Bastille-dag - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Bastille-dag is die algemene naam wat in Engelssprekende lande aan die nasionale dag van Frankryk gegee word, wat elke jaar op 14 Julie gevier word. In Frans word dit formeel genoem la Fête nationale ("Die nasionale viering") en algemeen en wettig le 14 juillet ("die 14de Julie").
Die Franse nasionale dag is die herdenking van Storming of the Bastille op 14 Julie 1789, 'n keerpunt van die Franse Revolusie, asook die Fête de la Fédération wat die eenheid van die Franse volk op 14 Julie 1790 gevier het. Franse kultuur word regdeur Frankryk gehou. In Parys word die oggend 'n militêre parade gehou op die Champs-Élysées voor die President van die Republiek, saam met ander Franse amptenare. Die geleentheid word gereeld gebruik om gaste uit ander lande te nooi, veral by geleenthede wat herdenkings herdenk vir samewerking met Frankryk.
Die storm van die Bastille, 14 Julie 1789
The Storming of the Bastille (Frans: Prize de la Bastille) het op die middag van 14 Julie 1789 in Parys, Frankryk, voorgekom. Die fort-gevangenis het 'n groot kas ammunisie en kruit gehad. Dit bevat destyds slegs sewe gevangenes, maar word deur die rewolusies gesien as 'n simbool van die magsmisbruik van die monargie; die val daarvan was die flitspunt van die Franse Revolusie.
Gedurende die bewind van Louis XVI het Frankryk 'n groot ekonomiese krisis in die gesig gestaar, deels veroorsaak deur die koste om in te gryp in die Amerikaanse Revolusie en is vererger deur 'n regressiewe belastingstelsel.2 Op 5 Mei 1789 het die Boedels-generaal van 1789 vergader om hierdie kwessie te hanteer, maar is teruggehou deur argaïese protokolle en die konserwatisme van die Tweede Landgoed wat die adel verteenwoordig3 wat minder as 2 persent van die bevolking van Frankryk uitmaak.2
Op 17 Junie 1789 het die Derde Landgoed, met sy verteenwoordigers van die gewone mense, hulself weer tot die Nasionale Vergadering gekonstitueer, 'n liggaam wie se doel die oprigting van 'n Franse grondwet was. Die koning het aanvanklik hierdie ontwikkeling teengestaan, maar is gedwing om erkenning te gee aan die gesag van die vergadering, wat homself op 9 Julie herdoop tot die Nasionale Konstituerende Vergadering. Op 11 Julie 1789 tree Louis XVI op, onder invloed van die konserwatiewe edeles van sy privaatraad. het sy minister van finansies, Jacques Necker (wat simpatie met die Derde Boedel gehad het) ontneem en verban en die ministerie van finansies heeltemal gerekonstrueer.
Baie Parysenaars het vermoed dat Louis se optrede die begin van 'n koninklike staatsgreep deur die konserwatiewes is en dat hulle opstandig sou begin wees toe hulle die volgende dag die nuus hoor. Hulle was ook bang dat koninklike soldate ontbied is om die nasionale konstituerende vergadering, wat op Versailles vergader, te sluit. Die vergadering het weer ononderbroke vergader om die uitsetting van hul vergaderplek te voorkom. Parys is spoedig verwoes met onluste en wydverspreide plundering.
Brons reliëf van 'n gedenkteken opgedra aan Bastille-dag.
