Roosmaryn-frikkadelle in tamatiesous | SARIE
Roosmaryn-frikkadelle in tamatiesous	deur Herman Lensing
(6 – 8 frikkadelle)
10ml fyn droë koljander
1 blik (420g) gekapte tamatie
1 roosmaryntakkie se blaartjies
Verhit oond tot 200ºC. Verhit olie in ‘n pan. Braai ui, knoffel, komyn en koljander tot goudbruin. Verwyder van hitte en voeg by die maalvleis (moenie die pan was nie). Meng deeglik en geur goed met sout en peper. Rol “gholfballe”van die mengsel. Gooi tamatie, roosmaryn en wyn in die pan en bring tot kookpunt. Sit frikkadelle in ‘n oondvaste bak en gooi tamatiesous oor. Bedek met foelie en bak vir 20 minute of tot gaar. Sit voor saam met brood en botter.
Wenk: As jy wil tyd spaar, koop klaar gaar frikkadelle by jou supermark.
Huh? I resep wat sê hier is iets om te maak , as jy nie tyd het nie koop dit. Lmaa!!! x TYDSIOUF VAN DIE PRETORIASE HISTORIESE VERENIGING:
JOVRl'lAL OF THE PRETOIUA HISTORICAL ASSOCIATION:
OLD PRETORIA SOCIElY
HERDENKlNGSUITGA WE RUNDERPEST 1896
PRETORIANA, Tydskrifvan die Pretoriase Historiese Vereniging: Genootskap
Oud-Pretoria, Nr. 109
PRETORIANA, Journal of the Pretoria Historical Association: Old Pretoria
Society, No.1 09
Mnr/MMr. H.P. Laubscher, Voorsitter/Chainnan, tel. (012) 43766
Mnr/Mr W.J. Punt, OndervoorsitterNice-Chainnan, Komitee
van WaaksaamheidiCornmi ttee of Vigilance
RaadslidiCouncil Member P.}. Olivier, en/and
Mnr/Mr W. du Plessis, Sekretaris/Secretary, tel (012) 322--1725
Mnr/Mr F. Mohr, Penningmeesterffreasurer
Mnr/Mr T.E. Andrews, Redakteur van "Nuusbrief'/Editor of "Newsletter" en
Dr C. de Jong, Redakteur van "Pretoriana"/Editor of "Pretoriana",
tel. (012) 348-3111
Mev/Mrs I. Vennaak, ArgiefJArchive
MeVMiss E. Viljoep, organisasie van byeenkomste/organization of functions
Die inhoudsopgawe van die onderhawige nomrner van "Pretoriana" staan op die
Op die omslagiOn the cover:
Drawing by Hannes Meiring of the Paul Kruger church in Church Street West,
printed in Hannes Meiring, "Pretoriana 125", Human & Rousseau, Cape Town
1980, p.54. On p.58-62 of this issue No. 109 there is an article of Mr. J.A.
Pretorius on the founding of the Refonned congregation, on p.63 a note of
Hannes Meiring on the Paul Kruger church, ·started in 1896.
Tekening deur Hannes Meiring van die Paul Krugerkerk in Kerkstraat-Wes,
gedruk in Hannes Meiring, "Pretoriana 125", Human & Rousseau, Kaapstad
1980, p.54. Op p.58-62 van hierdie uitgawe Nr. 109 staan In artikel van rnnr.
J.A. Pretorius oor die stigting van die Gerefonneerde gemeente, op p.63 In
aantekening van Hannes Meiring oor die Paul Krugerkerk, begin in 1896.
HERDENI<ING VAN DIE RUNDERPES
deur C de Jong
The prayer of the cattle smitten with rinderpest l )
Ours is the meekness that endures,
Our patience, like a steadfast tree,
Stands in the torrent-rain that pours
And sweeps all else to some dark sea.
The patient bovine race unblest
Is earth's sad, dumb, pathetic guest.
Die jaar 1896 was vir Suider-Afrika 'n rampjaar. Politieke rampe was die
mislukte Jameson-inval in Transvaal en die Matabele-opstand in die toenmalige
Rhodesie. In Finansiele ramp was die ineenstorting van die handel op die
Johannesburgse effektebeurs, waar die koerse van goudmynaandele diep gedaal
'n Ongevalsramp was die geweldige dinamietontploffing op die stasie
Braamfontein te Johannesburg in Februarie 1896, waar 'n trein vol dinamiet in
die lug gevlieg het. Natuurrampe was die droogte, die sprinkane, die perdesiekte
(Horse Sickness, droes, Pferdesterbe) en d1e runderpes (Cattle Plague,
Rinderpest).2) Die laasgenoemde was een van die ergste. Dit het die grootste
dee! van die beeste en die herkouerwild in Suider-Mrika. doodgemaak. Die
ekonomiese en sosiale gevolge was katastrofaal en verreikend. Reeds destyds en
lank daarna is die geVolge oorskadu deur die staatkundige krisisse van die
Jameson-inval en die naderende
En tans word die
herdenking van die runderpes weer oorskadu deur die gespanne staatkundige en
sosiale toestande in Suid-Mrika.
Dit mag egter die herdenking van die
runderpes nie verhinder nie.
Daar isgeen twyfel nie dat ook voorheen diG! runderpes onder beeste
gewoed en die ekonomie ontwrig het. Ons weet van die siekte in Nederland in
die IBde eeu en in Groot-Brittanje en Rusland in die 19de. Die siekte het net
soos ander epidemiee by mens en dier sy oorsprong in Asie, 'n onmeetlik groot
werelddeel met tallose mense en diere.
Voorspel van die Suid-Afrikaanse runderpes
Die runderpes op Java, hoofeiland in Nederlands Oos·Indie (nou
Indonesie) in 1879·1883 is te beskou as 'n voorspel. Die siekte en voorgaande
uitbarstings het sy oorsprong in Voor·Indie en/of Maleisie, lande waannee
lewendige handel gedryf is. Daar was toe nog geen bekwame bakterioloe soos
Louis Pasteur en Robert Koch wat die siekteverwekkers kon vasstel nie en nog
geen entstowwe teen hierdie "epizooty" nie • doeltreffende entstowwe of serums
is eers veellater saamgestel. Die siekte het vera! op Wes·Java die meeste beeste
afgemaai. Daaronder was die trekbuffels, onmisbaar om die rys· en mielievelde
Hongersnood het die inheemse bevolking bedreig.
teenmaatreels was die doodmaak van besmette beeste, ook al was hulle
oenskynlik nog gesond. Die bevolking het opstandig daarteen geword en hul
beeste weggesteek. Die tweede maatreel was 'n totale verbod van vervoer, in- en
uitvoer van beeste. Smokkelhandel in diere het egter voortgegaan. Die derde
maatreel, in 1880 afgekondig, was die oprigting van twee ewevvydige
bamboesheinings (paggers) met daartussen 'n veelose strook dwars oor Java wat
vVes·Java van Middel- en Oos-Java moes isoleer. Die heinings is deur militere
streng bewaak. Ook hierdie drastiese ingreep het nie gebaat nie, want riviere en
ravyne was gapings in die heinings en moeilik om te bewaak. Die siekte het in
1883 uitgewoed en na 1899 verdwyn. Die aantal beeste het met 227 000
afgeneem (geen totaalsyfer is my genoem nie), waarvan 40 000 doodgemaak is.
Die regering het ruim f.14 miljoen uitgegee, waarvan f.250 000 aan
skadevergoeding vir die bevolking wat nie kon oes nie en kos moes koop om te
oorlewe. 4 )
Die siekte verskyn in Afrika
Die runderpes . in Suid·Afrika by voorkeur met die Duitse benaming
Rinderpest aangedui - is 'n besmetlike siekte en In epidemie onder die herkouers,
dit is die beeste en wildsoorte soos bokke, buffels en wildebeeste. Oit word
veroorsaak deur 'n virus, vroeer ook mikrobe, bakterie, kiem, protosoon en
trypanosoom genoem. Die virus veroorsaak hoe koors en buikloop en na enkele
dae of selfs ure In pynlike dood. Die siekte word deur lewende a500k dooie
beeste oorgedra en is uiters besmetlik. Volgens bewering het ltalianers besmette
beeste in 1889 uit Arabie ingevoer. 5) Ook toe was Asie die siekteherd. Die
epidemie het hom blitsvinnig van noord na suid oor Afrika versprei, in 1890 in
Uganda en Massailand, midde 1892 Njassaland (Malawi), 3 Maart 1896
Bulawayo in Rhodesie, begin April 1896 Mafeking, 500 myI suid van Bulawayo
en Noord-Transvaal, in Oktober 1896 Kimberley. Natal is die laaste gebied wat
aangetas is: begin 1897. Betsjoeanaland (nou Botswana), Mosambiek en
Suidwes-Afrika (nou Namibie) is net so min gespaar as Kaapland en die
Suider-Afrika het volgele met kreunend sterwende en dooie beeste en
hoefwild en met doodgeskiete diere. Die karkasse hetgrotesk opgeswel. Hulle
het afskuwelik gestink en was In bron 'van besmetting. Daar was te baie om
almal te begrawe of te verbrand.. Begrawe diere is meermale opgegraaf deur
mense of roofdiere en hulle en aasvoels het die besmetting oorgedra. Die
epidemie het hom hoofsaaklik langs die paaie versprei waaroor ossewaens en
kuddes verplaas is.
Die gevolge van die pestilensie was verskriklik. Melkkoeie was die
grootste bron van melk en die pryse van melk en suiwel het gestyg. Bees- en
wildsvleis het duur geword. Die trekkrag vir transportwaens, ploee en ander
landbouwerktuie is merendeels deur trekosse gelewer. Duisende trekosse het op
die pad gevrek en die drywers moes waensvol kosbare goedere agterlaat as buit
vir diewe wat by gebrek. aan trekdiere min kon wegdra. Die vervoer en werk op
die akkers het grotendeels tot stilstand gekom. Die goedereproduksie, in- en
uitvoer het gestagneer. Talle boere, transportryers en swart volke is volledig
Die Nederlandse segswyse uit die rampjaar 1672 was ook van
toe passing op Suider-Afrika: Die regering was radeloos, die yolk redeloos
(deprived of reason), die land reddeloos.
Maatreels van owerhede en private persone
Isolasie - Die eerste maatreels teen runderpes wat deur regerings
afgekondig is, was die verbod van invoer van beeste en beesprodukte,
tensy en veearts en sertifikaat van onbesmetheid afgegee het. Die afdwing
van hierdie verbod het so baie polisiebeamptes vereis en die landsgrense
was so moeilik om in die dunbevolkte streke volledig te bewaak, dat die
verbode die uitbreiding van die siekte nie gestuit het nie.
Heinings - Daarom het die regerings spoedig en tweede maatreel
toegepas, wat ook in ander lande 5005 Oos-Indie geneem is. Dit was die
,rdon sanitaire". Langs die landsgrense is oor groot
:inings van doringtakke of ingevoerde doringdraad
opgerig om beest~ eI', hoefwild buite te hou. Ook die heinings is bewaak.
Die regerings van dedstate in Suider-Mrika het enonn veel geld uitgegee
om die heinings op terig en te bewaak, maar die maatreel het die
runderpes enke!e maande teengehou en die siekte het daama verder
opgeruk. Vee-elenaars wat hul kuddes teen die siekte wou beveilig, en
grootwild het deur die heinings gebreek. In sommige streke het die swart
bevolking in die heinings 'n vyandelike maatreel gesien en gepoog om die
oprigting daarvan te verhinderof dit afgebreek.
Doodmaak van beeste - Hierdie regeringsmaatreel was ,nog ingrypender
en het nog meer verset van blanke en gekleurde vee-eienaars gewek. Dit
was die doodmaak - meestal doodskiet - van besmette beeste, naamlik siek
diere, maar ook oenskynlik nog gesonde diere. Die eienaars het daarvoor
In beskeie skadevergoeding ontvang, ook weer ten koste van die skatkis en
die belastingbetalers. Die maatreels is op groot skaal toegepas en
tienduisende beeste is in Suid-Mrika doodgemaak. Daar is foto's waarop
die veld vol doodgemaakte beeste 1e en dit is nie altyd duidelik of die
diere aan die siekte gesterf het of wei doodgeskiet is nie; hulle maak almal
In naargeestige indruk.
Ook hierdie maatreels het die opmars van die runderpes nie gestuit nie.
Soos hierbo geskryf, claar was te veel dooie diere om hulle almal te
begrawe of te verbrand. Talle het in die veld bly Ie en In bron van
besmetting geword deur roofdiere en mense wat van die vleis van dooie
beeste geeet het. Bowendien het diedoodskiet van oenskynlik gesonde
beeste verset ondervind. Die redes hiervoor, veral by die gekleurdes, was
dat hulle onvoldoende vanwee die owerhede ingelig is, dat hulle die
skadevergoeding vir hul vee, waardevolste besit, te min gevind het, en dat
daar In algemene geloof onder gekleurdes was dat die blankes opsetlik die
siekte versprei het om die gekleurdes hul vee af te neem en hulle te
noodsaak om loondiens by blankes te verrig. Dat ook blankes swaar deur
die epidemie getref is, het die gekleurdes nie aangespreek nie. Die gemis
van beeste vir vervoer en grondbewerking het die gekleurdes met
hongersnood bedreig. Dit is verstaanbaar dat hulle die beamptes wat hul
vee mees doodskiet, emstig bedreig het en hul beeste weggedryf het - by
voorkeur na nog onbesmette streke -om die doodmaak te voorkom.
Boererate - Talle blanke en gekleurde boere het vanouds hul huisdiere
self gedokter met boererate as geneeswyses toegepas. Hulle het meestal
min of geen vertroue in veeartse en hul medisyne gehad. Ook teen die
runderpes het hulle boererate gebruik en dikwels die vreemdste brousels
aan hul beeste toegedien. Selfs regerings het ten einde raad geneeswyses
bekend gemaak wat niks anders as boererate was rue.
President Kruger het amptelik aanbeveling gedoen van dosisse podopyllin
(uittreksel van ranunculuswortels), gevolg deur 'n uittreksel van tabak (vir
talle boere 'n wondenniddel) en petroleum.6) Ook na algemene erkenning
van die verdienstes van veeartse en hul serums het boererate altyd gewild
Gebedsdienste - Op voorstel van kerkgenootskappe het regerings
bepaalde dae tot gebedsdienste opgeroep waarop burgers hulle verootmoedig het voor God en gebid het om die runderpes af te wend, soos ten
tyde van knellende droogte dikwels gebedsdienste gehou is om daarin om
reen te bid. In Transvaal is in 1896 en 1897 versk.eie gebedsdienste
gehou waarin talle burgers byeengekom het. Bededienste op dae van
verootmoediging is onder meer gehou in Transvaal op 16 Oktober 1896
en 3 Oktober 1897 aan in die Kaapkolonie op 15 Oktober 1897.
Immunisering - Enkele jare tevore het Louis Pasteur (1822-95) die
bakterie!mikrobes ontdek en begin met serums, vaccines of entstowwe
teen siektes deur mikrobes veroorsaak. te vervaardig. Hy het die PasteurInstituut in Parys gestig waar be~e bakterioloe opgelei is. Na sy dood
het sy profetemantel geval op die Duitse medikus Robert Koch (1843 1910). Hy is die ontdekker van die mikrobes wat miltvuur (Anthrax) by
beeste en tuberkulose en cholera by mense veroorsaak.
koorstermometer en die mikroskoop het die belangrikste instrumente van
die nuwe skool van medici geword.
Die geskiedskrywers van die
runderpes gee gewoonlik die meeste aandag aan die korifee onder die artse
wat die siekte bestry het; hulle was Robert Koch en Arnold Theiler, die
eerste op die hoogtepunt, die tweede aan die begin van sy roemryke
loopbaan, maar hulle vergeet te dikwels die ander diereartse in hierdie
kritieke jare. Ook hulle het maandelank geswoeg, baie ure per etmaal,
ver van gerieflike woonplekke in hitte en kou in wilde streke vol siektes
soos malaria, ngana en buikloop en vol gevaarlike tiere en mense, besig
om siek beeste dood te maak of in
primitiewe laboratoria te
eksperimenteer met die kweek en oordrag van mikrobes van siek op
gesonde beeste en met die vind van In deugdelike entstof teen die
runderpes. Hulle het hiervoor min dank ontvang, want die meeste leke
het die doodmaak van beeste en die laboratoriumwerk van veeartse as
gemors van geld beskou en Staatsveeartse nutteloos en nodeloos gevind.
Gelukkig was daar altyd In klein, dog invloedryke groep leke wat die
moeisame en tydsame werk om siektes te diagnostiseer en In entstof
daarteen te vind, gewaardeer en die diereartse ondersteun het.
Ek noem van die artse hier E.e. Gray, gegradueer in Edinburgh, wat in
Suider-Afrika geen werk as dierearts kon vind nie en telegrafis in Rhodesie
geword het, totdat die runderpes oor die land gekom het en die Chartered
Company hom van telegrafis Staatsveearts gemaak het;
die eerste bakterioloog in Suider-Afrika, wat sy gerieflike
laboratorium in Grahamstad moes verlaat om met beeste en bateriee te
eksperimenteer in die ver verlate vlaktes van Noord-Kaapland by Taung;
Duncan Hutcheon, Staatsveearts van die Kaapkolonie, wat met Soga as
assistent in Noord-Kaapland7 ) siek beeste moes opspoor en diere
doodmaak, terwyl hullewe deur vertoomde beeste-eienaars bedreig is;
Herbert Watkins-Pitchford, pas afgestudeer in Engeland in Julie 1896
sonder ervaring aangestel as Principal Veterinary Surgeon van Natal; en
as laaste, maar nie die minste nie, Arnold Theiler (1867-1936), as dierearts afgestudeer in Switserland. in 1891 germmigreer in die ZuidAfrikaansche Republiek (ZAR), genoodsaak om vee-opsiener te Irene te
word, waar die ramp van die verlies van sy linkerhand hom tref, in 1893
aangestel as veearts by die Randse Gesondheidsraad, waar sy eerste taak
bestryding van droes of perdesiekte (glanders) as matig geagte "horse
Toe die runderpes steeds meer slagoffers maak, het die regerings in SuiderAfrika ook hulp by diereartse en bakterioloe in die buiteland gesoek.
Natal het die onervare, maar talentvolle Pitchford in diens geneem. Die
Kaaplandse regering het die beroemde Robert Koch gevra. Hy het met
twee assistente op 1 Desember 1896 aangekom en terstond na Kimberley
vertrek, waar De Beers diamant maatskappy laboratoriumruimte aan hom
beskikbaar gestel het. Hy het daar geeksperimenteer en binne enkele
".eke In entstof, gevind, gal van besmette beeste wat hy in gesonde diere
ingespuit het. Hy is as triomfator gehuldig. Reeds in Maart 1897 het die
Duitse keiser Wilhelm hom na Brits-Indie gestuur om daar die "bubonic
plague", die pes by mense, te help bestry. Die keiser wou naamlik die
sIegte indruk wat sy gelukwensing aan President Kruger met die
mislukking van die Jameson-inval op die Britte gemaak het, uitwis.
Spoedig het geblyk dat Koch se entstof sIegs tydelik en by In deel van die
beeste immuniteit teweeg gebring het en sy roem het verbleik. Hy was
daaroor teleurgestel. Sy werksaamhede het hom belet om Suid-Mrika
weer te besoek. Tog was daar veeartse en leke wat voortgegaan het om
sy serum te bcrei en te gebruik. onder andere Edington.
