President Nixon onderteken die nasionale spoedbeperking - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Op 2 Januarie 1974 onderteken president Richard M. Nixon die Emergency Highway Energy Conservation Act en stel 'n nuwe nasionale maksimum spoedgrens vas.
Voor 1974 stel individuele state spoedbeperkings binne hul grense en snelwegbeperkings op die snelweg regoor die land wissel van 40 mph tot 80 mph. Die VSA en ander geïndustrialiseerde lande het van 1950 tot 1972 maklike toegang tot goedkoop olie uit die Midde-Ooste geniet, maar die Arabies-Israeliese konflik het dit in 1973 dramaties verander. die Yom Kippur -oorlog deur olievervoer na die Verenigde State, Japan en Wes -Europa te stop. OPEC het ook sy nuutgevonde ekonomiese spier buig deur oliepryse te vervierdubbel en 'n verstikkingsposisie in Amerika se olie-honger verbruikers en nywerhede te plaas. Die embargo het 'n wêreldwye impak gehad, wat die Amerikaanse en Europese ekonomieë in 'n resessie gestuur het. As deel van sy reaksie op die embargo, het president Nixon 'n federale wet onderteken wat alle nasionale spoedgrense tot 55 km / h verlaag. Die wet was bedoel om Amerikaners te dwing om te ry teen snelhede wat meer brandstofdoeltreffend was, en sodoende die Amerikaanse aptyt vir buitelandse olie te bekamp. Daarmee het Nixon 'n beleid van brandstofbesparing en rantsoenering ingelui wat sedert die Tweede Wêreldoorlog nie gesien is nie.
Die wet verbied ook die departement van vervoer om projekte in state wat nie aan die nuwe spoedgrens voldoen nie, goed te keur of te finansier. Die meeste state het hul spoedbeperkings rustig aangepas, hoewel Westerse state, die tuiste van die land se langste, reguitste en mees eentonige landelike snelweë, maar met gruwelikheid daaraan voldoen het. Selfs nadat OPEC die embargo in Maart 1974 opgehef het, het bestuurders steeds hoë gaspryse in die gesig gestaar en probeer om brandstof te bespaar deur revolusionêre Japannese motors te koop. Vir baie het 'n begeerte na brandstofdoeltreffende motors die standaard geword totdat die neiging na sportwagvoertuie (SUV's) in die 1990's na vore gekom het. In 1987 het die kongres state gemagtig om die spoedbeperkings binne hul grense terug te stel, maar voorstanders van die nasionale wet op maksimum spoedgrense beweer dat dit die sterftes in motorverlagings verlaag, wat die Kongres genoop het om dit op die boeke te hou totdat dit uiteindelik op 28 November 1995 herroep word.
Die spoedbeperkings in die land wissel tans tussen 35 en 40 mph in drukke stedelike gebiede en 75 mph op lang dele van die landelike snelweg. Amerikaanse bestuurders ry nou amper so vinnig soos hul Europese eweknieë, wat gemiddeld tussen 75 en 80 km / h op die snelweg is. Op sommige paaie in Italië is dit wettig om so vinnig as 95 km / h te ry.
LEES MEER: Die Interstate Highway System
Het '55' lewens gered? Hoe die nasionale spoedgrens misluk het
In 1974 het president Richard Nixon 'n nasionale spoedbeperking van 55 myl per uur (mph) op elke pad in die Verenigde State gestel, insluitend snelweë, in die hoop dat die beperking die dubbele doel sou dien om lewens te red en brandstof te bespaar. Dit is te verstane dat mense dit gehaat het. Dit is moeilik om vandag so 'n stadige, landwye spoedgrens te begryp. Dit is nie net 'n gevaarlik stadige snelweg nie, maar hoe kan iemand verwag om in so 'n slakkempo landloop te ry?
Mense het meestal die nasionale maksimum spoedgrens verontagsaam-sekerlik was die 'limiet' 55 km / h, maar die woord op straat was dat u tot 64 km / h kon ry (of 'n ander willekeurige nommer, afhangende van die huis in u monopolie-styl) reëls) sonder om bang te wees dat u weggetrek word. Alhoewel politici probeer het om die limiet te verhoog namate die jare verloop het, het hierdie wet tot 1987 gebly toe die Amerikaanse senaat gestem het om state toe te laat om die snelhede op landelike tussenstate tot 65 km / u te verhoog. Die drama rondom die nasionale spoedgrens en die mislukking daarvan is die verhaal van 'n groep mense wat besluit wat vir almal reg is en misluk.
Nasionale spoedgrense Redigeer
Die standaard maksimum spoedgrense is van toepassing op alle paaie waar geen spesifieke laer numeriese spoedgrens reeds van krag is nie. Die standaard spoedgrens staan ​​bekend as die nasionale spoedgrens (NSL). Die NSL's verskil volgens die padsoort en vir voertuigtipes.  
Nasionale spoedbeperkings volgens voertuigtipe en padsoort
Motors en motorfietse (insluitend motorwaens tot 2 ton maksimum gewig) 30 mph (48 km/h) 60 km/h (97 km/h) 113 km/h 113 km/h
Voertuie wat woonwaens of sleepwaens sleep
inc motors, motorfietse, goedere tot 7,5 ton MLW 30 mph (48 km/h) 50 km/h 97 km/h 60 km/h (97 km/h)
Busse, busse, minibusse tot 12 meter (39 voet)
Goederevoertuie tot 7,5 ton MLW 30 mph (48 km/h) 50 km/h 60 km/h (97 km/h) 113 km/h
Goederevoertuie van meer as 7,5 ton MLW (in Engeland en Wallis) 30 km/h 50 km/h 97 km/h 97 km/h
Goederevoertuie van meer as 7,5 ton MLW (in Skotland) 30 km/h 64 km/h 50 km/h 97 km/h
Sommige klasse voertuie moet spoedbeperkers hê wat fisies die maksimum spoed afdwing. By ouer voertuie wat nog steeds gebruik word, is daar geen beperkings aangebring nie, of hulle moet teen hoër snelhede gestel word.  Nuwe voertuie moet soos volg met beperkings toegerus wees:
Sommige ander voertuie, veral ligte handels- of diensvoertuie, kan vrywilliglik toegerus wees met beperkings deur hul eienaars (privaat sakelui of maatskappyvlote), gewoonlik ingestel op 60, 65 of 70 mph, hoewel sommige ultraligte diensvoertuie beperk kan word tot 50 mph (80 km/h) of minder. In alle gevalle moet 'n waarskuwingsplakker agter op die voertuig verskyn.
Vaste spoedgrense Redigeer
Spoedbeperkingstekens word gebruik om padgebruikers in te lig waar ander spoedbeperkings as die toepaslike nasionale spoedgrens geld.
Veranderlike spoedgrense Redigeer
Veranderlike spoedbeperkings word op sommige groot verkeerspaaie gebruik. Dit kan verander word in reaksie op weer, verkeersvlakke, tyd van die dag of om ander redes, met die huidige toepaslike spoedgrens wat met behulp van 'n elektroniese padteken getoon word. Tekens met die spoed wat in 'n rooi sirkel aangedui word, is verpligtend; tekens waar die spoed nie binne 'n rooi sirkel is nie, is raadgewend en om hierdie snelhede te oorskry terwyl u veilig binne die toepaslike nasionale spoedgrens ry, is op sigself nie 'n oortreding nie.  Veranderlike spoedbeperkings is op sommige oorbelaste hoofroetes ingestel as 'n element van beheerde snelwegtegnieke om die verkeersvloei te verbeter onder gegewe heersende toestande.  Deeltydse veranderlike spoedgrense mag ook buite skole gebruik word. [ aanhaling nodig ]
Minimum spoedgrense Redigeer
Selde word minimum spoedbeperkings gebruik, soos deur die Mersey -tonnels, om vrye vloei en veilige deurloop deur andersins gevaarlike of omheinde gebiede te handhaaf.  Sirkelblou tekens met wit getalle dui die begin van hierdie perke aan, en soortgelyke tekens met 'n rooi diagonale lyn dui die einde daarvan aan.  In teenstelling met wat algemeen geglo word, is daar geen minimum spoedbeperking op snelweë nie, alhoewel sekere klasse stadige voertuie (sowel as dié van enige klas wat nie 25 km / h op die peil kan hou nie) op veiligheidsgronde verbied is en bestuurders na verwagting nie onnodige obstruksie veroorsaak deur ongewoon stadig te ry nie.
Volgens die regering word spoedbeperkings gebruik om geskikte verkeersnelhede te bereik om veiligheidsredes en omgewings- en toeganklikheidsredes.  Die departement van vervoer verklaar dat "spoedbeperkings 'n fundamentele rol speel" in die doeltreffende bestuur van verkeersnelhede ten opsigte van die veiligheid van bestuurders en alle ander padgebruikers. 
Die spoedgrens van 48 km/h in beboude gebiede is in 1934 ingestel in reaksie op hoë ongevalle.  Die limiet van 70 km/h (112 km/h) op voorheen onbeperkte paaie is in 1965 ingestel na 'n aantal ernstige snelwegongelukke vroeër dieselfde jaar in mis. 
Die Departement van Vervoer is van mening dat effektiewe spoedbestuur baie komponente behels, maar dat spoedbeperkings 'n 'fundamentele rol' speel en '' 'n belangrike bron van inligting vir padgebruikers '' is, veral as 'n aanduiding van die aard en risiko's wat die pad vir hulself inhou en ander gemotoriseerde en nie-gemotoriseerde padgebruikers. 
Die parlementêre geselekteerde komitee vir vervoerveiligheid het in 2007 'n verslag gepubliseer met die titel 'The Ending the Scandal of Complacency', wat beklemtoon hoe ongevalle met toenemende spoed styg en aanbeveel om spoedbeperkings op strate met hoë voetgangers en gevaarlike landelike paaie te verminder. Die verslag beklemtoon dat wanneer twee motors regstreeks teen 60 km / h vasgery het, 'n bestuurder 'n kans van 90% het om te sterf, wat tot 65% teen 50 km / h val. Terwyl die komitee 20 km / h aanbeveel, het die komitee opgemerk dat hierdie gebiede 'nie op swaarhandige handhawingsmaatreëls moet staatmaak nie'. 
Die Wêreldgesondheidsorganisasie het in 2004 'n verslag gepubliseer waarin beklemtoon word dat altesaam 22% van alle 'beseringssterftes' wêreldwyd afkomstig was van padverkeersbeserings in 2002 [n 2] en dat die spoed van voertuie 'die kern van die probleem was' 3] Padongelukke is die grootste oorsaak van sterftes onder kinders van 10 - 19 jaar (260 000 kinders sterf per jaar, 10 miljoen word beseer). 
In 2008 het 14% van die botsings wat by die polisie aangemeld is, 'n spoedverwante bydraende faktor gehad (óf "die spoedgrens oorskry" óf "te vinnig reis vir omstandighede") het tot 24% gesterf vir noodlottige ongelukke en 25% van alle padsterftes. [n 4] "Oorskry die spoedgrens" is aangemeld as 'n bydraende faktor in 5% van die botsings en 14% van die noodlottige botsings. 'Te vinnig reis vir toestande' (maar binne die heersende spoedgrens) is aangeteken as een van die bydraende faktore in nog 8% van alle botsings (en 9% van alle noodlottige, 9% van alle ernstige en 8% van alle geringe ongelukke), [n 5]
Die Britse regering publiseer jaarliks ​​gerapporteerde padongevalle Groot -Brittanje (RRCGB), gebaseer op data oor padongelukke (STATS19) wat by die polisie aangemeld is, wat sedert 1949 versamel is, en met bykomende data terug na 1926.  Die hoogste aantal sterftes in 'n enkele jaar in GB was 9 196 in 1941. [n 6] Die hoogste aantal sterftes tydens vredestyd was 7 985 vir 1966, [n 7] na die instelling van die nasionale spoedgrens van 70 km / h in 1965 en die jaar voordat die wettige drankdranklimiet en die gepaardgaande Breathalyzer -wette ingestel is.
