PressReader - Landbouweekblad: 2017-09-22 - As ’n gro­te val
As ’n gro­te val
Swa­er Louis was daar die dag toe ek my eer­ste koe­doe­bul met my eer­ste, eie ge­weer ge­skiet het. Daar­na het ek al­tyd my oë oop­ge­hou vir groot, ou bul­le wat eint­lik op ge­leen­de tyd leef.
Landbouweekblad - 2017-09-22 - Lbw|inhoud - Koos Bar­nard is re­dak­teur van SA Jag­ter.
Ek en swa­er Louis was don­ker­og­gend al by die plaas­hek en het met ka­meel­do­ring­hout ’n st­aan­vuur teen die koue ge­maak. Ons moes da­rem vir ’n be­taam­li­ke tyd wag voor­dat ons og­gend­kof­fie by Boe­tie Harm­se kon loop be­del. Toe ons la­ter koers kies veld toe, het die og­gend­lug­gie wraak ge­neem op el­ke oop stuk­kie vel. Na­by die berg waar ons af­ge­laai sou word, het die Land Crui­ser tot stil­stand ge­knars en Louis het die lin­ker­deur oop­ge­maak. Hy het grond toe ge­wys. “Groot bul,” het Louis no­de­loos ge­fluis­ter en al­bei van ons het berg se kant toe ge­kyk, die rig­ting waar­in die spoor ge­wys het. “Hy is som­mer nou-nou hier ver­by, julle moet mooi kyk.”
Ek het die .308 Mau­ser, wat ek as stu­dent met ge­leen­de geld ge­koop het (my mei­sie, la­ter my vrou, was die barm­har­ti­ge Sa­ma­ri­taan), sty­wer vas­ge­hou. Hier­die was my eer­ste koe­doe­jag met my eer­ste, eie ge­weer. Sou die hand­ge­laai­de 165 gr Hor­na­dy-koe­ëls mans ge­noeg wees vir ’n Suid­wes-koe­doe­bul?
Of dit die­self­de bul is waar­van ons die spo­re vroe­ër aan die voet van die berg ge­kry het, sal ek nooit weet nie, maar hy het am­per op die kruin half ver­skuil ag­ter ’n haak­bos ge­staan toe ek hom sien. Ná die skoot het hy links weg­ge­breek en tus­sen die we­li­ge haak­en koe­doe­bos­se ver­dwyn. Ek het let­ter­lik ge­hard­loop na waar hy ge­staan het en toe aan­ge­stap in die al­ge­me­ne rig­ting waar­in hy ver­dwyn het, my hart al klop­pend in my keel.
Toe ek skaars 50 treë ver­der vas­steek waar die ou gro­te se krul­ho­ring bo die gras uit­steek, was ek vir ’n he­le paar oom­blik­ke woor­de­loos. B­lyd­skap het deur my ge­bruis, maar ook ’n vreem­de ge­voel van ver­lies. Jy skiet net een maal in jou le­we jou eer­ste groot koe­doe­bul met jou eer­ste, eie ge­weer. En om al­les te kroon, was dit na­by die plek waar ek groot­ge­word het in my ge­lief­de ka­meel­do­ring­bos­veld. Ek het by die ou gro­te gaan sit en hom be­won­der. Dit was ’n ou slyt­bek­bul wat moes plek maak vir ’n nu­we ge­ne­ra­sie. Sy tyd het ge­kom en tog kon ek nie op­hou won­der of hy ge­reed was daar­voor nie . . .
DIE GRASIE VAN TYD
Dit was weer vroeg­og­gend toe ek 34 jaar la­ter na­by die Wa­ter­ber­ge anderkant Vaal­wa­ter op ’n rots­kop­pie na ’n groot bul soek. Ons het lank en ver te voet gesoek en die vo­ri­ge vier dae het wel ver­skeie koe­does op­ge­le­wer, maar ek wou nie skiet nie – dit moes ’n groot, ou bul wees. Een van dié wat reeds sy ge­ne ver­sprei het en ba­sies op ge­leen­de tyd leef.
En toe, as­of uit die niet, het hy skie­lik in die og­gend­son uit die dig­te bos on­der ons ver­skyn. Ek moes vin­nig skiet, maar in daar­die oom­blik kon ek dui­de­lik die te­kens van die tyd op sy lyf sien. Dit was ’n bul met reu­se­ho­rings en ’n lyf om daar­by te pas. In sy fleur moes hy werk­lik iets be­son­ders ge­wees het.
Toe ek langs die stok­ou reus gaan kniel, was ek oor­wel­dig deur e­mo­sie. Dit was die groot­ste, oud­ste koe­doe­bul wat ek nóg ge­skiet het. Ek het aan my eer­ste groot koe­doe­bul daar in Suid­wes ge­dink.
He­rin­ne­rin­ge het deur my ge­dag­tes be­gin spoel. Swa­er Louis van der West­hui­zen is ook al weg. Groot van gees en hart, ’n man uit een stuk. Een van die me­de­stig­ters van die pri­va­te skool El Nat­han op S­tam­priet in Suid­wes. Hy kon nooit vir Va­der Tyd wag nie, maar is vroeg reeds van ons ge­steel. Ja, swa­er Louis was ’n gro­te wat veels te vroeg ge­val het . . . en ek was glad nie ge­reed vir daar­die ver­lies nie.
Selfs wan­neer ’n jag­tog ver­skeie koe­does op­le­wer, het die skry­wer al­tyd bly soek na ’n groot, ou bul voor hy aan­lê.