Arcadim in Arcadië: Stroom 24
gepost door Paul R.@ 17:17
At 21/3/07 12:02 PM, dirk verbeke said...
Van harte dank voor het sienjaal i.v.m. Stroom!Zowat elke dag smurf ik es naar die van Paul Rigolle. Altijd een driedubbele klik waard.En DE toegangspoort tot veel andere, boeiende websteks. PressReader - Kuier: 2017-08-09 - IN­SPI­RA­SIE: Vrou neem op haar eie kin­ders aan wat nie­mand het nie
IN­SPI­RA­SIE: Vrou neem op haar eie kin­ders aan wat nie­mand het nie
Sy het nie self aan dié kin­ders ge­boor­te ge­skenk nie, maar ten spy­te van baie uit­da­gings is sy vir hul­le ’n ma wan­neer nie­mand an­ders wil nie.
Kuier - 2017-08-09 - Inhoud - DEUR ELMARINE AN­THO­NY
Dit vat ’n se­ke­re soort mens om kin­ders aan te neem wat dik­wels deur die sa­me­le­wing af­ge­skryf word. En hoe baie van ons sal han­de op­steek om ’n ster­wen­de kind aan te neem? Maar Syl­via Frank (47) van Gor­dons­baai bui­te Kaap­stad is nie jou ge­mid­del­de mens nie, want sy het oor twee de­ka­des al meer as 80 kin­ders in haar sorg ge­had en vir hul­le ’n huis ge­gee toe nie­mand an­ders kans ge­sien het nie.
Maar Syl­via, wat en­kel­lo­pend is en hier­die kin­ders al­leen groot­maak, glo daar is niks spe­si­aals aan haar nie. Sy glo al­mal wat kan, moet help en dis maar net haar ma­nier om te help.
Van kleins af was sy nog al­tyd aan­ge­trok­ke tot ge­bro­ke kin­ders met baie pro­ble­me. Sy het be­sef hul pro­ble­me spruit daar­uit om­dat hul­le nie ou­ers ge­had het nie. Sy kon nie ver­staan dat daar kin­ders was wat nie ma’s ge­had het nie, want al­mal be­hoort ’n ma te hê. Haar eie ma het baie keer ma ge­speel vir haar vrien­de en ter­wyl an­der kin­ders mis­kien daar­van ge­droom het om dok­ters of pro­ku­reurs te word, het Syl­via be­sluit sy wil ’n ma word vir kin­ders wat nie ma’s het nie.
Toe sy 20 jaar ge­le­de be­gin het om kin­ders in te neem, was sy sen­si­tief oor men­se wat haar kri­ti­seer. Sy het al­tyd kwaad ge­word en met hul­le ba­klei oor hul o­pi­nies. Tot van­dag toe pla dit haar dat ’n man op­ge­staan en voor ’n saal men­se ge­vra het hoe­kom sy aan­hou kin­ders “soos or­na­men­te ver­sa­mel”en boon­op geld vra om hul­le te help on­der­hou.“Die ma­nier hoe hy dit ge­sê het – so rou. Ek het nooit ge­dink men­se sou só dink nie. Dis ’n aak­li­ge stand­punt om te hê. As ek van­dag daar­die man sien, sou ek hom aan­moe­dig om ie­mand te help, want ek dink dit sal vir hóm help,”sê Syl­via.
Men­se se kri­tiek het eg­ter nie vir Syl­via ont­moe­dig om aan te hou kin­ders help nie. Tien kin­ders (tus­sen 12 en 19), van wie twee aan­ge­neem is, woon tans per­ma­nent by haar. By die ge­sin se huis word jy da­de­lik oor­val deur vier klein hon­de. Die sit­ka­mer se mu­re is vol fo­to’s van die kin­ders toe hul­le klein was. In die kom­buis staan twee stel­le sus­ters en ge­sels en in die sit­ka­mer is twee broers.
SKop teen die stel­sel
In haar sit­ka­mer – ter­wyl die kin­ders in die ag­ter­grond praat en grap­pies maak – ver­tel Syl­via dat sy 20 jaar ge­le­de as ’n “res­cue”-ma be­gin het. Sy het ba­bas in­ge­neem en na hul­le ge­kyk tot­dat daar be­paal is hul­le is ge­sond en kan aan­ge­neem word. Sy het eg­ter la­ter be­sef dis be­ter om ’n per­ma­nen­te huis aan die kin­ders te voor­sien om­dat baie kin­ders nooit aan­ge­neem word nie en van huis tot huis ge­skuif word.