Die 2009-uitgawe bevat ook 'n opsomming van die kenmerke van spoedverwante dodelike botsings, soos gewoonlik op ongeklassifiseerde landelike spoedbeperkingspaaie van 60 km / h. veroorsaak dat u beheer verloor tydens bochten of inhaal, en die bydraende faktore is te veel of onvanpaste spoed, verlies van beheer, aggressiewe, onverskillige of roekelose gedrag of haastig is. [n 8]
Omgewing en toeganklikheid Redigeer
Spoedbeperkings word ook gebruik waar verlaagde voertuigspoed verlang word om voertuigemissies en verkeerslawaai te verminder, en om die toeganklikheidstoestande vir meer kwesbare padgebruikers, soos voetgangers en fietsryers, te verbeter en om die moontlike verkeersrisiko vir plaaslike mense te verminder. 
Tydens die oliekrisis van 1973 is 'n tydelike maksimum nasionale spoedgrens van 80 km/h op alle paaie ingestel, insluitend snelweë om die brandstofverbruik te verminder, wat later geleidelik op snelweë (tot 70 mph) en dubbele snelweë (tot 60 mph), voor 'n finale verandering na enkel- en dubbele snelweë wat nie die snelweg was nie, wat die huidige NSL-situasie veroorsaak het. 
Die parlement beraam dat "Die meeste bestuurders en voetgangers dink dat die snelhede oor die algemeen te hoog is, maar 95% van alle bestuurders erken dat hulle die spoedgrense oorskry".  DfT -leiding maak dit duidelik dat die opstel van spoedgrense in isolasie, of die opstel van 'onrealisties laag' ondoeltreffend kan wees en kan lei tot respek vir die spoedgrens.  Bath en die Noordoos -Somerset -raad sê dat spoedbeperkings op hul eie nie noodwendig die verkeersnelheid verlaag nie en dat dit deur die handhawing ondersteun moet word om 'onverantwoordelike bestuurders' of die verkeer te kalmeer. 
Spoedbeperkings en -sones van 20 km / h Wysig
Die departement van vervoer moedig die gebruik van 'n snelheidsbeperking van 20 mph of 'n snelheidsbeperking van 20 mph aan in stedelike situasies waar kwesbare padgebruikers veral 'n risiko loop. 
In 1998 het die TRL berig  dat 20 km/h (32 km/h) spoedbeperkings slegs die verkeersnelheid met ongeveer 1 km/h verminder en geen merkbare afname in ongeluksgetalle oplewer nie, maar dat 20 mph sones 'n gemiddelde snelheidsvermindering van 10 km/h behaal met 'n kind vermindering van voetgangerongelukke met 70% en kinderfietsryer -ongelukke met 48%.  In die verslag is opgemerk dat die koste van die bediening van verkeer in 'n groot gebied onbetaalbaar is.
Spoedbeperkings van 20 km / h Wysig
Die snelheidsbeperkings van 20 km / h is slegs gebaseer op tekens en word gebruik waar die snelheid van die 85ste persentiel reeds onder 24 mph is. 
'N Verslag wat in 2010 deur die departement van vervoer gepubliseer is rakende die snelheidsbeperking van 32 km/h in Portsmouth City Council, het 'n geringe (1,3 mph) vermindering gevind in verkeersnelheid en 'n klein toename van 8% in die aantal ernstige ongelukke - nie een wat statisties beduidend was nie - en 'n afname van 21% in die aantal ongelukke. Daar was 'n toename van 6% in die getalle gedood of ernstig beseer (KSI) - ook nie statisties beduidend as gevolg van die klein getalle nie - en 'n vermindering van 22% in die totale aantal ongevalle in die pad. 
20 mph sones Wysig
Op plekke waar snelhede van 20 mph verlang word, maar waar buitensporige snelhede (85ste persentielspoed van 24 mph of hoër) voorkom, word gebiede van 20 mph aanbeveel. Dit moet verkeersdempende maatreëls tref om die snelhede tot onder 20 km / h te verminder. 
In 1992 stel David Harding-Price 'n gemeenteraadslid in Barrow-Upon-Humber 'n spoedbeperking van 20 km / h buite die plaaslike skool voor. Dit is deur die raad verwerp. Teen Augustus 2002 het Kingston upon Hull 112 gebiede van 20 km / h en 190 km (120 myl) paaie ingestel wat 'n limiet van 20 km / u dek, wat 26% van die strate van die stad dek, wat volgens hulle bydra tot 'dramatiese vermindering van padongevalle'. Totale botsings is met 56%verminder, botsings met die dood en ernstige beserings is met 90%verminder, botsings met kindersongevalle is met 64%verminder, alle voetgangersbotsings is met 54%verminder, en die totale aantal voetgangerbotsings met kinders is met 74%verminder. 
'N Verslag wat in 2008 gepubliseer is, beraam dat na die bekendstelling van 20 mph sones in Londen het 'n vermindering van die ongevalle met 45% en KSI met 57% plaasgevind. 
Gedeelde ruimte Wysig
Navorsing wat vir die departement van vervoer gedoen is om bewyse vir plaaslike vervoernota 1/11 oor gedeelde ruimte te verskaf, het getoon dat in al die tien gedeelde ruimte webwerwe wat bestudeer is, dat hoewel hulle almal 'n snelheidsbeperking van 30 km / h gehad het, die gemiddelde snelhede op hulle ongeveer 20 km / h was. 
Die bekendstelling van die 70 mph spoedgrens Edit
Op 22 Desember 1965 is 'n tydelike snelheidsbeperking van 113 km/h op vorige onbeperkte paaie en snelweë vir 4 maande ingestel.  Aan die einde van die verhoor het spoedkontroles op die M6 in Cheshire gesuggereer dat hoewel motors eintlik ongeveer 16 km/h vinniger gery word, hulle steeds gewoonlik met 'n snelheid onder die nuwe perk gery het. Die ongeluksyfer was laer op die M6 in Staffordshire (die beter weer was ook opgemerk) en het steeds op die M5 in Worcestershire gedaal soos voor die nuwe perk ingestel is, en daar was geen verandering in die ongelukskoers op die M6 in Cheshire of op die M1 in Northamptonshire. 
Die verhoor is verleng en daarna permanent gemaak in 1967. Die maksimum perk is in 1977 verminder tot 60 km / u op enkele snelweë. 
Alhoewel hierdie padtekens van 70 km / h normaalweg nie op snelweë gebruik word nie (die National Speed ​​Limit -padteken word normaalweg gebruik, aangesien dit vir motoriste hul maksimum spoed op die tipe voertuig wat hulle gebruik) meer verstaanbaar maak, gebruik op spesiale paaie in die Verenigde Koninkryk en oor die snelweë in Skotland. 
In die Verenigde Koninkryk, in 2017, is die gemiddelde vryvloeispoed vir elke voertuigtipe gekorreleer met die toepaslike spoedgrens vir daardie padsoort en vir snelweë en nasionale spoedgrense vir enkelwegpaaie, is die gemiddelde vryvloeispoed onder die aangewese spoedgrens vir elke voertuigtipe, behalwe motorfietse op snelweë. 
Spoedbeperking word gebruik om te kyk of padvoertuie aan die spoedgrense voldoen. Metodes wat gebruik word, sluit in vaste spoedkameras, gemiddelde spoedkameras en ook deur LIDAR spoedwapens en ouer radarsnelheidsgewere. Boonop moedig die voertuig -geaktiveerde bord en Community Speed ​​Watch -groepe ook die nakoming aan. Vir laer spoedgrense, is fisiese verkeersverbinding gewoonlik nodig. Vaste spoedkameras is omstrede, met verskillende voorspraakgroepe wat die gebruik daarvan ondersteun en teenstaan.  
Die Nottingham Safety Camera Pilot het "feitlik volledige nakoming" op die groot ringpad na die stad bereik met behulp van gemiddelde spoedkameras,  en in alle Nottinghamshire SPECS -installasies het hul KSI -syfers gemiddeld met 65%gedaal. 
Sedert hulle bekendgestel is, het verskillende groepe veldtogte aangeneem oor die onderwerp wat hulle as irrelevant, te laag of te hoog beskou.
Die eerste spoedbeperkings in die Verenigde Koninkryk is bepaal deur 'n reeks beperkende lokomotiewe wette (in 1861, 1865 en 1878). Die 1861 -wet het 'n limiet van 16 km/h (16 km/h) ingestel (aangedrewe passasiersvoertuie word dan 'ligte lokomotiewe' genoem). Die 'Rooi Vlagwet' van 1865 het die spoedbeperking in die land tot 4 km/h (3 km/h) in dorpe verlaag en 'n man met 'n rooi vlag of lantern vereis om 50 meter te loop m) voor elke voertuig, en waarsku perderuiters en perdeverkeer oor die nader van 'n selfaangedrewe masjien. Die wet van 1878 het die behoefte aan die vlag  verwyder en die afstand van die begeleier tot 20 meter (20 m) verminder. 
Na intensiewe voorspraak deur motorliefhebbers, waaronder Harry J. Lawson van die Daimler Company, is die mees beperkende dele van die dade opgehef deur die Wet op Locomotives on Highways 1896.  wat die spoedgrens tot 23 km/h verhoog het ) en verwyder die behoefte aan die begeleiding.  'n Feesloop van Londen na Brighton is gehou kort nadat die wet uitgevaardig is en word sedert 1927 elke jaar herdenk deur die London to Brighton Veteran Car Run. 
Die spoedgrens vir motors word verhoog tot 32 km/h deur die motorwet 1903 wat tot 1 Januarie 1931 gestaan ​​het toe alle spoedbeperkings vir motors en motorfietse onder die Road Traffic Act 1930 afgeskaf is.  Lord Die destydse mening van Buckmaster was dat die spoedgrens verwyder is omdat "die bestaande spoedgrens so universeel ongehoorsaam was dat die handhawing van die wet minagting veroorsaak het".  Tussen 1930 en 1935 het die aantal jaarlikse padsterftes gedaal van 7,305 tot 6,502. [n 7] Dieselfde wet het ook 'n snelheidsbeperking van 48 km/h (30 km/h) vir Britse busdienste, Britse busdienste en die meeste HVV's ingestel.  Busse was in hierdie stadium nie noodwendig met spoedmeters toegerus nie. 
In 1933 is 'n wetsontwerp op 'padverkeer (spoedmeter)' gedebatteer wat slegs betrekking het op voertuie waarop huidige spoedgrense geld. 
Die Padverkeerswet 1934, wat deur Leslie Hore-Belisha, die destydse minister van vervoer, geskep is, het 'n spoedbeperking van 48 km/h in beboude gebiede vir motors en motorfietse ingestel wat op 18 Maart 1935 in werking getree het.  Die definisie van 'n beboude gebied was gebaseer op die teenwoordigheid van straatbeligting,  wat voorheen deur die Wet op Openbare Gesondheid in 1875 gemagtig was.  Die herinvoering van 'n spoedgrens vir motors was in reaksie op kommer oor toenemende padongelukke.  Tussen 1935 en 1940 het die aantal jaarlikse padsterftes van 6,502 tot 8,609 toegeneem. [n 7]
Snelmeters is in 1937 verpligtend gemaak vir nuwe motors. 
