Die verrassende drinkgewoontes van ons stigters - Nuwe resepte
Die verrassende drinkgewoontes van ons stigters
My mede -Amerikaners, ons leef in 'n tyd van politieke rommel, van onenigheid en onverdraagsaamheid in die groot regeringsale. Beide kante van die paadjie laat ons stigters gereeld opgewek word om hul standpunte te versterk deur hulle aan te haal (of, meer gereeld, verkeerd te haal) ter ondersteuning van die een of ander ding. As u baie politici sou glo, het Washington en Jefferson menings oor onderwerpe wat wissel van internetbewaking tot die wettiging van potte. Maak nie saak hoe jy die raamwerk se bedoelings interpreteer nie, die feit is dat ons huidige politieke masjien 'n geroeste junk is wat tot stilstand kom. Miskien moet ons, op die 238ste verjaardag van ons land, 'n baie belangrike les onthou van die stigters: elke goeie masjien benodig 'n mate van smering om goed te funksioneer.
Die verrassende drinkgewoontes van ons stigters (skyfievertoning)
Bo en behalwe dat dit staatsmanne en revolusionêre was, het mans soos Thomas Jefferson, John Adams en George Washington ook geweet hoe om te drink - en drink. In die 13 jaar tussen ons onafhanklikheidsverklaring in 1776 en die verkiesing van ons eerste president in 1789, moes hierdie manne van nuuts af 'n nuwe nasie skep. Daar was hewige debatte, valse begin en vreeslike mislukkings voordat 'n Grondwet uiteindelik bekragtig en 'n president verkies is. Dit was 'n astronomiese hoeveelheid drank om die raaisels te help deur die geboorte van die moderne demokrasie.
Ons moenie hieroor verbaas wees nie. U gemiddelde kolonis het ongeveer sewe liter alkohol per jaar gegorrel. Dit is baie. Ter vergelyking, 'n kontemporêre Amerikaanse sak elke jaar net meer as twee liter. Destyds, teen die middagete, was die meeste mense twee of drie biere in hul dag, en voor slaaptyd - na meer bier, 'n oordadige porsie harde cider, wyn en Madeira, en waarskynlik 'n paar gesonde stukkies rum - moet die totaal van Amerika ek was redelik vaag.
Sommige skryf die hoë koers in die dag toe aan die skaarste aan drinkbare water. Ander sê dit is net dronk rasionalisering; dat ons Britse erfenis eintlik die skuld het. Die algemene opvatting in Engeland was destyds dat water, skoon of nie, sleg is vir u gesondheid. Bier en sider word nie eers as alkohol geklassifiseer nie, maar eerder as kos en as statussimbole. Net die armstes het water gedrink omdat hulle geen ander keuse gehad het nie.
Trouens, die koloniste beskou alkohol as veel meer as net 'n ontspanningsdeel van die daaglikse lewe. Dit was 'n genesing vir siekes en verswaktes, 'n herstellende middel vir swakkes en bejaardes, en 'n belangrike bestanddeel in die gemeenskaplike gom wat die koloniale samelewing bymekaar gehou het.
Vandag het ons besef dat drink van dagbreek tot in die vroeë oggendure nie noodwendig die gesondste manier is om ons lewens te lei nie, maar daar is 'n les wat ons hier kan leer wat die huidige Amerikaanse politici moontlik moet besef: ongelooflike dinge kan bereik word as mense wat nie saamstem nie, oor 'n paar biere bymekaarkom en dit uitvee. Vra maar vir Alexander Hamilton en Aaron Burr (goed, slegte voorbeeld).
Kyk na die skyfievertoning vir meer leerbare oomblikke wat deur die stigters van ons land aan u gebring is, en mag God 'Merica *hic *seën.
Ons word geleer om aan Washington te dink as die stoïese, nugtere aartsvader van ons land, maar niks kan verder van die waarheid wees nie. Washington was bekend daarvoor dat hy een met ongeveer vier bottels wyn vasgemaak het en die hele aand gedans het. Na sy presidentskap, het hy een van die grootste whiskydistilleerderye in die land by Mount Vernon geopen wat in 1799 11.000 liter geproduseer het, die jaar toe hy gesterf het.
Dit is moeilik om te sê, maar John Adams was moontlik die grootste drinker van die Sons of Liberty. Hy het elke dag begin met 'n trek harde cider voor ontbyt. Hy drink elke aand voor die bed drie glase Madeira, 'n wyn versterk met rum. Gedurende die slegte ou dae onder Britse belasting het Adams aan sy vrou geskryf: "Ek kry niks wat ek kan drink nie, en ek glo dat ek alleen van hierdie rede siek sal wees." Hy sterf op 90. Van ouderdom.
