Dis die twee motto’s waarna jy verwys. ’n Mens is emosioneel of reageer sterk op iets (die dood van ’n geliefde, die dood van ’n ouer self, die einde van ’n verhouding of fase), maar die gedig self moet gedistansieerd wees en deur vorm of beeld die boodskap oordra. (‘n Gedeelte van hierdie onderhoud is in By (Die Burger) gepubliseer in Januarie 2014. /mj) In Deel 3 van H.P van Coller (red.) se Perspektief en Profiel (2006) skryf Marthinus Beukes (volgens die inhoudsopgawe met die medewerking van Andries Visagie) ook met begrip en waardering oor De Lange se verse waarin ‘n obsessie met die erotiese ervaring en die dood, die liggaam en die sterflikheid telkens as transformasie in hierdie digterskap gelees moet word. [HG 2.152.14] Sê vir My, liewe Henoch, sal sodanige antwoord, al is dit op sig self die allermooiste waarheid, diegene wat honger is, versadig?! Tans werk ek sporadies aan (o.m.) ’n bundel gedigte oor die see waarin daar ’n sterk marinebiologiese bemoeienis is.