Alzheimer's kon my pa nie ophou om te ry nie 🚴‍ Dvuhkolessny Vriend
Alzheimer's kon my pa nie ophou om te ry nie
Ma sal laat in die dag oproepe van vreemdelinge kry. 'N Man wat 65 myl buite die dorp was, het Pappa so nat gekry en oor sy voorste wiel aan die kant van die pad gekyk. Die man het gesê hy het gedink Pa het reguit in die meer gery.
Dit was moontlik. Pa sal op sy fiets steel en weghardloop vir ure. Hy hou tred teen alle kanse, laai weg van die stad af, sweet, sy gedagtes verstrooi en verdwyn, maar sy longe en hart poog ooit. Hy pak onbewerkte koringvelde in 100 grade hitte of 'n moeras in 'n stortvloed. Hy het net aangehou. Dit was Julie 2013, sy laaste somer by die huis voordat hy in die geheue versorg, alhoewel ons dit nog nie geweet het nie.
Mamma het probeer om die fiets weg te steek, of vir Pa te vertel dat dit in die winkel was, maar hy het 'n fiksheid gesit of dit self opgevang en weer in die hitte opgeneem.
"Kan ons nie iets doen nie?" Ek wil pleit.
"Wat kan ons doen?" Het sy gesê. "Hy speel mal en ek kan hom nie keer nie. Wat is die ergste wat kan gebeur? Hy sterf in 'n ongeluk voordat die Alzheimer hom kry? Ek weet nie, Martha, hy verloor sy gedagtes. "
Een keer het 'n sekretaris van 'n mega-kerk in die voorstede geroep om te sê: "Ons het Tim! Hy het die troue onderbreek, maar dit was nie veel van 'n probleem nie. '
Een keer het die polisie gebel en gesê dat hy 60 myl suid was, met lemoen op 'n dame se voorportaal gegooi en 'n rit huis nodig gehad.
Een keer het 'n boer uit die ou stadsgrense net Pa en sy fiets in 'n bakkie ingetrek en hom drie uur gery totdat hy dinge begin herken het. Die man het gesê hy het gedink Pa moes sy kop stamp omdat hy nie kon uitvind waar hy so lank was nie. Ons het ernstig geknik en dankie gesê.
Ek het probeer om die probleem op te los deur saam met hom te ry gedurende die twee weke wat ek daardie somer besoek het. My lewe van pendelaarsfietsry in Atlanta het nie juis geleen om op sy 100-myl-oefensessies tred te hou nie, so ek het hom oorreed om in plaas van 'n paar ritte in die stad uit te kom. Vyf en twintig jaar vroeër het hy my elke oggend by die kleuterskool geklim. My kind se sitplek het reg agter hom neergesit, my helm cattywampus. Hy was die kaptein van ons wa en koning van alle snelwegkortpaaie. Nou het ek hom gekyk om hom onbewus af te sny en die rand en konstruksie toerusting en slaggate en aankomende verkeer te vermy. Dit was te senuweeagtig vir my; Ek wou nie sy onvermydelike ongeluk sien nie. Ek het vir hom gesê hy moet nie langer op sy lang ritte gaan nie en hy knik, oë gooi af: "Oké, Martha," maar ons het albei geween omdat ons geweet het hy sal binnekort weer weg wees.
Tim Polk in sy winter rat, op die punt om uit te ry vir 'n rit.
Hy moes ry. Hy was altyd 'n atleet en het vrede gevind in uiterste inspanning toe baie van die res van sy lewe angs en depressie veroorsaak het. Van sy hoërskoolkwartier- en worstel dae het hy groot, kronkelende chirurgiese littekens gehad wat oor sy skouers en knobbele knieë strek. Sy vingers en tone is geknoop en krom van soveel verby. Op 'n sekere tyd het hy oorgeskakel en in sy priem het die marathons om 6:18 split. Toe sy knieë uitgaan, draai hy na langafstand fietsry. En toe sy verstand begin gee het, het hy gery. Dié pittige, solo ritte het sy lewenslange klere gekrap om te ontsnap in die uiterste grense van sy eie fisika en vergeet alles wat hom onrustig gemaak het - al het hy uiteindelik ook die huis vergete. Hy het ongelukke gely, wat albei bolletjies gebreek het, skouers ontwrig, sy kop ondanks die helm gehardloop en die vel van die regterkant van sy lyf geskeur. Maar hy bly op die fiets.
Wat anders was hy nou met sy gedagtes so vinnig verdwyn?
'N Voormalige professor, hy kon nie meer lees nie. 'N Geliefde van klassieke musiek, het hy nou probleme gehad met die CD-speler. Sy gedagtes het hom ontsnap voordat hy hulle kon skryf, en dit was onmoontlik om te weet of die hond ses keer al of glad nie gevoed is nie. Hy het dikwels sy graankos met lemoensap en sy koffiemok met sjokoladesous gevul. Met al die ander misluk, bly sy brute krag en preternatuurlike fisiese toestand ongeskonde. Deur middel van pure inspanning was hy op 'n onmetlike manier terug na homself. Al wat hy verlaat het, was sy taai, weerbesigte lyf en hy wou dit in die grond ry. Die minste wat ons kon doen was dat hy dit moes hê.
Terwyl hy sy taal verloor het, het sy gevoel van tyd, sy begrip van wat met hom gebeur het, sy longe en hart nog steeds sterk gepomp en sy skouers is omskryf. Nadat ons hom vroeg in 2014 in die herinneringstoerusting verhuis het, het hy beduidend verdor, maar sy lyf het geswyg, en soms het ons gevrees dat sy enjin, ondanks sy verstand, sal bly hardloop, nou amper weg.
Die skrywer en haar pa in 2014, in hul laaste foto saam.
Tydens ons laaste rit saam die laaste somer by die huis, toe ons oor 'n brug gaan en ek nog nie die helling kon sien nie, het ek opgekyk toe my pa voor my uitgedaag het en gedink het sy fiets het stadig opgehef die sypaadjie, sy bene steeds trap, tot in die verblindende middel van die middel van Julie. Asof dit sy ontsnapping kan wees, asof hy kan vermy wat ons geweet het, kom.
Uitgedruk terwyl hy op sy sterfbed was, weke voor die maaltye weggebly het, het sy dop in al sy verbysterende definisie verduur, 'n oorblyfsel van sy yster wil en die Pa wat hy vir my was. Sy ribbekooi was nog steeds boeiend soos 'n strandboot wat deur skelmstokkies opgetel is. Sy kraagbene het gebly, ek kon sien dat sy hart elke klop werk, en sy asemhaling het net aan die einde gespring.