Jimmy Hoffa oor gevangenishervorming - GESKIEDENIS - Inligting
Jimmy Hoffa oor gevangenishervorming
Teamsters se leier, Jimmy Hoffa, praat oor die moeilikhede van die gevangenislewe nadat 'n kwytskelding deur president Richard Nixon op 23 Desember 1971 sy vonnis van 15 jaar vir knoeiery en bedrog beëindig het.
Jimmy Hoffa oor gevangenishervorming - GESKIEDENIS
Hierdie week is die 40-jarige herdenking van die ikoniese Teamsters-vakbondleier Jimmy Hoffa se verdwyning en moord. Hoffa se hoë profiel ontvoering en doodslag is nog nooit opgelos nie, wat hom stewig ingebed het as die berugste onopgeloste misdaad in die Amerikaanse geskiedenis. Hy was 'n lewenslange maffia-medewerker, en die diep onderwereldverbindings het ongetwyfeld hom laat doodmaak op 62 te midde van sy herlewing in die goudjare in die uiters magtige en op daardie oomblik uiters korrupte en deur menigte geteisterde vakbond op 30 Julie 1975 .
Die middag was Hoffa op pad na wat volgens hom 'n kritiek belangrike menigte was met 'n paar gevaarlike Mafiosi wat in 'n voorstedelike restaurant in Detroit sou plaasvind. Die stelling, wat Hoffa maande lank gesoek het, was om spanning te onderdruk met 'n mededinger in die vakbond wat hy nodig gehad het om steun terug te wen as hy in 1976 in 'n verkiesing sou wen om weer president van Teamsters te word, 'n pos waarvoor hy voorheen beklee het 14 jaar voordat dit vrywillig oorgegee het tydens 'n gevangenisstraf.
Dae voor moord
14 Februarie, 1913 – James Riddle Hoffa word gebore in Brasilië, Indiana
1924 Hoffa en sy gesin verhuis na Detroit, Michigan
1927 – Weke kort van sy 15de verjaardag, gaan Hoffa aan die werk op die laaipunte by Kroger 's, 'n toonaangewende kruidenierswinkelketting in die Detroit-omgewing, tot vandag toe, wat uiteindelik sy reputasie as 'n jong mag in ag neem. in die ontluikende georganiseerde arbeidsgemeenskap deur aan die spits te staan ​​van die nou beroemde "Strawberry Strike, " waar hy sy mede "unloaders " op 'n beskuldigdebank gelei het om 'n loonverhoging af te dwing.
1932 – Hoffa word deur die Teamsters gewerf om 'n organiseerder te word by Local 299, die truckers and cartage-workers union 's main hub in Detroit, geleë langs die ou Tigers Stadium
1935 Hoffa versterk die verhouding met die Detroit -maffia, met behulp van 'n inleiding deur die buitengewone gangster Frankord (Frankie Three Fingers) Coppola aan kenners van arbeidskrag soos Angelo (die voorsitter) Meli, Santo (Cockeyed Sam) Perrone en Peter (Horseface Pete) Licavoli , aan wie hy sy bande gebruik as 'n manier om 'n ontsaglike kragbasis in die komende dekades op te bou
September 1936 Hoffa trou met sy vrou, Josephine, koop 'n huis in Noordwes -Detroit en begin 'n gesin, 'n seun Jimmy Jr. en 'n dogter Barbara
1952 – Hoffa word internasionale vise -president van die Teamsters
1958 – Hoffa word internasionale president van die Teamsters, op pad om die magtigste vakbond ter wêreld te wees, en homself in die kollig te bring, waar hy ook een van die mees erkende mense in die nasie.
1964 – Hoffa word in dieselfde jaar twee keer in die federale hof skuldig bevind, eerstens vir omkopery en knoeiery en die tweede vir bedrog, vonnisse tot agt jaar gevangenisstraf
Maart 1967 – Hoffa word opgesluit in die Lewisburg Federal Penitentiary na 'n beroep op sy strafregtelike veroordelings wat verwerp word, gehuisves in die gevangenis se berugte Mafia Manor " -vleuel, met baie van die land se mees vreesaanjaende Italiaanse georganiseerde misdaadfigure
1969 – Hoffa en New Jersey Teamster Anthony (Tony Pro) Provenzano, 'n veroordeelde moordenaar en 'n Genovese misdaadfamilie, raak in 'n hewige woordewisseling betrokke wat fisiek geword het in die Lewisburg -saal, oor vakbondvoordele wat Hoffa en sy gesin nog ontvang het terwyl hy agter was bars, maar Tony Pro en sy gesin was oorspronklik nie; Hoffa en Tony Pro was jare gelede goeie vriende, maar die uitval in die blik sou vir Hoffa in die toekoms ernstige probleme veroorsaak
Februarie 1971 – Hoffa gee amptelik sy pligte af as Teamsters-president en gee die leisels oor aan die unie-ryk aan sy VP en eenmalige protégé Frank Fitzsimmons
Desember 1971 – Hoffa word deur Richard Nixon 'n presidensiële kwytskelding verleen (op soek na die ondersteuning van Teamsters in sy 󈨌 -verkiesing)
1972 – Hoffa kondig sy voorneme aan om Fitzsimmons as president in die Teamsters -verkiesing van 1976 te onttrek, nuus ontstellend vir sy voormalige bondgenote in die skare, wat hom sonder twyfel opdrag gegee het om uit te tree en nie herverkiesing te soek nie, tevrede met Big Fitzy & #8221 in die vakbondbaas en#8217 stoel
Winter van 1974 Hoffa se paroolbeperkings word verwyder en 'n mediablits begin, en hy beywer hom daarvoor om die Teamsters terug te neem terwyl hy die mafia blaas en belowe om die hele vakbond van die skare te verwyder as en wanneer hy weer in die amp kom.
Somer van 1974 – In opdrag van die skare, tik die Teamsters die legendariese vakbondman Rolland (Big Mac) McMaster, eens 'n Hoffa-vertroueling en sy nr. 1-handhawer in die vakbond, om 'n "Anti-Hoffa-span te vorm " bedoel om die veldtog van Hoffa te ontwrig om die pos van die president op enige moontlike manier terug te kry, spesifiek deur middel van intimidasie -taktiek.
Lente 1975 – Hoffa sê dat hy vriendelik was vir 'n gekapte vleis met Tony Provenzano, wat Hoffa besef dat hy aan sy kant nodig het vir 'n suksesvolle Teamsters-presidensiële bod die volgende jaar, omdat Tony Pro die hele ooste beheer het kusstemme
10 Julie 1975 Die motor van die uitvoerende hoof van Detroit Teamsters Richard (Little Fitz) Fitzsimmons word gebombardeer op die parkeerterrein van Nemo 's, 'n gewilde Plaaslike 299 watergat, restaurant en bymekaarkomplek na werk, terwyl hy en sy pa, Big Fitzy Frank Fitzsimmons, het binne gerugte geëet, en sommige het gesê dat Hoffa moordkontrakte op beide Fitzsimmons gesluit het, terwyl ander bespiegel dat dit die werk was van McMaster se anti-Hoffa-span om te laat blyk dat hy die rand oorskry het
10 Julie-12 Julie 1975 Die besluit om Hoffa te vermoor word geneem, die moordkontrak word amptelik uitgereik en afgeteken deur mafia -hooggeplaastes in Michigan, Illinois, New York en Pennsylvania.
12 Julie & 26, 1975 – Hoffa neem vergaderings met Detroit -straatbase Anthony (Tony Jack) Giacalone en Vito (Billy Jack) Giacalone, broer -mafia capos wat verband hou met letterlik tientalle moorde op gangland en Hoffa se jarelange kontakte en#8221 in die onderwêreld van Motor City By Hoffa se voorstedelike woning aan die meer was die eerste om die motorbomaanval van Fitzsimmons by Nemo 's te bespreek, die tweede om 'n beweerde "sitdown " die middag van 30 Julie in die Machus Red Fox -restaurant in Bloomfield Twp te bevestig , Michigan met Tony Jack, Tony Provenzano en arbeidskonsultant Leonard (Little Lenny) Schultz, die Giacalone -broers en skakeling met vakbondsake.
12:30 – Hoffa het 'n middagete -ontmoeting met burgemeester van Detroit, Coleman A. Young in die historiese Book Cadillac Hotel, wat dan opgeknap moet word en die moontlikheid dat Teamsters kan help in hierdie poging, die belangrikste onderwerp van bespreking by die maaltyd is
8:30 – 'n Ten volle gekeurde FBI-informant plaas Tony Giacalone, Tony Provenzano en Rolland McMaster wat almal saam in 'n groep by die Chop House in Carl 's eet, 'n kuierplek van 'n laat Jack Tony vir jare en Provenzano luidkeels uitroep, &# 8220 Môre gaan 'n wonderlike dag wees, menere. "
The Day of The Hit – 30 Julie 1975
06:00 open Lenny Schultz die Southfield Athletic Club, die Giacalone-broers se hoofkwartier en die familiebesigheid van Schultz, geleë op die eerste verdieping van die Traveler 's Tower-kantoorgebou op die hoek van Evergreen en 11 Mile Road , minder as 5 myl buite die stadsgrense van Detroit
06:30 – Hoffa word wakker by sy huis in Orion Township, wat op Square Lake rus, in sy kombuis gaan en die koerant lees voordat hy saam met sy vrou Jo op die dek buite ontbyt eet
07:45 – Hoffa praat 'n halfuur lank met die plaaslike president van New York Teamsters oor die strategie vir sy komende sit met Tony Pro
08:45 – Hoffman se surrogaatseun, Chuckie O'Brien, 'n uitvoerende hoof van Teamsters, met wie hy twis, word by Local 299 in Trumbull Ave in Suidwes -Detroit afgelaai.
09:00 en#8211 Hoffa gesels met sy 10-jarige buurman terwyl hy sy gras natmaak
10:30- Billy Giacalone verlaat sy woonplek aan die oostekant en verloor vinnig 'n paar toesigseenhede (een federale, een staat) wat sy plek moet byhou, en dat hy nie deur 'n eenheid weer opgetel het nie tot aandete
11:00 – Tony Giacalone arriveer by die Southfield Athletic Club
12:00. Chuckie O'Brien neem die seun van Tony Jack, Joseph (Joey Jack) Giacalone, se splinternuwe 1975-maroenkleurige Mercury Marquis in besit om 'n varswater-salm van 40 pond van 'n president van Seattle Teamsters as geskenk te lewer Plaaslike 299 VP en stoere Hoffa -lojalis Bobby Holmes
12:30 nm. Tony Jack gaan masseer by Southfield Athletic Club
12:45 nm. – Hoffa, wat laatoggend en vroegmiddag televisie gekyk en saam met sy vrou blokkiesraaisels gesels het, gesels met 'n vriend in 'n plaaslike skildersvakbond in Hazel Park oor die telefoon in die hoop dat hy werk by hom kan reël koshuis die komende naweek
12:50 nm. – O ' Brien arriveer by die Holmes ' -huis in die voorstad Metro, Detroit, aan die westelike kant van Novi en gee die reuse vis aan die vrou van Holmes en help haar om dit in individuele salmsteaks op te sny voor hulle vertrek.
13:00 nm. Hoffa verlaat sy huis vir die Red Fox -sit, en vertel sy vrou dat hy om 16:00 sal terugkeer en sal vir haar 'n steak -aandete op die rooster kook
13:15 nm. O'Brien neem Joey Jack's Mercury Marquis na 'n wassery in Farmington, Michigan, om dit skoon te maak van die visbloed wat op die agterkant van die voertuig gedrup het tydens die aflewering daarvan
13:30 nm. Hoffa stop by 'n limousine-verhuringsonderneming Airport Service Lines in Pontiac op pad na die Red Fox om die eienaar van ASI, Louis (Louie the Pope) Linteau, 'n jarelange Hoffa-bondgenoot en voormalige Teamsters Local Chief in Pontiac, te sien. hardscrabble, werkersklasgemeenskap direk noord van die blink Bloomfield Hills en Bloomfield Twp – Linteau is weg tydens die middagete en Hoffa laat 'n boodskap by sy sekretaresse en vertel hom dat hy Tony Jack, Tony Pro en Lenny Schultz by Red Fox in Bloomfield gaan ontmoet Twp om 2:00
13:45 Daar word gesien hoe Tony Provenzano kaart speel in sy Teamsters -vakbond in New Jersey
14:00 uur Hoffa arriveer by die Machus Red Fox, aan die voorpunt van 'n winkelsentrum wat grens aan Telegraph Rd, een van die drukste paaie in die omgewing, en hy praat met talle mense, 'n gasvrou, 'n kelnerin en verskeie beskermhere -wensers.
14:15 nm. O'Brien arriveer by die Southfield Athletic Club met 'n vars skoongemaakte Mercury Marqus, en gee Tony Jack 'n geskenk vir sy kleinkind se nagmaal
14:25 Tony Jack gaan na die kapperswinkel by die Southfield Athletic Club vir 'n kapsel en manikuur
14:30 nm. 'N Sigbaar gefrustreerde Hoffa verlaat die Red Fox en besef dat hy opgestaan ​​het en na 'n nabygeleë hardewarewinkel, reg agter die Red Fox in die winkel, gegaan het om die betaaltelefoon te gebruik, waar hy eers Linteau bel en toe sy vrou om hulle in kennis te stel dat Tony Jack, Tony Pro en Schultz nie opdaag nie en dat hy huis toe gaan
14:45 Op pad na sy groen-gekleurde Pontiac-sedan van die hardewarewinkel se telefoon, ongeveer 30 meter se stap, word Hoffa gesien met drie onbekende mans in 'n motor wat ooreenstem met die beskrywing van Joey Jack 's Mercury Marquis en dan klim saam met hulle in die motor en ry op Telegraph Rd.
14:50 Tony Jack verlaat die Southfield Athletic -klub vir 'n ontmoeting met sy prokureur Bernie Humphrey op die vierde verdieping van die Traveler's Tower, wat beteken dat hy net by die atletiekklub se voordeur moet uitkom en vier verdiepings in die hysbak moet klim.
14:55 uur Die 62-jarige Hoffa word vermoor, die algemene teorie is met twee koeëls agterop die kop, in 'n veilige privaat woning naby die Red Fox (heel waarskynlik by die Detroit-skelm Carlo Licata 's se huis op 680 W. Long Lake Rd., 'N plek twee kilometer verder en êrens het Hoffa Tony Jack ontmoet om sake te bespreek.)
15:30 Die liggaam van Hoffa word waarskynlik verbrand by Central Sanitation, 'n vullisonderneming wat besit word deur Detroit -mafia -luitenante en Hoffa -vriende Peter (Bozzi) Vitale en Raffaele (Jimmy Q) Quasarano en agterdogtig op die grond afgebrand in die nadraai van die verdwyning van Hoffa
15:50 Tony Jack keer terug na die Southfield Athletic Club en maak 'n winkel by sy gunsteling tafel by die rooster van die klub.
16:30 – 'n FBI -toesigseenheid volg die bende van Detroit, "acting ", Giacomo (Black Jack) Tocco van sy kantoor in Melrose Linen Co. na Southfield Athletic Club, waar hy agter geslote deure ontmoet met Tony Jack en Little Lenny Schultz – Tocco, wat in 1979 tot amptelike don sou verhef word, en Tony Jack, die daaglikse opsiener van sindikaatbedrywighede vanaf die vroeë 1960's tot die begin van die New Millennium, word deur die FBI beskou as die twee mans om Hoffa se moord te beplan en te koördineer
17:30 nm. Billy Jack is terug op die rooster, en hy sien hoe sy broer Tony by die Southfield Athletic Club opneem en gaan eet
07:00. – Hoffa ' se vrou Joe bel Louie Linteau bekommerd omdat Hoffa nie teruggekeer het van sy ontmoeting by die Red Fox nie
9:30 – Linteau bel Tony Jack by sy huis en vra wat by die vergadering gebeur het, waarop Tony Jack gereageer het deur te sê dat hy nie so 'n vergadering gehad het nie en dat hy die hele dag by die Southfield Athletic Club was
31 Julie 1975
06:45 – Louie Linteau bel Tony Jack om hom te vertel dat Hoffa nooit by die huis gekom het nie, kommentaar Tony Jack " Miskien het hy 'n entjie geneem. "
07:45 – Linteau gaan na Red Fox om Hoffa se verlate motor te vind, met sy geregistreerde vuurwapen binne.
10:00- Linteau en Jo Hoffa gaan na Bloomfield Twp. Die polisiedepartement en 'n aangemelde aangemelde persone indien
12:00. Linteau kry telefonies 'n stryd met O 'Brien toe hy hom in kennis stel van die verdwyning van Hoffa
21:00 Jimmy Hoffa, Jr., skop O ' Brien uit die Hoffa -gesinshuis en beskuldig hom daarvan dat hy op een of ander manier betrokke was by sy pa se ontvoering
5 Augustus 1975 -Die FBI neem die bevel oor die Hoffa -ondersoek uit die Bloomfield Twp. owerhede
19 Aug, 1975 Feds gryp Joey Jack se Mercury Marquis aan, en veg suksesvol teen die uitspraak van die staat se appèlhof dat die beslaglegging in die komende maande ongrondwetlik op die hooggeregshof van die staat is
21 Augustus 1975 Polisiehonde vind die geur van Hoffa in die kattebak van die motor van Joey Jack '
2 September 1975 'N Federale groot jurie word in Detroit byeengeroep en roep 16 mense om te getuig, maar dit het nie daartoe gelei dat klagtes of beskuldigings ingedien word nie
Junie 1976 Tony Giacalone word skuldig bevind aan federale belastingontduiking tydens die verhoor en saam met 'n aanklag van afpersing wat hy in 1978 skuldig bevind het, is hy vir sewe jaar in Atlanta na die tronk gestuur.
