraan -legioene uit Noord -Afrika. Hierdie Legionnaires het die Maginot Line, die string betonvestings, wat die Franse gebou het as hul hoofverdediging teen Duitsland, opgerig. Daar het hulle onaktief gebly tydens die sogenaamde 'valse oorlog', toe nóg die Geallieerdes nóg die Duitsers ernstige offensiewe optrede onderneem het.
Ten spyte van die algemene onwilligheid om hele Legioen -eenhede na Frankryk te stuur, het die Franse owerhede besluit dat iets gedoen moet word met die lojale elemente van die Legioen wat nog steeds tyd in Noord -Afrika aandui en 'n geveg vir 'n geveg het. Vroeg in 1940 het die ou legioen 'n aktiewe rol gekry. Vrywilligers is ontbied, en twee bataljons van 1 000 man is elk vergader, een in Fez, Marokko, en die ander in Sidi-Bel-Abbes. Vrywilligers vir die eenhede is noukeurig gekeur, en die enigste Duitsers wat toe oorgebly het, was veteraanlegioniers van onbetwiste lojaliteit. Die mans het nuwe nie-Duitse name en vals identiteitsbewyse gekry om hulle te beskerm ingeval die Duitsers hulle sou vasvat.
Die twee bataljons is by die 13de Demi-Brigade (13e Demi-Brigade de la Legion Etrangere) aangesluit en onder bevel van luitenant-kolonel Margrin-Verneret, een van die militêre eksentrieke wat so gereeld in die Foreign Legion opgedaag het, onder leiding van Lt. hard gebyt gegradueerde van St. Cyr en 'n veteraan van die Eerste Wêreldoorlog.
As gevolg van wonde wat tydens die Eerste Wêreldoorlog opgedoen is, het hy liggaamlike gestremdhede gehad wat hom lankal uit diens moes gediskwalifiseer het. Erge kopwonde is ernstig geopereer en het 'n nare humeur gehad, en 'n operasie aan 'n stukkende ledemaat het een been verkort, wat 'n merkbare slapheid veroorsaak het. Maar hy was 'n vegter, en dit was al wat die Legioen wou hê.
Toe die 13de Demi-Brigade in Frankryk aankom, het die altyd-blasé Legionnaires geen verrassing getoon toe hulle 'n vreemde nuwe soort uniform en shis uitgereik is nie. Die veterane van die woestynsand is opgelei om in Artctic sneeu te veg en as bergtroepe toegerus met swaar parkas, stewels en sneeukappies. Hulle was op pad na Finland, waar die Geallieerdes die Finne gehelp het in hul stryd teen die indringende Sowjets, wat op daardie stadium in die liga met die Duitsers was. Maar voordat die Legioen Frankryk verlaat het, het die Finne gebuig voor die oorweldigende mag van die Sowjets en die voorwaardes van die vyand aanvaar. Die oorlog in Finland was verby.
Maar daar was nog 'n geveg. Winston Churchill, destyds Groot -Brittanje se eerste heer van die Admiraliteit, het 'n beroep gedoen op die ontginning van die waters rondom neutrale Noorweë, waar die Duitse vloot konvooie ystererts begelei het wat uit neutrale Swede gestuur is om die Duitse oorlogsmasjien te voorsien.
Terselfdertyd het Adolf Hitler besluit dat die Duitsers Noorweë moet gryp, nie net om die ertsbesendings te beskerm nie, maar ook as 'n vlootbasis vir raiders en U-bote. Kort voor lank het hewige seegevegte tussen die Royal Navy en die Kreigsmarine gewoed, en op see het die Britte die oorhand gehad.
Sterk Britse landmagte is ook na Noorweë gestuur, maar die Duitsers het die land binnegeval. Teen April 1940 het die Duitsers al die belangrikste Noorweë Weskus -hawens van Narvik in die noorde tot by Kristiansand in die suide en om die punt van die skiereiland tot by die hoofstad Oslo beset. Britse en Noorse magte het hard geveg, maar sonder sukses. Die Britte is beveel om Noorweë te ontruim.
Die Geallieerdes het nog een kaart om te speel. Alhoewel hulle die suide van Noorweë moes laat vaar, sou die Geallieerdes probeer om die noordelike hawe van Narvik van die Duitsers af te werp om ertsbesending te voorkom. 'N Amfibiese aanval is beplan onder die algemene bevel van die Britse luitenant -generaal Claude Auchinleck, met die beskermende gewere van die Royal Navy en hoofsaaklik met behulp van Franse en Poolse troepe. 'N Belangrike deel van hierdie mag sou die 13de Demi-brigade wees.
Toe sy ondergeskiktes vra waarom die 13de Demi-brigade Noorweë toe gaan, was die dikwels aangehaalde antwoord van Margrin-Verneret tipies van die Legionnaires "ons-is-nie-rede-hoekom-houding." Waarom? My bevel is om Narvik te neem. Waarom Narvik? vir die ystererts, vir die ansjovis, vir die Noorweërs? Ek het nie die vaagste idee nie. "
Die 13de Demi-Brigade was deel van 'n taakspan genaamd die 1st Light Division, onder bevel van die Franse generaal Marie Emile Bethouart. Die mag bevat ook eenhede van die Franse 27ste Chasseurs Alpins en die Poolse 1ste Karpaten Demi-Brigade, 'n bergkorps wat bestaan ​​uit vlugtelinge uit die verowerde Pole. Daar was ook baie Noorse eenhede in die gebied wat nog steeds kon veg.
Die plan was om die reeks fjords op te vaar wat na die hawe van Narvik gelei het onder beskerming van die Royal Navy, wat nog steeds die Noorse See beheer het. Die 13de Demi-Brigade sou direk op Narvik toeslaan, met sy flanke bewaak deur die Franse en Poolse bergtroepe en die Noorweërs.
Teenoor die Legionnaires was die Duitse garnisoen onder generaal Edouard Dietl, versterk deur die 137e Gebirgsjager-regiment, 'n veteraan-berge-eenheid wat haastig as valskermsoldate geboor en in die sneeubedekte heuwels geval het. Hierdie stoere, goed opgeleide bergtroepe was net so trots op hul edelweiss-kentekens as die Legioen op sy granaat met sewe vlamme. Hulle sou moeilik wees om te kraak.
Voordat die 13de Demi-Brigade Narvik self kon aanval, moes die nabygeleë dorpie Bjerkvik ingeneem word, want die hoë grond daaragter oorheers die strategiese hawe. Op 13 Mei is die 13de Demi-Brigade op die Bjerkvik-strande geland. Om middernag het die groot gewere van die Britse slagskip Resolution, die kruisers Effingham en Vindictive en vyf vernietigers oopgemaak op die Duitse verdedigers. Kort daarna het die vooropgestelde troepe die strande getref in infanterie- en tenklandingsvaartuie. Dit was die eerste keer in die oorlog dat sulke gesamentlike operasies plaasgevind het as gevolg van vyandelike vuur.
Die Duitse reaksie was ernstig. By die eerste lig het die Luftwaffe uitgekom en die skepe en strande gebombardeer. Die Legioen het voortgeduur te midde van artillerie en vuurwapens. Kolonel Magrin-Verneret het aan wal geland en sy legioenskape aangemoedig. Vir 'n rukkie was dit touch and go. Kaptein Dmitri Amilakvari, 'n 16-jarige veteraan van die Legioen wat 'n sleutelpop sou neem, is deur 'n woedende Duitse vuur in die wiele gery. Skreeu dan "A moi la Legion!" (Die tradisionele weergawe van die Legioen van "volg my") aan sy manne, het hy teen die helling gelaai.
Die Duitsers het teruggeval voor die wreedheid van die aanval, en die heuwel is ingeneem. Amilakvari stoot verder na Elvenes waar hy die Chasseurs Alpins op sy flank ontmoet. Bjerkvik, nou 'n rookruïne, en die omliggende berge het die Franse te beurt geval. Toe vestig die Legioen sy aandag op Narvik self. In 'n herhaling van die Bjerkvik -aanval, is die hawe uit die see gebombardeer terwyl bondgenote oor die omliggende berge gestroom het. Weer het die Luftwaffe verskyn en die aanvallende oorlogskepe gebombardeer, maar die Royal Air Force Hawker Hurricane -vegters het mettertyd op die toneel gekom en die lug van Duitse vliegtuie skoongemaak. Op 28 Mei marsjeer die 13de Demi-Brigade Narvik in en vind die stad verlate. Die Duitsers het gevlug.