Regstelling: Hierdie verhaal is oorspronklik onbehoorlik toegeskryf. Die skrywer is Adam Boles, stigter en eienaar van Sauce Culinary Travel.
Lees meer oor die wêreld van wyn.
Presidente en hul drankies van keuse
Die meeste presidente hou daarvan om te drink. Dit is 'n eenvoudige feit. Die stigterslede het so gereeld as moontlik vermors, en die mentaliteit het oorgedra na byna almal wat in die ovaalkantoor woon. Ter ere van die tradisie het ons gedink dat ons 'n lys van presidensiële drinkgewoontes sou opstel. Op hierdie manier kan u politieke en drinkende rolmodelle in dieselfde persoon hê.
Jefferson het moontlik die biermark van Founding Father in Monticello oorheers, maar Mount Vernon was die whisky -juggernaut. In Februarie 1797 word Washington se eerste tagtig liter vervaardig en teen Junie brei hy uit. Maar verrassend genoeg was die man agter die sukses van die whisky nie Washington nie. Dit was die Skotse Ier John Anderson. Sy resep het eers koring vereis, maar uiteindelik het hy oorgegaan na 'n mengsel van rog, mielies en 'n bietjie gars.
Anderson was so suksesvol dat Washington hom vertrou het om die distilleerdery te bestuur, en gesê: 'Distilleerdery is 'n onderneming wat ek heeltemal onbekend is', en dat dit Anderson se vertroue was wat Washington selfs oortuig het om in die eerste plek die onderneming te begin. Dit was ook goed dat hy dit gedoen het, want wat begin het as 'n klein hoeveelheid distillasie, het die suksesvolste kommersiële distilleerdery in Virginia geword.
Mount Vernon distilleer steeds. Alhoewel die sterk drank nie goedkoop is nie, is dit ook nie die duurste whiskys wat ons ooit gesien het nie. As dit nie 'n opsie is nie, is Amerikaanse whisky nou 'n gevestigde praktyk, ondanks die onderbreking van die temperance-beweging. Almal het hul gunstelinge, en die beste manier om 'n Amerikaanse gees te vier, is om 'n bondel te vind wat by u smaak pas. Gelukkig het ons 'n paar artikels om u daar te help.
Opsporing van die geskiedenis
Kenners verskil oor hoe alkohol ontdek is en wanneer dit die eerste keer wyd gebruik is. Sommige kenners stel voor dat alkohol duisende en duisende jare gelede as 'n ongeluk ontdek is, waarskynlik voor die Neolitiese tydperk (ongeveer 10 000 v.C.). Uiteraard bestaan ​​daar geen geskrewe rekords of resepte uit daardie tyd nie, wat presiese kennis bemoeilik, indien nie onmoontlik nie, maar wynhouers kom voor in antieke kunswerke, insluitend Egiptiese kuns, wat ongeveer 4000 v.C. Die Bybel en ander antieke geskrifte bevat ook baie verwysings na alkohol en drink. 2
Om baie jare vorentoe te speel, het alkohol 'n sleutelrol in die Amerikaanse geskiedenis gespeel, aangesien die stigters van die land en rsquos 'n smaak gehad het vir alkoholiese drankies, insluitend harde sider, wyn en rum. Vroeë koloniste het waarskynlik op alkoholiese drank staatgemaak, aangesien dit by kamertemperatuur gestoor kan word sonder om te bederf. Alkoholiese drankies kon ook die koue weer byt as die wintermaande aanbreek en die hitte moeilik was. 3
Geeste van ons voorvaders - Alkohol in die Amerikaanse kolonies
Bogenoemde stellings deur drie van die stigters weerspieël die heersende houding teenoor alkohol in die 18de eeu en gedurende die grootste deel van ons vroeë bestaan. Alkohol het 'n belangrike rol gespeel in die geskiedenis van ons land, en die gebruik daarvan is deel van ons erfenis. In die koloniale tyd het Amerikaners waarskynlik meer alkohol gedrink as in enige ander era. Geeste was 'n integrale deel van die daaglikse lewe in die kolonies, ongeag die geografiese of ekonomiese verskille. Daar is berig dat die gemiddelde Amerikaner agt onse alkohol per dag gedrink het. En dit maak nie saak wat nie. Amerikaners het bier gedrink, en sider met ontbyt -rum en wyn saam met aandete, ratafias, ys, porsies en ander konkoksies in die aand. (Robinson, 2001)
