Sy raak vir ‘n oomblik stil en skielik kom die nagmerrie herinneringe terug. Sy en Braam was in die groentetuin toe drie jong seuns uit die veld aangestap kom.
Toe Braam verduidelik daar is niks, stamp die een met die krapmerke oor sy wange hom ru teen die grond.
“Hy lê in intensief, Mamma, ons was net betyds. Een skoot is deur sy skouer en die ander het sy bo-been getref. Hy het baie bloed verloor. As Ma nie daai panieknoppie gedruk het nie….ek wil nie eens dink nie. Ek was by die boonste dam toe die selfoon lui. Die sekerheidsmaatskappy kon Ma nie in die hande kry na hulle die panieksein ontvang het nie. Dit was die langste rit in my lewe. Om julle so stukkend en seergemaak daar op die werf te kry. Ek gaan lank sukkel om dit uit my kop te kry. Die belhamels is net buite die buurplaas se ingang aangekeer. Het so ewe die pad afgedrentel om nie aandag te trek nie, een het pa se leerbaadjie aangehad…Ma, jy was vir drie dae weg.”
Dis presies wat sy sê. Sy het 4 aanneem kinders in haar huis. Die koshuis was leeg want dis langnaweek… en deur genade (sê sý) het haar seun en dogter by hulle pa oornag. Haar seun sou definitief opgestaan en gaan kyk het hoekom die hond so grom. Nou is ek so deurmekaar met jou en haar storie dat ek amper vir jou sê hulle het die drie gevang al drentelend pad af met ‘n baadjie aan. Mooi dag vir jou 😊
Hierdie is nou ‘n baie passende einde en dit sny baie naby aan die nerf. Is dit die einde wat jy oorspronlik beplan het?
o wow die perfekte einde vir vandag se tyd. En Moos wat gekeer het, gee eer ‘n ander dimense. Skryf jy stories en boeke? Indien nie moet jy gou begin. Vertel ons asb bietjie van jou joernalistieke agtergrond., toe?