Die volgende paar dae het die legioenêrs die terugtrekkende vyand agtervolg deur die sneeubedekte berge na die Sweedse grens in temperature onder nul. Hulle doel was om Dietl en wat van sy troepe oorgebly het, te vang of om hulle oor die grens te dwing om 'n Sweedse internering in te neem. Hulle was net 16 kilometer van Swede af toe hulle beveel is om na Frankryk terug te keer. 'N Paar weke tevore het die Duitsers hul inval in die Lae Lande begin, en die' valse oorlog 'was verby. Al die troepe en toerusting in Noorweë was nodig vir die verdediging van Frankryk. Die 13de Demi-brigade het gelukkig na Brest gegaan met die oorwinning, die eerste sukses van die oorlog, maar was verontwaardig dat dit nie toegelaat was om die taak te voltooi nie.
Intussen het die haastig opgewekte regimente van die Foreign Legion by die Maginot Line 'n vuurdoop gekry. Daar is baie geskryf oor die nederlaag van die Franse leër in 1940, maar min word gehoor van die heldhaftigheid van baie van sy beleërde eenhede. Een van die heroïese eenhede was die 11de Foreign Legion Infanterie (REI). Die regiment was 'n kader van moeilike legioenêrs uit Noord -Afrika en onlangse buitelandse vrywilligers wat in Europa aangewys is, versterk deur 'n bataljon onwillige Franse vlugtelinge. Die Franse het nie daarvan gehou om saam met die berugte Vreemdelegioen ingegooi te word nie, en die resultaat was nie aangenaam nie.
In die opleiding tydens die 'valse oorlog' was daar baie dronkenskap, gevegte en krygsgerigte, maar toe die Duitse pansers in Mei deurbreek, verdwyn die onenigheid tussen die elfde elemente van die REI. Terwyl ander Franse regimente in die paniek vasgevang, stert gedraai en gehardloop het voor die oorweldigende skrik van die Duitse tenks en Junkers Ju-87 Stuka duikbomwerpers, het die 11de REI vasgestaan. Gedurende twee weke se harde gevegte het hulle hul aanvallers afgehou terwyl ander Franse eenhede om hulle teruggetrek het. Uiteindelik, amper heeltemal omring, moes hulle terugval. Kolonel Jean-Baptiste Robert het die regimentstandaard verbrand en sy tossel begrawe, wat later opgegrawe is en na die legioen teruggegee is. Daar was slegs 450 man van die oorspronklike 3 000 oor om met die 11de REI na die wapenstilstand terug te keer na Noord -Afrika.
Die 97ste Foreign Legion Divisional Reconnaissance Group (GERD 97) behaal ook roem tydens die debakel van 1940. Dit was waarskynlik die enigste Noord-Afrikaanse uitrusting van die Legioen-regimente in Frankryk. GERD 97 is georganiseer uit die 1st Foreign Legion Cavalry Regiment, die Legion -perde -kavalerie -uitrusting wat in die twintigerjare in Afrika grootgemaak is uit die oorblyfsels van die Wit -Russiese generaal Baron Pyotr Wrangel se kavallerie, wat in die burgeroorlog al amper vernietig is. die Bolsjewiste. GERD 97, gemeganiseer en toegerus met verouderde pantservoertuie, het verkenningsmissies uitgevoer, maar die verkenningsdae het tot 'n einde gekom toe dit die kragtige Duitse Mark III -tenks raakloop. In 'n tipiese Legion-styl het GERD 97 homself sonder aarseling teen die monsters gewerp, en het hy agteruitgespring om die terugtrekkende Franse te dek. GERD 97 het daarin geslaag om te oorleef tot 9 Junie, toe 'n laaste, selfmoordaanklag teen die panzers al die Legion -voertuie laat brand het. Daar was geen bekende oorlewendes nie.
Die 97ste Foreign Legion Divisional Reconnaissance Group (GERD 97) behaal ook roem tydens die debakel van 1940. Dit was waarskynlik die enigste Noord-Afrikaanse uitrusting van die Legioen-regimente in Frankryk. GERD 97 is georganiseer uit die 1st Foreign Legion Cavalry Regiment, die Legion -perde -kavalerie -uitrusting wat in die twintigerjare in Afrika grootgemaak is uit die oorblyfsels van die Wit -Russiese generaal Baron Pyotr Wrangel se kavallerie, wat in die burgeroorlog al amper vernietig is. die Bolsjewiste. GERD 97, gemeganiseer en toegerus met verouderde pantservoertuie, het verkenningsmissies uitgevoer, maar die verkenningsdae het tot 'n einde gekom toe dit die kragtige Duitse Mark III -tenks raakloop. In 'n tipiese Legion-styl het GERD 97 homself sonder aarseling teen die monsters gewerp, en het hy agteruitgespring om die terugtrekkende Franse te dek. GERD 97 het daarin geslaag om te oorleef tot 9 Junie, toe 'n laaste selfmoordaanklag teen die panzers al die Legion -voertuie laat brand het. Daar was geen bekende oorlewendes nie.
Die 13de Demi-Brigade keer uit Noorweë terug na Frankryk en vaar op 13 Junie in die hawe by Brest, amper op dieselfde tyd dat die Duitsers na Parys marsjeer. Kolonel Magrin-Verneret is beveel om 'n lyn te vorm as deel van die voorgestelde 'Breton Redoubt', maar dit het geen nut gehad nie. Die Duitsers het deurgebreek. Terwyl hulle op 'n vorentoe-verkenningsmissie was om te bepaal wat gedoen kan word om die vyand te vertraag, het Magrin-Verneret en 'n paar van sy offisiere geskei van die hoofliggaam van die 13de Demi-Brigade, en toe hulle na Brest terugkeer, kon hulle geen spoor vind nie van die eenheid. Die verkenningsparty het aangeneem dat die hoofliggaam oorval is, en die kolonel het besluit dat hy en sy metgeselle na Engeland moet probeer kom, waar die Britte beplan om verder te veg. Dit lyk asof elke boot deur vlugtende Britse en Franse troepe oorgeneem is, maar die Legioen -offisiere het uiteindelik 'n lanseerder gevind wat hulle na Southampton geneem het. troepe, maar die Legioen -offisiere het uiteindelik 'n bekendstelling gevind wat hulle na Southampton geneem het. Wonder bo wonder het die meeste van die 13de Demi-Brigade reeds 'n manier gevind om daar te kom.
Op 18 Junie kondig generaal Charles de Gaulle, nou self 'n vlugteling in Engeland aan: "Frankryk het 'n geveg verloor, maar Frankryk het nie die oorlog verloor nie!" Magrin-Verneret bied onmiddellik die dienste van die 13de Demi-Brigade aan die nuwe Free French-beweging aan, en spoedig was hulle in opleiding by Trentham Park Camp naby Stoke-on-Trent. Op 25 Junie is die Franse Duits -Italiaanse wapenstilstand onderteken. Die manne van die 13de Demi-Brigade het 'n keuse gekry: veg met De Gaulle, of keer terug na Noord-Afrika, wat nou onder beheer was van maarskalk Henri Philippe Petain se nuutgestigte Vichy-regering. Die 1ste bataljon, sterk beïnvloed deur kaptein Amilakvari, verkies om by de Gaulle te bly. Die 2de bataljon is terug na Marokko en is ontbind.
Die Franse Vreemde Legioen, soos die res van die Franse Ryk, was nou skerp verdeeld. Die 13de Demi-Brigade het getrou aan die Vrye Franse gegee, terwyl die res van die Legioen, versprei oor Noord-Afrika, Sirië en Indochina, onder die duim van die Vichy-regering gebly het, wat beteken het dat hulle onder die skerp toesig van die Duitse wapenstilstand was Kommissie. Die Duitsers het geëis dat die manne wat hulle in die Legioen geplant het, na die Ryk teruggestuur word, en die Legioen was nie spyt om hulle te sien gaan nie. Maar die kommissie het ander, nie so welkome eise nie. Hulle het lyste gehad van vlugtelinge Jode, Duitsers, Pole, Tsjegge, Italianers en ander wat hulle wou terugstuur na konsentrasiekampe.
Daar was baie mans in die Franse leër in Noord -Afrika, veral in die Legioen, wat geen simpatie met die Vichy -regering gehad het nie en die Duitsers gehaat het. Boonop het die Legioen die reputasie gehad dat hy vir sy eie sorg gesorg het. Sy intelligensiestelsel het gewoonlik die besoeke van die wapenstilstandskommissie vroegtydig ontdek en die name van die legioenskrywers op die lyste geken. Die gesoekte legioenen is gegee met nuwe name, nuwe papiere en nuwe identiteitsskywe. As die Duitsers te naby gekom het, sou die vlugtelinge na die verre voorposte van die Sahara oorgeplaas word, waar die kommissie selde moeite gedoen het om te besoek.
