Hier is wat jongmense sê oor hul Depressie
Depressie raak jaarliks ​​meer as 80,000 XNUMX jongmense in die Verenigde Koninkryk. Dit kan 'n verwoestende impak hê ...
Image deur GeorgeB2
Nie alle tuisbegrafnisse eindig met 'n groen begrafnis nie. Baie gesinne kies vir verassing of 'n standaard, moderne begrafnis, dus neem slegs die advies in hierdie afdeling in ag wat op u situasie van toepassing is. Ongeag u planne, die belangrikste advies is om probleme te voorsien en buigsaam te wees soos nodig. U is miskien ten volle toegewyd aan die verwesenliking van u visie, maar soms kan die weer, begraafplase en mense, of hulle nou dood of lewendig is, u beplande gebeurtenis vernietig.
Benewens die emosionele en geestelike aspekte van begrafnisse, is daar ook altyd logistieke en praktiese faktore om in ag te neem: byvoorbeeld, wat is die weervoorspelling? Watter seisoen is dit? As u 'n begrafnis in die agterplaas hou, is die grond bevrore of oorstroom en is dit nie geskik om te grawe nie? Het u elke stap verwag om u geliefde van hul sterfbed na die grafplek te vervoer? Het u al die gereedskap en toerusting wat u benodig, en 'n rugsteunplan as dinge verander? As iemand u ontstel deur die wens van u en u geliefde om 'n tuisbegrafnis en 'n groen begrafnis te hê, kan hulle weier om die diens by te woon, of kan hulle die begrafnis staak as hulle nie daarmee saamstem nie?
Wat as die oorledene 'n bietjie bedrieër is en besluit om 'n chaos te geniet tydens hul laaste afskeid?
U kan natuurlik nie op elke probleem voorsien nie. Maar hier is 'n lys van die dinge waarvoor u moet sorg voordat u 'n geliefde sterf, om seker te maak dat alles glad verloop (of so vlot as wat dit kan) as dit kom.
Papierwerk: Het u 'n voltooide doodsertifikaat (en 'n begrafnispermit, indien u staat dit vereis)? Is daar enige testament of regsdokumente wat opgespoor en oorgelees moet word?
Gehuurde helpers: Sal u 'n begrafnisondernemer benodig? 'N Masjienoperateur? N ingenieur?
Vrywillige helpers: Het u mense gevra of opdrag gegee om te help met die diens en die hantering van die liggaam? Benodig u palledraers, grafgrawers, bestuurders, 'n vrywillige koördineerder?
Begraafplaas: Is daar betaal vir alles? Het die wettige eienaar van die grafruimte die tussentydse magtiging onderteken? Weet die bestuurder die beste pad na die begraafplaas? Het hulle 'n droë lopie gedoen om na huidige konstruksiesones of onbekendes te kyk?
Begrafnis agterplaas: Het u die geskiktheid en wettigheid van die graf bevestig? Is daar op die presiese ruimte besluit?
Vervoer van die liggaam: Het u 'n voertuig, of kan u een leen? Het u bevestig dat die begraafhouer in die voertuig pas? Wie sal ry en die liggaam in die voertuig laai? Wat is die plan om die liggaam by die eindbestemming te verwyder?
Begrafnishouer: Wat beplan u om te gebruik? Het u dit gereed? Wie sal as draers optree, en het hulle instruksies nodig om die houer te hanteer? Het u 'n sakbord of 'n toestel daaronder nodig?
Grafplan: Het u die nodige gereedskap en helpers wanneer dit tyd is om te grawe? Het u die grond ondersoek en hindernisse opgespoor?
Harry: maak sy eie kis
As voorbeelde van hoe groen begrafnisse en tuisbegrafnisse kan lyk, wil ek 'n paar belangrike, volhoubare laaste afskeid deel waarby ek die plesier gehad het. Harry was 'n kosbaarste man wat in my gemeenskap gewoon het. Sy verjaardag het op 'n Woensdag gekom; sy vrou, Mildred, het my genooi om te praat oor die realiteit van groen opsies, waaroor haar geliefde Harry gelees het Moeder Jones tydskrif.