Intussen het Theiler in November 1994 teruggekeer na Pretoria en daar
In klein plaas in Les Marais, gekoop. Sy ega met \\ie hy in· 1893 getroud
is, het daar met varke en hoenders geboer en hy het gewerk as private
veearts en geeksperimenteer in In primitiewe Iaboratorium op sy plaas. By
die uitbreek van runderpes in Translimpopo, spoedig Rhodesie genoem,
het die ZAR-regering wakker geskrik en Theiler as private veearts na
Hy het na In avontuurlike reis teruggekeer en
gerapporteer dat die epidemie in Rhodesie inderdaad die gevreesde
runderpes was. Spoedig daarna, op 13 Mei 1896. is hy benoem as
Staatsveearts van die ZAR. Hy het in die eensame streek van Marico in
Wes-Transvaal met beeste geeksperimenteer om In serum te vervaardig.
Watkins-Pitchford is deur die Natalse regering na die ZAR gestuur en hy
het Theiler in Marico bygestaan. Hulle het resultate gekry met inspuiting
van bloed van besmette beeste en van beeste wat van die runderpes
hers tel het, beter resultate as wat Koch in dieseIfde maande bereik het,
maar Koch het eerder publisiteit en daannee die primeur gekry.
Die ZAR-regering het Theiler teruggeroep na Pretoria om saam te werk
met twee lede van die Pasteur Instituut in Parys, Jean Danysz en Jules
Bordet. Die twee Franse is deur die ZAR-regering genooi. Pitchford het
nog en tydjie in Marico voortgewerk en na Natal teruggegaan. Theiler,
Danysz en Jules Bordet het tesaam gewerk op die plaas Waterval by
Pretoria om die serum te verbeter. Onder die veeartse het toe die Duitse
rigting ontstaan wat die galentstof van Koch die beste geoordeel het, en
die Franse rigting van die Pasteurwerkers op Waterval wat die
bloedinenting as die beste entstof beskou het. 8 )
In 1897 het die ZAR-regering die t.wee Franse met dankbetuiging ontslaan
en het die runderpes geleidelik afgeneem, omdat dit blykbaar uitgewoed
was. Daar is uiteenlopende syfers oor die sterfte. In publikasies word
aangegee dat 4,5 miljoen beeste in Suid-Afrika gevrek het dit was sowat
90% (miskien te hoog?), dat in Transvaal % van die beeste omgekom het,
in Natal minder, in die Kaapkolonie 580 000 van die 1,64 miljoen beeste,
dit is 35%, maar in Transkei wel 90% (Van On~elen, t.a.p. p. 484). Die
swartes het waarskynlik veel meer beeste as die blankes verloor, omdat (a)
beeste van verskillende swart eienaars gemeenskaplik gewei en mekaar
besmet het, (b) sommige swartes inenting gewantrou en vermy het en (c)
ingeval van skaarste van entstof beeste van blankes voorkeur bo beeste
van swartes gekry het.
Theiler het Staatsveearts gebly, ondanks Opposlsle
en buite die
Volksraad, hy is verdedig deur leiers soos President Kruger en Louis Botha
en het voortgegaan met sy werk in In eenvoudige laboratorium op
Daspoort. Die runderpes het afgeneem en hy het sy aandag weer gerig op
In serum teen die perdesiekte wat gebly het. Na die uitbreek van die
Anglo-Boere-oorlog op 11 Oktober 1899 is hy opgeroep om militere diens
aan die Natalse front te verrig, in die eerste plek om die perdesiekte te
bestry. Na die besetting van Pretoria op 5 Junie 1900 deur die Britse
militere het hy hom tot hul beskikking gestel en hulle het sy dienste gretig
aanvaar en gewaardeer. Weens die invoer van duisende perde en muile
wat nie geakklimatiseer was nie en die ongekontroleerde beweging van
beeste in die land wat deur oorlog en venvoesting ontredderd was, het
orals dieresiektes opgevlam.
In 1901 het dan ook die runderpes
herverskyn in Oos-Transvaal en Theiler is ylings te hulp geroep. Weens
tydelike tekort aan serum uit bloed vervaardig het hy toe weer Koch se
serum uit beesgal berei. Na die oorlog het In magdom van veesiektes
Suider-Afrika nog taUe jare gekwel. maar die runderpes het in 1904 of
daaromtrent verd\\)'I1 en tot dusver weggebly.9)
In Oos -Afrika het die siekte voortbestaan en hom gelukkig nie weer na
Suider-Afrika uitgebrei nie. Intussen het die navorsing en eksperimente
om die gebruikte serums te verbeter voortgegaan. Ook Britte het daaraan
Eers in die jare 60 is serum met die hoogste graad van
Konferensies- Diereartse en owerheidspersone uit deelstate van SuiderAfrika het enkele male bymekaar gekom om die bestryding van die
runderpes te bespreek. Die eerste konferensie was te Mafeking in April
1896, die tweede was te Vzyburg in Augustus-September 1896, die derde
was te Pretoria in Julie-Augustus 1897 kort na die publikasie van die
vonds van In serum deur Theiler, Danysz en Bordet. Op die eerste twee
konferensies was claar eenstemmigheid oor die afwysing van boererate en
oor aanbeveling van inenting met In serum ter immunisering. Op die
derde konferensie was daar groot meningsverskil tussen die aanhangers
van Koch se serum uit beesgal en die aanhangers van die serum uit bloed
van Theiler, Danysz en Bordet, met ander woorde tussen die Duitse
rigting en die Franse. 10 )
Invoer van trekdiere - Die regerings in Suider-Afrika het groot bedrae
bestee aan die invoer van trekdiere of het private invoerders daarvan
ondersteun. Weens die perdesiekte is geen perde ingevoer nie, maar wel
muile uit Noord- en Suid-Amerika, wat ietwat minder aan perdesiekte
(droes) onderhewig was, en veral donkies, wat rue aan perdesiekte Iy nie.
Maar donkies is vee! swakker as osse en muile en hulle is dikwels te swaar
belas en het dan die siekte vrotpoot gekry. Die ingevoerde trekdiere was
duur en kon die trekos slegs onvolledig vervang. Bowendien het ingevoerde diere weer siektes saamgebring.
Meganisering van vervoer • Stoomkrag was algemeen bekend en is buite
Afrika op groot skaal toegepas. Die binnebrandmotor w~ baie nuut en
het nog geen bydrae gelewer nie. In 1996 word herdenk dat in SuiderAfrika die eerste outomobiel ingevoer is. Dit was In Benz uit Duitsland
en dit het sy eerste demonstrasie in Pretoria gehou. Samuel Marks as
landbouwerktuie te trek. lO ) Eers na die Anglo-Boere-oorlog is daar meer
Hulle is spoedig oorvleuel deur die trekker met
binnebrandmotor. Ook na die runderpes het die trekos nog talle jare die
meeste trekkrag gelewer.
Die runderpes het die aanleg van spoorwee bevorder. Na 1896 is die
spoorwegnet in Suider-Afrika vi~ger as voorheen uitgebrei. In Transvaal
is in 1897 en volgende jare die aanleg van die Suidwesterlyn van
Krugersdorp na Klerksdorp, die Selatilyn en die Noorderlyn van Pretoria
na Pieters burg aangepak.
Gunstige gevolge van die runderpes
Die runderpes was In nasionale ramp met verstrekkende ekonomiese en
sosiale gevolge, maar het ook enkele gunstige uitwerkings gehad. Hulle is:
Vooruitgang van die diergeneeskunde - Op voorgaande blacisye is verwys
na die bechywighede van Robert Koch, Arnold Theiler en ander diereartse
en bakterioloe wat siektes gediagnoseer en serums daarteen vervaardig
In Nuwe tydperk van vooruitgang in die diergeneeskunde het
aangebreek. en Hoogtepunt in die ontwikkeling in Suider-Afrika was die
stigting van die serumlaboratorium en fakulteit vir diergeneeskunde op
Onderstepoort by Pretoria. Theiler en sy na die oorlog vergrote aantal
medewerkers het van 1897 tot 1908 gewerk in die laboratorium te
Daspoort, maar die terrein was te klein en ongesond. Siektes en insekte
het mens en dier daar gepla. soos vliee, muskiete, ingewandskoors en
malaria. Toe generaal Louis Botha, In boer en sedert jare Theiler goed
gesind, 1907-10 eerste minister van Transvaal was, het hy die plaas
Onderstepoort laat koop om aan Theiler In beter plek te verskaf. Die plek
was gesonder en digby 'n spoorlyn vir die in- en uitlaai van beeste en
In 1908 is die tans wereldbekende inrigting vir
serumvervaardiging en veeartsenykunde op Onderstepoort gestig. .
van die tsetsevlieg - Dit was 'n onverwagte gevolg. Die pes
het beeste en hoefwild in Suider-Afrika hewig uitgedun en daardeur het
die vlieg wat van hul bloed led en die dodelike nganasiekte versprei.
Uitgestrekte gebiede het vry van die plaag
maar in die jongste dekades het weens ontreddering deur
interne oorlog hier en daar die vlieg weer verskyn.
Meganisasie van vervoer - Die uitbreiding van spoolwee vir stoomvervoer
en die outomobielvervoer is deur die runderpes kragtig bevorder. omdat
hierdie meganiese transport die mense onafuanklik gemaak het van
trekdiere wat onderhewig aan ernstige en dodelike siektes was.
Samewerking binne Suider-Afrika - Volgens sommige historici het die
epidemiee die mense in Suider-Afrika. veral op ander as staatkundige
gebied. nader tot mekaar gebring en geleer om saam op te tree teen
gemeenskaplike gevare deur die Natuur geskep. Aldus is die gees van
toenadering en samewerking wat tydens die runderpesjare ontstaan het en
deur die Anglo-Boere-oorlog rue vernietig is rue. versterk. Dit het bygedra
tot die stigting van die Unie van Suid-Afrika in 1910. Die samewerking
van Theiler met vakgenote en owerhede in 1896-1910 is hiervan In
1) Aanhaling uit William Charles Scully, "Further reminiscences of a South
African pioneer", T Fisher Um\in. London-Leipsic 1913. p.321
2) Meestal in Engels en Afrikaans "rinderpest"naar Duits Rinderpest genoem.
dit is afgelei van Rind in Duits, rund in Nederlands, dit is bees. Engels runt
is In ondermaatse dier. onder meer bees,
3) Thehna Gutsche, "TIere was a Man, The life and times of Sir Arnold Theiler
KCMG", H. TInunins, Kaapstad 1979, skryf op p.l 04 tereg: "Like the Irish
Famine on which the general (British) public - and Queen Victoria - turned
a blind eye, the ravages of Rinderpest were never fully assessed ecologically.
As much as the Jameson Raid veiled the approaching pandemic, the Boer
War obscured the changes it wrought."
4) "Encyclopaedie van Nederlandsch Indie" dee! 4. tweede deel, uitgewers M.
Nijhoff en E.J. Brill, Is-Gravenhage en Leiden, jaar? p.522; letterkundige
bron: Hella Haasse, "Heren van de thee", 1992.
5) C. van Onselen, "Reactions to rinderpest in Southern Africa, 1896-97", in
14"Journal of African history", volume 13 nr.3, p.475-488, spesiaal p.475.
6) Gutsche, "Tiere was a Man", t.a.p. p.99-100.
7) Thelma Gutsche, artikel Soga, Jotello Fedini, Transkei 1865 - Oos-Londen
1906, in "Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek", deel 3, Raad vir
Geesteswetenskaplike Navorsing, Pretoria, 1977, p.765-767.Hy was 'n
seun van Rev. TIto Soga en die Skotse dame Janet Burnside. Hyen sy drie
ouer broers het op koste van die Verenigde Presbiteriaanse Kerk in Skotland
ondenig ontvang. Hy het in 1886 sy graad as dierearts in Edinburgh
ontvang en was die eerste gebore Suid-Afrikaner wat as dierearts
gekwalifiseer het. Hy het assistent van Hutcheon, Staatsveearts van die
Kaapkolonie, geword en is deur blankes en gekleurdes geprys om sy ywer,
bekwaamheid en vriendelikheid. Hy was van 1889 tot 1899 baie aktief,
onder meer by bestryding van runderpes. Toe het sy gesondheid versleg en
hy het uitgetree. Daarna het hy in beperkte omvang privaat gepraktiseer.
Hy was in 1905 medestigterslid van die Veeartsenykundige Mediese
Vereniging van die Kaap die Goeie Hoop en het in 1906, slegs 41 jaar oud,
gesterf aan 'n oordosis laudanum, dit is 'n pynstillende. slaapwekkende
W.e. Scully berig in sy boek "Further reminiscences of a South African
pioneer", t.a.p., p.323, dat hy Soga geassisteer het by runderpestbestryding
in die oostelike Kaapkolonie: "Soga was of incalculable use to me in the early
stages of the trouble. He worked in a most self-sacrificing manner, teaching
me and a small but devoted band of helpers all that was to be learnt about
bile cultivation (Koch se wyse van inenting, C de ]) and inoculation, But
after a time his mind seemed to give way under the strain. He took to drink
and began obstructing the work. When I took him to task he threatened to
shoot himself; on one occasion I actually stopped him from putting this
threat into execution - just in the nick of time. Subsequently he took to
wandering about among the kraals, raking up old feuds and talking to the
people about war. I put a stop to this and sent a telegram to the Secretary
of Native Affairs, saying that he was grossly mismanaging things and that
the district was being ruined. With the concurrence of the Chief Magistrate
at Umtata I sent him over the border into the (Cape) .Colony."
8) Uitvoerige verslag deurThelma Gutsche, "There was a Man". t.a.p. hoofstuk
"Crisis 1897", p.l04-115.
9) C.F.B.H., artikel Theiler, Arnold, in "Suid-Afrikaanse
Woordeboek", deel2, RGN, Pretoria 1972, p.733-737.
10) T.Gutsche, "There was a Man", t.a.p., p.I04
11) T.Gutsche, "There was a Man", t.a.p., p.90, 94-95, 113·115.
12) V.de V.Pienaar, "Die ro1 van die tsetsevlieg, malaria en die runderpesepidemie van 1896-97 in die ontwikkelingsgeskiedenis van die Laeveld", in
V. de V. Pienaar, "Neem uit die verlede", Nasiona1e Parkeraad, Pretoria
1990, hoofstuk 114, p. 2791 e.v.
The model in clay prcpared by Steynbcrg in 1937 for the commemorative statuc.
Die Pretoriase beeldhouer Coert Steinberg by sy model vir die
standbeeld van Arnold Theiler in 1937. Die beeld is gep1aas voor die
hoofgebou van Onderstepoort. Steinberg vo1g die tradisie om
geleerdes sittende weer te gee.
Vit: Thelma Gutsche, "There was a Man", H. Timmins, Kaapstad
GEDIG VIR DIE SLAGOFFERS VAN DIE
William Charles Scully. welbekend met die veearts Soga. het in sy hoek
"Further reminiscences of a South African pioneer" (T. Fisher Unwin. LondonLei psic 1913. p.31 0-312) herinneringe aan die runderpest en In gedig oor die
THE PRAYER OF THE CATILE SMITIEN WITH
o Lord of Heaven. throned on high.
Above the douds. above the sun.
Look downward with all-seeing eyeGlance hither. our dismay upon.
Shed from Thy seat of boundless power
Regard on this. our passion-hour.
For. think: but yesterday the wold
Was starred with happy. mild-eyed kine;l)
Fair oxen throuoh bright pastures strolled
(Dread Lord. Thou saidest we were Thine);
The strong bulls gendered in their heat.
Commanded from Thy Mercy Seat.
But, Lord of pity, Lord most just.
Thy biting wrath to-day hath smitten
Our helpless host; prone2) in the dust
We lie. Lord God. Thy word stands writtenThat Word of ruth Thy strong voice hurled.
Which. like a mantle. \\Tapped the world.
We pray not to Jehovah fierce,
Whose altars reeked v.ith guiltless blood;
No pity could His hard heart pierce
Who, ruthless, 'whelmed the world in flood,To whose keen nostrils now arise
The steams of this sad sacrifice.
But Thou, the Christ who, 'neath a load
Of sin and sorrow bent Thy neck,
\Vho bore on Calvary's steep road
The Cross that stemm'd creation's \\Teck Though men who wear Thy badge deny
Thy Name. upon that Name we cry.
Of sparrows, Lord, Thou tak'st the tale;
0, many sparrows' worth are we.
Stem Thou the tide of this travail
Which 'whelms us like a burning sea,
vVhich makes our breath a fire to slay
Our fellows, Lord, Thy strong \\Tath stay.
Men crucified Thee; men to-day
Defile Thy all-embracing Church.
'We know not sin; our humble way
Leads not e'en to Thy Temple's porch.
vVe are as those Thy kind Hand raised,
Thy poor, that hence Thy l':ame have praised.
Ours is the meekness that endures;
Stands in the torrent-pain that pours
Sue for us now. Lord Christ. mild Son
Of yon dread Father throned apart.
Sue for us now. 0 pitying One.
Till Thy sweet pity rend His heart.
Sue for us. Christ. compassionate.
Melt with Thy tears the eyes of Fate.
The hour is late. our sun sinks low
Behind a storm-red western cloud;
Though Death be swift. his steps seem slow;
Pain wraps us in a burning shroud.
Plead for us. 0 compassionate Plead for us. Christ - the hour is late.
Scully voeg by dat die gedig geillustreer is deur G. Denholm Armour en
op In opvallende plek in die tydskrif "Pall Mall Magazine .... gedruk is; hy noem
rue die nommer en datum van die tydskrlf rue. Hy berig op p.322 dat die vierde
strofe weggelaat is, ongetwyfeld omdat daarin In skerp aanval op Jahwe, God van
Oud-Israel, staan weens die taUe beeste wat geslag en op Sy altare geoffer is.
Scully berig: "I should. perhaps, mention that the fourth verse of the forgoing
(poem) did not appear (in the "Pall Mall Magazine"). Lord Frederick Hamilton,
the editor of the magazine. gave it anxious consideration. but came to the
conclusion that some of his readers might object to it...
LEWENSlffiTS VAN DR. AART JURRIAANSE,
Afkorns en jeug
Die vader van Aart Jurriaanse het die naam van Jurriaan Jurriaanse gedra.
Jurriaan is een van die Nederlandse vorrne van George, in Duits Jurgen. Hy is
gebore te Rotterdam op 16 Mei 1842 en is daar oorlede op 24 April 1915. Die
moeder van Aart Jurriaanse was Wilhelmina Philippina Vogel, gebore te
Rotterdam op 10 April 1845 en oorlede te Kralingen op 10 September 1879.