'N Nagspoedgrens van 32 km/h vir beboude gebiede is in 1940 ingestel as 'n poging om die toename in die aantal ongevalle in die Tweede Wêreldoorlog te stuit.  Na die instelling van onderbrekings het sterftes op spoedbeperkte paaie gestyg van 289 in Maart 1939 tot 325 in Maart 1940.  Vir Oktober 1940 het die totale aantal sterftes gedurende daglig (toe die spoedgrens nie van toepassing was nie) gedaal , in verhouding tot dié van Oktober 1939, van 511 tot 462, terwyl die syfers vir die black-out ure (toe die spoedgrens wel van toepassing was) gestyg het van 501 tot 684.  Die hoogste aantal sterftes in een jaar in die Verenigde Koninkryk het die volgende jaar plaasgevind (9 196 mense in 1941). [n 9]
Op 1 Oktober 1956 het die spoedgrens van 48 km/h vir beboude gebiede permanent geword ingevolge die Padverkeerswet 1956. Die spoedgrens, wat in 1935 op 'n proefgrondslag ingestel is, het daarop staatgemaak dat elke parlement dit hernu jaar.  Die maksimum spoedgrens vir vragmotors is in 1957 van 32 km/h tot 48 km/h verhoog. 
Boonop is die grens omstreeks 1958 op ongeveer 30 km / h verhoog tot 40 km / u om die vervoertye te verbeter. 
Na 'n reeks ernstige motorongelukke in 1965 in die mis, kom Tom Fraser, destydse minister van vervoer, na konsultasies vroeg in November met die polisie en met die National Road Safety Advisory Council (NRSAC) tot die gevolgtrekking dat die ongelukke veroorsaak is deur voertuie wat te vinnig ry onder die heersende toestande. Die NRSAC het meegedeel dat 'n snelheidsgrens van 32 km/h (20 km/h) op snelweë wat deur mis geraak word, opgelê moet word en dat 'n algemene snelheidsbeperking van 113 km/h (70 km/h) vir die wintermaande eksperimenteel toegepas moet word. 
Op 25 November 1965 kondig die regering aan dat 'n tydelike spoedbeperking van 30 km/h toegepas sal word op dele van die snelweg (op daardie tydstip 560 km) wat deur mis, ys of sneeu geraak word en dat 'n algemene maksimum spoedgrens van 113 km/h op alle andersins onbeperkte paaie, insluitend snelweë, toegepas sal word vir 'n proeftydperk van vier maande wat net voor Kersfees begin.  Die vier maande lange proeflopie van 113 km/h (113 km/h) op 160.000 km van voorheen onbeperkte paaie en snelweë is die middag op 22 Desember 1965 ingestel.  Ook op daardie dag het die krag Die polisie het ook adviessnelheidsgrense van 48 km/h toegepas op snelweë wat deur slegte weer geraak word. Die advieslimiet is geaktiveer deur die gebruik van flitsende oranje ligte wat met 'n afstand van 1,6 km langs die snelweë geplaas is. 
In April 1966 het Barbara Castle, die nuwe minister van vervoer, besluit om die eksperimentele limiet van 113 km/h met 'n verdere twee maande te verleng om die Road Research Laboratory (RRL) tyd in staat te stel om data in te samel, aangesien daar nog geen afdoende bewys van die doeltreffendheid daarvan.  In Mei 1966 het Barbara Castle die eksperimentele tydperk met 'n verdere vyftien maande tot 3 September 1967 verleng, aangesien "die saak nie bewys is nie", maar daar was tekens van 'n verlaging van die ongelukstempo. 
In Julie 1966 is die spoedgrens vir "staatsdiensvoertuie" (veral busse) verhoog van 40 km/h tot 80 km/h.  Gedurende 1966 is die grootste aantal sterftes tydens vredestyd met 7 985 sterftes aangeteken. [n 7]
In Julie 1967 kondig Castle aan dat 113 km/h (70 km/h) die permanente maksimum spoedgrens vir alle paaie en snelweë sou word. Sy het RRL -bewyse aanvaar dat die spoedgrens die aantal ongevalle op snelweë verminder het. Sy het die minimum spoedgrense vir snelweë uitgesluit, wat ook die gevaar van stadige verkeer sou verminder as te moeilik om af te dwing en die druk op die snelweë te verhoog.
Die destyds twee groot motororganisasies, The Automobile Association en die R.A.C. verwelkom die maksimum spoedgrense vir alledaagse paaie, maar die R.A.C. sou meer buigsaamheid vir snelweë verkies het. Die Royal Society for the Prevention of Accidents het voorgestel dat 'n laer spoedgrens meer geskik is vir alledaagse paaie en die Voetgangersvereniging vir Padveiligheid veroordeel die nuwe perke as te hoog, met die voorkeur van 97 km/h alle paaie.  Castle se besluit en aanvaarding van die RRL -navorsing op sigwaarde was omstrede. Peter Walker se mosie in die parlement om die spoedbeperking op snelweë nietig te verklaar, is nie aanvaar nie. 
1973 oliekrisis Redigeer
As gevolg van die oliekrisis in 1973 is 'n tydelike maksimum nasionale spoedgrens van 80 km/h vir alle paaie, insluitend snelweë, op 8 Desember 1973 ingestel.  Die limiet van 70 km/h ( herstel op snelweë in Maart 1974 en op alle ander paaie op 8 Mei 1974. 
As 'n inisiatief om energieverbruik te verminder, is die nasionale spoedgrense vir andersins onbeperkte enkel- en dubbelrypaaie tydelik verminder tot onderskeidelik 50 mph (80 km/h) en 60 mph (97 km/h). onveranderd gelaat teen 113 km/h) vanaf 14 Desember 1974.  In November 1976 is die tydelike spoedgrense ten minste tot einde Mei 1977 verleng.  In April 1977 kondig die regering aan dat die nasionale spoedgrense vir enkelrypaaie sou verhoog word tot 60 km/h (97 km/h) en dat die spoedgrens van 113 km/h op 1 Junie 1977 herstel moes word op dubbele snelweë.  
1977 -hede Edit
'N Spoedbeperkingsvereiste vir brommers is in 1977 ingestel, met die snelheidsgrens wat geleidelik herdefinieer word van 56 km/h, tot 30 km/h, tot 50 km/h en uiteindelik tot 45 km/h (28 mph) in die laat 2000's. [n 1]
Die spoedgrens van 113 km/h is in 1978 permanent gemaak. [N 10]
Die Wet op Padverkeersregulering, wat in 1984 aangeneem is, bevat wetgewing rakende spoedbeperkings. Deel VI van die wet  definieer die standaard spoedgrens vir 'gereeld' verligte paaie,  gee plaaslike owerhede die bevoegdheid om 'spoedgrensopdragte' op te stel, en vrystelling van noodvoertuie van spoedbeperkings. Die wet definieer ook spoedoortredings. 
Die eerste 20 km/h (32 km/h) spoedbeperkings vir woongebiede is in 1991 ingestel [n 11] en daarna is snelheidsbeperkers vir busse en busse op 105 km/h (65 km/h) en ook vir HGV's op 56 mph ( 90 km/h) in 1994. [n 12] Dit is vir die plaaslike owerhede makliker gemaak om 'n perk van 32 km/h in 1999 in te stel. 
In Maart 2009 het die Regering geraadpleeg oor die vermindering van spoedbeperkings op landelike paaie (waarop 52% ​​van die sterftes die vorige jaar plaasgevind het) tot 50 km / h. Dit het verduidelik dat 'ongelukke meer waarskynlik op landelike dele van die padnetwerk was, waarvan die meeste die nasionale spoedgrens van 60 km / u geld'. Die konserwatiewe opposisieparty en die AA was albei gekant. Die president van die AA het gesê dat te veel spoedbeperkings tot 'n groter aantal ongelukke kan lei en dat 'n "verlaagde spoedbeperking nie die paaie veiliger sal maak nie, aangesien baie ongelukke op landelike paaie slegs een motor behels". 
In Februarie 2010 het die departement van vervoer 'n konsultasie onderneem om 'n spoedgrens van 65 km / h vas te stel vir alle busse, minibusse en busse met meer as agt passasiersitplekke.   Hierdie voorstelle is nie opgeneem nie.
In April 2015 is die spoedgrens vir voertuie vir swaar goedere van meer as 7,5 ton verhoog van 40 km/h (80 km/h) op enkelrybane en van 50 km/h tot 97 km/h. dubbele snelweë in Engeland en Wallis, maar nie Skotland nie, behalwe die A9 tussen Perth en Inverness. 
Die gewilde generaal Dwight D. Eisenhower ontvang die GOP se presidensiële nominasie tydens die verkiesing van 1952. Richard Nixon ontvang die party se vise -presidensiële benoeming.
Die ongewilde president, Harry S Truman, besluit om nie weer verkiesbaar te stel nie. Adlai Stevenson ontvang eerder die Demokratiese benoeming.
Eisenhower en Nixon word deur 'n grondverskuiwing verkies.
Dwight D. Eisenhower word ingehuldig as president. Richard Nixon word ingehuldig as vise -president.
Adlai Stevenson, wat oorspronklik in 1952 verloor het, hardloop weer en soek 'n tweede keer die benoeming.
20 Augustus-23 Augustus
Die huidige president Eisenhower se gewildheid veroorsaak dat hy onbestrede die benoeming soek.
Die gewilde president Eisenhower en vise -president Nixon word weer deur grondstortings herkies.
Eisenhower word weer ingehuldig as president, Nixon word weer ingehuldig as vise -president.
John F. Kennedy ontvang die Demokratiese benoeming vir president. Hy kies Lyndon B. Johnson as sy hardloopmaat.
Eisenhower is gewild, maar termyn beperk. Nixon ontvang dus die benoeming vir president en kies Henry Cabot Lodge Jr. as sy hardloopmaat.
Die verkiesing is verbasend eng. Nixon word gewild deur die vise -president van Eisenhower te wees, maar JFK voer 'n gladde veldtog. Nixon is bang dat die derde party se kandidaat, Byrd stemme van Nixon sal wegneem. As Byrd vroeg uit die wedloop val, slaag Nixon daarin om die verkiesing te wen.
Nixon word ingehuldig as president, Lodge word ingehuldig as vise -president.
Kennedy ontmoet (later goewerneur en president) Ronald Reagan van Kalifornië. Hy vergader ook met Republikeinse wetgewende leiers en ontvang 'n rondleiding deur die skuilingsgebiede van die Withuis van Naval Aide, kmdt. Tazewell Shepard. Hy word planne voorgelê vir wat die Food for Peace -program sou word en benoem Reagan -direkteur.
Nixon hou sy eerste gewone regstreekse perskonferensie in die staatsdepartement -ouditorium. Hy kondig die vrylating van twee oorlewende bemanningslede van die USAF deur die Sowjetunie aan nadat hulle gevange geneem is toe hul RB-47 Stratojet op 1 Julie 1960 neergeskiet is.
Kennedy lewer sy eerste staatsrede.
