Soek na die essensie van Zen - Diverse
Jeff Eagar probeer om die drie toetse van die Zen-pad in die ou en moderne strate van Kyoto, Japan, te slaag.
Ek stap van die nagbus af om 05:30 in 'n donker, koue Kyoto-oggend. Die laaste aand wat ek geëet het, was die vorige aand, en my maag het 'n bietjie gerommel om te eet, waarop ek geantwoord het: "Stil, jy is besig om te vas."
Ek het die afgelope tyd baie gelees oor Japanese Zen en die land se ou hoofstad Kyoto. Die stad is lanklaas die kulturele en godsdienstige sentrum van die Zen-kultuur, en dit behou vandag nog 'n buitengewone kas van antieke tempels, heiligdomme en tuine.
Om hierdie redes was dit 'n maklike oproep. Ek sou 'n pelgrimstog na Kyoto maak en wegkom van die chaos en die gemoedelike tempo van my werk in Tokio.
Tokio is onlangs deur die Amerikaanse sensusburo as die grootste bevolking en duurste stad in die wêreld aangewys. Op ander nie-amptelike lyste het Tokio nommer een gegradeer vir die meeste neon-, beton-, en sweet-, beklemtoonde, grys-geskikte salarisse.
Soos meester Daito gesê het, in 'n megalopolis van sulke gigantiese verhoudings:
'Die tyd vlieg soos 'n pyltjie, en mors nie energie aan triviale sake nie. Wees oplettend. Wees oplettend! " Zen Meester Daito, 1337
My dae is 'n vlaag vol metro's op pad werk toe, dan is dit op die een of ander manier Vrydagaand en ek is in 'n izakaya (Japanse kroeg), terwyl ek besig is om te probeer onthou waar die tyd gaan.
Daarom is ek geïnspireer om na die lees van die woorde van Zen Master Daito te gaan.
Op soek na ware Zen
Nadat ek die week afgeskakel het, het ek 'n buskaartjie gekoop en op pad Kyoto toe. My plan was om van tempel na heiligdom, teehuis tot Zen-tuin deur die agterste stegies en voetheuwels van die stad te dwaal, om die skoonheid, die herfs en die lewe te geniet.
Daar is geen e-pos, geen selfone, geen televisie, geen inkopies, geen restaurante, kroeë of kuier nie. Dit sou vyf dae van losmaking van alles betekenisloos wees, en 'n gedissiplineerde fokus op die pad. Dit was 'n eenvoudige plan wat toevallig een van die belangrikste voorskrifte van fundamentele Boeddhisme, eenvoud is.
'N Ander Zen-meester genaamd Ikkyu Sojun (1481) het eenkeer gesê:' Die waardering - die smaak - van skoonheid in al sy vorme is ware Zen. ' Dit was my doel. Ek het geweet die stresvolle sosiale werklikheid van die stedelike wêreldwereld sou nog op my wag as ek terugkeer.
As ek rondkyk om my draers te kry, het die lug aan die rand van die horison begin ligter word. Ek was nie in 'n kleed en strooiesandale op die tradisionele maniere van ander monnike nie, maar ek het so lig as moontlik ingepak en net 'n klein dagsak gehad.
Om my pelgrimstog na Kyoto nog interessanter en voordeliger te maak, het ek gedink dat 'n vasdag van vyf dae nie skade kan berokken nie. Ongeveer 1600 jaar gelede het die Boeddhistiese monnik Boddhidarma beroemd geword omdat hy nege jaar lank teen 'n rotsmuur in 'n grot gemediteer het en sy ooglede afgesny het om te voorkom dat hy tydens meditasie aan die slaap raak.
Ek het geweet my opoffering was net klein in vergelyking met die groot monnike, maar ek het geweet dat elke reis met net een stap begin het.
'N Spesiale pelgrimstog
Kyoto was nie die antieke stad met hout en teëls wat my helfte verwag het nie. Die trein- en busstasie was 'n monsteragtige, ultramoderne kompleks, en die stad het soos 'n glas en staal geswel voor dit uitgerol.
Skoonheid is iets wat Boeddhiste verkondig as aangebore en ontasbaar, 'n waarde waarna u mooi moet kyk.
Skoonheid is egter iets wat Boeddhiste as ingebore en ontasbaar verkondig, 'n waarde waarna u mooi moet kyk. Ek het dit as die eerste les van my pelgrimstog geneem en van die randsteen af ​​weggetrek en in die stad uitgegaan om met my opleiding te begin.
Die eerste nag het ek by 'n honderd jaar oue gastehuis uit die Meiji-periode ingeklim. Dit is in 'n klein stegie langs die hoofweg ingepak. Ek kry 'n laken en wys na 'n futon op die vloer van 'n groot kamer met tatami mat (geweefde strooi). Dit was 'n tradisionele huis met papierdun mure.