Hulle het ses kinders gekry, te wete:
Jan Hendrik, gebore op 22 November 1866
Johanna Frederika, gebore op 18 Januarie 1869
Jurriaan, gebore op 10 Augustus 1871
Aart, die hoofpersoon van die onderhawige lewenskets, gebore op 19
November 1873, oorlede te Pretoria op 22 Mei 1970
Adriaan Ernst, gebore op 21 Julie 1977, opgelei tot werktuigkundige
ingenieur te Delft
Jurriaan Jurriaanse Senior is in Rotterdam hertroud met Anna Helena van
der Sluys, gebore te Rotterdam op 23 Januarie 1858 en daar oorlede op 25
Maart 1897. Uit die tweede huwelik is gebore:
Simon Jurriaan, gebore op 21 Desember 1894
Anna Helena, gebore op 18 Februarie 1897, oorlede te Rotterdam op 3
Januarie 1915. 1)
Jurriaan Jurriaanse Senior was graanfaktor en welgestelde koopman. Hy
en sy gesin het behoort tot die nogal eksklusiewe kringe van kooplui en reders
in die Nieuwe-Maasstad Rotterdam en was bevriend met vooraanstaail.de families
soos PIeyte, De Monchy en Knottenbelt. Die gesin was jarelank gevestig op no.
127 aan die noordekant van die Wijnhaven, waar welgestelde stadsburgers
gewoon het. Die gesin het in April 1878 verhuis na In tweeverdiepinghuis aan
die Oudedijk in Kralingen. Dit was In dorp digby die oostekant van Rotterdam,
in 1895 ingelyf by die munisipaliteit Rotterdain. In die laaste kwart van die
19de eeu het welgestelde stadsburgers hulle graag in die landelike omgewing van
As godsdiens van die gesinsvader is die Doopsgesinde vermeId, maar Aart
Jurriaanse was nooit godsdienstig nie. Hy het net soos sommige van sy broers
In deeglike skoolopleiding ontvang. Hy is in Julie 1884 op die jong leeftyd van
12 jaar toegelaat tot die eerste klas van die Erasmiaansch Gymnasium in sy
geboortestad. Die gimnasium in Nederland het ses jaar lank in talle studievakke
opgelei, onder meer in die · tale Grieks, Latyn, Nederlands, Frans, Duits en
Engels, aardrykskunde, geskiedenis - ook van die Oudheid - en eksakte vakke.
Die gimnasium was destyds die enigste voorbereiding vir die universiteit en het
hoe eise aan die leerlinge gestel. Aart Jurriaanse moes dan ook die derde van die
ses klasse herhaal.
Hy het in Julie 1892 die einddiploma verwerf.2)
Nederlandse gimnasium het breed ontwikkelde intellektueles en wetenskaplik
goed voorbereide mense opgeIewer.
Aart Jurriaanse is op 26 September 1892 ingeskryf as student in die
mediese wetenskap in die Rijksuniversiteit te Leiden en het tydens sy studie in
Leiden gewoon. 3 ) Van sy studietyd is mygeen besonderhede bekend nie. WeI
was hy as jongman deelnemer aan sport. Hy het goed geleer om perd te ry, wat
hom in Suid-Mrika enkele jare later goed sou pas, en hy het In seilbootjie besit
waarmee hy op die klein Kralingse plas geseil het. Tyderis sy verblyf in OosTransvaal in dieoorlog in 1900 het hy hom afgevra in watter toestand sy boot
nou sou verkeer.
Hy is in 1897 of 1898 in Leiden as medikus afgestudeer en het sy studie
voltooi in die Universiteit te Wenen. 4 ) In Wenen het hy waterterapie bestudeer.
Hy het vermoedelik nog geen of slegs kort praktyk uitgeoefen, toe op II
Oktober 1899 die oorlog tussen Groot-Brittanje en die Boererepubliek uitbreek.
Hy was toe al arts maar nog nie MD nie. Hy is vermoedelik aangegryp deur die
algemene geesdrif in Nederland vir die saak van die stamverwante Boere en deur
sy avontuurlus wat hom in sy hele lewe bygebly het. Hy het hom nie by een van
die Europese ambulanse wat na Suid-Mrika vertrek het, aangesluit nie, want
daarvoor was sy aard te onafhanklik. Hy het self In ambulans georganiseer. op
eie koste met erfgeld van sy moeder.
Die aantal ambulanse wat uit kontinentaal-Europa onder beskennheerskap
van die nasionale Rooi-Kruis-organisasies na die Boererepublieke gestuur is, was
opvallend groot. Mgesien van die ambulanse van die Transvaalse en van die
Oranje-Vrystaatse Rooi Kruis het drie Duitse ambulanse, twee Nederlandse, een
Nederlands-Russiese, een Belgiese, een Nederlands-Oos-Indiese en een lersAmerikaanse ambulans gekom. Tydens die gereeIde oorlog was daar weke of selfs
maande van geringe krygsbedrywigheid en min gewondes, was daar teveel
geneeskundige personeel en het ambulanse met mekaar om versorging van
gewondes en siekes gewedywer. Teen die einde van die gereelde oorlog het die
mediese toestand in die teendeel verander. By die einde van die Boere se Lang
Terugtog van Kimberley en Ladysmith na Komatipoort het die een buitelandse
ambulans na die ander terug na hulland van herkoms vertrek, omdat die leiers
daaIvan nie meer kans gesien het om die Boerekommando's medies by te staan,
veral nie toe die guerrilla of sluipoorlog met sy vinnige bewegings begin het.
Slegs In klein aantal ambulanse met aansienlik verminderde toerusting en
personeel, onder wie dr. Aart Jurriaanse, het agtergebly.
Slegs van die eerste Nederlandse ambulans, wat onder leiding van dr.
C.W.S. Ungbeek en prof. J.A. Korteweg gestaan het, het geneeshere lank
agtergebly. Hulle was dr. J.GJ. Bierens de HaanS) en dr. I.H. Pameyer. 6 ) Van die
Nederlands-Russiese ambulans het dr. Von Rennenkampf tot die einde van die
oorlog gebly, van die eerste Duitse ambul<\I\s dr. Hero Tileman7) (Oost-Fries), dr
Leitz (Duits) en dr. Florian Albrecht (Oostenryker).8) In die loop van 1901 het
Bierens de Haan, Pameyer en Albrecht hulle by die Britseoutoriteite aangemeld
en verlof ontvang om na Europa terug te gaan.
Hulle het onvoldoende
toerusting, medisyne, instrumente en verbandmidde!s oorgehou om hul mediese
werk voort te sit en hulle was moeg van die buitengewone inspannings en
ontberings tydensdie sluipoorlog. Von Rennenkampf, Tileman en Jurriaanse het
hul mediese bystcind aan die Boere tot die Vrede van Vereeniging op 31 Mei
1902 volgehou. In die Oranje-Vrystaat het die Nederlandse semi-arts Hessel
Jacob Poutsma hom tot die Vrede op soortgelyke wyse hoogs verdienstelik
Die ervare dosent prof. Korteweg het oor die tevee! aan geneeskundige
hulp aan Boere in die gereelde oorlog geskryf: "Such competition remains a
problem which a youthful physician without practical experience and a rather
large amount of self-confidence cannot solve. Young physicians, therefore, may
be sent only in limited numbers and only attached to a senior colleague."9 )
Korteweg se voorbehoud jeens jong en min ervare geneeshere is verstaanbaar.
Daar was ervare buitelandse artse by die Boerekommando's en ook jong artse,
kort tevore in Europa afgestudeer, soms met nog min praktykervanng. Onder
hulle was Hero Tlieman, Florian Albrecht en Aart Jurriaanse. Maar die antwoord
aan prof. Korteweg moet lui dat die mediese wetenskap voortdurend verander,
veral weens oorlogservarings, en dat jong medici wat kort tevore afgestudeer het,
die nuutste mediese behandeling geleer het.
Bowendien het talentvol jong
medici, soos Tlieman en Jurriaanse, spoedig in die oorlog ruim ervaring opgedoen
en was elke mediese hulp in Suid-Afrika welkom, waar dit ontbreek het, soos in
die Boererepublieke tydens die sluipoorlog.
Tydens die gereelde oorlog het briewe van Aart Jurriaanse sy familie in
Nederland bereik. Mskrifte van ses van die briewe het bewaar gebly en verskaf
'n beknopte verslag van sy ervaringe in die gereelde oorlog.
Jurriaanse se reis na.Transvaal
Jurriaanse het hom ingeskeep op die stoomskip 'Herzog' (nie 'Hertzog' nie)
te Amsterdam einde November 1899. Die vaartuig was 'n lynskip van die Duitse
redeI)' Deutsche Ost-Afrika linie (OOAL). Skepe van die redeI)' het in 1899 en
die eerste halfjaar 1900 talle oorlogsvrywilligers en mediese personeel na die
Boererepublieke vervoer. Die skepe het vanuit Wes-Europese hawens deur die
Middellandse See en die Suezkanaallangs hawens in Oos-Afrika na Lourenc;o
Marques gevaar. Die meeste passasiers het in laasgenoemdestad ontskeep en
gepoog om 'n plek in die treine na Transvaal te vind.
Dit is my onbekend watter mediese voorrade Jurriaanse op die 'Herzog'
saamgeneem het. In Amsterdam het ook die Tweede Nederlandse Rooi-Kruisambulans onder lei ding van dr. J.D. Koster, die Tweede Duitse Rooi-Kruisambulans onder leiding van dr. T. Ringel, en die Belgies-Duitse Rooi-Kruisambulans onder leiding van onderskeidelik dr. F. Coolen en dr. J. Fessler hulle
ingeskeep. Ook was daar talle oorlogsvrywilligers aan boord. Dit is geen wonder
dat die reis Jurriaanse goed beval het nie. Die reis het lank geduur want die
'Herzog' het in talle hawens in Oos-Afrika gelos en gelaai, maar die passasiers was
baie verskillend en merendeels interessant. Jurriaanse het daaroor kort berig in
sy brief aan sy broer Adriaan vanuit die stad Mozambique op 29 Desember
1899. Hy skryf dat hy sy hut deel met In Pruisiese en In Hongaarse offisier, twee
van die ses offisiere wat hy aan boord ontmoet het. Hy vermeld meewarig clat
hulle verwag dat die republikeinse leerleiding hulle dadelik met die bevel oor 'n
groep stryders sal belas. Hy vind dit onwaarskynlik. Hy noem as interessante
reisgenote 'n verteenwoordiger van Van Houtens Cacao in Transvaal en Ir. de
Bruin van die Nederlandsche Zuid-Mrikaansche Spoorweg-Maatschappij
(NZASM) wat aan die spoorwegaanleg bygedra het en wat hom uitvoerig oor
toestande in Transvaal ingelig het. Onderweg het berigte oor die Boere se
oorwinnings by Magersfontein op 11 Desember en by Colenso op 15 Desember
1899 die 'Herzog' bereik en die stemming aan boord nog meer opgevrolik.
Die antiklimaks van die reis was op hande. Op 2 Januarie 1900 het die
'Herzog' Beira verlaat en op die volgende clag is hy naby Lourem;o Marques deur
die Britse oorlogskip Thetis' aangehou en na Durban opgebring onder
verdenking van vervoer van kontrabande. Hierdie aanhouding in vol see van 'n
neutrale skip onderweg na 'n neutrale hawe was natuurlik Britse aanmatiging.
maar andersyds was die vervoer van kontrabande voor die hand liggend vir die
Britte. ook al skryf Jurriaaanse in die "Nieuw Rotterdamsche Courant" van 13
Februarie 1900: "'t Ujkt mij zeer twijfelachtig. of een schip varende onder
neutrale vlag naar een neutralen haven. met cognossementen waaruit niets blijkt
van contrabande, eenvoudig op grond daarvan, clat wellicht onder de ijzerlading
iets mocht schuilen clat niet in den haak is. in beslag genomen kan worden en
gesleept (bedoel is: begelei) naar een Engelschen haven."3) Enkele dae eerder het
'n Britse oorlogskip onder dieselfde voorwendsels die passasierskip 'Bundesrath'
van die DOAL in vol see aangehou en na Durban opgebring - nie in beslag
geneem nie. hoewel Jurriaanse dit so skryf.
Die ambulansleiers op die 'Herzog' het by die Britse gesagvoerder teen die
aanhouding tevergeefs geprotesteer. Die vertoe van die Duitse en Nederlandse
regerings by die Britse regering het egter bewerk dat die 'Bundesrath' en 'Herzog'
spoedig vrygegee is en uit Durban mog vertrek. Gerieflik naby was die Duitse
oorlogskip 'Condor' in Durban en die Nederlandse kruiser 'Friesland' in Lourenc;o
Op 10 Januarie 1900 het die 'Herzog' eindelik in De1agoabaai geanker.
In lourenc;o Marques het die Transvaalse konsul, die Nederlander Gerard Pott.
nie slegs die Tweede Nederlandse, die Tweede Duitse en die Belgies-Duitse
ambulans nie, maar ook Jurriaanse gehelp om die talle formaIiteite, nodig vir die
reis na Transvaal, te vervul. HuIle het op 12 Januarie die trein'na Pretoria
geneem en daar op die volgende dag aangekom.
Die regering van die Zuid-Mrikaansche Republiek (ZAR) het die
toerusting van buitelandse vrywilligers en militere attachees betaal. maar hulle
moes hulleself die toerusting verskaf. Ook dr. Jurriaanse het dit self gedoen. Hy
skryf aan sy familie: ''Te paard doorkruiste ik de geheele stadt overal
commanderende en bestellende." Danksy sy "brutaliteit" (vrypostigheid) het hy
die volgende artikels in hande gekry: 4 perdesaals. 50 pond suiker, koffie.
paraffine (vir verligting) en ander skaars goed. Hy het drie blanke en ses swart
helpers gewerf en op 20 Januarie 1900 per trein na Bloemfontein vertrek. Daar
het hy sy ambulanstoerusting voltooi. Hy het met sy ambulans per trein na
Edenburg gery en vandaar oor Luckhoff na die Gruisrandlaer aan die Oranjerivier
getrek. Sy ambulans het toe bestaan uit een ossewa, 5 perde. 20 muile. een
Engelse ambulanswa. mediese voorrade en vee! kos. 10)
Hy het die hewige geveg tussen die Britse kaptein H.B. de Lisle en
kommandant P. Jacobs by Windpomp wes van die plaas Wolwekraal op 10
Februarie 1900 bygewoon. ll ) Kommandant Jacobs het hom gevra om Britse
gewondes in die veld op te tel.
Hy het te perd uitgery, gevolg deur 'n
ambulanswa. en onverhoeds in die Britse linies beland. Die Brittc het daar stU
gele en gewag op die duisternis om veilig terug te trek. Hulle het blykbaar nie
op die ambulans gevuur nie.
In Pretoria het In studievriend van dr. Jurriaanse uit Leiden hom by
Jurriaanse se ambulans aangesluit.
Sy naam was Hendrik Ver Loren van
Themaat, gebore te Hoom. Nederland. in 1874. dus een jaar jonger as
Jurriaanse. Na sy studie in die regte te Leiden het Boereliefde hom na SuidAfrika gedryf om die Boere in hul heldestryd teen Groot-Brittanje by te staan.
Hy het op In skip van die Deutsche Ost-Afrika Linie (DOAL)van Napels na
Marques gevaar en per trein omstreeks 8 Desember 1900 in Pretoria
aangekom. Op versoek van dr. Lingbeek. hoof van die Rooi Kruis in Transvaal.
het hy klerkewerk op die kantoor van die organisasie verrig. maar daar was reeds
te veel personeel om klerkewerk te doen en hy het eind Desember .vir
kommandodiens na die Tuge1afront vertrek. Voordat hy daar groot veldslae kon
bywoon. het Jurriaanse hom uit Pretoria telegrafies gevra om hom by sy
ambulans aan te sluit. Generaal Louis Botha het hom teensinnig verlof gegee.
Hy het gehelp met die uitrusting van die ambulans en dit per trein en te perd na
die Boerelaer op Gruisrand aan die Oranjerivier vergesel. Hy het na die geveg
hy Windpomp gehelp met verpleging van Britse gewondes.
Na die begin van die Britse verrassingsopmars teen generaal P.A. Cronje
by Kimberley het die ambulans van Jurriaanse van Gruisrand oor Luckhoff na
Klipdrift in die Rietrivier getrek Hulle sien daar In menigte waspore en dooie
perde wat wys op die opmars van In groot Britse leer. By die rivier hoor hulle
geskiet en kanongebulder, want die kommando van generaal Christiaan de Wet
was in geveg met In Britse mag wat In groot konvooi van die Britse leer moes
beskerm. Die ambulans het uitgespan by In naburige plaashuis en daar gewonde
Boere en Britte verpleeg. Van Themaat vertel hoe hy moeisaam gewondes op In
draagbaar na die plaashuis vervoer het. Twee Boere het gesterf en is daar
Snags het die Britse mag weggetrek en die konvooi as In enorme buit
agtergelaat. Jurriaanse se ambulans het I)'klik uit die buit gedeel. Hy het baie
kos, In Engelse ambulanswa en In ossewa met span gekry. De Wet het met sy
kommando noordwaarts gel)' om generaal Cronje te help. Dieambulans het op
22 Februarie na Gruisrand teruggegaan.
Daar verlaat Van Themaat die
ambulans, omdat hy nie as verpleer opgelei 'was nie en nog geen osse en muile
kon hanteer nie.
Hy het hom by 'n tiental Nederlandse vl)'willigers onder
kommandant Lubbe aangesluit om krygsdiens te verrig. Later sal ek op sy
oorlogsavonture en loopbaan terugkom.
Die oorgawe deur generaal P.A. Cronje met sy leer by Paardeberg op 27
Februarie 1900 het die Boerekommando's aan die Oranjerivier in NoordKaapland met afsnyding gedreig en genoodsaak om na die noorde in die rigting
van Bloemfontein terug te trek.
]urriaanse het die kommando's gevoIg, maar slegs by daglig getrek, want
hy het vertrou dat die Britse outoriteite die Konvensie van Geneve sou eerbiedig,
dit wil se ambulanse onder die Rooi Kruis ongemoeid sou Iaat. Sy vertroue is
tydens die gereelde oorlog nie beskaam nie. Toe hy onderweg vemeem van In
paar gewonde burgers in die dorpEdenburg, het hy hulle van die bevelvoerende
Britse offisier in die dorp opgeeis om hulle na Bloemfontein te bring. Die offisier
het ingewillig en hom In pas gegee. Jurriaanse het volgens sy bewering in
Bloemfontein die Britse opperbevelhebber lord Roberts in die Presidensie opgesoek, hom meegedeel dat hy gewonde burgers gebring het - soos ek vermoed daar
afgelewer, - en om In pas gevra om hom met sy ambulans weer by die Boere aan
te sluit. Roberts het hom die gevraagde pas gegee en Jurriaanse het na die
kommando's by Smaldeel getrek.
Hy het sy ambulans by Smaldeel agtergelaat en per trein na die
Boerehoofkwartier in Kroonstad gereis om instruksies te ontvang. Kommandantgeneraal Louis Botha het hom en sy ambulans toegevoeg aan die kommando van
sy broer, generaal Philip Botha met standplaas tussen Brandfort en Thaba Nchu,
digby die gevegsposisies. Dit is ietwat gevaarlik, hoewel eervol, skryf Jurriaanse
aan sy familie.
Sy ambulans het toe 4 waens en 4 blank en 6 swart helpers omvat. Die
kos wat hy· daeliks genuttig het, was eenvoudig, maar ruim voldoende. Die
ontbyt het bestaan uit mieliepap, die middag- en aandete uit skaapvleis,
aartappels, rys en gebuite Britse blikkieskos, die drank het bestaan uit egte
koffie, somtyds met suiker.
