Al het dit nie altyd so gelyk nie, wou ons goed vaar teen Kuruman, Postmasburg en die ander skole. Tog het ’n hele paar dinge teen ons getel.
Ou Uil het ’n “smoke break” as die oplossing beskou vir die meeste probleme. En natuurlik mag net hy gerook het.
Dit was ’n anderster situasie. Ons was veronderstel om ons soos regte soldate te gedra, maar ons was eintlik maar net onseker skoolkinders vir wie marsjeer nog nie ’n natuurlike aksie was nie – en oorlog iets onwerkliks.
Barries Barnard, wat langs my gestap het, was, wel, effens stadiger as die res van ons en het gedril asof sy onder- en bolyf apart werk. Sy skouers was fier en regop en hy het sy arms mooi gestrek met die deurswaai, maar sy onderlyf was ’n toonbeeld van lompheid. Hy het sy voete byna loodreg die lug in gehys terwyl hy sy broek tussen sy boude vasknyp as Stevie ons laat koers kry het oor die rugbyveld: “Liek-wha! Liekwha! Liek-wha!”
Hy het ook eendag vir Barries geskree: “Ek sal jou arm afpluk en jou met die bloedkant deur die gesig slaat, oukei?”
Dan verskyn daar ’n pragtige, slanke meisie uit ’n systraat. Die volgende oomblik swenk die peloton links en begin al agter die meisie aan marsjeer terwyl die korporaaltjie, onbewus van wat gebeur, voortdril.
Ons het ons kans gekry. Uil was die Vrydag siek en Stevie het ons van die rugbyveld af oor die skoolterrein laat marsjeer. Hy wou sy meisie, Marika, beïndruk. Die meisies het nie gedril nie. Marika en van die ander het altyd voor die naaldwerkklasgesit en naaldwerk doen.
In die vierkant het die Brayshawboeties in die son op die grond gesit en ons dopgehou. Hulle ouers was Jehova-getuies en het hulle belet om te dril.
Uil het gesê ons moet sorg dat ons kadetklere en Grasshoppers skoon is. Ons was te min vir die skoolbus en het sommer agterop sy Toyota Dyna-lorrietjie gery, klaar in ons klere, elkeen met sy baret opgevou en by die epoulet ingedruk.
Uil het op pad vir ons by die kafee op Koopmansfontein stilgehou – en dít kon jy ook aan ons uniforms sien. Ons was vol pasteitjiekrummels en sjokoladevlekke; en iewers langs die pad het Tenk ’n liter Sparletta Raspberry oopgemaak wat op hom en ’n paar ander gespuit het. Soos dowwe bloedkolle het die merke op hulle gesit.
Dalk het dit eers meer as ’n jaar later werklik tot ons deurgedring toe ons die nuus kry dat Barries, wat die jaar ná matriek weermag toe is vir sy diensplig, op die Suidwesgrens doodgeskiet is.