“Hul­le het sel­de ’n ge­sin. Ons is ge­ba­seer op fa­mi­ly. Dit is baie e­a­sy going, maar ons re­spek­teer me­kaar. Ons on­der­han­del en sor­teer din­ge soos e­ni­ge an­der ge­sin uit. Ek is lief vir hul­le al­mal.”
Sy het al van die kin­ders se­dert hul­le ba­bas was, maar an­der het la­ter ge­kom.
Jay­den* (19) woon se­dert Ja­nu­a­rie van­jaar by Syl­via na­dat sy aan­ge­no­me ma oor-
Die wel­syn het nee ge­sê om­dat ek en­kel­lo­pend en wit was. Ek het die he­le stel­sel be­gin be­vraag­te­ken. Syl­via Frank
le­de is. Sy aan­ge­no­me pa het ja­re te­rug ge­sterf. Van die kin­ders, soos Co­li­ne* (16), het ge­kom en ge­gaan, en toe weer ge­kom. Toe sy te­rug­ge­kom het, het sy met ’n sus­ter ge­kom.“Dis lek­ker vir bi­o­lo­gie­se broers en sus­ters om saam te wees,”sê Syl­via.
Nie al­mal is be­reid om ’n kind aan te neem nie, maar ten spy­te hier­van moes Syl­via hard veg om haar eer­ste kind aan te neem. Pe­ter* (18) is as pas­ge­bo­re ba­ba in ’n veld na­by ’n trein­sta­sie op die Kaap­se Vlak­te ge­los. Hy was in ’n kom­bers toe­ge­draai met sy na­el­string steeds vas. ’n Man wat op pad werk toe was, het hom ge­vind waar­na hy na die wel­syn ge­neem is.“Hul­le het toe vir my ge­bel. En kyk hoe lyk dié won­der­li­ke, sterk man,”skerts Syl­via ter­wyl sy haar hand op Pe­ter se skou­er sit. Die wel­syn het ’n be­rig in die plaas­li­ke koe­rant ge­plaas dat sy ma na vo­re kan kom en hulp sal kry, maar nie­mand het na vo­re ge­kom nie. Pe­ter sê hy het al­tyd ge­won­der wie sy ma is, maar hy won­der nie meer nie.
Ná vyf maan­de wou Syl­via hom aan­neem.“Die wel­syn het nee ge­sê om­dat ek en­kel­lo­pend en wit was. Ek het die he­le stel­sel be­gin be­vraag­te­ken.”Syl­via het toe ’n groot op­slae hier­oor in die me­dia ge­maak.“Ek het hul­le ge­vra of hul­le ie­mand het om hom aan te neem en hul­le het nee ge­sê. Toe word ek kwaad. Ek is na die me­dia toe en ek het ge­veg vir dié klein man­ne­tjie.”
Vol­gens Syl­via was daar baie vrae oor of hy sy kul­tuur sou ver­loor. Vir haar gaan kul­tuur eg­ter oor hoe jy groot­ge­maak word. “Ons het ’n kul­tuur van lief­de en fa­mi­lie. Dis die­self­de met gods­diens in ons ge­sin. Ek skryf nie voor wat e­ni­ge kind moet glo nie. Ek ver­tel hul­le oor al­les en dan kan hul­le gaan on­der­soek in­stel,”ver­tel sy.
Die pro­ses om haar an­der aan­ge­no­me kind, B­en­ji­men* (16), aan te neem, het be­ter ver­loop om­dat sy ma toe­stem­ming ge­gee het. Ie­mand het Syl­via een­dag ver­tel van ’n s­wan­ger vrou wat aan dwelms ver­slaaf is en ver­skeie ke­re pro­beer het om die ba­ba self te a­bor­teer. Syl­via het kon­tak ge­maak met die vrou en haar ge­smeek om nie die ba­ba ver­der seer te maak nie en haar te bel met die ge­boor­te. B­en­ji­men is van toe af in haar sorg. Sy het vir B­en­ji­men ge­neem om sy ma te sien, maar sy het nie be­lang­ge­stel in hom nie.
nie al­tyd mak­lik nie
Al het sy nie self ge­boor­te ge­skenk aan die kin­ders nie, is die seer steeds on­be­skryf­lik wan­neer sy ’n kind ver­loor. So­wat 17 jaar ge­le­de het sy ’n ses maan­de oue ba­ba, C­har­l­ton*, in­ge­neem wat in ’n ge­vor­der­de s­ta­di­um van vigs was. Hy het ook aan Fe­ta­le Al­ko­hol­sin­droom (FAS) ge­ly en het tot ne­ge keer per dag stui­pe ge­kry. Twee jaar la­ter is C­har­l­ton oor­le­de.