Hy was betrokke by die hewige geveg om Tubakop by Thaba Nchu op 28
April 1900. 12) Generaal Kolbe het toe die bevel gevoer oor In kommando burgers
en die buitelandse vrywilligerskorps onder veggeneraal Maximov.
buitelanders het die Tubakop beset, moedig teen In Britse oormag verdedig,
swaar verliese gely en ten slotte die kop ontruim. Volgens In briefskryfster in
Pretoria, mevrou Hollenbach, het Jurriaanse die Tubakop beklim om
kommandant W.J. Lubbe van die Vrystaatse kommando wat in sy been gewond
was, te help. Dit is as In daad groot moed beskou want die koeels het dig oor die
Tubakop gefluit. 13 )
By die geveg by Thaba Nchu het die Britte Jurriaanse se ambulans beskiet
ondanks die groot Rooi Kruis-teken op die waens. Die swart helpers wou toe nie
die muile voorspan nie en Jurriaanse het self die muile gehaal. Hy het later
gepubliseer dat hy by die bevelvoerende Britse offisier oor die beskieting gekla
het en dat die offisier hom gese het dat op die groot afstand die Rooi Kruis-teken
waarlik nie herken kon word nie. 14 ) Jurriaanse en sy ambulans was 24 uur
krygsgevange, maar die genoemde offisier het hom na die Boerekommando's laat
vertrek. Hy het hom by die Zandrivier weer by generaal Philip Botha aangesluit.
Hy vermeld dat by die Britse aanval op Boereposisies aan die Zandrivier die
burgers spoedig teruggetrek het, terwyl buitelanders veellanger en moediger
teenstand teen die Britte gebied en daarby gevoelige verliese gely het - soos meer
dikwels tydens die Lang Terugtog voorgeval het.
Hy het vermoedelik van hierdie toed rag geleer, want toe die Boere
stellings aan die Vetrivier ingeneem het, het hy met sy ambulans daar nie
stilgehou nie, maar in geforseerde mars deurgetrek na Vereeniging am sy
gewondes in veiligheid te bring. Hy het hulle in Vereeniging per trein na
Pretoria gestuur om daar in In hospitaal te laat opneem. Kommandant-generaal
Louis Botha het hom aangese om na die kommandols in die Noord-Vrystaat
terug ,te gaan, maar Jurriaanse het betoog dat sy muile dringend rus by
Vereeniging nodig het en Botha het toegegee. 1.5)
Nie aIle Boeregeneraals was so inskiklik as Louis Botha nie. Jurriaanse
skryf in sy proefskrif dat korte tyd daarvoor tydens In geveg hy opmerk dat sy
ambulans in .die vuurlinie van Britse geskut was.
Hy wou ins pan om sy
ambulans na In veiliger plek te bring, maar die bevelvoerende generaal C.Rde
Wet het hom laat aanse om op sy onveilige plek te bly.
gehoorsaam en die verantwoordelikheid vir ongevalle op generaal De Wet
Danksy hul tiendaagse rus by Vereeniging kon sy muile daama weer
presteer. Die Boere het hul terugtogvoortgesit oor die Vaalrivier. Jurriaanse het
hulle met sy ambulans gevolg, van Vereeniging na Kliprivier, Irene, Pretoria,
Eerste Fabrieken en Donkerhoek. Hy het in die nag van 4 of 5 Junie 1900 op
straat in Pretoria gekampeer. Om B uur op 5 Junie is Pretoria oorgegee en het
die Britse troepe begin om die stad binne te trek. Op dieselfde tyd het Jurriaanse
die stad aan die oossy verlaat (brief uit Ermelo 18 Junie 1900). Hy het die slag
by Donkerhoek op 11 en 12 Junie 1900 bygewoon en getuig van die beslissende
wending in die strydgees van die Boere ten gunste van volhou van die oorlog.
Hy skryf: "Daar hebben de Boeren nog eens getoond, dat zij kunnen vechten."
Sy ambulans was die enigste wat mediese hulp aan die Boere in die slag gegee
het. Hy het hom kort voor die slag aangesluit by generaal Tobias Smuts wat die
kommando's van Ermelo, Bethal en Standerton aangevoer het. 17) Hy het die
kommandols tot die einde van die oorlog bygestaan. Sy ambulans het posisie op
die suidelike vleuel van die lang Boerelinie ingeneem en tydens die slag 16
Boeregewondes gekry om te versorg. 18)
Hy het generaal Smuts langs die Oosterspoorlyn oor Balmoral na
Wonderfontein gevolg en met hom vandaar na die Hoeveld by Ermelo getrek.
Hy het blykbaar die slag by Dalmanutha of Berg-en-Dal op 26 en 27 Augustus
1900 - die laaste gereelde veldslag in die oorlog - ook bygewoon. 19)
Die orige maande van die langgerekte sluipoorlog wat toe begin het, het
hy meestal in Suidoos-Transvaal deurgebring. Hy was daar baie gei'soleerd. Op
1 September 1900 het die Britte die grensstasie Komatipoort beset en die
verbinding van die strydende Boere met die buitewereld afgesny.
Berigte oor ontmoetings met dr. Jurriaanse tydens die oorlog is skaars.
Daarom haal ek redelik uitvoerig dr. J.e. Kakebeeke se oorlogsherinneringel9biS)
aan. "In Februarie 1900 het die Engelse sy ambulans afgeneem (maar na In paar
dae teruggegee, voeg ek by). Dr Jurriaanse het hom geregverdig geag om een van
die Engelse ambulanswaens van die allemuutste model te annekseer toe die
Engelse hullaer by Poortjie (Klipdrift) verloor het. Hy het die Engelse opskrifte
alma! netjies laat oorskilder, en toe hy in Bloemfontein aankom, het hy van lord
Roberts persoonlik verlof verkry om (met sy ambulans) deur te ry na die
Boerelinies. By Thaba Nchu het die Engelse hom egter (weer) gevange gene em
en moes hy lewensmiddele en enkele muile afstaan.
(Dit was egter in
ooreenstemming met die Konvensie van Geneve betreffende ambulanse van die
vyand, merk ek op.) In Engelse dokter sien die wa en noem dit In pragstuk.
"Dokter'I, vra hy, "waar het jy die wa laat maak?" "0", antwoord Jurriaanse, "so
maak hulle teenswoordig al die ambulanswaens in Holland."
Daama vra die Engelse dokter hom of hy dit goed sal vind as hy In foto
van die wa neem met dr. Jurriaanse daarby. Laasgenoemde het nie beswaar
gemaak nie, mits hy dan verlof kry om na die Boerelinies terug te keer. Die
Engelse dokter het die verlof geredelik verkry, waama dr. Jurriaanse kon vertrek
en sy nuttige werk onder die Boere kon hervat, In werk wat hy steeds met die
grootste toewyding gedoen het, ondanks die gevare waaraan hy voortdurend hom
Jurriaanse het met of sonder ambulans in Suidoos-Transvaal rondgery om
gewondes en siekes te versorg en na enkele weke of maande ook In klein
hospitaal op die plaas "De Emigratie" by Ennelo geopen. Hy het die hospitaal
as absoluut noodsaaklik beskou, hoewel hy sy taak as arts te velde en tewens
hoof van In hospitaal as te swaar beskou het. "De Emigratie" was eiendom van
Willem Hendrik Biihnnann, ingesetene van Ennelo.
Hy was In seun van
Hendrik Theodor Biihnnann (1822-1890) en Margaretha Magdalena Mare
(1830-1885). Hendrik Theodor was Amsterdammer en het hom in 1848 in
Transvaal gevestig. Hy het dadelik in die partypolitiek aktief geword en gevorder
tot landdros van Lijdenburg voordat die Transvalers hom as twismaker tersy
gestel het. 20)
Willem Hendrik het "De Emigratie" geerf en in 1900 aan dr. Jurriaanse
aangebied om daar sy hospitaal in te rig. Hy het in Oktober 1899 as lid van die
kommando van Ennelo na Noord-Natal gegaan en vandaar na die Vrystaat om
die opmars van die Britte onder lord Roberts te stuit. Hy is inmiddels bevorder
tot veldkomet. Hy was van Maart 1900 tot 23 Oktober 1901 lid van die
perdekommissie wat rydiere aan die Boerekommando's moes verskaf.
Generaal Tobias Smuts het in Augustus 190 I vanuit Suidoos-Transvaal
'n s.traftog na Bremersdorp in Swaziland ondemeem. Daar het 'n groep
Engelssprekendes, Afrikaners en swartes hulle versamel en in die omgewing as
vrybuiters gesteel en geroof, onder meer vee.
Smuts het met sy burgers
Bremersdorp aangeval en verbrand en die vrybuiters verjaag. Kommandantgeneraal Louis Botha het Smuts se optrede beskou as skending van die ZARregering se helofte om die neutraliteit van Swaziland te eerbiedig. Hy het Smuts
tot gewone burger gedegradeer l ) en in sy plek kommandant J.N.H. Grobler tot
generaal bevorder. Hy het op 23 Oktober 190 I Willem Hendrik Biihnnann tot
komrnandant bevorder om Grobler se plek in te neem. 22 )
Biihnnann het sy burgerplig in die oorlog vervul. Hy het onder meer
deelgeneem aan die hewige geveg by Bakenlaagte in Suidoos-Transvaal op 30
Oktober 1901, nadat hy enkde Byhelwoorde aan die kommando van Ermelo
voorgelees het. 23) Hywas 'n man van ont\\ikkeling en beskawing. Hy het op 20
Julie 1900 op Vlakpoort in foutlose Nederlands 'n sjannante brief aan sy 21jarige niggie Magdalena Margaretha Sluiter gerig. 24 ) Hy skryf haar dat hy nog
geen Khald (Britse soldaat) vir haar kon yang nie, maar beveel haar 'n "kaasje"
(van kaaskop, dit is Nederlander) aan. Die "kaas" was dr. Aart Jurriaanse met
wie hy op goeie voet staan en wat hy 'n flinke man en medikus noem. 2.5)
Suidoos-Transvaal tydens die sluipoorlog
Dr. Jurriaanse het twee jaar lank, van Julie 1900 tot Junk 1902, as
medikus gewerk onder die Boerestryders en hul nie-strydende bloedverwante
buite die konsentrasiekampe in
Die streek was net soos
ander gebiede in die Boererepublieke die tonee! van 'n ongereelde of sluipoorlog
(guerrilla). Die Boerestryders het in klein kommando's onverwags Britse posisies
en kolonnes aangeval om hulle uit te skake! en om kos, klerasie en wapens te
verower. Hulle het met die doel treine laat ontspoor en die lading daarvan
gebuit, in Transvaal op die Oosterlyn tussen Pretoria en Komatipoort op die'
Suiderlyn tussen Pretoria en Germiston en op die Suidoosterlyn tussen
Germiston en Volksrust. Die Britse militere het Suidoos-Transvaal beset, op
talle plekke blokhuise opgerig, veral by die spoorlyne, en onderling met
doringdraadheinings verbind met die doel om die Boerekommando's op te yang
en vas te druk. Die Britte het ook plaashuise en -opstalle verbrand, inboedels,
gereedskappe en gewasse vernietig en die vee weggevoer of wreedaardig vermink
om te laat sterf. Die Britte het die niestrydende landelike bevolking aan wie
hulle bestaansmiddele en onderdak ontneem het, na konsentrasiekampe
weggevoer. Die Britte se doel was om aldus die platteland te ontvolk en die
stryders hul plase en gesinne te ontneem en tot oorgawe te dwing.
Die Britse militere het soos In veldbrand oor die landelike gebiede beweeg
en as In wildemis agtergelaat.
Hul verskroeide-aardetaktiek was besonder
deeglik. Die gesondheidstoestand in die konsentrasiekampe was sowat een-en-'nhalwe jaar matig tot sleg en die sterfte onder die geintemeerdes was ontstellend
hoog: 26000 op In Boerebevolking van ongeveer 350 000, dit is 7 a 8 persent.
Die gesondheidstoestand is in 1902 deur Britse maatreeIs verbeter en die
sterftesyfer het aansienlik gedaal.
Die Britte het in 190 I die dorp Ermelo geheel venvoes.
Nederduits Gereformeerde kerkgebou en een huis het bly staan. Van die kerk
is al die houtwerk vemyder. Die dorpelinge is weggevoer na konsentrasiekampe
op Middelburg en Standerton. Na die oorlog is Ermelo herbou en die dorp het
soos 'n feniks uit die as herrys. Daarom is die voel Feniks in die wapenskild van
die dorp opgeneem. 26)
Kort na sy aankoms in Nederland op 4 Augustus 1902 is Jurriaanse
ondervra deur 'n joemalis van die "Nieuwe Rotterdamsche Courant", In
vooraanstaande dagblad. 27l Hy het Jurriaanse gevra na die hoofoorsaak van die
oorgawe deur die Boerestryders op 31 Mei 1902. Jurriaanse se antwoord was dat
gebrek aan voedsel die hoofoorsaak was. Dit word bevestig in verslae deur
die beraadslagings voor die vrede.
Kommandantgeneraal Louis Botha het te Vereeniging op 15 Mei 1902 gese: "In
het district Utrecht zijn geen mielies genoeg om de commando's lang te
onderhouden en dan kan geen spraken zijn van mielies yoor paarden. Daar is
nog tamelijk (voldoende) slachtvee.
In Swaziland is er geen graan.
Wal,kerstroom is er geen graan, de commando's kunnen geen maand daar meer
leven. In Ermelo en Carolina is er nog graan genoeg om een tijdje op te leven,
a drie maanden; slachtvee nog genoeg v~~r den winter, indien voor den
voet genomen wordt wat aande burgers behoort. Het meeste graan behoort aan
de kaffers. Wat gezaaid werd is te nabij den vijand om bekomen te worden."Z8)
By dieselfde geleentheid het generaal Chris Botha ges~: "dat hij Swaziland
vertegenwoordigde. Wat voedsel betrof, waren er bijna geen mielies meer
voorhanden. Men leefde op wat men door gunst der kaffers verkreeg. Er was
geen vrouw meer. Zijn commando van 113 man is nog te Piet Retief. Er was
geen graan en men moest van kafferkraal tot -kraal gaan om de kost en dat eischt
geld ... Zij hadden voor twee maanden graan maar geen vee en moesten van buit
leven. Er zijn nog 65 families. Het is zwaar om voor die te buiten. De toestand
was bij hem zeer kritiek."Z9)
Krygservarings van dr. Aart
in Suidoos-Transvaal en Noord-
Hy het verskeie gevegte bygewoon en daarin mediese hulp gegee. Hy
noem in sy proefskrif op p.Sl gevegte wat hy bygewoon het. Daarvan is die
volgende in die gereelde oorlog tot en met Augustus 1900 gelewer: in die
Vrystaat Windpomp, Winterhoek, Tabaksberg, Zandrivier; in Transvaal
Kliprivier, Elandsfontein, Irene, Donkerhoek, Bronkhorstspruit, Amersfoort,
Dalmanutha. Die volgende gevegte is in die ongereelde of sluipoorlog (guerrilla)
tot die Vrede van Vereeniging deur hom bygewoon: Rooihoogte, Carolina,
Machadodorp, Chrissiemeer, Itala en Bakenlaagte. Hy was ook by vele klein
gevegte aanwesig. Hy deel mede dat sy werkterrein die distrikte Wakkerstroom,
Ermdo, Bethal, Carolina en Piet Retief omvat het. Dit is die grootste deel van
Hy het in Julie 1900 met generaal Tobias Smuts oor Balmoral en
Wonderfontein aan die Oosterlyn suidwaarts na die Hoeveld by Ennelo getrek.
Hulle was daar baie geIsoleerd. Sy brief op 16 Julie 1900 uit die laer by Ennelo
aan sy familie gerig was die laaste wat sy familie in die oorlogsjare van hom
Jurriaanse berig heel min oor sy oorlogservarings. Slegs af en toe yang die
leser In glimp daarvan op. Een glimp betref die nagtelike aanval van burgers van
Louis Botha uit die suide en burgers van generaal Ben Viljoen uit die noorde op
sewe Britse gamisoene aan die Oosterlyn van Machadodorp weswaarts. Die
Britse teenstand ,vas te sterk, die mis te dig en die Boere het teruggetrek. In Lid
van die kommando van Ermelo, Jan Hendrik Coetzee, leerling van die
Staatsgymnasitnn in Pretoria, is by die aanval op Britse sterktes by Machadodorp
ewe as enkele ander burgers gewond en enkele burgers, onder wie veldkomet Van
der Heyden, het gesneuwel. Kamerade het Coetzee In ent weggedra. Toe kom
dr. Jurriaanse te perd aangeja. "Na In vlugtige ondersoek haal hy In instrument
tevoorskyn om my In verdowingsmiddel toe te dien. Toe ek beswaar hierteen
maak, bedui hy my dat ek niks te
het nie en hy alles." Hierdie antwoord is
tiperend vir Jurriaanse se besliste houding. Hans Hollenbach31 ) het met die
ambulanswa gek.om en die sterk Jurriaanse het Coetzee ondanks die se 180 pond
gewig in die ambulanswa gedra. Die wa het met Coetzee en ander gewondes na
Carolina gery. Daar is In groot aantal gewonde Boere aangebring en die hotel
van mnr A.B. Sewell is as hospitaal ingerig. Jurriaanse moes die hospitaal met
min personeellei, maar mnr. Sewell en dames van Carolina het hom gehelp. Na
enkele weke het die Oostenrykse arts, dr. Albrecht die hospitaal van Jurriaanse
oorgeneem en kon laasgenoemde na die omgewing van Ermelo teruggaan.
Coetzee het genees en is later gevange geneem en na In kamp oorsee, Dyatalawa
op Ceylon (?), gestuur. 32 )
Jurriaanse was met sy ambulans aanwesig by verskeie groot en 'n groter
aantal klein gevegte in Suidoos-Transvaal en Noord-Natal. Hy deel slegs min
besonderhede oor die gevegte mede, maar van sommige van die groot gevegte
volg hier In skets.
In Februarie 1901 het generaal Smith-Dorrien met 3300 milit~re posisie
ingeneem op In klein plato bo Chrissiemeer noordoos van Ermelo. Die Britte het
hier geen aanval verwag nie, maar is in die vroee. ure van 6 Februarie 1901
aangeval deur In kommando onder kommandant-generaal Louis Botha. Die
Britse perde het in paniek weg van die kamp geja. Botha het hulle terug na die
kamp laat dryf en die burgers saam met die diere laat storm. Maar SmithDorrien en sy offisiere het koelbloedigheid bewaar en geinspireer en die Britte
het energiel, teruggeveg. Die aanvallers het die voordeel van die verrassing
verloor en teruggetrek met 80 dooies en gewondes, ongeveer eweveel as die
verliese wat die Britte gely het. Hul verliese en die digte mis het die Britte belet
om die Boere te agtervolg. 33 ) Daar was vir J~rriaanse en sy ambulans stellig
hande vol werk met die verpleging van gewondes.
