April | 2019 | penpunt
Ek lees baie boeke, uitstekende boeke, gemiddelde boeke, ongelukkig soms boeke wat my nie regtig aanstaan nie of doodgewoon nie werklik goed is nie. Maar van tyd tot tyd is daar 'n boek wat my vir 'n volle dag gevange hou, wat my binne sekondes kan laat huil en laat lag. Ek het op 'n Vrydagaand vlugtig vir Ove ontmoet, die ganse Saterdag sy pad met hom gestap, en die aand met opset die laaste paar hoofstukke gebêre omdat ek nog nie gereed was om hom te groet nie.
Ove het in my hart gekruip, nie omdat hy vriendelik of van nature behulpsaam is nie, inteendeel! Eerder omdat hy absoluut konsekwent is in sy optrede. Wat reg is, is reg en behoede diegene wat dan verkeerd is. Die skrywer het daarin geslaag om soveel lewenswaarhede en aktuele sake deur die oë en belewenisse van Ove, aan die leser oor te dra, dat ek aan die einde voel dat ek ryker is na die lees daarvan.
Ek het nie noodwendig saamgestem met al sy oortuigings nie. Ove was kwaad vir die Here en het nie die deursneë Christen se weerstand teen die gebruik van die Here se Naam gehad nie, ook nie die berusting dat die Here 'n hoër goed bewerk met alles wat Hy toelaat nie. Nogtans was daar 'n lojaliteit en diepe aan hom wat my as leser verstom het.
Die verhaal van Ove kan heelwat verskillende boksies tiek op die twee leesuitdagings waarmee ek besig is, maar ek gaan, vir die Lekkerleesboek se uitdaging, volstaan met 'n boek uit 'n ander taal as Afrikaans of Engels vertaal (uit Sweeds), en vir die Popsugar uitdaging gaan ek item 46 afmerk: 'n boek met buitengewone hoofstukopskrifte. Die opskrifte, sou jy dit in isolasie lees, som die verhaal in kort op en is meesterlik gekies.
Dankie vir die leesvriende wat die boek aanbeveel het, en my aangemoedig het om dit te lees. Dit was elke minuut werd wat ek daaraan spandeer het. Ook die boete wat ek gaan betaal omdat ek dit nie betyds by die biblioteek terugbesorg het nie!
Geluk op Fynbos
Geluk… Dit is wat ek beleef het sedert ek vir die derde maal gaan aandoen het by Madelie Human se kusdorpie, Fynbos. Dit spruit myns insiens uit die kultuur van omgee en opheffing wat die skrywer vir ons skilder. Skakerings, wat begin het as 'n klein tuisonderneming in die tekstielbedryf, skep werk vir talle inwoners van Fynbos met die kleur en weef van wol en die maak van handgemaakte artikels, die patrone waarvan deur hulle eie ontwerper opgetower word.
Omdat ek self versot is op hekelwerk en betrokke is by 'n bedie ning wat uitreik deur gehekelde blokkieskomberse, kan ek my vereenselwig met die terapeutiese aspek van handwerk. Die skrywer maak dit 'n integrale deel van die storielyn.
Wat verder bydra tot die gevoel van vergenoegdheid by die lees van Skakerings van geluk, is die feit dat daar nie regtig noemenswaardige antagoniste is om die bloeddruk op te jaag nie, ook nie moordenaars om jou te laat naels kou nie. Om die verhaal geloofwaardigheid te gee, is daar darem 'n insident van vandalisme; Fynbos is immers in Suid-Afrika. En ja, daar is ouers wat foute gemaak het, sommige gewoonteoortreders op die koop toe. Ook karakters wat hard wroeg met vooropgestelde oortuigings, maar nie soveel so dat die leser moedeloos word nie.
