Watter status en regte het 'n Romeinse vryvrou gehad? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Toe 'n slaaf deur 'n Romeinse burger bevry is, het hy self 'n Romeinse burger geword, alhoewel hy met sekere regsgestremdhede was: hy kon byvoorbeeld nie vir 'n openbare amp staan ​​nie, hy kon nie by die weermag aansluit nie, en moes oor die algemeen sekere ede aflê om te ondersteun syne beskermheer (voormalige meester), deur vir hom te stem, nie ryker te word as hy nie, ens.
Dit is duidelik dat baie hiervan dit doen nie van toepassing op vroue wat nie kon stem nie, hul amp beklee of by die weermag aansluit. Dus - het 'n vryvrou verpligtinge teenoor haar voormalige meester/minnares gehad, en hoe het haar regte/status verskil van dié van 'n vrygebore Romeinse vrou? As vrou was sy nog steeds onderworpe aan haar meestersgraad potestas? En as sy later met 'n Romeinse burger sou trou, het sy die status van haar man ingeneem of wettiglik gebly a vryvrou in plaas van vrygebore?
Die Lex Julia de Maritandis van 18 vC verbied 'n senator om met 'n vryvrou te trou, maar in ander gevalle waar 'n vryvrou met haar beskermheer trou, het sy geen egskeidingsreg nie. Vryvroue het nie die reg gehad om voordeel te trek uit testamente voordat hulle vier kinders gehad het nie (ander vroue toe hulle drie kinders gehad het).
Die Lex Aelia Sentia van AD 4 het gesê dat 'n vrygelate slaaf (van beide geslagte) slegs 'n Romeinse burger sou word as hulle 30 jaar of ouer was, hul dominus 20 jaar of ouer was en die vrystelling voor 'n landdros plaasgevind het. As 'n slaaf bevry is voor hy 30 was, kon hy steeds 'n burger word as hy met 'n vrye of bevryde vrou trou en 'n seun van ten minste een jaar oud het, dan kan 'n landdros hulle almal Romeinse burgers wees. Slawe wat in kettings gesit, gemartel of gebrandmerk is, kon bevry word, maar nie Romeinse burgers word nie. Hulle moes minstens 100 myl buite Rome woon, kon nie baat by 'n testament of 'n testament maak nie.
Die Lex Papia Poppaea van 9 AD het 'n vryvrou die regte gegee om 'n onafhanklike testament op te stel slegs as sy vier of meer kinders gehad het, maar 'n gedeelte van haar boedel sou altyd aan haar beskermheer verbeur word.
Hoop dit help om 'n paar van u vrae te beantwoord.
Prostitusie in antieke Rome
Prostitusie in antieke Rome was wettig en gelisensieer. In antieke Rome was selfs Romeinse mans met die hoogste sosiale status vry om prostitute van beide geslagte te betrek sonder morele afkeuring , solank hulle selfbeheersing en matigheid toon in die frekwensie en genot van seks. Terselfdertyd word die prostituut self as skandelik beskou: die meeste was slawe of voormalige slawe, of as hulle deur geboorte vrygelaat is, word hulle na die infames, mense wat heeltemal nie 'n sosiale status het nie en beroof is van die meeste beskerming wat burgers onder die Romeinse reg verleen, 'n status wat hulle met akteurs en gladiators gedeel het, maar almal seksuele aanloklikheid uitoefen.  Dit lyk asof sommige groot bordele in die 4de eeu, toe Rome amptelik gekersten word, as toeriste-aantreklikhede beskou is en moontlik in staatsbesit was.  Daar was twee soorte seksuele slawerny: beskerming en prostitusie. Prostitute moes 'n belasting betaal, waar Patronages dit nie gedoen het nie - maar laasgenoemde was meer aanvaarbaar. 
Die meeste prostitute was slawe of vryvroue, en dit is moeilik om die balans tussen vrywillige en gedwonge prostitusie te bepaal. Omdat slawe onder die Romeinse reg as eiendom beskou is, was dit wettig vir 'n eienaar om dit as prostitute aan te stel.  Die 1ste-eeuse historikus Valerius Maximus bied 'n verhaal van ingewikkelde seksuele sielkunde aan waarin 'n vryman deur sy eienaar gedwing is om homself te hoer tydens sy tyd as slaaf, die vryman vermoor sy eie jong dogter wanneer sy haar maagdelikheid aan haar verloor tutor.  
Alhoewel verkragting 'n misdaad in antieke Rome was, het die wet slegs die verkragting van 'n slaaf gestraf as dit 'die goedere beskadig', aangesien 'n slaaf as persoon nie 'n wettige status het nie. Die straf was daarop gemik om die eienaar vergoeding te gee vir die "skade" van sy eiendom.