Die tweede inval van die Boere in Natal
Die veldtog van Louis Botha na Natal in Septernber-Oktober 1901 is deur
dr. Jurriaanse vergesel en ~eur andere in detail beskryf.34) Daarom sal ek hieroor
uitwei. Botha het die veldtog ondemeem om die swaar druk van die Britse leer
op die Boerekornmando's in die twee republieke te verrninder. Aan die begin van
die lente was jong gras vir die perde en muile beskikbaar en het Botha met 1000
burgers en waens met muile bespan uit die omgewing van Errnelo vertrek. Aan
die grens van Natal het hy 2000 geharde stryders by horn gehad. Op sy versoek
het die artse Leitz, Florian Albrecht en Aart Jurriaanse met hul ambulanse sy
kornmando vergese1. 35 ) Hero Tileman het as enigste medikus in Oos-Transvaal
agtergebly om die Boerebevolking by te staan. Jurriaanse het vennoedelik met
leedwese sy hospitaaltjie op "de Ernigratie" agtergelaat, ook omdat sy vertroue in
die veldtog matig was. Hy skryf in September 1901 uit Noord-Natal aan Grietje
Sluiter, sy geliefde op "de Emigratie, in Griekse letters om sensuur ingeval van
onderskepping deur Britte te bemoeilik: "dat het eerste grote gevecht heel goed
is verlopen". maar hij vervolgt: "hoeveel malen ik wel gewensdt heb, dat wij
omdraaien zoudem, weet ik niet, doch tot mijn schande moet ik zeggen: banje
dikwels." Heldhaftige pretensies was horn vreemd. 36)
Hy venvys in hierdie brief na die geveg in Bloedrivierpoort op 17
September 1901. Toe het 'n voorhoede van 150 Boere onder generaal J.D.
Oppennan die bree poort in getrek tot 30 krn noordoos van Vryheid. Kaptein H.
de la P. Gough wou hulle met 400 man Mounted Infantry verra.s en het 'n berede
aanvaI op hulle ondemeem. Hy het nie geweet dat die hoofmag van die Boere
naby was nie. 500 burgers van die hoofmag het 'n berede teenaanval uitgevoer
en die Britte oorweIdig. 285 van laasgenoemdes is gedood, gewond of gevang en
twee Britse kanonne is gebuit.
Die Britse gamisoene in Natal was reeds gewaarsku teen die inval. Die
Britse opperbevel is gealarrneer deur die Boeresege by Vryheid en het vyf
kolonnes uit alle windrigtings na Noord-Natal gestuur, maar hul mars tempo was
soos gewoonlik stadig. Die regering van Natal was bevrees vir 'n tweede inval na
die eerste in Oktober 1899-Mei 1900 en het die milisie opgeroep en na
Zoeloeland gestuur. Die oorvloedige reen het die invallers en hul transportdiere
uitgeput en die Buffels- en Tugelariviere ondeurwaadbaar gemaak. Toe het Louis
Botha beveel om op 25 September die Forte Itala en Prospect te verower. Hy het
sy broer, generaal Christiaan Botha, met 1400 burgers na !tala en sy swaer,
generaal Cherry Emmett, met 400 burgers na Prospect gestuur. Fort Itala was
geimproviseer en blootgestel aan beskieting vanaf hoer plekke, maar die
gamisoen het hom dapper verdedig in In vuurgeveg wat snags begin en 13 uur
geduur het. Daama het die Boere teruggetrek met ongeveer 20 dooies en 80
gewondes. Ook die Britte het die fort verlaat, uitgeput en met gevoelige verliese.
Ook die aanval op die goed versterkte Fort Prospect het misluk weens die
hardnekkige verdediging. Na bewering het die aanvallers 40 man verloor, die
verdedigers 9. 37 )
Jurriaanse het mediese bystand aan die burgers by Itala gegee en hy skryf
daaroor in sy proefskrif (p. 74): "Na het gevecht van Itala heb ik drie gewonden
over eene distantie van 21 uur rijdens (ongeveer 15 km per uur, C.d.].) laten
dragen, een afstand ongeveer overeenkornende met dien van Leiden naar
Rotterdam. In dit geval moest ik die gewonden zoo ver laten dragen, omdat ik
hen anders aan de genade van gewapende Zulu-kaffers had moeten overlaten."
Die Britse leerleiding het naamlik gewapende Zoeloes as baie geskikte verkenners
gebruik en die Boere het die gewapende Zoeloes wat hulle gevang het,
doodgeskiet. Daarorn het die Zoeloes Boerestryders, -vroue en -kinders gedood.
Toe die aanvalle op Itala en Prospect rnisluk en die Britse kolonnes steeds
meer Louis Botha se kommando ingesluit het, het hy vinnig besluit om na OosTransvaal terug te trek voordat sy terugtog afgesny sou wees. Hy het dit besluit
ondanks die sukses by die buitmaak van In konvooi van 31 waens by Prospect
op 29 September 1901. Dit het gelyk of die terugtog inderdaad afgesny was.
Die enigste ontsnappingspad het oor die Nlhazatshe-bergrug noordoos van
Vryheid gelei. Die Britse militere het die nek afgesluit, maar was te min om ook
die bergpaaie te bewaak. Dieselfde het gebeur wat die agtervolgers van die
komrnando van generaal Christiaan de Wet in Augustus 1900 ervaar het. Die
Britte het toe versuim om een nek oor Magaliesberg, Olifantsnek, te bewaak en
De Wet het oar die nek na die noorde ontkom. Louis Botha het die omgewing
van Vryheid heel goed geken, want sy plaas Waterval- toe platgebrand - was
daar gelee. Hy het beveel om aIle waens agter te laat en het met sy kommando
te perd in die nag van 5 op 6.0ktober 190 I oor In bergpad deur Gelukskloof na
Transvaal getrek. Op 6 Oktober het hy In sterk stelling ingeneem, In skerp geveg
gelewer en met gering verlies ontkom. 38)
Die verslae oar die veldtog na Natal deel min rnee oar rnediese bystand
aan die invallers.
Die vraag bly of by Gelukskloof op 5 Oktober ook die
Kaart van Zoeloeland en Suidoos-Transvaal met die ontsnappingsroete van Louis Botha se
kommando deur Geluksldoof oor die Nlhazatsche-berge op sy terugtog uit Zoe1oeland in Oktober
1901; dr Jurriaanse het waarskynlik dieselfde roete gevolg.
Uit Delmot Thomas Moore, "General Louis Botha's second expedition to Natal, SeptemberOctober 1901 ", Cape Town, 1979.
_._ ••• -..••- marsroetes van Britse troepe
marsroetes van Boerekommando's
ambulanswaens agtergelaat is.
Ek twyfel, omdat, ]urriaanse daaxvan geen
melding maak nie, en ek veronderstel dat die Britse aanvoerders die Boereambulanse toegelaat het om oor een van die nekke na Transvaal te trek.
Die tweede inval in Natal het 'n bloedige vervolg in Oos-Transvaal gehad.
Terug op die Hoeveld by Errnelo het Louis Botha afgereken met kolonel
Benson. Hierdie Britse offisier het veel ervaring in die Anglo-Boere-oorlog
verwerf en horn in I 901 toegele op verrassingsoorvalle op plase waar
Boerestryders oomag. Hy het met sy nagtelike oorvalle hulle in SuidoosTransvaal genoodsaak om in elke nag om 3 uur op te saal en van slaapplek te
verander.Aan die einde van Oktober 1901 was Benson met 800 ruiters, 600
infanteriste en 'n konvooi van 350 waens op mars na Balmoral. Verkenners het
Benson gewaarsku dat hy 'n aanval kon verwag. Louis Botha het In kommando
van onverskrokke stryders byeengebring en Benson se kolonne ,op 30 Oktober
1901 by die plaas Bakenlaagte aangeval. Die geveg was hewig en bloedig.
Benson is dodelik gewond, sy troep van 178 man is vemietig, sy twee kanonne
is deur die Boere verower. Die Boere het ruim 100 man verloor. Ons kan seker
wees dat die ambulanse van ]urriaanse en Tileman. handevol werk met gewondes
Die geveg van Bakenlaagte was die laaste groot veldslag in SuidoosTransvaal in die oorlog. Maar daar was nog verskeie kleinere gevegte, waarby
]urriaanse betrokke gewees het.
Lewensomstandighede van dr. Jurriaanse
Ek het reeds berig dat spoedig na sy aankoms in Nederland in Augustus
1902 In joemalis van die "Nieuwe Rotterdamsche Courant" hom uitgevra het.
Op die vraag na die gesondheid van die Boerebevolking in die oOrlog het
]urriaanse gese dat dit oor die algemeen gunstig was. Die Boere se lewenswyse
was gesonder as die van die Britse militere. Die Boere, sowel stryders as
niestryders, het veel rondbeweeg, kon meestal besmette was- en drinlcwater
verrny en het meestal vars voedsel verorber, tydens die sluipoorlog merendeels
vars vleis, mielies en vars vrugte. Die Britse miHtere het dikwels lang tyd op een
plek gebly, was dig by mekaar in tente of barakke gehuisves (het dus baie kieme
op mekaar oorgebring) en het die naaste omgewing, onder meer die was- en
drinkwater, bevuil en besmet. Hul voedsel was merendeels verduursaam en nie
vars nie en het bestaan uit beskuit, blikvleis en - gedroogde groente, aartappels
en vrugte, voeg ek by. Jurriaanse swyg oor die groot onsindelikheid onder die
Britse soldate en die baie luise wat hulle gepla het, sodat die Boere steeds die
Britse kampplekke vermy het weens die luise wat hulle daar belaag het.
Jurriaanse gee toe dat somtyds influenza of griep ook die Boere gepla het
en eenmaal homself getref het. Ek merk op dat malariakoors ander streke in
Suid-Afrlka gekweI het, maar in Suidoos-Transvaal weens die hoogte afwesig was.
Origens was m.L die koue winters op die HoeveId, waarin die temperatuur snags
dikwels onder vriespunt daal, In gevaar vir die gesondheid van die ontwrigte
ondervoede Boerebevolking sowel in as buite die konsentrasiekampe.
Ek meen dat Jurriaanse se uitspraak oor die Boere se gesondheid ietwat
te rooskleurig is. Hy het in sy lewe vir sover ek weet seIde of nooit uitgewei oor
die ontberinge tydens die sluipoorlog, maar hulle was groot, veral teen die einde
van die oorlog toe taIle lewensnoodsaaklike artikels baie skaars was. Die
gesondheidstoestand in die konsentrasiekampe het in 1902 verbeter, maar by die
Boerebevolking in die veld versleg. Die klein aantal geneeshere wat by die Boere
gebly het, het gedeel in die ontberinge, in hitte, koue, gebrek aan noodsaaklike
artikels, onder meer klerasie en skoene. Hulle moes groot afstande in ongunstige
afle. Hulle het ook groot tekort aan mediese artikels
Die Duitse geneesheer Hero TIleman, ewe-as Jurriaanse In Bittereinder in
Suidoos-Transvaal, gee van die noodtoestand in hierdie gebied In skrynende
Die joemaIis van die NRC het Jurriaanse gevra na die bejeening wat hy
van die Britte ondervind het. Jurriaanse wou die vraag rue beantwoord nie. Ook
uit sy latere lewe is my geen uitspraak van hom oor sy behandeling deur die
Britte bekend nie. Daar is twee moontlike redes vir sy swygsaamheid oor sy
lewensomstandighede in .Suidoos-Transvaal. Die eerste kan wees dat hy sy eie
verdienste as geneesheer rue wou prys nie. Hy het in 1902 geskryf. Ek het nie
meer as my plig as arts gedoen rue. Hy skryf in sy eerste brief aan Grietje Sluiter
uit Nederland op 8 Augustus 1902: "Bij mijn aankomst ben ik met groote
moeite eene schitterende officieele ontvangst ontloopen ... Het is verschrikkelijk
verveIend om overal waar men komt, als een held bewonderd te worden." Die
tweede rede kan wees dat hy die optrede van die Britte op die oorlogstoneel nie
wou kritiseer nie, omdat hy spoedig na die oorlog uit Nederland na Transvaal
wou terugkeer om daar as arts te praktiseer; kritiek van sy kant sou sy toelating
as medikus in hoe mate belemmer.
Ons weet nie hoe die Britse militere
Jurriaanse en sy ambulans in die sluipoorlog behandel het nie en kan slegs
algernene opmerkings oor die Britte se optrede maak.
Tydens die gereelde oorlog het die Britse militere meestal korrek jeens die
ambulanse aan Boerekant opgetree.
Hulle het die ambulanse slegs ·kort
aangehou en spoedig na die Boerekommando's laat teruggaan, uiteraard nadat
hulle die Boere- en Britse gewondes van hulle weggeneem het. Dit geld ook vir
By die nadering van die sluipoorlog of guerrilla in die winter van 1900 het
die welwillende Britse houding verander in die teendeel. Die eerste teken van die
verandering in houding was die gevangeneming van die tweede Nederlandse
ambulans by Irene op 1 Julie 1900 op grond van In formele, maar onbelangrike
oortreding van die Konvensie van Geneve. Die materiaal is verbeurd verklaar,
vroulike arnbulanspersoneel is na Nederland gestuur en die manlike personeel is
as krygsgevangenes na Ceylon (Sri-Lanka) gestuur, waar hulle die orige
oorlogstyd moes deurbring.
In die hiema volgende oorlogstyd het die Britse outoriteite steeds geweier
om ambulanse, mediese personeel, medisyne en verbandmiddels na die
Boerekornrnando's deur te laat. Hulle "vas blykbaar van mening dat toelating van
ambulanse en geneeskundige hulp die stryd van die Boere sou verleng. Die
Britte het verskeie Boere-ambulanse gevang, weke of maande vasgehou,
toerusting van waens, trekdiere, mediese artikels en selfs persoonlike besittings
van hulle afgeneem, met In beroep op die Konvensie van Geneve wat gebruik van
mediese artikels van die vyand gebuit toestaan. Gewoonlik het die Britse
opperbevel in Pretoria ten slotte die ambulanspersoneel vrygelaat, maar nie hul
toerusting vervang nie. Selfs is die geneeshere wat by die Boerekomrnando's
gewerk het enhulle by die Britte gemeld het om na Europa te kan gaan, in die
gevangenis gesit en hul besittings is hulle afgeneem, totdat die opperbevel beveel
het om hulle vry te laat. Ook dit was natuurlik strydig met die Konvensie van
Geneve wat mede deur Groot-Brittanje onderteken was. Die Nederlandse artse
J.e.J. Bierens de Haan en J.H. Pameyer is In kort tyd gevange gehou,
eersgenoernde was in die gevangenis, laasgenoemde is tweemaal aangehou in In
kamp, die Duitse rnedikus Hero Tileman driernaal, eenmaal vyf weke lank deur
generaal Sir John Dartnell in Suidoos-Transvaal, voor hul vrylating op hoe
Die Britte het ]urriaanse tydens die gereelde oorlog meestal korrek
behandel en hom tweemaal gevang maar spoedig na die Boerekommando's laat
Hy is blykbaar tydens die ongereelde oorlog verskoon van
gevangeskap. Ook sy hospitaal op "De Emigratie" is deur die Britte ontsien, vir
$Over ek weet, hoewel Ennelo digby was en die dorp beset en platgebrand is. Die
hospitaal was in die meeste maande van die laaste twee jaar van die oorlog in
bedryf. Die vraag is of die Britte daarvan geweet het (waarskynlik wel), en
indien ja, waarom hulle dit ongemoeid gelaat het. Die antwoord weet ek nie.
Die Boere-artse in Oos-Transvaal tydens die sluipoorlog het van mekaar
geweet en by geleentheid mekaar gehelp. Na die geveg op 617 Januarie 190 I aan
die Oosterlyn het ]urriaanse enkele weke die hospitaal van Albrecht op Carolina
gelei totdat Albrecht uit krygsgevangeskap teruggekom het.40) Toe die Britte
Bierens de Haan vrygelaat, maar hom sy ambulans afgeneem het, het ]urriaanse
hom met ambulansmateriaal gehelp.41) In September 1901 het ]urriaanse,
Albrecht en Letiz die kommando van Louis Botha na Noord-Natal vergesel,
terwyl Tileman op Onverwacht agtergebly het, omdat hy die enigste nog
beskikbare arts vir die Boere in Oos-Transvaal was. 42 ) Kort na die geveg by
Bakenlaagte het Tileman instrumente aan ]urriaanse te leen laat vra om In
emstige gewonde veldkomet te opereer, maar die gewonde is oorlede voordat die
instrumente by Tileman aangekom het. 43 )
Die soektog na dr. Aart Jurriaanse
Na die besetting van die Oosterlyn deur die Britse troepe was die
verbinding tussen die Boerestryders en die buitewereld oor Louren<;o Marques
afgesny en hulle kon geen besoekers, helpers en goedere meer uit die buiteland
ontvang rue. Slegs by uitsondering was versending van briewe na die buiteland
moontlik.. Ook ]urriaanse was met sy ambulans in Suidoos-Transvaal geheel
geisoleerd sonder briewe uit Nederland en sonder die moontlikheid om daarheen
briewe te verstuur. Die laaste brief \Vat sy familie van hom ontvang het, was
gedateer Julie 1900. Dit is begryplik dat hulle ongerus oor sy lot geword het.
In die eerste maande van 1901 het sy broer Adriaan briewe met versoek om
inligting oor hom v~rstuur na die Informatiedienst van het Perskantoor van het
Algemeen Nederlandsch Verbond te Dordrecht in Nederland, aan die
Nederlandse konsul in Pretoria F.]. Domela Nieuwenhuis, aan die Nederlandse
konsul in Kaapstad en aan die Gezantschap van de Zuid-Mrikaansche Republiek
in Brussel. Domela Nieuwenhuis het berig dat op 23 Mei 1900 Jurriaanse "safe
and well" was. N6g hy n6g die ander instansies kon verder enige inligting oor
Hulle het waarskynlik rue geweet waar in die
Boererepublieke hy hom bevind rue. Sy familiehet geenbetroubare inligting oor
hom tot die einde van die oorlog op 31 Mei 1902 ontvang nie. Eers In paar dae
na die Vrede van Vereeniging kon Jurriaanse sy familie berig dat·hy gesond en
wel was en spoedig na Nederland sou vertrek. 44)
Verskeie buitelandse vrywilligers het by hul vertrek uit Suid-Afrika, toe die
oorlog beeindig was, aan Boeregeneraals In getuigskrif gevra en so In dokument
ontvang. dikwels met 10f vir hul bedrywigheid in die oorlog, waarop die
vrywilligers meestal trots was. So ook Jurriaanse. Hy het in Desember 1902 uit
Londen In baie vleiende getuigskrif van Louis Botha ontvang. Die teks daarvan
Verklaring van generaal Botha (d.L kommandant-generaal Louis Botha)
Met genoegen kan ik verklaren. dat dr. A Jurriaanse van Rotterdam sedert
zijn aankomst in de Transvaal in December 1899 tot zelfs na de vrede gesloten
werd op 31 Mei 1902 als hoofd van een ambulance onder het Roode Kruis aan
het yolk der gewezene Republiek eene groote geneeskundige hulp heeft verleend
en dit steeds met de grootste opoffering en bereid\villigheid.
Ik meen, dat geen dokter meer gedaan heeft om aan ons geneeskundige
hulp te verschaffen dan dr. Aart Jurriaanse voomoemd. vooral wat persoonlijke
Ook kan ik verklaren dat hij al zijne patienten met het grootste sukses
heeft behandeld. waaruit zijne bekwaamheid als geneeskundige blijkt.
Niet alleen mijn Yolk. maar ook ik ben groote dank en erkentelijkheid aan
Jurriaanse verschuldigd voor de bekwaamheid, toegewijdheid en
zelfopoffering waarmede hij zich aan zijn liefdadig werk wijdde.
