Ons wil hê die lewe moet so veilig wees as wat ons wil hê ons planne en verwagtinge moet uitwerk. Ons wil gelukkig bly, ooit. Ons wil besluit hoe ons dit wil hê, uitvind hoe om dit so te laat gebeur, en as ons dit so kry soos ons dit wil hê, wil ons hê dit moet vir ewig bly. Ons wil hê die lewe moet voldoen aan ons wense, ons gelukkig maak en ons beskerm teen menslike lyding. Uiteindelik wil ons hê die lewe moet ons van homself beskerm, en die idee van sekuriteit bied ons die valse troos.
Die verhaal van 'n ou dame se voorbereidings vir die veronderstelde Y2K-rekenaarongeluk bied 'n uitstekende illustrasie van die valse troos van sekuriteit. Van wat ek gesê is, is hierdie twee-en-sewentigjarige weduwee, Druria, genader, dat Y2K ons planeet sou vernietig en dat sy in haar Arizona-huis sou vries en honger gaan sterf. Sy het al haar spaargeld geneem en dit in elektriese kragopwekkers gegooi, waterpompe vir 'n putjie wat sy op haar eiendom, windpompe gegrawe het, 'n drie-jaar voorraad korrels, ontwaterde en ingemaakte kosse, 'n houtstoof en twee jaar toevoer van hout, 'n kortgolfradio en sonpanele. Teen die tyd dat Y2K aangekom het, het sy aan kanker gesterf.
Die illusie van sekuriteit is een van die redes vir die ooglopende mislukking van die Amerikaanse droom. Die idee is dat as jy 'n huis betaal (of ten minste 'n vaste verband het), betaal jou mooi kar (of ten minste 'n betaling plan hê), kry jou kinders na die kollege (hopelik sonder 'n studentelening) goeie gesondheidsversekering (waarvan die prys deur die jaar verhef word), en 'n gelukkige huwelik (miskien 'n vyf-en-twintig persent kans as ons vrygewig gaan wees), dan sal jy eens en vir altyd gelukkig wees (dit is, totdat jy oud word, siek en sterf).
Sekuriteit en geluk: is hulle verbind?
Tog is daar duidelik baie min verband tussen daardie mate van veiligheid en geluk. Die meeste mense wat al daardie dinge het, is nie regtig gelukkig nie, alhoewel hulle beslis 'n sekere vryheid kan voel uit vrees vir materiële onsekerheid, terwyl baie van die gelukkige of tevrede mense nie op een of meer van hierdie gebiede sekuriteit het nie. Die punt is nie net dat sekuriteit nie veilig is nie - ons weet almal dat oënskynlik gunstige omstandighede op 'n dime kan verander - maar die sekuriteit bied ons nie die kwaliteite van tevredenheid wat ons daarop aandring dat ons dit sal voorstel nie. Dit is deur dit te bepaal dat ons eintlik slaag, want ons leer om veilig te wees in iets heeltemal anders as wat ons gedink het, ons sal ons veilig voorsien.
Ons wil sekuriteit, onder andere, omdat ons nie wil sterf nie. Die dood is een van die mees algemene en natuurlike menslike bekommernisse. Alhoewel baie mense huiwer om hierdie feit te vestig, is mense oor die algemeen bang vir die dood - selfs die meeste van hulle wat daarop aandring dat hulle nie is nie. In die agterkant van ons gedagtes weet ons altyd dat die "Ek" wat ons weet dat ons sal word, sal uitgewis word, "uitgewis deur God," sommige mag sê, en niks wat ons kan doen, sal dit voorkom nie.
Ek probeer om iets permanent te maak
Tog, ons dring daarop aan om te probeer om iets permanent te skep - verlei deur 'n idee om van ewigheid te lewe, van nie veroudering nie. Ons hele kultuur is gebaseer op die bewaring van die jeug, die oorwinning van natuurlike kragte; en die skep van simbole van onsterflikheid wat nooit in werklikheid bereik sal word nie
Het jy al ooit opgemerk hoe dom dit lyk as 'n negentigjarige vrou haar hare dood blond het en te veel make-up dra? Of wanneer al die plooie wat op haar gesig moet wees, is daar nie as gevolg van 'n sestiende gesighek nie? Sy verskyn amper as 'n advertensiebord wat die verwerping van die dood adverteer. Net so is natuurrampe bekend om mense op te rig en gemeenskap op kort termyn te skep, maar byna dadelik daarna (veral in die Westerse geïndustrialiseerde lande) word sulke rampe gevolg deur 'n onwrikbare poging om sterker infrastruktuur te skep, dikker geboue, beter beskerming, meer sekuriteit en 'n sekere ontkenning.
