Moeder Maria to the rescue | SkalkSkryf
« Pyemotes ventricosus
Moraliteit en deugsaamheid »
Moeder Maria to the rescue
November 26, 2009 deur Louwie
Ry ons gister (N) SAP kantore toe om ons dogter se ondronsie met `n paal met ons kar te gaan aanmeld terwille van Outsurance.
Reg langs die SAP kantore is daar toe `n verkeersknoop. Ons vind `n 80 something witkop tannetjie in `n steeks Hunday Getz as oorsaak van die onvrede op die pad. Ons hou langs haar stil en vra nou wat?
“It won`t go” sê sy heel vrolik. Moeder Maria sê hang in daar ons kom.
Gaan parkeer ons kar en loop na haar toe. Ander karre ry ongeduldig by haar verby. Ek vra wat is fout, sy sê weer “It won`t go”. Ek sê klim uit laat ek sien.
Ag vader tog, sy is so oud sy kan skaars loop. Ma kom help en ek sê gaan parkeer die antie daar op die sypaadjie onder `n boom.
Klim in die tjor en draai die sleutel en whalla !!!!! die kar start onmiddelik. Sien sê ek triomfantlik, so maklik as dit. Kom klim in en ry. Die outannie sê “I know, but it won`t go”. Ek sê wat bedoel jy? Sy sê weer “it won`t go” en ek dog whatch my nou, as hierdie robot groen word dan gaan ek hier vandag rubber brand met die tjor.
Rev die enjin lekker warm, lig slaan groen, trap die petrol en laat los die koppelaar en …. niks, net die enjin wat blou moord skreeu met die toere in die rooi. Kar staan botstil, antie is reg “It won`t go”.
Ek sê vir Ma kom klim agter die stuur van die steekse tjor in dan stoot ek hom gou oor die straat na die naaste parkeerplek toe. Dis `n ou piepklein karretjie, hoe moeilik ka dit nou wees.
Gelukkig kom `n karwag help stoot. Die naaste parkeerplek is so 100 meter verder oor `n robot by `n dubbelweg. Toe die lig groen word toe stoot ons. Voor ons nog halfpad oor die eerste 3-baan straat is slaan die lig weer rooi. Die verdomde kar is swaar. En vreemd genoeg, die verkeer bly doodstil staan en wag vir ons om selfs die oorkantste 3-baan straat oor te steek.
Teen die tyd wat ons by die parkeerplek kom jaag my asem, my tong klou aan my verhemelte vas van dors en my arme swak hart met al sy omlynings dreig om die gees te gee. Ek sweer as my bose prostraat (waarvan mens nie mag praat nie) nog met my was sou die ook gekla het van mishandeling.
Ek gaan sit en hyg na asem op die trap van `n winkel. Ma loop terug om die ou gryskop vroutjie te gaan haal en weer te herenig met haar siek kar. Ons wag by haar tot die AA opdaag, toe gaan ons voort op ons sending na die (N) SAP. Daar weier die apatiese dames agter lessenaars om ons te help. Genadiglik kom `n wit sersantjie tot ons redding, maar dit is annerdag se storie.
Ons gaan terug na die ou, vermoed ons, Joodse antie en haar mank tjor. AA sê hulle sal die ding fix. Ma ruil telefoon nommers met die antie uit en vra waar sy bly. Net hier agter iewers, sê die ou vroutjie, maar sorry, sy kan nie mooi onthou watter voorstad nie want sy ly aan Altzheimers. Is nog nie te erg nie, maar sy kan nie meer alles so mooi onthou nie. Ma belowe, sodra ons ons besigheid met ons eie gekneusde kar uitgesorteer het kom ons terug. Die antie was op pad om haar hondjie by die salon te gaan haal en sy is erg bekommerd oor die hond. Hoe gaan sy by hom kom as hulle nie die kar gou kan regmaak nie.
Ons doen ons besigheid en gaan terug na die parkeerplek. Geen teken van die tjor en sy eienaar nie. By die huis bel Ma die nommer wat Stolla (die Joodse vroutjie met Altzheimer) vir haar gegee het. Die bediende sê nee, the old lady is not back yet. Bel later weer. Die keer is sy tuis. “I am not taking this well, not well at all,” sê Stolla beteuterd. “What about my dog?” Die kar is nog nie reg nie, dit gaan `n dag of wat vat. Moeder Maria sê byt vas ek kom, ek sal die hond gaan haal en vir jou bring sê net waar die hond is en waar jy bly.
