Dinamiet bestaan uit drie dele nitrogliserien, een deel diatoomaarde en 'n klein bietjie natriumkarbonaat as bymiddel. Hierdie mengsel word dan in kort kerse gegiet en in papier toegedraai. Nitrogliserien op sigself is 'n baie kragtige plofstof en is in sy suiwer vorm baie sensitief vir skokke (d.w.s. dit ontplof wanneer dit aan 'n skok onderwerp word) en breek mettertyd af tot nog meer onstabiele vorme. Dit maak die stof baie gevaarlik om in die suiwer vorm te vervoer. Wanneer dit op diatoomaarde geabsorbeer is, is dit baie minder sensitief vir skok.
Dinamiet was die eerste plofstof sterker as buskruit wat met veiligheid hanteer kon word. Nobel het sy uitvinding in Oktober 1867 gepatenteer. Ná die bekendstelling daarvan het dinamiet vinnig gewild geword as 'n veilige alternatief vir buskruit en nitrogliserien. Nobel het sy patent streng beheer en ongelisensieerde nabootsers is vinnig in die kiem gesmoor. 'n Paar sakemanne uit die Verenigde State het egter die patent omseil deur 'n effens ander resep te gebruik. Ten spyte hiervan het Nobel steeds 'n fortuin uit sy uitvindsel verdien, wat hy onder andere gebruik het om die Nobelprys te vestig.
Sedert die 1940's was Suid-Afrika vir verskeie dekades die grootste dinamietvervaardiger in die wêreld. De Beers het in 1902 'n plofstoffabriek by Somerset-Wes gebou, wat later deur AECI (African Explosives and Chemical Industries) oorgeneem is. Die goudmyne aan die Witwatersrand het die grootste vraag na dinamiet gehad. Die fabriek is in 1903 in bedryf gestel en teen 1907 is daar reeds 340 000 kaste (teen 50 pond elk) jaarliks vervaardig. Voorts is daar by 'n ander fabriek by Modderfontein 'n verdere 200 000 kaste per jaar vervaardig.