1978 Die oostelike kus Mafioso Salvatore (Sally Bugs) Briguglio, Tony Provenzano se regterhand en 'n vermeende sneller by die Hoffa-slag, word in New York doodgemaak in 'n gangland-styl, op die punt om saam met Tony Pro tereg te kom op moord en rampokkery. aanklagte (Tony Pro is skuldig bevind)
30 Julie 1981 Carlo Licata, Detroit Godfather Jack Tocco se swaer, word dood aangetref by sy huis in Bloomfiekd Twp. vermoor – Licata word twee keer in die bors geskiet, die geweer op 'n dressoir aan die ander kant van die kamer, maar ondanks massa -vermoede van gemene spel word die dood steeds as 'n selfmoord beskou
30 Julie 1982 – Jimmy Hoffa is wettiglik deur die Amerikaanse regering dood verklaar
Desember 1988 Tony Provenzano sterf aan 'n hartaanval in die tronk
Januarie 2001 Tony Giacalone sterf aan nierversaking, onder beskuldiging in 'n afpersingsaak uit die 1990's
Maart 2001 - Die Amerikaanse departement van justisie kondig aan dat dit 'n DNA -pasmaat gemaak het tussen Hoffa en 'n haar wat in 1975 in die Mercury Marquis van Joey Jack 's gevind is
Mei 2004 -Die FBI ondersoek 'n bewering deur sterwende oostkus Teamsters goon, voormalige Hoffa-handhawer en bekende skurkgenoot Frank (The Irishman) Sheeran dat hy Hoffa persoonlik vermoor het by 'n huis in Noordwes-Detroit op Beaverland naby die 7 Mile Road en Evergreen kruising & #8211 -ondersoekers het nooit bewyse gevind om die bewerings van Sheeran te bevestig nie
Mei 2006 -Die FBI ondersoek 'n bewering deur 'n eenmalige Rolland McMaster-medewerker genaamd Don Wells, opgesluit op aanklag van dwelmhandel, dat Hoffa se oorskot begrawe is by McMaster 's, voorheen in die besit van Hidden Dreams Ranch-soektog in die voorstedelike Detroit – 'n multi -miljoen dollar grawe en opgrawing is vrugteloos
2012 Billy Giacalone sterf op 89 -jarige ouderdom aan natuurlike oorsake, wat steeds vermoed word dat hy moontlik die man in die Hoffa -treffer was en in sy laaste jare tot onderbaas van die Detroit -skare gestyg het.
Junie 2013 - Die FBI ondersoek 'n bewering deur die afgedankte Detroit -mafia -onderbaas Anthony (Tony Z) Zerilli dat Hoffa vermoor en begrawe is op 'n plaas wat vroeër in besit was van sy neef en jare lange Michigan don, Black Jack Tocco, en 'n kort soektog en grawe by die eiendom op die hoek van Buell en Adams Roads in Oakland Twp., Ongeveer 25 myl noord van Detroit, was nog 'n doodloopstraat en kenners kry ten minste 'n deel van sy motivering om vorentoe te kom, sy bitterheid teenoor Tocco, met wie hy gepraat het. geld, mag en respek vir jare.
DIE UNIE VAN JIMMY HOFFA EN CHICAGO
As Danny DeVito en Jack Nicholson 'n kort toneel is terwyl hulle hierdie week dele van '' Hoffa '' in Chicago skiet, kan hulle in die nag na die Soldier Field -parkeerterrein dwaal.
En eerder as om in 'n Porsche of Mercedes-Benz te ry, kan die regisseur en medester DeVito en mede-ster Nicholson eerder 'n 18-wieler neem.
As die perseel leeg is-selfs onheilspellend so-is dit des te beter, want die sterk beton was 'n bizarre oomblik in die verhouding tussen James R. Hoffa, wyle en legendariese president van die International Brotherhood of Teamsters, en die stad Chicago. Die vereniging is nogal lewendig, ten minste in 'n hof in Chicago, ondanks die 17 jaar wat verloop het sedert Hoffa se vermoedelike dodelike ontvoering.
Hierdie onbekende parkeerterrein maak nie Hoffa-biografieë nie en word nie in koerant- of tydskrifartikels vertel nie. En dit sal beslis nie in die film verskyn nie, wat Hoffa se loopbaan oor 40 jaar volg tot sy geheimsinnige verdwyning. Die film is geskryf deur die inwoner en dramaturg David Mamet in Chicago en word beplan vir 'n Kersfeesvrystelling wat Nicholson met Hoffa speel, en DeVito is 'n fiktiewe karakter met die naam Bobby Ciaro, wat gekenmerk word as 'n samestelling van verskeie Hoffa -luitenante.
Die storie oor die parkeerterrein het op my pad gekom tydens 'n klandestiene vergadering in 1982 in 'n voorstedelike motel in Chicago tussen die aggressief pers-skaam Roy Williams, destydse president van die Teamsters, wat op die punt staan ​​om tereg te staan ​​op aanklagte van omkoop van 'n Amerikaanse senator, en my, toe 'n verslaggewer oor arbeid en regsake by die Chicago Sun-Times.
Williams, 'n bulnekboer wat 'n vragmotor van Kansas City geword het, het Hoffa, 'n opkomende Detroit Teamster, in 1949 ontmoet en het met hom gesels lank nadat Hoffa in 1957 tot president van die vakbond verkies is. As 'n pakhuis, het ek nog nooit geweet hoe om 'n vragmotor te bestuur nie. Dit was destyds meer opvallend omdat die ekonomie van die land veel meer afhanklik was as vandag om die Teamsters -lidmaatskap meer te domineer deur vragmotors en hoofde van arbeidsorganisasies was geneig om uit die geledere te kom
(in teenstelling met die huidige tendens van arbeid na prokureurs en tegnokrate).
Verder was dit Hoffa wat deur middel van 'n landwye vragmotorooreenkoms, die Master Freight Agreement, grootskaalse hervormings ten bate van vragmotors, 'n baie onderbetaalde en onbetaalde lot, tot stand gebring het. Dit was 'n bedryfsbybel totdat vragmotors aan die einde van die sewentigerjare deur deregulering verwoes is en die vakbond begin het om werkgewers byna net soveel ruiters as kostebesnoeiings aan die verdrag toe te staan, soos 'n mens vind by die Chicago Transit Authority.
Maar dit was op die Soldier Field -parkeerterrein in 1961 dat Jimmy Hoffa, president van Teamsters sedert 1957, geleer het hoe om 'n vragmotor te bestuur.
'' Ek sou (met die vragmotor) na Soldier Field ry, '' sê Williams, wat tydens die verhoor in 1982 skuldig bevind is en sedertdien gesterf het.
'' Dit was die grootste plek en niemand het snags daar gestaan ​​nie. Ons het dit twee, drie keer per week gedoen. Hoffa tel dit vinnig op. Daar was geen polisiemanne nie. Net vyf, ses van ons ouens. "
Onder die ouens was Donald Peters, die nou afgetrede jare lange president van Chicago Local 743, die vakbond se grootste, en miskien Hoffa se naaste vriend van Chicago. Tydens sy besoek aan kleinkinders in die noordweste van die Stille Oseaan verlede week, onthou Peters aande buite die stadion se suidekant, insluitend die toets van messe en anti-slaap toestelle.
'Hoffa was altyd bekommerd oor die veiligheid van vragmotors, met hul lewers en niere,' het Peters gesê. '' Dit was dus nie net om hom te leer bestuur nie, maar
(leer hom) ook al die nuwe veiligheidskenmerke. "
Om te hoor hoe Hoffa -kykers dit vertel, was Chicago die mees algemene tussenstop van Hoffa na Detroit (tuis) en Washington (vakbond se hoofkwartier).
Die South Side's Shoreland, die Loop's Sherman House en die Far North Edgewater Beach -hotelle was sy gunsteling blyplekke. Hy was geneig om vroeg op te staan, in sy kamer te oefen (honderde push -ups), wat bewys het dat fisieke fiksheid dekades voor oefenbroek 'n winsgewende sentrum was.
Hoffa, wat net so stewig was as die van 'n professionele voetbalman, het nie gerook of alkohol gedrink nie, maar was lief vir eet, veral steaks, en het die neiging gehad om die nou afgeslote Erie Cafe in Wells en Erie Streets te beskerm. Dit was voordat Gene en Georgetti sy eetplek met hoë cholesterol geword het.
Peters en Hoffa het in die vroeë vyftigerjare naby geword tydens 'n veglustige organisatoriese rit in Montgomery Ward & amp, die groot katalogushuis in Chicago. Peters het nie net die korporatiewe hiërargie van die onderneming in die gesig gestaar nie, maar ook die wete dat hy 'n arbeidskontrak sou benodig om vakbonisme aan werkers by Ward se agt ander katalogushuise landwyd te verkoop.
Peters het geglo dat Dave Beck, destyds die Teamsters -president, 'n koue skouer vir die organisasieveldtog gegee het, aangesien dit nie hoofsaaklik vragmotors betrek het nie. Hy het Hoffa, 'n vakbond -president, gevra om druk op Beck uit te oefen.
Hierdie taktiek het gewerk, en in April 1955 het Beck, Peters en Hoffa 'n historiese sessie bygewoon in die kantore van Ward in die West Chicago Avenue, waarby die weerbarstige baas van Ward, Sewell Avery, die eerste nasionale arbeidskontrak tussen 'n werkgewer onderteken het. en die Teamsters.
Die vakbond se tradisionele magsbasis was altyd die Midde -Weste -streek, gebaseer in Chicago en het die Sentrale Konferensie genoem. Die rede was eenvoudig: die krag van die vragmotorbedryf was die Midde -Weste. Die konferensie bly sy hoofkwartier aan die verre noordwestelike kant en dekades lank was sy toonaangewende taak 'n stapsteen vir die vakbondspresidentskap.
Hoffa was nie net die hoof van die Sentrale Konferensie nie, maar het ook in 1955 gehelp om een ​​van die suksesvolste en berugste byvoegsels van die vakbond te wees: die Central States Pension Fund. Gesondheids- en welsynsfondse in die sentrale state is vyf jaar tevore gestig.
Vragmotorpensioene was onbekend voordat Hoffa dit geskep het. Die oorspronklike werkgewerbydraes tot die sentrale state -fonds, het die '' mob`s bank '' gemerk
in latere jare was $ 2 per week vir elke werknemer. Hoffa was verheug oor die feit dat vragmotors met pensioene van $ 50 per maand sou kon aftree, onthou Peters verlede week. Deesdae kan werkgewerbydraes tot $ 83 per week beloop.
Die laaste Chicago -onderhoud
Hoffa het ook tyd in die hofsale in Chicago deurgebring, onder meer vir 'n federale posbedrogsaak wat tot sy skuldigbevinding gelei het omdat hy die pensioenfonds bedrieg het. Dit was die vonnis uit die saak, saam met een uit die meer bekende jurie-knoeiery in Tennessee, wat gelei het tot sy byna vyf jaar gevangenisstraf in 'n federale gevangenis in Pennsylvania.
Hy is in 1975 vrygelaat en het die oorsaak van die hervorming van die gevangenis aangeneem. Maar hy was versigtig vir onderhoude en het, in wat blykbaar sy laaste besoek aan Chicago daardie jaar was, geen planne gehad om dit te gee nie.
Margot Howard, 'n talentvolle en vervelige verslaggewer-rubriekskrywer van die Chicago Daily News, het egter een, seker Hoffa se laaste Chicago-sessie met 'n verslaggewer, gekry. Dit het plaasgevind in die Drake Hotel na die voorbidding van Peters, wat grootgeword het in Sioux City, Iowa, saam met Howard se ma, Eppie Lederer, 'n k a Ann Landers.
'' Hy was gretig, grof gekap en baie taai, 'n filmster van sy tyd, ''
Howard herroep Maandag uit haar huis in Massachusetts.
Hy het gepraat van die eentonigheid van die gevangenis, insluitend die baie ure wat hy aan die herstel van matrasse bestee het, en beweer dat hy bitter is.
'' Wat gaan jy doen? Moet jy jouself moeg maak? '' Het hy vir Howard gesê.
'N Paar maande later het Hoffa verdwyn, vermoedelik ontvoer en vermoor. Hoewel hy nog nooit gevind is nie, is hy wettiglik dood verklaar vir boedeldoeleindes.
Maar die Chicago -das is nog lank nie dood nie, al was dit net as gevolg van die energie van die seun van 'n prominente Loop -prokureur.
Hayden Silets, seun van advokaat Harvey Silets, het sy senior geskiedenis-proefskrif aan die Princeton-universiteit geskryf oor die jurie-knoeieryverhoor, wat slegs maande na die moord op president John Kennedy afgespeel het. Sy pa het 'n ander verweerder in die verhoor verteenwoordig, die sakeman Chicago, Allen Dorfman, wat in 1983 op 'n parkeerterrein in Lincolnwood vermoor is ná sy skuldigbevinding met Williams in die sameswering van die omkopery in 1982. Young Silets het die moontlikheid voorgestel dat die federale regering Hoffa onwettig afluister voor, of miskien tydens die verhoor.
Silets se akademiese adviseurs het hom aangespoor om die proefskrif in 'n boek uit te brei. Maar baie van sy versoeke om relevante dokumentasie, wat deur die Wet op Vryheid van Inligting nagestreef is, is verwerp op grond van '' nasionale veiligheid '', en baie inligting is verduister op papiere wat aan hom gegee is.
'N Federale regter weier Silets se versoek dat die regter die dokumente privaat inspekteer, en besluit dan of die nasionale veiligheidseise van die departement van justisie en die federale buro vir ondersoek geregverdig is.
Die saak het verlede herfs voor die hele federale appèlhof gekom. Dit het die regter van die laer hof bekragtig, alhoewel twee appèlregters daarteen verskil het.
Een van die magtigste arbeidsleiers in die Amerikaanse geskiedenis, James Riddle Hoffa regeer 14 jaar lank met moed en charisma as president van die International Brotherhood of Teamsters, Chauffeurs, Warehousemen en Helpers of America. Van 1957 tot 1971 het Hoffa die losbandige Teamsters verbind tot 'n samehangende organisasie wat hoër lone en geweldige bedingingsmag vir sy lede behaal het. Hy was geliefd deur sy vakbond en word deur sy vyande meedoënloos, listig en korrup beskou, waaronder wetstoepassers soos robert f. kennedy. Federale ondersoekers het Hoffa etlike jare agtervolg weens sy bekende bande met georganiseerde misdaad. Hy ontwyk skuldigbevinding totdat hy in 1964 skuldig bevind is op onverwante aanklagte van knoeiery deur die jurie en wangedrag in 'n eiendomsooreenkoms. Hy het 'n tronkstraf van 13 jaar in 1967 begin uitdien, wat president Richard m.nixon laat in 1971 verander het. In 1975 verdwyn Hoffa geheimsinnig.
Hoffa het uit onduidelike oorsprong opgestaan ​​om in die nasionale kollig te staan. Hy is gebore op 14 Februarie 1913 in Brasilië, Indiana, waar sy gesin op beskeie maniere gewoon het. Sy pa, 'n steenkoolboorman, sterf aan 'n beroeps respiratoriese siekte toe Hoffa sewe was. Die tweede van vier kinders, Hoffa, 'n atletiese, skaam B-student, het ná die negende klas opgehou om voltyds as 'n voorraadseun in 'n winkelsentrum te werk.
In 1930, terwyl hy nog 'n tiener was, het Hoffa 'n vraghandelaar geword in 'n pakhuis van die Kroger Grocery and Baking Company in Clinton, Indiana. Hier kom 'n keerpunt in sy lewe, wat veroorsaak word deur 'n behoefte aan selfbehoud te midde van karige salarisse en swak werksomstandighede. Die jong man het spoedig die ander pakhuise gelei in 'n suksesvolle staking wat 'n deel van die Hoffa -legende sou word: deur te weier om 'n vrag bederfbare aarbeie af te laai, dwing hulle die onderneming om aan hul eise te voldoen. Omdat sy vaardigheid as organiseerder vinnig herken word, het Hoffa in 1932 die pakhuis verlaat om 'n voltydse Teamster-organiseerder te word in Detroit, Michigan. Die vier kollegas wat hom gehelp het om die staking by Kroger uit te voer, het by hom gebly en gedurende sy loopbaan by sy personeel gebly.
Hoffa het sy nuwe werk in die begin moeilik gevind. Gedurende die dertigerjare was die opposisie teen arbeidsorganiseerders fel en dikwels gewelddadig. Botsings met stakingsbrekers en polisiebeamptes sou bloedig word - Hoffa self is gedurende sy eerste jaar alleen 24 keer deur sy telling geslaan. Hy beskryf hierdie 'oorlog' in sy outobiografie van 1970, Die proewe van Jimmy Hoffa, onthou hy, 'Die bestuur wou ons nie hê nie ... en die polisie, wat erken het wie die groot belastingbetalers is en reageer op bevele van politici wat goed weet waar die groot bydraes vandaan kom, was nie net gewillig nie, maar ook angstig om ons rond te stoot . " Volharding, sterk krag en 'n oortuigende persoonlike styl was eienskappe wat hom gehelp het om nie net die opposisie te oorleef nie, maar ook nuwe rekrute aan sy kant te wen.
In die depressie -era was die Teamsters losweg in geïsoleerde gebiede georganiseer. In 1937 het Hoffa kragte saamgesnoer met die Trotskyite -leier van die Minneapolis plaaslike Teamsters, Farrel Dobbs, 'n sosialis wat bestuurders in die Midde -Weste suksesvol verenig het. Hoffa het Dobbs gehelp om langafstand-vragmotorbestuurders onder die Central States Drivers Council te organiseer. Hoffa het egter nooit 'n sterk-arm taktiek gebruik nie, en later, as dit hom gedien het, sou hy die federale regering help om die Trotskyiete te onderdruk.
Of dit nou met die bestuur of met mededingende vakbonde was, Hoffa se beleid was taaiheid. Teen 1941 maak hy sy eerste kontak met georganiseerde misdaadfigure, soos sy biograaf, Arthur A. Sloane, gedokumenteer het: daardie jaar het hy die hulp van Detroit-bendes-die sogenaamde East Side Crowd-ingeroep om 'n mededingende vakbond uit te dryf. van die stad. Daarna het die omgang met gangsters gereeld geword. Hoffa het nooit 'n onwettigheid erken nie, maar het hierdie verbintenisse egter nie weggesteek nie. In latere jare het hy beweer: 'Ek is nie anders as die banke nie, nie anders as die versekeringsmaatskappye nie, nie anders as die politici nie.'
"In die ou dae het jy net 'n handdruk nodig gehad. Tans het jy veertig advokate nodig."
Hoffa het gedurende die veertigerjare aan bewind gekom. Hy word vise -president van die Central States Drivers Council, destyds president van die Michigan Conference of Teamsters, later 'n ondersoeker van die Teamster se boeke, en uiteindelik president van die Teamsters Joint Council 43 in Detroit. In 1952 word hy verkies tot vise -president van International Teamsters. Teen 1953, as president van die Sentraal
Conference of Teamsters, was hy die hoofonderhandelaar vir vragmotorbestuurders in 20 state. In die volgende dekade het Hoffa begin om die Teamsters te sentraliseer. Namate sy mag toeneem, is plaaslike vakbondleiers aangemoedig om Hoffa te bel vir toestemming om stakings te hou. Die nasionale bedingingseenheid wat hy geskep het, het soveel krag gekry dat dit die vragmotorbedryf se eerste nasionale kontrak in Januarie 1964 gesmee het.