'N Deel van die wapenstilstandsooreenkoms vereis dat die Franse magte alles behalwe die mees basiese wapens moet oorgee. Die Legioen het hierdie bevel getwis en baie van die nuttiger materiaal begrawe of op 'n ander manier in afgeleë gebiede begrawe. Baie van die offisiere en manne van die Legioen in Noord -Afrika sou graag by De Gaulle se magte wou aansluit, maar volslae verlatenheid het hulle nie aangespreek nie en omliggende berge en woestyn het hulle verhinder om in groot getalle die Free French te bereik. Die Legioen -eenhede in Noord -Afrika moes eenvoudig hul tyd afwag.
Die twee elemente van die Legioen het selfs 'n ander voorkoms gekry. Die hoofliggaam in Noord-Afrika het nog die uniform van die Franse weermag vooroorlog-'n sakke tuniek en broek met ou rolbroeke-terwyl die Vrye Franse strydrok in die Britse styl of 'n tropiese kortbroek gedra het, plus af en toe kans en eindes wat oorgebly het van die Noorse veldtog. Beide Vichy en Free French Legionnaires het die tradisionele wit kepi van die Legioen gedra en sy granaattekeninge vertoon. Die Vichy -legioen in Noord -Afrika is nie net voortdurend deur die wapenstilstandskommissie geteister nie, maar het nie wapens, petrol en soms selfs kos en tabak gehad nie.
Die sterkte van die legio het tot minder as 10 000 man geval, en die Duitsers het die Vichy -owerhede voortdurend aangemoedig om dit heeltemal te ontbind. Die moraal was op die bodem, en die tempo van verlatenhede en selfmoorde het gestyg. Die 13de Demi-Brigade, aan die ander kant, is weer ingerig en nuwe lede is bygevoeg.
Die 13de Demi-Brigade se eerste avontuur met de Gaulle was 'n mislukking. 'N Bataljon onder Dmitri Amilakvari, nou 'n luitenant -kolonel, verlaat Brittanje op 28 Junie na Dakar, die belangrikste hawe van Frans -Wes -Afrika. Dit was deel van 'n groot konvooi wat deur Britse en Franse oorlogskepe begelei is, en die bataljon was op dieselfde hoofkwartier as de Gaulle self. Die plan van die Franse generaal was om hierdie belangrike kolonie te ondersteun om die Vrye Franse saak te ondersteun en die basis te word vir alle toekomstige operasies. Maar de Gaulle het verkeerd bereken. Die goewerneur -generaal van die kolonie, Pierre Boisson, was lojaal aan die Vichy -regering, en 'n kort maar gewelddadige vlootbetrokkenheid het gevolg. Omdat hy nie sy grondtroepe wou waag nie, waarvan die legioenbataljon 'n groot deel was, het hy besluit om nie 'n amfibiese aanval op die sterk versterkte hawe te probeer doen nie. Bitter teleurgesteld beveel hy die konvooi om die Afrika -kus af te vaar na Douala in die Kameroen, wat reeds aan die Vry -Franse kant was.
Die 13de Demi-brigade het maande lank tyd in die Kameroen gehad, terwyl die geallieerde owerhede besluit het waarheen hulle dit moet stuur. Toe, in Desember, het die twee bataljons-herenig onder kolonel Magrin-Verneret, nou "kolonel Monclar" genoem-op 'n lang seereis om die Kaap die Goeie Hoop, op die Ooskus van Afrika en in die Rooi See vertrek. Op 14 Januarie vertrek die Legionnaires by Port Sudan, destyds Britse gebied. 'N Treinreis het hulle na die woestyn geneem om hulle voor te berei om as 'n aanvulling op die Britse hoofmag te dien tydens 'n aanval op die Italiaanse Eritrea. Net suid van die Soedan was Eritrea meestal 'n woestyn. Luitenant John F. Halsey, 'n Amerikaner wat pas in diens van die Legioen was, beskryf die dae van opleiding wat gevolg het. 'Sand en hitte het ons geteister en geteister. Die lug was warm en droog en die son was genadeloos. skalie van plantegroei, op die heuwels. Daar was geen skaduwee nie. " Dit was hoe dit aan 'n nuwe offisier verskyn het, maar vir baie van die Legioen -veterane lyk dit soos ou tye. Halsey het opgemerk dat sy manne "by klieke ingebreek het en by verskillende haltes in sirkels op die sand bymekaargekom het, skynbaar sonder omgee vir die son en sand. Hulle het maklik onder die opleiding gebore." As Halsey langer by die Legioen was, sou hy miskien nie so verbaas gewees het nie.
Die Eritrese veldtog was 'n triomf vir die 13de Demi-Brigade, maar nie maklik nie. Die eerste Italianers wat hulle ontmoet het-in die berge rondom Keren-was 'n taai, vasberade Alpini wat die legioniers met vaardigheid en moed teëstaan. Dit het etlike dae se harde geveg geneem voordat die Italianers in groot getalle gebreek en oorgegee het. Die Legioen het op bykans 1 000 gevangenes beslag gelê.
Na die geveg by Keren is die legioen na Massawa, die hoofhawe van die Rooi See van Eritrea, en die laaste belangrikste stad in die land wat teen die Geallieerdes uitgehou het. Die buitewyke van Massawa is beskerm deur 'n reeks vestings, oorheers deur Fort Victor Emanuele. Nadat die Britse artillerie die fort swaar gebombardeer het, is die 13de Demi-Brigade beveel om dit te neem. Eerstens moes die legioenêrs met bajonet en granaat die Italiaanse masjiengeweer in die omliggende heuwels skoonmaak. Toe skaal hulle die mure van die fort. Toe die legioene die fort kry, het die verdedigers, wat tot op daardie stadium sterk verset het, moed verloor en hulle oorgegee. Op die middag van 10 April 1941 het kolonel Monclar en twee vragmotors legioenen Massawa binnegekom. Eritrea was nou heeltemal in die geallieerde hande.
Nadat die Franse leër in die Slag van Frankryk gelei is, was die Geallieerdes ietwat skepties oor die vermoëns van sommige Franse militêre eenhede. Na Keren en Massawa het die houding verander, en toe die situasie in Sirië ernstig geword het, het die Britte nie geskroom om hulp van Franse troepe te soek nie. Sirië en Libanon, die lande bekend as die Levant, was sedert die Eerste Wêreldoorlog onder Franse mandaat. Die Britte het probeer om enige gewapende konflik met die Vichy -magte wat die streek beheer het, te vermy. Die magte is volgens skatting tussen 35 000 en 80 000 sterk geraam, almal onder bevel van generaal Henri Dentz. Onder die magte was die 6de REI, die taai, woestynverharde Buitelandse Legioen-regiment wat Sirië al jare lank opslaan.
Die Levant was van uiterste strategiese belang. Die Duitse veldmaarskalk Erwin Rommel bedreig Egipte uit die weste, en as Duitse magte die Levant binnedring, sal die Suez -kanaal en die Midde -Ooste met sy noodsaaklike olie bedreig word. Die Duitsers eis die gebruik van hawens en vliegvelde in Sirië en Libanon, en die Vichy -Franse het daaraan voldoen. Die geallieerdes kon dit nie duld nie. Op Sondag 8 Junie 1941 het 'n haastig saamgestelde bondgenoot van ongeveer vier afdelings die grense van Palestina en Jordanië na Syrië oorgesteek. Die Vrye Franse het later by die poliglot -leër, insluitend Britse, Australiese en Indiese troepe en 'n Joodse kontingent uit Palestina, aangesluit.
Die Franse aanvulling was self 'n kleurvolle mengsel. Gesentreer rondom die 13de Demi-Brigade, bestaan ​​dit uit Franse mariene infanterie, Senegalese Tirailleurs, Noord-Afrikaanse spahis en 'n kavallerie-eenheid van Cherkesses. Laasgenoemde was vlugtelinge, Sirkassiese Moslems wat die afgelope jare van die tsaristiese vervolging gevlug het en hulle in Sirië gevestig het. Onder leiding van Fransmanne het hulle die Vichy -owerhede massaal verlaat, na Jordanië gegaan en by die Vrye Franse magte aangesluit. Geklee in kleurvolle Kosakke -uniforms, was dit kundige ruiters en vurige vegters. Soos in Dakar, het de Gaulle gehoop dat die Vichy -regime in Sirië sy jas sou omdraai en by die Free French sou aansluit, maar dit sou nie so wees nie. Dentz het sy bevele van Vichy Frankryk gehoorsaam en die inval verset. Die stryd om Sirië was hartseer vir al die Franse magte, maar veral vir die soldate van die Foreign Legion. Dit was nie net Fransman teen Fransman nie, maar in die geval van die 13de Demi-Brigade was dit die Free French Legion teen die Vichy Legion. Vir 'n militêre eenheid met die leuse 'Legio Nostra Patria', 'die legioen is ons land', was dit 'n gesinsgeveg.
