Familie in Rome - Geskiedenis Podcasts - 2021
Gesin in Rome - Geskiedenis
Familie in Rome
Die hoof van die Romeinse huis was die paterfafamilias-die voorste mannetjie. Die paterfamilias kry volledige beheer oor die gesin. Vader het die huwelik van hul dogters gereël. In die tyd of Republiek het vrou byna wettige regte gehad. Later kon vroue eiendom besit. Egskeiding het aan die einde van die Republiek algemeen geword. Meisies kon al 12 jaar oud trou, maar die tipiese meisie trou op 14.
Antieke Romeinse familie
Die Romeinse familie is gebel familia, waarvan die Latynse woord 'familie' afgelei is. Die familia kan die drieklank insluit waarvan ons bekend is, twee ouers en kinders (biologies of aangeneem), sowel as slawe en grootouers. Die familiehoof (na verwys as die pater familias) was in beheer van selfs volwasse mans in die familia.
Sien "Family and Familia in Roman Law and Life" van Jane F. Gardner, hersien deur Richard Saller in Die American Historical Review, Vol. 105, nr. 1. (Februarie 2000), pp. 260-261.
Colonna Familie, edele Romeinse familie van groot oudheid en belangrikheid, stam uit die 10de-eeuse grawe van Tusculum. Die eerste wat die naam Colonna ("de Columna") gekry het, was Piero, die seun van Gregorio, graaf van Tusculum, wat by Gregorio se dood (c. 1064) ontvang die kasteel van Colonna in die Alban -heuwels, saam met Palestrina en ander plekke, as sy deel van die erfenis. Net soos ander Romeinse gesinne, het die Colonna deur pouslike guns mag en rykdom verkry en teen die 13de eeu reeds kardinale en senatore van Rome voorsien. Daarna was die Colonna deurgaans prominent in die politiek van die kerk en die stad Rome.
Gedurende die Middeleeue was hulle een van die mees oproerige en kragtige van die Romeinse baroniale dinastieë wat hul vete met die Caetani en Orsini oorheers het in die plaaslike geskiedenis van 'n streek waar die feodale mag lank ongebreideld gebly het. Van groter as plaaslike belang was egter hul bittere rusie met die Caetani -pous, Boniface VIII, wat probeer het om die familie uit te roei en hulle tot 'n alliansie met sy vyand te lei, die Franse koning Philip IV the Fair Sciarra Colonna († 1329) die gewapende aanval op Boniface by Anagni op 7 September 1303. By die dood van die pous het die Colonna hul lande en invloed teruggekry, en daarna is Rome jare lank geteister deur hul stryd om mag met die Orsini, wat die adel in twee stryd verdeel het faksies. Hierdie toestande het aanleiding gegee tot Cola di Rienzo se gewilde diktatuur, wat 'n tjek was vir al die Romeinse magnate en veral die Colonna, oor wie die tribune 'n bloedige oorwinning behaal het in Porta San Lorenzo in Rome op 20 November 1347. Die tjek was egter , was tydelik die mag van Colonna onverminderd en kort daarna is dit aansienlik verhoog deur die verkiesing in Konstanz van kardinaal Oddone Colonna as pous Martin V. hulle met groot landgoedere in pouslike gebied, waaronder Frascati, Paliano, Genazzano en vele ander plekke.
Hulle mag word uitgedaag deur Martin se opvolger, Eugenius IV, en vir meer as 'n eeu word die lotgevalle van die Colonna steeds versteur deur konflik met die pouse, maar vanaf die latere jare van die 16de eeu het hulle in onafgebroke vrede met die pous geleef, en baie lede van die familie het uitnemend geword as prelate, soldate en staatsmanne in diens van die kerk sowel as ander moondhede, veral Spanje.
Die oorblywende takke van die familie bestaan ​​uit die Colonna di Paliano, die Colonna di Stigliano en die Barberini-Colonna di Palestrina.
Borghese Familie, 'n edele Italiaanse familie, oorspronklik uit Siena, wat in die 13de eeu die eerste keer bekend geword het as landdroste, ambassadeurs en ander openbare amptenare. Hulle verhuis na Rome in die 16de eeu, en daar, na die verkiesing (1605) van Camillo as pous Paulus V, word dit ryk en roemryk.
Onder die vroeë lede was Galgano pouslike ambassadeur in Napels (1456), Pietro is in 1516 deur Leo X (pous 1513–21) as senator benoem, en Giambattista was 'n beroemde verskoning vir Clement VII (pous 1523–34).
Die verhuising na Rome is begin deur Marcantonio (1504–74), die vader van Camillo Borghese, die toekomstige pous Paul V. (Sien Paul V. onder Paul [Papacy].) Paul V verleen voorregte aan familielede en noem eers sy neef Scipione Caffarelli (1576–1633), wat hy in die Borghese -gesin aangeneem het, as kardinaal.
Deur sy rykdom en invloed te verhoog, het Scipione 'n leidende rol gespeel in die kerkpolitiek. Sy belangrikste belang was egter die kultivering van die kunste, waaraan hy die grootste deel van sy lewe en rykdom gewy het. Die belangrikste is dat hy die talent van die jong Gian Lorenzo Bernini (1598–1680) herken en aangemoedig het, wat later die uitstaande beeldhouer en argitek van die Italiaanse barok geword het.
Met die aansienlike inkomste wat hy geniet het uit die verskillende kerklike ampte wat hy beklee het, finansier Scipione die herstel en bou van baie kerke en paleise in die stad Rome. Sy belangrikste projek was om die Villa Borghese in Rome te laat bou, waar hy 'n belangrike versameling skilderye en beeldhouwerke saamgestel het.
Pous Paulus V het ook sy neef Marcantonio II (1601–58) gehelp, wat die vader was van die huidige tak van die Borghese -gesin, wie se rykdom en boedels hy aansienlik uitgebrei het. Paul V het vir Marcantonio die belangrike prinsdom Sulmona verkry en hom prins van Vivaro gemaak. Marcantonio trou met Camilla Orsini (1619) en verkry daardeur die boedels van die magtige Orsini -familie. Hy reël ook die huwelik van sy seun Paolo († 1646) met Olimpia, die erfgenaam van Aldobrandini.
Ander familielede wat prominent gebly het in kerksake in Siena, was Cardinals Pier Maria (c. 1600–1642), Francesco (1697–1759) en Scipione (1734–82). Iets later word Marcantonio III onderkoning van Napels. Die Borghese tradisie van beskerming van die kunste is voortgesit deur sy neef Marcantonio IV (1730–1800), wat die Villa Borghese laat hernu het. Hy vergroot ook die Borghese boedels deur sy huwelik met die welgestelde en prominente Maria Salviati.
In die 19de eeu het Camillo Fillipo Ludovico (1775-1832) 'n belangrike rol gespeel in die Frans-Italiaanse verhoudings. Nadat hy met Napoleon se suster Marie Pauline (1803) getroud was, bereik hy die rang van generaal in die weermag en word hy benoem tot goewerneur van Piemonte (1807). Na die abdikasie van Napoleon het hy 'n oorgawe met die seëvierende Oostenrykers gesluit en later orde gehandhaaf tydens die oordrag van mag. Camillo het berugte geword omdat hy die pragtige Borghese -kunsversameling aan Napoleon verkoop het, waarvan hy in 1815 herstel het.
Camillo se broer Francesco (1776-1839) het later 'n generaal geword. Die kleinseuns van Francesco het die gesin in twee takke verdeel. Die een, onder leiding van Paolo (1845–1920), het die naam Borghese behou, die ander, onder leiding van Giulio (1847–1914), het die cognomen Torlonia geneem.
Farnese familie, 'n Italiaanse familie wat die hertogdom Parma en Piacenza regeer het van 1545 tot 1731. Die familie het sy oorsprong in die boonste Lazio, veral deur die staatsmanne en sy soldate, veral in die 14de en 15de eeu.
Die eerste van sy mees gevierde lede was Alessandro (1468–1549), die toekomstige pous Paulus III (kyk Paulus III onder Paulus [pousdom]). Sy groot kultuur, sowel as die liefdesverhouding van sy suster Giulia met pous Alexander VI, verseker sy vinnige opkoms by die Romeinse hof. Hy was 'n kardinaal vanaf die ouderdom van 25 jaar en word op 13 Oktober 1534 tot pous verkies ná 'n kompromie wat die Franse en die keiserlike partye bereik het. In die heersende gees van nepotisme het Paul III, op die konsistorie van 19 Augustus 1545, Parma en Piacenza van die pouslike heerskappy losgemaak en dit in hertogdomme opgerig.
Pier Luigi (1503–47), die eerste hertog, was Paul se seun deur 'n vrou wie se naam onbekend is. Hy het 'n opperraad van justisie en 'n hertoglike kamer ingestel, 'n telling van die bevolking gelas, die Valtareërs tot onderwerping verminder en die mag van die feodale here beperk. Pier Luigi se tweede seun en opvolger, Ottavio (1542–86), het Parma sy hoofstad gemaak in plaas van Piacenza en het sy vader se interne konsolidasie en die stryd teen die feodale here voortgesit. Hy het 'n sameswering in 1582 hard onderdruk en die Valtarese weer onderwerp. Die oudste seun van Pier Luigi, Alessandro (1520–89), is op 14 jaar kardinaal geskep. Hy was die beskermheer van geleerdes en kunstenaars wat die pragtige Farnese paleise in Rome en Caprarola voltooi het.
Die derde hertog, Alessandro (1545–92), Ottavio se seun, was die vooraanstaande manlike lid van die Farnese -familie (kyk Farnese, Alessandro, duca di Parma e Piacenza). Opgevoed aan die hof van Madrid, waarheen hy as gyselaar gestuur is volgens 'n klousule in die Gent -verdrag, volg Alessandro 'n wapenloopbaan en volg na die dood van sy vader die bevel van die Spaanse magte in Vlaandere omdat Philip II sal nie instem met sy terugkeer na Parma, waarvan hy slegs in naam was nie.
Alessandro word in 1592 opgevolg deur sy seun Ranuccio I (1569-1622), wat sedert 1586 regent was. opgemerk deur die Gonzaga -hertogte van Mantua en miskien ook deur die huis van Savoye.
Ranuccio se seun en opvolger, Odoardo I (1612–46), was ambisieus en impulsief, en hy het tydens die Dertigjarige Oorlog onomwonde veldtogte en diplomasie aangepak. Sy oudste seun, Ranuccio II (1630–94), wat hom in 1646 opgevolg het, het 'n swaar finansiële en diplomatieke las geërf. In 1649 het pous Innocentius X die Farnese beskuldig van die moord op 'n kerklike en beslag gelê op die leen Ranuccio het oorlog verklaar, maar is op 13 Augustus van daardie jaar heeltemal verslaan in Bologna. Alhoewel die hertogdom dit oorleef het, het dit in die hele situasie gebly, een van die redes was die voortdurende verloop van troepe tydens die Oorlog van die Groot Alliansie.
Francesco (1678–1727), seun van Ranuccio II en sy opvolger in 1694, het probeer om die lot van die staat en die dinastie te red, nou in absolute dekadensie, deur sy ekonomiese en diplomatieke inisiatief, maar sy enigste belangrike sukses was die huwelik van sy niggie Elisabetta (kyk Isabella) aan Philip V van Spanje in 1714, wat hom in staat gestel het om 'n plan vir 'n anti-Oostenrykse liga in Italië na te streef.
Die laaste Farnese van die manlike geslag was Antonio (1679–1731), hertog van 1727. Parma en Piacenza het oorgedra na Don Carlos (die toekomstige Charles III van Spanje), Philip V se oudste seun deur Isabella.