"Persone uit die Revolusionêre Oorlog het 'n wonderlike hoeveelheid gedrink. Ons het 'n oorsig van die gemiddelde verbruik van 'n heer: 'Gegee asyn en pons vir middagete, rum en brandewyn voor ete, Madeira, port en sjerrie tydens aandete en likeurs saam met die dames en wyn , gees en pons tot slaaptyd, alles in boksbakke groot genoeg vir 'n gans om in te swem. '"(Soos aangehaal in Washington en Kitman, 1970)
Daar is 'n aantal redes vir al hierdie tippels. Ons Engelse erfenis het verklaar dat water sleg is vir 'n persoon se gesondheid. Gegewe die sanitêre standaarde van die dag, was dit waarskynlik waar. Veral bierverbruik word beskou as 'n gesonde plaasvervanger vir water. Bier word beskou as 'n voedsel wat sosiale status toon (slegs die armstes het water gedrink) en persone toegelaat om 'n volle dag se werk te doen. Franklin, terwyl hy in 'n drukkery in Londen gewerk het, was bekend as die 'water -Amerikaner', vanweë sy liefde vir water, deur sy mededrukkers
Amerikaners van die tydperk het geglo dat dit veral gesonder was om lou alkohol tydens warm weer te drink eerder as om koue water te drink. Tekens is by openbare putte gewys wat individue waarsku oor die gevare van koue water gedurende die somer. Die rede hiervoor is dat wanneer 'n persoon sweet, hitte aan die binnekant van die liggaam gelei word. Daarom het die maag warmte nodig, wat deur alkohol voorsien kan word. (Barr, 1999)
Die vooroordeel teenoor water was so groot dat 'n onlangse immigrant uit Italië, Phillip Massei, opskudding veroorsaak het tydens 'n groot aandete waar hy 'n glas water gevra het. Ek het 'n mate van verwarring onder die bediendes ondervind, en die water het nie gekom nie. Die gasheer, langs wie ek gesit het, fluister in my oor en vra met 'n glimlag of ek nie iets anders kan drink nie, want die onverwagte versoek om 'n glas het die hele huishouding ontstel en hulle weet nie waaroor hulle gaan nie. " aangehaal in Barr, 1999)
Bier vervang gewoonlik water as die daaglikse drank. 'N Vroegoggend biertjie was tipies in koloniale Amerika, selfs vir kinders. Hierdie tradisie, soos vroeër gesê, kom uit Engeland. Die Pelgrims het meer bier as water op die Mayflower gelaai. En daar is bewyse dat hulle in Plymouth, eerder as Virginia, uitgestel is omdat die bemanning van die skip wou seker maak dat hulle genoeg bier het om op die terugreis te drink. (Royce, 1981)
Die bestanddele vir bier het nie goed gegroei in New England nie. As plaasvervanger het die Puriteine ​​met harde sider klaargemaak. Die baie appelboorde van die gebied is aangeplant vir die produksie daarvan. Mans het die dag gewoonlik met 'n kwart of meer by die ontbyt begin.
Bier en cider was nie maklik op die grens beskikbaar nie. Setlaars wes van die Alleghenyberge het hul mielies as plaasvervanger in whisky omskep en hul gewasse vervoerbaar gemaak. Die lewe was moeilik op die grens. Die pioniers noem hul whisky die 'Goeie Skepsel van God' en gee hulle die nodige krag om die pyn van die wrede handearbeid om 'n huis in die wildernis te bou, te verdof. (Powell, 1999)
". Daar word ongetwyfeld te veel sterk drank gedrink in die nuut gevestigde dele van Amerika, maar 'n baie goeie rede kan daarvoor aangewys word. Die taak om die land skoon te maak is taai en ernstig, en die somersweet is soms so groot dat dit Dit sou gevaarlik wees om koue water te drink. "(Soos aangehaal in Barr, 1999)
Die eerste besighede wat aan die grens gestig is, was dikwels eenvoudige tavernes langs paaie en paaie om aan die behoeftes van reisigers te voorsien. Die destydse tradisie het bepaal dat 'n drankie by elke stop van 'n reis gedrink moet word. Een verhaal vertel van twee reisigers op 'n rit van sewentig myl per bus wat 'n kwart drank gedrink het by elk van die agt stoppe wat gemaak is.
Tavereienaars het 'n hoër sosiale status geniet as die geestelikes gedurende die koloniale era. Tavernes was die middelpunt van die burgerlike lewe. As gevolg hiervan moes hulle dikwels naby die kerk of vergaderinghuis geleë wees. Godsdienstige dienste en hofsessies is dikwels in tavernes gehou. Regters het die hof onderbreek om te drink, en die geestelikes was verplig om te drink by elke huisoproep en daar word gereeld gesien hoe hulle huistoe loop. (Powell, 1999)
Al hierdie drankies het nie aangegaan sonder kommentaar nie. John Adams het gesê: "As die ou mense gedrink het terwyl ons mense rum en sider eet, is dit geen wonder dat ons van so baie mense wat met duiwels besete is, hoor nie." (Soos aangehaal in History of Alcohol in America) Maar onder die stigters was Adams redelik alleen. Washington, Franklin en Jefferson het almal gedrink en dit geniet om hul eie alkoholiese drank te brou of te distilleer.
Jefferson was een van die kundigste wynkenners wat ooit 'n nasionale amp beklee het. En hy was die wynadviseur vir Washington, Madison en Monroe. Hy het gevoel dat wyn "onontbeerlik vir my gesondheid is." Hy bepleit verder die deugde van wyn waarin gesê word: "geen nasie is dronk waar wyn goedkoop is en geen nugter nie, waar die goedheid van wyn vurige geeste as 'n gewone drank vervang." (Soos aangehaal in Insiders Guide to Virginia Wineries)
Jefferson het geglo dat wyn 'n gesprek stimuleer. Daar moes heelwat by Monticello gepraat gewees het, want daar is rekords dat hy en sy gaste binne net meer as twee jaar 1,203 bottels wyn gedrink het. (Garr, 1997) Jefferson het hom egter as 'n man van matigheid beskou.
". Jy moet nie tot die gevolgtrekking kom dat ek 'n drinker is nie. My maat is 'n heeltemal nugter een van 3 of 4 glase tydens ete, en nie 'n druppel op enige ander tyd nie. Maar wat die 3 of 4 glase betref, is ek baie lief daarvoor." (Soos aangehaal in Garr, 1997)
Jefferson se belangstelling in wyn het veel verder gegaan as net drink. Hy was ook betrokke by wingerdbou. Hy het wingerde in Monticello geplant en moedig ander aan om die oefening te volg. Jefferson se pogings was nie suksesvol nie, aangesien die phylloxera -luis, wat eers in die 1860's ontdek is, sy druiwe aangeval het.
Die nugter prentjie wat ons van Washington het, is nie korrek as ons staaltjies van sy tyd wil glo nie. Daar is gesê dat hy die hele nag kon dans met vier bottels wyn onder sy gordel. En dat sy persoonlike uitgawes van die Revolusionêre Oorlog alkohol van September 1775 tot Maart 1776 meer as ses duisend dollar beloop. (Washington & Kitman, 1970) Hy was 'n toegewyde liefhebber van bier, veral 'n donker portier was altyd volop op Mount Vernon. 'N Tipiese aandete wat in Washington aangebied is, het' verskeie wyne, bier, sider 'ingesluit. (Mount Vernon An Illustrated Handbook, 1974)
Met al die drank wat gedurende hierdie era aangegaan het, is 'n mens geneig om met Adams se stelling saam te stem en te wonder hoe ons 'n oorlog gevoer het, ons onafhanklikheid gewen het en 'n regering gestig het. Miskien was die Gees van '76, wat ons voorvaders geïnspireer het, inderdaad geeste.
Barr, Andrew. Drink: 'n Sosiale geskiedenis van Amerika. 1999, Carroll & Graff Publishers, Inc.
Garr, Robin. "Jefferson en wyn". 1997, www.winelovers page.com/wines/tjeff.
"Geskiedenis van alkohol in Amerika" (Cider). www.2020 site.org/drinks/cider.
Mount Vernon 'n geïllustreerde handboek. 1974, Mount Vernon Ladies Association.
Robinson, Matthew. : How To Toast Like Our Founding Fathers ", 2001, Claremont Institute Publications, www.claremont.org/publications/Robinson 010118.cfm.
Royce, James E. Alkoholprobleme: 'n Omvattende opname. 1981, New York Free Press.
"Thomas Jefferson: Food and Wine Connoisseur", The Insiders Guide to Virginia Wineries. www.blueridge/sb-wynkelders.
Washington, George en Kitman, Marvin. 1970, George Washington se onkostesrekening. 1970, Simon en Schuster.
Hoe dronk was die stigters? Amerikaners uit die rewolusionêre era kan u onder die tafel drink.
America's Founding Fathers hou van 'n goeie, stywe drankie. Trouens, hulle het graag in die loop van die dag 'n paar goeie, stywe drankies gedrink. Die ou Perse het na bewering belangrike besluite gedebatteer, eenmaal as hulle dronk was, en een keer as hulle nugter was, om 'n saak vanuit alle hoeke te sien. In 'n flits van inspirasie het Amerikaners uit die Revolusionêre era agtergekom dat hierdie proses baie vinniger kan verloop as u net die tweede deel oorslaan.
Die bekendste voorbeeld van hierdie besluitnemingsproses by die werk is waarskynlik die Boston Tea Party. Paul Revere, Sam Adams en die ander lede van die Sons of Liberty het mekaar by die Green Dragon Tavern in Boston ontmoet om 'n paar terug te gooi en 'n daad van burgerlike onrus te beplan. Die oorspronklike plan was om op die teeskepe in die Boston -hawe te kruip en die skeepswerkers eenvoudig te keer om hul tee af te laai. Maar versterk deur die paar pintjies wat hulle net 'n paar minute tevore by die Green Dragon Tavern gehad het, het skielik 'n bietjie onnodige vernietiging van eiendom na 'n beter idee gelyk.
Later sou Paul Revere sy beroemde rit te perd maak om John Hancock en Sam Adams daarvan te waarsku dat hulle Britse soldate inmeng. Dit was miskien 'n bietjie meer 'n rustige aangeleentheid as wat algemeen berig word sedert hy in Medford gestop het om 'n paar glase rum te drink.
Dit is maklik om te verstaan ​​hoe die Sons of Liberty gedink het dat die vernietiging van tee ter waarde van $ 1 miljoen 'n goeie idee was as jy erken dat dit gehamer is. Foto via Wikipedia.
Die waarheid is dat dit in hierdie tyd net meer algemeen was om dronk te wees as nugter vir Amerikaners. Vanaf 2013 is die gemiddelde hoeveelheid alkohol wat Amerikaners in 'n jaar verbruik, slegs 2,34 liter per persoon. Op sy hoogtepunt in 1830 (na bewering die dronkste jaar in die Amerikaanse geskiedenis), was die getal 7,1 liter.
Gedrink word om siektes te genees, krag te gee en die liggaam warm te maak. 'N Drankie kan baie vorme aanneem: 'n swart band, 'n lettergreep, 'n kleintjie, 'n flip, 'n ratelskedel, 'n klipmuur, 'n fluitjie, 'n snork, en-vir skote rum het die eerste ding in die oggend-'n antifogmatiese middel . Volgens Benjamin Franklin's Drinker's Dictionary kan 'n dronk beskryf word as halfpad na Concord, met 'n kop vol bye, of as 'n klop oor die kop met Sampson se kakebeen. Hy kan geknak, gestamp of na Jerusalem gaan. In 'n heerlike Caroliniese wending, het Franklin beweer dat dronkaards moontlik ook te vry was met Sir John Strawberry
Daar was kommer oor die groeiende slegte gewoontes van die jong land. Franklin self (wat beslis 'n drankie of twee geniet het) het gedink dat oormatige drank mans soos dwase laat optree. Benjamin Rush, 'n dokter en 'n ondertekenaar van die Onafhanklikheidsverklaring, het een van die eerste boeke oor alkoholisme geskryf en gesê dat 'geestelike drank meer lewens vernietig as die swaard'.
Die meeste Amerikaners gee egter nie om nie. Een Georgiër het beroemd geskryf: 'As ek 'n setlaar na my koffie neem, 'n koeler op nege, 'n bracer om tien, 'n wheter om elf, en twee of drie verstyfings gedurende die voormiddag, wie het dan die reg om te kla?' goeie rede hiervoor. 'n Goeie drankie maak dit makliker om in die veld te werk, waar die harde werk vinnig deur die kalorieë en dronkenskap sou verbrand. Belangriker nog, skoon water was skaars, en die drink van vuil water kan 'n stadige en pynlike dood beteken. .
Aanvanklik was rum die Amerikaanse drank van keuse. Een verslag het voorgestel dat sommige Amerikaners in die oggend tot 'n halwe pint kan drink om peper in hul stap te kry. Alhoewel dit nie 'n goeie manier is om 'n produktiewe dag te begin nie, sal vyf of ses skote rum jou beslis wakker maak. 'N Effens meer konserwatiewe verslag dui daarop dat die gemiddelde volwasse mannetjie gedurende die 1770's ongeveer drie liter rum per week of ongeveer vier en 'n half skote rum per dag gedrink het.
Rum word egter meestal as 'n Britse drank beskou. Toe die Amerikaanse rewolusie uitbreek, het Brittanje sy vloot gebruik om die invoer van rietsuiker na Amerika te beperk. Die gevolglike styging in pryse en 'n groeiende gevoel van nasionale trots het gelei tot die oorskakeling na die meer tipiese Amerikaanse drank, bourbon whisky. Washington, nadat hy die presidentskap verlaat het, het sy eie distilleerdery by Mount Vernon geopen wat in 1799 11.000 liter materiaal uitgepomp het.
Na 'n eeu van oormaat het Amerika se babelas homself ingehaal. In die lig van die toenemende sosiale druk van 'n verskeidenheid temperamentbewegings aan die einde van die 19de eeu, het die alkoholverbruik stadig gedaal tot 'n verbod. Aan die begin van die verbod het die alkoholgebruik skerp gedaal, maar met 'n kenmerkende opstandige reaksie het Amerikaners meer begin drink namate die verbod aangaan.
Moderne Amerikaners het moontlik nie dieselfde ysterlewers as hul eweknieë in die Revolusionêre era nie, maar ons het die voordeel van makliker lewens en groter kennis oor die nadelige gevolge van alkohol. Ons water is skoon, baie van ons werk nie in die veld nie, en ons lewens is baie lekkerder. Ek is waarskynlik nie die enigste een wat dink dat die lewe redelik lekker is sonder om 5 skote rum by die ontbyt te smul nie, alhoewel ek nie teen twee of drie styfheid teen die middag is nie.
8 Stigting vaders se kranksinnige drinkgewoontes
Dit was bekend dat James Madison 'n liter whisky per dag verbruik, maar weet u wat? James Madison is nie op hierdie lys van hard-partying Founding Fathers nie, want in 'n tyd waarin die gemiddelde burger 'n een-, twee- of driebottelman was en alkohol veiliger was as water, is 'n pint per dag net dit is nie so indrukwekkend nie. Berei voor om verstom te raak deur wie die snit gemaak het:
Washington was 'n gereelde drinker - dikwels 'n bottel Madeira in die nag, vergesel van rum, pons of bier - hoewel dit in daardie dae relatief gematig was. Maar hy kon dit bring as dit tel. Hy het een keer genoeg "Fish House Punch" gedrink sodat hy dit nie eens drie dae by sy naam kon noem nie. Sy uitgawes vir alkohol in 1775 was 1,000% hoër as die gemiddelde onderhoud vir die gewoonte. Hy het 'n volle 7% van sy inkomste bestee terwyl hy in die kantoor was op drank. Sy berugte afskeidspartytjie beloop tans meer as $ 15,000 dollars. Hy moes sy tande omruil omdat dit met brandewyn en wyn gevlek sou word. Sy boedel, volgens die skatting Moderne dronkaard , was op 'n stadium die grootste whiskyprodusent van Amerika, wat slegs in 1799 'n verstommende 11 000 liter bottel (vate?) gebottel het.
Die voorbarige Adams is tydens sy senior jaar aan Harvard in die rommel gedrink. Hy het 'n boete van vyf sjielings opgelê, maar het vermy dat hy "in die klas agteruitgegaan het". Later het hy soveel tyd in radikale openbare huise geswyg dat sy vyande hom 'Sam the Publican' genoem het (hy het dit as 'n eerbewys gedra). Die ou het ook epiese partytjies gehou, beklemtoon deur 'n herdenking van die Stamp Act Riots uit 1768, wat nie minder nie as 45 heildronke bevat om die aanplant van 'n Liberty Tree te vier.
Die patriot se liefde vir eet en drink word gekenmerk deur 'n opmerking wat Elbridge Gerry gemaak het by die ondertekening van die Onafhanklikheidsverklaring: 'Ek sal 'n groot voordeel bo u hê, meneer Gerry, as ons hang vir wat ons doen. Uit die grootte en gewig van my liggaam sal ek oor 'n paar minute sterf, maar uit die ligtheid van u liggaam sal u in die lug dans en 'n uur of twee voordat u dood is. " Hy was so bekend vir sy liefde vir ondeugd dat John Adams hom 'nog 'n Falstaff' genoem het - die 18de eeuse weergawe van 'Another Sheen'.
Die Britte sou hom nooit kry nie. Jig, die gevolg van te veel middae om burgundy saam met sy pelle deur te bring, het in 1791 sy lewe geëis tydens, wat nog?, 'N partytjie wat sy mees onlangse verkiesing vier.
Ja, Adams het die meeste van sy oggende vanaf sy kollegiale dae begin met 'n kieuwer, maar 'n kieu is slegs ongeveer 3 oz. 'N Baba kan dit doen! Meer indrukwekkend: selfs op 40 het hy ses uur per nag vir sewe opeenvolgende weke saam met die jonger manne van die kontinentale kongres gesels. Hy het ook een keer probeer om sy diplomatieke immuniteit te gebruik om 500 bottels Franse Bordeaux in te bring sonder om belasting te betaal, sonder om dit te doen, en Jefferson dit toe vir hom laat doen. Soortgelyke aankope veroorsaak tonele soos hierdie, beskryf deur Moreau de St. M & eacutery, 'n Franse hooggeplaaste wat by die Adamses bly, wat skok beken oor hul 'barbaarse' uithouvermoë:
[Aandete is] afgespoel met cider, swak of sterk bier, dan met witwyn… hulle behaag dit, want die bottels loop dan aaneen, elke mens skink vir homself. Roosters word gedrink, sigare word aangesteek, en diners hardloop na die uithoeke van die kamer en soek nag tafels en vase, wat hulle in staat sal stel om 'n groter hoeveelheid drank te hou.
Gebore William Alexander, 'The Dean Martin of the Revolution' (so sê die legendariese Nuusdag rubriekskrywer en historikus Marvin Kitman) het lukraak besluit dat hy die betwiste Engelse titel van graaf van Stirling sou aanvaar, en het geweier om te hoor dat hy dit nie kon doen nie. Inisiatief! 'N Goeie vertroueling van Washington (wat Stirling se dogter tydens haar troue weggegee het), en 'n generaal -majoor van so 'n leeuhartigheid dat sy revolusionêre pogings hom 'n verteenwoordiger as "die dapperste man in Amerika" besorg het, het Stirling ook gedrink, soos: 'n ton . Alhoewel niemand hom ooit daarvan beskuldig het dat hy dronk was nie, was hy bekend daarvoor dat hy 'n "bottel vol was soos 'n Here word, maar meer as 'n generaal". Sy drank het hom die teiken van satire gemaak deur rukke soos die lojalistiese digter Jonathan Odell:
Wat maak saak wat van Stirling kan word?
Die kenmerk van whisky, siel van rum
Frakties om nege, redelik gay om twaalfuur
Van toe af tot slaaptyd dom soos 'n rots
Hy het dit egter nie net gedrink nie - hy was ook een van die eerste mense wat wyn in die kolonies verbou het, en 'n goue medalje vir sy wingerdbou -eksperimente (in New Jersey!) Deur die Royal Society of Arts.
Allen, wat veral bekend was vir die leiding van The Green Mountain Boys, die snaakse milisie wat verantwoordelik was vir die wen van Fort Ticonderoga, was 'n drinker met twee vuiste en lewendig oor wie daar gesê word: 'Niemand het gereeld gepraat nie, harder gelag, dieper gedrink as hy wat hoof was held. " Hy het dikwels Stone Walls ('n kombinasie van rum en cider) geniet totdat hy op 'n hooikar gelaai moes word om terug te keer huis toe. Op 'n middag, nadat hy saam met sy neef gedrink het, het Allen diep in slaap geraak waartydens hy deur 'n ratel gebyt is - veroorsaak dat die slang dronk word, en Allen om wakker te word en kla oor 'muskiete' (hierdie verhaal mag wees apokrief).
Tydens sy drie jaar gevangenskap deur die Engelse, toe hy as eksotiese vermaak voor menere en dames voorgehou word, sou hy eis dat sy gevangenes hom 'n harde slag moet bedien. Hulle sou 'n bediende stuur om dit te doen, maar Allen sou dit weier totdat hulle dit self bedien het, en dan het hy dit in een sluk afgeneem en vir hulle vertel hoe skitterend Amerika was. Hy was reg.
Van die Maryland -prokureur wat geweier het om die Onafhanklikheidsverklaring te onderteken op grond daarvan dat die staat se regte onvoldoende gerespekteer is, het historikus Lawrence Goldstone geskryf: "Niemand, miskien in die hele Amerikaanse geskiedenis, kon saam met Luther Martin drink nie." Die "swaarste drinker van daardie tydperk van swaar drinkende mans" sou sy gewoonte verskoon met kwinkslae soos "In die hitte van die somer vereis my gesondheid dat ek in oorvloed moet drink om die wonderlike afval van sweet te voorsien." Die briljante Martin was hoogs funksioneel genoeg om daarmee weg te kom, hoewel hy soms kreatief moes wees: een keer toe hy 'n kwaker in die hof verteenwoordig, het hy hom daartoe verbind om "nie 'n druppel te drink nie", maar in plaas daarvan gooi 90-bewys brandewyn oor brood, eet dit met 'n vurk en 'n mes en wen dan .
As Martin nie met entoesiasme ooreenstem nie, kan Jefferson nie geëvalueer word vir waardering nie. Soos Emily Bosland skryf Thomas Jefferson: 'n vrye gees , Verhoog Jefferson op sy eie Amerika se wynspel, wat as "amptelike wynadviseur" vir Washington, Madison en Monroe dien en 200 hektaar Monticello toewys aan wynbou -eksperimente onder toesig van die Italianer Phillipo Mazzei, wat blykbaar werklik sy *** t ken. As president was hy die eerste persoon wat wyn in die Withuis gevul het (en hy het in sy eerste jaar 'n derde van sy salaris daaraan bestee) en die sekretaris van tesourie oortuig om die belasting op wyn te verlaag om sy verbruik te verhoog en verkope te versmoor. van whisky, wat hy as 'n plaag van dronkenskap beskou het, in teenstelling met wyn se "onskuldige bevrediging". Na die presidentskap het hy baie onskuldig gebly - tussen 1822 en 1824 dui die ontvangste daarop dat hy verbruik het 1 200 bottels . Hy vertolk tans die hoofrol Cougar Town .
Beer en George Washington
Hy beveg die Britte vir onafhanklikheid en die kongres vir bier.
Een van George Washington se eerste optredes as bevelvoerder van die kontinentale leër was om te verklaar dat elkeen van sy troepe 'n kwart bier met sy daaglikse rantsoene sou ontvang.
Namate die Revolusionêre Oorlog vorder, het die voorraad bier egter afgeneem. En 'n ontstoke Washington moes stryd voer met 'n ander teenstander - die kontinentale kongres - om sy troepe ' rantsoene te laat herstel.
Miskien het Washington se belangstelling in bier iets te doen gehad met die feit dat hy self 'n bekwame broumeester was. Die vader van ons land het 'n privaat op Mount Vernon onderhou. En sy handgeskrewe bierresep - wat deur sy eweknieë as uitstekend beskou word - word steeds in die New York Public Library vertoon.
Geïnspireer deur die Boston Tea Party, het koloniale rebelle in Fraunces Tavern in New York vergader om 'n soortgelyke aanval op Britse skepe in die Hudsonrivier te beplan. Na die oorgawe van Cornwallis, was dieselfde taverne die toneel van die beroemde afskeidstoespraak van George Washington met sy offisiere.
George Washington was ook nie die enigste stigter met 'n passie vir bier nie. Patrick Henry, Samuel Adams en James Madison het die jong brouerybedryf van Amerika gretig bevorder. Daar word gesê dat Thomas Jefferson die eerste konsep van die onafhanklikheidsverklaring saamgestel het oor 'n koue trek in die taverne van die Indian Queen in Philadelphia.
Hierdie groot manne sal ongetwyfeld bly wees dat die genot van bier tot vandag toe 'n Amerikaanse tradisie is. En Amerika se brouers is trots daarop dat hulle 'n belangrike deel van die tradisie is.
Ons hoop dat u in die nabye toekoms 'n geleentheid sal vind om 'n bier te geniet. En as u dit doen, stel ons voor dat u u vriende bymekaarmaak en 'n heildronk op George Washington drink. Die man wat die eerste keer in oorlog was, eers in vrede, en byna sekerlik eerste in die agting van sy dors troepe.
Koloniale Amerikaners het die term 'klein bier' gebruik om tuisbrouery te beskryf wat oor die algemeen laer was in alkohol as kommersieel bereide sterk bier.
Franklin het ook 'n teks met die titel "Fart Proudly" geskryf, 'n bespotlike opstel wat die Koninklike Akademie van Brussel sou irriteer, 'n instelling wat volgens hom te gefokus was op onpraktiese wetenskap. Daarin pleit hy vir 'n deurbraak om die tert lekkerder te maak. (Hy het dit nooit gestuur nie.)
Franklin se unieke perspektief strek tot persoonlike higiëne. Hy het dikwels gekies vir wat hy 'lugbad' genoem het bo 'n koue waterbad en elke oggend 'n halfuur kaal rondgedwaal terwyl hy lees of skryf.
Kyk die video: Пет мојих вечера и 4 нова рецепта брза вечера у једној тави! Мариа Мироневић
Ek stel voor jy sien die webwerf, met 'n groot aantal artikels oor die onderwerp wat jou interesseer.