Alhoewel sy bedrywighede deur die bedryfsleiers weerstaan ​​is, het Hoffa die reputasie gekry dat hy getrou was aan kontrakte. Binne die Teamsters respekteer die rangorde die winste wat hy vir hulle gewen het en beskou hy hom met openhartige liefde. By saamtrekke en in onderhoude gebruik hy 'n meer gepoleerde spraakstyl as wat sy negende graadonderrig sou kon voorstel, gruislik, maar gesaghebbend. As hy gereeld in die derde persoon na homself verwys, roem hy dikwels: "Hoffa kan vir Hoffa sorg."
Maar Hoffa het ook probleme ondervind. Die Amerikaanse senaat het in Januarie 1957 'n ondersoek begin doen na verskeie vakbonde deur bewerings van rampokkery. Nasionale verhore op televisie is gehou deur die Senaat se gekose komitee oor onbehoorlike aktiwiteite op die arbeids- of bestuursgebied, in die volksmond bekend as die McClellan -komitee, nadat sy voorsittende beampte, Senator John Little McClellan. Die komitee het meer as twee jaar wydverspreide korrupsie in die Teamsters ontdek. Teamster -president Dave Beck het bedank en is later skuldig bevind aan roof, verduistering en belastingontduiking. Hoffa, opvolger van Beck as president, het maande se intense ondervraging deur senator John F. kennedy en die hoofadvokaat van die komitee, Robert Kennedy.
Die komitee beweer dat Hoffa vakbondfondse vir sy eie wins aangewend het, afbetalings van vragmotorondernemings aanvaar het en dat hy met die veroordeelde arbeidsman, John Dioguardi, omgegaan het. Onder druk van die Kennedys tydens verhore met 'n openlike vyandigheid, erken Hoffa niks. Net voor een van sy geskeduleerde verskynings, het die federale ondersoekbeamptes (FBI) hom gearresteer op aanklag dat hy 'n prokureur probeer omkoop het om vertroulike komiteememo's aan hom uit te lek. Robert Kennedy het aangekondig dat hy van die koepel van die Capitol -gebou sal spring as die vakbondleier nie skuldig bevind word nie. Toe Hoffa vrygespreek word na 'n verhoor van vier maande, het sy prokureur aangebied om Kennedy 'n valskerm te stuur.
Die verslag van die McClellan -komitee het Hoffa en die Teamsters veroordeel. Een resultaat was
die verloop van strenger wetgewing rakende vakbonde, was die uitsetting van die Teamsters uit die Amerikaanse federasie van arbeid en kongres van industriële organisasies (AFL-CIO). Vir Hoffa was die verhore die begin van 'n vete tussen hom en Robert Kennedy wat sou toeneem by die aanstelling van laasgenoemde in 1960 as prokureur -generaal. Kennedy het aansienlike hulpbronne in die Amerikaanse departement van justisie bestee aan die vervolging van Hoffa, wat hy beskryf het as 'n sameswering van die bose. Ondanks verskeie beskuldigings, het Hoffa vrygespreek van die skuldigbevinding tot 1964. Eerstens is hy skuldig bevind aan knoeiery deur die jurie en tot agt jaar gevangenisstraf gevonnis. Die wyse waarop die skuldigbevinding verkry is, het later 'n teregwysing van die Amerikaanse hooggeregshof, hoof van regter Earl Warren, berispe: die Amerikaanse departement van justisie het 'n gevange Teamster -lid gebruik om Hoffa vas te trek. By 'n tweede verhoor van 1964 ontvang Hoffa nog vyf jaar vir bedrog en sameswering in die hantering van 'n Teamster -voordeelfonds.
In Maart 1967, met sy appèl uitgeput, het Hoffa sy vonnis van 13 jaar in die Lewisburg Federal Penitentiary in Pennsylvania begin uitdien. Hoffa het geweier om die beheer oor die Teamsters prys te gee. Hy is drie keer parool geweier. Toe, in Desember 1971, verklein president Nixon sy vonnis op voorwaarde dat hy hom tot die jaar 1980 van vakbondbedrywighede wou weerhou. Sy prokureurs het gewerk om die beperking om te keer, terwyl hy 'n veldtog namens gevangenishervorming gevoer het. Maar hy het nooit weer die mag teruggekry nie.
In 1975 ry Hoffa na 'n voorstedelike restaurant in Detroit om die bekende misdaadpersoon Anthony ("Tony Pro") Provenzano te ontmoet. Hoffa se motor is later gevind, maar hy is nooit weer gesien nie. Die FBI het etlike jare 'n oop lêer oor Hoffa gehou, maar dit het nooit die raaisel opgelos nie. Teorieë oor sy verdwyning is volop, waaronder die oortuiging dat Hoffa onder die doelpale in die Meadowlands -voetbalstadion, in New Jersey, begrawe is. In die 1980's het Hoffa se dogter, Barbara Ann Crancer, 'n mede -regter in die hof in Missouri, 'n regsgeding ingedien om die FBI te dwing om die rekords van sy ondersoek na Hoffa se dood bekend te maak. Sy was onsuksesvol in haar pogings. In 1989 het die uittredende FBI -hoof in Detroit, Kenneth P. Walton, aan die pers gesê dat hy die identiteit van Hoffa se moordenaar ken. Maar Walton het gesê dat die saak nooit vervolg sal word nie, omdat dit die veiligheid van FBI -bronne en informante in gevaar sal stel.
Hoffa se nalatenskap is steeds omstrede. Kritici het aangevoer dat die draaiboek vir die rolprentdramatisering van sy lewe in 1993 deur die draaiboekskrywer David Mamet, Hoffa vier, terwyl hy doelbewus die omvang van sy betrokkenheid by misdaadsyfers ignoreer. Ook in 1993 het die jarelange vermoede dat Hoffa betrokke was by 'n komplot om president Kennedy te vermoor, hernieude belangstelling gewek. Frank Ragano, 'n voormalige skurkadvokaat, het beweer dat hy persoonlik 'n boodskap van Hoffa aan twee bendes oorgedra het, wat lui: "maak die president dood." Sulke bespiegelinge is nog nooit gestaaf nie, maar 'n ander aspek van Hoffa se nalatenskap is ongetwyfeld. Alhoewel hy baie suksesvol was in die bou van die Teamsters, het sy verbintenis met gangsters 'n vlek gelaat op die vakbond wat nog dekades lank sou bly.Eers in die laat 1980's, toe die federale regering die nasionale verkiesings van die vakbond beheer het, het die Teamsters uit die skaduwee van georganiseerde misdaad begin kom.
In September 2001, Die Detroit News berig dat dna -getuienis op die dag van sy verdwyning Hoffa in 'n motor geplaas het wat deur 'n jarelange vriend bestuur is. Die ondersoek is heropen, maar geen verdere vordering is gemaak nie. In Maart 2002 het die FBI aangekondig dat hy nie meer sal voortgaan met die pogings om diegene wat Hoffa se verdwyning veroorsaak het, op te spoor en te vervolg nie en dat die saak na staatsamptenare verwys sal word vir moontlike aanklagte.
In 1998 het Jimmy Hoffa se seun, James Phillip Hoffa, die familietradisie voortgesit toe hy tot president van die Teamsters Union verkies is. Hy is in Mei 1999 deur sy suster, Barbara Ann, ingesweer. In 2001 is Hoffa herkies met byna 'n tweederde meerderheidstem.
Die lewe en tye van Jimmy Hoffa
Daar blyk nêrens op die internet 'n deeglike, regverdige geskiedenis van Jimmy Hoffa te wees nie. So hier is een. Hoffa was ver van perfek, maar hy het baie goed gedoen.
Jimmy Hoffa het vroeër gesê dat hy tien jaar na sy dood vergeet sou word. Dit was 'n nie -kenmerkend onintelligente oordeel. Vier-en-veertig jaar na sy moord op 30 Julie 1975, is Hoffa nog steeds bekend genoeg dat een van die mees gevierde flieks van die jaar handel oor die man wat beweer dat hy hom vermoor het, Frank Sheeran. Die film genaamd The Irishman, die regie deur Martin Scorsese, speel Robert De Niro as Sheeran, Al Pacino as Hoffa en Joe Pesci as Russell Bufalino, die baas van Mob, wat die moord goedgekeur het. Vir 'n arbeidsleier is so 'n roem nie net buitengewoon nie, dit is ook uniek.
Die redes vir Hoffa se roem is natuurlik nie heeltemal tot sy eer nie. Hy word beskou as die diktatoriale en korrupte vakbondleier wat goeie vriende was met gangsters en sy vakbond, die International Brotherhood of Teamsters (IBT), met die Mafia verbind het. Bobby Kennedy het hom jare lank agtervolg, begin met die beroemde verhore van die McClellan -komitee van 1957–59 (waarvoor Kennedy die hoofadvokaat was), en uiteindelik het hy hom in 1964 skuldig bevind op aanklagte van knoeiery en bedrog deur jurie weens die onbehoorlike gebruik van die Teamsters ' pensioen fonds. Hy het in 1967 tronk toe gegaan, maar in 1971 is hy vrygelaat toe Richard Nixon sy vonnis versag het. Soos beskryf in Charles Brandt se topverkoper I Heard You Paint Houses, waarop Scorsese se fliek gebaseer is, was Hoffa se daaropvolgende veldtog om die presidentskap van die Teamsters te herwin, genoeg vir die maffia dat hulle hom laat doodmaak.
Die Ier fokus op hierdie mooier kant van Hoffa se lewe, en bestendig sodoende die beeld van 'n heeltemal amorele en selfbedienende misdadiger waarmee die verhore van McClellan die naam van Hoffa sinoniem gemaak het. Die meeste artikels wat in gewilde media gepubliseer is, soos Steve Early se onlangse stuk "The Ghost of Jimmy Hoffa Won't Go Away", spreek 'n soortgelyke eensydige siening uit. Die waarheid is dat Hoffa se Mob -verbindings beswaarlik die bepalende kenmerk van sy lewe was. Hy verdien eerder om grotendeels bekend te staan ​​as die preternatuurlik effektiewe en hardwerkende-20-uur dae ses dae per week-leier van die destydse grootste vakbond in die Amerikaanse geskiedenis, wat verantwoordelik was vir die grootmaak van miljoene vragmotorbestuurders, pakhuise, wasgoedwerkers, kleinhandelaars en ander in die middelklas.
Met die moontlike uitsondering van John L. Lewis was geen vakbondleier van die twintigste eeu so geliefd onder die lede as Hoffa nie. Hy het daarop gemik om toeganklik te wees en eindeloos te reageer: byvoorbeeld in toesprake, gee hy gereeld sy kantoornommer uit en dring daarop aan dat lede hom op enige uur van die dag of nag bel as hulle probleme ondervind. Die kontrakte wat hy gesluit het, was buitengewoon vrygewig - en tog, ironies genoeg, het selfs werkgewers hom diep bewonder en beskou hy as 'n meester -onderhandelaar, 'n 'genie', wat meer kennis het van die vragmotorbedryf as enigiemand anders, in die geheel '' 'n groot staatsman '' wat nougeset was eerlik en realisties in bedinging.
Die fundamentele rede vir die meerjarige fassinasie met Jimmy Hoffa is moontlik nie net sy bande met die Mafia nie, maar sy blote krag en sukses. Geen ander bedryf was meer krities vir die land se ekonomie as vragmotors nie, en Hoffa het meer as enige een gedoen om die toestande in hierdie chaotiese, mededingende bedryf te rasionaliseer en te stabiliseer ('n diens waarvoor werkgewers dankbaar was). Bobby Kennedy het moontlik oordryf toe hy gesê het Hoffa was die tweede magtigste man in die land, maar hy het beslis 'n mate van mag wat ondenkbaar was vir 'n vakbondbeampte in die een-en-twintigste eeu. En dit is wat so interessant is oor hom: Hoffa simboliseer 'n politieke ekonomie wat verby is, 'n era waarin 'n vakbondleier vrees en 'n afsku in die harte van senatore en presidente kan kry, toe die ou industriële werkersklas, miljoene sterk is en die ekonomie kan bring op sy knieë as dit so wou, was dit steeds die grondslag van die sosiale orde. Sekere sektore van die werkersklas was selfs uitdagend onafhanklik van die korporatief-liberale 'konsensus' van die Koue Oorlog-instelling, nadat hulle hul eie polisiekonomie met selfpolisie opgestel het met behulp van georganiseerde misdaad, informele transaksies en bereidwilligheid om geweld aan te gaan. met geweld. Die Teamsters het hierdie onafhanklike werkersklas verpersoonlik, en Hoffa het die Teamsters geïllustreer.
Dit was so te sê die estetiese van die Teamsters en hul vorm van vakbondwese waarteen Bobby Kennedy en ander 'korporatiewe liberale' beswaar gemaak het (saam met 'sosiaal verantwoordelike' vakbondlede soos Walter Reuther van die United Autoworkers). Soos geskiedskrywer Thaddeus Russell beweer, "verteenwoordig die konfrontasie [tussen Kennedy en Hoffa] 'n kulturele konflik tussen die stygende, eerbiedige professionele klas van die vooruitstrewende naoorlogse jare en die ongekultiveerde, ongeassimileerde en oproerige industriële werkersklas van die depressie." Dit was 'n verleentheid om so 'n ongetemde en onafhanklike sosiale krag in die hart van die samelewing te hê - in die era van triomfantlike liberalisme.
Daardie werkersklas is nou dood. Maar in sy bloeitydperk was dit 'n helse krag om mee rekening te hou.
Jare later formuleer Hoffa die morele filosofie wat hy in sy vroeë dae in Indiana en Detroit ingeneem het:
'Elke dag van die gemiddelde individu is 'n kwessie van oorlewing. As hy toevallig van die huis af werk toe gaan en 'n ongeluk beleef, 'n arm of oog verloor, is hy net soos 'n dier wat in die oerwoud gewond is. Hy is uit. Die lewe is nie maklik nie. Die lewe is 'n oerwoud ... Etiek is 'n kwessie van individualisme. Wat vir u eties mag wees, is vir iemand anders oneties ... Maar my etiek is baie eenvoudig. Lewe en laat lewe, en diegene wat jou probeer vernietig, maak dit jou saak om te sien dat hulle dit nie doen nie en dat hulle probleme ondervind. "
Dit was in Detroit in die depressiejare dat Hoffa die wet van die oerwoud geleer het. As 'n doklaaier in die pakhuis van Kroger het Hoffa 'n staking gelei teen die sadistiese voorman, wat gelei het tot 'n tydelike ooreenkoms met die onderneming wat die omstandighede en die betaling verbeter. Toe hy 'n paar jaar later, in 1935, ontslaan word omdat hy 'n krat groente op die laaiplek laat val het, is hy onmiddellik deur 'n Teamsters -amptenaar aangestel om 'n organiseerder (of 'besigheidsagent') by Local 299 te wees. 21, maar met sy grenslose energie en intelligensie was hy effektief.
In die grootste deel van die land het die IBT in hierdie jare 'n volgehoue ​​aanval begin. In 1934 het sy lede 'n deurslaggewende rol gespeel in twee suksesvolle algemene stakings: een in San Francisco, waar hulle by die vakbond van die langboere aangesluit het om die stad te sluit, en een in Minneapolis, waar die Trotskyiste in beheer van Local 574 'n staking gelei het wat skokkend uitgelok het geweld van die polisie en boewe wat deur werkgewers gehuur word. Die byna totale oorwinning van die Teamsters in hierdie staking, wat gelei het tot die vakbond van duisende "ongeskoolde" werkers, het begin met die transformasie van 'n klein konserwatiewe handwerkorganisasie na 'n nasionale nywerheidsunie met meer as twee miljoen lede.
Die meer polities konserwatiewe Detroit Teamsters was op hul eie manier net so militant soos die Trotskyiste in Minneapolis. Om die toenemend talle - en afvallig betaalde - intercity -vragbestuurders te organiseer, het die organiseerders van Local 299 'n baie eenvoudiger strategie voorgehou as om werkers aan te meld en 'n petisie vir verkiesings te doen wat deur die nuutgestigte Nasionale Arbeidsverhoudingsraad onder toesig sou wees. In plaas daarvan het hulle 'n werkgewer genader: 'Skryf u werkers by die vakbond in, of ons bombardeer u vragmotors.' As hy weier, het hulle sy vragmotors gebombardeer. En soms sy huis. In 'n gewelddadige, wettelose stad het hierdie strategie goed gewerk. (Hulle het dit waarskynlik eintlik geleer deur hul eie motors te laat bombardeer deur "gehuurde boewe.") In kombinasie met gereelde stakings en dreigemente het sulke intimidasie gelei tot 'n instroming van nuwe lede in die plaaslike en geleidelik stygende lone.
Hoffa en sy verskeie vakbondkollegas het hulself nie beperk tot die organisering van bestuurders nie; almal wat op 'n laaiplatform gewerk het, was ook 'n eerlike spel. 'Ons sou uitgaan', het Hoffa later onthou, 'slaan op die dokke, praat met bestuurders, maak stakkies, hou stakings, hou vergaderings dag en nag, en oortuig mense om by die vakbond aan te sluit.' Dit was verraderlike werk: "My kopvel is wyd oopgemaak sodat ek nie minder as ses keer steke nodig gehad het gedurende die eerste jaar wat ek 'n sakeagent van Local 299 was nie. Tydens een staking is hy binne 'n tydperk van 24 uur agtien keer in die tronk gesit, aangesien hy na die vrylating aanhou terugkeer na die piklyn. In hierdie jare het hy ook 'n lys met arrestasies gehad "wat miskien so lank soos u arm is" vir die stryd met stakers, huurde boewe en lede van mededingende vakbonde wat dieselfde werkers probeer organiseer het as die Teamsters.
In 1938 het twee ontwikkelings plaasgevind wat later Hoffa se gesentraliseerde beheer oor die hele vakbond sou vergemaklik. Eerstens het Dave Beck, 'n organiseerder van Seattle (wat in 1952 president van die IBT geword het), die Western Conference of Teamsters gevorm, 'n administratiewe liggaam wat die elf westelike state en British Columbia dek. So 'n hoër vlak was nodig vir die koördinering van organisasie en bedinging in 'n gefragmenteerde bedryf met duisende klein werkgewers en honderde plaaslike Teamster-vakbonde. Dieselfde jaar het tweeduisend werkgewers in die elf state 'n ooreenkoms onderteken om hoër lone aan intercity-bestuurders te bring.
