Dachau, die skandvlek. | SkalkSkryf
« Venisië die koue teef
Volmaan – 11/07/2014 »
Dachau, die skandvlek.
Julie 13, 2014 deur Louwie Munich
Ons is terug in Munich, of dan; Mϋnchen wat oorspronklik “ad Munichen” geheet het en wat in ou, hoë Germaans beteken het; by die Monnike (se plek). Franciskaanse monnike het baie lank gelede hier ´n klooster gebou, en toe het daar ´n dorp om die klooster ontstaan, en baie later ´n stad. Die huidige Frauenkirche het iets met die ou klooster te doen, ek is nie seker wat nie. Sal gaan opsoek.
Vanaf 1180 het Otto Wittelsbach as “Duke” van hier af oor Bavaria regeer. Wat toe van hom geword het weet ek nie, maar van 1255 het die Wittelsbach familie en hulle nasate oor hierdie deel van Bavaria, en later die hele herenigde Bavaria regeer tot en met 1918, wat ´n helse lang tyd is vir een familie om baas te speel oor ´n plek. Die Romeine het ook iewers ´n vinger in die paai gehad, want Louis 1V (of dan Louis the Bavarian) wat in 1314 tot Koning gekroon is, is in 1328 tot Holy Roman Emperor verklaar. Nugter weet hoe dit werk, maar daar het jy dit: Louis die heilige Romein, of so iets.
“A river runs trough it.” Ja daar loop ´n rivier deur die stad, volgens Buddhistiese beginsels seker nie dieselfde rivier wat destyds by die klooster verby gevloei het nie, maar dit dra steeds dieselfde naam: Die Isar rivier, wat ook dieselfde rivier is (of nie dieselfde rivier is nie, ons sal die Buddhiste moet vra) wat deur Satzburg loop. Ons kom later by Saltzburg uit. Vir nou is dit eers Mϋnchen.
Ryk aan geskiedenis en drama is die plek. Nou rustig, stil en beskaafd, en die duurste stad in Duitsland om in te woon, en die veiligste, en van wat ek kan sien, seker die skoonste. Maar dit was nie altyd so rustig en vreedsaam nie, want Munich staan ook bekend as die geboorteplek van Hitler se Nazi Party en is op ´n tyd die “Haupstadt der Bewegung” genoem. Dit is hier waar hy gekonkel het en in 1923 sy mislukte “Beer Hall Putsch” van stapel gestuur het. In die berge naby die stad is Hitler se blyplek “The Eagles Nest”, en natuurlik is dit die stad waar die eerste Konsentrasiekamp in 1933 in Duitsland gebou is, die berugte Dachau waarby ons ook later sal uitkom.
Dit is ook die geboortedorp van Eva Braun. Dit is hier waar sy op 17 jarige ouderdom deur die Feurher gemesmeraais, en later gespyker is. Kan daar iets goeds uit Munchen kom?
Ons eerste uitstappie in die stad is na die Olimpiese park waar die Olimpiese spele in 1972 gehou is. Dit is ´n indrukwekkende konstruksie van staal en veselglas koepels wat groot dele van die terrein bedek. Dramaties genoeg is die park gebou bo-op die rommel van geboue wat uit die stad gekarwei is na die tweede Wêreld Oorlog dit getref het. Die keuse van die terrein kan moontlik op twee maniere as simboliese gebaar van die Duitsers geïnterpreteer word. Eerstens dalk om die Duitse middelvinger vir die wêreld te wys en te sê; julle kan ons platskiet, maar ons sal altyd weer opstaan, beter en sterker as voorheen. Of dit kan die Duitsers se manier van boetedoening wees wat sê; ons het Hitler en waarvoor hy gestaan het hiermee finaal begrawe. Sy magsvertoon by die 1936 Spele is nie ons manier van doen nie. Hierdie is ´n nuwe Duitsland.
Maar hoe ironies is die lewe tog nie soms nie! Dit is by hierdie Spele waar die wêreld geskok is toe 11 Israelse atlete deur terroriste om die lewe gebring is, net 16 kilometers van die Dachau konsentrasiekamp waar duisende Joode deur Hitler en sy mense vermoor is.
Ons wandel deur die Park, eet reuse groot pretzels en drink groot glase bier terwyl die son ons probeer dood brand. Pragmatiste die Duitsers. Hierdie hele Park word steeds aktief bedryf. Dit lê nie net daar en vergaan soos sommige sokkerstadiums wat ons van weet nie.
Van hier af gaan ons na daardie grootste van groot Nazi skandvlek toe. Dachau lê, soos gesê, 16 kilometers Wes van Olympic Park.
“n Besoek aan die konsentrasiekamp/uitwissingskamp is nie so traumaties as wat mens jou dit voorgestel het nie. Dis hartseer ja, dis ontstellend om in die voetspore van die slagoffers van brutale, onmenslike vooroordeel en vergryp te loop, van die peron waar hulle uit die treintrokke geboender is soos diere, deur die hekke waar meeste van hulle nooit weer lewend sou uitkom nie, tot in die vertrekke waar hulle “geprosesseer” is en van alle besittings en menswaardigheid gestroop is.