Dekades van burgeroorlog gedurende die 1ste eeu vC het 'n groot bydrae gelewer tot die ondergang van die ou aristokrasie van Rome, wat geleidelik in die eerste plek van die 1ste eeu nC deur 'n nuwe Italiaanse adel vervang is.  Een so 'n gesin was die Flaviane, of gens Flavia, wat in slegs vier geslagte van relatiewe onduidelikheid tot prominensie gestyg het, wat rykdom en status verwerf het onder die keisers van die Julio-Claudiaanse dinastie. Vespasianus se oupa, Titus Flavius ​​Petro, het tydens die burgeroorlog van Caesar as hoofman oor honderd onder Pompeius gedien. Sy militêre loopbaan eindig in skande toe hy in 48 vC die slagveld in die Slag van Pharsalus vlug.  Desondanks het Petro daarin geslaag om sy status te verbeter deur te trou met die uiters welgestelde Tertulla, wie se fortuin die opwaartse mobiliteit van Petro se seun Titus Flavius ​​Sabinus I. verseker het.  Sabinus het self verdere rykdom en moontlike ruiterstatus versamel deur sy dienste as tollenaar. in Asië en bankier in Helvetia (moderne Switserland). Deur met Vespasia Polla te trou, het hy hom verbind tot die meer gesogte patrisiër gens Vespasia, om die verhoging van sy seuns Titus Flavius ​​Sabinus II en Vespasianus tot die senatoriale rang te verseker. 
Omstreeks 38 nC trou Vespasianus met Domitilla die Ouere, die dogter van 'n ruiter uit Ferentium. Hulle het twee seuns, Titus Flavius ​​Vespasianus (gebore in 39) en Titus Flavius ​​Domitianus (gebore in 51), en 'n dogter, Domitilla (gebore in 45).  Domitilla die Ouer is dood voordat Vespasianus keiser geword het. Daarna was sy minnares Caenis sy vrou in alles behalwe naam totdat sy in 747 oorlede is.  Die politieke loopbaan van Vespasian het die ampte van quaestor, aediel en praetor ingesluit, en bereik 'n konsulaat in 51, die jaar waarin Domitianus gebore is. As militêre bevelvoerder het hy vroeg bekendheid verwerf deur deel te neem aan die Romeinse inval in Brittanje in 43.  Nietemin beweer ou bronne armoede vir die Flaviese familie ten tyde van die opvoeding van Domitianus,  selfs beweer dat Vespasian in oneer verval het. onder die keisers Caligula (37–41) en Nero (54–68).  Die moderne geskiedenis het hierdie bewerings weerlê, wat daarop dui dat hierdie verhale later onder Flaviese bewind versprei is as deel van 'n propaganda-veldtog om die sukses onder die minder gerespekteerde keisers van die Julio-Claudiaanse dinastie te verminder en prestasies onder keiser Claudius (41–54) te maksimeer ) en sy seun Britannicus.  Uiteraard was die keiserlike guns vir die Flaviane gedurende die 40's en 60's hoog. Terwyl Titus 'n hofopleiding in die geselskap van Britannicus ontvang het, het Vespasian 'n suksesvolle politieke en militêre loopbaan gevolg. Na 'n lang pensioen gedurende die 50's, keer hy terug na die openbare amp onder Nero, dien as prokonsul van die provinsie Afrika in 63, en vergesel die keiser tydens 'n amptelike toer na Griekeland in 66. 
Van c. 57 tot 59, Titus was 'n militêre tribune in Germania, en dien later in Britannia. Sy eerste vrou, Arrecina Tertulla, sterf twee jaar na hul huwelik, in 65.  Titus neem toe 'n nuwe vrou uit 'n meer gesiene familie, Marcia Furnilla. Marcia se familie was egter nou verbind met die opposisie teen keiser Nero. Haar oom Barea Soranus en sy dogter Servilia was een van die wat vermoor is ná die mislukte sameswering van Pison van 65.  Sommige moderne historici teoretiseer dat Titus van sy vrou geskei het as gevolg van haar familie se verband met die sameswering.   Hy trou nooit weer nie. Dit lyk asof Titus verskeie dogters gehad het, ten minste een daarvan deur Marcia Furnilla.  Die enigste wat bekend was om tot volwassenheid te oorleef, was Julia Flavia, miskien Titus se kind deur Arrecina, wie se ma ook Julia genoem is.  Gedurende hierdie tydperk het Titus ook regte beoefen en die rang van quaestor behaal. 
In 66 het die Jode van die Judaea -provinsie in opstand gekom teen die Romeinse Ryk. Cestius Gallus, die erfenis van Sirië, is gedwing om terug te trek uit Jerusalem en verslaan tydens die slag van Beth-Horon.  Die pro-Romeinse koning Agrippa II en sy suster Berenice vlug uit die stad na Galilea, waar hulle hulself later aan die Romeine oorgegee het. Nero het Vespasianus aangestel om die opstand te beëindig en het hom dadelik na die streek gestuur met die vyfde en tiende legioene.   Hy het later by Titus by Ptolemais aangesluit en die vyftiende legioen saamgebring.  Met 'n sterkte van 60 000 professionele soldate, het die Romeine vinnig deur Galilea gevee en met 68 op Jerusalem opgeruk. 
Styg tot krag Redigeer
Op 9 Junie 68, te midde van die toenemende opposisie van die Senaat en die weermag, het Nero selfmoord gepleeg, en saam met hom het die Julio-Claudiaanse dinastie tot 'n einde gekom. Chaos het gevolg, wat gelei het tot 'n jaar van wrede burgeroorlog wat bekend staan ​​as die Jaar van die Vier Keisers, waartydens die vier invloedrykste generaals in die Romeinse Ryk - Galba, Otho, Vitellius en Vespasian - agtereenvolgens om die keiserlike mag stry. Die nuus oor Nero se dood het Vespasianus bereik toe hy hom voorberei het om die stad Jerusalem te beleër. Byna gelyktydig het die Senaat Galba, destydse goewerneur van Hispania Tarraconensis (moderne Spanje), tot keiser van Rome verklaar. In plaas van sy veldtog voort te sit, het Vespasianus besluit om verdere bevele af te wag en Titus te stuur om die nuwe keiser te groet.  Voordat Titus egter bereik het, het Titus verneem dat Galba vermoor en vervang is deur Otho, die goewerneur van Lusitania (moderne Portugal). Terselfdertyd het Vitellius en sy leërs in Germania in opstand gekom en bereid om op te marsjeer met die doel om Otho omver te werp. Omdat hy nie die risiko wou neem om aan die een of ander kant gyselaar te word nie, het hy die reis na Rome laat vaar en weer by sy vader in Judea aangesluit. 
Otho en Vitellius besef die moontlike bedreiging van die Flaviese faksie. Met vier legioene tot sy beskikking, het Vespasianus 'n sterkte van byna 80 000 soldate gehad. Sy posisie in Judea het hom verder die voordeel gebied dat hy die naaste aan die belangrike provinsie Egipte was, wat die graanvoorraad na Rome beheer het. Sy broer, Titus Flavius ​​Sabinus II, het as stadsprefek bevel gegee oor die hele stadsgarnisoen van Rome.  Die spanning onder die Flaviese troepe het hoog geloop, maar solank Galba en Otho aan bewind bly, weier Vespasianus om aksie te neem.  Toe Otho deur Vitellius verslaan is tydens die Eerste Slag van Bedriacum, het die leërs in Judaea en Egipte egter die saak in eie hande geneem en die Vespasiaanse keiser op 1 Julie 69 verklaar.  Vespasian aanvaar en sluit 'n alliansie met Gaius Licinius Mucianus, die goewerneur van Sirië, teen Vitellius.  'n Sterk mag wat uit die Joodse en Siriese legioene getrek is, het onder bevel van Mucianus na Rome gemarsjeer, terwyl Vespasianus self na Alexandrië gereis het, en Titus in beheer was van die beëindiging van die Joodse rebellie. 
In Rome is Domitianus intussen deur Vitellius in huisarres geplaas, as 'n beskerming teen toekomstige Flaviese aggressie.  Die steun vir die ou keiser het egter afgeneem namate meer legioene in die hele ryk hul trou aan Vespasianus belowe het. Op 24 Oktober 69 het die magte van Vitellius en Vespasianus bots tydens die Tweede Slag van Bedriacum, wat geëindig het in 'n verpletterende nederlaag vir die leërs van Vitellius.  Wanhoop het hy probeer om 'n oorgawe te onderhandel. Vredesvoorwaardes, insluitend 'n vrywillige abdikasie, is ooreengekom met Titus Flavius ​​Sabinus II,  maar die soldate van die Praetorian Guard - die keiserlike lyfwag - beskou so 'n bedanking as skandelik en verhinder Vitellius om die verdrag uit te voer.  Op die oggend van 18 Desember het die keiser verskyn om die keiserlike kentekens by die Tempel van Concord neer te lê, maar op die laaste minuut stap hy terug na die keiserlike paleis.In die verwarring het die vooraanstaande staatsmanne by die huis van Sabinus vergader en die Vespasiaanse keiser uitgeroep, maar die menigte het versprei toe Vitelliaanse kohorte bots met die gewapende begeleier van Sabinus, wat gedwing was om terug te trek na die Capitoline Hill.  Gedurende die nag is sy familielede, waaronder Domitianus, by hom aangesluit. Die leërs van Mucianus was naby Rome, maar die beleërde Flaviese party het nie langer as 'n dag gehou nie. Op 19 Desember bars Vitellianiste op die Capitol, en in die gevolglike skermutseling is Sabinus gevange geneem en tereggestel. Domitianus self het daarin geslaag om te ontsnap deur hom te vermom as 'n aanbidder van Isis, en het die nag in veiligheid by een van sy pa se ondersteuners deurgebring.  Teen die middag van 20 Desember was Vitellius dood, en sy leërs is deur die Flaviese legioene verslaan. Met niks meer om van die vyand af te vrees nie, het Domitianus na vore gekom om die indringende magte te ontmoet, wat hy deur die titel van Caesar, en die massa troepe het hom na sy vader se huis gelei.  Die volgende dag, 21 Desember, het die Senaat Vespasiaanse keiser van die Romeinse Ryk uitgeroep. 
Alhoewel die oorlog amptelik geëindig het, het 'n toestand van anargie en wetteloosheid in die eerste dae na die afsterwe van Vitellius deurgedring. Die orde is vroeg in 70 behoorlik herstel deur Mucianus, wat aan die hoof was van 'n tussentydse regering met Domitianus as die verteenwoordiger van die Flaviese familie in die senaat.  Na ontvangs van die tyding van sy mededinger se nederlaag en dood in Alexandrië, stuur die nuwe keiser onmiddellik voorraad dringend benodigde graan na Rome, tesame met 'n bevel of 'n beleidsverklaring, waarin hy die versekering gee dat die die wette van Nero, veral die wat verband hou met verraad. Vroeg in die 70 was Vespasianus nog steeds in Egipte, maar hy het steeds die steun van die Egiptenare konsolideer voordat hy vertrek het.  Teen die einde van 70 keer hy uiteindelik terug na Rome en is hy behoorlik geïnstalleer as keiser.