Omtrent dieselfde tyd bereik Farrell Dobbs 'n soortgelyke ambisie in die Midde -Weste. Een van die Trotskyiste wat die staking in Minneapolis in 1934 gelei het, besef Dobbs dat dit ondoeltreffend en wedersyds skadelik is vir die plaaslike bevolking om afsonderlik oor verskillende loonskale vir hul eie bestuurders te onderhandel. Dus het hy en sy kamerade, met die samewerking van die IBT-leierskap, die Central States Drivers Council (CSDC) geskep om te onderhandel vir alle vakbondryers in die twaalf Midwest-state. Om teësinnige - en wydverspreide - werkgewers te dwing om na die onderhandelingstafel te kom, het Dobbs aan hulle die ultimatum gestel wat Hoffa in latere jare baie effektief gebruik het: alle ondernemings met lyne wat eindig of begin in Chicago (wat beteken dat die meeste ondernemings in die Midde -Weste beteken ) sou 'n gebiedskontrak moes onderhandel of 'n verwoestende staking moes ondergaan. Hulle het vinnig daaraan voldoen, en meer as twee weke het hulle en die CSDC die mees ambisieuse en belangrikste kontrak gekry wat die IBT ooit onderhandel het. Met die opstel van eenvormige minimum lone, maksimum ure, senioriteitsregte, veiligheidswaarborge, 'n griefkomitee en 'n geslote winkel (alle bestuurders moes aan die Teamsters behoort), het die kontrak betrekking op 125 000 werknemers by 1700 ondernemings.
Hoffa het saam met Dobbs in hierdie historiese veldtog gewerk, spesifiek as 'n leier van Dobbs se poging om die langafstand-bestuurders wat nog nie in die vakbond gewerf is nie, te organiseer. Ongeag wat hy voel oor Dobbs se Trotskyisme, Hoffa was diep onder die indruk van die man se strategiese en organisatoriese genie. 'Ek studeer op die knie van 'n meester,' herinner hy later.
Hy het ook by Dobbs die nut van die sekondêre boikot geleer. Sommige werkgewers in Omaha en Sioux City het geweier om die CSDC -kontrak te aanvaar en het hul vakbonde uitgesluit. Dobbs en ander Teamster -leiers het die roetes van die maatskappye bestudeer en besluit dat die beste manier om hulle te dwing om te kapituleer, 'n staking dreig teen werkgewers in Kansas City, wat gestuur is vir die Omaha- en Sioux City -operateurs, tensy hulle hul onderhandelinge met die laasgenoemde. Dit sou die posisies in Nebraska afsny en hulle effektief dwing om die kontrak te onderteken. Die plan het gewerk - en Hoffa is lewendig bewus gemaak van die krag van die sekondêre boikot, 'n taktiek waarvoor hy nooit bang sou wees nie. (Nadat die Taft-Hartley-wet van 1947 sulke boikotte onwettig gemaak het, het Hoffa 'n wettige skuiwergat gevind en het hy dit beslis gebruik.)
Hierdie taktiek het ook 'n breër strategie geïnspireer wat die Teamsters gehelp het om nywerhede te organiseer wat aangrensend was aan vragmotors, en sodoende die IBT -lidmaatskap aansienlik verhoog het. Elke onderneming wat afhanklik was van Teamsters vir aflewerings en bakkies, kan gedwing word om sy werknemers te verenig deur bloot diens geweier te word en daardeur te sluit. 'Pakhuise, blikkies, wasserye, kleinhandelwinkels, bakkerye en brouerye het hierdie taktiek gevolg', skryf een historikus, 'wat Hoffa gebruik het om die Detroit Teamsters en uiteindelik die hele IBT tot 'n grenslose vakbond met veel nywerhede te maak.
Hoffa se seëvierende toekoms sou heelwat anders gewees het as dit nie was vir 'n noodlottige besluit wat Farrell Dobbs in 1940/41 geneem het nie: hy bedank uit die Teamsters om al sy tyd aan die Socialist Workers Party af te staan. Daniel Tobin, hoof van die IBT, het 'n beroep op hom gedoen om te heroorweeg, sy Trotskistiese politiek te laat vaar en voort te gaan om met die vakbond saam te werk, en hom selfs die eerste beskikbare vise-presidentskap belowe. Dit kon 'n voorsprong in die presidentskap gewees het. Maar dit was tevergeefs: Dobbs (wat in elk geval deur die vakbond vervolg is vir sy Trotskisme) bedank, insluitend onderhandelingsvoorsitter van die magtige CSDC. Dit is wat Hoffa se opkoms tot nasionale bekendheid moontlik gemaak het, soos hy later in sy outobiografie geskryf het:
'Ek is gekies om Dobbs as onderhandelingsvoorsitter te vervang. Ek het nie besef nie, toe ek die pos aanvaar, tesame met 'n ondervoorsitterschap [van die CSDC, nie die IBT nie] die volgende jaar, dat dit die pos was wat my in die nasionale kollig sou projekteer tot by die International Brotherhood was bekommerd, maar die werk het werklik die weg gebaan na die Algemene Presidensie. As 'n stap in die leer van my loopbaan, het dit 'n reuse -stap opwaarts gebied. "
Hoffa se ster het ook op ander fronte gestyg. Hy was sedert 1936 de facto leier van Local 299-het toesig gehou oor die finansiële stabilisering daarvan (na byna bankrotskap) en die werwing van duisende nuwe lede-en word geleidelik de facto leier van die Gesamentlike Raad van alle inwoners van Detroit. In 1942 is hy verkies tot die raad van direkteure van die Wayne County Federation of Labor, maar belangriker nog, hy het die Michigan Conference of Teamsters gestig om in sy hande die onderhandeling vir alle inwoners van die staat te sentraliseer. Swakker inwoners het gereeld onderparte kontrakte vir hul intracity -lede beding, wat afwaartse druk op lone in die hele staat uitgeoefen het. Met die onderhandeling van Hoffa oor 'n eenvormige staatswye kontrak, is die lone van duisende werkers verhoog, en toenemend het baie lede van hom kennis gemaak en baie lojaal aan hom.
Maar dit was sy prestasies met die CSDC wat hom uiteindelik baie gewild oor die hele land gemaak het. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog was Hoffa se ambisies beperk binne die spanjas wat die National War Labor Board opgelê het, maar vanaf 1945 kon hy onderhandel oor kontrakte wat loonverhogings tot 20 persent of selfs 50 persent bevat. Hy het nog tienduisende bestuurders by die Midwestern -ooreenkoms ingebring en 'n gesondheids- en welsynsprogram in die sentrale state opgestel wat geheel en al deur werkgewersbydraes gefinansier word. En hy het gedoen wat die CIO misluk het met sy na -oorlogse operasie Dixie: hy het die Suide georganiseer. Deur die sekondêre boikot te gebruik, was dit nie besonder uitdagend nie (ten minste in beginsel). Hy het pakhuise en hawewerkers beveel om suidelike vragmotorsondernemings wat in die Midde -Weste ry, te boikot, tensy hulle vakbondlede huur, wat na 'n paar jaar die groot meerderheid van die suidelike werkgewers genoop het om by die vakbond te teken. En dan, teen die middel van die vyftigerjare, dwing hy hulle om lone te verhoog en die werksomstandighede te verbeter tot op die vlak van die CSDC.
Terselfdertyd het die CSDC (herdoop tot die Central States Conference) twee reuse-projekte onderneem: om uniforme kontrakte te onderhandel vir plaaslike werkers-in teenstelling met bestuurders op die pad-in die 22 state waaroor die konferensie nou gedek het, en om te voltooi die vakbond van alle vragmotorondernemings in hierdie state. Teen 1957 is hierdie doelwitte bereik.
Hoffa se meteoriese opkoms in die IBT is bevestig tydens die byeenkoms van 1952, toe hy eenparig verkies is tot ondervoorsitter van die vakbond, die jongste ooit (op 39). Hy sou heel moontlik tot president verkies gewees het, maar hy het verkies om Dave Beck se verkiesing te ontwerp in ruil vir die belofte van Beck om hom nie in te meng nie. Afgesien van die president, was Hoffa destyds die magtigste vakbeampte wat die suidelike en sentrale konferensies beheer het, en teen die middel van Beck se kort bewind (eindig in 1957) was hy beslis die dominante mag in die hele IBT.
Hoe het Hoffa so vinnig gestyg? 'N Deel van die antwoord, wat hieronder ondersoek sal word, is dat hy hom verbind het met baie nuttige mense. Maar baie van sy sukses was bloot te danke aan sy persoonlikheid en intelligensie. Volgens mense wat hom geken het, het hy 'n "byna hipnotiese" uitstraling, was hy 'n 'meestersielkundige', 'die slimste ou wat ek ken', 'soos 'n olifant met sy geheue - dit kan nie geglo word nie', en 'n kenner van die besonderhede van arbeidsreg. In die sestigerjare het hy gereeld toesprake gehou by universiteite of by middagete vir sakeondernemings, waarnemend oor die geskiedenis van arbeidswetgewing gepraat of met ekonome en prokureurs gesels, en aanvanklik vyandige gehore so onder die indruk gelaat dat hulle hom 'n staande toejuiging sou gee (soos by een geleentheid by die Harvard Law School Forum). Hy was uiters selfversekerd en uiters bekwaam.
Benewens dit alles, was hy natuurlik oneindig ambisieus.
Hy wou hê die vakbond moet miljoene sterk wees.Dit is amper asof hy die ou IWW-droom van One Big Union vir die hele werkersklas gedeel het-selfs al verwerp hy die konsep van sosial-bewegingsunionisme wat verband hou met die politieke linkse en, op 'n verwaterde manier, met liberale soos Walter Reuther. Net voordat Hoffa in 1957 tot president verkies is, het hy 'n 'beleidsverklaring' geskryf wat insluit dat minstens 25 persent van die IBT se inkomste bestee moet word aan organisasie. Dit was in 'n tyd toe die AFL-CIO, waartoe die Teamsters behoort, ongeveer 5 persent van sy inkomste aan organisering bestee het. 'N Jaar later, selfs toe die McClellan -verhore - wat op televisies regoor die land uitgesaai is - sy naam sinoniem maak met korrupsie en kriminaliteit, kondig Hoffa 'n plan aan om elke polisieman in die VSA na die IBT te bring. 'Dit is 'n stukkie gal,' het 'n politieke amptenaar geantwoord en vir menigtes gepraat. Hoffa was ook van plan om 'n 'konferensie oor vervoereenheid' te stig, onder sy leiding, wat die IBT, die International Longshoremen's Association, die National Maritime Union, spoorwegbroederskap, lugrederye, in totaal meer as vyftig organisasies in die vervoersektor bymekaar sou bring . Beide hierdie projekte moes afgesny word weens openbare opposisie. Maar hulle dui die omvang van Hoffa se drome aan, wat die vakbond bly nastreef deur almal van eierboere tot lugrederye te organiseer.
Die ander bestanddeel van Hoffa se persoonlikheid wat van kardinale belang was vir sy sukses, was die een wat ook tot sy ondergang gelei het: sy minagting vir die burgerlike respek, die burgerlike skynheiligheid en liberale gemeenskappe.
Jimmy Hoffa was 'n teenstrydige man, maar 'n eienskap was ten minste die basis van sy karakter: brutale realisme. Hy het die wêreld gesien in terme van magsverhoudings, hy het alle ideologiese illusies en mistifikasies verwerp (soos hy dit gesien het), van kommunisme tot liberalisme tot die vrou van Josephine se Christendom. Dit is hoe hy Republikeinse politici kan ondersteun en gereeld soos 'n Marxis kan klink. Dit was alles in die naam van realisme, alles wat nodig was om vooruit te kom en sekere ander te help om vooruit te gaan.
Sy houding teenoor die regstelsel was kenmerkend. Soos 'n paar akademiese waarnemers wat hom goed geken het, geskryf het: "Vir Hoffa is die wet nie iets om te respekteer nie, maar eerder 'n stel beginsels wat ontwerp is om diegene wat reeds aan die bewind is, te bestendig, en iets vir ander om 'om te kom'. Daarom voel Hoffa sonder gewete oor sy kundigheid in die opstel van skuiwergate en die beoefening van regsbrinksmanskap. " Hy het in werklikheid gedink dat die staat 'n kapitalistiese staat is; daarom het hy min respek vir die idealistiese liberale korporatisme van 'n Reuther of die Kennedy -broers. Terwyl hy die waarde en noodsaaklikheid van 'n welsynstaat erken het, het hy onderaan gedink dat die werkersklas vir homself moes sorg, alles moes doen wat nodig was om te oorleef en voortdurend te veg teen 'n vyandige wêreld.
Sy openbare verklarings ten tyde van die McClellan -komitee weerspieël hierdie perspektief. 'Die werkende man word elke dag in Amerika verkort.' 'Twintig jaar gelede [in 1939] het die werkgewers al die kappies as stakers by hulle laat werk. Nou het ons 'n paar, en almal skree. " Met 'n televisiegehoor gepraat:
'As u nou praat oor die kwessie van kapotte en gangsters, is werkgewers die eerste mense wat kapotte en gangsters huur. As daar onwettige magte in die gemeenskap is, sal hy dit met sterk arms en andersins gebruik. En as u dus die organisasie van die ongeorganiseerdes wil behou, die vakbond wat u het, onderhou, is dit beter om 'n verset te hê. "
Kortom, Hoffa was deur-en-deur werkersklas, die einste simbool (ten minste vir die publiek) van anti-establishment-verset in 'n relatief konformistiese tyd, nader aan die rang as waarskynlik enige ander groot arbeidsleier. 'Terwyl hy in die straat loop', het 'n waarnemer in 1964 geskryf, 'stop hy gereeld vragmotors vir 'n oomblik se gesprek met 'n paar lede. As hy weg is van Washington, neem hy tyd om die plaaslike vragmotorstasies te besoek, waar hy grappe maak, worstel en vloek met die werkers. " Niks was meer geskik om sy legendariese humeur uit te lok as 'n strewe wat die waardigheid van die beroep van die vragmotorbestuurder beklemtoon nie.
Hoffa se verbintenisse met die kriminele wêreld dateer uit die dertigerjare en was waarskynlik 'n natuurlike produk van bedrywighede in 'n gewelddadige, verslae omgewing. As Local 299 en ander nie alliansies met onaangename mense gesluit het nie, sou hulle waarskynlik deur werkgewers en/of mededingende vakbonde verslind gewees het. Aan die einde van die dertigerjare het daar byvoorbeeld 'n jurisdiksieoorlog uitgebreek tussen die Detroit Teamsters en die United Brewery Workers, wat albei vakbonde die reg geëis het om die stad se bierbestuurders te verteenwoordig. Bose straatgevegte het uitgebreek terwyl administratiewe liggame op hoër vlak en selfs federale howe probeer het om die geskil te bemiddel. Die Teamsters het 'n netwerk van bondgenote ontwikkel van plaaslike salonne tot die staatshuis in Michigan, insluitend lede van die East Side Sicilian Mob en ander misdadigers. Met hul hulp en deur sommige kroegeienaars om te koop of te intimideer om slegs bier wat deur Teamsters afgelewer is, te aanvaar, het laasgenoemde daarin geslaag om hul voet in die brouerybedryf te hou.
In die breë wys David Witwer op in Korrupsie en hervorming in die Teamsters -unie dat die IBT al dekades lank geviktimiseer is deur en voordeel trek uit kriminele verenigings, maar veral in die 1930's. Chicago en New York was die belangrikste middelpunte van buite-wettige aktiwiteite. Die sosioloog Daniel Bell het lank gelede verduidelik waarom vragmotors veral vatbaar is vir misdaad: "afpersers kon slegs klein industrieë betree waar chaotiese mededinging heers", wat beteken dat "die grootste potensiaal vir rampokkery in die Teamsters-unie is."
Dit is nie seker wanneer die Detroit Teamsters vir die eerste keer werklik duursame en uitgebreide verbindings met georganiseerde misdaad gemaak het nie. Sommige skrywers, soos Dan Moldea, beweer dat dit in die vroeë veertigerjare was dat die vakbond van Hoffa 'n eksistensiële bedreiging in die gesig staar deur goedgekeurde CIO-vakbonde wat op die (AFL-aangeslote) IBT se terrein toegeslaan het om sy lede te steel. Vermoedelik is Hoffa genoodsaak om hom te beroep vir mannekrag en politieke invloed in sy vele gevegte teen die CIO.
Thaddeus Russell, aan die ander kant, voer aan dat die beslissende gebeure eers later in daardie dekade was, in verband met Hoffa se pogings om die plaaslike drankbedryf te beheer (bestaande uit brouerye, kroeë, kruideniersware, drankwinkels en die staat se drankbeheer) Kommissie) en om dit teen CIO -aanvalle te verdedig. Teen 1946 het die Teamsters byna al die werknemers van die bedryf georganiseer, behalwe dié in 'n groep besighede wat die Mafia besit. Die president van die grootste onderneming in besit van Mob, Bilvin Distributing Company, was William Bufalino, wat 'n goeie medewerker was van (onder andere) Russell Bufalino, onderbaas van een van die magtigste misdaadgesinne in die noordooste. Om die weerstand van die Detroit Mob teen vakbond te verbreek, het Hoffa William aangestel as president van Local 985, wat die werkers van die jukebox dek. Dit het die eerste institusionele alliansie tussen die Detroit Teamsters en die Mafia geskep, wat nou vakbondwese aanvaar het en in werklikheid 'n gewelddadige veldtog onderneem het teen talle kroegeienaars wat nie met die gangster-georganiseerde ondernemings onderteken het nie.
William Bufalino het in sy latere regsgevegte een van Hoffa se belangrikste advokate geword. En hierdie nuwe (of nie-so-nuwe) verbindings met georganiseerde misdaad in Detroit het IBT-verbindings met Mob-figure regoor die land vergemaklik. In 1951 het Hoffa byvoorbeeld die gesondheids- en welsynsfonds van die sentrale state by die Union Casualty Life Insurance Agency van Chicago, wat deur Allen Dorfman besit is, geplaas. Allen was die seun van Paul Dorfman, 'n nuttige bondgenoot om in Chicago te hê: hy was bevriend met die politieke base van die stad, president Truman, leiers van die Chicago Federation of Labor, en AFL -president George Meany. Hy was ook verbind met georganiseerde misdaad in New York en Chicago.