Soms het die verkoper van 'n vroulike slaaf 'n ne serva klousule in die eienaarskapspapiere om te verhoed dat sy prostituut word. Die ne serva klousule het beteken dat as die nuwe eienaar of enige eienaar daarna die slaaf as 'n prostituut sou gebruik, sy vry sou wees. 
'N Wet van Augustus het toegelaat dat vroue wat aan owerspel skuldig was, tot gedwonge prostitusie in bordele gevonnis kan word. Die wet is in 389 afgeskaf. 
Latynse letterkunde verwys gereeld na prostitute. Geskiedkundiges soos Livy en Tacitus noem prostitute wat 'n mate van respek verkry het deur patriotiese, wetgewende of euergetiese gedrag. Die hoë-klas "bel meisie" (meretrix) is 'n vooraanstaande karakter in Plautus se komedies, wat deur Griekse modelle beïnvloed is. Die gedigte van Catullus, Horace, Ovidius, Martial en Juvenal, asook die Satyricon van Petronius, bied fiktiewe of satiriese blikke van prostitute. Werklike praktyke word gedokumenteer deur bepalings van die Romeinse reg wat prostitusie reguleer, en deur inskripsies, veral graffiti uit Pompeii. Erotiese kuns in Pompeii en Herculaneum van plekke wat vermoedelik bordele is, het ook bygedra tot wetenskaplike opvattings oor prostitusie.
Watter status en regte het 'n Romeinse vryvrou gehad? - Geskiedenis
Alhoewel hulle wonderlike rykdom, mag en voorreg geniet het, het hierdie voordele 'n prys gehad. As leiers van Rome kon hulle nie die gevaarlike magstryd vermy nie.
As absolute heerser van Rome en sy enorme ryk, het die keiser en sy gesin in gepaste styl geleef. Hulle het by die beste villa's gebly, die lekkerste kos geëet en net die mooiste klere aangetrek.
Die lewe was luuks, uitspattig en toegeeflik - die familie van die keiser kon hul dae deurbring deur hul gunsteling tydverdryf te geniet, soos musiek, poësie, jag en perdewedrenne.
Tog was dit nie 'n maklike lewe nie. Die opvolging van die keiser was nie streng oorerflik nie: die troon kon oorgaan na broers, stiefseuns of selfs bevoorregte hofdienaars en enige erfgenaam moes deur die senaat goedgekeur word.
As gevolg hiervan was koninklike paleise voortdurend gevul met politieke intrige. Potensiële erfgename en hul gesinne moes altyd hul naam uitdruk, hulself beywer en haastig om posisies wees.
Hulle sal hul mededingers vir die troon, insluitend lede van hul eie familie, moet dophou en die talle politieke faksies in die senaat moet dophou. Uiteindelik sal verraad, rugsteek en selfs moord nodig wees om die uiteindelike prys te verseker. Dit alles sorg vir 'n baie stresvolle lewe waarin slegs die sterkste en vasberade kon oorleef.
Net onder die keiser en sy familielede het die patrisiese gesinne Rome en sy ryk oorheers. Die woord 'patrisiër' kom van die Latynse 'patres', wat 'vaders' beteken, en hierdie gesinne het die ryk, politieke, godsdienstige en militêre leierskap verskaf.
Die meeste patrisiërs was welgestelde grondeienaars uit ou gesinne, maar die klas was oop vir 'n paar uitverkore wat doelbewus deur die keiser bevorder is.
'N Goeie opvoeding
Seuns wat uit 'n patrisiese gesin gebore is, sal uitgebreide opleiding ontvang, gewoonlik van 'n privaat tutor. Dit fokus op die onderwerpe wat 'n gesofistikeerde edelman sou ken, sowel as 'n paar wat nodig is vir sy toekomstige loopbaan. Poësie en letterkunde, geskiedenis en aardrykskunde, 'n paar mitologie en belangrike tale - soos Grieks - sou almal geleer word.
Die Romeine beskou lesse in openbare spraak en die wet ook as noodsaaklike dele van 'n goeie opvoeding. Die meeste jong patrisiërs gaan voort na loopbane in die politiek en die regering, waarvoor hierdie twee onderwerpe deurslaggewend was. Daar word egter ook van die patrisiese gesinne verwag om die ou priesterskap te help voortsit.
'N Bevoorregte posisie
Die patrisiërklas het min voorregte geniet: die lede het 'n paar militêre pligte wat van ander burgers verwag word, verskoon, en slegs patrisiërs kon keiser word. Maar hierdie geskiktheid het sy eie gevare meegebring: patrisiërs kon verstrik raak in paleisintrige. As hulle aan die verloorkant beland het, kon hulle maklik hul huis, hul grond en selfs hul lewens verloor.
Afgesien van die komplotte en die politiek, het lede van die koninklike sowel as die patrisiese gesinne egter te min werk of daadwerklike verantwoordelikheid gehad en is geseën met 'n betreklik bekoorlike lewe - beslis in vergelyking met die destydse inwoners van Rome.
Lewe in die Romeinse tyd Huislewe
HUWELIK IN OUDE ROME
Vir ons in die moderne Westerse wêreld is die huwelik 'n geleentheid vir twee mense om in die openbaar hul liefde vir mekaar en hul begeerte om 'n lewe saam te bou, te verkondig. Aangesien liefde niks met 'n Romeinse huwelik te doen gehad het nie, is ons geregtig om te vra wat die doel daarvan in hulle oë was. Daar was 'n Romeinse huwelik vir die vervaardiging van wettige kinders wat erfgename van hul vader se eiendom sou wees. Burgerskap was 'n kosbare benaming wat slegs gegee is aan diegene wat gebore is uit twee burgers wat wettig met mekaar getroud is. Almal wat buite 'n wettige huwelik tussen burgers gebore is, was minderwaardig in die oë van die wet. Mans was deeglik bewus daarvan dat hulle, ongeag hoe belangrik hulle was of hoe lief hulle die lewe gehad het, nie vir ewig sou lewe nie, en terwyl 'n ryk man 'n sak muntstukke in 'n gat in die muur van sy kelder kon wegsteek geen aandelemark en geen korporatiewe of staatseffekte wat 'n gereelde inkomste lewer nie, met min of geen moeite van die eienaar se kant af nie. Die meeste werklike welvaart was in die vorm van plaasgrond of 'n kommersiële onderneming wat slegs 'n inkomste genereer as iemand daaraan aandag gee, dit bewerkstellig en die bestuur in die hand werk. Romeine het geweet dat, ryk of arm, watter kapitaal hulle ook al sou opbou, sou verdamp sonder 'n erfgenaam wat nie net die geld kon bestee nie, maar ook die boedel kon bestuur. Met of sonder rykdom, natuurlik, wou almal hê dat die belangrikste seun die nodige sorg moet gee op ouderdom, aangesien daar geen aftreeoord of pensioenplanne was nie.
'N Huwelik het die ondersteuning van twee gesinne nodig, en as sodanig moet dit vir beide kante iets van waarde bied. Diegene aan die onderkant van die klasleer het min gehad en nog minder verwag, daarom is dit onwaarskynlik dat hulle huwelike gereël het met die behoeftes van die ouers in gedagte, maar die hoër klasse het dit beslis gedoen, en jong meisies kon selfs nie teen hul ouers veg nie oor iets so belangrik as die keuse van 'n huweliksmaat. Deur die jare was daar 'n geleidelike toename in die ekonomiese mag van vroue en hul status in die samelewing, maar 'n vader se reg, sowel in teorie as in die praktyk om ten minste die eerste man van 'n dogter te kies, bly konstant in die Republiek en Ryk.
Huwelik en verlowing was wetlik erkende voorwaardes en albei het toestemming vereis. Alhoewel veertien 'n normale ouderdom was vir 'n meisie om te trou, was dit nie onmoontlik dat sy verloof was toe sy net sewe jaar oud was nie,  te jonk om eers te weet wat die huwelik was, laat staan ​​om ingeligte toestemming te gee, maar kant was vry om die verbintenis te eniger tyd te verbreek sonder om 'n rede te gee of 'n boete op te lê. 'N Bruidskat was 'n algemene deel van enige huweliksplan, veral onder die welgesteldes. Dit was die eiendom van die vrou, en het deel geword van die bates van die nuwe huishouding en is deur die man of sy paterfamilies bestuur. 'N Man kan sy verloofde 'n ring gee om aan die derde vinger van haar linkerhand te dra as 'n simbool van hul verlowing. Daar was 'n mate van sorg om die datum van die huwelik te kies, want daar was dae wat as gelukkig beskou is en dae wat as ongelukkig beskou is. Nog belangriker was om te besluit of die nuwe bruid die manus van haar man sou binnegaan of onder die mag van haar vader sou bly. Vir die afgelope twee of twee eeue van die Republiek en dwarsdeur die Ryk was die meeste huwelike sonder 'n spyskaart. Dit wil sê, die vrou het onder die gesag van haar vader gebly. As 'n vrou onder iemand se beheer moes wees, was 'n liefdevolle pa wat in 'n ander huis woon 'n baie beter opsie as 'n man.
Daar was geen huweliksregister nie, en daar was ook geen behoefte aan 'n deur 'n staat aangestelde persoon met die bevoegdheid om die egpaar as getroud te verklaar nie. Slegs vier dinge was nodig: die bruid en bruidegom moet vryburgers wees en verby die ouderdom van puberteit wees wat hulle voornemens is en toestemming gee om man en vrou te wees, en moet die toestemming van enige relevante voog hê.  Die bruid moet dan na haar nuwe man se huis begelei word, en dit is hierdie daad wat die huwelik voltooi het.  Geskrewe dokumentasie van 'n troue was nie nodig nie. Om saam te slaap het nie 'n huwelik gemaak nie,  en skeiding het nie 'n breek gemaak nie  wat tel was die bedoeling van die betrokke individue.
Terwyl die egpaar, nie 'n priester of landdros nie, hulself as getroud verklaar het, was 'n seremonie waarby vriende en familie betrokke was baie soos ons eie. As u per ongeluk in 'n moderne huwelikseremonie beland het, sou dit maklik wees om die rolverdeling van die karakters-bruid, bruidegom, bruidsmeisies, bruidsmeesters, beste man, ouers-te identifiseer, selfs al was hulle almal vreemdelinge, en u sou beslis het geen moeite om te weet wat gebeur het net voor u onverwagte aankoms en wat op die punt staan ​​om te gebeur nie. 'N Moderne bruid het dalk iets oud, iets nuuts, iets geleen, iets blou. Romeinse troues het 'n soortgelyke stel standaardbestanddele. Die tipiese 'bruidrok' was 'n hemellose tuniek (tunica recta) met 'n dubbelgeknoopte wolgordel om haar middel. 'N Saffraankleurige mantel (palla) is oor die tuniek gedra en haar sandale is dikwels in dieselfde saffraankleur geverf. Ses stukkies kunshare (seni crines) geskei deur smal bande beskerm haar eie kapsel. Die uitrusting is voltooi deur 'n vlammende oranje sluier (flammenum) wat haar kop en die boonste deel van haar gesig bedek het.
Die bruid, omring deur haar familie, het die bruidegom en sy familie en vriende by haar huis verwelkom, en toe het sy hulle na die seremonie geneem. 'N Vark of ander dier is geoffer. Die auspex ondersoek die ingewande en beweer dat die uitkoms gunstig is en dat die gode die huwelik goedkeur. Hierdie nie -amptelike posisie, wie se pligte begin en eindig met die een huwelik, is beklee deur 'n familievriend wat na verwagting sou saamstem, ongeag wat hy hom voorgestel het in die offer. As daar 'n huwelikskontrak was, het die bruid en bruidegom dit onderteken en tien getuies uit die twee gesinne het hul seëls daaraan geheg. Die egpaar het toe hul geloftes uitgeruil.
Later, toe die nag aanbreek, was daar 'n raserige optog van die huis van die bruid na die huis van die bruidegom, en, soos hierbo opgemerk, was dit die oomblik toe hulle wettiglik man en vrou geword het. Daar was dalk fluitspelers en fakkeldraers. Drie jong seuns het die bruid gelei terwyl strooimeisies haar distaff en spil dra, simbole van haar rol as draaier en wewer vir die nuwe huishouding. Die bruid word gereeld oor die drumpel van die bruidegom se huis gedra, want dit word as baie ongelukkig beskou as sy onderweg instap.
Staatsaangestelde priesters (genaamd Flamens) van sekere groot gode soos Jupiter moes uit 'n huwelik met confarreatio gebore gewees het, 'n seremonie waarin die bruid en bruidegom 'n ete emmerbrood voor tien getuies deel en die vrou in die spyskaart van haar man. Tacitus vertel ons dat teen die tyd van Tiberius die huweliksreël dit so moeilik gemaak het om 'n geskikte kandidaat vir die priester van Jupiter te vind dat die reëls verander moes word sodat sy vrou slegs onder godsdienstige rituele onder sy spyskaart kon wees. bekommerd was. Anders sou sy soos enige ander Romeinse vrou beskou word. 
Toe die Romeine oor die huwelik praat, verwys hulle na die een of ander van die twee reëlings waarna ons pas gekyk het, maar dit was slegs geldig as beide partye burgers was. Alhoewel hulle nie die volle wettige status van die huwelik gehad het nie, was ander prosedures beskikbaar vir paartjies wat op 'n formele wyse hul besluit om 'n lewe saam te bou, wou aandui. Met die toestemming van hul meester kon slawe 'n egtelike verhouding stig wat bekend staan ​​as 'n contubernium, en dit lyk asof sulke vakbonde net so stabiel was as wettige huwelike. Daar was voordele vir sulke reëlings vir die eienaar, aangesien tevrede slawe meer geneig sou wees om goed te werk en kinders wat daaruit voortvloei, addisionele slawe was wat by sy arbeidsmag gevoeg kon word, maar die verhouding was afhanklik van die goeie wil van die meester en daar was nooit waarborg dat een van die twee nie verkoop sal word nie.