Oorlewing is die primêre instink van die menslike organisme en onderliggend aan die intensiteit van ons strewe na die verhoging van lae persoonlike veiligheid. Ontelbare is die oorlogstydverhale waarin bure van mekaar steel, die bekendmaking van inligting wat tot mekaar se gevangenisstraf of dood lei, en selfs moord op mekaar wanneer dit kom by 'n situasie van 'doodmaak of vermoor word'. Die moeder se beskermende oorlewingsinstink is algemeen vir meeste soogdiere, en is so oud soos die mensdom. En elke ma en die meeste vaders ken die paniek wat hulle voel, dikwels vir die eerste keer in hul lewens, baie goed wanneer hulle skielik 'n kwesbare, hulpelose jong lewe in hul hande kry.
Sirkel van Oorlewing
Ons "sirkel van oorlewing" strek ook wyer as ons eie liggame. Die skynbare dade van vrygewigheid of diens aan diegene rondom ons is dus nie altyd so altruïsties soos dit lyk nie. Wanneer ek kliënte raad gee, hoor ek verhaal na die verhaal van individue wat emosioneel sleg gemanipuleer is deur ouers wat daarop aangedring het dat hulle net aan die kind se beste belangstelling dink (maw die ma wat haar seun versmoor, oorbeskerm en haar seun verras het).
Ons eerste lyn van oorlewing kan ons eie liggame wees, maar vinnig daarna kom dit van ons gades, kinders, uitgebreide families, gemeenskap en ons land en land. Al hierdie individue en groepe word beskou as 'n uitbreiding van onsself en noodsaaklik om ons eie behoeftes vir veiligheid en oorlewing te vervul, en daarom het ons 'n gevestigde belang in die oorlewing van hul oorlewing as 'n rotonde om ons eie te verseker. Sekerlik is dit natuurlik om veiligheid en welsyn vir onsself en ons omgewing te begeer en alles in ons vermoë te doen om dit te verseker, maar sekuriteit sal misluk, en wanneer dit wel doen, is dit nuttig om net te weet wat misluk en hoekom dit kan beïnvloed ons so sterk soos dit.
Ons wil ook hê die lewe moet veilig wees sodat ons en ons geliefdes nie hoef te ly nie. Niemand wil ly nie, en daar is dinge wat ons kan doen om meer blykbare veiligheid en dus minder oënskynlike lyding in ons lewens te skep. Op fisiese vlak kan ons hard werk, geld maak, 'n mooi huis koop, byvoorbeeld vakansies neem. Mentally kan ons leer om positief te dink of om intelligensie te kweek wat ons toelaat om opgeleide keuses te maak. Emosioneel kan ons werk om bevredigende verhoudings te skep, of die hulp van 'n terapeut gebruik om meer binne ons onsself te voel en leer om onsself te wees. Tog gaan nie een van hierdie benaderings ons red van die gewaarborgde maar onverwagte krommes wat die lewe belowe om te gooi. Die egpaar in die straat van my het net geboorte gegee aan 'n vertraagde kind. Een van my vriende is met kolonkanker gediagnoseer. My kliënt se lieflike ouer broer is deur die polisie in die maag geskiet terwyl iemand beroof is. En selfs kort van sulke uiterstes, daaglikse lewensomstandighede bring ons voortdurend teleurstelling en lyding, wat ons onsekerheid voortdurend ondermyn.
Natuurlik is daar 'n prys om te betaal vir die skep van 'n lewe en 'n wêreld waarin ons probeer om die minste moontlike lyding te bewerkstellig. Aangesien lyding deel is van die natuurlike balans van dinge, as ons te veel vervaardigde gemak skep, onbalanseer ons die stelsel. Ons betaal vir ons vertroosting deur 'n verdraaiing van die natuurlikheid van die lewe en eindig dus met 'n lewe of 'n kultuur wat onbetwisbaar gemaklik is, maar oppervlakkig tot die punt van diepte en dimensie. Baie mense snuif by die vuilheid of armoede of die drukke lewensomstandighede in sommige dele van 'n land soos Meksiko of Birma, en tog is daar 'n organiese gehalte van natuurlikheid en menslikheid in hierdie kulture wat moeilik kan ontken. Baie Meksikaanse of Birmaanse mense kan daagliks groter fisiese ongemak verduur, maar dit is onoortuigend om voor te stel dat hulle as mense meer ly as wat ons in die Weste doen ten spyte van ons relatiewe "sekuriteit".