Op 14 Julie het die inwoners van Parys, gevrees dat hulle en hul verteenwoordigers deur die koninklike leër of deur buitelandse regimente van huursoldate in die diens van die koning aangeval sou word, en probeer om ammunisie en buskruit vir die algemene bevolking te kry, die Bastille bestorm. Die Bastille was 'n vesting-gevangenis in Parys wat mense op die basis van die tronk aangehou het lettres de cachet (letterlik 'seëlbriewe'), arbitrêre koninklike beskuldigings wat nie teen appèl aangeteken kon word nie en wat nie die rede vir die gevangenisskap aangedui het nie. Dit was bekend vir die hou van politieke gevangenes wie se geskrifte die koninklike regering ontevrede gehad het, en was dus 'n simbool van die absolutisme van die monargie. Terwyl dit gebeur, was daar ten tyde van die aanval in Julie 1789 slegs sewe gevangenes, wat nie van groot politieke belang was nie.2
Versterk deur wisselvallig Gardes Françaises ('Franse wagte'), wie se gewone rol was om openbare geboue te beskerm, was die skare 'n goeie wedstryd vir die verdedigers van die fort, en goewerneur de Launay, die bevelvoerder van die Bastille, het die hoofmanne gevoeg en die poorte oopgemaak om 'n onderlinge slagting te vermy. Maar moontlik weens 'n misverstand, is gevegte hervat. Volgens amptelike dokumente is ongeveer 100 aanvallers en net een verdediger in die aanvanklike gevegte dood. In die nadraai is De Launay en drie ander verdedigers doodgemaak, asook Jacques de Flesselles, die prévôt des marchands ('provost of the merchants'), die verkose hoof van die gildes van die stad, wat onder die feodale monargie ook die bevoegdhede van 'n hedendaagse burgemeester gehad het.4
Kort na die storm van die Bastille, laat in die aand van 4 Augustus, na 'n baie stormagtige sitting van die Assemblée constituante, is die feodalisme afgeskaf. Op 26 Augustus is die verklaring van die regte van die mens en die burger (Déclaration des Droits de l'Homme et du Citoyen) is verklaar (Homme met 'n hoofletter h wat "mens" beteken, terwyl homme met 'n kleinletter beteken h "man").4
Reeds in 1789, die jaar van die storm van die Bastille, was voorlopige ontwerpe vir 'n nasionale fees aan die gang. Hierdie ontwerpe was bedoel om die land se nasionale identiteit te versterk deur 'n viering van die gebeure op 14 Julie 1789. Die amptelike fees geborg deur die Nasionale Vergadering is die Fête de la Fédération.5
Die kermis gehou op 14 Julie 1790 was 'n viering van die eenheid van die Franse volk tydens die Franse Revolusie. Die doel van hierdie viering, 'n jaar na die Storming of the Bastille, was om die vrede te simboliseer. Die geleentheid het plaasgevind op die Champ de Mars, wat destyds ver buite Parys geleë was. Die nodige werk was nie op skedule om betyds afgehandel te word nie. Op die dag herroep as die Journée des brouettes ("Die dag van die kruiwa") het duisende Paryse burgers bymekaargekom om die konstruksie te voltooi wat nodig was om die Champ de Mars in 'n geskikte plek vir die viering te omskep.6
Op die dag van die fees het die Nasionale Wag bymekaargekom en in die gietende reën langs die tempel van die Tempel voortgegaan, en 'n beraamde 260,000 Paryse burgers is op die Champ de Mars ontmoet.6 'N Massa is gevier deur Charles Maurice de Talleyrand, biskop van Autun onder die ancien régime.