Madelie Human is 'n deurwinterde skrywer van liefdesverhale, dus hoef ek nie eers te noem dat die skryfstyl heerlik vlot nie. Aan ervaring met die skryf van reekse, skiet sy ook nie te kort nie. Skakerings van geluk volg op Skakerings van hoop en Skakerings van liefde. Dit het vir my gevoel na tuiskoms wanneer Anina, Nadia, Sylvia, Eleanor en ander karakters uit die vorige boeke, deurentyd 'n rol speel in hierdie derde aflewering oor Fynbos en Skakerings. Dit sal gaaf wees vir lesers om die reeks van voor af te lees, maar as dit nie kan nie, gun jouself gerus hierdie stukkie geluk.
446 Bladsye vol van strooisuikerliefde
By Lapa Uitgewers kyk hulle gereeld na nuwe konsepte om liefdesverhale aan die lesers te verskaf. 'n Paar jaar gelede is RomanzaLiefde gebore. Die formaat was liefdesnovelles wat aanvanklik in tydskrif formaat uitgegee is, vier of vyf novelles per uitgawe. Die idee het beperkte sukses gehad. Dalk deels omdat die tydskrif relatief duur was, want daar was nie advertensies in nie. Dan was daar lesersfrustrasie omdat die tydskrif nie by 'n dorp se supermarkte beskikbaar was nie.
Die span by Lapa het koppe bymekaargesit en steeds geglo aan die konsep, maar in 'n nuwe formaat. Sederdien verskyn daar maandeliks twee RomanzaLiefde e-boeke, elk met 'n novelle en 'n bonuskortverhaal, teen 'n sakpasprys.
Maar steeds het die kreatiwiteit gewoek er: In Maart 2019 verskyn die eerste bundel met 'n versameling van agt novelles wat voorheen onder die naam RomanzaLiefde verskyn het. Ván hulle was in die tydskrifte, en selfs van ons nuwere skrywers, soos Lizelle von Wielligh en Petronel Louw, het plek gekry in Strooisuikerliefde. Rika Cloete het gedebuteer in 'n gans ander genre, maar hier lyk sy tuis met haar liefdesverhaal. Ander name is ou bekendes soos Didi Potgieter, Jacolet van den Berg en Bernette Bergenthuin, terwyl Corné La Camera en Nadia de Bruin die getal volmaak.
Lesers wat dus nie graag elektroniese boeke lees nie, kry nou die geleentheid om 'n keur van die novelles te lese te kry. Die boek is wel dik, maar dit lees maklik omdat dit in agt verteerbare stories opgedeel is. Dit gee die leser 'n handige verskoning om "net gou" enetjie klaar te maak!
Ek hoop dat ons in die toekoms meer van hierdie bundels op die rakke sal sien.
Wat 'n wonderlike titel wat na twee kante toe sny! Dié Afrikaanse uitdrukking is uiters veelseggend met betrekking tot die proses om weer vastigheid onder jou voete te vind as die lewe jou met 'n dwarsklap of twee omvergegooi het. Aan die ander hand lei skryf mos juis na 'n verhaal, wat ookal die omvang en vorm daarvan is.
Lizette Rabe is uiters gekwalifiseer om 'n boek oor skryfterapie die lig te laat sien. Nie alleen is sy besonder onderlê in die woordkuns nie, maar haar kennis oor die onderwerp is nie bloot teoreties nie. Sy het trauma aan die lyf gevoel toe sy haar seun ontydig aan die dood moes afstaan.
