Dag 2229 – 'n Eie besluit? | Pixie se Pad
July 15, 2014 / nadinecvanstaden
fisies afhanklik, genadedood, ijdelheid, kerkmense, leiding, masjiene
← Dag 2225 – 2228 – Goeiemore Mnr Mandela
Dag 2230 – 2232 – Mandela Dag →
8 thoughts on "Dag 2229 – 'n Eie besluit?"
Pixie, my eens gesonde broer van 67 jaar oud het beroerte gekry. Hy was 'n man wat net nooit siek geword het nie. Het nie medisyne gedrink behalwe vitamien aanvullings nie. Drie dae na die beroerte moes ons die masjiene afskakel….. Hy het my laat beloof dat as so iets hom oorkom ons hom asseblief tog nie kunsmatig aan die lewe sou hou nie. Dit het my hart gebreek, maar ek het dit gedoen omdat ek sy wense gerespekteer het. Ek hoop, as my tyd kom, daar iemand sal wees wat dieselfde vir my sal doen (in dieselfde omstandighede). Ek glo ons moet vry wees om te kies om met waardigheid te sterf.
Sjoe Jeanne, dis baie hartseer. Dat die lewe so vinnig vir iemand kan verander. My ouma het in lyding gesterf, gekoppel aan 'n suurstof masjien in 'n intensiewe eenheid waar sy twee keer 'n dag net vir 'n halfuur mag besoek geword het. Sy kon die laaste vyf dae nie praat nie, maar sy het haar amper soos 'n stout kind gedra, haar rug op mense gedraai, geweier om te eet, omdat sy nie daar wou wees nie. Sy het tot die einde nog liggaamlik gereageer as veral haar dogters met haar gepraat het. So sy was beslis met tye bewus van wat om haar aangegaan het. Ek probeer my bes om eerder te dink aan die op en wakker ouma wat koekies gebak het en sweeties weggesteek het vir ons, en hope drukkies uitgedeel het. Maar soms klim daardie aaklige tyd terug in 'n mens se bewussyn in. Haar lyding en frustrasie is iets wat ek nooit sal vergeet nie.
Ek het nog nie juis oor hierdie saak gedink nie. Maar toe ek Theunis Botha se reaksie op Demond Tutu sien, het ek dadelik besef: Tutu moet reg wees – ek sal eerder gaan lees wat hy skryf.
Ek besluit nog hoe ek daaroor voel…
Tutu is wat my betref heeltemal reg.Ek was al self verskeie kere langs geliefdes se beddens en moes hul aftakeling en vernederende verlies aan waardigheid aanskou.Wat my betref moet godsdiens hier uitgehou word,want dis menslike instellings met reëls wat antiek en nie meer van toepassing is nie.
Ek het verlede 'n dokumenter gekyk genaamd "How to die in Oregon". Aangrypend, thought provoking, en hartverskeurend hartseer. Ek het dae aaneen gehuil. En ek kon verstaan. Die dokumenter is ook met soveel deernis geskiet dat mens amper deel voel van die familie. Doen jouself gerus 'n guns en kyk of jy dit in die hande kan kry.
Nadat ek dit gekyk het kon ek verstaan, en ek was vas oortuig dat ek ook daardie roete sou kies. Maar ek sukkel nog om my kop om dit te kry. Ek het soveel vrae rondom dit rakende my geloof – dis anders as wat mens net behandeling weier, hulle gee jou medisyne om te drink en dan sterf jy. En dan het ek soveel vrae rondom die dokters wat dit doen – hulle sweer tog 'n eed om mense se lewens te red.
As ek onemosioneel daarna kyk, en my vrae en glo opsy skuif, kan ek die mense se besluit verstaan. Maar ja, ek stem saam met jou, ek wil glad nie daardie besluit maak oor iemand se lewe nie. Erger nog, ek wil nie graag daardie besluit maak oor my eie lewe nie. Ek sou graag dat 'n sterker Hand besluit oor my.
Ek dink as mens baie gelowig is, sal mens beslis uit daardie oogpunt kyk. Dis eintlik 'n baie "touchy subject." 😉
As 'n mens moes sterf die dag….en dit sonder die hulp van medici…sou jy jou laaste asem uitblaas…dan moet dit dan mos eintlik so wees