(w.g.)* Louis Botha
Londen. 2 December 1902
Jurriaanse wou na die oorlog sy familie terugsien en sy definitiewe
vestiging in Suid-Afrika reel. Die land het hom beval weens die ruimte en die
klimaat en hy het met die Boere goed oor die weg gekom. Maar die sterkste
magneet wat hom na Suid-Afrika getrek het, was In jongnooi, Margaretha
Magdalena Sluiter, die niggie van Willem Hendrik Biihnnann wat ek reeds
venneld het. Jurriaanse het haar in Ennelo of op "De Emigratie" ontmoet en
intens verlief op haar geword. Hy wou met haar trou en as geneesheer op Ennelo
praktiseer. Daarom was hy haastig om sy sake in Nederland te reel, toestemming
van Britse sy te ontvang om as medikus in Suid-Afrika te praktiseer en terug te
gaan na Suid-Afrika om met sy uitverkorene te trou en hom op Ennelo te vestig.
Mejuffrou Sluiter het gestam uit In ou geslag van intellektueles in
Die eerste ons bekende Sluiter, die stamvader, was Albert,
burgemeester van die Gelderse dorp Borculo in die laaste jare van die 16de eeu.
Sy kleinseun Willem, 1627-1673, was predikant en In bekende godsdienstige
digter. 45) Onder sy nageslag was In professor Jan Otto, 1782-1825, dosent in In
kollege in Deventer. Sy seun Hennanus Hendricus, 1814-1885, was predikant
in Zwolle, Vlaardingen en Amsterdam. Die oudste van die vyf kinders van
Hennanus en Philippa Metelerkamp was Jan Otto Hennan Sluiter, 1883-19 ..
Laasgenoemde is die stamvader van die Sluiters in Suid-Afrika. 46 Die familieoorlewering wat altyd met voorbehoud aanvaar moet word, verhaal dat hy regte
in die JUjksuniversiteit in Leiden gestudeer het en In populere bon-vivant
(pretmaker, fuiver) was; na bewering het hy eens sy vader en In broer op besoek
in Leiden genooi en het hy hulle met In stasierytuig met vier skimmels bespan
van die treinstasie afgehaal. Hiema het sy vader hom geen studietoelae meer
gegee nie. Hy het omstreeks 1875 na Suid-Afrika geemigreer. Na die stigting
van Ermelo in 1880 is hyas assistent-landmeter aangeneem om die dorp te help
uitmeet. Kort daarna in 1882 is hy tot eerste landdros van Ennelo benoem.47 )
In 1891 het hy om gesondheidsredes as landdros be dank. Ek venn oed egter dat
hy In voordeliger beroep wou gaan uitoefen want hy het in sake gegaan. Hy was
die stigter. en eerste sekretaris en besturende direkteur van die Ennelose
Executeurskamer en Voogdij-Maatschappij. Met verloop van tyd het hy die volle
beheer oor die maatskappy oorgeneem en hy was toe die enigste eienaar daarvan.
Hy was ook penningmeester van die Nederduits Gerefonneerde gemeente en
Jurriaanse was gebore in 1873, dus ses jaar ouer, en hetln Nederlandse
IewenselVaring tussen hom en Grietje was dus baie groot, maar vir hom was dit
geen belemmering vir sy huwelik met haar nie.
Hy het In huisvrou en
liefhebbende moeder van hul kinders gesoek en het geen huweliksmaat. begeer
wat In loopbaan wou volg en In "career woman" wou wees nie. Hy het gemeen
dat die plek van sy eggenote in die huisgesin moes wees. Sy verlowing met
Grietje moet weI die belangrikste stoot gewees het vir sy besluit om na die oorlog
op Ermelo te praktiseer waar sy digby haar ouers en in In vertroude omgewing
sou bly. Trouens, die natuur en die bevolking van,Oos-Transvaal het hom goed
beval, ondanks twee jaar verblyf aldaar in moeilike oorlogsomstandighede en in
In Derde Wereidiand, m.a.w. In onontwikkelde land onder Britse bestuur
waarvan hy nie gehou het nie.
Haar oom Willem Biihrmann noem haar in sy brief van 16 Julie 1900
"Maggie", maar Jurriaanse het haar altyd "Grietje" genoem, waarskynlik omdat
hy Maggie te Engels gevind het. Hy het hom met haar verloof en spoedig na die
Vrede van Vereeniging in Junie 1902 uit Durban op die skip 'Kronprinz' van die
DOAL oor die Atlantiese Oseaan na Nederland gevaar.
Die skip het by stormweer in Oos-Londen, Port Elizabeth en Kaapstad
aangeloop. Hy skryf in Kaapstad aan Grietje dat hy baie seesiek was en die reis
tot dusver onaangenaam vind. 5O) Van Kaapstad af het die weer verbeter. Hy het
Las Palmas op die Kanariese eilande aangeloop en die geselskap aan boord, veral
die kaptein, aangenaam gevind. Hy het op 3 Augustus 1902 in Vlissingen
aangekom, die joernaliste wat hom daar opgewag het, ontwyk en haastig die trein
na Rotterdam geneem. Helaas het hy daardeur die ontmoeting met sy bejaarde
vader wat in Vlissingen op hom gewag het, misgeloop.
Na sy aankoms in Rotterdam het hy nog twee vraaggesprekke toegestaan
aan In joemalis van die "Nieuwe Rotterdamsche Courant".
Ek het hierbo tweemaal na die vraaggesprekke venvys en gewys op die
versigtigheid van Jurriaanse se mededelings oor sy verbIyf op die oorlogsveld in
Suid-Mrika. 51 )
Hy het in Nederland buitengewoon druk weke be1eef en nouliks tyd
gevind vir In weeklikse brief aan Grietje. Die twaalf briewe aan haar wat bewaar
is, is dan ook kort en in groot haas geskryf. Die is merendeels "billets dou.x" ,
minnebriewe met innige .liefdesbetuiginge en af en toe 'n saaklike mededeling.
Hy wou sy familielede ontmoet, want hy was vir hulle baie lief, talle mense wou
met hom praat om van sy oorlogsexvarings te vemeem en hy het gepoog om deur
die Britse outoriteite as arts in Suid-Afrika toegelaat te word.Hy het spoedig
vasgestel dat die Britse outoriteite 'n mediese graad van 'n Britse universiteit eis.
Hy het Louis Botha in Den Haag besoek en hom gevra om die Britse .outoriteite
om sy toelating as arts in Suid-Afrika te versoek. Maar enkele weke later het
Botha hom uit Londen berig dat hy die Britte daartoe nie bereid vind nie. Toe
besluit Jurriaanse om in Groot-Brittanje die graad te verwerf en om vooraf in
Nederland die dokterstitel te behaal-, soos ek vermoed om verwerwing van die
Britse graad te vergemaklik. Die Britte het geweet van die hoe standaard van die
mediese opleiding in bepaalde kontinentale universiteite, onder meer Leiden.
Hy het binne enkele weke 'n doktorale proefskrif geskryf.
verhandeling was in verslag van sy mediese ervarings in Suid-Afrika sonder bree
Hy het professor J.A. Korteweg ' van die
Rijksuniversiteit te Leiden, wat 'n paar maande van November 1899 tot Januarie
1900 as medikus in die Boererepublieke gewerk het, bereid gevind om as sy
promotor op te tree en het ook medewerking van dr. C. W.S. Ungbeek, hoof van
'n Nederlandse ambulans in Suid-Afrika, ontvang.
Hy het in enkele weke 'n proefskrif geskryf, maar aan Grietje berig dat dit
slegs 'n prul was weens tekort aan 'n wetenskaplike grondslag.
Hy het sy
proefskrif met Dr. Ungbeek bespreek. Toe die hom vra om 'n paar gedeeltes uit
te brei, het hy beslis geweier, omdat dit ekstra tyd sou verg en hy op 4 Desember
1902 hom na Durban wou inskeep. Lingbeek het toegegee.
In Nederland moet 'n proefskrif gepubliseer, d.w.s in 'n minimum aantal
eksemplare gedruk en versprei word. Jurriaanse se verhandeling moes voor die
promosie nog gedruk word. Die teks bevat opmerklik min drukfoute ondanks
die haas waarmee dit ongetwyfeld geset en gedruk is.
Die promosie het
plaasgevind in die universiteit te Leiden op Vrydag, 14 November 1902. Vir die
plegtigheid is 'n minimum aantal van 6 tot 8 professors voorgeskryf. Daar was
selde meer van hulle aanwesig, maar by Jurriaanse se promosie het ongeveer 40
professors verskyn hoewel die proefskrif min wetenskaplik en die promosie
akademies van beskeie betekenis was. Die doe! van die professors was kenlik om
hom te eer vir sy mensliewende en onbaatsugtige werk jarelank op die
oorlogsveld. Ons moet besef dat die regerings van die Boererepublieke aan die
buitelandse oorlogsvrywilligers, die medici inbegrepe, geen vergoeding gegee het
nie en dat die medici, onder wie Jurriaanse, van hulle geen salaris ontvang het
nie. Die Britse media het dit nie geglo nie en steeds die buitelandse vrywilligers
"mercenaries", d.w.s. huursoldate, genoem.
In Akademiese promosie in Nederland verskil veel van die in Angelsaksiese
lande, ook van Suid-Afrika. Die promosie vind plaas in die openbaar, die
promovendus verdedig sy proefskrif en stellings In uur lank teen dikwels skerp
kritiek. van professors en lede van die publiek wat daarvoor verlof moet vra. Die
kritiek is rue persoonlik rue en die doktorsgraad word vrywel altyd toegeken,
maar dit is tog In uur vol spanning. Daarom word die promovendus op die
verhoog geflankeer deur twee "paranimfe", gewoonlik vriende of familielede, vir
morele steun. Wie Jurriaanse se paranimfe was, vemeem ons nie.
Na bespreking van die proefskrif word die doktorsgraad toegeken en die
Na die toesprake volg die promosietee· in die
universiteit en saans die groot feesmaaltyd deur die doktor aan familie en vriende
Die promosie is die belangrikste gebeurtenis in die lewe van In
Nederlandse akademikus na sy huwelik en dit word rojaal gevier. Ook Jumaanse
het die Nederlandse gewoonte gevolg, met sy paranimfe in In stasierytuig met
vier perde na die universiteit gery en In groot feesdinee gegee. Hy is daarop met
sy gaste gefotografeer.
Die uitgawes vir die druk van die proefskrif, die promosieseremonieel en
die promosiedinee is in Nederland aansienlik. Aart Jumaanse het stellig rue die
geld daarvoor gehad nie. Ek veronderstel dat sy vermoende vader die uitgawes
betaal het. Aart skryf aan Grietje oor sy vader dat hy nogal suinig is, maar dat
hy hom aangebied het om hom na sy huwelik met Grietje geldelik te steun
indien hy in Nederland sou bly - ek veronderstel moontlik deur geld vir aankoop
van 'n mediese praktyk te verskaf. Natuurlik het Aart die aanbod nie aanvaar
nie. want hy wou geldelik onafhanklik wees en in Transvaal praktiseer.
Enkele weke na die promosie. op 4 Desember 1902, het hy hom ingeskeep
na Durban. Grietje het hom in die stad ingewag en hulle is daar getroud. Nog
in dieselfde maand Januarie 1903 het hulle van Durban na Europa gevaar. Hulle
het hulle na Groot-Brittanje begewe en daar het Jumaanse In halfjaar gestudeer
en gepraktiseer om sy Britse sertifikaat as geneesheer te ontvang en in SuidAfriKa te mag praktiseer. Hy het die sertifikaat in Londen verwerf en in 1904
met Grietje na Transvaal teruggegaan en sy private praktyk op Ennelo en in die
Die inhoud van Jurriaanse se proefskrif
Die titel lui: "Veldambulances en wondbehandeling te velde".
verhandeling tel 81 bladsye en is gedruk deur S.c. van Doesburgh te Lciden.
Die promotor of eerste studieleier was prof. J.A. Korteweg. Jurriaanse skryf in
sy Voorrede beskeie: "Dat deze verhandeling een mindet wetenschappelijk
karakter draagt dan in het algemeen van een proefschrift vereischt wordt, is niet
te ontkennen. Ondanks dit bezwaar heeft professor Korteweg, in aanmerking
nemende de omstandigheden waaronder deze verhandeling geschreven werd, er
in toegestemd als mijn promotor op te treden ..."
Hy is van mening dat die Anglo-Boere-oorlog In geheel nuwe soort oorlog
is, naamlik sonder massale aanvalle en met In beweeglike front eq verspreide
gevegte. Dit het tot In herorganisasie van mediese militere dienste genoodsaak,
aangesien sonder goeie mediese versorging die soldate se moreel daal by die
vooruitsig om na verwonding sonder hulp op die slagveld te bly Ie. 52 ) Net soos
prof. K.ortewe~3) skryf hy dat aan die begin van die Anglo-Boere-oorlog daar In
volslae gebrek aan organisasie onder die geneeshere by die Boerekommando's
was. In Ieder het gedoen soos hom behaag het, hy het die Ieiding van In
veldambulans, In hospitaaltrein ens. geneem sonder om te vra wat die nuttigste
was en hoe dierriedici die beste kon saamwerk "Er was bij den aanvang in naam
een centrale lei ding: het hoofdbestuur der Transvaalsche Roode Kruisvereeniging.
Doch weldra werd, tengevolge van het wantrouwen der
(ZAR)regeering tegen sonunige leden van het hoofdbestuur (vermoedelik weens
hul Britse afkoms· C. de J), de directie der ambulance-zaken opgedragen aan de
daartoe benoemde Medische Commissie. Ook deze Commissie vermocht niet
orde in den chaos te brengen. "54)
Hy som die eise op waaraan In goeie ambulans moet voldoen,eise wat
meermale geignoreer word, soos In groot voorraad komberse, lakens, klerasie,
onbreekbare skottelgoed, kos en vervoermateriaal met trekdiere. Hy vind dit
nutteloos om materiaal byeen te bring sonder die sekerheid dat alles na veiligheid
Hy vestig die aandag op nagevolge van verwondings, onder meer gevalle
van epilepsie as gevolg van bominslag (shell shock). Sy proefskrif is geskryf voor
die invoering van outomobielvervoer en dus ten dele verouderd. In Paar punte
is nog van historiese belang.
Hy prys die ambulanstreine vir vervoer van
gewondes en siekes weg van die front, soos die treine wat binne enkele dae deur
die Nederlandsche Zuid-Afrikaansche Spoorweg-Maatschappij in Pretoria ingerig
is. Hy wei uit oor die verwondinge deur geweerkoeels55 ) waaroor tydens en kort
na die oorlog veel geskryf is. Ten minste 90% van die wonde kom op rekening
van klein kaliber geweerkoeels, te wete Mauserkoeels van die Boere en LeeMetfordkoeels van die Britte asook van die Boere toe hul Mauserammunisie
uitgeput was. Die wonde wat die twee gewere maak, verskil baie min. Opvallend
is die klein openings wat die koeels by die binnedring en die verlaat van die
liggaam agterlaat. Raak hulle geen been, dan is die bloeding en weefselskade
klein en genees die wond vinnig,. aldus Jurriaanse.
Britte en Boere het mekaar dikwels beskuldig van gebruik van koeelsoorte
wat deur verdrae vir oorlogvoering verbied is. Jurriaanse noem drie soorte: (I)
die "soft~nose bullet"; daarby is die kopemikkelrnantel aan die punt vervang deur
In spits van sagte lood; (2) "split bullet", waarby oor die volle lengte van die
mantel vier oorlangse snedes aangebring is; (3) dum-dum nrA (genoem na die
fabriek in Brits-Indie); hulle het In volledige mantel, maar in die punt In kanaal
van 1 cm diepte en 2 em breedte. Die drie koeelsoorte spring uit mekaar
wanneer hulle In ste\-vige voorwerp tref en veroorsaak baie groot weefselskade en
uitgangsopeninge in die liggaam.
Jurriaanse voeg by dat die eerste twee soorte
dan ontplof wanneer hulle vanaf 500 meter of korter afgeskiet word, en dat talle
kombattante in Suid-Afrika beweer dat die trefkans van dum-dum nr. 4 veel
kleiner is as van ander koeelsoorte.
In Afdoende verklaring ontbreek.
vermoed dat die bewering miskien gemspireer is deur die besondere reputasie van
dum-dum en ongegrond is.
Jurriaanse vind die beskuldigings van gebruik van ongeoorloofde koeelsoorte
aansienlik oordrewe; hy het baie min gevalle daarvan gesien. 56 ) Hy meen dat
ricochet- of opslagkoeels wanneer hulle In liggaam tref, reeds vervorm is en
soortgelyke wonde as ongeoorloofde koeels maak. 57)
Sommige medici beweer dat gewone geweerkoeels wat op heel kort afstand
afgevuur word en tref, soortgelyke wonde as ontploffende koeels veroorsaak. Net
soos dr Kuttner, die arts van die Duitse ambulans by die Boere, neem Jurriaanse
aan dat dit slegs dan optree wanneer verbrandingsgasse in die wond dring.
Hy het oor die algemeen In gunstige mening oor die behandeling van wonde
deur Boere sonder mediese opleiding, maar Hero Tileman is oor die behandeling
rue altyd tevrede rue. Hy het besware teen verskeie huismiddels en boererate wat
Boervrouens graag toepas, en veral teen haar gewoonte om gewondes vol met
voedsel, vera! mielies, te stop. Die gevolg daarvan by maag- en buikwonde is
altyd noodlottig. Jurriaanse wil dergelike gewondes in geen omstandighede
Jurriaanse58) (p.79) en sterker nog Tileman59) (p.351) meen dat die Britse
artse te veel en nodeloos amputeer. Kontinentaal-Europese artse het veel minder
amputasies nodig gevind. Ek opper dat die verklaring van die verskil miskien is
dat die Britse medici dikwels veel meer emstig gewondes moes versorg as die
Boere-artse en dat hulle veel meer gevaUe van wondinfeksie en verettering
vasgestel het, sodat hulle eerder wou amputeer.
Verwysings by lewenskets van Dr. A. Jurriaanse, deel I en aaI\tekeninge
Brief van Argief munisipaliteit Rotterdam aan C. de Jong 21 Augustus
biblioteek, Universiteit van Pretoria.
Uit Oudargief van Erasmiaansch Gymnasium in Argief munisipaliteit
Brief van kurator van Douzaversameling in biblioteek Rijksuniversiteit
1989, nou in Jurriaanseversameling in die Jurriaansekamer, Merensky-
Rotterdam, in Jurriaanseversameling, Universiteit van Pretoria.
Leiden aan C. de Jong, 4 September 1989, in ]urriaanseversameling,
F.V. Engelenburg en G.S. Preller, "Onze krijgs-officieren", uitgawe "De
Volksstem", Pretoria 1904, Aart Jurriaanse, p.220.
F.V. Engelenburg en G.S. Preller, "Onze krijgs-officieren", t.a.p. oor dr.
J.c.]. Bierens de Haan, p.235-236.
Oor dr. J.H. Pameyer kyk H.S.N. Menko, "Contributions of the
Netherlands to the development of South African medicine, 16521902", proefskrif Universiteit van Amsterdam, J.H. de Bussy, Amsterdam
Oor dr. Hero Tileman kyk F.V. Engelenburg en G.S. Preller, "Onze
krijgs-officieren", t.a.p., p.203-204.
