Materiële Immuniteit: Passiewe Siektesbeskerming van die Moeder in Katte | Troeteldiere Huishouding
Oor die jare het ons gevind dat daar baie, baie wanopvattings is oor die immuniteit wat katjies en hondjies van hul moeders aflei. Wanneer 'n katjie of hondjie gebore word, is sy immuunstelsel nie ten volle ontwikkel nie. Daarom sal hierdie dier vir bykans enige aansteeklike toestand heeltemal vatbaar wees. As 'n ernstige siekte aangetref word, sal die dier waarskynlik sterf. Gelukkig is dit nie die geval nie, aangesien pasgebore diere deur hul moeder se beskerming teen moeder immuniteit kan ontvang.
Wanneer mense of diere deur natuurlike middele of inenting aan 'n siekte veroorsakende organisme blootgestel word, wissel die organisme of 'n deel daarvan met die selle van die immuunstelsel van die dier. Hierdie selle maak dan teenliggaampies (groot proteïenmolekules) wat in die dier se liggaam woon en sal vreemde organismes herken en vernietig. En die liggaam aktiveer selle wat die siekte-veroorsakende organisme meer direk kan doodmaak. Wanneer 'n individu 'n immuunstelsel het wat dit effektief teen 'n siekteproduserende organisme beskerm, word dit gesê dat dit 'immuniteit' of 'immuun' vir daardie organisme het. Wanneer 'n dier se eie immuunstelsel daardie beskerming bied, word dit 'aktiewe immuniteit' genoem.
Wanneer 'n dier 'n ander dier se verdedigingsmeganismes (antiliggaam en / of limfosiete) ontvang, eerder as om sy eie verdedigingstelsel te ontwikkel, verwys ons na dit as 'passiewe immuniteit'. Voorbeelde van passiewe immuniteit sluit in die teenliggaampies wat deur 'n fetus deur die plasenta ontvang word, teenliggaampies wat die pasgebore maag deur middel van kolostrum, antiviene ontvang word om snakebiet te behandel, en beenmurgoorplantings wat die limfosiete vervang. 'N nadeel van passiewe immuniteit is dat die dier se liggaam nie die vermoë het om dit aan te vul nie (behalwe in die geval van 'n beenmurgoorplanting). Aangesien die teenliggaampies wat die dier ontvang, deur natuurlike veroudering afbreek, of opgebruik word om organismes wat siektes veroorsaak, te vernietig, kan die dier se liggaam dit nie vervang nie. In die geval van aktiewe immuniteit word egter meer teenliggame geproduseer wanneer die immuunstelsel weer met dieselfde organisme in aanraking kom. Aktiewe immuniteit is selfbehoudend. Passiewe immuniteit is nie.
Twee tipes passiewe immuniteit beskerm jong katjies en hondjies. Alle teenliggame wat van die moeder afkomstig is, hetsy via haar bloed of kolostrum (eerste melk) word moederlike teenliggaampies genoem. Daar moet kennis geneem word dat die katjie of hondjie slegs teenliggaampies sal ontvang teen siektes waarvoor die ma onlangs ingeënt is of blootgestel is aan. As 'n voorbeeld, 'n ma wat gehad het NIE is ingeënt teen of blootgestel aan katteversterker, sou geen teenliggaampies teen die versteekte virus hê om na haar katjies te slaag nie. Die katjies sou dan vatbaar wees vir die ontwikkeling van 'n verdorwe infeksie.
Passiewe Immuniteit In Utero (Deur die plasenta):
By sommige spesies beweeg beskermende teenliggaampies deur die plasenta (die orgaan waarby 'n fetus aan sy moeder gekoppel is) van die moeder se bloedstelsel in die fetus terwyl die ongebore dier nog in die baarmoeder is. 'N Jong dier dra dus die beskerming daarby wanneer dit gebore word. Dit het immuniteit om dit te beskerm teen siektetoestande wat dit kan ervaar voordat sy eie stelsel werk. Mense kry die meeste van die immuniteit wat hulle op dieselfde manier van hul ma's ontvang.