Lafayette lei die eed (18e eeu olieverf, Musée Carnavalet)
Op die oomblik was die eerste Franse grondwet nog nie voltooi nie, en dit sou eers amptelik bekragtig word tot September 1791. Maar die kern daarvan is deur almal verstaan, en niemand was bereid om te wag nie. Lafayette het die President van die Nasionale Vergadering en al die afgevaardigdes op 'n plegtige eed aan die komende Grondwet gelei:
Ons sweer om vir ewig getrou te wees aan die nasie, aan die wet en aan die koning, om met alle mag die grondwet te handhaaf soos deur die Nasionale Vergadering besluit en deur die koning aanvaar is, en om deur die onlosmaaklike bande verenig te bly met alle Franse mense. van broederskap.7
Die Fête de la Fédération soos gesien van agter die Koningstent, deur Isidore Stanislas Helman (1790)
Later het Louis XVI 'n soortgelyke gelofte gedoen:
Ek, die koning van die Franse, sweer om die mag wat deur die grondwetlike handeling van die staat aan my gegee is, te gebruik, om die Grondwet te handhaaf soos deur die Nasionale Vergadering bepaal en deur myself aanvaar.8
Die titel "Koning van die Franse", wat hier vir die eerste keer gebruik word in plaas van "Koning van Frankryk (en Navarre)", was 'n innovasie wat bedoel was om 'n gewilde monargie te hervat wat die titel van die monarg aan die mense eerder as die gebied van Frankryk.9 Die koningin Marie Antoinette staan ​​toe op en wys die Dauphin, die toekomstige Louis XVII, en sê: "Dit is my seun wat, net soos ek, in dieselfde sentimente aansluit."10
In hierdie relatief rustige stadium van die rewolusie het baie mense die politieke periode van politieke stryd as die land beskou. Hierdie denke is aangewakker deur teen-rewolusionêr monarchiens, en dit eers kermis is ontwerp met 'n rol vir koning Louis XVI wat sy koninklike status sou respekteer en behou. Die geleentheid het vreedsaam verloop en het 'n kragtige, maar illusoriese beeld gegee van die viering van nasionale eenheid na die verdelende gebeure van 1789-1790.
Die feesorganiseerders het afvaardigings van lande regoor die wêreld, insluitend die onlangs gevestigde Verenigde State, verwelkom. John Paul Jones, Thomas Paine en ander Amerikaners het hul Stars and Stripes op die Champ de Mars ontbloot, die eerste keer dat die vlag buite die Verenigde State gevlieg is.11
Na afloop van die amptelike viering, eindig die dag in 'n groot vierdaagse fees. In die tuine van die Château de La Muette is meer as 20 000 deelnemers 'n maaltyd aangebied, gevolg deur baie sang, dans en drink.
Oorsprong van die huidige viering
Op 30 Junie 1878 word 'n fees amptelik in Parys gereël ter ere van die Franse Republiek (die geleentheid is herdenk in 'n skildery deur Claude Monet).12 Op 14 Julie 1879 was daar 'n ander fees, met 'n semi-amptelike aspek. Die gebeure van die dag was onder meer 'n onthaal in die Kamer van Afgevaardigdes, gereël en gelei deur Léon Gambetta,13 'n militêre oorsig, en 'n Republikeinse Fees in die Pré Catelan.14 Le Figaro het geskryf dat "mense baie geëet het om die storm van die Bastille te vereer."15
In die 1870's is 'n veldtog vir die herinstelling van die fees as 'n nasionale vakansiedag geborg deur die noemenswaardige politikus Léon Gambetta en geleerde Henri Baudrillant.6 Daar was baie geskille oor wat die nasionale feestyd moet onthou, insluitend 4 Augustus (die herdenking van die einde van die feodale stelsel), 5 Mei (toe die Estates-Generaal die eerste keer vergader), 27 Julie (die val van Robespierre) , en 21 Januarie (die datum van die uitvoering van Louis XVI).6 Op 21 Mei 1880 het Benjamin Raspail 'n wet voorgestel, onderteken deur vier-en-sestig regeringslede, om "die Republiek op 14 Julie aan te neem as die dag van 'n jaarlikse nasionale fees."
