'n Perfekte dag op Muratie | SARIE
‘n Perfekte dag op Muratie	deur admin
Van Suid-Afrika se beste rooiwyne word hier gemaak. Op tradisionele maniere waar die wynmaker die wyn voel en saam met die sap leef, pleks van om in ’n elektroniese ruimtetuig te staan en rekenaarknoppies te druk. Annatjie, wat tans in die herehuis op Muratie woon, kom oorspronklik van Britstown diep in die Karoo. Haar vaardigheid as kosmaker en ingebore talent om te onthaal en mense tuis te laat voel, laat ’n indruk op enigiemand wat al in haar eetkamer of sommer in die kombuis aangesit het. As die besoek op ’n Sondagmiddag geskied, is dit saam met die familie. Daar is die vier volwasse Melck-kinders en agt kleinkinders, en gewoonlik ’n paar goeie vriende. “Ons hoef darem nie in skofte te eet nie,” vertel Kim Melck, wat getroud is met die oudste seun, Rijk – ook die hoofbestuurder van die plaas. “Die kinders eet in ons huis en die volwassenes in die hoofeetkamer met sy reuse-tafel wat plek vir 18 het.” Kim, self ’n kosfoendi wat as spysenier werk, sal saam met Annatjie agter die potte inspring om die spanne familie en gaste te voer.
Om in dié herehuis se kasarm van ’n kombuis, kompleet met vuurherd en yslike gasstoof, te kook, kan net ’n voorreg wees. “Oud ontmoet nuut!” spot Annatjie. “Ek glo daarin om die basiese dinge reg te doen en seker te maak van jou bestanddele. En dan moet ’n mens nie die waarde van ervaring onderskat nie.” Kim hou van eksotiese geure, soos die Thaise botterskorsiesop wat sy dié Sondag as voorgereg voorsit. Sy eksperimenteer ook graag met nuwe bestanddele en kookstyle. “Maar nes die Melcks is ek versot op goeie, basiese kossoorte wat behoorlik gaargemaak is,” sê Kim. Wat ’n mens bring by twee gunsteling-geregte wat Annatjie sal voorsit as die etensuurklok op Muratie gelui word: ’n heel stuk potgebraaide beesvleis en skaapafval. Vir lg. is Annatjie besonder bekend onder dié wat geleer het om afval te waardeer. “As Karookind het ek my tande op afval gesny,” vertel Annatjie. “Dis vir my besonder lekker om ’n gereg wat my so na aan die hart lê met vriende te kan deel – of met besoekers wat in die wintermaande afval in ons kelder kom eet.” Sy maak die oond oop en die skottel afval lê goudbruin, lymerig en aanloklik met stukke wit aartappel wat soos ganseiers vir jou loer.