Trekke van wat al tot afslyting toe as postmodernistiese literatuurkenmerke bestempel is (en ek leen so stuk-stuk uit Hein Viljoen en Chris van der Merwe se Alkant Olifant. ‘n Inleiding tot die literatuurwetenskap), deurspek dus (die lees van) oogensiklopedie: onbepaaldheid (betekenisfragmentering en -onsekerheid); die gevolglike aktiewe rol van die leser in die konstruksie van die teks; beklemtoning van die ironiese en absurde; die problematisering en radikale relativering van werklikheidsbelewing en van die grense tussen literêre genres; vooropstelling van intertekstualiteit (besonder opvallend gemaak in die reeks “sewe dubbelsinnighede”) en van vasgevangenheid in taal (en literêre vorme, byvoorbeeld vooropgestel in die herhaaldelike benutting van die Shakespeariaanse sonnetvorm in die bundel). Hy sal dan daarin slaag om ’n ontelbare menigte op aarde te mislei om saam met hom ’n aanval te loods op Jerusalem as die hoofsetel van God se koninkryk (Op. 20:7-10). Dit is onmoontlik om ‘n saligmakende geloof in Christus te hê sonder om op jou pad van sonde om te draai en Jesus Christus as jou Verlosser aan te neem, te volg en te dien. ‘n Geloof sonder daadwerklike optrede wat in ooreenstemming met jou geloof is, is dood (Jak.