Al die geraas en koue van die strate buite het die kamer gevul. Ek het net 'n paar klere gepak, so ek het alles wat ek gehad het, aan die voet gesit en 'n boeddhistiese teks gelees. Oorkant die straat het 'n ou Shinto-heiligdom gesit, helderoranje geverf met 'n dik grasdak, en langsaan 'n antieke winkel wat ou Japannese boekrolle en snuisterye verkoop.
Alhoewel ek in 'n gastehuis in 'n bloeiende metropool gebly het, het dit steeds gevoel asof ek op 'n spesiale pelgrimstog was. Ek het opgekrul onder die komberse op my futon en vroeg gaan slaap.
Die gees leegmaak
Die volgende oggend sluip ek uit die gastehuis terwyl dit nog donker was. Ek het die vorige aand 'n fiets gehuur, en toe die môre aanbreek en die sterre verdwyn, stap ek na die rand van die stad in die rigting van Nanzen ji (tempel) en geniet die rustigheid van die leë strate.
My kop was leeg. Ek het aan niks gedink nie.
Aan die voet van die tempelkompleks het my 'n stewige, monsteragtige, twee verdiepings hout-ingangshek gegroet, wat in die kleurryke herfs voetheuwels ingedraai en homself tussen die bome verloor het. Die helder sonsopkoms skitter in die dou en glinster op die donker houttempels.
Die huidige hoofkwartier van die Rinzai-skool in Zen, Nanzen-ji, is versprei met eenvoudige en buitensporige teehuise, sale en tempels wat almal noukeurig gebou is gedurende die Edo-periode. Elkeen is omring met onberispelike afgewerkte tuine. Die kompleks was oud en stil.
Ek dwaal 'n uur lank doelloos rond op die terrein sonder om te dink voordat ek onder 'n bloedrooi Japanese esdoorn gesit het vir 'n paar Zazen; sittende meditasie.
Dit is nie 'n maklike taak om u gedagtes leeg te maak nie. Dit neem dissipline en oefening. U gedagtes is voortdurend gevul met 'n voortdurende optog van gedagtes oor elke onderwerp onder die son.
Die meeste is triviale en onnodige reaksies op sekere besienswaardighede, geluide, reuke en ander stimuli. Dit is baie moeilik om jouself op te lei om jou kop skoon te maak, jou omgewing te versper en die reeks nuttelose gedagtes te onderdruk.
Maar soos alles in die lewe, word jy met oefening beter en word dit makliker.
En as u die proses begin begryp om u gedagtes leeg te maak, aan niks te dink nie, aan stil meditasie, die deurlopende kalmte en vrede wat u ervaar, laat u meer lewendig en ewiger voel as ooit tevore.
Met die tempel verlaat het ek na die plek waar ek my fiets gelos het, net om 'n leë stuk heining te vind. Ek kyk op en af ​​op die kaal stoep. Ek het gefrustreerd gestaan.
'N Oomblik later, toe ek besef dat my gesig in 'n kwaai grimas gebukkend was en my spiere gespanne was, het ek hardop gelag en ontspan. Ek onthou die filosofie van die Zen-boeddhistiese 'koan'.
'N Koan is 'n raaisel wat deur die Chinese Zen-meesters bedink is om te keer dat die boeddhistiese gedagtes nie ronddwaal nie. Hulle het hul studente laat mediteer oor 'n koan en hul gedagtes en gevoelens in 'n enkele doel omskep. Soms het koans geen sin gemaak nie, met die fokus op 'n gemoedstoestand eerder as op woorde. Dit was 'n waardevolle oefening om studente te help om verligting te gee.
Daar staan ​​ek my eerste koan op, die raaisel waarop ek gedurende my dag se dwaalweg sou mediteer:
'Voete of wiel wat 'n beter dissipline maak. Was die fiets in die eerste plek eintlik eg, of is my voete net 'n voorstelling van my verbeelding. '
Sonder 'n fiets en sonder hoop om my deposito terug te kry, het ek my geestelik van die verlore stuk metaal losgemaak en onbetrokke op pad gegaan. Ek het my eerste toets geslaag.
Die tweede toets
My tweede toets kom later die middag by Ryoan ji, legendaries vir sy Zen-rotstuin, die beroemdste in sy soort ter wêreld. Die tuin, wat in die vyftiende eeu geskep is, is eenvoud - vyftien rotse gerangskik in 'n sporadiese reghoek van gehakte wit gruis. Die ontwerper is anoniem en die boodskap van die tuin onbekend.
Sommige wetenskaplikes glo dat die rotse die pieke van berge is wat bo 'n wolkbedding uitsteek, ander sê dat die rotse eilande is wat in die see sweef. Ek het op die uitkykplatform gesit terwyl die ander besoekers na die rotstuin staar.