Jy kan die angs en verwarring steeds aanvoel. Elsa sê daar is ´n magdom malende, verwarde “mense”. Sommige staan net daar en staar sienloos voor hulle uit. By een kas waarin gevangenis se klere en besittings uitgestal is het so ´n “vrou” met ´n lang rok en kopdoek kopskuddend en armswaaiend voor haar kom staan. Sy wou duidelik iets oordra, maar Ma kan nie met die “mense” kommunikeer nie, sy sien hulle net.
Wat kan mens sê? Jy kan nie eers begin dink hoe daardie mense gevoel het nie. TV stelle in elke vertrek speel videos van onderhoude met mense wat hierdie hel oorleef het. Dit gaan die verstand te bowe dat gewone mense tot soveel onmenslikheid teenoor ´n medemens in staat kan wees. Op een video loop mans met gasmaskers op langs waens getrek deur perde. Die waens is hoog gelaai met uitgeteerde, kaal, dooie mense. Mans, vroue en kinders.
Die paradegrond waar gereeld koppe getel is (daar was by tye tot 40,000 koppe om te tel) is nou verlate. Hier het die gevangenis vir ure en son, wind of sneeu gestaan en kyk hoe oortreders uit hulle geledere as waarskuwing voor hulle op ´n soort verhoog vasgemaak en gemartel is. Daar is vandag ´n groot yster beeldhouwerk op die verhoog ter nagedagtenis aan die wat daar gely het. Ook hier staan die liggaamloses by die honderde verslae rond.
By die hoogoonde staan daar geskryf dat geen mense ooit hier vergas is nie. Slegs mense wat aan “natuurlike” oorsake dood is, is hier verbrand! Inderdaad! Reg langs die oonde is die gaskamers met vals stortkoppe en afvoer dreine steeds te sien.
Wat ook te sien is, sê Elsa, is die ontelbare “mense” wat by die oonde en die vertrekke om die oonde rondmaal. Hier is vergrype gepleeg wat die Duitse psige nog vir geslagte lank gaan ry. Doelbewuste, sistematiese uitwissing van medemense op ongekende skaal. Hoe maklik word ons nie deur ons leiers opgesweep tot wandade in die naam van Volk en Vaderland nie. Dit is hier gedoen, dit is voorheen elders gedurende oorloë gedoen, dit is weer onlangs in Afrika gedoen, en tragies genoeg sal dit weer gedoen word. Dit is die menslike toestand, hy kan homself nie help nie.
Met ons aankoms by die ingangshek het ´n klein “dogtertjie” na Elsa toe aangehardloop gekom. Sy het om haar bly draai, dan was sy weer weg net om later weer haar verskyning te maak. Op pad terug van die oonde af sluit sy weer by ons aan en loop ´n ent saam met ons. Ek neem fotos met die hoop dat ons haar tog sal sien, maar natuurlik is sy afwesig op al die fotos. Net ons stap in die gruispad af, weg van hierdie donker kol, hierdie aanklag teen die mensdom. Sy en al die ander bly agter in hulle verskrikking.
Die kamp is reeds in 1933 gebou en egrbuik. Kan die wêreld met ´n skoon gewete sê hulle het nie geweet wat daar gebeur nie? Vyftien jaar, dis wat dit die res van die wêreld geneem het voor hulle ewe verontwaardig verklaar het hulle hou nie van wat daar gebeur het nie, en toe met groot gebaar “bevryders” gaan speel.
Op die paradegrond het Elsa gesê daar is ´n man op ´n perd wat van tyd tot tyd verby gery kom. Op pad terug van die oonde af het hy weer verskyn. Die “man” het haar ontstel, want, sê sy, hy pas nie in die prentjie nie. Hy is nie deel van wat hier gebeur het nie. Later, by die kleedkamers hoor Cobie toe een Amerikaanse toeris vir haar vriendin sê “The damn dog freaked me out.” Toe sê die ander een; “The dog was bad, but the man on the horse realy freaked me out.”
Ons ry in stilte terug huis toe. Ons drink Whisky, dalk om te help vergeet. Ons word heerlik bederf met ´n uithaler ete deur ons gasheer en gasvrou, drink nog Whisky, wat ons nog skuldiger laat voel, want die mense in Dachau het basies van honger gesterf. Ons gaan slaap. More gaan ons kerke kyk. Hier is baie daarvan in Mϋnchen. Dit is mos maar hoe ons siele werk. Ons bid, ons maak dood, en dan bid ons weer. Tussen in maak ons so nou en dan liefde.
Posted in Louwie | Tagged Dachau, Duitsland, geskiedenis, Joodse uitwissing, Konsentrasiekamp, Munich | 2 Kommentaar	2 Responses
op Julie 13, 2014 at 2:43 nm seegogga
Ontstellend. Gaan kyk ook liefs na koning Ludwifg se mooi jasteeltjie Linderhof om bietjie feeverhaal in te kry.
op Julie 18, 2014 at 8:14 nm Louwie
Seegogga, na die vakansie was dit vir my `n skok om, terug in die land, te sien hoeveel haat en onverdraagsaamheid hier is. Ek wens meer van ons mense wil die strafkampe gaan beosek en die geskiedenis oplees, want wat hier aan die gang is kan baie maklik oorgaan in volksmoord soos Hitler en sy trawante dit gedoen het.
En raai wie gaan in die kampe (of mynskagte) beland? En dink jy die wêreld gaan omgee?