Die Flaviese dinastie wysig
Vespasianus (69–79) Redigeer
Min feitelike inligting oor die regering van Vespasian oorleef gedurende die tien jaar wat hy keiser was. Vespasianus het sy eerste jaar as heerser in Egipte deurgebring, waartydens die administrasie van die ryk aan Mucianus gegee is, bygestaan ​​deur Vespasian se seun Domitianus. Moderne historici glo dat Vespasianus daar gebly het om die steun van die Egiptenare te konsolideer.  In die middel van 70 kom Vespasianus eers na Rome en begin onmiddellik 'n wydverspreide propagandaveldtog om sy mag te konsolideer en die nuwe dinastie te bevorder. Sy bewind is veral bekend vir finansiële hervormings na die afsterwe van die Julio-Claudiaanse dinastie, soos die instelling van die belasting op urinale, en die talle militêre veldtogte wat gedurende die 70's gevoer is. Die belangrikste hiervan was die Eerste Joods-Romeinse Oorlog, wat geëindig het in die vernietiging van die stad Jerusalem deur Titus. Boonop het Vespasianus te staan ​​gekom vir verskeie opstande in Egipte, Gallië en Germania, en volgens berigte het hy verskeie sameswerings teen hom oorleef.  Vespasianus het gehelp om Rome na die burgeroorlog te herbou, 'n tempel bygevoeg vir vrede en die bou van die Flaviaanse amfiteater, beter bekend as die Colosseum, begin.  Vespasianus sterf op 23 Junie 79 aan natuurlike oorsake en word onmiddellik opgevolg deur sy oudste seun Titus.  Die ou historici wat deur die tydperk geleef het, soos Tacitus, Suetonius, Josephus en Plinius die Oudere, praat goed van Vespasianus terwyl hulle die keisers wat voor hom gekom het, veroordeel. 
Titus (79–81) Redigeer
Ondanks aanvanklike kommer oor sy karakter, het Titus groot lof gekry ná die dood van Vespasianus op 23 Junie 79 en word hy deur Suetonius en ander hedendaagse historici as 'n goeie keiser beskou.  In hierdie rol is hy veral bekend vir sy openbare bouprogram in Rome, en die voltooiing van die bou van die Colosseum in 80, , maar ook vir sy vrygewigheid om die lyding wat deur twee rampe veroorsaak is, die Mount Vesuvius -uitbarsting, te verlig. 79, en die vuur van Rome van 80.  Titus het sy vader se pogings voortgesit om die Flaviese dinastie te bevorder. Hy herleef die praktyk van die keiserlike kultus, vergoddelik sy vader en lê die grondslag vir wat later die tempel van Vespasianus en Titus sou word, wat deur Domitianus voltooi is.   Na skaars twee jaar in die amp sterf Titus onverwags aan koors op 13 September 81 en word deur die Romeinse senaat vergoddelik. 
Domitian (81–96) Redigeer
Domitianus is die dag na Titus se dood deur die Praetorian Guard as keiser verklaar, met 'n regeringstyd wat meer as vyftien jaar geduur het - langer as enige ander man wat Rome sedert Tiberius regeer het. Domitianus versterk die ekonomie deur die herwaardering van die Romeinse munt,  brei die grensverdediging van die Ryk uit,  en begin 'n massiewe bouprogram om die beskadigde stad Rome te herstel.  In Brittanje het Gnaeus Julius Agricola die Romeinse Ryk uitgebrei tot in die huidige Skotland,  maar in Dacia kon Domitianus nie 'n beslissende oorwinning behaal tydens die oorlog teen die Daciërs nie.  ​​Op 18 September 96 word Domitianus deur hofbeamptes vermoor, en saam met hom het die Flaviese dinastie tot 'n einde gekom. Op dieselfde dag word hy opgevolg deur sy vriend en adviseur Nerva, wat die langdurige Nervan-Antoniaanse dinastie gestig het. Domitianus se geheue is deur die Romeinse senaat tot vergetelheid veroordeel, waarmee hy 'n berugte moeilike verhouding gehad het gedurende sy bewind. Senatoriale outeurs soos Tacitus, Plinius die Jongere en Suetonius publiseer geskiedenis na sy dood en versprei die siening van Domitianus as 'n wrede en paranoïese tiran. Die moderne geskiedenis het hierdie sienings verwerp, maar Domitianus gekenmerk as 'n genadelose maar doeltreffende outokraat, wie se kulturele, ekonomiese en politieke program die grondslag gelê het vir die prinsipaal van die vreedsame 2de eeu. Sy opvolgers Nerva en Trajan was minder beperkend, maar in werklikheid verskil hul beleid min van die van Domitian. 
Sedert die val van die Republiek, het die gesag van die Romeinse Senaat grootliks agteruitgegaan onder die kwasi-monargiese regeringstelsel wat deur Augustus ingestel is, bekend as die Prinsipaat. Die Prinsipaal het die bestaan ​​van 'n de facto diktatoriale regime, met behoud van die formele raamwerk van die Romeinse Republiek.  Die meeste keisers handhaaf die openbare fasade van demokrasie, en in ruil daarvoor erken die Senaat implisiet die keiser se status as 'n de facto -monarg.  Die burgeroorlog van 69 het dit baie duidelik gemaak dat die werklike mag in die Ryk beheer oor die leër was. Teen die tyd dat Vespasianus in Rome tot keiser uitgeroep is, het enige hoop om die Republiek te herstel, lank verdwyn.
Die Flaviese benadering tot die regering was een van implisiete en eksplisiete uitsluiting. Toe Vespasianus middel 70 terugkeer na Rome, het hy onmiddellik 'n reeks pogings aangewend om sy mag te konsolideer en toekomstige opstand te voorkom. Hy het geskenke aan die weermag aangebied en die soldate wat aan Vitellius lojaal was, ontslaan of gestraf.  Hy herstruktureer ook die senatoriale en perdry -bevele, verwyder sy vyande en voeg sy bondgenote by. Uitvoerende beheer is grootliks onder lede van sy familie versprei. Nie-Flaviane is feitlik uitgesluit van belangrike openbare ampte, selfs diegene wat tydens die burgeroorlog onder die vroegste ondersteuners van Vespasian was. Mucianus verdwyn gedurende hierdie tyd stadig uit die historiese rekords, en daar word vermoed dat hy tussen 75 en 77 gesterf het.  Dat dit Vespasianus se bedoeling was om 'n langdurige dinastie te stig om die Romeinse Ryk te regeer, was die duidelikste in die magte wat hy aan sy oudste seun Titus toegeken. Titus het die mag van die tribunis met sy vader gedeel, sewe konsulskappe ontvang, die sensuur, en miskien ook die opvallendste, onder bevel van die Praetorian Guard.  Omdat Titus effektief as mede-keiser saam met sy vader opgetree het, het daar tydens sy kort bewind van 79 tot 81 geen plotselinge verandering in die Flaviese beleid plaasgevind nie. 
Domitianus se benadering tot die regering was minder subtiel as sy pa en broer. Sodra hy keiser was, het hy vinnig ontslae geraak van die Republikeinse fasade  en het hy sy regering min of meer formeel verander in die goddelike monargie wat hy geglo het dit was. Deur die magsentrum na die keiserlike hof te verskuif, het Domitianus die mag van die Senaat openlik verouderd gemaak. Hy het persoonlik by alle takke van die administrasie betrokke geraak: daar is uitgawes uitgevaardig wat die kleinste besonderhede van die alledaagse lewe en die wet bepaal, terwyl belasting en openbare sedes streng toegepas word.  Desnieteenstaande het Domitianus toegewings gemaak teenoor die senatoriale mening. Terwyl sy vader en broer feitlik nie-Flaviane uit die openbare amp uitgesluit het, het Domitianus sy eie familielede selde bevoordeel in die verdeling van strategiese poste, en 'n verbasend groot aantal provinsiale en potensiële opponente toegelaat tot die konsulaat  en het mans van die ruiterorde om die keiserlike burokrasie te bestuur. 
Finansiële hervormings Redigeer
Een van Vespasianus se eerste dade as keiser was om 'n belastinghervorming af te dwing om die uitputte skatkis van die Ryk te herstel. Nadat Vespasianus in die middel van 70 in Rome aangekom het, het Mucianus voortgegaan om op Vespasianus te druk om soveel belasting moontlik in te vorder,  om ou te hernu en nuwe in te stel. Mucianus en Vespasianus het die huldeblyk van die provinsies verhoog en 'n wakende oog gehou op die tesourie -amptenare. Die Latynse spreekwoord "Pecunia non olet" ("Geld ruik nie") is moontlik geskep toe hy 'n urinebelasting op openbare toilette ingestel het.
By sy toetreding herwaardeer Domitianus die Romeinse muntstuk tot die standaard van Augustus, wat die silwerinhoud van die denarius met 12%verhoog het. 'N Naderende krisis in 85 het egter 'n devaluasie tot die Neroniese standaard van 65 gedwing , maar dit was steeds hoër as die vlak wat Vespasianus en Titus tydens hul bewind gehandhaaf het, en die streng belastingbeleid van Domitianus het verseker dat hierdie standaard gehandhaaf word vir die daaropvolgende elf jaar.  Tipes muntstukke uit hierdie era toon 'n baie konstante graad van kwaliteit, insluitend noukeurige aandag aan die titulatuur van Domitianus en buitengewoon verfynde kunswerke op die omgekeerde portrette. 
Jones skat die jaarlikse inkomste van Domitianus op meer as 1,200 miljoen sestertii, waarvan meer as 'n derde vermoedelik bestee sou word aan die instandhouding van die Romeinse leër.  Die ander groot uitgawegebied het die omvangryke heropbouprogram van die stad Rome self ingesluit.
Militêre aktiwiteite Redigeer
Die belangrikste militêre veldtog wat gedurende die Flaviese tydperk onderneem is, was die beleg en vernietiging van Jerusalem in 70 deur Titus. Die verwoesting van die stad was die hoogtepunt van die Romeinse veldtog in Judea na die Joodse opstand van 66. Die Tweede Tempel is heeltemal gesloop, waarna Titus se soldate hom uitgeroep het imperator ter ere van die oorwinning.  Jerusalem is ontslaan en 'n groot deel van die bevolking is dood of versprei. Josephus beweer dat 1 100 000 mense tydens die beleg dood is, waarvan die meerderheid Joods was.  97 000 is gevange geneem en onder slawe gemaak, waaronder Simon Bar Giora en John van Giscala.  Baie vlug na gebiede rondom die Middellandse See. Na berig word, het Titus geweier om 'n oorwinningskroon te aanvaar, aangesien daar "geen verdienste is om mense wat deur hul eie God verlaat is, te oorwin nie".  By sy terugkeer na Rome in 71, word Titus met 'n triomf toegeken.  Saam met Vespasianus en Domitianus ry hy die stad binne, entoesiasties gegroet deur die Romeinse bevolking en voorafgegaan deur 'n weelderige parade met skatte en gevangenes uit die oorlog. Josephus beskryf 'n optog met groot hoeveelhede goud en silwer wat langs die roete gedra is, gevolg deur uitgebreide herontwerpe van die oorlog, Joodse gevangenes en uiteindelik die skatte wat uit die tempel van Jerusalem geneem is, insluitend die Menora en die Torah.  Leiers van die verset is in die Forum tereggestel, waarna die optog afgesluit is met godsdienstige offers in die Tempel van Jupiter.  Die triomfboog van Titus, wat by die een ingang van die Forum staan, herdenk die oorwinning van Titus.