Oor die algemeen is een van die belangrikste redes vir Hoffa se bondgenootskappe met gangsters een van die redes waarom politici se later aanvalle op hom geneig was om skynheilig te wees: die maffia was polities invloedryk (behalwe dat dit onlosmaaklik verweef was met die 'wettige' sakegemeenskap). 'Die skelmpies was nog altyd in die politieke stelsel gekoppel', het 'n kriminoloog dekades gelede opgemerk. 'Dit is hoe hulle oorleef. Sonder die troue sou hulle terroriste wees - en ons sou van hulle ontslae raak. " Soos Thomas Reppetto geskryf het, "in die politiek en die sakewêreld [het die maffia] daarin geslaag om die onderwêreld met die boonste wêreld te verbind", terwyl hy baie kragtig geword het. As sakelui, politici en korrupte wetstoepassing in die veertiger- en vyftigerjare almal gekoppel was aan georganiseerde misdaad, sou dit vreemd gewees het dat 'n ambisieuse vakbondleier wat in 'n kwaai mededingende omgewing werk, nie uitreik na beskerming en voordeel vir dieselfde mense nie. kragtige "onderwêreld" figure.
In 'n onderhoud met ABC News in die vroeë sewentigerjare het Hoffa sy verhoudings met beweerde misdadigers en eks-veroordeelde geregverdig in terme wat, terwyl hulle selfbedienend was, nie heeltemal onwaarskynlik was nie: "hierdie [georganiseerde misdaadsyfers] is die mense wat u moet ken as u ' Ek sal vermy dat iemand u staking inmeng. En dit is waarvoor ons hulle ken ... Weet wie u potensiële vyande is en neutraliseer hulle. " Vir 'n ander verslaggewer het hy volgehou: 'Ek is nie anders as die banke nie, nie anders as versekeringsmaatskappye nie, nie anders as die politici nie. U is 'n verdomde dwaas om nie ingelig te word wat 'n stad laat loop as u sake in die stad probeer doen nie. " Aan die ander kant kon 'n meerderheid politici met reg daarop wys dat hulle geen bande met die Mafia het nie. Of hulle geen bande met enige korrupte individue of besighede gehad het nie, of dat hulself nie op verskeie maniere moreel en wetlik in die gedrang gekom het nie, is 'n ander vraag.
Maar Hoffa was beslis ongewoon in sy bereidheid om sy neus na behoorlikheid te duim. Omdat hy oortuig was van die morele onstuimigheid van die hele polities-ekonomiese stelsel, het hy geen rede gehad om die selfversorgende verontwaardiging-wat op vakbonde (nie korporasies of politici)-van sy voogde gerig is, ernstig op te neem nie. Dus het hy homself dieper ingegrawe, en hy pronk selfs met sy verhoudings met berugte mense. Die pensioenfonds in die sentrale en suidelike state (CSPF), wat hy byvoorbeeld in 1955 vir werkgewers laat waag het, het hom 'n paar jaar later in die moeilikheid laat beland. Met miljoene dollars wat elke maand daarin beland het, het afgetrede vakbondlede van die vrygewigste pensioene in die land ontvang. (Teamsters het ook op die oomblik 'n paar van die vrygewigste lone ontvang: daar was verhale oor professore aan elite-universiteite wat hul werk verlaat om langafstandbestuurders te word omdat hulle hul loon kon verdubbel.) Maar al hierdie geld, honderde miljoene dollar moes belê word, en Hoffa was in beheer van die beleggingsbesluite, aangesien hy byna alles verantwoordelik was. Die Fonds het ontelbare lenings gegee aan 'n verbysterende verskeidenheid mense en instansies, maar sommige is gegee aan bendes soos Russell Bufalino, Carlos Marcello, Santo Trafficante, Johnny Dioguardi en Morris Dalitz, een van die Mafia -figure wat CSPF -geld gebruik het om te bou Las Vegas casino's. Alhoewel hierdie lenings moontlik wettig was, was dit in die konteks van die McClellan -verhore uitlokkend.
Intussen het Hoffa sedert ten minste die veertigerjare dit wenslik gevind om openbare amptenare om te koop, onder meer in wetstoepassings- en reguleringsagentskappe, aanklaerskantore en staatswetgewers. 'Elke man het sy prys', het hy gewoonlik gesê. Hy het ongetwyfeld gedink dat omkopery, 'n gevestigde praktyk onder besighede en (minder so) vakbonde deur die hele industriële era (in 'n sekere sin, selfs tot op hede) nodig was om die samewerking van tipies regerings teen arbeid te verseker. Maar die wydverspreide praktyk daarvan deur vakbonde het bygedra tot die stank van korrupsie wat in die openbare gedagtes teen die vroeë vyftigerjare op georganiseerde arbeid gevestig was.
Die geskiedenis van die openbare weersin teen oënskynlik korrupte 'Big Labor', wat in die bekroonde film On the Waterfront uit 1954 uitgekristalliseer is, is te bekend om hier oorvertel te word. Groot jurie -ondersoeke, kongresverhore reeds in die spesiale komitee van senator Estes Kefauver om georganiseerde misdaad in interstaatlike handel in 1950–51 te ondersoek, en negatiewe mediadekking het jare lank sommige van die grootste vakbonde van die land opgejaag. Dit was immers die era toe groot ondernemings 'n kolossale politieke, regs- en skakelbepalingsveldtog onderneem het om die links-liberalisme wat deur die volksbewegings van die dertigerjare ontstaan ​​het, terug te keer. Soos Elizabeth Fones-Wolf aanvoer in Selling Free Enterprise: The Business Assault on Labour and Liberalism, 1945–60, was daar 'n 'eenheid van doel binne 'n groot deel van die sakegemeenskap oor die noodsaaklikheid om die vooruitgang van die welsynstaat en die legitimiteit en mag van georganiseerde arbeid ondermyn. " Hoe meer vakbonde geteer en geveder kan word vir verband met georganiseerde misdaad (asof die onderneming self sulke verbindings ontbreek of onbaatsugtig toegewyd is aan die gewone wete en niks van regsoortredings weet nie!), Hoe beter sou dit wees vir die korporatiewe offensief teen arbeid.
Nodeloos om te sê, die persoonlike motief van self-aangewese kruisvaarders teen georganiseerde misdaad en korrupsie van die vakbond was nie noodwendig die oproep van groot sake nie. Bobby Kennedy, byvoorbeeld, wat na vore gekom het as die wreedste vyand van beide die Mafia en Jimmy Hoffa, was 'n hoogs godsdienstige man wat dit blykbaar as sy Katolieke plig beskou het om die georganiseerde arbeid van afpersers te reinig. Hy dink dat vakbonde heilige instellings moet wees, 'n beweging van die onderdruktes - vandaar sy omhelsing van Cesar Chavez in die 1960's. Volgens Arthur Schlesinger, het hierdie miljoenêrseun van 'n suksesvolle sakeman, broer van 'n senator en president, hom "geïdentifiseer met werkers wat verdryf, geslaan, vermoor is." Die punt is egter dat wat ook al die motiewe van Bobby was, sy lang obsessie om Hoffa en ander veragte vakbondamptenare te verpletter, netjies inpas by die politieke agenda wat deur die sakelui bepaal is. Hierdie feit is ongetwyfeld die rede waarom hy al die nodige hulpbronne gekry het om sy obsessie voort te sit.
Terugskouend het die Kennedy - Hoffa -oorlog van 1957 tot 1964 simboliese, sosiologiese betekenis. Dit was 'n botsing van twee teenoorgestelde tipes, twee verpersoonlikings van filosofies met filosofie en sosiale lae. Aan die een kant was die liberale 'do-gooder', die idealis, die opgevoede, elite-professionele persoon wat meen dat die samelewing bestuur moet word deur idealistiese opgeleide professionele persone wat edel en objektief genoeg is om die openbare belang op die hart te dra. Hy is geneig om te dink in terme van morele absoluut - "soos mnr. Hoffa dit uitvoer", het Bobby geskryf, "[die Teamsters -unie] is 'n sameswering van die bose" - en is seker dat hy aan die kant van die goeie is. Hierdie idealis word gemotiveer deur watter verhewe idees hy ook al kies, maar sy werklike rol in die politieke ekonomie is gewoonlik om 'n gladde praatende tegnokraat te wees wat die heerskappy van die kapitalistiese klas afdwing. Objektief, so te sê, is hy aan die kant van sake.
Aan die ander kant is die werkersklas-materialis, die realis, die persoon wie se opleiding in die kuns van oorlewing hom geleer het dat die stryd om hulpbronne veral belangrik is. Hy deel moontlik Hoffa se gebrek aan belangstelling in breë sosiale hervormings, sowel as sy oortuiging dat 'n vakbond in wese net 'n onderneming is om die lede se arbeid teen die hoogste prys te verkoop. Hy kan hom dus ietwat in die samelewing akkommodeer soos dit is. Maar die werklikheid van hierdie persoon se bestaan ​​is 'n soort klasstryd, 'n stryd om te worstel wat hy kan, hoe hy ook al kan. Die liberale beroepspersoon vind hom - en sy klas - ongetwyfeld vulgêr, onopgevoed, materialisties en potensieel bedreigend. Soos Kennedy Hoffa gevind het. Maar die werkersklas-realis het nie die luukse (en ook nie die liberale skynheiligheid) om 'materialisme' te bespot nie.
Hierdie twee tipes is geneig om mekaar te verfoei.
Terloops, hier is 'n ironie: in sommige opsigte het Hoffa 'n 'suiwerder' karakter as Kennedy. Hy het nooit gedrink of gerook nie - wou nie eens hê dat mense in sy teenwoordigheid moes drink nie - en sou nooit gedroom het om sy geliefde vrou te bedrieg nie, in teenstelling met die ewig bedwelmende Kennedy -broers (wie se seksuele verslawings, insluitend orgies van die Withuis, hom in opstand kom) . By 'n nagklub in San Francisco was hy so skaam oor die optrede van 'n ontkleedanseres dat hy sy stoel weggedraai het om haar nie te sien nie. Terwyl hy onophoudelik vloek-behalwe in sy gesin, waar hy 'n toonbeeld was van 'n liefdevolle, saggeaarde vader en eggenoot-het hy grappe van kleur nie gehaat nie. Hoffa het nie die vakbond gebruik as 'n manier om homself te verryk nie, maar het beskeie geleef, maar selde sy (ietwat lomp) klerekas opgegradeer en het voortdurend groot bedrae geld weggegee aan almal wat daarvoor gevra het. 'Hy was waarskynlik die vrygewigste ou met die oop hande wat ek nog ooit ontmoet het', onthou 'n medewerker, en was 'n 'suigeling vir 'n hartseer liedjie of 'n harde man.
Wat die Kennedys betref, het hul afkeer van die Mafia hulle nie verhinder om sy lede aan te stel om Fidel Castro te vermoor nie, as deel van die geheime terreurprogram genaamd Operation Mongoose. Seymour Hersh berig selfs in The Dark Side of Camelot dat die maffia, eerder dom, John F. Kennedy tot president verkies het deur die stemming in Illinois te manipuleer. Hulle beloning was dat prokureur -generaal Bobby Kennedy ongekende hulpbronne bestee het om dit te vernietig.
Wat Kennedy en sy mede -liberale wat die korporatistiese staat van die Koue Oorlog behartig het, eintlik wou hê, was 'n volledig geassimileerde, 'beskaafde', gehoorsame bevolking wat geen skaduryke groepe ondeursigtig vir die staat sou hê nie. Kommuniste was buite -egtelik en moes vervolg word, aangesien hulle sedert die laat veertigerjare ook op vakbonde was wat hul eie manier gesmee het, en nie toegelaat het tot politieke assimilasie nie, ook buite -egtelik was. Hoffa's Teamsters, die magtigste vakbond van almal en die mees "onafhanklike" - dit ondersteun selfs Republikeine! - was eerste op die lys van oortreders.
Dave Beck, sybarite extraordinaire, was die eerste groot vis wat in die net gevang is deur senator McClellan se gekose komitee oor onbehoorlike aktiwiteite op die arbeids- en bestuursgebied. Maar op dieselfde tydstip waarop hy as korrup blootgestel is, word Hoffa vroeg in 1957 betrap dat hy na bewering 'n advokaat omgekoop het wat betrokke was by Bobby Kennedy se ondersoek. En toe begin Hoffa se gelukwensing: tot Kennedy se skok het 'n jurie hom onskuldig bevind.So later daardie jaar word hy oorweldigend verkies tot algemene president van die IBT. Kennedy was seker die verkiesing is afgehandel, en het in die openbaar gesê dat dit blyk dat hy verkeerd was. Hoffa was ongelooflik gewild onder die lede, en het meer gegroei, hoe meer hy in die pers belaster is. 'Toe die regering hom agtervolg', het 'n vakbondlid jare later gesê, 'wou baie van ons ons vragmotors neem en oor sekere mense ry ... Almal wat ek geken het, het gedink dat Hoffa 'n wonderlike man was.'
Sy verkiesing het daartoe gelei dat die Teamsters uit die AFL-CIO geskors is. Maar wettiglik is sy probleme die een na die ander oorkom, wat Bobby woedend gemaak het, "die enigste lid van ons gesin wat nie vergewe nie", het sy pa gesê. 'N Verhoor oor Hoffa se beweerde afluister van vakbondkantore het op vryspraak geëindig. 'N Aanklag vir meineed voor die McClellan -komitee moes neergelê word toe die hooggeregshof beslis het dat afluisterbewyse wat deur staatsamptenare verkry is, nie in die federale hof gebruik kan word nie. Gedurende drie jaar het die komitee honderde Teamster-amptenare en bendes gedagvaar, vyftig volumes met getuienisgetuienis gevul, Hoffa baie keer ondervra, hom van meer as tagtig onbehoorlike aktiwiteite aangekla, maar op die ou end merkwaardig niks (met betrekking tot Hoffa) , dit wil sê — ander teikens was nie so gelukkig nie). Die nasionale reputasie van georganiseerde arbeid is beskadig, maar wettiglik het Hoffa die grootste aanslag op die kongres teen 'n enkele persoon in die geskiedenis deurstaan.
Die komitee se aktiwiteite het wel die aanvaarding in 1959 van die Landrum-Griffin-wet, amptelik bekend as die Wet op die Rapportering en Openbaarmaking van Arbeidsbestuur, aangemoedig. In ooreenstemming met die komitee se byna eksklusiewe fokus op vakbondkorrupsie en die miskenning van bestuurskorrupsie, het hierdie wet bestuur grootliks geïgnoreer en eerder die interne aangeleenthede van vakbonde gereguleer. Mense wat skuldig bevind is aan roof, omkopery, afpersing, ernstige aanranding of verduistering, is byvoorbeeld na die skuldigbevinding verbied om 'n vakbondskantoor te beklee. Die wet verbied ook die belangrikste middele waarmee Hoffa die Teamsters sedert die dertigerjare opgebou het: kiesers om werkgewers te dwing om sekere vorme van sekondêre boikot te erken wat die Taft-Hartley-wet wettige en 'hot cargo' reëlings gelaat het waardeur werkgewers sou saamstem om nie te werk te gaan met 'n ander werkgewer wat by 'n arbeidsgeskil betrokke is nie. Hierdie wet het dus onthul wat op die grootste skaal werklik op die spel was in die McClellan -verhore, naamlik die besigheidsklas se begeerte om vakbonde te beheer, te haak en te diskrediteer.
Dit lyk asof die Teamsters -lidmaatskap hierdie feit begryp, te oordeel na die gedrag van afgevaardigdes tydens die IBT -byeenkoms in 1961. Russell beskryf Hoffa se ontvangs:
'Op die dag waarop die byeenkoms geopen is, het 'n vliegtuig agter 'n banier met die boodskap' Re-Elect Hoffa 'bo-op gehardloop toe meer as 2 000 afgevaardigdes, byna almal met Hoffa-hoede en pieringgrootte, in die Deauville-hotel in Miami Beach gestroom het. Nadat Hoffa genomineer is deur John English, wat die posbekleër 'die man met die meeste darm in Amerika' genoem het, het die afgevaardigdes geantwoord met 'n ovasie van vyftien minute en 'n deurlopende gesang van 'Hoffa, Hoffa, Hoffa.' ... Die afgevaardigdes het toe gespot die pogings van die regering om die leiers van Spartane op hul leiers op te lê deur met 'n brullende eenstemmigheid 'n resolusie aan te neem wat die salaris van Hoffa verhoog tot $ 75 000 - die hoogste van enige Amerikaanse vakbond op die oomblik ... "
Wat Bobby Kennedy betref, was hy 'lankal die doelwit van die lede se beledigings, aangesien 'n' pantywaist 'en' hatchet man 'daarop gemik was om die gerief wat hulle van die vakbond gekry het, weg te neem. Behalwe vir sommige dissidente wat oor die hele land versprei is, het Hoffa bykans 'n mitiese status onder lede verkry, terwyl hy voortgegaan het om die vakbond te laat groei en stelselmatig lone in die 1960's te verhoog, selfs al het hy voor sy grootste regsbedreigings nog te staan ​​gekom.
Bobby het hom nie vergewe dat hy vroeër aan sy kloue ontsnap het nie, en sodra hy in 1961 prokureur -generaal geword het, het hy die Get Hoffa -span (soos dit bekend was) gevorm, bestaande uit sestien prokureurs en dertig FBI -agente. Op alle moontlike maniere, insluitend metodes van twyfelagtige wettigheid (soos afluister, bedrog en spioene plant), sou hulle hul teiken vernietig. Hulle het vyftien groot juries saamgestel om Hoffa te ondersoek. In 1962 verhoor hy in Nashville, Tennessee, omdat hy betalings van 'n werkgewer aanvaar het in stryd met die Taft-Hartley-wet. Die regering het sy saak noukeurig voorberei, maar tog het Hoffa Kennedy weer goedgekeur: die verhoor eindig in 'n hangende jurie.
Ses maande later is hy egter weer aangekla, hierdie keer vir jurie-knoeiery in die Nashville-saak. Die departement van justisie het bewyse onthul dat hy probeer het om 'n paar stemme van die jurielede te koop. Die verhoor het vroeg in 1964 plaasgevind, en uiteindelik het Bobby wraak geneem: Hoffa is skuldig bevind en tot agt jaar gevangenisstraf gevonnis. Slegs 'n paar weke later het hy weer tereggestaan ​​op aanklagte van bedrog teen die CSPF in 'n beweerde so ingewikkelde en tegniese plan dat dit hom nog 'n rukkie geneem het om te verstaan ​​waarvoor hy aangekla word. Ook in hierdie geval is hy skuldig bevind op een aanklag van sameswering en drie aanklagte van pos- en draadbedrog. Sy vonnis was vyf jaar gevangenisstraf, om ná die ander agt jaar agtereenvolgens uit te voer. Vyf dae na die uitspraak, het sy groot obsessie uiteindelik volbring, bedank Kennedy as prokureur -generaal om vir die senaat te kom.
