Boepie-blues: Vermy eerder die ‘Facebook-kenners’(Foto: Pixabay) Om vir die eerste keer ma te word, is uiters opwindend… maar ook met tye vreesaanjaend. Ek skrik menigte nagte in ŉ koue sweet wakker oor alles wat ek moontlik verkeerd kan doen met ŉ splinternuwe seuntjie wat oor minder as ŉ maand in my arms gaan lê. Oudergewoonte tas ek dan in die donker rond vir my selfoon en begin op Facebook-groepe rondkrap. Daar is hordes van hulle waar mammas, nuut en nie nuut nie, hul angstige pleidooie kan uiter in die hoop dat daar êrens nog ŉ ma is wat ook voel soos sy voel of beleef wat sy beleef en na antwoorde, berusting of vertroosting soek. Mammas vra raad oor die grootste tot die kleinste (soms lagwekkende!) kwessies. Van “my seuntjie moet begin met vaste kos, is Purity of fyngedrukte groente beter?” en “my baba se doeke is ŉ sekere groenerige kleur, is dit normaal?” tot “ek wil my en my man en my ouma en my niggie se name saamvoeg om ŉ naam vir my dogtertjie te kry, wat dink julle van Johannelemieke-Né?”. Ek het al vir mense se antwoorde aanmekaar gelag, ek was al geskok en ek het al myself vererg, maar tog gaan ek elke keer terug, veral wanneer ek self ŉ angstige oomblik ervaar en begin soek na iemand wat miskien ŉ liggie in my donker tonnel sal wees. In een van my angstige oomblikke, lees ek raak hoe ŉ mede-eerste‑keer-mamma desperaat na raad vra oor borsvoeding – ŉ onderwerp wat ek in die laaste agt en ŉ half maande agtergekom het ŉ uiters gelaaide en sensitiewe een is, en een waaroor sekere vroue geen genade teenoor mekaar het nie. Deur haar skrywe kan ŉ mens agterkom dié mamma se hart is baie seer: sy smeek die ander vroue om haar asseblief nie na ŉ sekere borsvoeding-groep op Facebook te verwys nie, want sy het genoeg oordeel daar ervaar en voel reeds soos ŉ slegte ma oor hoe hulle haar daar behandel het. Ek vererg myself onmiddellik weer en kan voel hoe my koue angssweet in ŉ warm irritasiesweet verander. Soos ek deur die kommentare op haar inskrywing lees, onthou ek weer waarom ek eerder Facebook-groepe oor die algemeen moet vermy. Die ander ma’s raai haar aan om te doen net wat vir haar werk, om nie te voel sy is ŉ slegte ma nie en dat sy en haar nuwe kind mekaar net moet geniet. Waarom is dit nodig dat iemand, deur vreemdelinge se toedoen, nogal, soos ŉ slegte ma moes voel in die eerste plek, wonder ek. ŉ Mens kasty jouself reeds genoeg oor hoe jy jou arme bloedjie deur hierdie wrede lewe gaan kry dat ek nie kan dink dat ŉ mens jouself nog moet blootstel vir ander se menings oor iets waarvoor daar in elk geval nie ŉ handboek is nie. Wie sê Sannie weet beter as Johanna of Marie wat om te doen? Elke mens, elke kind en elke persoon se omstandighede verskil. Waarom moet ons mekaar só druk op sosiale media dat ons voel ons is nie goed genoeg nie? ŉ Mens kan reeds nie jou boude in ŉ Spar of ŉ Wimpy draai voordat een of ander dame vir jou ongevraagde raad wil gee nie, nou soek ons nog redes om mekaar af te kraak op sosiale media ook. Die Here vertrou ŉ babatjie aan elke mamma toe omdat Hy glo sy is goed genoeg – wat jy as ma daarmee maak, is jou saak. Nié alle ma’s is goed vir hulle kinders nie, maar dit is nie die res van ons se plek om te besluit wie is goed genoeg en wie nie. Vir eeue het vroue kinders grootgemaak net met die moederinstinkte en die genade wat die Here vir hulle gegee het. My ma en my ouma en my oumagrootjie het nie Facebook gehad waar hulle kon raad vra oor koliek, borsvoeding en opvoeding nie. Hulle het die beste gedoen met wat hulle tot hulle beskikking gehad het en ek glo ons almal het heel oukei uitgedraai. Vroumense en mammas: Ondersteun mekaar, verleen hulp en bied ŉ veilige hawe vir mekaar. Of, vermy doodeenvoudig die Facebook-groepe. Al dink Sannie, Johanna of Marie elkeen van hulle weet die beste, het hulle ook maar net gedoen wat hulle kon en ook gereeld met ŉ groen poefdoek en hande in hare gesit wanneer Johannelemieke-Né net eenvoudig nie wou ophou skree nie. Lees alle Boepie-blues-rubrieke op Maroela Media.