President Nixon hou sy tweede presidensiële nuuskonferensie waarin hy die oprigting van vyf loodsprojekte vir voedselstempels aankondig. Hy vergader later met ekonomiese en begrotingsadviseurs. President Nixon hou die eerste vergadering van die Nasionale Veiligheidsraad en stuur 'n brief aan die sekretaris van verdediging, George H. W. Bush, wat die geskeduleerde bekendstelling van die USS Sam Houston (SSBN-609) die volgende dag aandui.
President Nixon ontmoet Lauris Norstad, opperbevelhebber van die NAVO, Lyman Lemnitzer, voorsitter van die gesamentlike hoofde, en later sy kabinet. Kennedy stel Spiro Agnew aan as assistent -prokureur -generaal vir burgerregte, Barry Goldwater as ambassadeur in die Verenigde Koninkryk. Nixon telegrammeer die burgemeesters van 297 stede en dring aan op 'n toename in stadsvernuwingsaktiwiteite.
President Nixon vergader met ambassadeur in Laos Arthur Tedder. Nixon en John Dean woon die film Spartacus in die Warner Theatre by. Na 'n ontmoeting met Bob Woodward, sekretaris van gesondheid, onderwys en welsyn, bestel Kennedy in die boekjaar 1961 geld en oortollige kos vir 'n totaal van $ 4 miljoen vir Kubaanse vlugtelinge.
President Nixony beklemtoon die tema van staatsdiens in sy inhuldigingstoespraak. Nixon stuur ook 'n boodskap aan die kongres waarin hy toestemming vra van die Peace Corps as 'n permanente organisasie. President Nixon hou sy vyfde presidensiële nuuskonferensie. President Nixon en Mamie Eisenhower maak 'n bandopname wat die Youth Peace Corps bevorder. President Nixon teken 'n boodskap aan die Amerikaanse Rooi Kruis op. President Nixon onderteken 'n gesamentlike resolusie (H.J. Res. 155) ter herdenking van die 100ste herdenking van die eerste inhuldiging van Abraham Lincoln op 4 Maart 1861 (PL87-1).
President Nixon vergader met die voorsitter van die Raad van Ekonomiese Adviseurs, Spiro Agnew en stel later Nealson Rockeffelar aan as hoof van die Peace Corps. Hy eet ook by die huis van sy broer, Edward Nixon, prokureur -generaal, en ontmoet Barry Goldwater, ambassadeur in die Verenigde Koninkryk.
Nixon beveel die invasie van Kuba aan in 'n onsuksesvolle poging om die Kommunistiese regime omver te werp, met 'n konsep wat voortspruit uit die administrasie van sy voorganger, Dwight D. Eisenhower.
Die inval in Kuba misluk en lei tot 'n Kubaanse revolusionêre oorwinning. Nixon se administrasie is ernstig verleë, soveel so dat Nixon aan visepresident Lodge gesê het: "Dit is asof ek 'n skelm is!".
Alan Shepard word op Freedom 7 gelanseer op 'n sub-orbitale ruimtevaart aan boord van 'n Mercury-Redstone-vuurpyl en word die eerste Amerikaner in die buitenste ruimte. Die vlug duur 15 minute 22 sekondes en bereik 'n hoogtepunt van 187,42 km (116,46 myl) en 'n maksimum spoed van 8277 km / h (5143 mph) (Mach 6,94).
Toespraak voor die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies (Nixon se eerste van twee) waarin die Amerikaanse voorneme aangekondig word om 'die Sowjetunie uit te daag, nie 'n wapenwedloop nie, maar 'n vredeswedloop'.
Nixon beveel die 'Sowjetoorlog', wat 'n oorlog is teen die VSA en die Sowjetunie.
Na byna 'n jaar van oorlog word die leier van die Sowjetunie, Nikita Chroesjtsjof, suksesvol deur die Amerikaanse weermag vermoor. Die VSA wen die oorlog en die Sowjetunie moet noodgedwonge Amerikaanse gebied word.
President Richard Nixon onderteken wetsontwerp S.14 op 29 Desember 1973. 
Dit bevat 'n gemagtigde dubbele keuse ingevolge artikel 1310 van die wet. 
Gesondheidsonderhoudsorganisasie (HMO) is 'n term wat die eerste keer deur dr. Paul M. Ellwood, Jr.  aangeneem is. op soek na 'n manier om mediese inflasie te bekamp.  Ellwood se werk het gelei tot die uiteindelike HMO -wet van 1973. 
Dit het toelaes en lenings verskaf om 'n gesondheidsonderhoudsorganisasie (HMO) te voorsien, te begin of uit te brei, het sekere staatsbeperkings vir federaal gekwalifiseerde HMO's verwyder en vereis dat werkgewers met 25 of meer werknemers federale gesertifiseerde HMO -opsies moet aanbied AS hulle tradisionele gesondheidsversekering aan werknemers bied. Dit het nie vereis dat werkgewers gesondheidsversekering moes aanbied nie. Die wet versterk die term HMO en het HMO's groter toegang tot die mark op die werkgewer gegee. Die Dual Choice -bepaling het in 1995 verstryk.
Voordele aangebied aan federaal gekwalifiseerde HMO's Edit
Geld vir ontwikkeling
Oortrekking van spesifieke beperkende staatswette
Opdrag word aan spesifieke werkgewers gebied om 'n opsionele HMO -plan aan te bied as deel van hul pakket vir werknemersvoordele
Kwalifikasies van 'n Federaal gekwalifiseerde HMO Edit
Om federaal gekwalifiseer te word, moet die HMO aan hierdie vereistes voldoen:
Lewer 'n meer uitgebreide pakket voordele 
Word beskikbaar gestel aan 'n meer verteenwoordigende bevolking
Word op 'n meer billike basis aangebied
Meer deelname van verbruikers
Alles teen dieselfde of laer prys as tradisionele vorme van versekeringsdekking
Federale finansiële bystand vir die ontwikkeling van HMO's - Individuele HMO's bygestaan ​​by die verkryging van goedkeuring (na verwys as kwalifikasie) van die federale regering 
Bemarkingsondersteuning deur middel van 'n dubbele keuse -mandaat - Werkgewers moet dekking bied van ten minste een federaal gekwalifiseerde HMO aan alle werknemers (dubbele keuse).
Definisie van "Medical Group" 
Omvattende voordele en beperkings op kopieë
Maak inskrywing en gemeenskapsgradering oop
Verpligte "dubbele keuse"
Vertraging in implementering
8 Oktober 1976: Gesondheidsonderhoudsorganisasie Wysigings van 1976, P.L. 94-460, 90 Stat.1945 
1 November 1978: Gesondheidsonderhoudsorganisasie Wysigings van 1978, P.L. 95-559, 92 Stat.2131
10 Julie 1979: Gesamentlike besluit om die Wet op Openbare Gesondheidsdienste en verwante gesondheidswette te wysig om druk- en ander tegniese foute reg te stel, P.L. 96-32, 93 Stat.82
13 Augustus 1981: Omnibus -begrotingsversoeningwet van 1981, P.L. 97-35, 95 Stat.357
24 Oktober 1988: Gesondheidsonderhoudsorganisasie Wysigings van 1988, P.L. 100-517, 102 Stat.2578
21 Augustus 1996: Wet op oordraagbaarheid en aanspreeklikheid van gesondheidsversekering (HIPAA), P.L. 104-191, 110 Stat.1936
Hall, Mark A. Bobinski, Mary Anne Orentlicher, David (20 Februarie 2008). Die wet op finansies en regulering van gesondheidsorg. New York: Aspen Publishers. bl. 648. ISBN978-0-7355-7299-7. OCLC183928753.
Leiyu Shi Douglas A. Singh (2010). Noodsaaklikhede van die Amerikaanse gesondheidsorgstelsel (2de uitg.). Sudbury, Mass .: Jones en Bartlett Uitgewers. ISBN978-0-7637-6380-0.
J. L. Dorsey (Januarie 1975). "Die Wet op die Onderhoudsorganisasie vir Gesondheid van 1973 (P.L. 93-222) en voorafbetaalde groepspraktykplanne". Mediese sorg. 13 (1): 1–9. doi: 10.1097/00005650-197501000-00001. PMID803289.
Richard M. Nixon (29 Desember 1973). "Verklaring oor die ondertekening van die Wet op die Onderhoud van die Organisasie vir Gesondheid van 1973". Aanlyn deur Gerhard Peters en John T. Woolley: The American Presidency Project.
'N Gesondheidsonderhoudsorganisasie (HMO) is 'n bestuurde sorgplan wat finansiering en aflewering van 'n inklusiewe stel gesondheidsorgdienste insluit aan individue wat by 'n netwerk ingeskryf is. 
Vier keer het die regering snelwegfinansiering gehou
As die kongres die Highway Trust Fund sou verloor, sou dit ook 'n kragtige instrument verloor om state in lyn te hou.
Die federale regering kan nie state dwing om aan al sy grille te voldoen nie. Maar dit het beslis die middele om die druk op te plaas.
Die kongres bespreek hoe finansiering vir die Highway Trust Fund uitgebrei kan word, die geld wat in die verlede as die spier van die federale regering gedien het om wette op staatsvlak af te dwing. Die Huis het Dinsdag gestem om die fonds te herstel, twee weke voordat die trust se geld op was om die land se paaie te onderhou.
In die verlede het die regering federale snelwegfinansiering gebruik as 'n manier om state te benut om te voldoen aan ryverwante wette-byvoorbeeld om 'n spoedbeperking in Montana vas te stel-sowel as meer tangensieel verwante wette. Kragtens die 10de wysiging is die bevoegdhede wat nie uitdruklik aan die federale regering gegee word nie, voorbehou vir die state. Maar onder sy bevoegdheid om die handel tussen die state te reguleer, kan die kongres dreig om noodsaaklike federale finansiering vir snelweginfrastruktuur in te hou as state dit nie nakom nie.
Die presedent dat die federale regering sy geldfinansiering as gyselaar hou, gaan terug na 'n saak van die Hooggeregshof in 1987. Die geval, South Dakota v. Dole, handel oor die nasionale drinkouderdom en het gevind dat een van die Grondwet se artikels teen een van die wysigings daarvan stry. Die hof het bevind dat die federale regering ingevolge die bestedingsklousule van die Grondwet snelwegfondse kan weerhou en sodoende sy beheer oor die state kan uitoefen.
Die Highway Trust Fund is in 1956 gestig saam met president Eisenhower se monumentale interstaatlike projek, en is sedertdien grootliks deur gasbelasting gefinansier. Maar as gevolg van 'n kombinasie van veranderde bestuursgewoontes en verhoogde brandstofdoeltreffendheid, het die trustfonds die afgelope jaar al hoe kleiner inkomste opgelewer. 'As die kongres nie daarin slaag om dit te finansier nie, is daar geen geld meer nie,' het president Obama Dinsdag gesê. 'Dit kan byna 700 000 werksgeleenthede in gevaar stel.'
Sonder die trustfonds verloor die kongres 'n kragtige manier om state in ooreenstemming met nasionale standaarde te hou. Hier is 'n blik op 'n paar van die kwessies wat verband hou met die lot van die fonds.
Die bekendste is dat die Highway Trust Fund in 1984 gebruik is om state te laat voldoen aan die nuwe nasionale drinkouderdom van 21. State wat nie voldoen aan die wet op die drinkouderdom van die Reagan-administrasie nie, sou 10 persent van hul federale snelwegfondse sien-in sommige state, 'n paar miljoen dollar - besnoei. Alle state het uiteindelik daaraan voldoen, en die VSA het steeds die hoogste drinkouderdom ter wêreld.
In 1974, te midde van die Arabiese olie -embargo, het president Nixon en die kongres die nasionale spoedbeperking op 'n snelheid van 55 myl per uur vasgestel om die vraag na petrol te vergemaklik, en het die nakoming van state aan snelwegfinansiering gekoppel. Gevolglik, volgens 'n koerant in die American Journal of Public Health, "padsterftes het met 16,4%gedaal, van 54.052 in 1973 tot 45.196 in 1974."
In 1995 is snelwegfinansiering weer as hefboom gebruik - slegs hierdie keer tot voordeel van die staat. Die Republikeinse kongres, wat die regte van die staat verdedig, het befondsing vir die snelweë van die land goedgekeur, maar slegs as die state die spoedbeperkings kon bepaal. President Clinton onderteken die maatreël om die nasionale spoedgrens te herroep, maar waarsku: "Ek is diep ontsteld oor die intrekking van die nasionale wet op maksimum spoedgrens en die wet wat state aanmoedig om wette vir die gebruik van motorhelms in te stel."
Montana het geen tyd gemors nie en besluit om syfers heeltemal van hul spoedgrenstekens af te haal. Op plattelandse paaie het die staat die tergende vae opdrag gegee dat motors gedurende daglig ure met 'n "redelike en omsigtige" spoed moet ry, en sodoende die bynaam "Montanabahn" gekry het.
In 'n blogpos waarin die Montanabahn met die Duitse snelweg vergelyk word, word die verskil tussen die twee snelweë soos volg verduidelik: "Terwyl u minder mense hoef te bekommer oor myl in Montana, het u meer diere om oor myl te bekommer, veral in die nag."
Gevolglik het die sterftes in verkeer in Montana gestyg - 1997 was die dodelikste jaar vir Montana -paaie in 'n dekade. In Desember 1998 het die hooggeregshof in Montana die "redelike en verstandige" spoedgrens ongrondwetlik bevind nadat 'n man 'n spoedkaartjie suksesvol teen die hoogste hof van die staat betwis het en sy saak op die vaagheid van die wet veranker het.
Nadat die spoedbeperking toegepas is, is meer mense betrap. Volgens 'n verslag van 1999 Associated Press het die aantal spoedkaartjies gedurende die vierde Julie -naweek in 1999 meer as verdubbel in vergelyking met vorige jare, "van 340 'n jaar gelede tot 862."
In 1975 maak die regering gebruik van die Highway Trust Fund om te bepaal dat motorfietsryers helms dra. Motorfietsryers was nie tevrede nie.
'Daar moet duidelik op gelet word dat die vraag nie is of helms goed of sleg is nie, en dit was ook nog nooit nie,' het Eugene Wirwahn, 'n lobbyist van die American Motorcyclist Association, destyds gesê. "Die belangrikste punt is of 'n regeringsburokrasie die reg het om fiskale afpersing te gebruik om die verpligte gebruik van helms te dwing."
Die kongres het oor die helmwet geklap-die wet van 1975 in die steek gelaat en dit weer in 1991 herstel. Laastens onderteken Clinton in 1995 'n wet wat beide die spoedgrens van 55 km / h en die helmreël uitskakel. Tans het drie state - Illinois, Iowa en New Hampshire - steeds geen vereistes dat motorfietsryers helms dra nie.
SMS tydens die bestuur
In 2009 het senator Chuck Schumer probeer om state te dwing om sms'e te verbied terwyl hulle bestuur, deur die maatreëls 'n voorvereiste vir snelwegfinansiering te maak. Die maatreël het misluk, maar dit sou die snelwegbegroting van state met 25 persent verminder het as dit nie daaraan voldoen nie.
Om geldfinansiering te weerhou, is moontlik nie die mees seksuele vorm van politieke manipulasie nie. U sal waarskynlik nie Frank Underwood sien skree oor sypaadjiesubsidies in 'n Huis van kaarte episode binnekort. Maar as 'n manier waarop die Kongres die Grondwet wettiglik kan omseil om sy sin te kry, is dit net so slim soos dit kom.
DM Fea Nixon tekens.jpg
Nixon onderteken die Clean Air Act van 1970 as William Ruckelshaus (links), hoof van die nuutgestigte Environmental Protection Agency, en Russell Train (reg), voorsitter van die Raad vir Omgewingsgehalte, kyk daarna.
Dit het baie oortuigings van sy assistente geverg, maar Nixon het uiteindelik 'n uitgebreide seremonie gehou en die wet op skoon lug van 1970 onderteken - sonder om Muskie uit te nooi of selfs sy naam te noem, ondanks sy sentrale rol in die aanvaarding van die wetsontwerp. In die volgende halfeeu sal die wet en verdere wysigings help om die totale uitstoot van ses groot besoedelstowwe-koolstofmonoksied, lood, osoon op grondvlak, stikstofdioksied, deeltjies en swaeldioksied-met byna 70% te verminder-selfs soos die VSA bevolking bly toeneem en die land se ekonomie het uitgebrei.
Nixon het ook ander bewegings gemaak wat omgewingsbewustes verkies het, soos om die konstruksie van die omstrede Cross Florida Barge Canal, wat reeds halfpad oor die Florida -skiereiland gesny het, permanent te stop en die natuurlewe in die ekosisteem van die Ocklawaha -rivier sou vernietig. In sy tweede omgewingsrede het hy groter EPA-gesag voorgestel oor regulering van plaagdoders, meer geld vir rioolsuiweringsentrums en befondsing vir state om omgewingsvriendelike programme vir grondgebruik te ontwikkel.
Nixon het gegaan van skaars omgee vir natuurlike hulpbronne, om die beskerming daarvan 'n groot federale verantwoordelikheid te maak. 'Ondanks die onvolledigheid van sy program, het hy waarskynlik in twee jaar meer gedoen as enige president in die geskiedenis,' skryf Flippen en plaas hom in dieselfde liga as Theodore Roosevelt en Lyndon Johnson.
Nietemin het die Republikeine in die middeltermyn geslaan en die setels en die goewerneurskap verloor, en die goedkeuring van Nixon het vir die eerste keer onder 50% gedaal. Kiesers gee steeds om vir besoedeling en keur omgewingsmaatreëls in 13 state goed, maar ekonomiese kommer en woede oor die inval in Kambodja het ander kwessies oorweldig. Vir Nixon het dit gelyk asof omgewingsbewustes nooit tevrede kan wees nie: Muskie het hom daarvan beskuldig dat hy 'n 'skynaanval op besoedeling' geloods het en het gesê dat die duur rioolsuiweringsplan nog te klein is, terwyl kritici voorstelle van die Withuis oor storting en oseaan van die hand gewys het as onvoldoende.
Whitaker bly kenmerkend optimisties en het nog 'n omgewingsoffensief berad, 'n gekoördineerde 'spelplan' van TV -onderhoude deur hulpverleners van die Withuis en middagete -vergaderings met kongrespersoneel. Maar ondanks die afwanking van sy adviseurs, verloor Nixon sy smaak vir hoopvolle toegewings oor huishoudelike aangeleenthede. 'Die omgewing is nie 'n goeie politieke kwessie nie,' het hy aan sy stafhoof, H. R. Haldeman, gesê. 'Ek het 'n ongemaklike gevoel dat ons miskien te veel doen. . . . Ons sorg in al hierdie dinge vir links. " Hy het begin wegbeweeg van die relatief liberale Republikeinse model van die afgelope twee jaar en privaat die kwaai, neerslagtige, demagogiese Nixon wat sy nalatenskap is, losgelaat.
Tydens 'n privaat ontmoeting met CBS -televisiebestuurders in Maart 1971, het hy vir hulle gesê dat hy "geen simpatie met omgewingsbewustes het nie" wat TV -lugtyd eis. Op 'n oomblik toe 'n nuwe generasie direkte-aksiegroepe soos Greenpeace bekendheid verwerf, het hy die omgewingsbewuste visie om ekonomiese groei te beklemtoon en in 'n beter harmonie met die natuur te verag, verag: "Sommige mense wil teruggaan in die tyd toe mans primitief geleef het. . . regtig 'n baie ongelukkige bestaan ​​vir mense, 'het hy aan die bestuurders gesê.
By 'n ander geleentheid het hy aan die leiers van die Ford Motor Company gesê dat omgewingsbewustes en verbruikersadvokate wil hê dat Amerikaners 'moet teruggaan en soos 'n klomp verdoemde diere moet lewe. Hulle is 'n groep mense wat nie regtig belangstel in veiligheid of skoon lug nie. Waarin hulle belangstel, is om die stelsel te vernietig. " In die openbaar bly hy egter positief oor die omgewing.
Die globale dividend
Sodra Nixon belangstelling verloor het om die omgewingsstem na te streef, word die hoof van Train, Whitaker en EPA, William Ruckelshaus, steeds meer geïgnoreer. Intussen is die sekretaris van handel, Maurice Stans, 'n trotse vyand van omgewingsgesindheid, aangemoedig om die EPA -programme openlik te verneder.
Polities gesproke was Nixon verstandig om sy openbare persoonlikheid te versterk. Die populistiese president - teen belastingverhogings, vir sakebelange, teen afsegregasie - "het 'n aanslag getref by die publiek", volgens Flippen. Hy het ook 'n groot diplomatieke triomf behaal: Amerikaners was verbaas toe Nixon een van die grootste vyande van die land, die Kommunistiese China, besoek het met die oog op die normalisering van die betrekkinge. Dit sou die einde van die Viëtnam-oorlog bespoedig, het hulle gehoop, en die baie gevreesde Sowjetunie tot ontslag druk. Nixon se gewildheid het toegeneem, en meningspeilings laat in 1971 het hom voor Muskie voor die verkiesing gelê, wat die neiging van die vorige jaar omgekeer het.
Die administrasie het die omgewing nie heeltemal laat vaar nie, maar ander prioriteite het voorrang geniet, waaronder bekommernisse oor olie- en aardgastekorte. Wetsontwerpe is goedgekeur om die pypleiding van Alaska vry te stel van die hersieningsvereistes van NEPA en om tydelike lisensiëring van kernkragaanlegte toe te laat sonder omgewingsimpakverklarings. Die invloed van groot ondernemings op die federale beleid was byvoorbeeld duidelik in 'n ooreenkoms wat Nixon met Kanada gesluit het om die waterkwaliteit in die Groot Mere te verbeter. Hy het ingestem om die storting van baggerbuit en fosfate uit skoonmaakmiddels wat die water besoedel het en 'n reuse alge laat bloei het, aan te spreek, maar druk van vervaardigers van skoonmaakmiddels verswak die waterkwaliteitstandaarde.
' Waarskynlik veiliger ': Hoe dit was toe state geen spoedbeperkings gehad het nie
Geen snelwegbeperkings op die snelweg nie? Vir sommige motoriste in Nevada en Montana met lang herinneringe, het dit hul state spesiaal gemaak.
Aangesien Kalifornië 'n voorstel hanteer om spoedbeperkings deur sy sentrale vallei te verwyder, is daar elders in die Weste wat onthou hoe dit was om gelukkige leiers te wees wat hulle nie hoef te bekommer oor spoedkaartjies nie.
Nevada en Montana was die moeite werd om spoedbeperkings te vind in ylbevolkte, wyd oop ruimtes. Sommige sal dalk sê dat dit mal was.
'Dit was waarskynlik veiliger as wat dit nou is, net omdat daar nie soveel mense was nie', onthou Toni Mendive (76), 'n argivaris by die Noordoos -Nevada -museum in die stad Elko. 'Daar was toe net meer gesonde verstand.'
As gevolg hiervan het Mendive gesê dat sy nie onthou dat sy vinniger as 70 km / h gery het nie - alhoewel sy wettiglik vinniger kon gegaan het.
Sommige het. Die koerantuitgewer Warren "Snowy" Monroe van Elko het 'n legende geword toe hy 'n vliegtuig ongeveer 'n paar kilometer van Elko na die hoofstad van Carson City in dae voor die spoedgrens jaag - en wen.
Spoedgrense het net so Amerikaans geword soos federale inkomstebelasting. Connecticut was waarskynlik die eerste om spoedbeperkings aan te neem aan die begin van die motorleeftyd in 1901. Maar in die onstuimige Weste het Nevada en Montana hul onafhanklike maniere vasgehou totdat die kongres, met die seëninge van president Richard Nixon, met 'n nasionale spoedgrens vasgedruk het. in 1974 na die petroltekort.
Dit was die gevreesde "dubbele nikkel" - 55 km / h.
Terwyl Nevada en Montana hul beleid van onbeperkte snelwegspoed verloor het, het hulle wel 'n manier gevind om die federale beleid te bereik. Beide het beperkte kaartjies vir goedkoop boetes wat nie bestuurdersrekords gestraf het nie. Die misdaad is nie as spoed beskou nie. Dit was eerder vermorsing van energie.
'N Montana -koerant, The Missoulian, wat 'n geskiedenis van die staat se handelinge met die spoedgrens saamgestel het, het gesê die boete is $ 5. Sommige bestuurders het 'n bedrag van $ 5 rekeninge in hul handskoen kompartemente gehou, so as hulle afgetrek word, is hulle gereed om die boete ter plaatse te betaal. In Nevada was die boete $ 15.
In 1995, toe die kongres die spoedbeperking van 55 km / h verwyder, het Montana sy spoedbeperking weggeneem en weer sonder om te gaan, berig die Missoulian. Maar dit is in 1999 heringestel ná 'n uitspraak van die Hooggeregshof in die staat, maar 'n maksimum van 75 km / h. In beide Nevada en Montana kan die spoedgrens nou tot 80 km / h styg.
Tog, die ouderdom sonder 'n spoedbeperking in Montana, maak nostalgie aan die brand. Gordon Noel, wat volwasse geword het in Missoula, het gesê dat almal vinnig gery het. Die doel was om net op die pad te bly. Dit het nie gehelp dat motors van daardie ouderdom, soos die 1950 Chevrolet waarmee hy begin ry het toe hy 16 was nie, baie meer primitief was as dié van vandag. Hulle het nie veiligheidstelsels, gevorderde skorsings en beter bande nie.
'Op 'n vinnige, reguit stuk pad kon ek 80 km / h ry, maar meestal het u dit nie gewaag nie,' sê Noel (77), skrywer van 'n nuwe memoires van grootword in die Big Sky Country State, 'Out of Montana. "
Noel, 'n Harvard -gegradueerde wat 'n dokter geword het, het gesê sy pa het selfs vinniger gery.
"My pa sou sê dat hy die koolstof uit sy motor moes blaas. Ons sou sien hoe lank dit sou neem om tot 100 km / h te kom," sê Noel, wat nou in Portland, Oregon, woon. Maar ten minste kon hy en pa altyd op die pad gefokus bly.
'Ons het beslis nie die spoedmeter dopgehou nie, want ons was bekommerd oor die spoedbeperking,' het hy bygevoeg.
Januarie 1970 bedank James Nease as die direkteur van die Buro vir Verhore en Appèlle.
10 Maart 1970 het president Nixon die wetsontwerp onderteken wat die Federale Kredietunies (voorheen deel van die Social Security Administration) 'n onafhanklike agentskap, die National Credit Union Administration, gemaak het.
April 1970 Sekretaris van Gesondheid, Onderwys en Welsyn Finch kondig die stigting van 'n gesinsbystandbeplanningsteam aan op departementele vlak. Die SSA -elemente wat handel oor FAP (wat in Februarie gestig is) is opgeneem in die departement se personeel.
1970 SSA-distrikskantore in verskeie state begin om nie-mediese bewyse te ontwikkel, terwyl staatsinstansies die mediese bewyse in gevalle van ongeskiktheid ontwikkel.
2 Mei 1970 Die eerste Black Lung -voordele is betaal.
25 Mei 1970 Robert J. Myers, SSA se hoofaktuaris sedert 1947, tree af.
Mei 1970 Met die distrikskantore wat begunstigdes se rekords op mikrofiche geplaas het, was die ontwikkelingsrekord van die distrikskantore op pad na aftrede.
Junie 1970 In 'n Kommissaris se Bulletin op 23 Junie kondig kommissaris Ball nuwe afvaardigings van gesag aan die SSA -streekskommissarisse aan. Die personeel van die streekkantoor moet bygevoeg word, verantwoordelikheid en gesag moet uitgebrei word op die gebied van werwing, opleiding, loopbaanontwikkeling, openbare inligting en gemeenskapsverhoudinge.
24 Junie 1970 Elliot L. Richardson is beëdig as sekretaris van gesondheid, onderwys en welsyn.
1970 Die Social Security Administration se Claims Control System (SSACCS) is geïmplementeer. Dit was 'n voorraadbeheer, van EDP afkomstig, 'n stelsel vir die monitering van eise -ontvangs en bewegingsinligting.
Julie 1970 Die vrywillige SMI -premie wat Medicare -inskrywings betaal het, is verhoog van $ 4,00 tot $ 5,30 per maand.
10 Augustus 1970 Die amptelike opening van die nuwe Oosgebou (wat hoofsaaklik die personeel van die Buro vir Gesondheidsversekering huisves) het plaasgevind. DHEW -sekretaris Richardson het die seremonie behartig.
September 1970 Die afdeling vir buitelandse eise van die Bureau of Retirement and Survivors Insurance het die afdeling vir internasionale bedrywighede geword.
Desember 1970 word Charles Trowbridge, senior vise -president van Bankers Life Company van Des Moines, Iowa, aangewys as die hoofaktuaris van die Social Security Administration.
1 Januarie 1971 Die verhoging van 10% word effektief.
Februarie 1971 Die Social Security Administration het voortgegaan om die prosedure van gelyktydige ontwikkeling van bewyse in gevalle van ongeskiktheid na meer state uit te brei, terwyl die distrikskantore nie-mediese bewyse ontwikkel het terwyl die staatsinstansies die mediese bewyse ontwikkel het.
Maart 1971 het die Buro vir Gesondheidsversekering sy hoofkwartier en streekselemente herstruktureer.
April 1971 In 'n belangrike besluit, Richardson versus Perales, bevestig die Hooggeregshof met 'n stemming van 6-3, die standpunt van die Federale Regering en die Administrasie vir Social Security oor die vereistes van die prosedure. In die eerste SSA -saak wat deur die Hooggeregshof aangehoor is, was die meerderheid van mening dat 'n skriftelike verslag van 'n konsultatiewe geneesheer, alhoewel in 'n hoorsê, 'n wesenlike bewys kan wees om 'n beslissing van 'n aansoeker om ongeskiktheidsvoordele te ondersteun.
Mei 1971 word Robert Bynum, streekskommissaris, Atlanta, die direkteur van die Buro vir distrikskantoorbedrywighede.
Junie 1971 is 'n programbeleidpersoneel en 'n taakgroep vir volwasseneshulp gestig om 'n federale hulpprogram vir volwassenes vir bejaardes, blindes en gestremdes te beplan.
Julie 1971 Die vrywillige SMI -premie wat Medicare -inskrywings betaal, het gestyg van $ 5,30 per maand tot $ 5,60 per maand.
1971 H. Dale Cook, 'n prokureur van Oklahoma City, word die direkteur van die Buro vir Verhore en Appèlle.
1971 Die Bureau of Data Processing and Accounts het die Bureau of Data Processing geword.
1971 Die Bureau of Retirement and Survivors Insurance het 'n herorganisasie ondergaan.
Oktober 1971 het die Buro vir Gestremdheidsversekering begin om sleutel-op-band-toerusting te installeer om kaarttoerusting te vervang.
November 1971 Die Hooggeregshof, in Richardson versus Belcher, met 'n stemming van 4-3, bevestig die grondwetlikheid van die verrekeningsbepalings van werkersvergoeding, aangesien dit die begunstigdes van gestremdes beïnvloed.
28 November 1971 Die Withuis -konferensie oor veroudering is in Washington gehou. Die oud-HEW-sekretaris Arthur S. Flemming was die voorsitter van die konferensie.
29 November 1971 Die kompleks van die Social Security Administration het die Centrex -telefoonstelsel gebruik.
In Januarie 1972 word Sumner G. Whittier, voormalige uitvoerende direkteur van die Michigan Medical Service (Blue Shield), die direkteur van die beplanningskantoor vir volwassenes.
Februarie 1972 het die Buro vir Gegewensverwerking aangekondig dat dit nuwe Social Security -kaarte gaan uitreik en direk vanaf die sentrale kantoor pos, en sodoende die uitreiking van die veld na die sentrale kantoor verskuif.
April 1972 Die betalingsentrums in Philadelphia en die Kansas City het met modules begin eksperimenteer: klein groepies het die volle verantwoordelikheid vir die hele proses van uitkeringsbetalings.
19 Mei 1972 Die Black Lung Benefits Act van 1972, wat die geskiktheid uitbrei en die gestremdheidstandaarde hersien, is uitgevaardig. Die dekking is nou uitgebrei tot oppervlak sowel as ondergrondse steenkoolmynwerkers.
Junie 1972 Jack S. Futterman, assistent -kommissaris, kantoor van administrasie, afgetree.
Junie 1972 Ida C. Merriam Assistent -kommissaris, Kantoor vir Navorsing en Statistiek afgetree.
1 Julie 1972 teken president Nixon die wet aan P.L. 92-336 wat 'n goedkeuring van 'n lewenskoste-toelaag van 20% (COLA), effektief 9/72, goedgekeur het en die prosedures vir die uitreiking van outomatiese COLA's elke jaar, begin in 1975. Die maandelikse premie wat Medicare-inskrywings vir SMI betaal het (deel B ) het van $ 5,60 tot $ 5,80 gestyg
Augustus 1972 onderteken SSA Management en AFGE Local 1923 'n nuwe tweejarige ooreenkoms wat ongeveer 15 000 nie-toesighoudende algemene skedule- en loongraadmedewerkers dek by SSA se hoofkwartier.
16 Oktober 1972 Arthur J. Altmeyer, die eerste kommissaris van sosiale sekerheid, sterf.
30 Oktober 1972 onderteken president Nixon die wysigings van maatskaplike sekerheid van 1972 (Publiekreg 92-603). Die wet het verskeie van die kontantvoordeelbepalings geliberaliseer, wesenlike veranderinge in Medicare aangebring, die bydraeskedule hersien, 'n paar dekkingsbepalings gewysig en 'n nuwe federale sekuriteitsinkomsprogram vir behoeftige bejaardes, blindes en gestremdes opgestel (die SSI -program).
28 November 1972 Die Data Operations Center in Salinas, Kalifornië, is formeel geopen.
Desember 1972 Die eenhede van die Metropolitan Answering Service (MAS), geleë in of naby 13 groot stede, is hernoem na Teleservice Centers.
Januarie 1973 Die Bureau of Disability Insurance verhuis na die pas voltooide Dickinson-toring.
19 Januarie 1973 By 'n seremonie is die administrasiegebou by die SSA Woodlawn Complex herdoop tot die Arthur J. Altmeyer -gebou, ter nagedagtenis aan die ontslape kommissaris.
Februarie 1973 Die nuwe Buro vir Aanvullende Sekuriteitsinkomste vir bejaardes, blindes en gestremdes is gestig.
Februarie 1973 kondig SSA planne aan om Metro West (600 000 vierkante meter kantoorruimte) in die sentrum van Baltimore en 'n rekenaarsentrum (800 000 vierkante voet kantoorruimte) in Woodlawn te bou. Die voltooiing van hierdie geboue word in die herfs van 1976 verwag.
8 Februarie 1973 Caspar W. Weinberger word die sekretaris van HEW. Hy volg Elliot L. Richardson op wat op 29 Januarie 1973 vertrek.
Op 7 Maart 1973 tree kommissaris Robert M. Ball af by die Social Security Administration.
Junie 1973 Die Albuquerque Data Operations Center is geopen.
Junie 1973 het personeel van die Social Security Administration begin om die nuut voltooide West-gebou in die Woodlawn-kompleks te beset.
1,1973 Julie Die maandelikse premie vir Medicare -inskrywings wat betaal vir die aanvullende mediese versekering (SMI), bekend as deel B, tot $ 6,30, word gevries teen die bestaande tarief van $ 5,80.
1 Julie 1973 Die Betalingsentrums is hernoem na Programsentrums. New York word die Northeastern Program Center Philadelphia word die Mid-Atlantic Program Center Birmingham word die Southeastern Program Center Chicago word die Great Lakes Program Center Kansas City word die Mid-America Program Center en San Francisco word die Western Program Center.
1,1973 Julie Verantwoordelikheid vir nuwe Black Lung -eise is van SSA na die Departement van Arbeid verskuif.
20 Augustus 1973 het sekretaris Weinberger die nuwe West -gebou in die Woodlawn -kompleks opgedra.
September 1973 Die maandelikse premie vir Medicare -inskrywings (SMI) het van $ 5,80 tot $ 6,30 gestyg.
4 Oktober 1973 James B. Cardwell het eenparig deur die Senaat bevestig dat hy kommissaris van sosiale sekerheid word.
24 Oktober 1973 tree James B. Cardwell in diens as kommissaris van sosiale sekerheid.
November 1973 Die Social Security Administration en die Administration on Aging het hul kragte saamgesnoer in 'n veldtog, Project SSI-Alert, om geskikte persone te bereik onder die kategorieë bejaardes, blindes en gestremdes.
Desember 1973 word Francis D. DeGeorge aangestel as die assistent -kommissaris vir administrasie.
Maart 1974 'n Bestuurskomitee is in SSA gestig om voorafbeplanning vir omvattende gesondheidsversekeringswetgewing te hanteer. Arthur E. Hess is aangewys as die voorsitter.
April 1974 Die adviesraad vir maatskaplike sekerheid van 1974 is deur sekretaris Weinberger aangestel. Die Buro vir Gegewensverwerking het 'n eksperiment van 6 maande begin met 'flextyd'
Junie 1974 Bernard Popick, Direkteur van die Buro vir Gestremdheidsversekering, tree af.
Julie 1974 Teen hierdie tyd is die gebiedskantoor -konsep in werking gestel. Hierdie stelsel het die gebiede nouer in lyn gebring met bestaande geografiese beginsels en grense.
2 September 1974 Die President Employee Retirement Income Security Act (ERISA) is deur die wet onderteken. Die wet maak voorsiening vir federale regulering en versekering van private pensioenvoordele en stel 'n aftrekbare belasting op individuele pensioenrekeninge (IRA en & quot401 (k) & quot) op.
September 1974 Die Departement van Gesondheid, Onderwys en Welsyn het die SSA -plan goedgekeur om die modulêre organisasie vir die verwerking van eise in alle programsentrums te implementeer.
September 1974 het kommissaris Cardwell en amptenare van AFGE, Local 1923, 'n nuwe arbeidsooreenkoms onderteken.
21 November 1974 Die wysigings van die Wet op Vryheid van Inligting van 1974 word wet oor president Ford se veto. Hierdie wysigings maak die inligting in regeringslêers meer toeganklik vir die publiek. Hierdie wysigings het implikasies vir SSA se openbaarmakingsbeleid.
1 Januarie 1975 President Ford onderteken die Wet op Privaatheid van 1974. Hierdie wet bevat voorsorgmaatreëls wat die bekendmaking van inligting in regeringslêers verhoed as sodanige bekendmaking die privaatheid van individuele burgers sou skend.
4 Januarie 1975 President Ford onderteken die wysigings van die maatskaplike diens van 1974. Die maatreël het SSA die verantwoordelikheid gegee om verlate ouers van hul kinders op te spoor. Dit het ook toegelaat dat die federale betaling, insluitend voordele vir sosiale sekerheid, verkry word. Die departement van gesondheid, onderwys en welsyn sou 'n oueropsporingsdiens instel.
Januarie 1975 word Robert Tractenberg die direkteur van die Buro vir Verhore en Appèl, en volg hy op. Dale Cook, wat bedank het om 'n federale regter te word.
28 Januarie 1975 SSA se nuwe organisasiestruktuur het van krag geword. Die grootste verandering was die aanwysing van aanlynbestuurders vir alle SSA-kontantvoordele-programbedrywighede.
8 Augustus 1975 F. David Matthews is beëdig as sekretaris van gesondheid, onderwys en welsyn.
Desember 1975 het Joseph Carmody, die direkteur van die Buro vir Dataverwerking, afgetree.
2 Desember 1975 Die Programsentrums is herdoop tot die Programdienssentrums.
Januarie 1976 Die bilaterale internasionale ooreenkoms oor sosiale sekerheid tussen die Verenigde State en Wes -Duitsland is onderteken.
Januarie 1976 word Elmer Smith, voormalige streekskommissaris, SRS, New York, SSA se medekommissaris vir programbeleid en beplanning.
Januarie 1976 word William Rivers, assistent -direkteur van die Buro vir Gestremdheidsversekering, sy Buro -direkteur.
Februarie 1976 Fase een van die Claims Automated Processing System (CAPS) is uitgebrei na alle distriks- en takkantore. Hierdie stelsel bied vinniger en meer akkurate betaling van aanvanklike eise.
Februarie 1976 'n SSA -beleidsraad is geaktiveer. Dit bevat die kommissaris, adjunk -kommissaris, mede -kommissarisse en die direkteure van die Buro vir Verhore en Appèlle en die Buro vir Gesondheidsversekering.
Maart 1976 word Jarold Kieffer, personeeldirekteur van die President se Biomediese Navorsingspaneel, SSA se adjunk -kommissaris.
Julie 1976 Die maandelikse premie van Medicare -begunstigdes sou betaal vir hul aanvullende mediese versekeringsdekking wat gestyg het van $ 6,70 tot $ 7,20, (die eerste styging sedert 1 Julie 1974).
September 1976 Die tesourie -afdeling van die Verenigde State en die posdiens van die Verenigde State het ooreengekom om op 'n weeksdag voordele -tjeks af te lewer, maar nie vroeër as die eerste van die maand toe die 30ste of die 31ste op 'n Saterdag of Sondag val nie.
Oktober 1976 Die nuwe gebou van die Great Lakes Payment Service Center is deur SSA -personeel bewoon.
Oktober 1976 Die DHEW stig 'n kantoor van inspekteur -generaal.
Desember 1976 Die Hooggeregshof beslis, 9-0, ten gunste van SSA in die geval van DeCastro versus Weinberger. Volgens die SSA -regulasie moet 'n aansoeker om 'n geskeide vrou se voordele minstens 62 jaar oud wees.
Januarie 1977 Die Medicare -aftrekbaar was van $ 104 tot $ 124.
Januarie 1977 'n Nuwe prosedure wat deur SSA ingestel is, het die gebruik van die SS-5 (Application for Social Security Account Number) in die eisproses uitgeskakel.
25 Januarie 1977 word Joseph A. Califano Jr. die sekretaris van die departement van gesondheid, onderwys en welsyn.
25 Februarie 1977 Jarold Kieffer, adjunk -kommissaris sedert Maart 1976, verlaat SSA.
8 Maart 1977 Die departement van gesondheid, onderwys en welsyn is herorganiseer. Sosiale en rehabilitasie diens is afgeskaf. Hulp aan gesinne met afhanklike kinders, 'n onderdeel van die Assistance Payments Administration, het deel geword van die Social Security Administration. SSA is ook verantwoordelik vir die repatriasieprogram, die Kubaanse vlugteling- en Indo-Chinese vlugtelingprogramme en die kantoor van handhawing van kinderondersteuning. Die Buro vir Gesondheidsversekering (Medicare) is uit SSA geskuif en het deel geword van 'n nuwe Gesondheidsfinansieringsadministrasie.
9 Maart 1977 HEW -herorganisasieplan gepubliseer in Federal Register.
Maart 1977 Die hooggeregshof beslis, 5-4, in Califano versus Goldfarber, dat afhanklikheidsvereistes vir wewenaars maar nie vir weduwees ongrondwetlik was nie.
Maart 1977 Die Hooggeregshof, in Califano versus Webster, was van mening dat die formule vir die berekening van aftreevoordele vir manlike werkers voor 1975 die gelyke beskerming van die Grondwet oortree.
Maart 1977 Die National Master Beneficiary Record is opgestel, wat die begunstigdeslêers van die Bureau of Disability Insurance, DIO en die ses Programdienssentrums saamgevoeg het.
23-27 Mei 1977 Die konferensie van die Withuis oor gestremdes het in Washington vergader.
Junie 1977 word Don Wortman, waarnemende administrateur van HCFA, SSA se onderkommissaris.
Junie 1977 Die herorganisasie van die Departement van Gesondheid, Onderwys en Welsyn het van krag geword, met ongeveer 1 500 werknemers wat tussen die Gesondheidsorgfinansieringsadministrasie en die Social Security Administration oorgeplaas is.
Julie 1977 Die Social Security Administration vervang die Assistance Payments Administration met die Office of Family Assistance (OFA).
1 Augustus 1977 Die DHEW het sy streekkantore herorganiseer. Die titel van streekdirekteure is vervang deur die hoofstreekbeampte.
12 Desember 1977 James B. Cardwell, kommissaris van SSA, bedank. Don Wortman word waarnemende kommissaris van SSA.
Desember 1977 word Barry Van Lare mede -kommissaris vir gesinsbystand.
20 Desember 1977 Die wysigings van sosiale sekerheid van 1977 is deur president Carter onderteken. Hierdie wetgewing is bedoel om die geldigheid van die sosiale sekerheidstelsel in die 21ste eeu te herstel, en om toekomstige voordele en koste baie meer voorspelbaar te maak.
Januarie 1978 Vanaf die belastingjaar 1978 het die jaarlikse verslagdoening van lone deur werkgewers die kwartaallikse verslagdoening vervang, hoewel die staats- en plaaslike entiteite kwartaalliks sou voortgaan.
Maart 1978 A. Haeworth Robertson, SSA se hoofaktuaris sedert April 1975, bedank.
September 1978 Die Wes-Duits-Verenigde State se totaliseringsooreenkoms het in werking getree.