Die skrywer het geleer dat skryf haar redding is, maar ook dat sy daardeur na ander kan uitreik wat swaar kry. In 'n brief aan 'n vriendin skryf sy: "Ek sou al lankal sterstof gewees het as ek nie geskryf het nie. Skryf as terapie. Skryf as die nuwe huil." (Bl 95)
As jy reeds blog of skryf gaan die praktiese skryfwenke nie totaal nuus wees nie, maar veral vir diegene wat nog nie hulle hand aan skryf gewaag het nie, is daar baie praktiese wenke oor hoe om aan die gang te kom, die verskillende vorme van skryf, publikasie al dan nie. S elfs die basiese van die uitgewersbedryf en publikasieproses kry aandag. Maar altyd met die onderliggende tema van skryf as terapie, uitlaatklep vir trauma en verdriet. Skryf word beskou as suurstof wat 'n wond kan genees. Die skrywer haal 'n bron aan wat sê: "Eenvoudig gestel: Skryf is anderkant woorde." (Bl 18)
Die waarde van lees kry ook aandag. Daar is 'n lywige lys van tersaaklike boeke in Hoofstuk 21 opgeneem. 'n Bronnelys van vier en sestig items spreek vanself oor die navorsing wat hierdie publikasie voorafgegaan het. Wees gerus, dit is nie 'n "handboek" nie, dit is praktiese wenke in baie leesbare skryftrant, geillustreer met aanhalings van bekende skrywers.
Wie behoort die boek te lees? Uiteraard persone wat worstel met trauma of verlies, huidig of in hulle verlede. Dan ook lesers wat deur die kennis wat hulle hier kan opdoen, vir iemand anders van hulp kan wees. Enigeen wat ontwrigting en stryd in iemand raaksien en wil help. Ekself het dit gelees en gaan dit as verwysingsbron bêre, sodat ek beter toegerus kan wees, vir wanneer verlies of trauma my iewers in die toekoms te beurt mag val.
'n Man vir Annabeth
As tema vir haar eerste SuperRomanza, kies Magdaleen Walters 'n baie sensitiewe onderwerp, en 'n minder as perfekte heldin. Inteendeel, Annabeth is oorgewig, tot dié mate dat dit haar gesondheid, beweeglikheid en lewenslus bedreig en haar vervreem van haar familie. Sy het 'n bondgenoot in haar skoolhoof, wat haar altyd met respek en … iets waaraan sy nie 'n naam durf gee nie, behandel. Dit maak haar egter ook die teiken van die onderhoof, wat self haar kleim daar wil afsteek. Sy stem in om 'n studieobjek te word vir Sybrand, wat haar begelei om te oefen en haar eetpatrone te verander. Die twee sterk manskarakters sorg vir genoegsame misverstand en konflik om dié deel van die verhaal buite die gewigskwessie, interessant te hou.
Die skrywer toon kennis en empatie met die probleem van vetsug en gesonde alternatiewe om suikerverslawing hok te slaan. Annabeth se stryd oortuig, sonder om melodramaties te wees. Trouens, dit is inspirerend om die pad met Annabeth te loop, soveel so dat ek 'n slaai bo 'n broodjie gekies het vir middagete. Verder balanseer die skrywer die noodwendige pyn en trane met 'n goeie skeut humor van tyd tot tyd.
Die voorblad van die SuperRomanza is een van die mooistes wat ek onlangs onder oë gehad het, maar ongelukkig hou dit nie vir my verband met die karakters nie. Daar is ook 'n fout met 'n naam op bl. 279, maar ek kan steeds nie anders as om die boek volpunte te gee nie.
Lizelle en Elsa span saam vir RomanzaLiefde
Lizelle von Wielligh is 'n vars stem, met hierdie haar tweede RomanzaLiefde. Sy het ook reeds 'n Romanza op haar kerfstok, en het 'n gemaklike en onopgesmukte skryfstyl. Amanda het moeite om 'n man wat sy slegs een maal gesien het, uit haar gedagtes te kry, maar sy is verloof aan Herman en lojaal, al ontbreek die spark.
Elsa Winckler wys dat sy binne die woordbeperking van die kortverhaal, 'n weldeurdagte liefdesverhaal kan skryf. Gena stap letterlik weg van 'n huwelik, net om in 'n paar oë te kyk wat sy nie kan vergeet nie.
Die novelle en die kortverhaal is duidelik goeie pasmaats, omdat beide heldinne worstel daarmee of liefde met die eerste oogopslag moontlik is. Die helde het minder probleme met die konsep, en soos dit 'n goeie liefdesverhaal betaam, wen die liefde altyd.