Passiewe Immuniteit deur Colostrum:
Katte en honde, soos baie ander soogdiere, slaag die meerderheid van die moeder se teenliggaampies teen die pasgeborenes deur middel van kolostrum. Definieer as die eerste 36-48 uur melkvloei na geboorte, is kolostrum 'n hoogs gekonsentreerde mengsel van groot proteïen teenliggaam molekules, vitamiene, elektroliete en voedingstowwe.
Die katjie of hondjie absorbeer die kolostrale teenliggaampies in die bloedstelsel deur die dunderm. Die vermoë om sulke groot proteïenmolekules onveranderd oor die dermmuur te absorbeer, is een van die eienaardighede van pasgeborenes. Soos diere volwasse is, kan hulle nie hierdie groot molekules absorbeer nie en hul spysverteringstelsels breek hierdie groot proteïenmolekules in kleiner stukke af. Pasgebore katjies en hondjies, deur middel van 'n proses wat ons nie goed verstaan ​​nie, kan die groot teenliggaampies onveranderd absorbeer. Dit is belangrik, want as die teenliggaampies in klein stukkies afgebreek word, verloor hulle hul vermoë om bakterieë of virusse te vernietig. Gewoonlik, voordat die katjie of hondjie een week oud is, verloor dit die absorpsievermoë, en al die groot proteïene word afgebreek. Dus, selfs al het die moeder voortgegaan om kolostrale teenliggaampies te produseer, sal hulle vernietig word en nie die pasgebore beskerming bied nie.
Kolostrum met sy teenliggaambeskerming is slegs teenwoordig in die eerste 36-48 uur melkvloei.
Dit is belangrik dat ons nou 'n dikwels misverstaan ​​punt verduidelik. Soos gemeld, is kolostrum met sy teenliggaambeskerming slegs teenwoordig in die eerste 36-48 uur melkvloei. Katjies en hondjies kan slegs immuniteit van kolostrum kry as hulle gedurende die tydraamwerk verpleeg, en hulle is minder as twee dae oud. Daarna maak dit nie saak hoeveel of hoe min hulle verpleeg nie, hulle sal nie meer teenliggaampies ontvang nie.
Baie telers en troeteldier eienaars glo dat so lank as wat die katjie of hondjie verpleeg is, dit meer beskerming kry. Verkeerde! Ander voel dat hulle ouer diere dadelik na die geboorte van 'n nuwe ma kan verpleeg, en sal hierdie ouer diere nog 'n dosis teenliggaampies gee. Verkeerd weer! Onthou, die katjies en hondjies kan nie teenliggaampies absorbeer nadat hul spysverteringskanale die vermoë verloor om groot onveranderde proteïenmolekules te absorbeer nie. Al die kolostrale beskerming wat die katjie of hondjie het, is wat dit ontvang het in die eerste dag of twee van die lewe. Later kan ons dit net deur inenting versterk.
Beskermingsvlak van kolostrum
Die hoeveelhede immunoglobuliene (teenliggame) wat in die melk teenwoordig is, is direk eweredig aan die vlakke van teenliggaampies wat in die moeder voorkom. Ons praat dikwels van 'titers' as 'n manier om die vlakke wat teenwoordig is in 'n dier te kwantifiseer. Toetse word uitgevoer op bloed van die betrokke dier, en in eenvoudige terme, hoe hoër die titers, hoe meer teenliggaampies is teenwoordig. Moeders met hoë titers slaag hoër konsentrasies teenliggaampies oor die plasenta en deur hul melk. Katjies en hondjies wat kolostrum geneem het met groter hoeveelhede teenliggaampies, kan meer teenliggaampies absorbeer en het dus hoër konsentrasies in hul bloed. Pasgeborenes, wat begin met hoër vlakke van hierdie kolostrale molekules, dra hierdie beskerming vir langer tydperke. Dit verklaar waarom ons seker wil wees dat die ma 'n hoë antilichaamtiter het voordat sy broei, aangesien sy meer beskerming aan haar nageslag kan gee. Haar nageslag sal dan vir langer tydperke hoër beskermingsvlakke besit teen die siektes wat ons algemeen inenting, soos panleukopenie (kattewortel) en kalikivirus in katte; en afwyk, parvo en koronavirus by honde.