Die verowering van Brittanje duur voort onder bevel van Gnaeus Julius Agricola, wat die Romeinse Ryk tot in Caledonië of die huidige Skotland uitgebrei het tussen 77 en 84. In 82 steek Agricola 'n ongeïdentifiseerde watermassa oor en verslaan mense tot dan toe onbekend aan die Romeine .  Hy versterk die kus wat na Ierland kyk, en Tacitus onthou dat sy skoonpa dikwels beweer dat die eiland met 'n enkele legioen en 'n paar hulpverleners verower kan word.  Hy het 'n toevlug gegee aan 'n verbanne Ierse koning wat hy gehoop het dat hy as verontskuldiging vir verowering sou kon gebruik. Hierdie verowering het nooit gebeur nie, maar sommige historici meen dat die kruising waarna verwys is in werklikheid 'n klein ondersoekende of strafekspedisie na Ierland was.  Die volgende jaar het Agricola 'n vloot opgerig en verder as die Forth na Caledonië gestoot. Om die vordering te bevorder, is 'n uitgestrekte legionêre vesting by Inchtuthil gebou.  In die somer van 84 het Agricola tydens die Slag van Mons Graupius die leërs van die Caledoniërs, onder leiding van Calgacus, in die gesig gestaar.  Alhoewel die Romeine die Caledoniërs groot verliese aangerig het, het twee derdes van hul leër daarin geslaag om te ontsnap en weg te kruip in die Skotse moerasse en Hooglande, wat uiteindelik verhoed het dat Agricola die hele Britse eiland onder sy beheer kon bring. 
Die militêre veldtogte wat tydens die bewind van Domitianus onderneem is, was gewoonlik defensief van aard, aangesien die keiser die idee van ekspansionistiese oorlogvoering verwerp het.  Sy belangrikste militêre bydrae was die ontwikkeling van die Limes Germanicus, wat 'n groot netwerk van paaie, forte en wagtorings wat langs die Ryn gebou is omvat om die Ryk te verdedig.  Tog is daar verskeie belangrike oorloë in Gallië, teen die Chatti, en oor die grens van die Donau gevoer teen die Suebi, die Sarmatiërs en die Daciërs. Onder leiding van koning Decebalus het die Daciërs die provinsie Moesia omstreeks 84 of 85 binnegeval en groot verwoesting aangerig en die Moesiese goewerneur Oppius Sabinus doodgemaak.  Domitian het onmiddellik 'n teenoffensief geloods, wat gelei het tot die vernietiging van 'n legioen tydens 'n noodlottige ekspedisie na Dacia. Hulle bevelvoerder, Cornelius Fuscus, is dood, en die strydstandaard van die Praetorian Guard het verloor.  In 87 val die Romeine weer Dacia binne, hierdie keer onder bevel van Tettius Julianus, en slaag uiteindelik daarin om Decebalus laat in 88 te verslaan, op dieselfde plek waar Fuscus voorheen vermoor is.  'n Aanval op die hoofstad van Dacia is egter laat vaar toe 'n krisis op die Duitse grens ontstaan ​​het, wat Domitianus genoop het om 'n vredesverdrag met Decebalus te onderteken wat hewig gekritiseer is deur hedendaagse skrywers.  Vir die res van die heerskappy van Domitianus het Dacia 'n betreklik vreedsame kliëntryk gebly, maar Decebalus het die Romeinse geld gebruik om sy verdediging te versterk en het voortgegaan om Rome te trotseer. Eers in die bewind van Trajanus, in 106, is 'n beslissende oorwinning teen Decebalus verkry. Weereens het die Romeinse leër groot verliese gely, maar Trajanus het daarin geslaag om Sarmizegetusa te vang en, nog belangriker, die goud- en silwermyne van Dacia te annekseer. 
Alhoewel sy administrasie gekenmerk is deur 'n relatiewe afwesigheid van groot militêre of politieke konflikte, het Titus tydens sy kort bewind 'n aantal groot rampe ondervind. Op 24 Augustus 79, skaars twee maande na sy toetreding, het die berg Vesuvius uitgebars,  wat die feitlik volledige vernietiging van lewens en eiendom in die stede en oordgemeenskappe rondom die Baai van Napels tot gevolg gehad het. Die stede Pompeii en Herculaneum is onder meters van klip en lawa begrawe, en  het duisende burgers doodgemaak.  Titus het twee eks-konsuls aangestel om die hulpverleningspoging te organiseer en te koördineer, terwyl hy persoonlik groot bedrae geld uit die keiserlike tesourie geskenk het om die slagoffers van die vulkaan te help.  Boonop besoek hy Pompeii een keer na die uitbarsting en weer die volgende jaar.  Die stad het bykans 1700 jaar verlore gegaan voor die toevallige herontdekking daarvan in 1748. Sedertdien het die opgrawing daarvan 'n buitengewoon gedetailleerde insig gegee in die lewe van 'n stad op die hoogte van die Romeinse Ryk, vasgevries op die oomblik dat dit begrawe is op 24 Augustus 79. Die Forum, die baddens, baie huise en 'n paar villa's buite die stad, soos die Villa of the Mysteries, bly verbasend goed bewaar. Vandag is dit een van die gewildste toeriste -aantreklikhede van Italië en 'n UNESCO -wêrelderfenisgebied. Deurlopende opgrawings onthul nuwe insigte in die Romeinse geskiedenis en kultuur.
Tydens Titus se tweede besoek aan die rampgebied het Rome 'n brand getref wat drie dae lank geduur het.   Alhoewel die omvang van die skade nie so rampspoedig was as tydens die Groot Brand van 64 nie, en die vele distrikte insulae noodsaaklik gespaar het, teken Cassius Dio 'n lang lys op van belangrike openbare geboue wat vernietig is, insluitend die Pantheon van Agrippa, die Tempel van Jupiter, die Diribitorium, onder andere dele van Pompeius se teater en die Saepta Julia.  Weereens het Titus persoonlik vergoed vir die beskadigde streke.  Volgens Suetonius het 'n plaag op dieselfde manier tydens die brand getref.  Die aard van die siekte, sowel as die dodetal, is egter onbekend.
Suetonius beweer dat Vespasianus voortdurend sameswerings teen hom teëgekom het.  Slegs een sameswering is spesifiek bekend. In 78 of 79 het Eprius Marcellus en Aulus Caecina Alienus probeer om die Praetoriaanse garde aan te spoor tot muitery teen Vespasianus, maar die sameswering is deur Titus in die wiele gery.  Volgens die historikus John Crook was die beweerde sameswering egter in werklikheid 'n berekende komplot van die Flaviese faksie om lede van die opposisie wat aan Mucianus gekoppel was, te verwyder, met die muiterige adres op Caecina se liggaam as 'n vervalsing deur Titus.  Maar as hulle gekonfronteer word met ware sameswerings, behandel Vespasianus en Titus hulle vyande met gemak. 'Ek sal nie 'n hond doodmaak wat na my blaf nie', was woorde wat die humeur van Vespasianus uitdruk, terwyl Titus eens sy vrygewigheid as keiser bewys het deur mans wat verdink word dat hulle na die troon streef na ete uit te nooi, hulle met geskenke te beloon en toe te laat om langs hom by die spele te sit. 
Dit lyk asof Domitianus tydens sy bewind verskeie sameswerings ontmoet het, waarvan een tot sy moord in 96 gelei het. Die eerste groot opstand het op 1 Januarie 89 ontstaan ​​toe die goewerneur van Germania Superior, Lucius Antonius Saturninus, en sy twee legioene in Mainz , Legio XIV Gemina en Legio XXI Rapax, het met die hulp van die Chatti teen die Romeinse Ryk in opstand gekom.  Die presiese oorsaak van die opstand is onseker, hoewel dit blykbaar lank vooruit beplan is. Die senatoriale beamptes het moontlik die militêre strategieë van Domitianus afgekeur, soos sy besluit om die Duitse grens te versterk eerder as om aan te val, sy onlangse terugtog uit Brittanje en uiteindelik die skandelike beleid van versoening teenoor Decebalus. Die opstand was in elk geval streng beperk tot die provinsie Saturninus, en vinnig opgespoor sodra die gerug oor die naburige provinsies versprei het. Die goewerneur van Germania Inferior, Lappius Maximus, verhuis dadelik na die streek, bygestaan ​​deur die prokureur van Rhaetia, Titus Flavius ​​Norbanus. Uit Spanje is Trajanus ontbied, terwyl Domitianus self uit Rome gekom het met die Praetorian Guard. Deur 'n gelukskoot het 'n ontdooiing die Chatti verhinder om die Ryn oor te steek en Saturninus te hulp te kom.  Binne vier en twintig dae is die opstand verpletter en die leiers daarvan in Mainz wreed gestraf. Die legendariese legioene is na die front in Illyricum gestuur, terwyl diegene wat hul nederlaag bygestaan ​​het, behoorlik beloon is. 
Sowel Tacitus as Suetonius praat van toenemende vervolging teen die einde van Domitianus se bewind, wat 'n punt van skerp toename rondom 93 aandui, of een of ander tyd na die mislukte opstand van Saturninus in 89.   Minstens twintig senatoriale teenstanders is tereggestel, [ 94] insluitend die voormalige eggenoot van Domitia Longina Lucius Aelius Lamia en drie van Domitianus se eie familielede, Titus Flavius ​​Sabinus IV, Titus Flavius ​​Clemens en Marcus Arrecinus Clemens.  Sommige van hierdie mans is al in 83 of 85 jaar tereggestel, maar hulle gee weinig eer aan Tacitus se idee van 'n 'skrikbewind' laat in die bewind van Domitianus. Volgens Suetonius is sommige skuldig bevind aan korrupsie of verraad, ander op onbenullige aanklagte, wat Domitianus deur sy vermoede geregverdig het.
Sedert die bewind van Tiberius het die heersers van die Julio-Claudiaanse dinastie hul mag gelegitimeer deur afstammelinge van Augustus en Julius Caesar. Vespasianus kon egter nie meer aanspraak maak op so 'n verhouding nie. Daarom is 'n massiewe propagandaveldtog begin om die Flaviese heerskappy te regverdig as vooraf bepaal deur goddelike voorsienigheid.  Terselfdertyd beklemtoon Flaviaanse propaganda die rol van Vespasianus as vredesbringer na die krisis van 69. Byna 'n derde van alle muntstukke wat in Rome onder Vespasian geslaan is, het militêre oorwinning of vrede gevier,  terwyl die woord vindex is uit muntstukke verwyder om die publiek nie aan die opstandige Vindex te herinner nie. Bouprojekte het opskrifte waarin Vespasian geprys is en vorige keisers veroordeel  en 'n Tempel van Vrede is in die forum opgerig. 
Die Flaviane beheer ook die openbare mening deur middel van literatuur. Vespasianus se goedgekeurde geskiedenisse wat onder sy bewind geskryf is, verseker dat vooroordele teen hom verwyder word, , terwyl dit ook geld verleen aan hedendaagse skrywers.  Die antieke historici wat deur die tydperk geleef het, soos Tacitus, Suetonius, Josephus en Plinius die Oudere, praat agterdogtig goed oor Vespasianus terwyl hulle die keisers wat voor hom gekom het, veroordeel.  Tacitus erken dat sy status deur Vespasianus verhoog is, Josephus identifiseer Vespasianus as beskermheer en redder, en Plinius het sy Natuurlike geskiedenis aan die seun van Vespasianus, Titus.  Diegene wat teen Vespasian gepraat het, is gestraf. 'N Aantal Stoïsynse filosowe word daarvan beskuldig dat hulle studente met onvanpaste leerstellings bederf het en uit Rome verdryf is.  Helvidius Priscus, 'n pro-Republiek filosoof, is tereggestel vir sy leerstellings. 
Titus en Domitianus herleef ook die praktyk van die keiserlike kultus, wat onder Vespasianus effens buite gebruik geraak het. Dit is opmerklik dat Domitianus se eerste daad as keiser die vergoddeliking van sy broer Titus was. By hul dood was sy babaseun en niggie Julia Flavia ook onder die gode ingeskryf. Om die aanbidding van die keiserlike familie te bevorder, het Domitianus 'n dinastiese mausoleum op die plek van die voormalige huis van Vespasianus op die Quirinal opgerig,  en die tempel van Vespasianus en Titus voltooi, 'n heiligdom wat toegewy is aan die aanbidding van sy godgegewe vader en broer.  Om die militêre triomfe van die Flaviese familie te gedenk, beveel hy die bou van die Templum Divorum en die Templum Fortuna Redux en voltooi die Titusboog. Om die goddelike aard van die Flaviese heerskappy verder te regverdig, beklemtoon Domitianus ook verbintenisse met die hoofgod Jupiter,  die belangrikste deur die indrukwekkende herstel van die Tempel van Jupiter op die Capitolynse heuwel.
Die Flaviese dinastie is miskien veral bekend vir sy uitgebreide bouprogram in die stad Rome, wat bedoel was om die hoofstad te herstel van die skade wat dit gely het tydens die Groot Brand van 64 en die burgeroorlog van 69. Vespasianus het die Tempel van Vrede en die tempel vir die vergoddelikte Claudius.  In 75 is 'n kolossale standbeeld van Apollo, onder Nero begin as 'n standbeeld van homself, op bevel van Vespasianus voltooi, en hy het ook 'n verhoog van die teater van Marcellus ingewy. Die bou van die Flaviese amfiteater, tans beter bekend as die Colosseum (waarskynlik na die nabygeleë standbeeld), is in 70 onder Vespasianus begin en uiteindelik in 80 onder Titus voltooi.  Benewens die skouspelagtige vermaaklikheid van die Romeinse bevolking, is die gebou opgevat as 'n reusagtige triomfmonument ter herdenking van die militêre prestasies van die Flaviane tydens die Joodse oorloë.  Aangrensend aan die amfiteater, in die omgewing van Nero's Golden House, beveel Titus ook die bou van 'n nuwe openbare badhuis wat sy naam sou dra.  Die bou van hierdie gebou is vinnig afgehandel om saam te val met die voltooiing van die Flaviese amfiteater. 
Die grootste deel van die Flaviese bouprojekte is uitgevoer tydens die bewind van Domitianus, wat te veel geld bestee het om die stad Rome te herstel en te versier. Maar veel meer as 'n opknappingsprojek, was die bouprogram van Domitianus bedoel om die kroon te wees op 'n ryk-wye kulturele renaissance. Ongeveer vyftig strukture is opgerig, gerestoureer of voltooi, slegs 'n getal tweede van die bedrag wat onder Augustus opgerig is.  Onder die belangrikste nuwe strukture was 'n Odeum, 'n stadion en 'n uitgestrekte paleis op die Palatynheuwel, bekend as die Flaviaanse paleis, wat ontwerp is deur Domitianus se meesterargitek Rabirius.  Die belangrikste gebou wat Domitianus herstel het, was die Tempel van Jupiter op die Capitoline -heuwel, wat na bewering bedek was met 'n vergulde dak. Onder die wat hy voltooi het, was die Tempel van Vespasianus en Titus, die Boog van Titus en die Colosseum, waaraan hy 'n vierde verdieping gevoeg het en die sitarea binne voltooi het. 
Beide Titus en Domitianus was dol oor gladiator -speletjies en het besef hoe belangrik dit is om die burgers van Rome te paai. In die nuutgeboude Colosseum het die Flaviane gesorg vir skouspelagtige vermaak. Die inhuldigingswedstryde van die Flaviese amfiteater het honderd dae lank geduur en was uiters ingewikkeld, insluitend gladiatorgevegte, gevegte tussen wilde diere (olifante en hyskrane), spottende gevegte waarvoor die teater oorstroom is, perdewedrenne en strydwaens.  Tydens die wedstryde is houtballe in die gehoor laat val, met verskillende pryse (klere, goud of selfs slawe), wat dan verruil kon word vir die aangewese item. 
Na raming is 135 miljoen sestertii bestee aan skenkings, of congiariagedurende die heerskappy van Domitianus.  Hy herleef ook die gebruik van openbare bankette, wat onder Nero tot 'n eenvoudige voedselverdeling verminder is, terwyl hy groot bedrae belê het in vermaak en speletjies. In 86 stig hy die Capitoline Games, 'n vierjaarlikse wedstryd met atletiekuitstallings, wa -wedrenne en kompetisies vir oratorium, musiek en toneelspel.  Domitianus self ondersteun die reise van mededingers uit die hele ryk en skryf die pryse toe. Innovasies is ook ingevoer in die gereelde gladiator-speletjies, soos vlootkompetisies, gevegte in die nag en vroulike en dwerg-gladiatorgevegte.  Uiteindelik voeg hy twee nuwe faksies, Goud en Paars, by strydwaens, behalwe die gewone wit, rooi, groen en blou spanne.
Die Flaviane, hoewel 'n relatief kortstondige dinastie, het gehelp om die stabiliteit van 'n ryk op sy knieë te herstel. Alhoewel al drie gekritiseer is, veral op grond van hul meer gesentraliseerde heerskappy, het hulle hervormings uitgevaardig wat 'n stabiele ryk kon skep wat tot in die 3de eeu kon bestaan. Hulle agtergrond as 'n militêre dinastie het egter gelei tot verdere marginalisering van die senaat en 'n afdoende wegbeweeg van princeps, of eerste burger, en na imperator, of keiser.
Min feitelike inligting oor die regering van Vespasian oorleef gedurende die tien jaar wat hy keiser was; sy bewind is veral bekend vir finansiële hervormings na die afsterwe van die Julio-Claudiaanse dinastie. Vespasianus was bekend vir sy sagmoedigheid en lojaliteit teenoor die mense. Baie geld is byvoorbeeld bestee aan openbare werke en die herstel en verfraaiing van Rome: 'n nuwe forum, die Tempel van Vrede, die openbare baddens en die Colosseum.
Titus se rekord onder eertydse historici is een van die mees voorbeeldige keuses van enige keiser. Al die oorlewende verslae uit hierdie tydperk, baie daarvan geskryf deur sy eie tydgenote, soos Suetonius Tranquilius, Cassius Dio en Plinius die Ouere, bied 'n baie gunstige beskouing teenoor Titus. Sy karakter het veral floreer in vergelyking met dié van sy broer Domitianus. In teenstelling met die ideale uitbeelding van Titus in die Romeinse geskiedenis, word "Titus die goddelose" in die Joodse geheue onthou as 'n bose onderdrukker en vernietiger van die tempel. Een legende in die Babiloniese Talmoed beskryf byvoorbeeld dat Titus tydens die vernietiging daarvan seks gehad het met 'n hoer op 'n Torah -boek binne die tempel. 
Hoewel hedendaagse historici Domitianus na sy dood verneder het, het sy administrasie die grondslag gelê vir die vreedsame ryk van die 2de eeu nC, en die hoogtepunt van die 'Pax Romana'. Sy opvolgers Nerva en Trajan was minder beperkend, maar in werklikheid verskil hul beleid min van die van Domitianus. Die Romeinse Ryk het veel meer as 'n sombere koda tot die 1ste eeu gedy tussen 81 en 96, in 'n bewind wat Theodor Mommsen beskryf as die somber maar intelligente despotisme van Domitianus. 
Vir Romeine was familie die belangrikste. Die hele gesin sou in een huis of woonstel saamwoon. Die gesin het alle ongetroude seuns en dogters, sowel as getroude seuns en hul vroue, ingesluit. Getroude dogters het by hul man se gesin gaan woon.
Die familie is beheer deur die paterfamilias. (Ook gespel pater familias) Dit was altyd die oudste mannetjie in die familie. Vader, oupa, oom, oudste broer, wie ook al die oudste man was, was die absolute heerser van die gesin. Die paterfamilias het die hele familie se eiendom besit en het die mag van lewe en dood oor elke familielid. Die paterfamilias was ook verantwoordelik vir die onderrig van al die jonger mans, sowel akademici as ambagte, maar ook hoe om in die samelewing op te tree.
Die paterfamilias was verantwoordelik vir al die optrede van die gesin. As iemand in die gesin probleme ondervind, moes die paterfamilias die gevolge daarvan betaal. Die paterfamilias kon lede van die familie in ballingskap bring, hulle slaan, in slawerny verkoop, selfs doodmaak sonder dreigement van vergelding.
Daar word van die paterfamilias verwag om sy gesin met eerlikheid en deernis te behandel, en as hy dit nie doen nie, sal die persoon deur die res van Rome vermy word.
Onder die koninkryk, en dan onder die republiek, het vroue geen regte gehad nie. 'N Vrou se rol was om haar dogters te leer hoe om op te tree en kinders te baar en groot te maak. Onder die ryk het vroue sekere regte gekry. Hulle kan eiendom besit, erf, selfs 'n betaalde werk kry.
Kinders was geliefd. Hulle is opgelei tot die beste van 'n gesin se vermoë om dit te doen. Hulle is toegelaat om te speel en vriende te besoek. Maar hulle is ook opgelei om ouderlinge te gehoorsaam. U het nooit met 'n ouer Romein teruggepraat nie. U het nooit met u gesin teruggepraat nie. Deur hierdie dinge te doen, kan jy eintlik uit die huis gegooi word, deur die paterfamilias verban, en nooit toegelaat word nie.
Romeine het wel kinders aangeneem. As kinders in 'n verowering gevang is, is hulle na Rome teruggebring. Sommige is tot slawe gemaak, maar baie ander is in Romeinse gesinne aangeneem en as goeie Romeinse burgers grootgemaak. 'N Ryk gesin kan ook 'n plebiese kind aanneem. Dit het gebeur toe die patrisiese gesin geen kinders of erfgename gehad het nie.
U kan trouens aangeneem word in 'n Romeinse gesin, selfs al was u 'n volwassene. Julius Caesar het Octavianus aangeneem nadat hy homself in die geveg bewys het. Hy sou die erfgenaam van Julius Caesar wees. (Octavianus verander sy naam na Augustus en word uiteindelik die eerste Romeinse keiser, nadat Caesar vermoor is en hom na 'n burgeroorlog aan die bewind geplaas het oor die besware van verskeie staatsmanne, waaronder Cicero.)
Ouer mense is met eer behandel. Die gesin respekteer die wysheid en ervaring wat ouer mense gehad het. In 'n gesin is die ouderlinge toegelaat om te werk of te speel soos hulle wil. Dit is omdat die Romeine geglo het dat die geeste van die ouderlinge hulle sou pla as hulle in die lewe sleg behandel word.
Die meeste huishoudelike slawe is goed behandel. Aangesien dit eiendom was en geld kos, is goeie sorg aan hulle gegee sodat hulle goeie werk kon lewer. Dit was egter eiendom en kon verkoop word. Aan die ander kant, as hulle goeie diens lewer, kan hulle bevry en selfs in die gesin aangeneem word.
Rome Genealogie (in Oneida County, NY)
LET WEL: Bykomende rekords wat op Rome van toepassing is, word ook op die Oneida County- en New York -bladsye gevind.