Die regering het besluit dat die datum van die vakansie op 14 Julie sou wees, maar dit was steeds ietwat problematies. Die gebeure van 14 Julie 1789 was onwettig onder die vorige regering, wat in stryd was met die behoefte aan die Derde Republiek om wettige legitimiteit te bewerkstellig.6 Franse politici wou ook nie hê dat die enigste grondslag van hul nasionale vakansiedag in 'n dag van bloedvergieting en klashaat gewortel moes wees nie, soos die dag waarop die Bastille bestorm het. In plaas daarvan het hulle die totstandkoming van die vakansie as 'n tweeledige viering van die Fête de la Fédération, 'n fees ter viering van die eenjarige herdenking van 14 Julie 1789 en die storm van die Bastille.16
In die debat oor die aanvaarding van die vakansie het senator Henri Martin, wat die Nasionale Dagwet geskryf het,16 het die kamer op 29 Junie 1880 toegespreek:
Moenie vergeet dat agter hierdie 14 Julie, waar die oorwinning van die nuwe era oor die Ancien Régime deur gevegte gekoop is, nie vergeet dat daar na die dag van 14 Julie 1789 die dag van 14 Julie 1790 was nie (...) Hierdie laaste dag Ek kan nie die skuld kry dat hy 'n druppel bloed vergiet het omdat hy die land verdeel het nie. Dit was die inwyding van die eenheid van Frankryk (...) As sommige van u dalk skrop teen die eerste 14 Julie, het hulle beslis nie een teen die tweede nie. Wat ook al die verskil tussen ons is, iets wat oor hulle hang, dit is die groot beelde van nasionale eenheid, waarna ons almal begeer, waarvoor ons almal sou staan, bereid om te sterf indien nodig.17
Vandag word die viering formeel genoem la Fête nationale ("Die nasionale viering") en algemeen en wettig le 14 juillet ("die 14de Julie").18
Franse Alpha-vliegtuig Bastille-dagparade in Parys, 14 Julie 2017
Bastille-dag vier vandag die Franse kultuur. As 'n nasionale openbare vakansiedag is skole, regeringskantore en baie besighede gesluit, sodat mense aan openbare vieringe kan deelneem. Hierdie geleenthede, wat in Parys en ander stede gehou word, kan 'n parade, dans, sowel as gemeenskaplike maaltye, partytjies en 'n skouspelagtige vuurwerkvertoning insluit.
Die militêre parade in Parys wat op Franse televisie uitgesaai word, is veral opmerklik. Dit word deur die Franse president geopen en bevat diensmanne en -vroue van verskillende eenhede, die Paryse brandweer, en 'n verbyvliegtuig met vliegtuie en helikopters van die Franse lugmag en die lugmag. Kleiner militêre optogte word in Franse garnisoenaanwysings gehou (veral Marseille, Toulon, Brest en Belfort).
Bastille-dag militêre parade
Bastille-dag militêre optog op die Champs-Élysées, Parys, 2010. Buitelandse legioen 1ste infanteriregiment van die Republikeinse wag Perder van die Republikeinse wag tydens die militêre parade in 2007 op die Champs-Élysées Bastille Day 2017 militêre parade in Parys
Bastille-dag, wat oorspronklik 'n gewilde fees was, het tydens die Gids of Direktoraat gemilitariseer geword (le Directoire), 'n vyflidskomitee wat Frankryk bestuur het vanaf 2 November 1795, toe hy die Komitee van Openbare Veiligheid vervang het, tot 9 November 1799, toe dit deur Napoleon Bonaparte omvergewerp is. Onder Napoleon het die viering baie van sy belang verloor, hoewel dit tydens die Derde Republiek weer in die mode gekom het.
Die veertiende Julie word die amptelike nasionale viering op 28 Junie 1880, en 'n dekreet van 6 Julie dieselfde jaar het 'n militêre parade daaraan gekoppel. Tussen 1880 en 1914 is die vieringe by die Longchamp-renbaan in die Bois de Boulogne, Parys, gehou.
Sedert die Eerste Wêreldoorlog is die optog op die Champs-Élysées gehou, en die eerste keer was die défilé de la Victoire ("Victory parade") gelei deur Marshals Joseph Joffre, Ferdinand Foch, en Philippe Pétain op 14 Julie 1919. Dit was egter nie 'n Franse nasionale vakansiedag nie, alhoewel dit op dieselfde datum gehou is, maar een wat die Geallieerde afvaardigings ooreengekom het om die Versailles-vredeskonferensie. Onthullings van al die Franse Eerste Wêreldoorlog-bondgenote het aan die parade deelgeneem, tesame met koloniale en Noord-Afrikaanse eenhede van Frankryk se oorsese Ryk.19 Vier dae later word 'n aparte Victory-optog van die Geallieerde troepe in Londen gehou.20
In die Tweede Wêreldoorlog het die Duitse troepe wat Parys en Noord-Frankryk beset het, langs dieselfde roete geloop. 'N Oorwinningsparade onder generaal de Gaulle is in 1945 gehou na die herstel van Parys na die Franse heerskappy. Binne die tydperk van die besetting deur die Duitsers het 'n geselskap van die kommando Kieffer van die Forces Navales Françaises Libres die Franse nasionale vakansiedag in die strate van Londen voortgesit.