Terwyl byvroue waarskynlik altyd bestaan ​​het, het hulle eers in die Ryk amptelike erkenning gekry toe dit onwettig geword het vir senatore en hul seuns en kleinseuns om met vryvroue te trou. Aangesien sulke verhoudings in elk geval sou voortduur, het die wet erken dat die byvrou 'n plek beklee iewers ver bo 'n hoer, maar nie so hoog soos 'n vrou nie. 'N Man kan een vrou hê, of 'n byvrou, maar hy kan nie albei hê nie. As die vrou wetlik nie in aanmerking kom om 'n vrou te wees nie, of as sy van 'n laer klas as die man is, kan sy 'n byvrou wees. Hierdie status het haar weinig regsbeskerming gegee, maar dit het wel die erkenning van die samelewing van die permanensie van die vakbond impliseer en was soortgelyk aan wat in die moderne Westerse wêreld soms 'n gemeenskaplike vrou genoem word. '' N Weduwee kan 'n slaaf bevry en neem haar as byvrou. Slawe wat wettiglik ontneem is, het Romeinse burgerskap verkry en kon trou solank hulle toestemming van die beskermheer was. Terwyl senatore en hul seuns en kleinseuns nie met vryvroue kon trou nie, kon mans van ander klasse, maar verkies om huwelik te vermy weens die verskil in sosiale klas. Kinders wat uit 'n byvrou gebore is, is nie wettig nie en dra dus die naam van hul ma. Dit is interessant om op te let dat, hoewel egskeiding redelik maklik was, die vryvrou -byvrou van haar beskermheer nie kon skei sonder sy toestemming nie.  Hierdie tegniesheid is nodig geag om te verhoed dat slavinne die voorwendsel van die huwelik gebruik om net uit slawerny te kom. Vrystevroue wat met iemand anders as 'n vorige eienaar getroud was, kon die verhouding net so maklik beëindig as enige ander vrou.
Uiteindelik was daar die baie mense wat in die stad Rome of in een van die provinsies gewoon het wat nie burger of slaaf was nie. Hulle het gewerk en bygedra tot die ekonomie, maar solank hulle die wet gehoorsaam en uit die moeilikheid gehou het, het die Romeinse regering min belangstelling in hulle gehad. Sulke inwoners kon op geen manier 'n openbare amp beklee of aan die regering deelneem nie, maar as hulle sou verkies om saam te woon en voor te gee dat hulle getroud was, het niemand omgegee nie. Hulle 'huwelik' het geen regsgeldigheid nie en sal nie in die hof ondersteun word nie, en as die vrou 'n verhouding het, kan sy nie van die egbreuk aangekla word nie, maar verder was die verhouding waarskynlik nie minder werklik as 'n egte egpaar nie huwelik tussen burgers sou gewees het.
Die rol van vroue in antieke Rome - 'n historiese prentjie saamgevoeg
Regstatus vir vroue in antieke Rome
Vroue in antieke Rome het nie gelyke wettige status as mans gehad nie. Volgens wet was Romeinse meisies en vroue byna altyd onder die jurisdiksie van 'n man, hetsy 'n paterfamilias, 'n man of 'n wettige voog. Gedurende haar hele lewe kan 'n vrou oorgaan van die beheer van die een man na die ander - meestal van vader tot man.
Ten spyte van hul minderwaardige regstatus, sou van Romeinse moeders verwag word om sterk figure in die huishouding te wees, 'n belangrike rol te speel in die toesig oor die opvoeding en opvoeding van kinders en om die gesonde daaglikse bestuur van die huishouding te handhaaf.
Bowenal word verwag dat die Romeinse vrou selfvernietigend sou wees en sterk ondersteuning sou bied vir, maar nie 'n uitdaging nie, vir die paterfamilias.
Ryk en arm vroue in Rome
Romeinse vroue in arm gesinne moes dikwels hard werk, net soos die mans in die gesin. Die meeste daaglikse lewens van vroue was dus nie beduidend anders as mans nie, hoewel hulle wettiglik minderwaardig was. Meisies uit die hoër klas is byna heeltemal in die huishouding grootgemaak, en het selde buite die huis gewaag.
Dit is 'n transkripsie van die video -reeks Die opkoms van Rome. Kyk dit nou, op Wondrium.
Daar is 'n paar bekende voorbeelde van hoogopgeleide vroue, maar oor die algemeen - en veral tydens die vroeë en middelste Republiek - is oormatige kennis of intellektuele vermoëns by vroue met agterdog en onguns beskou. Die belangrikste fokus van 'n meisie se opvoeding was om te leer hoe om draad te draai en klere te weef.
Die meeste aristokratiese vroue is waarskynlik in die middel van hul tienerjare getroud, en 'n vrou wat nie teen 20 getroud was nie, word as 'n afwykende beskou. Later sou die keiser Augustus hierdie vonnis formaliseer deur 'n wet te aanvaar wat 'n swanger vrou bo die ouderdom van 20 jaar wat ongetroud was, swaar gestraf het. Die man wat 'n meisie getroud het, is deur haar pa gekies, gewoonlik om ekonomiese of politieke redes. Die Romeine het huwelike tussen hegter familielede as ons toegelaat. Dit was toelaatbaar vir die eerste neefs om te trou, en vanaf die vroeë ryk kon ooms selfs met hul niggies trou.
Antieke Romeinse huwelik
Fragment van die voorkant van 'n sarkofaag, wat 'n Romeinse huwelikseremonie toon. (Beeld: deur onbekende/openbare domein)
Die huwelik was 'n politieke hulpmiddel en word gebruik om 'n alliansie tussen twee families of politieke faksies te sluit. Dit was uiters algemeen dat politici trou, skei en hertrou namate hul politieke getrouheid verander, of huwelike onder hul kinders sluit.
Die begeerte om kinders as politieke pionne te gebruik, het daartoe gelei dat kinders op baie jong ouderdomme verloof was, soms selfs as babas. Om dit te bekamp, ​​is 'n wet aangeneem wat bepaal dat die twee mense minstens sewe jaar oud moet wees om verloof te raak.
Om die verlowing te simboliseer, het die man (of seuntjie) 'n ysterring aan die middelvinger van die linkerhand van sy verloofde geplaas. Die rede hiervoor was dat, terwyl hulle disseksies van menslike liggame uitgevoer het, die Romeinse dokters geglo het dat hulle 'n senuwee ontdek het wat direk van hierdie vinger na die hart loop. Om 'n huwelik wettig bindend te maak, was baie eenvoudig.
Die enigste vereiste was 'n openbare verklaring van voorneme. Die huwelik word beskou as 'n godsdienstige plig met die doel om kinders te produseer om te verseker dat die gesinsgode steeds aanbid word.
Gedurende die grootste deel van die Republiek het die mees algemene huweliksvorm bekend gestaan ​​as 'n spyskaart huwelik. Manus beteken "hand" in Latyn, en hierdie huwelik het sy naam gekry omdat die vrou beskou is as 'n eiendom wat oorgegaan het uit die hand van haar vader na die van haar man.
In hierdie tipe huwelik het die vrou geen regte gehad nie, en enige eiendom wat sy gehad het, was onder die beheer van haar man. Sy is self beskou as die wettige ekwivalent van 'n dogter aan haar man, en hy het al die magte van lewe en dood wat 'n pa oor 'n dogter gehad het.
Die huwelikseremonie - Tipes huwelike in antieke Rome
Daar was drie maniere waarop a spyskaart huwelik wettiglik aangegaan kan word.
Die mees argaïese, genoem a confarreatio huwelik, wat vereis word om aan 'n reeks ingewikkelde godsdienstige rituele deel te neem.
Die tweede, en meer algemeen, was die coemptio huwelik. In hierdie huweliksvorm het die bruidegom simbolies geld aan die vader van die bruid gegee, en dit word beskou as die feit dat sy haar soos 'n stuk eiendom gekoop het.
'N Laaste soort was die usus huwelik, of die huwelik wat deur gebruik bereik is. In 'n usus huwelik, het die man en die vrou eenvoudig begin saamwoon, en die dag nadat hulle een jaar aanhoudend saamgewoon het, het die vrou onder die beheer van haar man in 'n spyskaart huwelik. Dit was waarskynlik die soort huwelik wat die meeste tipies was onder gewone of armer Romeine.
Alhoewel 'n wettig bindende huwelik slegs uit 'n voorneme kan bestaan, net soos vandag, was daar baie rituele wat mense gereeld uitgevoer het om die geleentheid simbolies te vier. Soos dit beskryf word, let op hoe verskeie daarvan soos moderne trou rituele lyk en moontlik die inspirasie vir sommige hiervan was. Gewoonlik sou die toekomstige bruid haar kinderjare speelgoed aan die huishoudelike gode wy, wat beteken dat sy van kind na vrou oorgaan.
Terwyl sy 'n kind was, sou sy haar hare gewoonlik in 'n poniestert gedra het, maar op haar troudag is haar hare in ses stringe gesny wat dan op 'n komplekse manier bo-op haar kop vasgemaak was en 'n keëlvorm. Dit was tradisioneel dat haar hare geskei word met 'n gebuigde yster spieskop, en die beste spieskop van alles was een wat gebruik is om 'n gladiator dood te maak. Gladiators word soms as simbole van viriliteit beskou, en miskien word hierdie gebruik beskou as 'n manier om 'n vrugbare eenheid te verseker. Die bruid trek toe 'n sluier van deursigtige stof aan wat helder oranje of rooi van kleur was, wat haar skoene pas. Haar tuniek was wit, en sy het 'n krans van marjolein op haar kop gesit.
Sarcophagus of the Dioscures, detail wat die huwelik uitbeeld van 'n Romeinse paartjie wat die bruid se gordel saamvat, kan die knoop toon wat simboliseer dat die man aan haar vasgemaak is, wat hy in hul bed moes losmaak. (Beeld: Deur Ad Meskens/Public Domain).
Voor 'n byeenkoms van vriende en familielede is verskillende opofferings gebring en die vrou het aan haar man gesê: 'Ek is nou van u familie', en hulle hande is dan saamgevoeg. Dit is gevolg deur 'n feesmaal waarin die nuwe bruid en bruidegom langs mekaar sit in twee stoele waaroor 'n enkele skaapvel gestrek is. By die fees was dit die gebruik dat die gaste skree "Feliciter! " wat 'geluk' of 'geluk' beteken. Teen die einde van die aand is die bruid in die arms van haar ma gesit, en toe kom die bruidegom en skeur haar uit haar ma se greep.
Vroue in die Romeinse familie
Die belangrikste plig van die vrou was om kinders te verwek, maar omdat sommige getroud was voordat hulle liggaamlik volwasse was, is dit nie verbasend nie dat baie jong vroue aan komplikasies tydens die bevalling gesterf het. Een van die belangrikste inligtingsbronne oor Romeinse vroue is hul grafstene.
Die belangrikste plig van die Romeinse vrou was om kinders te produseer. (Beeld: Deur Marie-Lan Nguyen (2009)/Public Domain)
Baie hiervan vertel die hartseer verhale van meisies wat op 12 of 13 jaar getroud was, vyf of ses keer geboorte geskenk het en tydens die bevalling gesterf het voor hulle 20 jaar oud was. Hierdie grafstene is ook die beste gids vir wat Romeinse mans as die ideale beskou het eienskappe van 'n vrou. Sommige van die mees algemene positiewe eienskappe wat mans gebruik om hul oorlede vrouens te beskryf, is kuis, gehoorsaam, vriendelik, outyds, spaarsaam, tevrede om tuis te bly, vroom, eenvoudig aangetrek, goed in draaddraai en goed in weefdoek.
Een manier waarop Romeinse mans op hul grafstene geprys is, was om te sê dat hulle hul vrouens vriendelik behandel, met die implikasie dat sulke vriendelikheid onnodig en miskien selfs ongewoon was. In 'n manlike huwelik, byvoorbeeld, kan 'n man sy vrou straffeloos slaan, en daar sou van hom verwag word as sy 'wangedra'.
Mans en vrouens was verplig om kinders te produseer, maar daar was dikwels nie veel liefde tussen hulle nie. Die huwelik word beskou as 'n sosiale en politieke verhouding, nie 'n romantiese verhouding nie. Sommige van hierdie gebrek aan warmte was ongetwyfeld omdat baie Romeinse mans en vroue nie self hul huweliksmaats gekies het nie, en daar was gereeld 'n groot ouderdomsverskil tussen hulle.
'N Vrou was veronderstel om die grootste deel van haar tyd binne die perke van die huishouding deur te bring. Toe vroue uit die hoër klas die huis uitstap-om die mark, die baddens, tempels of vriendinne te besoek-word hulle gereeld in gordyne gegooi wat deur slawe gedra is, om die vuilheid in die strate te vermy en om weggesteek te bly en ongesiens in die openbaar.
Vroue was veronderstel om beskeie en kuis te wees. Die kleding van 'n Romeinse matrone was bedoel om haar heeltemal te bedek, en standbeelde beeld gereeld vroue uit wat 'n spesifieke gebaar maak om hul pudicitia of beskeidenheid. Getrouheid aan jou man was baie belangrik. Dit is as verkeerd beskou dat 'n vrou ywerig, ambisieus, opvallend of selfbevorderend is.