Nadat hy verneem het dat 'n kis uit enige organiese materiaal gemaak kan word, solank dit die gewig van sy bewoner kan dra, besluit Harry om sy eie kis voor sy dood te maak. Mediese toetse het hom ongeveer 'n jaar gegee om hierdie droom te bewaarheid.
Op 'n dag het Harry sy bed met die aanbreek van die dag verlaat, na die agterplaas opgeruk en met 'n kombuisgesnyder 'n groot skep bamboes afgekap. Hy het 'n seun ingeroep om hom te help om 'n begraafhouer te bedek wat lyk soos 'n hoopkis waarin die bamboes met strooi en droë modder saamgehou is. Harry se toekomstige kis het baie tyd in die somerson gehardloop, en toe het dit in die motorhuis gewoon deur die natte val.
Net voor Halloween het Harry die aarde verlaat. Ek het die aand by sy gesin by die huis aangesluit. Sy skoondogter het sy gunsteling persketert gebak, en sy seun het my gehelp om die man van die uur te bad en aan te trek terwyl ons na Tony Bennett en Mel Tormé om die beurt in die sitkamer luister.
Harry het die aand in sy selfgemaakte bamboeskis, reg in die sitkamer, deurgebring terwyl bure en voormalige medewerkers afskeid geneem het. Buite was sy twee nefies in die agterplaas met 'n trekker om Harry se laaste rusruimte te grawe. Hulle het die masjinerie by 'n buurman geleen, en een neef het reeds geweet hoe dit gebruik moes word. Gelukkig was die grasagtige agterplaas gelyk, en die bamboes was baie buigsaam, wat die nefies se werk vergemaklik het.
Die gesin het my gehuur om te verseker dat die begrafnis van die agterplaas in Clackamas County wettig was en die provinsiale voorskrifte gevolg het. Ek het die provinsiale beplannings- en soneringsafdeling gekontak om te bevestig dat die grond as landelik beskou word. Ek het ook in die omgewing geloop om na waterskeidings te soek, om seker te maak dat die graf minstens vyftig meter van die buurman se huis af was, en om te kyk of dit swaarkry, soos sinkgate of klippe.
Toe Harry se graf gereed was, het die nefies en bure hom stadig na buite gedra. Aan die graf het almal gelag en 'n paar heildronke gedeel, en toe is die kis neergesit. Eenvoudig en soet, net soos hy was.
John: Die krag van musiek
Johannes se dood was op hande. Hy was in sy vroeë vyftigs en in die finale stadium van pankreaskanker. Die hospiesverpleegster het voorspel dat hy net 'n paar dae oor sou wees voordat hy metafories die pad sou oorsteek om te sien wat aan die ander kant was.
Familielede het begin aankom en het om die beurt langs sy bed gesit, sy hand vasgehou en hom gerusgestel met hul teenwoordigheid dat hy nie alleen sou sterf nie. Hulle het nie geweet wat hulle nog moes doen nie. Die kombuis oorkant die gang van die slaapkamer was oorvol geliefdes en lekker kos. Dit was 'n plek van berusting vir John se vele versorgers. Sommige dae was stil en hartseer; ander was gevul met storievertelling terwyl mense met John herinner het.
Almal was in die kamer toe John sy laaste vlak asem haal. Die onrustige geraas word gevolg deur 'n oorverdowende stilte. Niemand het ongeveer vyftien minute lank beweeg nie, totdat Jacob uitgeglip het om sy kitaar te gaan haal. Toe hoor ons die amper engele stamme van "Tears in Heaven" deur Eric Clapton. Almal het stil gesit en Marielle het 'n gebed opgesê. Iemand het sjampanje uit die kombuis ingebring, en almal het John gerooster.