Gelukkig kan sy nog die straat se naam en selfs die nommer onthou waar sy bly, maar steeds nie die voorstad nie. Die GPS beduie een rigting, die straatkaart `n ander. Ma vertrou die straatkaart, kry die hond en vat hom huis toe.
Twee uur later bel ek bekommerd vir Ma, waar de duiwel is jy? Sy en die Stolla drink net eers tee. Kalmeer haar net eers bietjie dan kom sy huis toe.
Baie later daag sy weer by die huis op met `n lang storie.
Stola, nou 82 jaar oud, is op Kreta gebore van, klink dit, `n Griekse ma en `n Sweedse pa. Later trek hulle Swede toe waar sy opgroei, onderwyseres word en die wêreld vol klasgee. Op 32 trou sy met `n ingeneur na sy gesweer het sy sal nooit `n man vat nie want sy is niemand se slaaf nie. Iewers in die sestigs trek hulle na Suid Afrika waar haar man kom help vliegtuie bou (Danel?). Hulle het 2 seuns, een bly nou in die Kaap (ongetroud) en een in Amerika (getroud met kinders).
Die een in die Kaap was nou onlangs hier by haar. “When was he here Agnes?” vra sy die huiswerker. “July Madam.”
“He is comming to visit again. When did he say he will come again Agnes?”
“December Madam. He will come again December.”
Hoe lank kan die ou vroutjie en haar hond en twee katte nog alleen bly in haar dubbelverdieping huis met sy grasgroen swembad? Hoe lank voor sy nie weer haar pad terug vind huis toe nie?
Haar seun uit Amerika stuur vir haar `n GPS, maar sy kan nie eers `n selfoon se werking onder die knieg kry nie.
“Bring your husband so he can show me how to work the GPS,” sê sy toe Moeder Maria wegry. Moeder Maria is diep bekommerd oor die lot van die klein dapper vroutjie. Bel my enige tyd dag of nag as jy iets nodig het, sê sy toe sy wegry.
Miskien sal Moeder Maria eendag in die Hemel kom, so hoop ek.
Posted in Louwie, Uncategorized | Tagged Moeder Maria | 5 Kommentaar
op November 27, 2009 at 7:29 vm Joh
Die verband tussen moraliteit en deugsaamheid.
op November 27, 2009 at 7:59 vm demoerin
Hel, nou het jy my ook aan die worry.
Haar kinners kan haar mos nie so los nie…. en sy bestuur nog? Goeie genugtig…. ek dink sy moet bly wees dat daar ‘n Moeder Maria in die omtrek is.
op November 27, 2009 at 9:43 nm Louwie
demoerin, hierdie is `n tipiese catch 22 situasie waarin Altzheimer mens laat. Vat jy haar weg uit haar bekende omgewing dan stres sy so dat haar verstand binne `n kort tyd opgee en sy dan `n volledige Altzheimer geval word.
Los jy haar waar sy is vorder die siekte gelydelik en verval sy in elk geval oor tyd in `n staat van totale verwaarlosing en uiteindelik terminale Altzheimer.
So wat doen jy? Los haar waar sy gelukkig is en wag tot sy nie meer weet wie of wat sy is nie en sit haar dan in `n inrigting, of vat haar en versorg haar so goed jy kan vir `n kort tydjie en sit haar dan in `n inrigting?
As dit ek is wat die siekte ontwikkel dink ek wil dan liewer my self uitvat voor ek vergeet.
op November 30, 2009 at 10:14 vm demoerin
Sjoe, ek hou maar duim vas dat die ding my ook nie eendag vat nie. Dit kan nie lekker wees nie.
op September 17, 2014 at 11:29 vm vvuureoc
Maak eerder soos ‘n gewese klient van my. Het al sy rekeninge klaarbetaal. Die veld ingery en toe ‘n stewige teug aan die dubbelloop haelgeweer geneem, maar ek twyfel of ek die moed sal hê