Rome Geboorte Rekords
New York, Birth Records, 1880-huidige New York State Department of Health
Rome begraafplaas rekords
Gidse in Rome stad
New York, Death Records, 1880-huidige New York State Department of Health
Rome geskiedenis en geslagsregisters
Die verhaal van die Rome, Watertown en Ogdensburgh Railroad Genealogy Gophers
Immigrasie -rekords van Rome
Kaart van Rome, N.Y., 1886 Library of Congress
Sanborn Fire Insurance Map uit Rome, Oneida County, New York, April 1884 Library of Congress
Sanborn Fire Insurance Map uit Rome, Oneida County, New York, Julie 1888 Library of Congress
Sanborn Fire Insurance Map uit Rome, Oneida County, New York, Maart 1894 Library of Congress
Sanborn Fire Insurance Map uit Rome, Oneida County, New York, Oktober 1899 Library of Congress
Huweliksrekords in Rome
Militêre rekords van Rome
Rome Koerante en Doodsberigte
Rome NY Romeinse burger 1840-1903 Fulton History
Rome daaglikse wagter. Rome, N.Y. 1899-07-01 tot 1899-12-30 NYS Historic Newspapers
Vanlyn koerante vir Rome
Daaglikse Sentinel. (Rome, N.Y.) 1976-Huidige
Oneida Waarnemer. (Rome [N.Y.]) 1818-1830
Romeinse burger. (Rome, N.Y.) 1840-1888
Rome Waarnemer. (Rome, N.Y.) 1993-Huidige
Probate Records van Rome
Die Medici -familie kom uit die landbou -Mugello -streek  noord van Florence, en hulle word die eerste keer genoem in 'n dokument van 1230.  Die oorsprong van die naam is onseker. Medici is die meervoud van medico, wat "mediese dokter" beteken.  Die dinastie het begin met die stigting van die Medici Bank in Florence in 1397.
Vir die grootste deel van die 13de eeu was Siena die voorste banksentrum in Italië. Maar in 1298 het een van die voorste bankfamilies van Europa, die Bonsignoris, bankrot geraak, en die stad Siena het sy status as die banksentrum van Italië aan Florence verloor.  Tot die laat 14de eeu was die huis van Albizzi die voorste familie van Florence. In 1293 is die regsverordeninge effektief uitgevaardig; dit het die grondwet van die Republiek van Florence geword gedurende die Italiaanse Renaissance.  Die talle luukse palazzi van die stad word omring deur meenthuise wat deur die vooruitstrewende handelaarsklas gebou is. 
Die belangrikste uitdagers vir die Albizzi-familie was die Medici, eers onder Giovanni di Bicci de 'Medici, later onder sy seun Cosimo di Giovanni de' Medici en agterkleinseun, Lorenzo de 'Medici. Die Medici beheer die Medici Bank - destyds die grootste bank in Europa - en 'n verskeidenheid ander ondernemings in Florence en elders. In 1433 het die Albizzi daarin geslaag om Cosimo te laat verban.  Die volgende jaar is 'n pro-Medici Signoria (burgerlike regering) onder leiding van Tommaso Soderini, Oddo Altoviti en Lucca Pitti egter verkies en Cosimo het teruggekeer. Die Medici het die stad se voorste familie geword, 'n posisie wat hulle die volgende drie eeue sou beklee. Florence het tot 1537 'n republiek gebly, wat tradisioneel die einde van die hoë renaissance in Florence beteken het, maar die instrumente van die republikeinse regering was stewig onder die beheer van die Medici en hul bondgenote, behalwe tydens tussenposes na 1494 en 1527. Cosimo en Lorenzo was selde amptelik amptenare poste, maar was die onbetwiste leiers.
Die Medici -familie was verbind met die meeste ander elite -families van die tyd deur middel van maklike huwelike, vennootskappe of werk, sodat die gesin 'n sentrale posisie in die sosiale netwerk gehad het: verskeie gesinne het slegs stelselmatige toegang tot die res van die elite -families gehad deur die Medici, miskien soortgelyk aan bankverhoudings. Enkele voorbeelde van hierdie families is die Bardi, Altoviti, Ridolfi, Cavalcanti en die Tornabuoni. Dit is voorgestel as 'n rede vir die opkoms van die Medici -familie. 
Lede van die familie het vroeg in die 14de eeu in die wolhandel veral bekend gestaan ​​met veral Frankryk en Spanje. Ondanks die teenwoordigheid van sommige Medici in die stad se regeringsinstellings, was hulle steeds minder opvallend as ander uitstaande gesinne soos die Albizzi of die Strozzi. Een Salvestro de 'Medici was spreker van die wolmakersgilde tydens die Ciompi -opstand van 1378–82, en een Antonio de' Medici is in 1396 uit Florence verban.  Betrokkenheid by 'n ander erf in 1400 het veroorsaak dat alle takke van die gesin word twintig jaar lank verbied uit die Florentynse politiek, met die uitsondering van twee.
15de eeu Edit
Giovanni di Bicci de 'Medici (c. 1360–1429), seun van Averardo de' Medici (1320–1363), het die rykdom van die gesin verhoog deur sy oprigting van die Medici Bank en het een van die rykste mans in die stad geword van Florence.Alhoewel hy nooit 'n politieke amp beklee het nie, het hy sterk steun vir die gesin gekry deur sy steun vir die instelling van 'n proporsionele belastingstelsel. Giovanni se seun Cosimo die Ouer, Pater Patriae (vader van die land), het in 1434 oorgeneem as gran maestro (die nie -amptelike hoof van die Florentynse Republiek). 
Drie opeenvolgende geslagte van die Medici - Cosimo, Piero en Lorenzo - het gedurende die grootste deel van die 15de eeu oor Florence geheers. Hulle het duidelik die Florentynse verteenwoordigende regering oorheers sonder om dit heeltemal af te skaf.  Hierdie drie lede van die Medici -familie het groot vaardighede in die bestuur van 'n "rustige en onafhanklike stad" soos Florence. Toe Lorenzo in 1492 sterf, was sy seun Piero egter redelik onbekwaam om suksesvol te reageer op uitdagings wat veroorsaak is deur die Franse inval in Italië in 1492, en binne twee jaar is hy en sy ondersteuners in ballingskap gedwing en vervang deur 'n republikeinse regering. 
Piero de 'Medici (1416–1469), Cosimo se seun, was slegs vyf jaar aan bewind (1464–1469). Hy is 'Piero the Gouty' genoem as gevolg van die jig wat sy voet pynig en tot sy dood gelei het. Anders as sy pa, het Piero min belangstelling in die kunste gehad. As gevolg van sy siekte het hy meestal bedlêend tuis gebly en daarom het hy min gedoen om die Medici -beheer van Florence te bevorder terwyl hy aan bewind was. As sodanig het die Medici -bewind gestagneer tot die volgende generasie, toe Piero se seun Lorenzo oorgeneem het. 
Lorenzo de 'Medici (1449–1492), genaamd "the Magnificent", was meer in staat om 'n stad te lei en te regeer, maar hy het die familiebankbesigheid verwaarloos, wat tot sy uiteindelike ondergang gelei het. Om die voortgesette sukses van sy gesin te verseker, het Lorenzo die toekomstige loopbane van sy kinders vir hulle beplan. Hy versorg die eiesinnige Piero II om te volg, aangesien sy opvolger in burgerlike leierskap Giovanni  (toekomstige pous Leo X) op 'n vroeë ouderdom in die kerk geplaas is en sy dogter Maddalena 'n weelderige bruidskat ontvang het om 'n polities voordelige huwelik met 'n seun van pous Innocentius VIII wat die bondgenootskap tussen die Medici en die Romeinse takke van die Cybo- en Altoviti -gesinne versterk het. 
Die Pazzi -sameswering van 1478 was 'n poging om die Medici -gesin te ontslaan deur Lorenzo saam met sy jonger broer Giuliano dood te maak tydens Paasfeesdienste. Die sluipmoordpoging eindig met die dood van Giuliano en 'n beseerde Lorenzo. Die sameswering was betrokke by die Pazzi- en Salviati -gesinne, albei mededingende bankgesinne wat probeer het om die invloed van die Medici te beëindig, asook die priester wat die kerkdienste, die aartsbiskop van Pisa en selfs pous Sixtus IV tot 'n mate voorsit. Die samesweerders het Sixtus IV genader in die hoop om sy goedkeuring te verkry, aangesien hy en die Medici self 'n lang wedywering gehad het, maar die pous het die plan geen amptelike sanksie gegee nie. Ondanks sy weiering van amptelike goedkeuring, het die pous nietemin toegelaat dat die plot voortgaan sonder om in te meng, en na die mislukte sluipmoord op Lorenzo, het hy ook bedeling gegee vir misdade wat in diens van die kerk gepleeg is. Hierna het Lorenzo sy broer se buite -egtelike seun Giulio de 'Medici (1478–1535), die toekomstige pous Clemens VII, aangeneem. Lorenzo se seun Piero II het as hoof van Florence oorgeneem na Lorenzo se dood. Piero was later verantwoordelik vir die uitsetting van die Medici van 1494 tot 1512. [ aanhaling nodig ]
Die Medici het ook baat gevind by die ontdekking van groot afsettings van aluin in Tolfa in 1461. Aluin is 'n noodsaaklike bestanddeel by die kleur van sekere doeke en word wyd gebruik in Florence, waar tekstielvervaardiging die hoofbedryf was. Voor die Medici was die Turke die enigste uitvoerders van aluin, dus moes Europa tot by die ontdekking in Tolfa by hulle koop. Pius II het die Medici -familie 'n monopolie op die mynbou daar verleen, wat hulle die primêre produsente van aluin in Europa maak. 
16de eeu Edit
Die ballingskap van die Medici duur tot 1512, waarna die 'senior' tak van die familie - afstammelinge van Cosimo die Ouere - kon regeer totdat die moord op Alessandro de 'Medici, eerste hertog van Florence, in 1537. Hierdie eeu -die lang bewind is slegs by twee geleenthede onderbreek (tussen 1494-1512 en 1527-1530), toe anti-Medici-faksies beheer oor Florence geneem het. Na die moord op hertog Alessandro, het die mag oorgegaan na die "junior" Medici-tak-dié wat afstam van Lorenzo die Ouere, die jongste seun van Giovanni di Bicci, begin met sy agter-agterkleinseun Cosimo I "die Grote". Cosimo (die "ouderling" wat nie verwar moet word met Cosimo I nie) en sy pa het die Medici -fondamente in die bankwese en vervaardiging begin - insluitend 'n vorm van franchises. Die invloed van die gesin het gegroei met die beskerming van rykdom, kuns en kultuur. Uiteindelik bereik dit sy hoogtepunt in die pousdom en bly dit eeue daarna floreer as hertogen van Florence en Toskane. Minstens die helfte, waarskynlik meer, van Florence se mense was in diens van die Medici en hul stigtings in die sakewêreld.
Medici pouse wysig
Die Medici het leiers van die Christendom geword deur hul twee beroemde 16de -eeuse pouse, Leo X en Clement VII. Beide het ook gedien as de facto politieke heersers van Rome, Florence en groot dele van Italië, bekend as die pouslike state. Hulle was vrygewige beskermhere van die kunste wat opdrag gegee het vir meesterwerke soos Raphael Transfigurasie en Michelangelo's Die laaste oordeel hulle heerskappy val egter saam met probleme vir die Vatikaan, waaronder Martin Luther se Protestantse Hervorming en die berugte sak van Rome in 1527.
Leo X se plesierige pontifikaat het die Vatikaan se bankrot gemaak en groot skuld opgebou. Vanaf die verkiesing van Leo as pous in 1513 tot sy dood in 1521, het Florence op sy beurt toesig gehou deur Giuliano de 'Medici, hertog van Nemours, Lorenzo de' Medici, hertog van Urbino en Giulio de 'Medici, waarvan laasgenoemde geword het Pous Clemens VII.
Clement VII se onstuimige pontifikaat is oorheers deur 'n vinnige opeenvolging van politieke krisisse - baie lank in die maak - wat gelei het tot die afdanking van Rome deur die leërs van die Heilige Romeinse keiser Karel V in 1527 en die opkoms van die Salviati, Altoviti en Strozzi as die leidende bankiers van die Roman Curie. Sedert Clement se verkiesing as pous in 1523 tot en met die sak van Rome, word Florence bestuur deur die jong Ippolito de 'Medici (toekomstige kardinaal en visekanselier van die Heilige Roomse Kerk), Alessandro de' Medici (toekomstige hertog van Florence) , en hul voogde. In 1530, nadat hy hom met Charles V verbind het, het pous Clement VII daarin geslaag om die verlowing van Charles V se dogter Margeret van Oostenryk aan sy buite -egtelike neef (na bewering sy seun) Alessandro de 'Medici te verseker. Clement het Charles V ook oortuig om Alessandro as hertog van Florence te noem. So begin die regering van die Medici -monarge in Florence, wat twee eeue lank geduur het.
Nadat hy die hertogdom van Alessandro de 'Medici verseker het, trou pous Clement VII sy eerste neef, twee keer verwyder, Catherine de' Medici, met die seun van keiser Charles V se aartsvyand, koning Francis I van Frankryk-die toekomstige koning Henry II. Dit het gelei tot die oordrag van Medici -bloed, deur Catherine se dogters, na die koninklike familie van Spanje deur Elisabeth van Valois, en die Huis van Lorraine deur Claude van Valois.
In 1534, na 'n lang siekte, sterf pous Clemens VII - en saam met hom die stabiliteit van die Medici se "senior" tak. In 1535 sterf Ippolito Cardinal de 'Medici onder raaiselagtige omstandighede. In 1536 trou Alessandro de 'Medici egter met Charles V se dogter, Margaret van Oostenryk, maar die jaar daarna word hy vermoor deur 'n wrokige neef, Lorenzino de' Medici. Die dood van Alessandro en Ippolito het die Medici se 'junior' tak in staat gestel om Florence te lei.
'N Ander uitstaande figuur van die 16de-eeuse Medici-familie was Cosimo I, wat uit 'n relatief beskeie begin in die Mugello opgestaan ​​het om die heerskappy te bereik oor die hele Toskane. Teen die opposisie van Catherine de 'Medici, Paul III en hul bondgenote, het hy in verskillende gevegte die oorhand gekry om Florence se gehate mededinger Siena te verower en die Groothertogdom Toskane te vind. Cosimo het 'n gedeelte van die eiland Elba van die Republiek Genua gekoop en die Toskaanse vloot daar gevestig. Hy sterf in 1574, opgevolg deur sy oudste oorlewende seun Francesco, wie se onvermoë om manlike erfgename te produseer, gelei het tot die opvolging van sy jonger broer, Ferdinando, by sy dood in 1587. Francesco trou met Johanna van Oostenryk, en produseer saam met sy gemalin Eleonora de ' Medici, hertogin van Mantua, en Marie de 'Medici, koningin van Frankryk en Navarra. Deur Marie was alle opvolgende Franse monarge (behalwe die Napoleons) afkomstig van Francesco.
Ferdinando het die regering van Toskane gretig aangeneem. Hy was bevelvoerder oor die afloop van die Toskaanse moeraslande, bou 'n padnetwerk in die suide van Toskane en bewerk handel in Livorno.  Om die Toskaanse sybedryf te versterk, het hy toesig gehou oor die aanplant van moerbeibome langs die groot paaie (sywurms voed op moerbeiblare).  In buitelandse aangeleenthede verskuif hy Toskane weg van Habsburg  hegemonie deur te trou met die eerste nie-Habsburgse huwelikskandidaat sedert Alessandro, Christina van Lorraine, 'n kleindogter van Catherine de 'Medici. Die Spaanse reaksie was om 'n vesting op hul deel van die eiland Elba te bou.  Om die nuwe Frans-Toskaanse alliansie te versterk, trou hy met sy niggie, Marie, met Henry IV van Frankryk. Henry het uitdruklik verklaar dat hy Toskane sou verdedig teen Spaanse aggressie, maar later afvallig was, waarna Ferdinando gedwing is om met sy erfgenaam, Cosimo, met Maria Maddalena van Oostenryk te trou om Spanje te versag (waar Maria Maddalena se suster Margaret die huidige koningin was). Ferdinando het ook 'n Toskaanse ekspedisie na die nuwe wêreld geborg met die doel om 'n Toskaanse kolonie te vestig, 'n onderneming wat geen gevolg was vir permanente koloniale verkrygings nie.
Ondanks al hierdie aansporings vir ekonomiese groei en welvaart, was die bevolking van Florence aan die begin van die 17de eeu net 75 000, baie kleiner as die ander hoofstede van Italië: Rome, Milaan, Venesië, Palermo en Napels.  Daar word vermoed dat Francesco en Ferdinando vanweë 'n laks onderskeid tussen Medici en die Toskaanse staatseiendom ryker was as hul voorouer, Cosimo de 'Medici, die stigter van die dinastie.  Die groothertog alleen het die reg om die mineraal- en southulpbronne van die staat te benut, en die lotgevalle van die Medici was direk gekoppel aan die Toskaanse ekonomie. 
Ferdinando, hoewel hy nie meer 'n kardinaal was nie, het groot invloed uitgeoefen by opeenvolgende konklawe. In 1605 het Ferdinando daarin geslaag om sy kandidaat, Alessandro de 'Medici, tot pous Leo XI te verkies. Hy is dieselfde maand oorlede, maar sy opvolger, pous Paulus V, was ook pro-Medici.  Ferdinando se pouslike buitelandse beleid het egter nadele. Toskane was oorval met godsdienstige bevele, wat nie almal verplig was om belasting te betaal nie. Ferdinando sterf in 1609, en laat 'n welvarende ryk agter, maar sy gebrek aan optrede in internasionale aangeleenthede sou egter ingrypende gevolge hê.
In Frankryk was Marie de 'Medici regent vir haar seun, Louis XIII. Louis verwerp haar voor-Habsburgse beleid in 1617. Sy leef die res van haar lewe sonder enige politieke invloed.
Ferdinando se opvolger, Cosimo II, het minder as 12 jaar regeer. Hy trou met Maria Maddalena van Oostenryk, met wie hy sy agt kinders gehad het, waaronder Margherita de 'Medici, Ferdinando II de' Medici en Anna de 'Medici. Hy word die meeste onthou as die beskermheer van sterrekundige Galileo Galilei, wie se verhandeling Sidereus Nuncius van 1610 aan hom opgedra is.  Cosimo sterf aan verbruik (tuberkulose) in 1621. 
Cosimo se oudste seun, Ferdinando, was nog nie volwasse om hom op te volg nie, en daarom het Maria Maddalena en sy ouma, Christina van Lorraine, as regente opgetree. Hulle gesamentlike regentskap staan ​​bekend as die Turtici. Maria Maddelana se temperament was analoog aan Christina, en saam het hulle Toskane in lyn gebring met die pousdom, die Toskaanse geestelikes weer verdubbel en die ketteryverhoor van Galileo Galilei laat plaasvind.  By die dood van die laaste hertog van Urbino (Francesco Maria II), in plaas van die hertogdom te eis vir Ferdinando, wat getroud was met die hertog van Urbino se kleindogter en erfgenaam, Vittoria della Rovere, het hulle toegelaat dat dit deur Pous geannekseer word Stedelike VIII. In 1626 verbied hulle enige Toskaanse vakman om buite die Groothertogdom opgevoed te word, 'n wet wat later omgeslaan is, maar opgewek is deur die kleinseun van Maria Maddalena, Cosimo III.  Harold Acton, 'n Anglo-Italiaanse historikus, skryf die agteruitgang van Toskane toe aan die Turtici regentskap. 
Groothertog Ferdinado was versot op nuwe tegnologie en het 'n verskeidenheid higrometers, barometers, termometers en teleskope in die Palazzo Pitti laat installeer.  In 1657 stig Leopoldo de 'Medici, die jongste broer van die groothertog, die Accademia del Cimento, wat georganiseer is om wetenskaplikes uit heel Toskane na Florence te lok vir onderlinge studie. 
Toskane het aan die oorloë van Castro deelgeneem (die laaste keer dat Medicean Tuscany proper in 'n konflik betrokke was) en het die magte van pous Urbanus VIII in 1643 neergelê.  Die oorlogspoging was duur en die tesourie so leeg as gevolg daarvan dat wanneer die Castro -huursoldate betaal is, die staat dit nie meer kon bekostig om rente op staatseffekte te betaal nie, met die gevolg dat die rentekoers met 0,75%verlaag is.  Destyds was die ekonomie so vervalle dat ruilhandel op plattelandse markplekke algemeen geword het. 
Ferdinando is op 23 Mei 1670 oorlede as gevolg van apopleksie en slapeloosheid. Hy is begrawe in die Basiliek van San Lorenzo, die Medici's necropolis.  Ten tyde van sy dood was die bevolking van die groot hertogdom 730 594, die strate was bedek met gras en die geboue op die rand van ineenstorting in Pisa. 
Ferdinando se huwelik met Vittoria della Rovere het twee kinders opgelewer: Cosimo III de 'Medici, groothertog van Toskane, en Francesco Maria de' Medici, hertog van Rovere en Montefeltro. By die dood van Vittoria in 1694 het haar allodiale besittings, die hertogdomme Rovere en Montefeltro, aan haar jonger seun oorgegaan.
18de eeu: die val van die dinastie Edit
Cosimo III trou met Marguerite Louise d'Orléans, 'n kleindogter van Henry IV van Frankryk en Marie de 'Medici. Hierdie vakbond was 'n uiters ontevrede verbintenis en het drie kinders opgelewer, veral Anna Maria Luisa de 'Medici, elektrice Palatine, en die laaste mediese groothertog van Toskane, Gian Gastone de' Medici.
Johann Wilhelm, keurvorst Palatine, Anna Maria Luisa se eggenoot, het die waardigheid suksesvol geëis Koninklike Hoogheid vir die groothertog en sy gesin in 1691, ondanks die feit dat hulle geen aanspraak op enige koninkryk gehad het nie.  Cosimo betaal gereeld die Heilige Romeinse keiser, sy nominale feodale heer, buitensporige vergoedings,  en hy stuur ammunisie na die keiser tydens die Slag van Wene.
Die Medici het nie manlike erfgename gehad nie, en teen 1705 was die groothertoglike tesourie feitlik bankrot. In vergelyking met die 17de eeu het die bevolking van Florence met 50%afgeneem, en die bevolking van die groothertogdom as 'n geheel het na raming met 40%afgeneem.  Cosimo het desperaat probeer om 'n skikking met die Europese moondhede te bereik, maar die regstatus van Toskane was baie ingewikkeld: die gebied van die groothertogdom wat voorheen uit die Republiek Siena bestaan ​​het, was tegnies 'n Spaanse leen, terwyl die gebied van die ou Republiek van Florence was vermoedelik onder imperiale heerskappy. By die dood van sy eerste seun het Cosimo dit oorweeg om die Florentynse republiek te herstel, hetsy na die dood van Anna Maria Luisa, of op sy eie, as hy haar vooruit was. Die herstel van die republiek sou daartoe lei dat Siena aan die Heilige Romeinse Ryk sou terugtrek, maar sy regering het dit ten spyte sterk ondersteun. Europa het Cosimo se plan grootliks geïgnoreer. Slegs Groot -Brittanje en die Nederlandse Republiek het daaraan vertroue verleen, en die plan sterf uiteindelik saam met Cosimo III in 1723. 
Op 4 April 1718 kies Groot -Brittanje, Frankryk en die Nederlandse Republiek (ook later Oostenryk) Don Carlos van Spanje, die oudste kind van Elisabeth Farnese en Philip V van Spanje, as die Toskaanse erfgenaam. Teen 1722 is die keurvrou nie eers as erfgenaam erken nie, en Cosimo is tydens die konferensies vir die toekoms van Toskane tot toeskouer gereduseer.  Op 25 Oktober 1723, ses dae voor sy dood, het groothertog Cosimo 'n finale proklamasie versprei waarin beveel word dat Toskane onafhanklik moet bly: Anna Maria Luisa sou ongehinderd na Tiancane slaag na Gian Gastone, en die groot Hertog het die reg voorbehou om sy opvolger te kies . Hierdie gedeeltes van sy proklamasie is egter heeltemal geïgnoreer, en hy is 'n paar dae later dood.