Hoekom wil ons werklik sekuriteit hê?
Sekuriteit en die gepaardgaande beeld van fisiese, intellektuele en emosionele troos simboliseer slegs vryheid van swaarkry, van sukkel, van ongerief. Ek sê "simboliseer" omdat 'n simbool 'n voorstelling is vir iets anders. Buite en verbeelde sekuriteit, al is dit werklik in sigself, is 'n simbool vir 'n innerlike verlange om te rus in dit wat werklik doodlose, onveranderlike en uiteindelik veilige is. Die innerlike persepsie van sekuriteit wat ons verkry op grond van eksterne ervarings en omstandighede, kan gerusstellend en vertroostend wees, maar dit is so tydelik soos die duur van die situasie wat dit geskep het.
Ons moet ook onsself vra wat dit is waarvoor ons werklik ly. Daar is 'n relatiewe vorm van lyding wat baie werklik is - hartseer, swak gesondheid, moeilike omstandighede, gevoelens seergemaak. Maar daar is ook 'n ander soort lyding aan die gang, wat ons die lyding van ons skeiding van God / Waarheid, van onsself, uit die volheid van ons mensdom kan noem. Ons doen dikwels backbends om 'n sekuriteit te skep om ons te beskerm teen een of ander lyding en swaarkry, wanneer dit waaroor ons werklik ly, iets te doen het met iets anders.
Om sekuriteit aan te dring, kan maklik lei tot 'n innerlike dood, sowel as groot en klein mate van selfkompromie en selfverlating. Dit is die omstandigheid van my neef, die ryk advokaat. Hy voel hy het gemis op wat hy regtig in die lewe wil doen, maar kan nie die gedagte verlaat om enige aspek van sy gemaklike lewenstyl te verlaat nie, of sy vrou se reaksie as hy dit gedoen het! Hy kan ook nie erken dat hulle klaarblyklik mislukte huwelik is nie. Beide hy en sy vrou is te bang om eensaamheid of die onbekende te waag, en so bly hulle binne die mure van dieselfde huis en behou die veiligheid "op papier", maar nie in die skuiling van ware liefde of nagmaal.
Sekuriteit gee: Wat moet jy verloor?
Baie mense waardeer en prioritiseer sekuriteit oor en teen eindelose ander moontlikhede in die lewe, en dit doen dit op alle vlakke. Hulle hou die slegte werk, of die ongesonde lewensituasie, of die alkohol- of dwelmverslawing, of die neurotiese sielkunde (selfs al is dit veilig), of die verre verhouding met God / Waarheid, ten gunste van die risiko om die bietjie te verloor hulle het in hulle strewe na iets groter.
As ons die slegte werk opgee, kan ons werkloos wees, of selfs dakloos wees, of ons mag doodgaan. . . of ons kan uiteindelik 'n briljante werksituasie en 'n loopbaan heeltemal onvoorsiene voorheen beëindig.
As ons die dwelmverslawing opgee, sal ons beslis oorbly met die gevoelens van onderwêreldse gevoelens wat ons gebruik het om te beskerm, maar ons kan ook 'n groot diepte binne ons ervaar, asook 'n kwaliteit van ons voorheen onbekende vryheid as 'n gevolg van die deurdringing van daardie moeilike emosies.
As ons ons neurotiese sielkunde opgee - en ons het daaroor ŉ keuse - weet ons nie wie ons is en voel ons baie kwesbaar en blootgestel nie, maar ons kan ook volheid, gesondheid en harmonie in ons lewens vind.
En as ons ophou om God / Waarheid te veg, kan ons inderdaad beheer oor ons lewens verloor (want dit is waarvoor ons so bang is), maar ons gee die geleentheid om 'n lewe van die Waarheid self toe te laat, wat die gevolge ook al mag wees.
Uiteraard moet die noodsaaklikheid om ons kloue aan sekuriteit te waag, nie verwar word om die Sufi-spreekwoord te ignoreer nie. "Glo in God, maar bind eers jou kamele." Om die versuim van sekuriteit as 'n verskoning vir dwaas en onnodige risiko's te gebruik, is net 'n psigospirituele verskoning vir ons eie gebrek aan verantwoordelikheid. Dan weer, soms moet ons dalk 'n dom fout maak om net te sien wat sal gebeur, net vir die ervaring om self te waag.