Oor dr. Florian Albrecht en ander Oostenrykse artse by die
Boerekommando's kyk E.A. Schmidl, "Oesterreicher im Burenkrieg
1900-1902", proefskrif Universiteit van vVenen, 1980, ongepubliseerd,
Menko. "Contributions of the Netherlands" t.a.p.• p.136. Menko haal
hierdie mening van Korteweg aan uit In artikel van Korteweg in In
Brief van Jurriaanse aan sy familie uit Luckhoff. 22 Februarie 1900. in
Jurriaanseversameling. Universiteit van Pretoria.
In Verslag van die geveg by Windpomp staan in J.H. Breytenbach. "Die
geskiedenis van die Tweede
in Suid-Afrika". deel 4.
Staatsdrukker. Pretoria 1977. p.I68-I69 ..
Jurriaanse het volgens sy opsomming van deur hom bygewoonde gevegte
sy proefskrif "Veldambulances
wondbehandeling te velde". Leiden 1902. ook die daama volgende geveg
by Winterhoek omstreeks 13 Februarie 1900 onder bevel van generaal
C.R. de Wet bygewoon; die geveg is beskryf deur J.H. Breytenbach.
t.a.p. deel4. p./I76-180.
Daar is hard geveg om die heerskappy oor Tubakop by die berg Thaba
Nchu op 26 April 1900 en volgende dae. Die Boere en buitelandse
vrywilligers het die Tubakop geneem en moedig verdedig en ten slotte
verlaat weens die Britse oormag. Veral die buitelanders het daar
gevoelige verliese gely.
Brief van eggenote van M. Hollenbach te Waterval-Boven aan Anna
Jurriaanse. suster van Aart Jurriaanse in Nederland. gedateer 24 Mei
1900. in afskrif in Jurriaanseversamelaing, Universiteit van Pretoria.
Oor hierdie familie Bollenbach kyk Jan Ploeger en Gideon de V. de
Kock, "Nederlandse emigrasie na Suid-Afrika
Publikasiereeks van Departement Rekenaarwetenskap, Universiteit Port
Elizabeth, 1989, p.98-99. Van die ses Hollenbachs wat hulle noem, is
Jan Hendrik waarskynlik die vader van Karel en Hans Hollenbach. Hy
is gebore in Amhem, Nederland, en het in 1869 (Ploeger vermeld 1889
maar dit is onaanneemlik) na Suid-Mrika geemigreer. Hy trou in 1879
met Hermine Johanna Breyer, waarskynlik van Nederlandse afkoms.
Hulle het vyf kinders gekry, onder wie waarskynlik Karel en Hans. Hy
was argitek en vanaf 1894 tekenonderwyser in die Staatsgymnasium in
Pretoria. Hy hethom in September 1899 kort voor die Anglo-Boereoorlog by die Hollanderkorps aangesluit. maar nie aan krygsverrlgtings
deelgeneem nie. Ook Karel en Hans het op kommando gegaan. Volgens
Jan Hendrik Coetzee in ''The Highveld Herald" te Ermelo van 5 Junie
1970 was hy 'n medeleerling van Hans in die Staatsgymnasium. Hans
het in Mei 1900 na Vereeniging gereis en hom daar as helper by
Jurriaanse se ambulans aangesluit. As drywer van 'nambulanswa het hy
die gewonde J.H.Coetzee op 7 Januarie 1901 by Machadodorp opgelaai
en na In noodhospitaal op Carolina gebring. Volgens mev. J.F. Visser,
dogter van dr. Jurriaanse, het Hans na die oorlog boer en handelaar by
Ermelo geword. Ook sy broer Karel het hom op Ermelo gevestig.
Jan Hendrik,Hollenbach het In broer gehad, M.C. of M.K Hollenbach
wat as onderwyser na Transvaal geemigreer het en wat Engels en Frans
kon onderrig. Hy het in 1898 onderwyser op Waterval-Boven geword,
aldus Ploeger, "Nederlandse emigrasie" t.a.p. p.99, waarskynlik in In
skool wat deur die Nederlandsche Zuid-Mrikaansche SpoorwegMaatschappij (NZASM) vir sy personeel gestig is. Hy het hom in
September 1899 by In Boerekommando aangesluit en diens by
Swaziland gedoen. Hy het siek tUisgekom en na sy herstel met sy ega na
die front by Kimberley vertrek om helpers by In ongenoemde ambulans
te word. Aldus In brief van sy vrou aan Anna Jurriaanse in Nederland uit
Waterval-Boven, 24 Mei 1900, in versameling Jurriaanse, V.P.
A. Jurriaanse, "Veldambulances en wondbehandeling te velde", t.a.p.,
Tobias Smuts, 1861-1916.
Lewensloop in siviele betrekkings voor 1899.
Hy is op 25 November 1861 op Krugerspost in die distrik Lydenburg
gebore. Hy het onderwys op Stellenbosch ontvang, enkele jare in die
Staatsdiens van die Zuid-Afrikaansche Republiek (ZAR) gewerk en
daama geboer in die distrik Ermelo.
Hy het vervolgens eers
landdrosklerk geword en in 1899 gedien as lid van die Eerste Volksraad
van die ZAR
Sy 100pbaan as krygsman bestaan uit die veld tog teen die Ba-Xananna
Zoutpansberg in 1894, die stryd teen die Noord-Sotho-hoofman
Magoeba (Makgobe) in 1895 en die veldtog teen dieVendaopperhoof
Mphephu, wat van omstreeks 1870 tot 1921 geleef het, in 1897-1898.
Smuts was aanvanklik veldkornet en is in die oorlog teen die Venda's
bevorder tot kommandant van die Errnelose kommando.
Volgens F.V. Engelenburg en C.S. PreIler, "Onze krijgsofflcieren"
(Pretoria 1904), p.64, was hy veldkomet by die Houtbosberg-ekspedisie
en tydens die Venda-oorlog teen die opperhoof Magato (Makhado) wat
geleef het van omstreeks 1825 tot 1895.
Na die uitbreek van die Tweede Anglo-Boere-oorlog op II Oktober 1899
het Smuts na Natal opgeruk en later as assistent-kommandant die
Errnelose kornrnando aangevoer. Na die slag by Colenso op 15 Desember
1899 is hy tot veggeneraal bevorder. Hy veg by Spioenkop en Vaalkrans. As assistent-kornmandant-generaal trek hy met Transvalers na die
Oranje-Vrystaat om die opmars van die Britte onder lord Roberts te
stuit. Die Boere het nie daarin geslaag nie.
Tydens die ongereelde of sluipoorlog opereer hy meestal op die Hoeveld
en in die Suidoos-Transvaal. Hy het in Junie 1901 Swaziland binnegeval
en Bremersdorp, 'n rowersnes, verwoes. Kommandant-generaal Louis
Bot.ha wou die neutraliteit van Swaziland onder aIle omstandighede
respekteer, het Smuts se inval veroordeel en horn gedegradeer van
generaal tot gewone burger. Smuts het tot die einde van die oorlog
Na die oorlog het hy weer in die distrik Emlelo gewoon. Hy was
betrokke by die stigting van die politieke party "Het Volk" deur Louis
Botha in 1904 en het die Oos-Transvaalse tak van die party gestig.
Vanaf die Vnie van Suid-Afrika in 1910 tot sy dood in 1916 was hy lid
van die Volksraad. Aldus J. Ploeger t.a.p. en R.T.J. Lombard, "Errnelo
1880-1980", Stadsraad van Errnelo 1980, pp.167 -168. Laasgenoemde
skryf: "Hy was altyd 'n vurige ondersteuner van genl. Louis Botha en 'n
stigterslid van die Het Volk party en van die Zuid-Afrikaanse Partij
(ondanks sy degradering deur generaal Botha, voeg ek by). Hy is op 2
November 1884 op Ermelo getroud met Johanna Jacob~ Buhrmann, In
dogter van Hendrik Theodor Biihrmann en sy tweede eggenote Johanna
Jacoba Neethllng; hulle het een seun en twee dogters gekry. Op 10
Augustus 1916 is hy op Elandsfontein in die distrik Barberton oorlede.
In Familielid van Tobias was Alexius Smuts, ook van Ermelo, en swaer
van Grietje Sluiter, Jurriaanse se eggenote. Alexius was In seun van
Adriaan Smuts en Anna Frederika Schomberg en is op 8 April 1870 op
Riebeeck-Wes gebore. Na sy skoolopleiding op Stellenbosch het hy in
1892 klerk by die Ermelose Executeurskamer en Voogdij Maatschappij
getree waarvan Jan Otto Herman Sluiter besturende direkteur was.
Alexius is in Desember 1902 te Durban getroud met Philippina Johanna
Petronella Sluiter, oudste dogter van Herman Sluiter en suster van
Grietje. Alexius was van 1904 tot 1933 ononderbroke lid en enkele jace
voorsitter van die dorpsraad, later stadsraad. Hy is in 1935 te Port
Elizabeth tydens vakansie oorlede. Aldus R T.J. Lombard, "Ermelo
Brief uit Ermelo, Oos-Transvaal, van 18 Junie 1900, aan Aart Jurriaanse
se familie in Nederland, in Jurriaanseversameling, Universiteit van
Opsocuning van gevegte wat deur dr. Aart Jurriaanse bygewoon is, in A.
Jurriaanse, "Veldambulances en wondbehandeling te velde", t .a-p., p.51.
19 bis) J.e. Kakebeeke, "Die slag van Elandslaagte", in "Die Huisgenoot", 21 Mei
Hy was In gebore Nederlander, vrywilliger en lid van die Hollanderkorps
wat by Elandslaagte op 21 Oktober 1899 geveg het, en In ver familielid
van Jan Pieter Kakebeeke, hoofbestuurder van die Nederlandse Bank van
Suid-Afrika in die jare 40 en 50 te Pretoria. J.e. was later lid van die
komitee vir die oprig van In standbeeld van President M.T. Steyn te
Deventer, Nederland, in 1920.
Swart, "Hendrik Theodor Buhrmann", HAUM, Kaapstad-
Pretoria, 1963; hierdie biografie bevat niks oor die kinders van die
Kyk verwysing 17: J. Ploeger oor Tobias Smuts.
J.D.P. Opperman, "Die geskiedenis van Ermelo vanaf sy stigting tot
1902", MagisteIVerhandeling, Universiteit van Pretoria, Januarie 1948,
Opperman, "Die geskiedenis van Ennelo", t.a.p., p.186.
R. T.J. Lombard, "Ermelo 1880-1980", Stadsraad van Ermelo, 1980.
Willem Biihrrnann het dadelik na die Vrede van Vereeniging die
beweging vir Christelike Nationale Onderwijs (CNO) gesteun. Op sy
plaas Uitkomst by Errnelo is op 10 Februarie 1903 een van die eerste
CNO-skole in Transvaal geopen. Hy het leerlinge van die skool op sy
plaas gehuisves. Die skool is na die dorp Errnelo verskuif en daar op 2
Augustus 1904 heropen.
Brief van Willem Hendrik Biihrmann aan mej. Maggie Sluiter van 16
Julie 1900, in Jurriaanseversameling, Universiteit van Pretoria.
Wapenskild van munisipaliteit Erffielo teenoor titelblad van R.T.J.
"Nieuwe Rotterdarnsche Courant", 5 en 6 Augustus 1902, jaargang 50,
J.D. Kestell en D.E. van Velden, "De vredesonderhandelingen tusschen
Lombard, "Ermelo 1880-1980", t.a.p., met toeligting op p.38.
de Regeeringen der twee Zuid-Afrikaansche Republieken en de vertegenwoordigers der Britsche Regeering", J.H. de Bussky, Pretoria-Amsterdam,
J.D. Kestell en D.E. van Velden, "Vredesonderhandelingen enz", t.a.p.,
Jurriaanse, "Veldarnbulances en wondbehandeling te vel de" , t.a. p., p.51.
Kyk oor die farnilie Hollenbach' te Pretoria, ui t Nederland germmigreerd,
Opperman, "Die geskiedenis van Errnelo", t.a.p., p.23 1.
J.H. Coetzee, "Dr. Aart Jurriaanse (in memoriam)", in "The Highveld
Herald", Ermelo, Friday, June 5, 1970, p.4, 5.
R.T.J. Lombard, "Errnelo 1880-1980", p.161, lewenskets van J.H.
imvoner van Ermelo, 1905-1908 werksaam by die
prokureursfirrna Louw en Collins, 1908-1939 sekretaris van die
Skoolraad, getroud met Anna Kleynhans; hy is oorlede op 13 Januarie
1977; hy was skrywer van talle artikels in "Die Hoevelder" te Ennelo;
onder meer die bogenoemde artikel oor dr. Aart Jurriaanse.
Maurice H. Grant, "History of the War in South Mrica, 1899-1902"
volume 4, Londen 1910, p.114-115.
Rayne Kruger, "Goodbye Dolly Gray, The story of the Boer War",
Londen 1960, pA07 -408.
Grant skryf op p.115: "At 4.15 (p.m.) the commandos abandoned the
attack and passed on, leaving 33 killed and wounded in the field and
filling every farm with their injured."
Die uitvoerigste beskrywing van die veldtogis die monografie van
Dennot Michael Moore, "General Louis Botha's second expedition to
Natal, September-October 1901", Historical Publications Society, Cape
Town, 1979,110 pp.
Hero Tileman, "TagebuchbHitter eines deutschen Arztes aus dem
Burenkrieg", Mlinchen 1908, p.116, p.316 en 322, berig: "In September
1901 begleiteten Dr. Albrecht zusammen mit Dr. Jurriaanse und Dr.
Leitz die Untemehmung General Bothas nach Natal, die aber vorzeitig
abgebrochen werden musste."
Jurriaanse skryf in sy proefskrif "Veldambulances" op pA, dat hy tydens
'n nie nader aangeduide geveg in die distrik Vryheidberig ontvang het
oor 'n elders swaar gewonde burger; om hom te bereik moes Jurriaanse
'n terrein oorsteek waar dit koeels en granate gereert het. Hy beken
eerlik: "ik durfde niet", omdat niemand hom kon help wanneer hy daar
gewond sou raak en - so voeg ek by - omdat sy bystand as medikus daar
onontbeerlik was; pretensies van heldedom was hom vreemd. - Die
bedoelde geveg moet die bestonning van ltala op 26 September 1901
wees; kyk D.M. Moore, t.a.p., p.85.
Jurriaanse berig in die "Nieuwe Rotterdamsche Courant" van 5 Augustus
1902, p.l, oor "de honderden Boeren, die de Engelschen zeiden begraven
te hebben, ten einde verhoudingsgewijs hun eigen verlies te verkleinen".
Die koerant vervolg: "Dr. J. was na de bestonning op die kop (van Fort
Itala) geweest; zijnerzijds wilde hij het verlies van de Engelschen
schatten, maar er lagen vee! doode khaki's in het rond, zeker veel meer
dan Boeren, die, de doodelijk gewonden meegerekend, een twintigtal
dooden hadden. Betrekkelijk was hun verlies toen toch zwaar, maar de
bestonning was ook uiterst moeilijk en zij moesten zich erg blootgeven."
Rayne Kruger, "Good-bye Dolly Gray, the story of the Boer War",
Londen 1960, p.448, gee 'n geromantiseerde en onnoukeurige verslag
van Botha se ontsnapping deur Gelukskloof. - Voor sy nagtelike rit deur
Gelukskloof het Botha die burgers van die grensdistrikte Vryheid,
Wakkerstroom en Utrecht weggestuur en in groepies uiteen laat gaan,
volgens Moore, t.a.p., p.85.
Herman Ferreira, "Die Nederlandse ambulanskorpse in Suid-Afrika gedurende die Anglo-Boere-oorlog 1899-1902", Magistersverhandeling
Universiteit van die Oranje-Vrystaat, Bloemfontein, Desember 1981,
H. Pameyer in "Handelingen van het Nederlandsche Roode Kruis", t.a.p.,
p.20 1-209; sy verslag is uitvoerig aangehaal deur H.S.N. Menko,
"Contributions of the Netherlands", t.a.p., pp.140-145, en deur H.
Ferreira, "Die Nederlandse ambulanskorpse in Suid-Afrika", t.a.p., p.164184.
Hero Tileman, ''Tagebuchblatter eines deutschen Arztes aus dem
Burenkrieg", t.a.p.; hywas arts by die eerste Duitse ambulans en het tot
die einde van die oorlog by die Boerekommando's werksaam gebly; sy
ervarings is vervat in In lywige boek en is die uitvoerigste en
aangrypendste verslag van medici aan Boerekant in Suid-Afrika.
E.A Schmidl, "Oesterreicher im Burenkrieg", t.a.p., p.289-290; hy haal
die "Ermelo Post" van 16 Januarie 1901 aan.
H. Ferreira, "Die Nederlandse ambulanskorpse in Suid-Afrika" t.a.p.
Hero Tileman, "Tagebuchblatter eindes deutschen Arztes", t.a.p., p.216.
Hero Tileman, ''Tagebuchblatter eines deutschen Arztes", t.a.p., p.357.
Die briefwisseling oor die soektog na en opsporing van dr. A. Jurriaanse
in Suid-Afrika 1901-1902 is in die Jurriaanseversameling, Universiteit
Oor die Nederlandse godsdienstige digter Willem Sluiter het Dr. C.
Bloldanddie uitvoerige boek "Willem Sluiter, 1627-1673", Van Gorcum
& Co, Assen, 1965, laat verskyn.
Die reeks "Nederlandsch Patriciaat", jaargang 3, 1923, 's-Gravenhage,
1923, 352-358, bevat 'n uitvoerige oorsig van die opeenvolgende geslagte
Sluiter in Nederland en in Suid-Afrika van Jan Otto Hennan Sluiter en
sy eggenote Henriette Biihnnann en hul kinders.
Daar bestaan 'n familie-oorlewering betreffende Jan Otto Hennan
Sluiter, opgeteken deur 'n ongenoemde en gerig aan mnr. Jan Otto
Herman Sluiter in Rustenburg, waarskynlik 'n kleinseun, gedateer 20
die aantekening is in die Jurriaanseversameling,
Universiteit van Pretoria, onderafdeling familie Sluiter.
Die familie-oorlewering, beweer dat Jan Otto Hennan Sluiter by die
uitbreek van die Eerste Anglo-Boere-oorlog in Desember 1BBO sekretaris
van generaal R.J. Joubert geword het, omdat hy 'n intellektueel en
opgeleid was en goed Nederlands, Engels, Frans en Duits geken het. Hy
het notule opgestel van die wapenstilstandsonderhandelinge in die huis
van O'Neil by die Majoebaberg in Maart 1BB 1. Tydens die konferensie
het Britse offisiere mekaar in Frans gese dat hulle Britse troepe wou
beveel om die wapenstilstand te verbreek. Sluiter sou die gesprek aan
Kruger meegedeel het. Die het toe verhinder dat 'n Britse ordonnans die
opdrag van die offisiere oorgebring het. Dit is egter 'n onhistoriese
variasie van 'n bekende toedrag.
Die memorandum verwys na die
bronsplaat op die standbeeld van president Kruger op Kerkplein te
Pretoria wat die besprekings in O'Neil se huis weergee, en beweer dat een
van die afgebeelde persone generaal Joubert se sekretaris Sluiter is.
Die familie-oorlewering ontbeer historiese grond. F. Lion Cachet, "De
worstelstrijd der Transvalers", derde druk, Pretoria, sonder jaar, p.569,
noem onder die aanwesiges op die' konferensie in O'Neil se huis nie
Sluiter nie. Die was in 1BBO en 1BB 1 besig te Ermelo in Oos-Transvaal
wat kort tevore gestig was.