Onder Valéry Giscard d'Estaing is die parade-roete elke jaar verander met troepe wat van die Place de la Bastille na die Place de la République marsjeer om gewilde uitbrake van die Franse Revolusie te herdenk.21 Onder presidente François Mitterrand en Jacques Chirac is die parade-roete terug na die Champs-Elysées waar dit steeds gehou word.
In die afgelope jaar het die optog begin met militêre orkeste van die Franse weermag wat die verhoog opneem met orkesuitstallings en boorvertonings, soms insluitende vertonings van buitelandse dienspligte en gemonteerde eenhede; plus militêre en burgerlike kore wat klassieke Franse patriotiese liedere sing. Hierdie opening eindig met die speel van La Marseillaise, die volkslied van Frankryk.
Die parade volg met voetsoldate, insluitend die leër Infanterie; troepe de Marine; lug; Gendarmerie, waaronder die Franse Republikeinse wag; en soms nie-militêre polisie- en brandweereenhede. Die Franse Buitelandse Legioen bring altyd die agterkant van hierdie deel van die parade op, omdat hul seremoniële opmars vinniger is as dié van ander Franse infanterie-eenhede. Gemotoriseerde en gepantserde troepe volg, met die gewilde Paryse brandweer (wat 'n militêre eenheid in die Franse leër is) wat tradisioneel die agterkant opbring.
Met die Champs-Élysées vanaf die Arc de Triomphe bereik die troepe die Place de la Concorde, waar die president van die Franse Republiek, sy regering en buitelandse ambassadeurs in Frankryk staan.
Terselfdertyd, bo die Champs-Elysées, gaan die vliegpasta voort met die Franse lugmag- en vlootmagvliegtuie en helikopters, en vliegtuie van die National Gendarmerie, die ministerie van binnelandse sake se lugveiligheidsdiens en die verskillende brandweer-eenhede landwyd, eindig met 'n valskermvertoning deur geselekteerde valskermspringers van die Franse weermag.
1989: Frankryk vier die 200ste herdenking van die Franse Revolusie, veral met 'n monumentale vertoning op die Champs-Élysées in Parys, geregisseer deur die Franse ontwerper Jean-Paul Goude. President François Mitterrand het as gasheer opgetree vir genooide wêreldleiers.22
1994: Troepe van die Eurocorps, waaronder Duitse soldate, paradys op uitnodiging van François Mitterrand. Die geleentheid is gesien as simbolies van sowel Europese integrasie as Duits-Franse versoening.23
2004: Ter viering van die Eeufeesviering van die Entente Cordiale, het die Britte die militêre parade gelei met die Rooi Pyle wat oorhoofs gevlieg het.24
2007: Ter herdenking van die 50ste herdenking van die Verdrag van Rome, is die militêre parade gelei deur troepe van die 27 EU-lidlande wat almal op die Franse tyd optog.25
2014: ter herdenking van die 100-jarige herdenking van die begin van die Eerste Wêreldoorlog, is verteenwoordigers van 80 lande wat tydens hierdie konflik geveg het, na die plegtigheid genooi. Die militêre optog is geopen deur 76 vlae wat elk van hierdie lande verteenwoordig.26
2017: Ter herdenking van die 100-jarige herdenking van die toetrede van die Verenigde State van Amerika tot die Eerste Wêreldoorlog en die jarelange vennootskap tussen die lande, het Amerikaanse dienspligtiges in die Bastille-dagparade in Parys opgeruk, terwyl rookroetes oorhoofs uit 'n vliegveld gevoer is deur Franse Alpha-jets.