Mense het gekom en gegaan. Ek het gesit. Ek staar. Ek het op die klippe gefokus, aangesien alles rondom my verdwyn, verlore gegaan in my eie gedagtes
Skielik het ek my tweede ligte verligting gekry.
Niks! Die rotse en die tuin het niks beteken nie. Daar was geen betekenis nie. Net soos die Boeddhistiese filosofie verkondig dat alles uit niks kom en na niks terugkeer nie, en dat die lewe alles 'n illusie is, was daar geen rotstuin, daar was geen Ryoan-ji nie, en was daar selfs geen 'ek' nie.
Dit was net nog 'n koan, 'n fisiese koan wat in klippe en klippies geskryf is, nie woorde nie. Ek het my tweede toets op die pelgrimstog afgelê.
Die derde toets
Kyoto in die herfs is berug vir skares. Hulle het my gevolg oral waar ek daardie week gegaan het. Die groot meester van die Zen-monnik, Hakuin, het hom eenkeer gesê: 'As jy jou teenwoordigheid van gees kan behou in 'n stadsstraat vol gewelddadige aktiwiteite, in 'n verassingsgrond te midde van dood en verwoesting, en in 'n teater omring deur geraas, dan en dan net , is jy 'n ware beoefenaar van Zen. "
Terwyl ek deur die oorvol tempelterrein van Kikanku ji, tuiste van die asemrowende Goue tempel, dwaal, het ek skielik opgemerk dat ek dood in my spore gestop het. Ek het stil gestaan ​​in die middel van die paadjie en stip vooruit gestaar en op niks gefokus nie.
Toe ek sien dat die skares om my moet trap, begin ek weer loop en aansluit by die dik stroom besoekers wat op pad is na die tempel. Ek was uiteindelik bewus van die ou praktyk waaroor ek so gereeld gelees het, 'Zen in aksie'.
Monnike praat voortdurend daarvan - die totale opname wat hulle ervaar as hulle basiese take verrig soos blare hark, vloere poets, hout kap, of bloot loop. Ek het besef wat meester Hakuin Ekaku (1768) bedoel toe hy sê: 'Meditasie te midde van aksie is 'n miljard keer beter as meditasie in stilte.'
Ek het die derde toets van my pelgrimsreis geslaag.
Essensie van bestaan
Die week was nie maklik nie. My gesukkel om die aanloklike reuke van soba-noedelswinkels af te weer, en die vars, rooi sushi wat van winkelvensters na my geroep het, het my gedagtes laat ronddwaal na groot etes en borde hoog opgesit met heerlike kos.
My lang, uitgeputte vloer in die kleinste helling het my verplig om teen geboue te leun of teen bome te rus om my asem te haal, en een uur in die middel van die nag het ek wakker geword van die hongerpyne in my maag. 'Harde opleiding is die kern van die Boeddha en die aartsvaders.' Sojun Ikkyu het eenkeer gesê.
Ek het geweet my opofferings was maar min, maar dit was toetse en ek het geslaag. Sojun Ikkyu het ook een keer gesê: 'Boeddhas word gemaak, nie gebore nie.'
Toe ek op die nagbus klim om na Tokio terug te keer, is Japan se onderdrukkende, stampvol hoofstad van flikkerende neon, Louis Vutton-handsakke en spoggerige hare. Ek het op een of ander manier meer lewendig gevoel as ooit tevore.
Ou Zen-meesters soos Ikkyu, Indiese wysmense soos Rama Krishna, en ou digters soos Keats en skrywers soos Emerson het insigte in die werklike wese van die bestaan ​​gehad. Hulle het die skoonheid en tydloosheid van die natuur erken, die waarde van eenvoud verstaan, en die gevoelens van vriendelikheid, geduld en eerlikheid beoefen.
Die terugkeer huis toe
Ek het nie na Kyoto gewaag om 'n Boeddha, 'n aartsvader of selfs 'n monnik te word nie, maar 'Die wysheid wat bereik word deur Zen in die midde van die wêreld van begeerte te beoefen, is onwrikbaar.' wysheid, dit is wat ek gehoop het om te bereik. En ek het. Ek het dit geproe sonder om eers te eet.
Ek was gereed om terug te keer na die grootste megalopolis ter wêreld en die stresvolle sosiale werklikheid van die stedelike wêreldwerke wat ek geweet het op my gewag het.
Ek het myself egter beloof dat dit nie sou oorskadu wat ek in Kyoto geleer het en wat ek weet die belangrikste in die lewe was nie. Toe ek op my sitplek sit terwyl die stad uit die oog verdwyn, onthou ek 'n gedig wat geskryf is deur Ikkyu Sojun wat my vyf dae in Kyoto opgesom het en die hoogtepunt van my pelgrimstog: