Die atmosfeer word ingedeel volgens temperatuurgradiënte. As die temperatuur met die hoogte toeneem, is daar sprake van ’n positiewe gradiënt, en by ’n afname van ’n negatiewe gradiënt. Die buitenste laag word die eksosfeer genoem; dit strek tot omtrent 10 000 km van die Aarde af en het ’n negatiewe temperatuurgradiënt. Ook die mesosfeer en troposfeer het ’n negatiewe gradiënt. Die sfere tussenin, die termosfeer en stratosfeer, het ’n positiewe gradiënt. Die toename van die temperatuur in die stratosfeer is as gevolg van die absorbering van die ultravioletlig van die Son, en in die termosfeer vanweë die ionisasie van gasdeeltjes wat dieselfde ultravioletlig veroorsaak. Omdat die keerpunte in die temperatuurgradiënte bo die trope hoër lê as bo die pole, vind die oorgange tussen hierdie lae nie op ’n vaste hoogte plaas nie.
Die biosfeer is nie ’n duidelike "laag" in die sin van ’n skil waaruit die planeet opgebou is nie. Die hidrosfeer is by die kontinente as grondwater of oppervlakwater aanwesig: by die oseane as ’n gemiddeld 3 km dik laag water. Albei kan as aparte onderdele van die stelsel Aarde beskou word. Die Aarde is die enigste liggaam in die Sonnestelsel wat ’n biosfeer of hidrosfeer het. Ander planete en mane het slegs ’n litosfeer of soms ook ’n atmosfeer. Water kom as ys ook op ander planete voor, en daar word aangeneem Jupiter se maan Europa het ’n mantel van vloeibare water.
Dit is nie moontlik om die diep binnekant van die Aarde direk waar te neem nie. Daar is egter wel indirekte maniere om meer oor die struktuur daarvan te wete te kom. Die belangrikste is seismologie, waar gegewens oor die binnekant van die Aarde uit seismiese golwe versamel kan word. Ook kan materiaal wat deur vulkanisme en plaattektoniek na bo gedwing word, bestudeer word soos wat in petrologie en geochemie gebeur.
Die dikte van die kors in vergelyking met die hoogteligging van die aardoppervlak. Die swart kontoerlyne dui die dikte van die kors aan en die kleure die hoogte ten opsigte van seevlakke.
Die kors is chemies nie homogeen nie. Rofweg kan dit opgedeel word in die mafiese oseaankors en die felsiese kontinentale kors. By die kontinente is die kors boonop veel dikker (gemiddeld sowat 35 km) as onder die oseane (gemiddeld sowat 8 km). Op ’n paar (seldsame) plekke ontbreek die kors selfs heeltemal en kom mantelgesteente op die oppervlak voor.
Die mantel word deur seismoloë as redelik homogeen beskou. Die oorsaak kan wees dat mantelkonveksie, die stroming van vaste gesteentes, op geologiese tydskale in die mantel plaasvind vanweë die warmtestroom uit die binnekant van die Aarde. In die mantel kom mineralogiese faseoorgange voor vanweë die toename in druk en temperatuur met die diepte, wat diskontinuïteite vorm waarop seismiese golwe weerkaats of afgebuig word. Die belangrikste faseoorgang lê op 660 km, waar die mineraal olivien van ’n spinelstruktuur oorgaan in ’n kompakter perovskietstruktuur. Die mantel word met hierdie diskontinuïteit langs onderverdeel in ’n bomantel (vlakker as 660 km) en ’n ondermantel (dieper as 660 km).
Onder die astenosfeer, vanaf sowat 300 tot 400 km diep, volg ’n laag waar die gesteente weer sterker word. Dit is vanweë die toenemende druk en die faseoorgang van die mineraal olivien, wat op sowat 400 km diep die digter, kompakter spinelstruktuur aanneem. Dié sterker deel van die mantel word die mesosfeer genoem (wat nie verwar moet word met die gelyknamige laag in die atmosfeer nie).