Bastille-vieringe in ander lande
Baie ander lande vier ook Bastille-dag, veral dié met groot Franse gemeenskappe of spesifieke bande met Frankryk.
Byvoorbeeld, Luik in Wallonië, die Franssprekende streek België, vier elke jaar Bastille-dag sedert die einde van die Eerste Wêreldoorlog, aangesien Luik deur die Légion d'Honneur versier is vir sy onverwagte weerstand tydens die Slag van Luik.27 Spesifiek in Luik, was dit al bekend dat die vieringe van die Bastille-dag groter is as die vieringe van die Belgiese nasionale vakansiedag. Die stad hou ook 'n vuurwerkvertoning buite die Kongreshuis en baie nie-amptelike geleenthede vier die verhouding tussen Frankryk en die stad Luik.28
Toe Frankryk in 1881 'n groot deel van die huidige Franse Polynesië annekseer, na 'n lang stryd met die Britse kolonialiste en Protestantse sendelinge, is Tahitiërs toegelaat om een ​​dag per jaar aan sport-, sang- en danskompetisies deel te neem: Bastille-dag.29 Die enkele dag van die viering het ontwikkel tot die groot Heiva i Tahiti-fees in Papeete Tahiti, waar tradisionele geleenthede soos kano-wedrenne, tatoeëring, sang- en danskompetisies en vuurwandelings gehou word.30
Lande soos Kanada, veral in Quebec, wat beduidende Franse bevolkings het, borg groot feesvierings op Bastille-dag. Die Verenigde State het talle stede, waaronder New Orleans met sy Franse Creoolse wortels, wat jaarliks ​​vieringe van die Bastille-dag hou. Die verskillende stede vier met baie Franse krammetjies soos kos, musiek, speletjies en soms die ontspanning van beroemde Franse bakens.
↑ La fête nationale du 14 juillet "Die nasionale vakansiedag van 14 Julie") Die amptelike webwerf van Elysée. 17 Julie 2019 herwin.
↑ 4.0 4.1 Jules Isaac, L'époque révolutionnaire 1789-1851 (Parys: Hachette, 1950).
↑ Hans-Jürgen Lüsebrink en Rolf Reichardt, The Bastille: A History of a Symbol of Despotism and Freedom (Duke University Press Books, 1997, ISBN 0822319020).
↑ 6.0 6.1 6.2 6.3 6.4 Christopher Prendergast, Die veertiende Julie en die neem van die Bastille (Profielboeke, 2009, ISBN 1861979398).
↑ Nous jurons d'être à jamais fidèles à la nation, à la loi et au roi, de maintenir de tout notre pouvoir la Constitution decrétée par l'Assemblée national et acceptée par le roi et de demeurer unis à tous les Français par les liens indissolubles de la fraternité. François-Auguste-Alexis Mignet, Historie de la revolution francaise depuis 1789 jusqu'en 1814 (Wentworth Press, 2018, ISBN 0341075140).
↑ 'n Aanduiding van 'n konstitusionele monargie eerder as 'n absolute een, was die styl "Koning van die Franse" in werking 1791-1792 en is herleef na die Julie-rewolusie in 1830.
↑ Voilà mon fils, il s'unit, ainsi que moi, aux mêmes sentimente. Antoine Bonifacio en Paul Maréchal, La France, l'Europe et le monde, de 1715 à 1870 (Parys: Hachette, 1965).
↑ Natalie Adamson, Skilderkuns, politiek en die stryd om die École de Paris, 1944-1964 (Routledge, 2009, ISBN 0754659283).
↑ Philip Nord, Impressioniste en politiek: Kuns en demokrasie in die negentiende eeu (Routledge, 2000, ISBN 0415206952).
↑ Philip Nord, Die Republikeinse oomblik: stryd om demokrasie in Frankryk uit die negentiende eeu (Harvard University Press, 1995, ISBN 0674762711).