Die Free French Legionnaires het van Palestina af na Sirië gekom met die enigste vervoer wat bymekaar geskraap kon word, 'n klomp bestendige burgerlike vragmotors, motors en busse wat op verskeie ongeleë oomblikke aanhoudend gebreek het. Die 13de Demi-Brigade, saam met elemente van die 7de Australiese afdeling, het die doel gekry om Damaskus in te neem. Die optog was in baie opsigte soortgelyk aan die Eritrese ervaring. Versmorende hitte, sand waai, brandende son, tekort aan water het alles in die opmars gemaak-die Legioen was in sy element. Na 'n paar dae in die woestyn het die 13de Demi-Brigade die heuwelagtige land naby Damaskus bereik, waar die geveg ernstig begin het. Die Legioen het geen lugondersteuning en geen lugafweerartillerie gehad nie, en die Franse vliegtuie van Vichy het groot tol geëis. Die Legioen het geen doeltreffende anti-tenkwapens gehad nie, en dit het gelyk asof hulle deur die Vichy-tenks oorval sou word, maar op die laaste oomblik het die 75-jarige Franse Franse Eerste Wêreldoorlog tot die redding gekom, sonder om te skiet en tenks.
Woedende infanteriegevegte het langs die lyn uitgebreek toe die Legioen stadig na Damaskus gevorder het. Aan die buitewyke van die stad ontmoet die 13de Demi-Brigade sy broer se legioene van die Vichy 6de REI van aangesig tot aangesig. Die 13de Demi-Brigade het gehuiwer-was die ander legioenen vriende of vyande? Hulle kyk na mekaar vir 'n baie lang tyd. Uiteindelik het die 13de 'n patrollie gestuur. Toe dit by die Vichy-buitepos kom, het die Vichys 'n wag uitgedaag wat slim wapens aangebied het-toe die patrollie gevange geneem! Dit was 'n tipies gebaar van 'n legioen, 'n bewys van respek van een legioenêr na 'n ander. Dit was ook die teken om die geveg te begin, en die aanval is gevolg deur 'n teenaanval, 'n bajonetaanval deur granaataanval. Uiteindelik is die Vichyiete oorweldig, en die 6de REI val terug. Op 21 Julie het die 13de Demi-Brigade, mishandeld, bloedig en uitgeput, triomfantlik na Damaskus opgeruk.
Daar was swaarder gevegte voordat al die Vichy -magte in die Levant ingegee het. 'N Wapenstilstand wat op 14 Julie onderteken is, het die Vichy -troepe die geleentheid gebied om by die Free French aan te sluit. Ongeveer 1 000 oorlewendes van die 6de Regiment het na die 13de Demi-Brigade gekom, genoeg om 'n derde bataljon te vorm. Die dooies van beide kante is saam begrawe. Daardie geveg was die einde van die afdeling in die Legioen wat met die Nazi -infiltrasie net voor die oorlog begin het. Die Siriese aangeleentheid was die laaste keer dat die Legioen met homself in oorlog was.
Legioen -eenhede het 'n duidelike weerstand teen die Amerikaanse inval in Noord -Afrika in November 1942, maar hulle het gou omgedraai en teen die Duitsers in Tunisië opgeruk. Teen daardie tyd het die 13de Demi-Brigade by die Britse agtste leër aangesluit om die asmagte te verslaan en Rommel uit Egipte en oor Noord-Afrika te jaag.
Legioen -eenhede, wat deur die Amerikaanse weermag herbevestig en toegerus is, veg teen die Duitsers in Tunisië, Italië en Frankryk. Teen die einde van die oorlog kon die triomfantlike note van die Boudin, die marsjeersang van die Legioen, van die oewer van die Donau na die Franse Alpe gehoor word.
Kort na die Amerikaanse landings het die Franse leër van Afrika gemobiliseer en gereed gemaak om weer die stryd aan te pak. Die Legioen was goed verteenwoordig. In Desember 1942 word die 3de Buitelandse Infanteriemarsregiment (3de REIM) gevorm, en later, met elemente wat uit garnisoene in Senegal, die 1ste REIM, gestuur is. Die kavallerie het ook 'n onafhanklike verkenningsgroep gevorm, en dit was die eerste eenheid wat aksie sien. Op 11 Januarie 1943 val dit die vyand by Foum-el-Gouafel aan en dryf dit terug. Neem tweehonderd gevangenes en dertig 47 mm -gewere.
'N Paar dae later het die 3de REIM, wat saam met die Britte in die rigting van Djebel Mansour opereer, hard teen Von Arnim se tenks gebots. Franse toerusting, selfs die veel nuwer toerusting van die Amerikaners, pas nie by Tiger Tanks nie, en die 3de REIM het groot ongevalle gely. Maar die Legionnaires het wraak geneem. In April het die bondgenote gevorder en op 9 Mei het die 3de REIM Zaghouan ingeneem. Teen die tyd van die skietstilstand op 11 Mei het die regiment gevangenes gehad. Die hele Afrika is bevry, nou kyk alle oë na Europa.
Die manne van die 13de DBLE, wat herorganiseer en sterk geword het in personeel en toerusting, het einde April 1944 na Italië vertrek. Hulle het laat in die veldtog aangekom, hulle het dit geweet, en was gretig om die verlore tyd in te haal. Generaal Juin sou hulle die geleentheid gee. Van die 13de tot die 22ste Mei, van San Giorgio tot Liri, was die legioen in die stryd om die Adolf Hitler -lyn deur te steek. Teen 25 Mei was dit klaar, die pad na Rome was duidelik. Na 'n kort ruskans in die Eternaal -stad, het die 13de DBLE op 15 Junie weer in die ry gestaan. Twee dae later loop dit teen Radicofani teen die vyand op. Hierdie stryd is bekroon deur 'n moeilike, maar beslissende oorwinning. Die pad na die meer van Bolzano lê oop, en op 3 Julie kom die Franse Siena binne.
Tog bly Italië 'n sekondêre front. 'N Maand tevore, op 6 Junie 1944, het die Britte en Amerikaners in Normandië geland. Dit was duidelik dat dit in Frankryk was dat die werklike bevrydingsveldtog, wat die finale oorwinning belowe het, nou begin het.
Op 16 Augustus 1944, om 18:00, land die 13de DBLE by Cacalaire in die suide van Frankryk. Die volgende dag het hy die soutmoerasse van Hyeres en die gebied Carqueiranne skoongemaak en meer as driehonderd gevangenes geneem. Toe, na die bevryding van Toulon, het die Legionnaires 'n dolle storm na die noorde in die rigting van die herfs begin, waar hulle 'n kolom van drieduisend Duitsers gevang het. (Kort voor Belfort bereik het, het die 13de DBLE 'n volledige bataljon Wit -Russe in die Wehrmacht in sy geledere opgeneem).
Einde Desember 1944 is die 13de DBLE uit die ry na die ooste gehaal en gestuur om die hardnekkige Duitse weerstandsakke wat sedert Augustus aan die Atlantiese kus gehou is, te verminder. By die terugkeer na Elsas het die 13de deelgeneem aan die verdediging van Straatsburg, en daarna aan die inname van Colmar. Daar veg dit sy aan sy met die RMLE, die wedergebore Marching Regiment van die Buitelandse Legioen van 1915-18, wat nou herbou is uit die garnisoene van Noord-Afrika om weer te veg in 'n stryd om Frankryk. Langs die RMLE in die nuwe 5th Armoured Division was die 1ste REC, toegerus met Amerikaanse pantser.
Die rancor van die verlede was vergete, die Legionnaires van Bir Hakeim het skouer aan skouer geveg met hul broers uit Afrika. In Januarie 1945, in 'n nuwe vertrek, herleef die 13de DBLE hul oorspronklike bergtradisie en verhuis na die Alpe om deel te neem aan die herowering van die Authion Massif wat hardnekkig deur die Italianers gehou is. Daar het die skietstilstand op 8 Mei 1945 hulle gevind.
Die bemanning het uit vier bestaan: die voorste bestuurder, wat ook die radio bestuur het terwyl hy nie bestuur het nie, het vooraan die voertuig se bevelvoerder geplaas wat in die toring in die middel van die voertuig was, wat benewens die opdrag aan die res van die bemanning gegee het , moes die hoofgeweer bestuur en die slagveld beheer, die agterste bestuurder aan die linkerkant van die agterkant en die masjienskutter/radiooperateur, regs van die agterste bestuurder. Gedurende die oorlog het die gebrek aan 'n laaier vir die hoofgeweer die prestasie van die gepantserde motor negatief beïnvloed.