Die staat van die Koue Oorlog het dus 'n groot stryd gewen teen 'n vakbond wat uit die lyn gestap het en te sterk geword het vir sy eie beswil. 'Die International Brotherhood of Teamsters', het senator McClellan in 1962 vir die Reader's Digest geskryf, 'is op sigself nou sterk genoeg om 'n wurggreep op ons land se ekonomie te plaas ... As hulle 'n landwye staking uitbreek, kan u nie ambulanse kry om siek te word nie mense na die hospitaal of lykswaens om die dooies te dra. Boere kon nie produkte na stedelike gebiede bring nie, voedselvervaardigers kon nie ingemaakte goedere instuur nie. Korrupsie en wetteloosheid het oral in die samelewing bestaan, nie die minste binne die federale regering self nie. Dit is skaars toevallig dat amptenare wat die mag het om korrupsie op te jaag, in die eerste plek die grootste vakbond in die land aangeval het.
Inderdaad, in die jaar waarin Hoffa skuldig bevind is, bereik die IBT nuwe hoogtes van mag. In Januarie 1964 het Hoffa die droom verwesenlik wat hy en sy mentor Farrell Dobbs sedert die dertigerjare gekoester het: 'n nasionale meestervragooreenkoms wat honderde duisende intercity- en plaaslike vragmotorbestuurders dek. Dit was nie heeltemal volledig nie, nie heeltemal uniform nie en het nie al die relevante vragmotors-relevante beroepe van die IBT-lidmaatskap gedek nie. Maar dit was nietemin 'n wonderlike prestasie, 25 jaar in die vooruitsig.
In die jare toe Bobby Kennedy en sy kollegas byna eensydig gefokus was op die dissiplinering en lastering van georganiseerde arbeid (hoe hulle hul optrede persoonlik ook geïnterpreteer het), het Hoffa geduldig die grondslag gelê vir die verwesenliking van sy droom. Jaar vir jaar konsolideer hy sy mag oor die twee streke wat hy nog nie beheer het nie, die Ooste en die Weste. Die bedinging was hoogs gefragmenteerd in die Ooste, en loondiversiteit heers oral. Beide werkgewers en plaaslike vakbondleiers was bang, soos Hoffa gesê het, dat "hulle nie meer konings van hul individuele klein geïsoleerde gebied sou wees nie", teen standaardisering. Maar deur dreigemente en onheil, stakings en ander soorte hefboommaatreëls, het Hoffa geleidelik eenvormigheid opgelê aan West Virginia en Pittsburgh, die boonste deel van New York en New England, dan Philadelphia, Delaware en die suide van New Jersey, uiteindelik die lastige metropolitaanse New York - New Jersey gebied. Op al hierdie plekke het toestande begin om die bevoorregte gebied van die sentrale state te benader waarvoor Hoffa lank onderhandel het.
Dit was 'n soortgelyke verhaal in die Weste, hoewel sy taak in 'n sekere sin makliker daar was omdat onderhandelinge minder gefragmenteerd was. Teen 1961 het hy byna eenvormigheid bereik, terwyl die lone in sommige gebiede, waaronder Los Angeles, aansienlik verhoog is.
Nadat hy in 1964 'n algemene verstryking vir kontrakte van kus tot kus opgestel het, kon Hoffa terselfdertyd met werkgewers regoor die land onderhandel. Die kontrak van 47 bladsye, "die mees ingewikkelde een wat ooit tussen 'n vakbond en werkgewers uitgewerk is" (volgens Hoffa se mening), het 450 000 bestuurders beslaan. Vir die meeste was die ruim byvoordele en algemene verhogings van 28 sent per uur oor drie jaar en driekwart sent per myl 'n beduidende verbetering in vergelyking met hul vorige kontrakte. In net 'n paar dekades het die vragmotorbedryf van heeltemal gedesentraliseerd, laagbetaalbaar en gekenmerk deur volkome onmenslike werksomstandighede geword tot hoogs gesentraliseerd, hoogbetaalend en relatief menslik.
Die volgende paar jaar het Hoffa hom beywer om dieselfde doel van relatiewe eenvormigheid te bereik vir ander beroepe in sy vakbond, soos pakhuise. Maar vroeg in 1967 het sy appèl teen sy veroordelings opgehou, en dit was tyd dat hy hom by die federale gevangenis in Lewisburg, Pennsylvania, aanmeld. 'Die afgelope paar weke voordat hy tronk toe gegaan het, was helse,' het 'n personeellid wat gedurende hierdie tyd by hom was, gesê. 'Hy was op die rand van 'n senuwee -ineenstorting. Hy sou op die vloer lê en skree: 'Ek gaan nie!' 'Maar vroeg in Maart het hy gegaan.
Dit is maklik om te dink dat 'n gevangenis nie maklik sou wees vir 'n man met die energie van Jimmy Hoffa nie. Trouens, een van sy gunsteling uitdrukkings het geword: "Gevangenis is hel op aarde, net die hel kan nie so erg wees nie." Toe hy vrygelaat is, na 58 maande in 'n oorvol, verkragtingsgeteisterde, dwelmbesmette, gewelddadige gevangenisstraf, het sy beskrywing van die ervaring geen woorde gesny nie: 'Ek kan dit op 'n stapel Bybels vertel: gevangenisse is argaïes, brutale, nie -wedergebore, oorvol helgate waar die gevangenes soos diere behandel word, met absoluut geen menslike gedagte aan wat hulle gaan doen sodra hulle vrygelaat word nie. Jy is 'n dier in 'n hok en jy word soos een behandel. "
Tydens sy bevalling het hy gedurig min verontwaardiging opgedoen, soos om sy anus te laat inspekteer nadat hy uit die besoekkamer teruggekeer het, skoene en broeke moes dra wat nie pas nie, en neusbloeding gekry het uit sy taak om ou matrasse veertig te stop en op te vul. ure per week.
Maar selfs in die gevangenis het die arbeidsleier geleenthede gevind om te organiseer. Hy het baie gewild geraak by die gevangenes, vir wie hy gestig het, en het hy aan die hoof gestaan ​​van 'n komitee wat griewe onder die aandag van die bewaarder gebring het. Aangesien hy amptelik president van die IBT gebly het tot net voor hy vrygelaat is, kon hy vir baie parolees werk kry, asook elke jaar geld stuur aan sy voormalige Teamster -assistente sodat hulle kerskaartjies kon koop vir die gesinne van sy medegevangenes . Wagte en gevangenes van alle rasse-, godsdienstige en opvoedkundige agtergronde was in alle opsigte baie lief vir hom.
Intussen het sy krag in die IBT afgeneem. Hy het die taamlik vaal, maar lojale Frank Fitzsimmons as waarnemende president aangestel in die oortuiging dat hy gewillig opsy sou tree as Hoffa vrygelaat word (hopelik vroeg, op parool). Maar Fitzsimmons het geleidelik tekens begin toon van die ontwikkeling van 'n onafhanklike identiteit en wil aan bewind bly. Nie dat sy leierskap voordelig was vir die vakbond nie. Hy was te swak om sy wil op die groot burokrasie af te dwing, en daarom het hy desentralisasie aan plaaslike en streeksamptenare herstel. Aangesien dit hulle in staat gestel het om hul eie magstrukture te bou - nie altyd tot voordeel van die rang nie - het hulle Fitzsimmons se presidentskap baie aangenaam gevind. Hulle het ook hul betrokkenheid by die Mafia begin toeneem, wat boonop makliker was om lenings uit die pensioenfonds te kry as onder Hoffa.
In kontrakonderhandelinge het Fitzsimmons vaardighede gehad, maar dit was nie op die vlak van Hoffa's nie. Die hernuwing van die National Master Freight Agreement (NMFA) in 1967 en 1970 het duisende werkers teleurgestel wat in stede regoor die land gestaak het. Aansienlike geweld het uitgebreek toe goewerneurs die National Guard gemobiliseer het, werkgewers huurders gestuur het om plakkate aan te val en die vakbond het sy eie amptenare vir dieselfde doel gestuur. Werkgewers het dit makliker gevind om weerstand teen werknemers se eise te koördineer, deels omdat die NMFA ironies genoeg eenheid op hulle afgedwing het, maar ook omdat die IBT se leierskap toenemend ondoeltreffend en korrup was. Die loongroei het verlangsaam op die oomblik toe inflasie styg (soos dit deur die sewentigerjare voortgegaan het). Teen die vroeë sewentigerjare het opstandige groepe in byna elke groot stad ontstaan.
Om eerlik te wees teenoor die Fitzsimmons -regime, selfs op die lange duur kon selfs Hoffa moeilik die uitdagings die hoof bied. Die politieke ekonomie wat 'n Hoffa toegelaat het om die leisels te gryp en 'n hele bedryf te oorheers, het reeds tot 'n einde gekom. Deur tegnologiese veranderinge vergemaklik, begin werkgewers 'n produktiwiteitstoot wat Teamsters se tradisies van werkplekbeheer bedreig, soos Dan La Botz aanvoer. Meer ondernemings gebruik pallette en vurkhysers, die lengte van die vragmotors word langer en meer gestuur deur bestuurders, gemotoriseerde stelsels van vervoerbande wat versprei word. Die organisasie van werk was besig om te verander. Teamsters "het harder en onder erger toestande gewerk, aangesien nuwe toerusting en nuwe bestuurstegnieke werk uit die weg geruim het, terwyl diegene wat nog in diens was, gedwing is om die uitdaging op te doen."
Hoffa het die onvermydelikheid van tegnologiese verandering voorsien en gedoen wat hy kon om die oorgang vir lydende werkers te vergemaklik, en werkgewers gedwing om byvoorbeeld vir nuwe werksopleiding en die koste van die verhuising van werkers te betaal. Maar net toe hy die prentjie verlaat, versnel verandering. Sy vertrek uit die toneel, hoe afwykend ook al, was simbolies.
Namate die ekonomiese en politieke krisis die land in die sewentigerjare aangegryp het, het die oorgang na 'n neoliberale ekonomie begin. Nie slaggolwe in die industrie na die industrie nie, nóg die vorming van vakbondhervormingsbewegings soos die belangrike Teamsters for a Democratic Union (gestig in 1976) kan die ekonomiese oorgang voorkom, alhoewel hulle ten minste die dissipline kan onderrig en selfs korrupte leierskap wat dikwels in samewerking met werkgewers. Met winskoerse wat aangeval word deur toenemende internasionale mededinging, het die belangrikste sakeagenda om koste te bespaar, ongeag die gevolge vir werkers en gemeenskappe, gou die nasionale politieke agenda geword. Bedrywe het begin dereguleer, 'n neiging wat tot op hede met onderbrekings voortgeduur het. Vragmotors is gedereguleer toe Jimmy Carter die Wet op Motorvoertuie in 1980 onderteken het. Dan La Botz som die gevolge op:
'Soos bedoel, het nuwe nie-vakbond-vragmotorsondernemings die industrie binnegedring, vakbondondernemings het massaal bankrot geraak en 'n reeks uitkoop en samesmelting het die bedryf tot oligopolie gedryf. Deel van dieselfde prosesse het die IBT tientalle en uiteindelik honderdduisende vakbondbestuurders en hawewerkers verloor, en binne 'n dekade was die Teamsters Union verplig om sy jarelange posisie as die dominante krag in die Amerikaanse owerheid af te staan. -bedrywighede vir vragmotors. Aangesien die vragbedryf die hart van die vakbond was en vragwerkers die meeste politieke en aktiewe vakbondlede was, het die koste vir die vakbond as vegorganisasie veel verder gegaan as net getalle ... "
Die verhoog was gereed vir die Reagan -jare, so rampspoedig vir die arbeidersbeweging.
Hoffa is laat in 1971 uit die tronk vrygelaat, maar Nixon het sy parool 'n beperking opgelê, waarskynlik op versoek van Fitzsimmons: hy kon eers in 1980 aan vakbondbedrywighede deelneem. Hy het nie geweet van die beperking toe hy ingestem het om vrygelaat te word nie. , en was nogal bitter toe 'n verslaggewer hom daarvan vertel. 'Jimmy, wil u weer president van die Teamsters wees?' is hy gevra. "Jack, hou jy daarvan om asem te haal?" Antwoord Hoffa. Maar omdat hy nie die voorwaardes van sy parool wou skend nie, het hy 'n paar jaar lank laag gesit en die indruk wek dat hy die voorwaardes van sy vryheid aanvaar.
In plaas daarvan het hy 'n nuwe passie nagestreef: hervorming van die gevangenis. Hy het op televisieprogramme gegaan, met joernaliste gepraat, voor die kongres getuig, toesprake gehou en alles gedoen wat hy kon namens 'n nuwe organisasie genaamd die National Association for Justice, toegewy aan die hervorming van gevangenisse. Deur sy onderhandelingsvaardighede te gebruik, het hy 'n belangrike rol gespeel in die voorkoming van verskeie onluste in die tronk en die verbetering van toestande in 'n gevangenis in Ohio. Intussen het hy briewe en fisiese groete van goedgesinde mense, duisende bestuurders wat hom "soos die Messias" behandel het, volgens een waarnemer gesê. Dit alles het sy aptyt om aan die bewind terug te keer, net opgewek.
Dit maak die gordyn oop oor die laaste daad van sy lewe: sy regstryd om die paroolbeperking van Nixon omver te werp, tesame met sy openbare veldtog om die presidentskap waarin Fitzsimmons verkies is tydens die IBT -konvensie in 1971 terug te neem (terwyl Hoffa nog in die gevangenis was) ). Ooit die vegter, roekeloos weens 'n fout, het Hoffa in 1974 begin om beide Fitzsimmons en die maffia in die openbaar aan te val. Die terme waarin hy dit gedoen het, het hom beslis vir die aanklag van skynheiligheid geopen: hy beskuldig Fitzsimmons daarvan dat hy "aan gangsters verkoop het en bekende rampokkers by die Teamsters ingelaat het." 'Ek beskuldig hom daarvan dat ek 'n vakbondversekeringskema toegestaan ​​het onder die wêreld,' verklaar hy. 'Daar sal meer en meer ontwikkelings wees soos die tyd aanstap en ek kry bykomende inligting in die hande.' Sulke uitsprake kon sy medewerkers van Mob beslis nie behaag nie.
Hierdie medewerkers wou in elk geval nie 'n administratiewe verandering hê nie. Die vakbond was meer korrup as ooit, en hulle was heeltemal tevrede daarmee. Dit het begin lyk asof Hoffa van plan was om hulle uit die vakbond se sake te skop, dinge op te ruim en wraak te neem op almal wat hy gedink het hom verraai het. 'Ek gaan sorg vir die mense wat my naai,' het hy aan Russell Bufalino gesê, volgens Frank Sheeran. 'Almal wil hê Hoffa moet terugstaan. Hulle is almal bang vir wat ek weet. "
En uiteindelik is Hoffa gedoen deur een van die diepste eienskappe van sy karakter: roekelose uittarting. Sy vakbondloopbaan het geëindig vanweë sy verset teen die wet - die wet van 'n regering wat hy nie respekteer nie - en nou eindig sy lewe as gevolg van sy verset teen die Mafia. Op 30 Julie 1975 staan ​​hy en wag op 'n parkeerterrein van 'n restaurant net buite Detroit.'N Motor wat binne gestap is, was sy pleegseun Charles O'Brien, sy slagoffer -vriend Frank Sheeran en Salvatore Briguglio, 'n medewerker van die bose bobber Anthony Provenzano. Die vriendelike gesigte van O'Brien en Sheeran het hom gerusgestel, sodat hy in die motor geklim het, wat O'Brien, sonder om te weet wat in die winkel was, na 'n klein voorstedelike huis daar naby gery het. Die vergadering om 'vrede te maak' sou, sover Hoffa weet, in hierdie huis plaasvind. Hoffa en Sheeran klim uit en stap daarnatoe toe die motor wegry. Toe sy binne was, het Sheeran twee koeëls agter in Hoffa se kop gesit, waarna twee mans wat in die huis gewag het, die lyk na 'n plaaslike begrafnisonderneming gebring het waar dit veras is.
Dit is ten minste hoe Frank Sheeran die storie vertel. En baie kundige mense (Arthur Sloane, Joe Pistone, Bryan Burrough, William D'Elia en ander) vind dit geloofwaardig.
Dus, op so 'n antiklimaktiese manier het die merkwaardige lewe van 'n merkwaardige persoon tot 'n einde gekom, 'n lewe wat in die middelpunt van die mees dramatiese gebeure van die eeu geleef het.
Die verdwyning van Hoffa het wel 'n positiewe gevolg gehad: dit het die federale regering tot stelselmatige optrede teen georganiseerde misdaad gewikkel, optrede nie net in die konteks van 'n stryd teen 'n enkele individu en sy onaanvaarbare magtige unie nie, maar as die begin van 'n dekades lange uitputtingsoorlog . In die daaropvolgende jare het die FBI die mans gejaag wat hy geweet het dat hulle by die moord betrokke was en hulle almal op een of ander aanklag gevange geneem (behalwe diegene wat self vermoor is). Die maffia het die Teamsters bly besmet tot in die 1ste 1980's en selfs 1990's, maar federale vervolging, bygestaan ​​deur Teamsters vir 'n Demokratiese Unie en 'n reformistiese president in die 1990's (Ron Carey), het uiteindelik daarin geslaag om die IBT van sy ou bande heeltemal te verwyder. aan afpersers. Vandag is die Teamsters nie die ontsagwekkende krag wat dit was nie, maar dit is steeds een van die grootste vakbonde in die Verenigde State, met 1,4 miljoen lede.
Wat die grootste leier, Jimmy Hoffa, betref, sal hy altyd 'n raaisel wees. Aan die een kant was hy geen heilige nie, en ook nie 'n held nie. Hy het soms op amorale, brutale wyse opgetree. Terwyl sy biograaf Arthur Sloane reg het dat die onduidelike beskuldigings (dat hy byvoorbeeld moorde beveel het, of selfs die moord op JFK) nooit bewys is nie, en dat hy meer onafhanklik van die Mafia was as wat algemeen aanvaar word, was Hoffa nie die soort man of arbeidsleier wat in elke besonderheid gekopieer moet word nie. Wat hy was, was 'n gekonsentreerde, briljante weerspieëling van sy omgewing, wat verskil van ander meedoënlose magspelers van sy ouderdom en ons s'n, hoofsaaklik deurdat hy die kant van die werkersklas was, nie die sakeklas nie. Hy het gehelp om die naoorlogse middelklas te skep, en word waarskynlik die gewildste en mees beledigde arbeidsleier in die Amerikaanse geskiedenis.
