Maart 2017 – houvanblou
Weet jy of jy gelukkig is of nie?
Maart 13, 2017 Maart 13, 2017 Nena Dreyer15 Kommentaar
Twee blogs wat my nou heeltemal te veel laat wonder te vroeg op 'n Maandag: https://poerdezmerdez.wordpress.com/2017/03/13/how-to-be-perfectly-unhappy/
As ek my twee sente kan bygooi – ek wonder tog of daar nie vreeslik baie mense is wat so besig is om te tob en wonder of hulle gelukkig / ongelukkig is dat hulle dalk heeltemal mis hoe gelukkig hulle dalk wel is nie? Dalk is dit erg eenvoudig maar my eie ondervinding is dat my eie "overthinking" en innerlike komplikasies my nog nie regtig enige iets in die sak gebring het nie – ook nie ooit beter laat voel het nie.
Wat ookal jou invalshoek ek hoop jy vind so klein bietjie meer geluk in jou of om jou of deur jou hierdie week as waarop jy "gebargain" het!
Posted in Life on life's terms, Mooi of treffende woorde
Maart 3, 2017 Maart 4, 2017 Nena Dreyer18 Kommentaar
Dit was vannaand weer bonfire meeting by die plaaslike rehabilitasiesentrum maar vannaand het 'n jongman se storie my regtig aangegryp.
Hy praat so "matter of factly" – so doodeerlik sonder doekies omdraai of verskonings soek. Ek sal nie aan sy storie reg kan laat geskied as ek dit woord vir woord probeer oordra nie maar as ek moet opsom:
Hy begin dagga rook en drink in standerd ses
Waarna hy homself in sy eerste rehabilitasiesentrum bevind
Hy probeer vervolgens 'n verskeidenheid ander delms en raak aan alles verslaaf.
Hy besef 'n Nigeriese dwelmhandelaar huur 'n woning drie huise van sy ouerhuis af.
Hy begin steel om te kan dwelms koop en land verskeie kere in die tronk.
Hy besluit om eerder by sy eie familie te steel waarna hy uit die huis gejaag word en vir 'n tyd onder 'n brug woon, nie ver van sy huis af nie, waar sy ma en pa daagliks verby hom ry oppad werk toe.
Deur die jare was hy nog 'n paar keer in rehabs – 5 alte saam as ek reg onthou. Op 'n dag besluit hy dat hy defnitief sal kan ophou as hy Jesus in sy lewe het. Sy familie hoor van 'n kerk wat verslaafdes help en stuur hom daarheen waar hy vir 6 maande bly – vir groot dele in kettings – ja aktual yster kettings. Maar steeds kan hy nie ophou nie.
'n Paar maande gelede skraap hy moed bymekaar, kruip terug huis toe en smeek vir 'n kans om te "detox" – behandeling terwyl hy deur die onttrekkings gaan. Sy familie stuur hom na 'n plaaslike hospitaal vir die behandeling van geestestoestande waar hy Methadone ('n tipe mediese heroine) en Benzodiazepine (Uiters verslawend) gevoer word! Hy vertel dat hy daagliks 'n gesprek met 'n sielkundige moes hê, dat hy op dag een besef het dat sy bykans niks van heroin af weet nie, dat dit haar nie verhoed het om hom met raad en daad by te staan nie en dat hy haar kon oorreed om sy dosisse van al sy voorskrif medikasie te laat verhoog!
Dit is duidelik dat hy van sy eerste rehab af wou ophou maar nie kon nie. Hy het my so baie laat dink aan 'n audio band lewensverhaal van Cathy H waarna ek graag luister. In die 12 stap program wanneer mense se stories opgeneem word, word hulle volle name nie gebruik nie ter wille van die beginsel dat deelnemers anoniem bly.
Cathy H se storie is heeltemal anders as myne. Sy was swanger op 16, in en uit die tronk, 'n heroin verslaafde. Sy vertel dat sy ook baie graag wou stop. Sy het haarself ook na sielkundiges en medici gewend. Sy praat van haar "never lines" in haar storie. Sy het vir haarself goed gesê soos: As dit my dogter in gevaar stel gaan ek ophou – as ek gearresteer word gaan ek ophou – as ek 'n prostituut word om my dwelms te kan kry gaan ek ophou – as ek my familie vervreem gaan ek stop – as ek harde dwelms doen soos heroin gaan ek ophou. Sy het elke liewe een van haar "never lines" oorgesteek maar sy kon nie ophou nie. Toe sy dit op 'n dag vir die sielkundige sê vra die vir haar: "En hoe laat dit jou voel?" Sy was ook vreeslik baie gevra hoekom sy so optree wat sy natuurlik self glad nie verstaan het nie. Al die "behandeling" het haar net heeltemal magteloos laat voel.
My fisiese storie is glad nie soos Cathy H s'n nie. Tog, as sy haar lewensverhaal vertel besef ek dat ons geestelike en spirituele stories absoluut identies is. Ek het ook sulke "never lines" gehad. Ek het gedink dat ek my geliefdes se alkoholisme en verslawing met ultimatums – strepe in die sand – kon beheer. Ek het elke liewe een van my eie "never lines" oorgesteek en nog kon hulle nie stop nie. Ek het vir jare my dogter en man na sielkundiges en terapeute aangery waarby ons geensins kon baat nie. Dit was vannaand vir my so 'n openbaring toe die jong man sê dat hy 'n kopskuif gemaak het. Dat die 12 stap program se eerste stap hom met 'n hou tussen die oë laat besef het dat hy nege jaar gelede laas eerlik met homself of enige iemand anders was. Dat net so ongemaklik as wat dit vir hom was om oor sy probleme te moes praat met iemand wat eintlik niks van verslawing af geweet het nie en geen persoonlike ervaring daarvan gehad het nie, net so tuis voel hy in die kring waar hy besef hier oordeel niemand nie, hier het elkeen sy eie lewensstorie, hier is jy veilig tussen ander wat dieselfde stryd as jy stry terwyl jy op jou eie tyd uit die donker gat kruip totdat jy weer die lewe in al sy volheid kan ervaar.
Dit maak my baie emosioneel om sulke stories te hoor. Ek weet en glo dat die regstelsel nie mense wat hulp nodig het in die tronk moet gooi nie. Daar bestaan reeds sedert 1971 wetgewing wat dit moontlik maak om eerder so iemand met rehabilitasie te help, hy moes boonop nog bitter jonk gewees het toe hy die eerste keer tronk toe was – dit is net nie reg nie. Ek voel sterk dat medici nie verslawende middels vir mense wat sukkel met verslawing moet voorskryf nie en veral nie kan toelaat dat daardie persoon die dosis manipuleer nie! Ek voel sterk dat wanneer mense of hulle geliefdes hulp soek ons nie net by die medici moet soek wat geld kos nie maar ook die gratis hulp wat die N.A. en A.A. bied ten minste moet probeer. Dit is ook hoekom ek my storie moet vertel – as iemand anders my eerder vertel het sou ons nie so lank hoef te gesukkel het in die donker nie. Dit pla my dat nie EEN van die sielkundiges of psigiaters wat ons geraadpleeg het my eers daarvan vertel het of daarna verwys het nie. Vir die jong man om verbitterd te wees oor al hierdie dinge gaan hom net mooi niks help nie. Wel – laat ek nou maar eerlik wees – vir my ook nie ne!
Aan die einde van die meeting vat ons almal hande om die vuur – almal wat sukkel met enige vorm van verslawing, alkoholisme en almal wat vir hulle lief is en omgee, ons maak 'n liefdesketting. Die meeting voorganger sê dan: Ons staan so sodat ons elkeen kan weet dat ons nooit weer alleen of verwerp hoef te voel nie. Terwyl ons so staan sluit ons harop af met die gebed "serenity prayer" om ons te herinner dat daar Iemand groter as ons in beheer is, om nie ons koppe te breek oor dinge wat buite ons kring van invloed val nie maar ook dat ons onself kan verander om elke dag te groei en sterker te word – nie omdat ons doel is om perfek te wees nie maar omdat ons groei en vordering wil ervaar. Weet dat ons lewe, nie net "survive" nie. En so stap vir stap, meeting vir meeting, wys een stukkende vir die volgende stukkende die pad om uit die donket gat van verslawing te kan kruip.