Gian Gastone het die elektris verag omdat hy sy katastrofiese huwelik met Anna Maria Franziska van Saxe-Lauenburg ontwerp het, terwyl sy haar broer se liberale beleid verafsku het, en hy het al sy pa se antisemitiese statute herroep. Gian Gastone wou haar ontstel.  Op 25 Oktober 1731 beset 'n Spaanse afdeling Florence namens Don Carlos, wat in Desember van dieselfde jaar in Toskane vertrek het. Die Ruspanti, Die afgeleefde gevolg van Gian Gastone, het 'n afsku gehad van die elektris, en sy hulle. Hertogin Violante van Beiere, die skoonsuster van Gian Gastone, het probeer om die groothertog uit die invloedsfeer van die Ruspanti deur bankette te reël. Sy optrede by die bankette was minder as koninklik; hy het gereeld herhaaldelik in sy servet opgegooi, gebuk en die teenwoordiges met sosiale onvanpaste grappe herhaal.  Na 'n verstuikte enkel in 1731, het hy die res van sy lewe in sy bed gebly. Die bed, wat gereeld na ontlasting ruik, is soms deur Violante skoongemaak.
In 1736, na die oorlog van die Poolse opvolging, word Don Carlos uit Toskane onttrek en word Francis III van Lorraine in sy plek erfgenaam.  In Januarie 1737 trek die Spaanse troepe hulle terug uit Toskane, en word vervang deur Oostenrykers.
Gian Gastone is op 9 Julie 1737 oorlede, omring deur prelates en sy suster. Anna Maria Luisa is deur die Prince de Craon 'n nominale regentskap aangebied totdat die nuwe hertog na Toskane kon kom, maar het geweier.  By haar broer se dood ontvang sy al die besittings van die House of Medici.
Anna Maria Luisa onderteken die Patto di Famiglia ("gesinsverdrag") op 31 Oktober 1737. In samewerking met die Heilige Romeinse keiser en groothertog Francis van Lorraine het sy al die persoonlike besittings van die Medici aan die Toskaanse staat oorgedra, op voorwaarde dat niks ooit uit Florence verwyder is nie. 
Die "Lorrainers", soos die besettingsmagte genoem is, was in die volksmond verafsku, maar die regent, Prince de Craon, het die elektriese toegelaat om ongestoord in die Palazzo Pitti te woon. Sy was besig met finansiering en toesig oor die bou van die Basiliek van San Lorenzo, wat in 1604 deur Ferdinando I begin is, teen 'n koste van 1 000 krone per week. 
Die elektrises het baie van haar fortuin aan liefdadigheid geskenk: £ 4,000 per maand.  Op 19 Februarie 1743 sterf sy, en die groot -hertoglike lyn van die Huis van Medici sterf saam met haar. Die Florentyne het haar bedroef,  en sy is begrawe in die grafkelder wat sy gehelp het om te voltooi, San Lorenzo.
Die uitwissing van die belangrikste Medici -dinastie en die toetreding in 1737 van Francis Stephen, hertog van Lorraine en eggenoot van Maria Theresa van Oostenryk, het daartoe gelei dat Toskane tydelik by die Oostenrykse kroon ingesluit is. Die geslag van die Prinses van Ottajano, 'n bestaande tak van die Huis van Medici, wat in aanmerking gekom het om die groothertogdom Toskane te beërwe toe die laaste mannetjie van die senior tak in 1737 gesterf het, sou kon voortgaan as soewereine van Medici, maar vir die tussenkoms van Europa se groot moondhede, wat die soewereiniteit van Florence elders toegeken het.
As gevolg hiervan het die groot hertogdom verval en het die gebied 'n sekondêre eenheid geword van die Habsburg-Lorraine-dinastie. Die eerste groothertog van die nuwe dinastie, Francis I, was 'n agter-agter-agterkleinseun van Francesco I de 'Medici, en daarom het hy die Medicean-dinastie op die troon van Toskane deur die vroulike lyn voortgesit. Die Habsburgers is in 1801 ten gunste van die Huis van Bourbon-Parma afgesit (self in 1807 afgesit), maar is later herstel tydens die kongres van Wene. Toskane het 'n provinsie van die Verenigde Koninkryk van Italië geword in 1861. Verskeie takke van die House of Medici bestaan ​​egter nog, waaronder die Prinses van Ottajano, die Medici Tornaquinci,  en die Verona Medici -grawe van Caprara en Gavardo.  (sien Medici -stamboom)
Die grootste prestasies van die Medici was die borgskap van kuns en argitektuur, veral kuns en argitektuur uit die vroeë Renaissance. Die Medici was verantwoordelik vir 'n groot deel van die belangrikste Florentynse kunswerke wat tydens hul heerskappy geskep is. Hulle ondersteuning was van kritieke belang, aangesien kunstenaars oor die algemeen eers aan hul projekte begin werk het nadat hulle kommissies ontvang het. Giovanni di Bicci de 'Medici, die eerste beskermheer van die kunste in die familie, het Masaccio gehelp en Filippo Brunelleschi in opdrag gegee vir die heropbou van die Basiliek van San Lorenzo, Florence, in 1419. Cosimo die Ouder se opvallende artistieke medewerkers was Donatello en Fra Angelico. In die latere jare was die belangrikste beskermheer van die Medici -familie Michelangelo Buonarroti (1475–1564), wat werk vir 'n aantal familielede vervaardig het, te begin met Lorenzo die Pragtige, wat na bewering baie lief was vir die jong Michelangelo en genooi is hom om die gesinsversameling antieke beeldhouwerk te bestudeer.  Lorenzo was ook sewe jaar lank beskermheer van Leonardo da Vinci (1452–1519). Inderdaad, Lorenzo was 'n kunstenaar in eie reg, en 'n skrywer van poësie en liedere, sy steun vir die kunste en briewe word as 'n hoogtepunt in Medici se beskerming beskou.
Na die dood van Lorenzo, het die puriteinse Dominikaanse monnik Girolamo Savonarola bekendheid verwerf en Florentyne gewaarsku teen buitensporige luukse. Onder die fanatiese leiding van Savonarola is baie groot werke "vrywillig" vernietig in die Vuurvuur ​​van die nietighede (7 Februarie 1497). Die volgende jaar, op 23 Mei 1498, is Savonarola en twee jong ondersteuners op die brandstapel in die Piazza della Signoria verbrand, dieselfde plek as sy vreugdevuur. Benewens kommissies vir kuns en argitektuur, was die Medici vrugbare versamelaars en vandag vorm hul verkryging die kern van die Uffizi -museum in Florence. In die argitektuur was die Medici verantwoordelik vir 'n paar opvallende kenmerke van Florence, waaronder die Uffizi -galery, die Boboli -tuine, die Belvedere, die Medici -kapel en die Palazzo Medici. 
Later, in Rome, het die Medici -pouse voortgegaan in die familietradisie om kunstenaars in Rome te beskerm. Pous Leo X sou hoofsaaklik werke van Raphael bestel, terwyl pous Clemens VII Michelangelo opdrag gegee het om die altaarmuur van die Sixtynse Kapel te skilder net voor die dood van die pous in 1534.  Eleanor van Toledo, 'n prinses van Spanje en vrou van Cosimo I die Great, het die Pitti -paleis in 1550 van Buonaccorso Pitti gekoop. Cosimo het op sy beurt Vasari beskut, wat die Uffizi -galery in 1560 opgerig het en die Accademia delle Arti del Disegno - ("Academy of the Drawing Arts") in 1563 gestig het.  Marie de 'Medici, weduwee van Henry IV van Frankryk en moeder van Louis XIII, is die onderwerp van 'n opdrag siklus van skilderye bekend as die Marie de' Medici -siklus, geskilder vir die Luxemburgse paleis deur hofskilder Peter Paul Rubens in 1622–23 .
Alhoewel nie een van die Medici self wetenskaplikes was nie, was die familie bekend as die beskermhere van die beroemde Galileo Galilei, wat verskeie generasies Medici -kinders onderrig het en 'n belangrike figuur was vir sy beskermheer se soeke na mag. Die beskerming van Galileo is uiteindelik deur Ferdinando II laat vaar toe die Inkwisisie Galileo van dwaalleer beskuldig het. Die Medici -familie het die wetenskaplike egter jare lank 'n veilige hawe gebied. Galileo het die vier grootste mane van Jupiter genoem na vier Medici -kinders wat hy onderrig het, hoewel die name wat Galileo gebruik nie die name is wat tans gebruik word nie.
Die Romeine het in 'n wye verskeidenheid huise gewoon, afhangende van of hulle ryk of arm was. Die armes het in beknopte woonstelle in die stede of in klein hutte in die land gewoon. Die rykes het in privaat huise in die stad of groot villa's in die land gewoon.
Die meeste mense in die stede van Antieke Rome het in woonstelle gebly insulae. Die welgestelde het in enkelgesinshuise gebly domus van verskillende groottes, afhangende van hoe ryk hulle was.
Die oorgrote meerderheid van die mense wat in Romeinse stede gewoon het, het in beknopte woonstelgeboue, insulae, gewoon. Insulae was oor die algemeen drie tot vyf verdiepings hoog en het 30 tot 50 mense gehuisves. Die individuele woonstelle bestaan ​​gewoonlik uit twee klein kamers.
Die onderste verdieping van die insulae het dikwels winkels en winkels wat na die strate oopgemaak het, gehuisves. Die groter woonstelle was ook naby die onderkant met die kleinste bo. Baie insulae is nie baie goed gebou nie. Dit kan gevaarlike plekke wees as hulle aan die brand raak en soms selfs in duie stort.
Die welgestelde elite het in groot enkelgesinnehuise, domus, gewoon. Hierdie huise was baie mooier as die insulae. Die meeste Romeinse huise het soortgelyke kenmerke en kamers gehad. Daar was 'n ingang wat na die hoofarea van die huis, die atrium, gelei het. Ander kamers, soos slaapkamers, eetkamer en kombuis, is moontlik aan die kante van die atrium. Buiten die atrium was die kantoor. Aan die agterkant van die huis was daar dikwels 'n oop tuin.
Vestibulum - 'n Groot ingangsportaal van die huis. Aan weerskante van die ingangsportaal is daar kamers met klein winkeltjies wat na die straat oopmaak.
Atrium - 'n oop kamer waar gaste begroet is. Die atrium het gewoonlik 'n oop dak en 'n klein swembad wat gebruik is om water op te vang.
Tablinum - Die kantoor of woonkamer vir die man van die huis.
Triclinium - Die eetkamer. Dit was dikwels die indrukwekkendste en versierde kamer van die huis om gaste wat daar geëet het, te beïndruk.
Cubiculum - Die slaapkamer.
Culina - Die kombuis.
Terwyl die armes en die slawe in klein hutte of kothuise op die platteland gewoon het, het die rykes in groot uitgestrekte huise, villa's, gewoon.
Die Romeinse villa van 'n welgestelde Romeinse gesin was dikwels baie groter en gemakliker as hul stadshuis. Hulle het verskeie kamers gehad, waaronder bediendekwartiere, binnehowe, baddens, swembaddens, stoorkamers, oefenkamers en tuine. Hulle het ook moderne geriewe gehad, soos binnenshuise loodgieterswerk en verhitte vloere.
Kyk die video: Великая война. Документальные Фильмы. Все серии с 13 по 16. История России. Фильм война. StarMedia (November 2021).