Motor en vering
Soos hierbo genoem, was die enjin 'n FIAT SPA ABM 1 6-silinder watergekoelde inlyn petrolenjin 78 pk in die AB40-romp weergawe, terwyl dit in die AB41-weergawe 'n FIAT-SPA ABM 2 6-silinder watergekoelde inlyn petrol was. enjin 88 pk met 'n Zenith tipe 42 TTVP -vergasser agter in die enjinkompartement. Die twee enjins is ontwerp deur FIAT en vervaardig deur sy filiaal SPA in Turyn. Die tweede enjin is gekies omdat die nuwe rewolwer gewapen met die Breda -geweer die voertuig se gewig verhoog het en die reikafstand en topsnelheid verminder het.
'N Gepantserde motor van die PAI met die enjinkompartement oop en die enjin uitgehaal en naby die voertuig geplaas. Italiaanse Oos -Afrika, winter 1942. Bronne: Istituto Luce
Met die ABM 1 -enjin was die AB41 se spoed op die pad 75 km/h terwyl die reikwydte ongeveer 370 km was, terwyl die spoed op die pad 80 km/h was met die nuwe enjin, al was die maksimum spoed wat tydens die toetse bereik is 98 km/h, en die reikafstand het tot 400 km toegeneem. Daar was drie brandstoftenks vir 'n totaal van 195 liter. Die belangrikste een met 118 liter was in die dubbele bodem van die vloer, die sekondêre tenk van 57 liter was voor die bestuurder bo die stuurwiel gemonteer, terwyl die 20 liter-reservoirtenk onder die masjiengeweer in die posisie geplaas is agter.
Die brandstofstelsel van die gepantserde motorreeks AB. Links, die agterste 20-liter-reservoir, aan die regterkant die 57-liter-tenk, en in die middel, op die eerste verdieping, die hooftenk. Bron: modellismopiù.it Die AB -raam van 'n onbekende gepantserde motor. Op die voorgrond kan die verkoelers, die olietenk en die enjin gesien word. Die reserwe brandstof en die watertenks was langs mekaar, met die agterste bestuurder se posisie na links. Op die agtergrond kan die stuurwiel en die paneelbord gesien word. Die sekondêre tenk van 57 liter en die remvloeistoftenk ontbreek. Die bande is van die tipe 'Artiglio a Sezione Maggiorata '. Bron: Modellismopiù.com
Die vering was 'n vierwielaandrywing met onafhanklike skokbrekers op elke wiel wat die gepantserde motors uitstekende veldmobiliteit gebied het. Die noodwiele, wat aan die kante van die romp geplaas is, is los en kan draai om die voertuig te help om hindernisse te oorkom.
Ondersteunings vir ekstra blikkies is by die fabriek op die laaste voertuie aangebring, tesame met 'n nuwe uitlaat, wat 'n maksimum van 5 of 6 kan dra (drie of vier aan die regterkant van die voertuig en twee aan die voorskerms) , maar daar is foto's van AB41 in Afrika toegerus met jerry blikkies wat vasgemaak is aan rakke wat deur die spanne op die slagveld gebou en gelas is.
Twee AB41's tydens opleiding. Die voertuie het 'n paar blikkies agter op die rewolwer gehad. Bron: pinterest.com
Romp en pantser
Die wapenrusting op die hele romp en die bo -konstruksie het bestaan ​​uit boutplate. Hierdie reëling bied nie dieselfde doeltreffendheid as 'n meganies gelaste plaat nie, maar het die vervanging van 'n pantserelement vergemaklik indien dit herstel moes word. Die romp was 9 mm dik, voor, sye en agter, terwyl die boutplate op die rewolwer 'n maksimum dikte van 40 mm op die voorplaat en 30 mm aan die kante en agterkant bereik het. Die wielskerms is ook gepantser om te keer dat vyandelike vuur die bande deurboor.
Oor die algemeen was die pantser vir die take wat die pantservoertuig moes verrig, meer as voldoende om die bemanning te beskerm teen vyandelike infanterie -ligte wapens.
Die romp van die gepantserde motor het 'n interne struktuur waarop die plate vasgemaak is. Aan die agterkant van die bobou was die twee gepantserde toegangsdeure, verdeel in twee dele wat afsonderlik oopgemaak kon word. Die boonste gedeelte het 'n spleet gehad sodat die bemanning hul persoonlike wapens kon gebruik vir verdediging van naby. Links was die antenna, wat op 'n steun aan die agterkant van die bobou gerus het. Om die boonste gedeelte van die linkerdeur oop te maak, was dit nodig om die antenna 'n paar grade te lig.
Regs is die horing aan die voorkant geplaas, 'n piksteel aan die regterkant en die uitlaatpyp op die agtervleuel. Die twee noodwiele is in twee kuile ​​aan die kante van die bobou geplaas. In die "Railway " -weergawe kon die ondersteuning in die kuip twee wiele aan elke kant heg. Bo die enjinkompartement was daar twee luginlate en twee luike vir enjinonderhoud. Agter was die koelrooster en die twee agterligte.
Op die linkermuur van die bobou, in die middel, is die radiostelsel model RF3M geproduseer deur Magneti Marelli, wat vanaf Maart 1941 op alle voertuie van die AB -reeks geïnstalleer is. Die radiostelsel gemonteer op voertuie wat voor Maart 1941 gebou is, is onbekend. Dit het bestaan ​​uit die sender en ontvanger wat bo -op die ander geplaas is. Onder hulle, op die vloer, is die kragtoevoer geplaas terwyl die batterye in die dubbele onderkant van die vloer geplaas is. Daar was twee paar koptelefoon en mikrofone, een wat deur die voorste bestuurder gebruik is en die tweede deur die agterste masjienskutter. Die gemonteerde antenna kan tot 90 ° verlaag word. Toe die boks gehys is, was dit 3 m hoog, maar dit kon 7 m bereik, met 'n maksimum reikafstand van 60 km en 25/35 km as dit 3 m hoog was. Die pantservoertuie van die kompanie of die peloton het ook 'n RF2CA -radio ontvang van Magneti Marelli, gemonteer aan die agterkant van die vegkompartement, maar daar was geen eksterne verskille tussen die normale AB41 en die opdragweergawe nie.
Die sender en ontvanger dele van die Magneti Marelli RF3M radio toerusting. Bron: ha5kdr.hu Die radiotoerusting in 'n standaard AB41. Bron: pinterest.com 'N Gepantserde motor met 'n AB41 -opdrag met 'n radioantenne aan die agterkant van die bobou. Bron: Istituto Luce
Afgesien van die voorste spleet en die episkoop, het die bestuurder voor die stuurwiel, die paneelbord, die tenk van 57 liter en die remvloeistoftenk voor hom gehad.
Aan sy regterkant was die rathefboom met 6 ratte, die handrem, die interkompaneel en die rigtinghendelhendel wat die agterste bestuurder in staat gestel het om die voertuig te beheer. Links, aan die bokant, was daar 'n kruk wat die optel of verlaag van die radioantenne vergemaklik het.
Die agterste bestuurderposisie van die AB41. Bron: pinterest.com
Aan weerskante, bo die wielkuipers, was daar 'n koplig op gepantserde skarniere wat deur die bestuurder met twee hefbome opgehef en laat sak is.
Agter die bestuurdersitplek, met 'n opvoubare rugleuning, was die posisie van die voertuigbevelvoerder/skut.Die posisie het nie 'n rewolwermandjie nie, en die bevelvoerder/skutter het die kanon en die masjiengeweer deur pedale gebruik. Daar was geen elektriese kragopwekkers in die rewolwer nie, so die kabels wat die pedale met die wapens in die rewolwer verbind het, was die kabels van die tipe#8216Bowden ', dieselfde as op fietsremme. Aan die kante van die romp was die ammunisie -rakke wat die grootste deel van die vrye ruimte aan die binnekant van die bobou beset het.
Aan die regterkant was 'n groot houer wat gebruik is om die persoonlike besittings en toerusting van die bemanning op te berg, terwyl die buitevate van die houer aan die buitekant van die houer vasgemaak was.
Agter die rakke was daar ekstra ruimte vir 'n paar klein houers vir toerusting en drie brandblussers, twee aan die linkerkant en een aan die regterkant.
Binne van 'n AB43. Alhoewel dit op baie maniere anders is, bly die binneruim byna identies aan die van die AB41. Die stuurwiel, paneelbord en ammunisierakke is duidelik aan die regterkant sigbaar. Aan die regterkant, voor die onderwielkoepel, is ook die groot opbergkas met die twee helms van die Bersaglieri -tenkwaens sigbaar. Aan die linkerkant, bokant die kuip van die noodwiel, kan u die radiosender en agter die ammunisierakke sien. Bron: pinterest.com
Agter was die posisie van die agterste bestuurder aan die linkerkant en die masjiengeweer regs. Hulle sitplekke was opvoubaar en die stuurwiel was vasgemaak met 'n vlinderskroef wat maklik verwyderbaar was om die bemanning se toegang en uitgang te vergemaklik. Tussen die twee sitplekke was die paneelbord, rathefboom met 4 ratte, handrem en die rigtingbediening. Die interkompaneel was tussen die spleet en die masjiengeweer -balsteun. Tussen die twee bemanningslede en die enjinkompartement was daar twee tenks, regs 'n brandstoftenk van 20 liter en aan die linkerkant een vir die koelwater van die enjin. Onder die masjiengeweer was die motor se battery en regs van die masjiengeweer, die koptelefoon en die radiomikrofoon.
Agter hulle was die enjinkompartement wat nie maklik toeganklik was vir onderhoud nie, want dit het slegs twee toegangsdeure. Agter die enjin was daar die verkoeler en die olietenk.
'N Afsny van 'n AB41 wat (1) die 20/65 Breda -kanon Mod. 1935 (2) die koplig (3) die reservoirtenk van 57 liter (4) die voorste bestuurder se sitplek (5) die pedale om vuur te maak (6) die bevelvoerder/skuttersitplek (7) die masjienskuttersitplek en#8217s ( 8) die batterykompartement (9) die ratkas (10) die aansittermotor (11) die koelwaaier (12) die verkoeler (13) die FIAT-SPA-enjin (14) die sakkas (15) die Breda-masjiengeweer Mod . 38 (16) die radiosender (17) die panoramiese periskoop van die bevelvoerder, en uiteindelik (18) die kruk om die rewolwer te draai Bron: zonwar.ru
Soos hierbo genoem, was die AB41 -rewolwer die Mod. 1941 ontwikkel en vervaardig deur Ansaldo vir die L.6/40 ligte tenk. Die eenman-rewolwer het 'n agtkantige vorm met twee luike: een vir die voertuig se bevelvoerder/kanonnier op die dak en die tweede op die agterkant van die rewolwer, wat gebruik word om die demontage van die hoofbewapening tydens onderhoud te vergemaklik. Aan die kante het die rewolwer, behalwe twee splete, ook twee luginlate, aangesien die voertuig nie waaiers of rookafzuigers gehad het nie. Op die dak was daar 'n periskop vir die bevelvoerder langs die luik, wat hom 'n gedeeltelike uitsig op die slagveld gegee het, omdat dit weens die beperkte ruimte onmoontlik was om dit 360 ° te draai. Na 'n geruime tyd is besef dat die rewolwer 'n paar balansprobleme het, sodat 'n teengewig op die rug onder die agterste luik geplaas is.
'N AB41 -rewolwer met teengewig en die agterste luik is oopgemaak vir die kanonmontering. Bron: pinterest.com Ondersteuning vir die Breda 38 -masjiengeweer op die rewolwer van 'n AB41 wat na die 1943 deur die Ansaldo -fabriek aangebring is. Bron: Ansaldo -argiewe
Eerste Wêreldoorlog in foto's: die westelike front, deel II, en wapenstilstand
Vroeg in 1917 begin Britse en Franse troepe nuttelose aanvalle teen Duitse linies in België en Frankryk, wat baie gely het. Die sentrale magte het hul verdedigingsvermoëns opgebou, maar het beperkte offensiewe geloods - 'n dooiepunt wat duisende lewens elke maand kos. In die volgende jaar het 'n verdrag tussen Rusland en die sentrale moondhede Duitse hulpbronne bevry, maar Amerikaanse troepe het duisende in Frankryk begin aankom, en die geallieerde bevel het meer verenig en doeltreffender geword. Die gety het in Julie 1918 beslissend begin draai, begin met die Slag van Amiens, gevolg deur die "Honderddae-offensief", waar Geallieerdes Duitse en Oostenryk-Hongaarse troepe verby die Hindenburg-lyn gestoot het, wat die sentrale moondhede genoop het om 'n skietstilstand te soek . Op 11 November 1918 het alle gevegte opgehou na die Westelike Front, na vier jaar, en ongeveer agt miljoen ongevalle. Ek het foto's van die Groot Oorlog bymekaargemaak uit tientalle versamelings, sommige vir die eerste keer gedigitaliseer, om die verhaal van die konflik te probeer vertel, diegene wat daarin vasgevang is en hoeveel dit die wêreld geraak het. Vandag se inskrywing is deel 9 van a Reeks van 10 dele oor die Eerste Wêreldoorlog.
'N Soldaat van Kompanjie K, 110de Regt. Infanterie (voorheen 3de en 10de Inf., Pennsylvania National Guard), pas gewond, ontvang noodhulpbehandeling van 'n kameraad. Varennes-en-Argonne, Frankryk, op 26 September 1918. #
Londense busse, wat na Frankryk gestuur is, word gebruik om 'n afdeling Australiese troepe op te skuif. Reninghelst. 2de afdeling. #
Duitse soldate (agter) bied aan om oor te gee aan Franse troepe, gesien vanuit 'n luisterpos in 'n sloot by Massiges, noordooste van Frankryk. #
'N Reeks loopgrawe, strukture aan die brand, in 'n Franse oorlogsgebied tydens die Eerste Wêreldoorlog. #
'N Franse soldaat wat 'n masjiengeweer uit 'n sloot na Perthes les Hurlus, in die ooste van Frankryk, gerig het. #
(1 van 2) Straattoneel in Exermont. In die nag van 30 September 1918 het die Amerikaanse 1ste afdeling sewe km in die Aire -vallei gevorder te midde van die Duitse weerstand en 8,500 slagoffers gely. Foto geneem terwyl Exermont nog afgedop is. Sien dieselfde toneel in 2010, op Wikipedia. #
(2 van 2) 'n Oomblik nadat die vorige foto geneem is, is die waarskuwingsgil van 'n inkomende dop gehoor, en die mans het gesoek vir dekking. #
Die gevegte by Soissons. 'N Gevange ballon met sy vragmotor, toegerus met 'n motor lier, in Junie 1918. #
Britse soldaat in 'n oorstroomde uitgrawing, op die voorste linies, Frankryk. #
Franse soldate staan ​​in Duitse loopgrawe waarop beslag gelê is nadat hulle in 1916 op die Somme, Noord -Frankryk, beskiet is. #
Lens, Frankryk, die verwoeste steenkoolmynstreek in Noord -Frankryk, het 220 steenkoolputte nutteloos geword. #
Twee tenks word buite aksie uitgeslaan naby Tank Corner, Ieper Salient, Oktober 1917. #
Op hierdie lugfoto is 'n gedeelte van 'n ou reservaatgraaf sigbaar naby die Somme -rivier, aan die westelike front, in Frankryk. #
(1 van 2) Duitse stormtroepe jaag om 'n nuutgemaakte mynkrater naby Ripent (Champagne) te beset. #
(2 van 2) Naby Ripent (Champagne). Begin met die bou van verdedigingsmaatreëls in 'n nuut besette mynkrater deur Duitse soldate. #
Battery C, Sixth Field Artillery Regiment, 1st Division, uit die VSA, in aksie aan die voorkant in Beaumont, Frankryk, op 12 September 1918. #
'N Britse vuurpeloton berei hom voor om 'n Duitse spioen iewers in Groot -Brittanje tereg te stel, datum onbekend. #
Amerikaanse weermag van 37 mm geweer wat hul wapen beman op 26 September 1918 tydens die Eerste Wêreldoorlog Meuse-Argonne (Maas-Argonne) geallieerde offensief, Frankryk. #
Gewonde Britse gevangene ondersteun deur twee Duitse soldate, 1917. #
Duitse troepe steek 'n veld oor, ongeveer 1918. #
Toneel op die Franse stad Barastre tydens die Eerste Wêreldoorlog. Toon 'n brug oor die rivier die Selle, gebou deur ingenieurs van Nieu -Seeland in 13 uur onder dopvuur. 'N Ambulans en berede troepe steek die brug oor. Foto geneem op 31 Oktober 1918. #
Twee Engelsmanne doodgemaak deur gas naby Kemmel. In April 1918 het Duitse magte Armentieres, 15 kilometer suid van Kemmel, met mosterdgas beskiet. #
Slootpos Chemin des Dames, Mei 1918. Twee Duitse soldate (die naaste wat 'n Britse sersant se jas dra) beweeg deur 'n tydelik verlate Franse loopgraaf (beset deur die Britte) en versamel nuttige toerusting. Dooie Engelse en Duitse soldate lê in die loopgraaf, die gebied besaai met toerusting en wapens van beide kante. #
Britse soldaat wat 'n geweer skoonmaak, Western Front. Sy baardgroei dui daarop dat hy moontlik 'n paar dae aanhoudend in die loopgrawe was. #
Vliegtuie van die Royal Air Force word in Frankryk gelaai met ammunisie. #
Ma en kind dra gasmaskers, Franse platteland, 1918. #
Ruïnes in Reninghe, België, 1916. #
Toneel in Mons, België toe die Kanadese leër in 1917 kort voor die Slag van Vimy Ridge aankom. Menigtes het die Kanadese soldate verwelkom wat deur Kanadese pype deur die strate gelei is. #
Duitse skulpe bars op Kanadese posisies in Lens, Frankryk in Junie 1917. Op die voorgrond word 'n Kanadese geweerput gekamoefleer om vernietigende vyandelike vuur te vermy. #
Duitse soldate loop verby gevalle Britse soldate na swaar straatgevegte in die dorp Moreuil. #
Duitser dood op die Somme -slagveld. #
Mans van die Royal Army Medical Corps soek die pakke van die Britse dooies na briewe en effekte wat na familielede gestuur moet word na die Slag van Guillemont, Somme, Frankryk, in September 1916. #
Skedels en bene het tydens die Eerste Wêreldoorlog in 'n veld gestapel. Foto uit 'n versameling van John McGrew, lid van die Fotografiese Afdeling van die U, S, Army Fifth Corps Air Service, deel van die Amerikaanse ekspedisie. #
Panoramiese uitsig op die byna totaal verwoeste ruwe bord van die stad lui: "dit was Forges", moontlik Forges-sur-Meuse. #
Dooie perde en 'n stukkende kar op Meninweg, troepe in die verte, Ieper -sektor, België, in 1917. #
'N Verpletterde kerk in die ruïnes van Neuvilly word 'n tydelike skuiling vir Amerikaanse gewondes wat behandel word deur die 110th Sanitary Train, 4th Ambulance Corps. Frankryk, op 20 September 1918. #
Pioniers van die 2de afdeling maak die pad naby die doekmuur, Ieper, Oktober 1917, skoon. #
'N Duitse masjienskutter lê dood op sy pos in 'n sloot naby Hargicourt, in Frankryk op 19 September 1918. Uit die oorspronklike onderskrif: "Hy het moedig tot die laaste geveg met sy geweer met 'n dodelike effek teen die opkomende Australiese troepe." #
'N Franse offisier staan ​​naby 'n begraafplaas met onlangse grafte van soldate wat op die voorste linies van die Eerste Wêreldoorlog vermoor is, in Saint-Jean-sur-Tourbe aan die Champagne-front, in die ooste van Frankryk. #
Teen die einde van 1918 het die Sentrale Magte begin ineenstort. Die geallieerdes het hulle uit Frankryk gedryf tydens die honderddae -offensief, en stakings, muiterye en verlatenheid het hoogty gevier. 'N Wapenstilstand is onderhandel en vyandelikhede eindig op 11 November 1918. Maande se onderhandelinge het gevolg, wat gelei het tot 'n finale vredesverdrag. Hier kom geallieerde leiers en amptenare bymekaar in die Spieëlsaal in die Paleis van Versailles vir die ondertekening van die vredesverdrag van Versailles in Frankryk op 28 Junie 1919. Die mandaat van die vredesverdrag vir Duitsland, wat tydens die Paryse Vredeskonferensie in Januarie beding is, word verteenwoordig deur die geallieerde leiers, die Franse premier, George Clemenceau, staande, die Amerikaanse president, Woodrow Wilson, aan die linkerkant, Italiaanse minister van buitelandse sake, Giorgio Sinnino, en die Britse premier, Lloyd George. #
Soldate in 'n veld waai met hul helms en juig op wapenstilstanddag, 11 November 1918, plek onbekend. #
Amerikaners te midde van die viering op die Grand Boulevard op wapenstilstanddag vir die Eerste Wêreldoorlog in Parys, Frankryk, op 11 November 1918. #
Die aankondiging van die wapenstilstand op 11 November 1918 was die geleentheid vir 'n monsterviering in Philadelphia, Pennsylvania. Duisende het aan alle kante van die replika van die Statue of Liberty in Broad Street saamgedrom en onophoudelik gejuig. #
Die eerste bataljon van die 308ste infanterie, die beroemde "verlore bataljon" van die 77ste afdeling se Argonne -veldtog van die Groot Oorlog, marsjeer in New York se vyfde laan net verby die Arch of Victory gedurende die lente van 1919. #
'N Soldaat soen 'n vrou tydens 'n tuiskomsparade aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog, in 1919. #
Ons wil hoor wat u van hierdie artikel dink. Dien 'n brief aan die redakteur in of skryf aan [email protected]
Tweede Wêreldoorlog [wysig | wysig bron]
In die Stille Oseaan-teater van die Tweede Wêreldoorlog sou escort-draers dikwels die landingskepe en troepedraers begelei tydens die eiland-springveldtog. In hierdie rol sou hulle lugdekking vir die troepeskepe verskaf, asook die eerste golf aanvalle op die vestings van die strand in amfibiese landingsoperasies. Soms sou hulle selfs die groot draers begelei, as noodvliegtuie dien en 'n vegterdekking bied vir hul groter susters terwyl hulle besig was om hul eie vliegtuie gereed te maak of te tank. Boonop sou hulle ook vliegtuie en onderdele van die VSA na die afgeleë eilandstroke vervoer.
Na-Tweede Wêreldoorlog [wysig | wysig bron]
Ten spyte van al die vordering wat tydens die Tweede Wêreldoorlog gesien is, was daar steeds fundamentele beperkings in die tipe kuslyn wat geskik was vir aanranding. Strande moes relatief vry van struikelblokke wees en die regte getyomstandighede en die regte helling hê. Die ontwikkeling van die helikopter het die vergelyking egter fundamenteel verander. Die eerste gebruik van helikopters tydens 'n amfibiese aanval was tydens die inval in Egipte tydens die Suez -oorlog in 1956. In hierdie verlowing het twee Britse ligte vlootdraers, Oseaan en Theseus, is omgeskakel om 'n bataljon-grootte lugaanval met helikopters uit te voer.
HMS Oseaan 'n omskakeling van 'n ligte vliegdekskip.
Die tegnieke is tydens die Viëtnam -oorlog verder deur Amerikaanse magte ontwikkel en verfyn tydens oefenoefeninge. Die moderne amfibiese aanval kan op feitlik enige punt van die kus plaasvind, wat dit baie moeilik maak om teen hulle te verdedig.
Die meeste vroeë amfibiese aanvalskepe is omgeskakel van klein vliegdekskepe. Sowel as die twee Kolos klas ligte vliegdekskepe omgeskakel vir gebruik in die Suez -oorlog, die Britse Royal Navy het die Centaur klas draers Albion en Skans gedurende die vyftigerjare in "kommando -draers". Δ ] Sisterskip HMS Hermes is ook in die vroeë sewentigerjare omskep in 'n kommandodraer, maar is voor die einde van die sewentigerjare in vliegdekskipbedrywighede herstel. Die Amerikaanse vloot het drie gebruik Essex klas vliegdekskepe Bokser, Princeton, en Valley Forge, en die Casablanca klas escort carrier USS Thetisbaai as die basis van hul amfibiese aanvalsvloot, voordat hulle die vyf bou Iwo Jima klas skepe spesifiek vir die Landing Platform Helicopter -rol.
'N AV-8 Harrier en MH-53 aan boord van USS Nassau (LHA 4)
Later is amfibiese aanvalsvaartuie vir die rol gebou. Die Amerikaanse vloot het die Tarawa klas van vyf Landing Helicopter Assault -skepe, wat vanaf die laat sewentigerjare begin diens doen het, en die Wesp klas van agt Landing Helicopter Dock -skepe, waarvan die eerste in 1989 in gebruik geneem is. Die Amerikaanse vloot ontwerp ook 'n nuwe klas aanvalskepe: die eerste Amerika Die klasskip word na verwagting in 2013 in diens geneem.
Die eerste Britse skip wat spesifiek vir die amfibiese aanrandingsrol gebou is, was HMS Oseaan, wat in 1998 by die Royal Navy in gebruik geneem is. Ander lande het amfibiese aanvalskepe die Franse gebou Mistral klas, Italië s'n San Giorgio klas, Suid -Korea se ROKS Dokdo, en Spanje s'n Juan Carlos I (L61) is almal tans aktief, terwyl Australië twee bou Canberra klas skepe gebaseer op die Spaanse ontwerp.
State en stamme gebruik Trustfonds -geld om programme vir die opruiming en voorkoming van ondergrondse tenks te ondersteun. State en stamme gebruik LUST Trust Fund -opruimingsgeld om:
toesig hou oor regstellende aksies deur verantwoordelike partye en
ruim webwerwe op wat vinnig optree om die menslike gesondheid en die omgewing te beskerm en/ of waar die verantwoordelike party onbekend is, nie bereid is om die opruiming te doen nie (ongeveer 4 persent van alle gevalle).
State gebruik voorkomingsgeld van LUST Trustfonds om:
inspekteer federaal gereguleerde UST -fasiliteite
doen vrylatingvoorkomings- en nakomingsversekeringsaktiwiteite en
betaal vir handhawingsaktiwiteite wat verband hou met die voorkoming van vrylating.
Stamme gebruik voorkomingsgeld van LUST Trustfonds om:
Geskiedenis van die werf
Tank Farm Road in San Luis Obispo sny deur die middel van 'n voormalige olieopbergingsfasiliteit van 332 hektaar. Union Oil Company van Kalifornië (Union Oil) het aan die begin van die 20ste eeu sy San Luis Obispo -tenkplaas gebou toe die oliebedryf hoogty gevier het en ruimte nodig was om ru -olie wat uit die olievelde van San Joaquin Valley en Santa Maria Valley geproduseer is, te stoor .
In 1926 het weerlig 'n massiewe vyf dae lange vuur veroorsaak, so intens dat dit sy eie weerstelsel geskep het. Miljoene vate olie is óf verbrand óf tydens die brand onder die oppervlak van die eiendom vrygelaat. Die ramp het 'n paar olie -impakte gelaat op grond en grondwater wat vandag nog op die terrein bly.
Union Oil Company van Kalifornië (Union Oil) het die tenkplaas San Luis Obispo gebou om olie te stoor wat uit die San Joaquin -vallei en Santa Maria -velde vervaardig is. Die olie is daarna na die Avila -tenkplaas oorgeplaas vir vervoer na olieraffinaderye. Geen verfynde produkte is op die perseel gemaak nie.
Swaarkry in die Slag van Chateau-Theyry
Generaal Ferdinand Foch, die opperste geallieerde bevelvoerder, of generalissimo, glo die Duitse genl Ludendorff het sy bout geskiet. Hy beveel 'n teenaanval teen die bult in die Duitse lyn langs die Marne. Die Frans-Amerikaanse aanval sou 'n westelike flankaanval deur die Retz-woud tussen Soissons en Château-Thierry wees. In die voorste linie was die nuut georganiseerde Amerikaanse IV Korps, wat die 1ste en 2de Afdeling insluit, onder bevel van generaal -majoor Robert Lee Bullard. Bullard sou op sy beurt diens doen onder leiding van die Franse generaal Charles Mangin, bevelvoerder van die Franse Tiende Leër.
Mangin het nege Amerikaanse afdelings verkry - meer as driehonderdduisend man - ter ondersteuning van sy offensief, wat op 18 Julie 1918 begin is. om die aanval by Soissons te lei. Tussen die Amerikaners was die 1ste Marokkaanse afdeling, 'n poliglot-reeks Senegalese, Franse buitelandse legioene, Arabiere, en diverse internasionale riff-raff wat fees gedra het en weet hoe om te veg. Agter Belleau Wood was die 26ste, 42ste, 4de en 77ste afdeling.In die Slag van Château-Thierry, wat die middelpunt was van die Duitse mark wat ontbind sou word, was die Amerikaanse 3de, 28ste en 32ste afdeling.
in die aanloop tot die Slag van Chateau-Thierry, het die Amerikaanse afdelings haastig in hul toue gestorm, te midde van gietende reën, sonder veel intelligensie oor die Duitse gesindhede voor hulle, of selfs waarheen hulle op pad was, en sonder veel voorraad, sonder ammunisie, granate, mortiere en masjiengewere, het sommige nie geslaap of geëet vir vier-en-twintig of selfs agt-en-veertig uur nie. Geheimhouding en haas op die laaste oomblik was die wagwoorde. Dit was 'n Franse vertoning, die gevegsplan was afhanklik van verrassing, en die Amerikaners sou sy skoktroepe wees, wat agter 'n rollende artillerie -spervuur ​​beweeg eerder as 'n lang voorbereidende bombardement. Die groot gewere het om 04:35 afgeklim. Die Amerikaners het gevorder, beamptes aan die voorkant, met groot ongevalle, insluitend elke bataljon -bevelvoerder van die 26ste Infanterie, voordat die geveg verby was. Junior offisiere en sersante het die inbreuk gevul, en die soldate het nie gewankel nie, selfs al het die ongevalle tot vyftigduisend man gestapel.
Die Amerikaanse opmars was vinnig-hulle het verrassing behaal en in die Slag van Chateau-Thierry met groter krag toegeslaan as wat die Duitsers kon verwag het-en deurmekaar, terwyl eenhede in die chaos van hewige stryd, wat Duitse gas, artillerie ingesluit het, gemeng het. en lugaanvalle, oor die grond wat die Amerikaners nie noodwendig vooraf ondersoek het nie. Dit was ten minste nie 'n stryd tussen statiese loopgrawe nie (alhoewel vlak loopgrawe gegrawe en ingeduik is), maar met 'n oop veldmaneuver, met Franse tenks af en toe ondersteun (dit was weerligstawe vir Duitse artillerie) en die deegjongens was trots op hul Die moontlikheid om die Duitse masjiengeweer neste direk op te laai en te oorweldig as hulle flankeer, was dalk goedkoper. Maar dit was hierdie aggressiewe gees wat die deeg seuns gemaak het wat hulle was - en wat hulle laat dink het dat die Franse dikwels traag en onbetroubaar was. As élan uit die geslaan is poilus, dit was nog volop in die Amerikaners.
Die Duitsers het gedissiplineerde, vasberade teenstanders gebly. Hulle het die eerste dag in die Slag van Chateau-Thierry grond gegee, maar hul terugtog het op die tweede dag verstewig. Teen die derde is sommige deegseenhede en beamptes tot die punt toe uitgeput. Generaal Summerall het met sy regimentbevelvoerders vergader om hul situasies te beoordeel en aan te moedig. Kolonel Frank Parker van die 18de Infanterie het vir hom gesê: 'Generaal, my regiment het 60 persent van sy offisiere, byna al sy onderoffisiere en die meeste van sy manne verloor, en ek dink nie dit is 'n manier om 'n regiment te behandel nie. " Volgens Parker het Summerall geantwoord: 'Kolonel, ek het nie hierheen gekom om u te laat kritiseer oor my bevele of om my u verliese te vertel nie. Ek ken hulle net so goed soos jy. Ek het hierheen gekom om u te vertel dat die Duitsers gisteraand die Marne oorgesteek het en in volle toevlug is en dat u môreoggend om 16:30 sal aanval. " Parker het gesê dat hy nooit weer die bevele van Summerall bevraagteken het nie.
"GESLAGTE WORD DEUR RESTIGE GEWEN "
Die Slag van Chateau-Thierry-ten minste in die geskiedenisboeke, op 22 Julie, was die keerpunt van die oorlog. George Marshall noem dit presies dat Pershing dit vergelyk met Gettysburg en die Duitse kanselier Georg Hertling bied onafhanklike bevestiging aan hoe die Slag van Chateau-Thierry die oorlog verander het: 'Aan die begin van Julie 1918 was ek oortuig dat ek erken dat voor die eerste September sou ons teëstanders vir ons vredesvoorstelle stuur. . . . Ons het einde Julie ernstige gebeurtenisse in Parys verwag. Dit was op die 15de. Op die 18de het selfs die optimistiesste van ons geweet dat alles verlore was. Die geskiedenis van die wêreld is in drie dae afgespeel. " Ludendorff kon nie weer sak om die Britse leër te vernietig nie. Hy het sy reserwes opgebruik en sy manne van regoor die Marne gehaal.
Die Amerikaanse ervaring van die Slag van Chateau-Thierry was nie net 'n oorwinning nie-maar ook wat die oorwinning kos. Op die vraag oor watter prys die heerlikheid kon wees, kan generaal Hanson Ely antwoord: 'Mans moet opgelei word dat hulle dae en nagte in die stryd was, as hulle miskien deur die vyand sleg hanteer is en swaar ongevalle gehad het. kom om te gaan sal hulle weer gaan na die limiet van hul uithouvermoë. . . . dit is die laaste vyf persent van die moontlike inspanning wat die stryd dikwels wen. . . nie die eerste aanval nie, ook nie die tweede of die derde nie, maar dit was die laaste verswakkende vierde aanval. . . . gevegte word gewen deur oorblyfsels, oorblyfsels van eenhede, oorblyfsels van materiaal, oorblyfsels van moraal, oorblyfsels van intellektuele inspanning. "
Die Amerikaners het tydens die Slag van Chateau-Thierry sonder twyfel bewys hulle het die gretigheid gehad om dinge deur te sien.
Hierdie artikel is deel van ons uitgebreide versameling artikels oor die Groot Oorlog. Klik hier om ons uitgebreide artikel oor die Eerste Wêreldoorlog te sien.