Wat later snags nie slaap nie en in die huis rondhardloop en die ligte aan- en afsit. n Kind wat bedags en snags met n beiteltjie die pleisterwerk van die mure afslaan wanneer hy nie onder die tafel of in die besemkas sit nie. n Kind wat slaan en skop en sy hande flap as jy hom n drukkie wil gee. n Raaiselkind. n Outistiese kind. Soos Riana Scheepers (pp. 37-41 in Dulle Griet) se Die Rachelsporsie met n reël soos En my naam is Lea, dink sy. Waarskynlik bewys hierdie opmerkings minstens twee dinge: dat die obsessie met die uitdeel van skuld onder die voorwendsel van progressiewe politiek hoogty vier (sodat wie dit bevraagteken, gevaar mag loop om in die hande van regses te speel); en dat verwagtinglose, trae lees nie meer die reël nie, maar die uitsondering in die era van die Tirannie van Onmiddellikheid geword het (sodat die romansier wat nie aan die leser se verwagtinge voldoen nie, hom aan gemene spel skuldig maak?).