Sekuriteit: Vryheid van wil en begeerte?
Ons gaan verder na sekuriteit omdat dit die vryheid van wil en drang verteenwoordig. Die dae van ons lewens bestaan ​​uit onvoltooide begeertes. Of ons nou roomys wil hê, meer liefde in ons huwelik, lekkerder hare, 'n beter lewe, 'n ander lewe, of 'n koppie koffie, ons wil altyd hê. Wanneer ons uiteindelik iets kry wat veilig is, word ons tydelik verlig om dit te wil hê. Ons het uiteindelik die man of vrou wat ons gevra het, gevang, of die werk wat ons gewerk het, bewaar, of die twintig pond gewerp. Ons het die helfte van ons volwasse lewe bestee om te verloor.
Ongelukkig, selfs wanneer ons iets relatief veilig skep (natuurlik kan ons altyd die man verloor, die werk of die gewig herwin). As ons noukeurig kyk, sien ons dat hierdie prestasie slegs die volgende stel begeertes pas. Ons het goeie werk gekry, maar nou wil ons meer geld daarvoor hê, of nie in so 'n emosionele ongesonde omgewing werk nie. Ons kry die man of vrou wat ons gesoek het, en skielik ontdek baie aspekte van hulle wat ons maar net wil hê. Of ons hou die twintig pond af, maar ons aandag draai na die kink in ons neus, of tien jaar gaan verby en daardie dun lyf begin sag en rimpel.
Die verbeelde sekuriteit van die vervulling van ons begeertes sal misluk omdat die aard van begeerte is dat dit self-broei. Dit is nie dat ons ons begeertes moet afwyk nie, want hulle is kragte van geweldige mag en kreatiwiteit, maar ons kan ophou om na hulle te kyk as 'n bron van sekuriteit, want hulle sal beslis in die opsig struikel en kyk eerder na wat daar nog oor bly wanneer ons verhouding met beide sekuriteit en begeerte ons misluk.
Die Vrees van die Onbekende
Ons draai na sekuriteit omdat ons die onbekende vrees. Die onbekende - maar ons kies om dit te noem - is wat ons vandaan kom en is ons onvermydelike bestemming, maar ons is bang daarvoor, want per definisie is dit presies dit! Ons weet nie wat die onbekende sal bring nie. Dit is 'n moeilike moeilikheid vir mense. Die hele arena van ons lewens is uiteindelik onseker, en tog is dit so ontstellend en onaangenaam dat ons alles in ons vermoë doen om bokse en segmente binne die arena van die lewe te skep wat 'n soort van betroubaarheid en beskerming sal bied. Die probleem met die bevordering van sekuriteit oor die onbekende is dat sekuriteit ons beperk. Ons kan wel sekere sekuriteit vind binne die bokse of mure wat ons skep, maar dan word ons ondervinding gevange geneem binne die beperkings.
As voorbeeld van die bokse wat ons skep, het ek onlangs die beperkings van sekere soorte sielkundige werk met 'n terapeut en kollega van my bespreek. Sy het dadelik teary en verdedigend geword en uiteengesit oor die heiligheid van die individuele genesingsproses, die geestelike waarde van sielkundige werk, en oor en oor. Sy was aanstoot gegee dat ek, 'n kollega in die veld, sou waag om die beperkings van ons gedeelde werk voor te stel. Terwyl daar niks is wat inherent verkeerd is met wat sy gesê het, die vak sekuriteit wat sy geskep het - in hierdie geval is 'n sielkundige werk genesing en altyd waardevol '- was so belangrik vir haar om sekuriteit in haar werk te vind dat sy dit nodig gehad het om dit ten alle koste te beskerm, insluitend die prys van 'n openlike oorweging van die beperkings van haar loopbaan.
As ons die onbekende oopmaak, loop ons die risiko om te ontdek dat ons verkeerd was, en miskien ook gesig verloor het, óf vir onsself of vir diegene rondom wie ons probeer het om 'n trotse front op te hou. Ons kan sien dat ons al jare of dekades beweeg het in 'n rigting wat gebaseer was op ons eie vrese, of ons eie verkeerde oortuigings, of selfs ons eie vooroordeel of gekompromitteerde of beperkte perspektiewe. Ons kan verleë wees of voel verneder deur die kleinheid van ons visie wanneer ons staar in die gesig van wat voorheen ondenkbaar was. In verhouding tot ander, waag om in die onbekende te beweeg, kan wrywing of selfs verwerping veroorsaak. Baie priesters is uitgewis om uit te spreek oor aspekte van die gees in 'n taal wat onbekend is aan die kerk. Meer as een van ons het ten minste tydelik 'n vriend, familielid of werk verloor deur die vorige grense uit te brei.