Maar miskien kan sy grootste nalatenskap saamgevat word in die inskripsie op 'n gedenkplaat wat hy op sy lessenaar vertoon het: Illegitimi non carborundum. Moenie toelaat dat die bastards jou onderkry nie.
* Hierdie artikel steun hoofsaaklik op die volgende boeke: Thaddeus Russell, Out of the Jungle: Jimmy Hoffa and the Remaking of the American Working Class (New York: Alfred A. Knopf, 2001) Arthur A. Sloane, Hoffa (Cambridge: The MIT Press, 1991) Ralph C. James en Estelle Dinerstein James, Hoffa and the Teamsters: A Study of Union Power (Princeton, New Jersey: D. Van Nostrand Company, Inc., 1965) James R. Hoffa, The Trials of Jimmy Hoffa : An Autobiography (Chicago: Henry Regnery Company, 1970) Charles Brandt, I Heard You Paint Houses: Frank "The Irishman" Sheeran and Closing the Case on Jimmy Hoffa (Hanover, New Hampshire: Steerforth Press, 2004) Robert F. Kennedy, The Enemy Within (New York: Popular Library, 1960) en Dan La Botz, "The Tumultuous Teamsters of the 1970s", in Rebel Rank and File: Labour Militancy and Revolt from Below in the Long 1970s, red. Aaron Brenner, Robert Brenner en Cal Winslow (New York: Verso, 2010), 199–226.
Robert Holmes het Hoffa gehelp om Teamsters te begin, wat hervorming ondersteun het
DETROIT - Robert Holmes, wat 'n tiener James Hoffa gehelp het om sy loopbaan as arbeidsorganiseerder te begin en daarna dekades lank as 'n Teamsters Union -amptenaar gedien het, is dood. Hy was 94.
Mnr. Holmes is dood aan hartversaking in die Harper -hospitaal in Detroit, het familielede Sondag gesê.
'' Hy was 'n uitstekende leier wat gehelp het om die moderne Teamsters te vind soos ons dit ken, 'het James P. Hoffa, Hoffa se seun en die algemene president van die International Brotherhood of Teamsters, aan The Detroit News gesê.' jong mans wat vir regverdigheid in die werk veg. "
Die oudste Hoffa, mnr. Holmes, en 'n medewerker het die eer gekry dat hulle die saad vir die Teamsters geplant het toe hulle 'n staking in 1931 by 'n winkel in Detroit gereël het waar hulle gewerk het.
Tot 1989 was mnr. Holmes die internasionale vise-president van Teamsters, direkteur van die vakbond se sentrale konferensie in 13 state en president van Local 337 in Detroit.
Hoffa verdwyn in 1975 en word vermoedelik dood. Ondersoekers meen skare het hom doodgemaak om te keer dat hy weer die vakbond se presidentskap terugkry nadat hy in die tronk gedien het omdat hy deur die jurie gepeuter is.
Federale owerhede het 'n lang regstryd gevoer om die Teamsters -unie te dwing om die beweerde skare -invloed te hervorm en te bekamp. In 1989 het mnr. Holmes, saam met twee ander internasionale vise -presidente, uit die vakbond se bedanking bedank en ingestem om verkiesingshervormings en ander stappe wat deur die regering gesoek word, te ondersteun.
By 'n gedenkdiens in 1995, 20 jaar sedert Hoffa se verdwyning, het meneer Holmes betreur oor die verlies van sy 43-jarige kollega en goeie vriend.
'' In die lewe het ek elke minuut van my tyd saam met hom geniet, 'het hy gesê.' 'Ek het 'n ander Jimmy Hoffa geken as wat uitgebeeld word.'
Jimmy Hoffa het vroeër gesê dat hy tien jaar na sy dood vergeet sou word. Dit was 'n nie -kenmerkend onintelligente oordeel. Vier-en-veertig jaar na sy moord op 30 Julie 1975, is Hoffa nog steeds bekend genoeg dat een van die mees gevierde films van 2019, Die Ier, handel oor die man wat beweer dat hy hom vermoor het, Frank Sheeran. Vir 'n arbeidsleier is so 'n roem nie net buitengewoon nie, dit is ook uniek. 
Die redes vir Hoffa se roem is natuurlik nie heeltemal tot sy eer nie. Hy word beskou as die diktatoriale en korrupte vakbaas wat goeie vriende was met gangsters en sy vakbond, die International Brotherhood of Teamsters (IBT), met die Mafia verbind het. Daar is beslis 'n mate van waarheid in hierdie aanklagte, soos boek na boek onthul het.
By die vrystelling van die film is dit egter die moeite werd om te onthou dat Hoffa veel meer was as net 'n korrupte 'diktator'. Belangriker nog, hy was een van die mees briljante, effektiewe en ambisieuse vakbondleiers in die Amerikaanse geskiedenis, wat 'n wesenlike rol gespeel het in die totstandkoming van die naoorlogse middelklas. Trouens, met die moontlike uitsondering van John L. Lewis, was hy waarskynlik die gewildste arbeidsleier van die 20ste eeu: ondanks die politieke en media -veldtog om hom as die vleeslike duiwel uit te beeld, is hy feitlik deur die groot meerderheid aanbid Teamsters.
'Toe die regering hom agtervolg', het 'n vakbondlid jare daarna gesê, 'wou baie van ons ons vragmotors neem en hulle oor sekere mense bestuur ... Almal wat ek geken het, het gedink dat Hoffa 'n wonderlike man was.' Toe hy in 1971 uit die tronk vrygelaat word, is hy volgens 'n waarnemer "soos die Messias" behandel deur duisende vragmotorbestuurders wat hom besoek het, briewe aan hom geskryf en hom in die straat aangepak het.
Waarom was hy so geliefd? Eerstens word hy beskou as uitdagend vir werkers opstaan ​​teen 'n samelewing wat hulle uitgebuit het en hulle van alles sou ontneem as dit kon. 'Die werkende man word elke dag in Amerika verkort,' het Hoffa gereeld in onderhoude gesê.
Op die aanklagte van korrupsie en bande met die Mafia was hy berouloos: "Twintig jaar gelede [in 1939] het die werkgewers al die kappies vir hulle as stakingswerkers laat werk. Nou het ons 'n paar, en almal skree. " Met 'n televisiegehoor gepraat:
As u nou praat oor die kwessie van kappies en gangsters, is die eerste mense wat kappers en gangsters huur, werkgewers. As daar onwettige magte in die gemeenskap is, sal hy dit met sterk arms en andersins gebruik. En as u die organisasie van die ongeorganiseerdes wil behou, die vakbond wat u het, onderhou, is dit beter om 'n verset te hê.
Teamsters beskou hom as 'n moedige waarheidsverteller, die simbool van 'n uitdaging teen 'n establishment in 'n relatief konformistiese, korporatistiese era.
Maar die belangrikste rede vir sy gewildheid was eenvoudig dat hy vir sy lede gelewer het: meer as enigiemand anders was hy verantwoordelik vir die transformasie van die vragmotorbedryf van 'n gedesentraliseerde, laagbetaalde, baie onveilige onderneming in die 1930's na 'n gesentraliseerde, hoogbetaalde en relatief menslik in die 1960's. Die kontrakte wat Hoffa onderhandel het, was so vrygewig dat daar verhale was oor professore aan elite -universiteite wat hul werk gestaak het om vragmotorbestuurders te word omdat hulle hul loon kon verdubbel.
Een van die geheime van sy sukses was dat hy nie volgens die reëls gehou het nie: as sakelui politici kon omkoop en die maffia polisiedepartemente kon omkoop, waarom kon 'n vakbondleier in 'n vyandige, mededingende omgewing nie dieselfde taktiek gebruik nie?
Met die nodige middele, sou en het hy werkgewers gedwing om hul arbeidsmag te verenig, buitengewoon vrygewige gesondheids- en pensioenfondse op te rig en hul werknemers in die algemeen met respek te behandel. In 1964 bereik Hoffa selfs die droom waarna hy 25 jaar gewerk het: hy onderhandel met 'n nasionale meestervragooreenkoms met werkgewers regoor die land, 'n kontrak wat bykans eenvormige lone verseker vir 450 000 bestuurders van kus tot kus en van noord na suid. In 'n tyd toe die grootste deel van die Suide baie lae lone gehad het en glad nie 'n vakbond was nie, was dit 'n ongelooflike - en unieke - prestasie.
Hoffa se meteoriese toename in die IBT, van 'n laevlak-organiseerder in 1935 tot vakbondspresident in 1957, was nie net te danke aan sy bereidheid om die taktiek van sy vyande aan te neem nie. Hy was 'n verbasend bekwame en ambisieuse man. Volgens mense wat hom geken het, insluitend werkgewers, het hy 'n 'byna hipnotiese' uitstraling, was hy 'n 'meestersielkundige', 'die slimste ou wat ek ken', 'soos 'n olifant met sy geheue - dit kan nie glo' die besonderhede van die arbeidsreg. Hy het beroemd gewerk 20 dae dae 6 dae per week.
Terselfdertyd was Hoffa nader aan die rang en lêer as enige ander nasionale arbeidsleier. In toesprake het hy gereeld sy kantoornommer gegee en gevra dat lede hom enige tyd van die dag of nag moet bel as hulle probleme ondervind. 'Terwyl hy in die straat loop', het 'n waarnemer in 1964 geskryf, 'stop hy gereeld vragmotors vir 'n oomblik se gesprek met 'n paar lede. As hy weg is van Washington, neem hy tyd om die plaaslike vragmotorstasies te besoek, waar hy grappe maak, worstel en vloek met die werkers. " Niks was meer geskik om sy legendariese humeur uit te lok as 'n strewe wat die waardigheid van die beroep van die vragmotorbestuurder beklemtoon nie.
Die gemiddelde Teamster het Hoffa as een van hulle beskou, heeltemal anders as die "pantywaist" elite liberale professionele persone soos Hoffa se aartsvyand Bobby Kennedy, en hulle het hom daarvoor liefgehad.
Hoffa het inderdaad die wet oortree (alhoewel die mees onduidelike bewerings, soos byvoorbeeld dat hy moorde gelas het, nog nooit bewys is nie). Maar die vraag bly staan, in 'n samelewing wat vol korrupsie en wetsoortreding was deur talle sakemanne en magtige amptenare-waaronder prokureur-generaal Bobby Kennedy, wat onwettige afluisters en elektroniese goggas gebruik het om sy vyand neer te lê-waarom is Hoffa uitgesonder?
Die antwoord is dat die georganiseerde arbeid self geteiken is, en dat Hoffa die hoof was van die grootste, magtigste en mees polities onafhanklike vakbond. Die konteks is belangrik: in die vyftigerjare het groot ondernemings 'n kolossale politieke, regs- en openbare betrekkinge-veldtog gevoer om die links-liberalisme wat deur die New Deal-era voortgebring is, terug te keer. Historikus Elizabeth Fones-Wolf voer aan dat daar 'n 'eenheid van doel binne 'n groot deel van die sakegemeenskap was oor ... die noodsaaklikheid om die vooruitgang van die welsynstaat te stop en die legitimiteit en mag van georganiseerde arbeid te ondermyn.'
Watter beter manier om hierdie doel te bereik as om die openbare aandag te vestig op korrupsie van die vakbond en bande met Mafia -figure? Dit was nie belangrik dat baie politici en 'wettige' ondernemings nie minder met die Mafia verbind was nie. Die Teamsters was een van die min vakbonde wat gereeld Republikeinse politici gesteun het, so die Demokrate was bereid om dit te volg.
Reeds in 1950–51 het die kongres die beweerde korrupte vakbonde deur die spesiale komitee van senator Estes Kefauver, om georganiseerde misdaad in interstaatlike handel te ondersoek, laat skyn. In 1954, die bekroonde film Aan die Waterfront het die reputasie van georganiseerde arbeid verder aangetas. Maar dit was die gekose komitee van senator McClellan vir onbehoorlike aktiwiteite op die arbeids- en bestuursgebied, van 1957–59, wat die grootste bedreiging vir die Teamsters ingehou het. Met 'n jong Bobby Kennedy as hoofadvokaat, het die komitee in 1957 die korrupte Teamster -president Dave Beck neergeslaan, wat die weg gebaan het om die veel gewilder Hoffa in sy plek te verkies. Maar Hoffa was nie so maklik om te vang nie.
James R. Hoffa, regs, praat met Robert F. Kennedy, advokaat van die Senaat Rackets Investigating Committee in Washington, DC, 21 Augustus 1957.
Hy is telkens aangekla van misdade, van afluisters tot omkopery tot afpersing, maar niks het vasgesteek nie. In 1960 ontbind die komitee, maar Bobby, woedend dat Hoffa sy greep ontwyk het, het nie die stryd opgegee nie. Sy broer John, wat in 1960 tot president verkies is, het Bobby se prokureur -generaal in 1961 aangestel, en totdat hy in 1964 bedank het, was sy belangrikste obsessie om Hoffa te verpletter. Verdere nederlae het gevolg, maar uiteindelik is Hoffa in 1964 skuldig bevind aan jurie-knoeiery en, in 'n afsonderlike verhoor, bedrieglike gebruik van die Teamster se pensioenfonds.
Hoffa se beroepe het in 1967 opgehou, en daarom het hy hom in die gevangenis aangemeld, waar hy gebly het totdat Richard Nixon sy vonnis in 1971 verklein het. daarom het hy sy ontsagwekkende energie gewy aan die hervorming van die gevangenis - "Gevangenis is hel op aarde, net die hel kan nie so erg wees nie" - en organiseer en praat oor die saak wanneer en waar hy kan. Uiteindelik verlang hy egter, in teenstelling met die wense van georganiseerde misdaad, na 'n terugkeer aan bewind, 'n begeerte wat hom in 1975 laat sterf het.
Met die ystere wil Hoffa vanaf 1967 uit die prentjie, het die IBT meer korrup geword, sterker bande met die Mafia gevestig en minder aanspreeklik geraak teenoor sy lede. Rebel-and-file-groepe het in die sewentigerjare ontstaan, veral Teamsters vir 'n Demokratiese Unie, wat vandag nog 'n kragtige mag is. Maar namate die ekonomie, onder aanval van internasionale mededinging, in die 1970's en 80's gedereguleer is, het vragmotors teruggekeer na die hipermededingende en onveilige toestande van die 1930's.
So het die tydperk waarin 'n Hoffa 'n hele bedryf, insluitend sy werkgewers, kon oorheers, tot 'n einde gekom. Uiteindelik is dit die belangrikste betekenis van Hoffa: hy simboliseer 'n politieke ekonomie wat lankal verby was, 'n tyd waarin 'n vakbondleier vrees en weersin in die harte van senatore en presidente kon opdoen, toe die ou industriële werkersklas miljoene sterk was en in staat was om te bring die ekonomie op sy knieë as dit so wou, was steeds die grondslag van die sosiale orde. Sy vertrek uit die toneel, hoe afwykend ook al, simboliseer die vertrek van historiese inisiatief uit die werkersklas. Die tydperk van neoliberalisme het begin.
Maar die sentrale les van Hoffa se lewe bly vandag relevant: om vakbondmag op te bou, moet leiers bereid wees om werkgewers meedoënloos te konfronteer, aggressief op te staan ​​vir die materiële belange van lede en naby die rang te bly. Wees bereid om die ekonomiese elite te weerstaan, want die mag van georganiseerde arbeid is gebaseer op die werkersklas, nie in vriendelike betrekkinge met die owerhede nie.
In die huidige opstand van onderwysers, die stryd om $ 15 en die "demokratiese sosialistiese" politiek - 'n tyd waarin die werkersklas uiteindelik historiese inisiatief herwin - moet alle vakbonde ag slaan op hierdie lesse.
 'n Veel langer weergawe van hierdie artikel is hier beskikbaar.
Op soek na meer?
Het hierdie artikel u intellektuele aptyt aangewakker? Kyk na 'n paar ander plasings wat u ook kan interesseer.
Hoffa: Van Teamster Boss tot New Crusader
TDIE NUWE CRUSADER stap 20 minute lank in Lowell Lecture Hall omring deur 'n rokerige bemoediging van Teamster -base. Hy het 'n swart pak, swart skoene, 'n vars gestrykde wit hemp en 'n silwer gestreepte das aangehad. Hy sit onbevange, sy kort, grys hare reguit teruggekam, terwyl 'n Harvard Law School -student hom 'n weelderige inleiding gee. Die New Crusader stap toe vinnig na die podium, maak keel skoon en begin 'n dwingende aanval op die Amerikaanse gevangenisstelsel.
Jimmy Hoffa is in 1967 na die Lewisburg Federal Penitentiary gestuur op aanklag van knoeiery. Vroeg hierdie winter, nadat hy byna vyf jaar van sy vonnis uitgedien het, het hy sy parool gekry in 'n politieke ooreenkoms met die Nixon -administrasie. Toe hy uit die tronk kom. Robert Kennedy het omgedraai in sy graf, die Demokrate huil, en die New York Times sidder. Al die vrese was egter ongegrond, want die Lewisburg -ervaring het van Hoffa 'n ander man gemaak. Hy was nie meer die magsbehepte vakbaas wat beskuldig word van verduistering van Teamster-fondse of omkoop van hardnekkige juniors nie. Hy was nou die New Crusader.
In die afgelope ses maande het die New Crusader voor die kongres getuig oor gevangenisomstandighede in Amerika, William Buckley gedebatteer oor 'Issues and Answers' en het hy talle toesprake gelewer waarin 'n beroep op strafhervorming nodig is. Niemand moes dus verbaas gewees het toe die New Crusader sy kruis na Harvard gebring het en 'n nugtere, oortuigende toespraak gelewer het oor die probleme wat die Lewisburg -gevangenis geteister het nie.
Die euwels wat die New Crusader aangehaal het, was maar te bekend-onpersoonlike prosedures, oorvol fasiliteite, onvoldoende mediese sorg. As 'n gevangene in Lewisburg inkom, word hy geboei, naak gestroop, gesoek, gebad, 'n nommer gegee en dan oornag in kwarantyn geplaas. Die volgende dag gaan die nuwe gevangene na die tandarts wat na 'n vinnige ondersoek besluit of hy die tande van die gevangene wil verwyder of nie. Hy neem dan 'n IK -toets, trek hom aan in die beskikbare gevangeniskleding, wat al dan nie pas, en verskyn uiteindelik voor die klassifikasieraad.Die lede van die Raad vertel die gevangene aan watter opvoedkundige, beroeps- en atletiekprogramme hy toegelaat sal word. Die gevangene word dan in die algemene gevangenisbevolking vrygelaat.