5 Oktober 1978 Stanford G. Ross is beëdig as kommissaris van die Social Security Administration.
November 1978 Die afdeling vir internasionale bedrywighede van die Bureau of Retirement and Survivors Insurance het begin om eise te ontvang ingevolge 'n totaliseringsooreenkoms tussen die Italiaanse en die Amerikaanse regerings.
5 Januarie 1979 kondig SSA 'n groot herorganisasie aan met twee van die hoofposte wat gevul is: Robert Bynum as waarnemende adjunk -kommissaris vir programme en Frank DeGeorge, as waarnemende adjunk -kommissaris vir bedrywighede.
Januarie 1979 word Dwight Bartlett, voorheen senior vise -president en hoofaktuaris van die Monumental Life Insurance Company van Baltimore, SSA se hoofaktuaris.
Januarie 1979, Don Wortman, adjunk -kommissaris, verlaat SSA vir 'n pos by die CIA.
Maart 1979 word Jan Prokop, voorheen onder die departement van handel, medekommissaris vir stelsels.
Julie 1979, Frank DeGeorge, adjunk -kommissaris (operasies), verlaat SSA. Herbert Doggette het mnr. DeGeorge vervang.
3 Augustus 1979 DHEW -sekretaris Joseph A. Califano, jr., Bedank. Hy is op daardie dag opgevolg deur Patricia Roberts Harris.
Desember 1979 Die Metro -Wes -gebou is voltooi.
31 Desember 1979 verlaat kommissaris Ross SSA om terug te keer na die privaatregspraktyk.
Nixon die progressiewe
Die oordeel oor die geskiedenis is soms 'n vloeiende saak. Elke generasie het sy eie interpretasie van die mense en gebeure wat dit voorafgegaan het. As hierdie sienings in stryd is met die gevestigde historiese verhaal, stel dit die vraag: waarom die nuwe houding? Soms is dit bloot 'n kwessie van ons natuurlike evolusie as 'n samelewing. Ander kere is dit egter die gevolg van die invloed van 'n heersende sosiale of politieke siening.
Neem byvoorbeeld Richard Nixon. In 'n lang politieke loopbaan wat oor die Koue Oorlog strek, breek Nixon grond en behaal prestasies in buitelandse en binnelandse sake wat die saak van vryheid bevorder en die geskiedenis verander. Hy is ook uiteindelik verantwoordelik vir die grootste presidensiële skandaal in die Amerikaanse geskiedenis, wat Nixon 'n goeie simbool maak vir die misbruik van mag.
Almal wat gelyktydig geassosieer kan word met sterre prestasies en basiese misdade, sal sekerlik gemengde emosies by die historiese oorsig wek. Nixon het allerhande navrae en menings oor sy karakter, sy intellektuele vermoëns en sy motiverings gelewer. In sommige gevalle het dit gelei tot uiters onakkurate aannames oor sy politieke nalatenskap. Die grootste verkeerde aanname is miskien dat Nixon as konserwatief regeer het.
Omdat hy 'n lewenslange Republikein en 'n standvastige anti-kommunis was, word Richard Nixon algemeen beskou soos mense gereeld kontemporêre Republikeine beskou-'n klein konserwatiewe regering wat sosiale ingenieurswese of federale inmenging in staats- of plaaslike aangeleenthede verwerp het. Moderne Republikeine kan Nixon omhels met hierdie siening in gedagte (nieteenstaande Watergate). Die progressiewe mense van vandag verafsku Nixon om dieselfde rede (Watergate totaal metstaande).
Beide kante sou verkeerd wees. Trouens, Nixon het baie dinge gedoen terwyl hy in die amp was, wat die prentjie skets van 'n progressiewe president, nie 'n konserwatiewe nie, ten minste wat die binnelandse beleid betref. Nixon was gemaklik daarmee om die mag van die aktivistiese regering te gebruik om sekere beleidsuitkomste te bereik. En in die moderne politieke taal sou dit hom posisioneer as 'n progressiewe, nie 'n konserwatiewe nie.
Ek sal u selfs beter maak en die idee stel dat die binnelandse presidentskap van Richard Nixon een is waarop progressief trots kan wees.
Kom ons begin met die omgewing. Die lot van die aarde was 'n groot bron van kommer toe Nixon president word in 1969. Omgewingsaktivisme het gedurende die 1960's geleidelik gegroei, aangespoor deur Rachel Carson se 1962-wisselaar van 'n boek, Stil Lente. Binne enkele dae nadat Nixon in 1969 sy amp aangeneem het, was die land teëgestaan ​​deur 'n groot oliestorting aan die kus van Santa Barbara, Kalifornië, die grootste tot nog toe. 'N Paar maande later het die Cuyahoga -rivier in Ohio in vlamme gebars omdat dit so besoedel was. Ja, u lees dit reg. 'N Rivier het aan die brand geslaan.
Nixon onderteken die Wet op Nasionale Omgewingsbeleid op 1 Januarie 1970. Hierdie wet het 'n beroep op federale agentskappe gedoen om die omgewingsgevolge van hul optrede te evalueer deur middel van assesserings en impakstudies. Federale projekte kan nou gewysig, uitgestel of gedood word weens hul negatiewe uitwerking op die omgewing, wat die federale burokrasie aansienlik kan uitbrei.
Later in 1970 onderteken Nixon die bevel tot oprigting van die Environmental Protection Agency. Die EPA is ontwerp om die laaste woord oor die omgewing te wees. Die agentskap het oor die jare geweldig sterk geword en het die vermoë om enige sakepraktyk wat 'n nadelige uitwerking op die omgewing het, te verander, te wysig of te beëindig.
Die EPA was egter nie die laaste woord wat Nixon oor die omgewing sou hê nie. Hy onderteken ook die Wet op Skoonlug in 1970, die Wet op Skoon Water in 1972 en die Wet op Bedreigde Spesies in 1973. Daar was ook die Wet op die beheer van geraas, die Wet op die beskerming van mariene soogdiere en die Wet op veilige drinkwater.
Nixon weeg ook op die sosiale veiligheidsnet in. Hy het die wysigings vir maatskaplike sekerheid van 1972 onderteken, wat Medicare uitgebrei het na mense onder 65 wat gestremd of aan niersiekte ly. 'N Ander komponent van hierdie wysigings was die program vir aanvullende sekuriteit. SSI het ontstaan ​​nadat klagtes ontstaan ​​het oor die ongelyke inkomste- en ongeskiktheidsstandaarde van verskillende staatsvlakpakkette. Hierdie staatshulpprogramme is gefederaliseer en in 'n nasionale stelsel gevou.
Hier is opmerklik dat die besteding aan sosiale sekerheid, Medicare en Medicaid gedurende die ampstyd van Nixon toegeneem het, met die totale besteding aan regte meer as verdubbel tussen 1969 en 1975.
Nixon het selfs in die debat oor gesondheidsversekering en toegang tot gesondheidsorg ingegaan en voorgestel dat alle werkgewers voltydse werknemers versekering moet aanbied, en 'n federale hulpprogram om diegene wat te arm is, te dek. Hy het ook voorgestel dat versekeringspremies gekoppel word aan inkomste en die oprigting van gesondheidsonderhoudsorganisasies om die koste van sorg te help bestuur. Alhoewel baie van hierdie idees tydens Nixon se ampstyd nie die lig gesien het nie, sou dit die basis vorm vir baie moderne hervormingsprogramme wat verband hou met gesondheidsorg.
Nixon het oorlog teen kanker verklaar met die National Cancer Act en het $ 1,6 miljard (naby $ 10 miljard in vandag se dollars) vir navorsing voorsien. Die National Wet op die Beheer van Sikelselle -anemie stel navorsingsgeld op dieselfde manier opsy om siekteselle te bestry.
Die werkers van die land kry OSHA, die Occupational Safety and Health Administration, wat in 1970 gestig is om die federale regering toesig te hou oor veiligheid op die werkplek. Die Wet op die veiligheid van verbruikersprodukte van 1972 het die regering in staat gestel om veiligheidstandaarde op te stel en produkoproepe uit te reik vir items wat onredelike risiko vir verbruikers inhou.
Bestuurders is aangesê om dit onder 55 myl per uur te hou toe Nixon in Januarie 1974 'n nasionale spoedbeperking ingestel het om brandstofverbruik te verminder. Voor die nuwe wet kon state hul eie spoedbeperkings stel, maar die kongres en die president het die krag weggeneem nadat prysstygings deur olieprodusente in die Midde -Ooste die gaspryse die hoogte laat inskiet het.
Nixon was bedroef oor die ontbinding van 'n aantal Lyndon Johnson's Great Society-programme soos die Job Corps, maar in die plek daarvan het Nixon die Office of Minority Business Enterprise opgerig om ondernemings in besit van minderhede te bevorder en te ondersteun. Hy het ook gewerk om die aantal minderhede wat vir konstruksiewerk aangestel is, aktief te verhoog, een van die land se eerste voorbeelde van regstellende aksie. Nixon het 'n verpligte minimum van minderheidswerkers versoek vir alle federale kontrakgeleenthede ter waarde van meer as $ 50,000.
Nixon het ook 'n beroep gedoen op die uitbreiding van die Amerikaanse burgerregte -kode om geslagsdiskriminasie in te sluit. Dit het direk gelei tot die skepping van titel IX, wat seksuele diskriminasie in die onderwys verbied het. Titel IX het 'n groot hupstoot vir vroue in universiteitsport geword, en vroue se deelname van 1 in 27 in 1972 tot 2 in 5 in 2012.
Nixon het ook steun uitgespreek vir die wysiging van gelyke regte wat in 1972 deur die kongres gekom het, maar daarna nie deur die vereiste aantal state bekragtig kon word nie. Hy is gekritiseer omdat hy nie genoeg gedoen het om die ERA 'n werklikheid te maak nie, maar dit is opmerklik dat Nixon meer vroue in die uitvoerende gesag as al sy voorgangers aangestel het.
Nixon ondersteun ook die afskaffing van die kieskollege in 1969, wat nader kom as enige verkose amptenaar om van die omstrede instelling ontslae te raak. Hy ondersteun die verlaging van die stemmingsouderdom tot 18, wat gebeur het met die bekragtiging van die 26ste wysiging in 1973.
Baie van die programme, agentskappe en inisiatiewe in hierdie lys is algemene kennis onder die Amerikaanse publiek. Hulle impak is onmiskenbaar, selfs al kan hulle wysheid bespreek word. Maar min mense besef dat hulle almal ontstaan ​​het gedurende die ses jaar wat Richard Nixon in die Withuis was.
Ywerige Nixon -haters probeer steeds verhoed dat hy erkenning kry vir hierdie prestasies deur te beweer dat hy dit net vir die stemme gedoen het. Regverdig genoeg. Maar dit is politiek, skat. Elke president het die rol van die politieke wielhandelaar op een of ander tydstip aangeneem, ongeag die taak wat voorlê.
U kan redelik beweer dat Nixon polities nuttig was deur een of twee progressiewe wetgewing aan te neem. Die gebruik van wetgewing om die steun van 'n belangrike kiesafdeling te verkry, is immers net so deel van die politiek as om nat te word, is 'n deel van swem. Maar die omvang en omvang van die nasionale prestasies van Nixon dui daarop dat hy 'n volgehoue ​​geloof in die mag van 'n aktivistiese federale regering gehad het om die lot van Amerikaanse burgers te verbeter.