Terwyl ons almal weet en intuïtief dat die onbekende geheime en moontlikhede buite en buite ons huidige ondervinding hou, dink ons ​​onbewustelik dat as ons onsself toegelaat het om dit te verkry, dit ons kan oorweldig, ons verteer of ons doodmaak. En in een of ander sin sal dit maar ons dink dit sal fisiese dood beteken in plaas van die vernietiging van die bokse en mure wat ons geskep het om onsself te beskerm. Dit is waar dat dit wat eenmaal veilig is, nou onduidelik kan wees, maar ons moet natuurlik onsself afvra hoe veilig dit is (wat dit ook al mag wees) in die eerste plek was en wat die veiligheid gebaseer was.
Wanneer ons erken dat ons lewens in wese onveilig is ten spyte van die relatiewe sekuriteit wat ons probeer skep, moet ons besluit wat om te doen oor daardie feit. Ons opsies blyk soos volg te wees: 1) Ons kan die feit van die versuim van sekuriteit ontken en voorgee dat alles net goed gaan en dit sal voortgaan om dit te doen; 2) ons kan die onsekerheid duld; 3) kan ons in die onsekerheid na rus en rus kom; 4) kan ons die onveiligheid verwelkom.
In terme van die eerste opsie, om die feit van onsekerheid, wat 'n gewilde opsie is, te ontken, is ons welkom om dit te doen solank ons ​​dit kan. As ons gelukkig is (of ongelukkig, kan ons eweneens sê) dan kan ons ons relatief gelukkige lewens leef en ons onafwendbare sterftes in ontkenning ly, onbewus daarvan dat ons ons lewens in gevaar gestel het vir iets wat uiteindelik stof sal word.
Die tweede opsie is om die onveiligheid te verdra. Hier het ons ons oë oopgemaak om te sien dat dinge dikwels nie soos hulle lyk nie, of ten minste onwaarskynlik is om op daardie manier te bly, en so ons stewig verdra ons situasie. As ons tans ons omstandighede geniet, doen ons dit met die spanning om te wag dat dit op 'n oomblik se kennisgewing sal verander. As ons ontevrede is, wag ons senuagtig om te sien of dit dalk beter of selfs 'n bietjie erger kan word.
Die meeste van ons hou verband met onsekerheid met verdraagsaamheid. Ons beweeg saam om nie te weggooi in ons bekommernisse van, "Wat as dit?" 'Wat as dit?' Ons maak soms haastige keuses, wat dalk nie die regte is nie, om te verhoed dat ons in 'n onbekende opsie moet rus, of ons gevoelens van onveiligheid met bedrywigheid, werk of enige ander vorm van afleiding moet bedek. Onveiligheid kan uiters ongemaklik wees en daarom is dit verstaanbaar dat ons dit nie verdraagsaam is nie.
As ons gelukkig is, vind ons onsself bereid om in onsekerheid te rus. Soms dwing die gebrek aan sekerheid of sekuriteit in 'n belangrike gebied van ons lewens ons om in onsekerheid te rus. Die kommerwekkende kan so uitputtend word dat ons gedwing word om toevlug binne die huidige situasie van ongerymdheid te neem. Miskien het ons man of vrou al lankal ambivalensie in ons huwelik beleef en ons het geen ander keuse as om vreugde binne ons en in ons lewens te vind soos hulle is nie, ten spyte van die onseker uitkoms van ons primêre verhouding. Of dalk het ons 'n terminale siekte en ons moet ons vrede vind binne die wete dat ons lewens op enige tyd van ons af geneem kan word (wat altyd in elk geval waar is). Selfs as dinge relatief goed gaan, is daar byna altyd 'n element van die lewe wat ons nie sal toelaat om op rus te rus nie, tensy ons 'n punt maak om ondanks die omstandighede op te tree. Die daad van rus in onsekerheid behels 'n interne verskuiwing na die rigting van die waargenome bron van ons onsekerheid, sodat ons nie altyd probeer om dit weg te druk nie, maar om dit te laat plaasvind onder al die ander elemente van ons lewens
Laastens bestaan ​​daar die afgeleë moontlikheid om onveiligheid te verwelkom. Terwyl ons in onsekerheid rus, laat ons dit toe wees. As ons dit verwelkom, omhels ons dit as 'n genooide gas wat iets waardevols bied om ons te bied. Die min wat bereid is om onsekerheid in hul lewens te omhels, is diegene wat dit ten volle waardeer dat die lewe soos ons dit ken, wesenlik onstabiel is. Hulle weet dat die manier om ten volle te lewe, in die geheel betrokke is by die gebrek aan veiligheid wat die lewe aan hulle belowe.