“Ná C­har­l­ton was ek nie e­mo­si­o­neel sterk ge­noeg om dit weer (ster­wen­de kin­ders in haar sorg te neem) te doen nie. Vir een of an­der re­de dink jy jy gaan dit maak en dat hier­die die een is wat gaan oor­leef, so jy kry ’n hel­se skok wan­neer dit nie ge­beur nie,”ver­tel sy e­mo­si­o­neel.
Syl­via het haar werk ge­los om vol­tyds na die kin­ders om te sien. Sy ont­vang s­taats­toe­lae vir vier van die kin­ders. Sy het ’n nie-wins­ge­wen­de or­ga­ni­sa­sie, Syl­via’s Hou­se, ge­re­gis­treer so­dat sy fond­se kan in­sa­mel. Al die kin­ders is in goeie sko­le wat deur pri­va­te in­di­vi­due en or­ga­ni­sa­sies ge­dek word. Soms skenk men­se kle­re en meu­bels en gee Syl­via toe­stem­ming om dit te ver­koop.
“Som­mi­ge maan­de is moei­lik, maar hul op­voe­ding is ge­dek en hul ma­gies is al­tyd vol.” Wan­neer fond­se baie laag is, skuif Syl­via din­ge rond op ’n ma­nier wat nie die kin­ders be­ïn­vloed nie.“Ek laat die re­ke­nin­ge soms op­hoop en slaan al­tyd die vu­re be­tyds dood. Ons het maan­de laas warm wa­ter ge­had, want die ge­y­ser blaas ge­reeld op en ek het nie die geld om dit nou uit te sor­teer nie, maar op die oom­blik het al­mal al­les wat hul­le no­dig het.”
Syl­via het ’n groot hart, maar dit be­te­ken nie die kin­ders kom weg met e­nig­iets nie. “Ek ir­ri­teer die vel van hul­le af. Hul­le haat my guts, maar dis my werk as ’n ma. Hul­le hou nie van my nie, maar hul­le is lief vir my,”sê Syl­via met ’n groot glim­lag.
Daar is baie uit­da­gings in die huis­hou­ding. Die d­rie jong­ste kin­ders word tuis on­der­rig om­dat hul­le leer­pro­ble­me weens die im­pak van FAS het. Twee van die seuns het pro­ble­me met woe­de, ook weens FAS. Hul­le twee het in­di­vi­du­eel be­ra­ding ont­vang, maar die fa­mi­lie het ook al saam vir be­ra­ding ge­gaan.
Ten spy­te van die uit­da­gings het die ge­sin baie pret en die kin­ders maak heel­tyd grap­pies en terg me­kaar. Syl­via be­plan nie om gou weer die ge­sin uit te brei nie.“Ek weet wat my li­miet is en dít is my li­miet, want hul­le is al­mal tie­ners. Ek pro­beer om hul­le al­mal op hul­le voe­te te kry en hul­le op­bou, so dit sal on­ver­ant­woor­de­lik wees om nou ba­bas in te neem, wat die aan­dag weg van hul­le sal neem. Wan­neer al­mal sta­biel en ge­luk­kig is, kan ons dit weer doen, al­hoe­wel Pe­ter aan­hou vir my vra om meer ba­bas in te neem.”
“Ba­bas is pret,”skree Pe­ter van­uit die kom­buis.“Ja, pret vir jou om­dat jy nie heel­nag na hul­le hoef te kyk nie,”skerts Syl­via. “Dis wat ma’s doen,”sê Pe­ter in re­ak­sie. *Skuil­naam
HOOFFOTO: Syl­via Frank met van die kin­ders vir wie sy sorg. REGS ONDER: Syl­via sê dis maar net haar ma­nier om te help.