Raam van vatbaarheid
Die ouderdom waarop katjies en hondjies effektief geïmmuniseer kan word, is eweredig aan die hoeveelheid teenliggaambeskerming wat die jong diere van sy ma ontvang het. Hoë vlakke van materie teenliggaampies teenwoordig in 'n katjie of hondjie se bloedstroom sal die effektiwiteit van 'n entstof blokkeer. Wanneer die teenliggaampies van die moeder tot 'n lae genoeg vlak in die katjie of hondjie val, kan immuniteit (beskerming teen siekte) deur middel van inenting geproduseer word.
Die teenliggaampies van die moeder sirkuleer gewoonlik oor 'n paar weke in die pasgebore se bloed. Daar is 'n tydperk van 'n paar dae na 'n paar weke waarin die teenliggaampies van die moeder te laag is om beskerming teen die siekte te bied, maar te hoog om 'n entstof toe te laat om te werk. Hierdie tydperk word die venster van vatbaarheid genoem. Dit is die tyd wanneer 'n katjie of hondjie ondanks die ingeëntheid nog steeds die siekte kan kontrakteer.
Die lengte en tydsberekening van die venster van vatbaarheid is anders in elke rommel, en selfs tussen individue in 'n rommel. 'N Studie van 'n dwarssnit van verskillende hondjies illustreer dit. Dit het getoon dat die ouderdom waarop puppies in staat was om op 'n entstof te reageer en beskerming te ontwikkel (immuniseer) oor 'n wye tydperk gedek het. Teen ses weke kan 25% van die hondjies geïmmuniseer word. Op 9 weke kon 40% van die hondjies reageer op die entstof en beskerm word. Die getal het met 16 weke tot 60% gestyg, en met 18 weke kon 95% van die hondjies geïmmuniseer word. As 'n soortgelyke studie in katjies uitgevoer is, sal dit ook variasies toon in die lengte en tydsberekening van hul vensters van vatbaarheid.
Soos u kan sien, is dit regtig onmoontlik om te bepaal wanneer 'n individuele katjie of hondjie in die teenwoordigheid van passiewe immuniteit ingeënt moet word. Daar is net te veel veranderlikes. Selfs al het ons bloedtoetse op hulle gedoen, sal elke dier in die rommel waarskynlik 'n ander titer hê. Sommige sal meer teenliggaampies absorbeer, die teenliggaampies kan vinniger in ander ingebreek het, of sommige mag 'n gedeelte van hul teenliggaampies gebruik het as hulle skadelike bakterieë of virusse ervaar. Daarbenewens kan 'n jong dier 'n beskermende titer (vlak van teenliggaampies) hê vir een siekte, maar nie genoeg vir 'n ander nie.
Sommige entstowwe kan aktiewe immuniteit in die jong dier stimuleer, selfs wanneer teenliggaampies teenwoordig is. Een tipe word 'n 'hoë titer', 'n lae-entstof-entstof genoem. ' Hierdie gewysigde lewende entstof bevat 'n hoër aantal virusdeeltjies (hoë titer) wat minder gedemp word (lae deurgang) as die 'gemiddelde' entstof. Nog 'n tipe, die rekombinante entstof word gemaak van gedeeltes van die gene van die virus of bakterieë. Diegene wat kodeer vir die antigene wat die beste teenliggaamsreaksie produseer, word gekombineer met 'n nie-siekte-veroorsakende virus, sodat hulle die selle van die liggaam kan betree. Beide die hoëtiter-, lae-entstof-entstowwe en rekombinante entstowwe kan oor die algemeen 'n immuunstelselrespons oprig in jong diere wat 'n moederlike teenliggaamvlak het wat hulle sal verhoed om te reageer op 'n 'gemiddelde' entstof. Soos entstowwe verbeter, sal ons hopelik beter kittens en hondjies in hul vroeë lewe kan beskerm.