Die hoop vir bewaring lê by die kinders - FAK
Bonné de Bod het as 50/50-aanbieder talle insetsels oor die renosterslagting gemaak. Tog sê sy al het sy meer as honderd renosterkarkasse gesien, sal sy nooit daaraan gewoond raak nie. Op die betrokke dag waar nog twee renosters vir hul horings afgemaai is en sy haar plek voor die kamera moes inneem, het sy besluit die wêreld moet weet wat regtig aan die gebeur is.
Sy hoop om almal met Stroop so te inspireer dat hulle dit nie wil vernietig nie.a
In Stroop doen sy by diegene aan wat daagliks hul lewens op die spel plaas om renosters te bewaar, by die wonderlike mense wat na die renosterwesies omsien, by dié wat sorg dat renosterstropers vervolg word en dan die ander kant van die muntstuk: by die mense wat met renosterhoring handeldryf en ook diegene wat dit gebruik. Susan is agter die videokameralens waar hulle nie net in die Krugerwildtuin, waar die meeste renosters ter wêreld gestroop word, verslag doen nie, maar ook oorsee waar hulle onder meer in Viëtnam hulleself as voornemende kopers van renosterhorings voordoen en uitvind hoekom plaaslike inwoners, wat aan kanker ly, juis dié horing gebruik om beterskap te bewerkstellig.
Sy sê renosterhoring is die mees gesogte materiaal ter wêreld. Dan volg die angswekkende statistieke. Daar word elke agt uur 'n renoster vir niks anders as sy of haar horing doodgemaak nie.
Bonné vertel in die rolprent dat dit beteken dat as jy vanaand gaan slaap en môreoggend opstaan, is daar 'n renoster doodgemaak.
Bonné het grootgeword waar sy saam met haar ouers en haar oupa-hulle twee keer per jaar Krugerwildtuin toe gegaan het.
Sy sê sonder dat mense in die oë van 'n renoster of olifant gekyk het, gaan baie mense net nie verstaan waarvan sy en Susan met hul rolprent praat of hoekom hulle omgee nie.
Dis vir haar baie belangrik om veral die jeug te betrek, want "ons hoop lê by hulle".
Daarom word Stroop nie net by rolprentteaters vertoon nie, maar ook by skole. Bonné en Susan is ook na afloop van elke vertoning vir 'n vrae-en-antwoordsessie beskikbaar.
Wat haar hoop gee en wat sy eers ná die rolprent besef het, is dat renosters nie paspoorte besit nie. "Hulle behoort aan ons almal en mense wil betrokke raak."