↑ Op 'n avontuur hier van 'n Beaucoup-banket, en 'n mémoire de la Prize de Bastille, en 'n komende banket-veronderstelling, veronderstel dat u ou plesier-ontmoetings op 'n eksklusiewe Beaucoup-parel. Paris Au Jour Le Jour Le Figaro, 16 Julie 1879. Op 18 Julie 2019 herwin.
↑ 16.0 16.1 Hugh Schofield, Bastille-dag: Hoe vrede en rewolusie vermeng geraak het BBC News, 14 Julie 2013. Ontsluit 18 Julie 2019.
↑ Le Quatorze Juillet Ontsluit 18 Julie 2019.
↑ Artikel L. 3133-3 van die Franse arbeidskode www.legifrance.gouv.fr. 17 Julie 2019 herwin.
↑ Alistair Horne, Om 'n stryd te verloor - Frankryk 1940 (Penguin Books, 2007, ISBN 0141030658).
↑ Vredesdag, 19 Julie 1919 nadraai, 11 Junie 2011. Onttrek 18 Julie 2019.
↑ Le 14 juillet France-diplomatie. Op 18 Julie 2019 herwin.
↑ R.C. Longworth, Frans skiet die werke met 'n stygende tweemalige Frans Chicago Tribune, 15 Julie 1989. Ontsluit 18 Julie 2019.
↑ Le 14 Juillet Présidence de la Républic. Op 18 Julie 2019 herwin.
↑ Philip Delves Broughton, die beste van die Britte, is die voortou in die parade vir Bastille-dag The Telegraph, 15 Julie 2004. Ontsluit 18 Julie 2019.
↑ Die 14de Julie: Franse ministerie van Europa en Buitelandse Sake, Bastille-dag. Op 18 Julie 2019 herwin.
↑ Bastille-dag in foto's: Soldate uit 76 lande marsjeer na Champs-Elysees af The Telegraph, 14 Julie 2014. 18 Julie 2019 herwin.
↑ Reiskeuses: Top 10 Bastille-dagvieringe Reuters, 13 Julie 2012. Op 16 Julie 2019 herwin.
↑ 'n Ongewone Bastille-dag: in Luik, België Eurofluence, 19 Julie 2014. Op 16 Julie 2019 herwin.
↑ Die beste fees waarvan u nog nooit gehoor het nie: The Heiva in Tahiti X Dae in Y. Op 16 Julie 2019 herwin.
↑ David Trumper, 7 plekke buite Frankryk waar Bastille-dag gevier word WorldFirst.com, 11 Julie 2014. 16 Julie 2019 herwin.
Adamson, Natalie. Skilderkuns, politiek en die stryd om die École de Paris, 1944-1964. Routledge, 2009. ISBN 0754659283
Bonifacio, Antoine en Paul Maréchal. La France, l'Europe et le monde, de 1715 à 1870. Parys: Hachette, 1965. OCLC 679992827
Hanson, Paul R. Historiese Woordeboek van die Franse Revolusie. Scarecrow Press, 2004. ISBN 0810850524
Hibbert, Christopher. Die Dae van die Franse Revolusie. William Morrow en Co., 1999. ISBN 0688169783
Isaac, Jules. L'époque révolutionnaire 1789-1851. Parys: Hachette, 1950.
Lüsebrink, Hans-Jürgen, en Rolf Reichardt. The Bastille: A History of a Symbol of Despotism and Freedom. Duke University Press Books, 1997. ISBN 0822319020
Nord, Philip. Die Republikeinse oomblik: stryd om demokrasie in Frankryk uit die negentiende eeu. Harvard University Press, 1995. ISBN 0674762711
Nord, Philip. Impressioniste en politiek: Kuns en demokrasie in die negentiende eeu. Routledge, 2000. ISBN 0415206952
Prendergast, Christopher. Die veertiende Julie en die neem van die Bastille. Profielboeke, 2009. ISBN 1861979398
Prys, Munro. The Road from Versailles: Louis XVI, Marie Antoinette, and the Fall of the French Monarchy. St. Martin's Griffin, 2004. ISBN 0312326130