LEWISBURG, soos die meeste federale en staatsgevangenisse, is oorvol: Tydens die verblyf van die New Crusader was daar drie storte, drie baddens en drie urinale vir 1800 gevangenes. Slaapsale met 50 mense moes 150 mense huisves. Dikwels is twee gevangenes in 'n enkele sel geplaas.
Daar was feitlik geen mediese sorg nie. Daar was net een dokter en hy was meer geïnteresseerd in die toediening van kalmeermiddels as enigiets anders. In noodgevalle moes gevangenes dikwels staatmaak op ander gevangenes wat min of geen mediese ervaring gehad het nie. As 'n gevangene 'n hartaanval gehad het, was sy lewe afhanklik van die vaardighede van 'n ander gevangene wat na 'n week se opleiding 'n hartmassering sou ondergaan.
Terwyl die New Crusader hierdie klagtes afgeskakel het, het hy passievol gebly. Maar by twee geleenthede bereik sy stem 'n effens hoër toonhoogte en sy gesig kleur. Die twee onderdane wat die New Crusader beweeg het, was gevalle van brutaliteit deur wagte en homoseksualiteit.
"Vyf en tagtig persent van die wagte is goeie ordentlike manne wat niks anders kan vind nie." Die New Crusader het 'n oomblik stilgehou. "Tien persent van die wagte dring daarop aan om gevangenes te teister deur klein reëls af te dwing." Die New Crusader staan ​​weer stil. 'En vyf persent van die wagte is sadistiese, wrede mense wat hul skoppe kry deur mace na die gevangenes in isolasie te spuit.' Die New Crusader het opgehou praat, sy kakebeen laat verslap en daarna minder emosionele kwessies bespreek.
Homoseksualiteit was 'n nog erger punt. "As jy jonk is as jy in die tronk kom, word jy massaal verkrag. As jy kla, sal hulle jou in die gat steek saam met die mense wat jou verkrag het." Die New Crusader het vinnig van onderwerp verander, net om 'n paar minute later daarna terug te keer. "Veertig persent van die gevangenes in Lewisburg was homoseksuele." Die New Crusader se gesig het rooi geword. Sy nek trek toe. "Tog het niemand ooit probeer om die homoseksuele van die res van die gevangenes te skei nie. Almal is net saam ingegooi."
WTOE DIE NUWE Kruisvaarder sy toespraak voltooi het, het hy 'n stewige applous gekry van die 500 mense in die gehoor. Die toejuiging was egter bedrieglik. Die hartlikste gejuig kom uit 'n groep van ongeveer 20 Teamsters wat reg voor hul gevalle leier in die middel van die saal gesit het. Toe plaaslike Teamster -leiers in Boston die eerste keer verneem dat die New Crusader in Harvard sou spreek, het hulle die Harvard Law School Forum, wat die toespraak geborg het, gevra vir 200 gereserveerde sitplekke in Lowell Lecture Hall. 'Ons wil die saal vir Jimmy pak,' verduidelik een Teamster. Toe die New Crusader die plan ontdek, het hy vinnig 'n demper daarop gelê, want volgens die voorwaardes van sy parool moet hy eers in 1980 by enige vakbondbedrywighede betrokke wees.
Die 20 Teamsters wat wel opgedaag het, vorm 'n bestendige gejuigende afdeling, maar die res van die gehoor, hoofsaaklik saamgestel uit studente uit die Law School, was minder beïndruk. Die studente onthou die aanklagte wat tydens die 1960's by die New Crusader gelê is-moord, omkopery, afpersing, verduistering. Hulle het geweet dat die Teamsters-unie die enigste groot vakbond in die land is wat president Nixon aktief ondersteun-die man wat 'n gelukwensende telegram gestuur het na goewerneur Rockefeller na die Attika-opstand 'n jaar gelede. En toe die vraagperiode begin, het hierdie studente elke geleentheid gebruik om gate in die New Crusader te kraak.
Die tweede vraag van die nag was die moeilikste. "Watter partyplatform bevat die beste voorstelle vir hervorming van gevangenisse?"
Die New Crusader het vinnig geantwoord. 'Ek dink beide Nixon en Mitchell het baie tyd bestee om hierdie kwessie te bestudeer, en ek dink dat hulle 'n paar goeie voorstelle deur die kongres sal bring.' Daar is 'n bietjie gegril, 'n bietjie gesis. Die New Crusader sluk 'n glas water en wys dan na die volgende vraesteller. 'N Paar minute later staan ​​'n swart man op en vra waarom die New Crusader tydens sy toespraak nie die probleem van ras genoem het nie. Die man het aangevoer dat die dood van George Jackson 'n klassieke voorbeeld is van die rassisme wat onder gevangenisowerhede en tronkbewaarders voorkom.
THY NUWE CRUSADER het die vraag vaardig gestel. "Ek het byna vyf jaar in Lewisburg deurgebring en gedurende daardie tyd het ek geen bewyse van rasseprobleme gesien nie. As 'n man in die tronk is, maak dit nie saak wat sy kleur is nie." Daarna verdedig hy George Jackson. "Laat ons eerlik wees. Niemand kon ooit 'n geweer in hul hare wegsteek nie. Enige GI wat ooit 'n 45 gedra het, weet dat die hele verhaal van die tronkbeamptes 'n suiwer stapelbed is." Die hele skare, onder leiding van die groep Teamsters, het luidrugtig gejuig. Net nog 'n moeilike vraag het oorgebly. Iemand het gevra of die New Crusader Nixon se beluisteringsbeleid goedgekeur het. Die New Crusader het vinnig teruggeslaan.
"Ek veroordeel die afluister van enige plek, enige plek, enige tyd. Maar ek is nou 99 jaar oud, ek organiseer al 47 jaar en my lyne word al 47 jaar lank getik. Ten minste met die wetsontwerp wat Nixon voor die kongres gestel het, daar is sekere riglyne vir die gebruik van hierdie krane. U kan uself beter beskerm. "
Toe die vraestel eindig, staan ​​die New Crusader pligsgetrou by die spreekkamer en skud hande met sy toegewyde volgelinge. Die Teamsters, geklee in donker pakke, wit hemde en donker jasse, het by hom aangekom en sy hand uitgepomp. "Goeie toespraak Jimmy. Atta boy, Jimmy. Goed om jou te sien, Jimmy." Nadat die groete en die handdruk verby was, het die New Crusader, sy vrou en 'n paar vriende na die Law School gery vir 'n onthaal.
Die onthaal is gehou op die tweede verdieping van die Pound-gebou in 'n ruim kamer bedek met 'n sagte, oranje muur-tot-muur tapyt. Bakkies met pretzels, aartappelskyfies en garnale het op elke tafel gestaan. Direk voor die deur was 'n make-shift bar, beman deur twee studente wat genadiglik drankies vir alle komers meng. Die meerderheid studente aan die Law School sit saam in klein sirkels en drink gin en tonics en delikate garnale. In die hoek van die kamer, net agter die kroeg, het die New Crusader gestaan, omring deur twee van sy prokureurs, verskeie verslaggewers en 'n paar regstudente wat vraag na vraag gevra het. Die New Crusader het 'n Orange Fanta gedrink, 'n bietjie garnale gesmul en 'n vinnige, direkte antwoord op elke vraag gegee.
'Het u ooit in isolasie beland?' "Nee, hulle het nie die balle gehad nie."
WHOE dink jy aan kongreslid Conyers? "" John is 'n vegter. Weet jy, Conyers was een keer 'n raadslid in my vakbond. Ek het vir die seuns gesê om vir my drie gekleurde ouens te bring, twee donker, een lig. Een van die ouens wat hulle vir my gestuur het, was Conyers, en ek het van hom 'n kongreslid gemaak. "
"Watter soort werk het jy by Lewisburg gehad?" 'Ek het alleen in die klerekamer gewerk met matrasse.'
"Wat het jy betaal?" "Niks. As jy eie geld het, word jy nie 'n sent betaal nie."
"Dink jy dat iemand ooit gevangenes kon verenig?" "Hel ja, oornag."
'Sal u gevangenes organiseer as u weer president van die Teamsters word?' 'Nee, maar as die gevangenes nie staak nie, stuur ons nie ons vragmotors in nie.'
'Wat dink u is die belangrikste strafhervorming?' 'Ons benodig eenvormige vonnisoplegging, behoorlike indeling van gevangenes wanneer hulle in die gevangenis kom, en regte opvoedkundige en beroepsgerigte programme in die gevangenis, sodat die gevangenes voorbereid is op 'n soort werk as hulle uiteindelik vrygelaat word.'
"Dink jy dat huweliksbesoek homoseksualiteit in gevangenisse sou verminder?" "Hel nee. Die meeste van hierdie ouens is homoseksuele voor hulle die tronk binnegaan."
Na ongeveer dertig minute se vrae flits die New Crusader 'n vinnige skuurpapier glimlag, skok hande rondom, verskoon homself en trek dan terug na die hoek van die kamer om met verskeie lede van sy gevolg te vergader. Sy prokureurs het egter aanhou sirkuleer, Jimmy verdedig, hervorming van die gevangenis gepraat en drank gedrink. Een prokureur, Mo Krislov, was besonder vermaaklik.
Krislov was 'n uiters vet man met stringe donker, nat hare wat oor sy kop geplak is om die kaal kolle te beskerm. Hy praat met 'n sagte, hoë stem.
Krislov het begin deur die erns van die jurie se knoeiery aan te val. "Die gemiddelde tyd vir hierdie misdaad in ses maande tot 'n jaar, as ons natuurlik aanvaar dat hulle skuldig is. Jimmy het baie meer gekry."
KRISLOV TOE HERINNER DAN oor die woelige laaste weke tevore, is die New Crusader uiteindelik tronk toe gestuur. 'Weet jy, ek dink ek was die eerste man wat vir Jimmy gesê het dat hy op pad is na die tronk. hoogstens weke omdat die Hooggeregshof u appèl net nie sal oorweeg nie. ' Jimmy het net by my begin. "
Mo het sy voorkop met 'n sakdoek gedruk en toe aangegaan. "Toe Jimmy besef wat ek gesê het, bring hy twee ander prokureurs en vra hulle of hy na hulle mening nog net 'n paar weke oor het. Hulle het net 'goed' gesê, of dit is moeilik om te sê. ' Toe sê Jimmy 'Luister, ek moet weet.' En hulle sê: 'Jimmy, so lyk dit.'
Mo het 'n paar sekondes stilgehou om asem te haal en het daarna vorentoe gedruk. "Toe Jimmy die nuus hoor, was hy 'n bietjie bekommerd, ek sal erken. Ek bedoel, ek en hy het hierdie stap geloop, en hy het 200 myl per uur geloop. Ek kon nie byhou nie."
Mo het die sweet wat onder sy bril drup, geïgnoreer en die storie aangegaan. 'Soos ek gesê het, was Jimmy bekommerd, maar hy was nie bang nie. van die woord. "
Teen die tyd dat Mo sy storie voltooi het, was dit amper 23:30. Die New Crusader was gereed om te slaap. Na 'n paar vinnige afskeid en 'n paar stewige handdrukke, stap hy saam met sy vrou en vriende uit die Pound -gebou en stap bed toe.
Is die New Crusader werklik? Baie mense twyfel. Tog voer hy die afgelope sewe maande 'n onvermoeide veldtog vir strafhervorming. Sy toespraak by Harvard was opreg en oortuigend. Jimmy Hoffa was byna vyf jaar op Lewisburg. Gedurende hierdie tyd was hy getuie van twee onluste, twee stakings, voorvalle van wreedheid, massale verkragtings, messtekery en moord. Hy spandeer die meeste van sy dae matrasse in die tronk se klerekamer. Vir die eerste keer in sy lewe is Jimmy Hoffa omgestamp. Hy het die ervaring nie vergeet nie
09:00.Hoffa gesels met sy 10-jarige buurman terwyl hy sy gras natmaak
Resensie: "I Heard You Paint Houses": Frank 'the Irishman' Sheeran en die Inside Story of the Mafia, die Teamsters en die finale rit van Jimmy Hoffa.
"Ek het gehoor jy skilder huise." Dit is die eerste woorde wat Jimmy Hoffa ooit met Frank Sheeran gepraat het, wat in die 1960's en 70's 'n top Teamster -amptenaar sou word, sowel as 'n huurmoordenaar vir Hoffa en die skare. Die woorde verwys na die spat van bloed wanneer die daad gedoen is.
Hoffa het Sheeran in die eerste telefoongesprek aangestel as 'n "organiseerder", op aanbeveling van Russell Bufalino, die maffia -baas van Pennsylvania.
I Heard You Paint Houses is die verhaal van Sheeran van sy lewe saam met Hoffa en in die gepeupel, soos in honderde ure se opnames vertel aan een van sy voormalige prokureurs, Charles Brandt. Daar was te veel boeke oor die gepeupel en oor die Hoffa -era in die Teamsters, die meeste vreeslik.
Hierdie een is die moeite werd om te lees. Sheeran was naby aan Hoffa en gee 'n insider -gevoel vir die intieme verhouding van Hoffa en die Teamster -leierskap met die skare.
'N Insider se verhaal
Hoffa het 'n plaaslike vakbond vir Sheeran gestig: Delaware Local 326 is uit Philadelphia Local 107 uitgekap, met Sheeran as president. Hy is geïdentifiseer as 'n gepeupelleier in die RICO-saak van 1987 teen die beste Teamsters wat gelei het tot die huidige toestemmingsbevel.
Dit is 'n maklike boek om te lees, en selfs lekker, as dit 'n gepaste woord is vir 'n boek oor moord en korrupsie van vakbonde. Sheeran en Brandt (die helfte van die boek is woordeliks uit die Sheeran -bande geneem, die res deur Brandt) romantiseer nie die gepeupel na "The Irishman" nie, dit is net 'n besigheid en die manier waarop hy leef. Hy beskryf die feit dat hy drie mense op een dag vermoor het, en dan het hy 'met Jimmy vergader om die verslag aan hom te gee'.
Daar is aansienlike dekking in die boek van Hoffa se verhore. Hoffa is verhoor omdat hy afbetalings van karwei -werkgewers geneem het, en het 'n hangende jurie gekry deur verskeie jurielede om te koop. Sy medeverweerder was Bert Brennan, sy sakevennoot in die swendelary wat hom tronk toe gestuur het. Brennan se seun Larry is tans die hoof van Michigan Joint Council 43.
Daarna is Hoffa in 1964 verhoor en skuldig bevind aan die feit dat die jurie gepeuter het, en ook deur 'n jurie in Chicago skuldig bevind aan die bedrog van die Central States Pension Fund om sy eie sak in 'n bedrogspul in Florida te hou. Sy beroepe het in 1967 opgehou en hy het die Lewiston -gevangenis binnegegaan om 'n gesamentlike vonnis van 13 jaar uit te dien.
Die hoofstukke oor die proewe toon dat Hoffa 'n meesterstrateeg is en 'n skelm skelm wat gereeld dreigemente en omkoopgeld gebruik. En hulle wys dat sy beroemde ego sy swakheid kan wees.
Waarom Hoffa vermoor is
James P. Hoffa, die huidige Teamster -president, sê graag dat die skare sy pa vermoor het. Dit is half waar. Mobsters het Hoffa beslis vermoor, maar Hoffa was deel van hul operasie.
Sheeran maak baie duidelik wie hul slagoffers is: hulle maak hul eie dood. Hulle vermoor hoofsaaklik die insiders van die skare wat inligting het wat teen hulle gebruik kan word.
Hoffa was te gretig om weer in die amp te kom, en hulle het gemeen dat hy inligting sal verruil in ruil vir die opheffing van die beperkings wat hom ophou om uit die vakbond te bly, toe Nixon hom in Desember 1971 begenadig het.
Sheeran voeg 'n paar besonderhede by wat reeds bekend is oor die korrupte verhouding tussen Hoffa en die Nixon-administrasie. Sheeran het self 'n tas geld afgelewer by die huis van John Mitchell, die prokureur -generaal wat later self in die tronk is weens Watergate -misdade.
Nadat Hoffa die gevangenis in 1971 verlaat het, beweer Sheeran dat hy 'n veranderde man was. Meer 'opgeblase', soos Sheeran dit noem, oor wat hy aan wie sou doen, al was sy krag weg. Die 'poes' het die grootste skare laat skrik, en dit het hulle laat dink dat hy 'n ooreenkoms met die departement van justisie sou maak. Daarom bestel Russell Bufalino die treffer op Hoffa.
Sheeran meen die boek van 1972 deur die Kennedy -hulpverlener Walter Sheridan het 'n rol gespeel in die Hoffa -moord. Die boek het onthul dat Hoffa die president van Teamster, Dave Beck, na die FBI geruk het om Beck in die gevangenis en Hoffa in die Marble Palace te stuur. Bufalino en ander Hoffa -medewerkers was bang dat hy weer die FBI -informant sou bel om in die Marble Palace te kom.
Dit is ook die siening van die FBI oor die misdaad. Sheeran voeg 'n nuwe wending by: dat hy self, nie Salvatore "Sally Bugs" Bruguglio nie, die sneller getrek het op 30 Julie 1975. Die ander nuwe nuus is 'n huisadres in Detroit waar Sheeran sê dat die Teamster -president vermoor is. (Die eienaar van die huis het nou 'n webwerf wat blykbaar sy 15 minute roem inkopies doen.)
Wie se unie is dit?
Ek het met Dan Moldea, skrywer van The Hoffa Wars, die gesaghebbende boek uit 1978 oor Hoffa en sy era, gepraat oor Sheeran se boek. Moldea dink Sheeran het die verhaal versier deur homself die sneller te maak, maar andersins is daar baie om uit die boek te leer. Dit voeg 'n paar besonderhede en 'n intieme verbinding met Hoffa by wat slegs 'n insider kan verskaf.
Teamsters wat belangstel in hoe die Teamsters -unie beskadig geraak het, moet dit lees. Alhoewel die invloed van die menigte in die Teamsters (en in die algemeen in die VSA) laer is, leef die geskepte kultuur dan in baie van die Teamsters voort.
Hoffa het obsessief geraak met die sê van sy voormalige flunky en opvolger, Frank Fitzsimmons, "Dit is nie sy vakbond nie, dit is my vakbond."
Die idee dat die Teamsters aan enige algemene president of amptenaar behoort, is 'n erfenis van die skare -era waarmee Teamster -lede vandag steeds worstel.