Dis nie om die raad en krag van God te bevraagteken nie, want dit sou sonde wees. Ons vra nie van die Here rekenskap van sy dade nie, en ook nie van sy optrede nie. Ons ondersoek bloot sy raad.
Die Here openbaar wel waarom dit so moet wees: Dit gaan oor God se regverdigheid in ’n straf wat voltrek moet word.
Maar terselfdertyd is God se regverdigheid en sy heiligheid ook aan mekaar verbind, want die Here handhaaf juis sy eer deur sy geregtigheid.
Die geregtigheid van die Here vereis dat alle sondes wat teen sy majesteit begaan is, gestraf moet word.
Dan vereis die Here se geregtigheid ook dat sy raad uitgevoer word. Dit raak die saak van straf in hierdie opsig dat die Here bepaal het dat Hy sekere mense by Hom wil hê, maar dat Hy die satan en almal soos hy gaan verdelg.
Dis ook reg so, want iemand wat nie kan onderskei tussen reg en verkeerd nie, is ’n eerlose persoon, en kan dus nie deel in die eer en heiligheid van God nie. So ’n persoon verdien om in ’n plek besorg te word waar die heerlikheid van God nie is nie. Dis die ewige straf van God.
Kom ons kyk na die bekende geskiedenis van die sonde. Adam en Eva voer die sonde in die menslike geslag in. Daarom kan die Here nie anders nie; Hy moet ’n mens straf vir die sonde wat ’n mens bedryf.
Die hele sisteem van die Ou-Testamentiese offers is hiervan ’n bewys. Daar word geoffer om die mense met God te versoen.
Hulle het ook verder aangetoon dat hierdie offer niks anders as ’n menslike offer kon wees nie, omdat die herhaling van die diere-offers die ontoereikendheid gepreek het.
Die Verlosser moes dus ’n Verbondshoof wees, sodat ons die verlossing op dieselfde manier kan bekom as wat Adam se nageslag sy dood bekom het.
1 Korinthiërs 15 skryf hierdie saak neer waar daar geskryf staan dat die dood deur ’n mens is, en daarom die opstanding uit die dood ook deur ’n mens. Dit help tog nie om een sondige mens vir ’n ander een te laat sterf nie, want die sondige een kan nie eers vir sy eie saligheid sterf nie.
Maar daar is nog ’n eis. Die Verlosser moes kon besluit wanneer wil Hy sterf, en ook weer wanneer Hy uit die dood wil opstaan.
Hy kon nie onbepaald teen die dood stry en oor ’n korter of langer tydperk die oorwinning behaal nie.
Die dood oorval Hom nie. Hy gaan daarin. En vroeg die oggend van die derde dag is Hy reeds op uit die dood. Dis nie beslissings wat ’n mens kan neem nie, want ons kan nie besluit wanneer om te sterf nie.
Dit verklaar waarom Christus God moes wees. Hy moes ons saam met Hom uit die dood kon terugbring, en aan ons die ewige heerlikheid gee soos wat Hy het.
Dit was nie gewone toorn wat Christus moes dra nie. Hy het inderdaad ’n geweldige konsentrasie van God se toorn gedra. Dis net ’n saak wat God self kan doen.
Dan moes die Verlosser sorg dat sy verlossingswerk van krag bly oor die mense wat Hy verlos het. Dit mag nie verouder of verval nie. Hy kon nie net sterf en weggaan en daarmee was alles verby nie.
Met sy lewe en kruisiging is Hy tot sonde gemaak, sodat ons die geregtigheid van God kon verkry. Maar daardie deel van die saak is nou verby. Wanneer Hy met die wederkoms verskyn, kom Hy as ’n Regter.
Wanneer ons hierdie Verlosser weer sien, sal dit wees om te sorg dat dié vir wie Hy gesterf het, nie in die hande van die satan beland nie. Dis die eindoordeel.
Dan beslis Hy en maak Hy bymekaar. Hy pak dan elke gerf van sy oes versigtig weg in sy skure! Dan is die kruiswerk finaal en volmaak vervul.
Jesus Christus word deur God gestuur en deur sy werk en deur die werk van sy Heilige Gees ontvang ons die saligheid.
Broeder en suster, leef in die vaste wete: U is verlos. Jesus, wat God en mens is, het vir jou vergifnis by God verkry. Hy leef en maak vir jou plek reg in sy koninkryk.