Een van die waardevolle geskenke van die gebrek aan sekuriteit is dat dit ons wakker maak (of ten minste ons wakker maak van tyd tot tyd!) Tot die realiteit van die wette van lewe, dood en verandering. Onveiligheid is die wêreldse herinnering aan die wet van verandering: alle dinge is oorgangs, en alle dinge sal van vorm verander en sterf.
As ons daartoe verbind is om ten volle te leef en bereid is om deurlopend die nodige risiko's te neem om dit te doen, dien die versuim van sekuriteit as 'n voortdurende en welkome herinnering aan die realiteit van ons eie dood en dus die noodsaaklikheid en dringendheid om ons lewens te leef soos ons is vandag en in hierdie oomblik geleë. Aangesien ons maklik slaap om te slaap wat te gemaklik en te veilig is, is die groot en klein oomblikke wanneer onsekerheid ons besoek, ons daaraan herinner dat ons inderdaad nie van enige omstandighede, situasie, idee of selfs geestelike konstruksie afhanklik kan wees om ons blywende tevredenheid te bied nie.
Die geheim van die mislukking van konvensionele sekuriteit is dat dit die potensiaal het om te stoot of selfs te dwing om ons in 'n heeltemal ander veiligheidsgebied te rus. Daar is baie name vir en grade van wat ons 'n hoër sekuriteit kan noem - God, die Ware Self, die Heelal, Essensie - maar wat ons ookal noem, is een ding wat veilig is en ons sal nie misluk nie, selfs al kan dit nie gevang, gehou of selfs gesien word nie. Ons moet daarvan bewus word, en maak dit ons bron van veiligheid.
Ek sal geen poging doen om God of Waarheid hier te definieer nie, want dit sou meer as waarskynlik net die leser verwar of beperk. Tog erken die meeste mense dat daar 'n mate van krag is aan die bron van ons bestaan, en ek glo dat ons die opsie het om te vertrou - of selfs met blinde geloof in te spring - 'n vertroue dat daar 'n intelligensie vir die bron is wat lei ons na hulself. Om te vertrou beteken nie dat ons nie ons bes doen om ons deel te doen om met die bron te pas nie, of dat ons onsself onsself in riskante situasies gooi. Om te vertrou behels dat ons 'n toevlug in daardie krag moet inneem, en in onsself as 'n aspek van daardie krag.
Wanneer ons in die heelal vertrou, of in die onbekende rus, en onsself oopmaak vir die volle onsekerheid van hoe dit op wêreldse vlak manifesteer, sê ons aan die heelal dat ons bereid is om dit aan ons te gee wat dit wil. Ons plaas ons sekuriteit in die onbekende eerder as in die bekende. Dit is duidelik dat dit baie makliker gesê word as wat gedoen is, en dit kan eintlik onmoontlik wees om onsself self te doen, maar ons kan edelgebare in daardie rigting maak.
En as ons nie in die sekuriteit van God of die Heelal kan of wil vertrou nie, kan ons ten minste probeer om die lewe te aanvaar soos dit is. Aangesien onsekerheid is wat werklik en waar is oor die lewe, neem ons die lewe op sy eie terme omdat ons die lewe wil ervaar as en nie soos ons dit probeer dwing nie. Ons sekuriteit kom uit die feit dat ons lewe, en dat die lewe in hierdie oomblik net is wat dit is - nie veilig of onveilig op 'n noodsaaklike vlak nie. Aangesien sekuriteit misluk het, neem ons wat aangebied word en vind ons tevredenheid daarin.
MARIANA CAPLAN is die skrywer van vyf boeke, insluitend die bekende Halfpad teen die berg, wat die gevaarlike aard van voortydige eise na "verligting" ondersoek. Sy het geskryf vir Parabola, Kindred Spirit and Communities Magazine, en onderrig by die California Institute for Integral Studies in San Francisco.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vrees en bekommernis > Die versuim van sekuriteit: die lewe is nie veilig of onseker nie