God die Vader het sy geliefde Seun, Jesus Christus, met ‘n doel – ‘n spesifieke opdrag – na die aarde gestuur. Christus moes kom herstel wat deur die mens gebreek is. Daardie verhouding met ons Skepper en Vader wat deur die ongehoorsaamheid van die eerste mens onberekenbare skade gely het moes deur Hom herstel word. “Want soos hulle almal in Adam sterwe, so sal hulle ook almal in Christus lewend gemaak word;” (1 Kor. 15:22). Net soos wat die sonde ons van God af weg lei, het Christus gekom om ons van die sonde weg te lei en weer tot God te bring. ”Want as ons, terwyl ons nog vyande was, met God versoen is deur die dood van sy Seun, veel meer sal ons deur sy lewe gered word nou dat ons versoen is.” (Rom. 5:10).
Die Woord is duidelik hieroor – ‘n mens word deur Christus Jesus se daad van geregtigheid geregverdig. Ons word van ons sondes gered. Ons word nie ‘n vrybrief gegee om onder die dekmantel van “Jesus het vir al my sondes gesterf” ‘n lewe van totale ongebondenheid te leef nie. Hoe word ek van die sonde gered as ek doelbewus daarin voort leef – as ek sou verkies en begeer om daarin voort te leef? Waarvan word ek dan vrygemaak? Of sou ons met reg kan sê dat so ‘n stelling eerder misleiding as bevryding is? Wanneer ‘n mens van iets gered word, word jy tog daarvan vry, nie waar nie? “Want die sonde sal oor julle nie heers nie; want julle is nie onder die wet nie, maar onder die genade.Wat dan? Sal ons sonde doen, omdat ons nie onder die wet is nie maar onder die genade? Nee, stellig nie!Weet julle nie dat aan wie julle julself as diensknegte tot beskikking stel om hom gehoorsaam te wees, julle diensknegte is van hom aan wie julle gehoorsaam is nie — òf van die sonde tot die dood, òf van die gehoorsaamheid tot geregtigheid?” Rom. 6:14-16.
U sal dalk vanoggend vir my vra of God se genade dan nie vir u ook genoeg is soos vir Paulus nie. “En Hy het vir my gesê: My genade is vir jou genoeg, …”. (2 Kor. 12:9). En ek sal vir u hierop vra: “Met watter gesindheid of bedoeling in Paulus se hart het hy hierdie hartroerende vertroosting van God ontvang? Was hy wat Paulus is besig om allerhande verskonings te maak en uit te dink om sy verkeerde dade te “regverdig” sodat hy doodluiters daarmee kon volhou? Óf was hy in ‘n ontsettende worsteling en stryd teen die ongeregtigheid in sy lewe gewikkel? En was hy besig om te pleit voor die Here om hom te verlos van die mag van die bose wat vir hom te sterk was?” 2 Kor. 12:8:”Hieroor het ek die Here drie maal gebid, dat hy van my sou wyk.” Hy het die Here drie maal gebid! Dit was vir Paulus ‘n ernstige saak dat daar dinge in sy lewe was waarmee die Here nie tevrede sou wees nie – waaraan Hy sy goedkeuring nie sou skenk nie. Hierdie man was besig om hard te stry om seker te maak dat hy in God se koninkryk mag ingaan. “Stry hard om in te gaan deur die nou poort, want baie, sê Ek vir julle, sal probeer om in te gaan en sal nie in staat wees nie.” (Luk. 13:24). Hy het ten bloede toe probeer weerstand bied in sy stryd teen die sonde. “Julle het nog nie ten bloede toe weerstand gebied in julle stryd teen die sonde nie.” (Heb. 12:4). Hy het die sonde gehaat omdat God dit haat en wou daarvan wegkom! Hy wou graag doen wat vir die Here aanneemlik is omdat hy Hom waarlik liefgehad het.
Die woorde van die Here aan Paulus - dat sy genade vir hom genoeg is - was nie bedoel om God se genade goedkoop te maak soos wat talle dwaalleraars dit probeer voorhou nie. Dit was om die volkomenheid van die offer wat Christus voor God gebring het te onderstreep. Dit was om Paulus te herinner dat hyself nie op meriete iets hoef te bereik om homself voor God te regverdig nie. Daar was nie “nog ietsie” wat saam met Christus se soenverdienste gevoeg moes word om voor God geregverdig te word nie. Daar was nie ‘n oortreding te groot dat dit nie deur hierdie kosbare bloed weg gewas kon word nie. Nee, Christus se soenverdienste was GENOEGSAAM, maar nie GOEDKOOP nie. Sy genade vir my en vir u was GENOEG, maar NIE MAKLIK of NIKSWERD sodat dit verontagsaam mag word nie.
Die offer wat Hy aan God gebring het, red ons van God se toorn en oordeel. Dit was die prys wat Christus betaal het om ons uit die mag van duisternis te koop sodat Hy ons teen volle koopprys as sy eiendom kon verkry. “… want U is geslag en het ons vir God met u bloed gekoop uit elke stam en taal en volk en nasie,” (Open. 5:9).Wanneer ‘n mens eienaarskap oor iets bekom, sal jy daarmee handel nou eie wil. So handel God dan ook met ons na sy wil nadat Hy ons as sy eiendom gekoop het. En Hy spel ook vir ons uit wat sy wil met en vir ons is – ons heiligmaking! “Want dit is die wil van God: julle heiligmaking; …” (1 Thess. 4:3). Ons redding van die sondemag. Ons vryheid in Christus. “Want julle is tot vryheid geroep, broeders; gebruik net nie julle vryheid as ’n aanleiding vir die vlees nie, maar dien mekaar deur die liefde.” (Gal. 5:13).
As jy in Christus vrygekoop is, waarom sou jy weer terugkeer na Egipte om in slawerny onder ‘n harder, vernietigende meester te gaan dien? God het u lief, bitterlik lief. Hy het u só lief dat Hy bereid was om sy enigste Seun te stuur om die marteling en dood te smaak en die volle grimmigheid van God te ervaar sodat u dit gespaar mag word. Moenie u rug keer op hierdie liefdevolle God nie. Moenie saam soos die verbygangers by Gólgota God beledig en Hom met doelbewuste sondes in die aangesig slaan nie. Strek u hand uit na Hom en laat u red deur Jesus Christus was juis hiertoe geroep is en as ons Verlosser in hierdie wêreld gekom het. “Want ons was ook vroeër onverstandig, ongehoorsaam, op ’n dwaalweg, verslaaf aan allerhande begeerlikhede en singenot; ons het in boosheid en afguns gelewe; ons was haatlik en het mekaar gehaat.Maar toe die goedertierenheid van God, ons Verlosser, en sy liefde tot die mens verskyn het —nie op grond van die werke van geregtigheid wat ons gedoen het nie, maar na sy barmhartigheid het Hy ons gered deur die bad van die wedergeboorte en die vernuwing deur die Heilige Geeswat Hy ryklik uitgestort het op ons deur Jesus Christus, ons Verlosser;sodat ons, geregverdig deur sy genade, erfgename kan word ooreenkomstig die hoop van die ewige lewe.” (Titus 3:3-7).