Algemene vrae oor die lewe van vroue in antieke Rome
Vroue in antieke Rome nie in die weermag toegelaat is nie, maar daar word nou gedink dat hulle aan die triomfseremonies .
Die sosiale lewe van vroue in antieke Rome was beperk, aangesien hulle nie kon stem of ampte beklee nie, en daar sou na verwagting die meeste van hul tyd in die huis deurbring om na die behoeftes van die man en kinders te kyk. Terwyl hulle op die mark was, was hulle egter baie sosiaal.
Die rol van Vestale maagd in die priesterdom was 'n baie belangrike openbare rol vroue in antieke Rome .
Status van vroue in antieke tye
Ons kry soms die beeld dat die vrouevryheidsbeweging en feminisme tipies is vir die laat 20ste eeu, maar selfs in die antieke tyd was daar vroue wat daarin geslaag het om die tradisiemure en -grense te breek. Sien meer!
Ons kry soms die beeld dat die vryheidsbeweging en feminisme van vroue tipies is vir die laat 20ste eeu, maar selfs in die antieke tyd was daar vroue wat daarin geslaag het om die tradisiemure en -grense te breek. Sien meer!
Die status van vroue het grootliks gewissel van 'n samelewing na 'n ander. In die ou tyd verdien die meeste mense hul brood uit die landbou, wat eintlik 'n familieonderneming was. Die mees algemene werk vir vroue van daardie ouderdom was die huishoudster. Wat die antieke Rome betref, het vroue volgens die Romeinse wet oorgedra van vadersgesag na die gesag van die man. Selfs 'n ryk weduwee het 'n man nodig gehad as sy haar fortuin wou bewaak. Romeinse vroue het eers in die 1ste eeu vC meer regte en vryheid gekry.
Romeinse vroue mag nie hul eie onderneming besit nie. Na 'n lang tyd waarin hulle nie eers voorstelle kon maak nie, het mans begin belangstel in hul vrouens se advies en opinies. Vroue van ryk families het ook nie gewerk nie. Werk was dus voorbehou vir slawe en vir die laer klasse.
Die belangrikste beroep van die vrou was om die huis te versorg en kinders groot te maak. Maar arm vroue moes werk om te oorleef. Slavinne het gewerk as bediendes of huishoudsters en persoonlike diensmeisies van die hoër klas dames. Slawe het nie die reg gehad om wettig te trou nie, maar hulle is toegelaat om 'n seksuele verhouding te hê met die oog op voortplanting, omdat kinders, wie se ouers beide slawe was, ook slawe was. Hulle kan deur hul meesters vrygemaak word en word dus vrye mans, maar slegs hul kinders kan ook die status van burger verkry. Toe hulle vrygelaat is, het hulle ook middele gekry om hulself te onderhou. Hulle het getrou gebly aan hul meester wat hulle aanhou help het wanneer dit nodig was.
Die huweliksdag is sorgvuldig gekies; die gunsteling maand hiervoor was Junie. Eers was daar die godsdienstige seremonie, daarna is die handelinge onderteken en uiteindelik was daar 'n fees vir vriende en familie. Romeine het familie en huwelik as uiters belangrik geag. Many Roman marriage traditions have been kept up to these days. Thus, the ring is placed on the left hand's third finger in order to symbolize engagement the bride is wearing white veal on her head and the presence of the best man. Roman girls were considered to be fit for marriage at the early age of 14. The father of the bride was the one to choose a husband for his daughter, so the economic interest and the inter-family relationships were considered to be more important than love.
Eques, (Latin: "horseman") plural gelyk stel, in ancient Rome, a knight, originally a member of the cavalry and later of a political and administrative class as well as of the equestrian order. In early Rome the equites were drawn from the senatorial class and were called equites equo publico ("horsemen whose mounts were provided for by the public"). They were the most influential members of the voting assembly called the Comitia Centuriata. From the beginning of the 4th century bc , non-senators were enlisted in the cavalry they provided their own horses (equites equo privato). By the 1st century bc , foreign cavalry tended to replace them in the field and thus to restrict the equestrian order to posts as officers or members of the general's staff. By this time the equites had become a class distinct from the senators. Unlike senators they were legally free to enter the fields of commerce and finance. Bekend as publicani, those who were businessmen enriched themselves by securing contracts to supply the army and to collect taxes and by exploiting public lands, mines, and quarries in the provinces. In this way the equites became a prosperous business and landowning class, eventually forming a third political group, along with the optimaliseer en populares, whom they occasionally rivaled in the growing power struggle in Rome.