Jacob speel aanhoudend musiek op sy kitaar: "For Emily, Whenever I May Find Her" van Simon en Garfunkel en daarna Bob Marley se "Redemption Song." Toe lees John se ma die gedagtes wat sy die vorige aand neergeskryf het, voor terwyl sy met John aan sy hand hou. Alles het organies en in perfekte tydsberekening gebeur.
Mense het begin aankom, en Jacob het steeds liedjies op sy kitaar gespeel. John is met sy gunsteling Keulen gespuit, en met die hulp van twee vriende is hy in 'n wolkombers gesit wat sy pa van die weermag af gehad het. Stories, musiek en liefde het dwarsdeur die huis gedryf toe ons gewag het op die plaaslike grafgraaf se oproep dat hulle gereed was om vir ons John te bring.
Die week daarvoor het die familie die begraafplaas besoek om sy begrafplaas te kies, die papiere te betaal en te teken en die rotsblok en inspirerende aanhaling te kies wat as sy grafteken sou dien. Die gesin sou verkies om 'n agterplaas op hul eie eiendom te begrawe, maar dit is nie toegelaat waar hulle in Portland woon nie. Hulle was egter in vrede, aangesien hulle van mening was dat John die klein begraafplaas sou liefhê wat hulle vir hom gekies het, met 'n aangewese groen begrafnisgebied.
Nadat die oproep van die begraafplaas gekom het, het die bure hul Chrysler-bussie (met die agtersitplekke na onder) na die dek van die slaapkamer gebring. As gevolg van sy mediese behandelings het John so gekrimp geraak dat slegs twee mans nodig was om hom in sy knus kombers toegedra te dra.
Die kitaarmusiek het 'n lieflike toon aangegee. Die tye was onophoudelik deur die reis vanaf die slaapkamer, die glasdeur uit, die voertuig in en deur die hekke van die begraafplaas.
Ons het in stilte in die begraafplaas gestaan. Dit was alles so natuurlik en so baie werklik. Niks hoef gesê te word nie. Toe die groep gereed voel, druk die sekston die knoppie op die verlagingstoestel om John in die graf te laat sak.
Een vir een beweeg elke persoon na die gat, loer in en groet. Toe die groep die begraafplaas stilweg in hul voertuie verlaat, skoffel ek en die sexton die grond in die graf toe ek hom vertel hoe lief die dag met John en sy gemeenskap was.
Begrafniskoste in die Verenigde State beloop gemiddeld meer as $ 10,000. En elke jaar begrawe konvensionele begrafnisse miljoene ton hout, beton en metale, sowel as miljoene liter kankerverwekkende vloeistof. Daar is 'n beter manier, en Elizabeth Fournier, liefdevol die "Green Reaper" genoem, lei jou stap-vir-stap daardeur. Sy bied omvattende en medelydende leiding, wat alles van groen begrafnisbeplanning en begrafnisse vir tuisbegrafnisse tot wettige riglyne en buite-die-boks-opsies dek, soos begrafnisse op die see.
Die skrywer wys die weg na groen begrafnispraktyke wat beide die omgewingswelstand van die planeet en die ekonomiese welstand van geliefdes in ag neem.
Klik hier vir meer inligting en / of om hierdie boek te bestel. (Ook beskikbaar as 'n Kindle-uitgawe.)
Elizabeth Fournier, genaamd "The Green Reaper" genoem, is die skrywer van Die Groen Begraafboek: Alles wat jy nodig het om 'n bekostigbare, omgewingsvriendelike begrafnis te beplan. Sy is eienaar en bestuurder van Cornerstone Funeral Services, buite Portland, Oregon. Sy dien in die adviesraad vir die Green Burial Council, wat die standaard stel vir groen begrafnis in Noord-Amerika. Sy woon op 'n plaas saam met haar man, dogter en baie bokke.