Met: Joan Allen, Jeff Bridges, Christian Slater, Gary Oldman
Draaiboek en regie: Rod Lurie
Soms, net soms, wil dit lyk of die Amerikaners nie n voet verkeerd sit in n fliek nie. The contender is een van daardie flieks. Wat n vreugde!
Die dienende visepresident van die VSA sterf, en die president (Bridges) soek n geskikte kandidaat. Goewerneur Jack Hathaway (William L Petersen) lyk na die ideale man, maar n onlangse heldedaad laat te veel Chappaquiddick-herinneringe in die kas rammel. Dus oorweeg die president vir die eerste keer in die geskiedenis n vrou, senator Laine Hanson. Natuurlik word haar hede, toekoms en vergange deur allerhande regeringsinstansies gefynkam (selfs al kon hulle nie vasstel of Clinton die daggarook ingeasem het of nie �).
Die voorsitter van die kommissie wat haar moet ondervra oor haar standpunte en beleid, senator Runyon (Oldman), is sterk gekant teen haar aanstelling en probeer haar op allerlei maniere in n slegte lig stel. Dis natuurlik Krismis vir hom wanneer foto's gevind word van n seksorgie waaraan sy sou deelgeneem het tydens haar studentejare. Hierdie onthulling maak die lewe vir haar baie ongemaklik.
Koelkop weier sy om te verduidelik, om verskoning te vra of die aantygings as vals af te maak. Sy stel dit onomwonde dat dit niemand se besigheid is nie. Die media geniet die onthullings en haar houding soos haaie n prooi sal geniet  soveel so dat sy aanbied om haar te onttrek. Die president wil egter niks weet nie.
Die president, self n ervare politieke dier, sorg vir die nodige manipulasie om te kry wat hy wil h�: n aanvaarbare visepresident. Die verhaal gooi n paar draaie wat n mens uitasem laat van skok en lekkerkry, en loop uit op die een vals noot in die verhaal: n Hollywood jippiekajater-slot.
Verder is daar een dowwe noot: Hanson verduidelik wel wat in haar studentejare gebeur het, maar waar net een persoon (o, en natuurlik al die kykers) dit kan hoor. Een van die sterkste pluspunte in die draaiboek is dat sy onwrikbaar by haar standpunt bly, en ook nie geheime inligting misbruik om haar vyande te ondergrawe nie.
Dis juis die aard en kwaliteit van die draaiboek wat die prent na iets buite Hollywood laat lyk. Ook die tegniese aspekte laat n mens dit vermoed: hoewel alles seepglad verfilm en verpak is, is daar n buitengewone stukkie realiteit in die swak, ongeoefende mikrofoontegniek van sowel Hanson as Runyon in die verhoortonele. Uitstekend.
Ook die spel is van ho� gehalte. Allen en Bridges het beide n Goue Oscar-knikkie ontvang, hoewel geen handdruk nie (goed dan, Erin Brockovich kon nou maar haar beeldjie gekry het �) en Oldman (byna net so onherkenbaar as in Hannibal!) verdien ook eervolle vermelding vir die uitbeelding van n verkose waansinnige.
Enigeen wat belangstel in die Amerikaanse politieke bestel (of bloot hou van uitstekende prente!), behoort The contender te sien. Dit staan in die tradisie van The candidate (1972), die flou Primary colors (1998) en die briljante Wag the dog (1997). Met die besondere aspekte van hierdie verhaal maak dit n vars bydrae tot die reeks verkiesingsflieks. Kom daarby uit  of kry die video!