RT.J. Lombard, "Ermelo IBBO-19BO", t.a.p., p.19.
R.T.J. Lombard, "Ennelo IBBO-19BO", t.a.p., p.19, 21. Ek heg meer
geloof aan Lombard se historiese berig as aan die familie-oorlewering oor
Jan Otto Hennan Sluiter in venvysing 47.
Aart Jurriaanse het op die skip 'Kronprinz' drle briewe aan Grietje Sluiter
geskryf; hulle is in die Jurriaanseversameling, Universiteit van Pretoria.
"Nieuwe Rotterdamsche Courant", 5 en 6 Augustus 1902.
A Jurriaanse, "Veldambulances en wondbehandeling te velde" t.a.p., pA.
H.S.N. Menko, "Contributions of the Netherlands", t.a.p., p.133-134.
A Jurriaanse, "Veldambulances en wondbehandeling te velde", t.a.p., p.6.
A. Jurriaanse, "Veldambulances en wondbehandeling te Yelde", t.a.p.,
H.S.N. Menko, "Contributions of the Netherlands", t.a.p., p.145, merk
op dat dr. Pameyer berig dat hy verskeie wonde gesien het wat deur
dum-dum-koeels veroorsaak is (miskien is ontplofbare koeels hier
toepasliker - C.de J.), maar dat prof. Korteweg nooit In wond gesien het
waarvan hy met sekerheid so In koeel as oorsaak kon aanwys nie.
A. Jurriaimse, "Veldambulances en wondbehandeling te velde", t.a.p.,
Hero TIleman, "TagebuchbHitter eines deutschen Arztes", t.a.p., p.351 H.S.N. Menko, "Contributions of the Netherlands", t.a. p., p.146, skryf
hieroor: "Both authors (Pameyer en Korteweg) agree ... on the point that
while the Dutch doctors refrained from amputations and hardly ever
performed them, these mutilating operations were far more often done
by British surgeons. The same is said by A. Jurriaanse ... "
Dr. A. JURRIAANSE
Dr. A. Jurriaanse, in 1872 geboren, voltooide zijn opvoeding te
Leiden en te Weenen, Oostenrijk, en vertrok bij 't uitbreken van de
laatste oorlog op eigen kosten met een volledige uitrusting naar
Transvaa, vanwaar de Regering hem aanstonds als hoofd van een Veldhospitaal naar 't zuidcn van de Vrijstaat zond. Hij was aanwezig bij
verscheiden gevechten, o.a. bij de verovering, door Gent. Chr. de Wetdestijds nog Kommandant - van Lord Roberts' leger-tros; vervolgens
sloot hij zich aan bij de kommando's van Genl. de la Rey, daarna van
Genl. Philip Botha. Na 't gevecht bij Zandrivier bevond Dr. Jurriaanse
zich voor de tweede maal zonder kommando, toog naar Transvaal en
verbond zich met 't Ermelo kommando, op verzoek van Genl. Tobias
Smuts, woonde de veldslagen van Donkerhoek, Bronkhorstspruit en
Dalmanutha hij en deelde daarna het guerilla-Ieven van genoemd
Geruime tijd was hij de enlge geneesheer tussen
Machdodorp en Volksrust, van Swaziland tot Standerton. Op de plaats
van de heer W. Buhrmann, Ermelo distrikt, had hi; zijn centraal
hospitaal gevestigd, vanwaar hij met zijn ambulance door 't Hogevcld
kruiste. Bij de veldttocht naar Zululand, met name bij de slag van Itala,
was Dr. Jurriaanse ook tegenwoordig. En behalve gewonde burgers had
hij ook de niet gevangen vrouwen en kinderen onder zijn zorg.
Na 't sluiten van de vrede begaf Dr. Jurriaanse zich naar
Engeland, waar hij in September 1903 te Londen ecn genccskundig
exam en aflegde en daardoor het recht kreeg in Transvaal mediese
praktijk uit te oefenen. Sindts Januari 1904 is Dr. A. Jurriaanse als
geneesheer te Ermelo gevestigd.
Uit F.V. Engelenburg en G.S. Preller, "Onze krijgs-officieren", uitgegee deur
"De Volksstem", Pretoria, 1904.
DR. A. JURRIAANSE.
DIE GEREFORMEERDE I<ERI( PRETORIA
(DIE PAUL I<RUGER-I<ERI()
deur J.A. Pretorius
Posbus 48891, Hercules, 0050, tel 379-4835
Sedert die verskyning van die eerste uitgawe van die "AImanak van die
Gerefonneerde Kerke in Suid-Afrika" in 1870 is die jaar 1859 aanvaar as die jaar
waarin die Gerefonneerde Kerk Pretoria (die Paul ·Kruger-Kerk) gestig is. Enkele
jare gelede egter is die datum verander na 1863.
Waarskynlik is hierdie
verandering gemaak na aanleiding van die beskouing van prof. Bouke Spoelstra
in sy proefskrif "Die 'Doppers' in Suid-Afrika 1760 - 1899".\)
Op 11 Februarie 1859 is die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika te
Rustenburg herstig onder leiding van ds. (later prof) Dirk Postma. Dit was nie
'n nuwe gemeente wat gestig is, of 'n gemeente wat van 'n ander afgestig is nie.
'n Nuwe kerkgemeenskap het tot stand gekom. Die totstandkoming het geskied
in "abnormale omstandighede ... en was ook die prosedure, hierby aanpassend,
Die totstandkoming van die nuwe kerk is formeel aan die Volksraad van
die ZAR bekend gemaak, nie as Gereformeerde Kerk (of Gemeente) Rustenburg
nie, maar as die Gereformeerde Kerk van die Zuid-Mrikaansche Republiek.
Die totstandkoming van die nuwe kerk was terselfdertyd die stigting van
die plaaslike kerk (gemeente) van Rustenburg. AI die (kerke) gemeentes wat
daama in Transvaal gestig is, is gestig uit en in die naam van die Gereformeerde
Kerk in die ZAR. Gevolglik was dit nie nodig om die Volksraad van die stigting
van elke afsonderlike nuwe kerk in kennis te stel nie, en dit is ook nie gedoen
nie. By die stigting van die gemeentes in die Vrystaat en die Kaapkolonie is dit
wel gedoen omdat daar ander burgerlike owerhede was wat van die nuwe kerk
moes kennis neem.
Dit lyk dus nie reg dat Spoelstra die feit dat die owerheid nie in 1859 van
die stigting van die ander kerke, byvoorbeeld Pretoria en Potchefstroom, in
kennis gestel is nie, as rede aanvoer waarom hierdie ander gemeentes nie in 1859
gestig kon gewees het nie. \)
Daar is egter getuienis wat daarop dui dat die Gereformeerde Kerk
Pretoria (Paul Kruger) reeds in 1859 gestig is.
Prof Jan lion Cachet: By die stigting van die gemeente Rustenburg het al
die geesverwante in die ZAR hulle by die gemeente aangesluit. Dit kon
egter nie so bly nie, omdat die afstande te groot was om een gemeente te
In dieselfde jaar word dan ook vier ander gemeentes gestig,
naamlik Pretoria, Potchefstroom, Waterberg en Lydenburg. 3 )
Ook in die afdeling Kerklike Statistiek word at vier hierdie kerke aangegee
as in 1859 gestig. 4)
Almanak 1959: Ds Postma het in 1859 sewe gemeentes gestig naamlik
Lydenburg en Reddersburg. S)
In die statistiek "Vermeerdering en verspreiding van gemeentes" word
aangedui dat in 1859 ses gemeentes in Transvaal bestaan het. 6 )
Prof. Dr. J.P. Jooste: Nog in die stigtingsjaar het die volgende gemeentes
in Transvaal tot stand gekom - Pretoria, Waterberg, Lydenburg en
Potchefstroom. 7 )
Prof. Dr. G.c.P. van der Vyver: Aan die einde van 1859 was daar nie
minder nie as ses gemeentes waar hy (Postma) Woord en sakrament moes
bedien, te wete in Transvaal: Rusenburg, Pretoria, Waterberg,
Potchefstroom en Lydenburg (en Reddersburg in die Vrystaat).8)
Geeneen van bogenoemde bronne gebruik die woord "wyk" (van die
Gereformeerde Kerk, Rustenburg) nie.
In die eerste notuleboek van die
gemeente Rustenburg word "wyk" ook nie gebruik nie, wel die woord "distrik".
In die notule van die Algemene Kerkvergadering van die Gereformeerde Kerk op
19 Oktober 1860 word in artikel 14 gepraat van die "kerkraad" van die
"onderscheidene gemeenten". In dieselfde notule word ook verwys na die
afgevaardigdes as komende van die "distrikte".
Eerste Notuleboek van die Gerefonneerde kerk, Rustenburg:
Op bladsy 30 word gemeld dat reeds op 11 Februarie 1859 drie broeders
in Pretoria aangewys is "bij provicie om den leeraar ook daar te
assisteeren". Op 8 April 1859 word twee van die drie te Pienaarsrivier
Bladsy 40: Oor die verdeling "van onze kerk in onderscheidene gemeenten
wordt besloten dat men in deze verdeling neit juist bij de burgerlijke
districten behoeft tge blijven".
Eerste Notuleboek van die Gereformeerde Kerk Pretoria:
Op 24 Januarie 1863 hou die kerkraad van Pretoria en vergadering saam
met die gemeente. Die notule van hierdie vergadering is opgeteken in die heel
eerste notuleboek wat apart vir hierdie gemeente aangele is.
Vraag: As die gemeente wel van 1859 af reeds bestaan het, waarin is die
notules van al die vergaderings van die vorige vier jare opgeteken?
Antwoord: Os. Postma het in sy eie handskrif die volgende aantekerung
gemaak in die notuleboek van die gemeente Soutpansberg:
Voor het jaar 1863 bestonden buiten de gemeente
Rustenburg geen schrifturen, maar sedert het begin dezes jaars,
bovengenoemd, zijn aIle de gemeenten meer op zich zelve geregeld en ook
voorzien van hare eijgene kerkelijke Schrifturen.
Met "schrifturen" word bedoel kerklike registers. "Oplettende argivaris
het en afskrif van hierdie aantekening voor in Pretoria se eerste notuleboek
Os. Postma, as erugste predikant van.al die gemeentes, was die voorsitter
sowel as skriba van die kerkraadsvergaderings van die gemeentes. Daar was net
een notuleboek vir aI die gemeentes saam, en ds. Postma het dit heen en weer
saam met hom gedra.
Die notule van die vergadering van 24 Januarie 1863 begin met:
"Gereformeerde Gemeente in het district Pretoria aan Pienaarsrivier". In hierdie
notule is geen verwysing na stigting, verkiesing van ampsdraers, toesprake, ens.
rue. Toe die gemeente die Volksraad genader het vir die skenking van grond, is
geen melding gemaak dat die gemeente en onbekende, nuutgestigte gemeente is
en Baie belangrike aanduiding dat die gemeente ten minste reeds die
vorige jaar, 1862, moes bestaan het, is artikel 8 van die notule. Daarin word
vermeld van die verdeling van die "achterstalIige van de kas des vorigen jaars.
Eerste Doopboek van die Gerefonneerde kerk Pretoria:
Voorin die boek versl'Yll die volgende aantekening:
"Nota Bene! Allen die voor Januari 1863 bij deze gemeente zijn gedoopt,
staan opgeschreven in het Algemene Doopboek van het Gerefonneerde
Kerk in de ZAR, hetwelk is gedeponeerd bij den Leeraar of kerkraad dier
gemeente te Rustenburg."
In die lidrnateregister van die Waterberg-gemeente staan presies dieselfde
inskrywing 9). Wat die gemeente van Soutpansberg betref: dieselfde "nota
bene" op die eerste bladsye as in die boeke van vVaterberg"
meervoude: bladsye, boeke, dus doop- sowel as lidmaat-registers. In die lig van
die inskrywing in Rustenburg se notuleboek geld dieselfde vir die notuleboeke
van ten minste Pretoria, Waterberg en Soutpansberg.
Prof J.P. Jooste nogeens: In sy toespraak op 27 Maart 1959 tydens die
eeufees van die Gerefonneerde kerk op Rustenburg, se prof Jooste dat ds.
Postma op die eersvolgende kerkraadsvergadering net nadat hy Transvaal
deurreis het, gerapporteer het dat op die volgende plekke kerkraadslede
bevestig moes word: Marico, Schoonspruit (in die distrik Mooirivier).
Kliprivier en Pienaarsrivier (albei distrik Pretoria) ... " En verder: "In Mei
(1859) het die gemeente Reddersburg tot stand gekom. en gedurende die
volgende jaar die gemeentes in die Kaapkolonie, te wete Burgersdorp.
Middelburg en Colesberg"
Jooste het nie in bostaande aanhaling die gemeente Pretoria wat ook in
1859 gestig is, by die naam genoem nie want hy het dit reeds gedoen toe hy
gepraat het van die kerkraadslede wat te Kliprivier/Pienaarsrivier bevestig is.
In 'n persoonlike gesprek met prof. Jooste oor hierdie aangeleentheid het
hy gese dat as ampsdraers verkies en bevestigword ",at die verantwoordelikheid
het vir die herderlike versorging van lidmate op 'n bepaalde plek of omgewing.
dan is dit gemeentestigting.
Ek meen dat dit uit bovennelde getuienis duidelik behoort te wees dat die
Gereforrneerde kerk Pretoria (die Paul Kruger-kerk) in 1859 gestig is en wel op
Op die reedsgenoemde vergadering van die kerkraad saam met die
gemeente op 24 Januarie 1863 besluit die kerkraad om die Volksraad te vra vir
die skenking van "een welgelegen stule grond ... voor het bouwen van eene kerk
... ". As motivering vir sy versoek dui die kerkraad aan: "De Gereformeerde
Gemeente van het district Pretoria acht het zeer in de belang van het algemeen,
dat zij ook op het dorp Pretoria haar open bare godsdienst uitoefent, en wenscht
... aldaar voorzich een kerk te bouwen".
Die opskrif van die notule van 24 Januarie 1863 lui: "Gereformeerde
Gemeente in het district Pretoria aan het Pienaarsrivier. Die eerste amspdraers
is bevestig op 8 April 1859 aan die Pienaarsrivier. Op 24 Januarie 1863 word
nog steeds gepraat en geskryf van "aan het Pienaarsrivier".
Moontlik is daar 'n kenner van die geskiedenis van Oud-Pretoria wat kan
lig werp op die vraag: Waar het die Gereformeerde Gemeente Pretoria sy
eredienste gehou vanaf sy stigting op 8 April 1859 tot Oktober 1863 toe die
hulpkerk op die huidige terrein in gebruik geneem is?
En waar het die
kerkraadsvergaderings plaasgevind - ook die een van 24 Januarie 1863?
'n Ander tergende vraag: Presies waar is "aan die Pienaarsrivier"?
B. Spoelstra: "Die 'Doppers' in Suid-Afrika 1760 - 1899."
G.c.P. van der Vyver: "Dirk Postma", bladsy 5.
J.L. Cachet: "Gedenkboek van het 50-jarige bestaan der Gereformeerde
Idem, bladsy 237.
"Almanak van die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika, 1859 - 1959",
Kerk van Zuid-Afrika AD 1859 - 1909", bladsy 50.
J.P. Jooste: "Die Geskiedenis van die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika
Van der Vyver, bladsy 326.
"Eeufeesgedenkalbum Klassis Waterberg 1859-195911 , b119.
Idem, bladsy 22.
"Eeufees te Rustenburg", bladsy 30.
1859-1959", bladsy 59.
Waardevolle inligting en afdrukke uit notuleboeke verstrek deur ds. H.T. de
Villiers, predikant van die Paul Krugerkerk.
DIE PAUL I<RUGER-I<ERI< 100 JAAR
Op die voorsy van die omslag van "Pretoriana" no. 109 staan 'n tekening
deurargitek Hannes Meiring vervaardig van die Gerefonneerde Kerkgebou aan
Kerkstraat-Wes, in die volksmond die Paul Krugerkerk geneem. Dit is met sy
welwillende teestemming oorgeneem uit sy hoek "Pretoria 125" (d.w.s. 125 jaar
cud), uitgegee deur Human & Rousseau te Kaapstad, Pretoria en Johannesburg,
in 1980, herdruk in 1981. Mnr. Meiring gee op p.54 van hierdie hoek die
"Met die beesboerdery het dit nie altyd so geed gegaan nie. Maar in die
jaar van die runderpes (1996) het die hoere die hand diep in die sak gesteel om
geld in te samelvir die nuwe Gerefonneerde Kerkgebou (K 23, wesaansig) wat
later bekend sou wees as die Paul Kruger-kerk. Ds. Petrus Postma was toe leraar.
Klaas van Rijsse, assistent van Wierda, ontvang in Oktober 1895 opdrag om die
nuwe kerkgebou te ontwerp. Hy was net £8,000 toegelaat vir die hele projek,
maar president Kruger, self 'n lidmaat, het £2,500 uit eie sak geskenk en lidmate
en weldoeners die res. Op 10 Oktober 1896 het president Kruger die hoeksteen
gde en op die Nagmaal-Sondag van 25 Desember 1897 is die kerk deur prof. Jan
Ongelukkig het die geld opgeraak vocr die uurwerk vir die toring gekoop
kon word, en latere restourasie sou 'n kabel tussen die oos- en wes-gewel verg.
Laasgenoemde het begin sak, vermoedelik omdat die bakstene nie van danige hoe
gehalte was nie. Maar die Paul Kruger-kerk is 'n pragstuk, met sierlike
verhoudings, treffende dakkonstruksie, 'n pragtige kansel wat deur die beeldhouer
C.H. Eckhart ontwerp en in Rotterdam gemaak is, en die Sauer-orrel, wat van
Hamburg ingeveer was vir die ou kerk en ocrgeplaas is hierheen. Paul Kruger se
stoel staan nog langs sy vrou s'n onder die orrel, \Vaar hulle in 19 I 5 geplaas is.
Die Kruger-kerk is op 7 September 1979 as nasionale gedenkwaardigheid
Dit is dus op 10 Oktober 1996 100 jaar ge1ede dat president Kruger die
hoeksteen van die kerkgebou geplaas het. Hy het somtyds op die kansel die woord
tot die gemeente gerig. Die boek van L. Pennaing, "De Oorlog in Zuid-Afrika",
deel I (uitgegee deur D.A Daamen, Rotterdam, 1899, p.88), bevat 'n tekening van
die president op die kansel van die kerk.
THE TRANSNET HERITAGE
Immediately south of the huge Braamfontein railway yard and a stone's
throwaway from where the first "Park Halte" was situated, a new steel and
concrete structure is taking shape. This, when completed, will be the
headquarters of the Transnet Heritage Foundation. Bordering Johannesburg's
new Museum Afrika and in close proximity to other artistic and educational
institutions, this area is in the process of becoming the "Newtown Cultural
Precinct", and is destined to be the gateway to Gauteng's capital.
The new building for the Heritage Foundation is a concrete structure on
two levels and crowning the top will be the restored (and partially rebuilt)
original Johannesburg station. This glass and steel structure was imported from
Holland and erected on the present site of Johannesburg station in 1897. It
served as the main station building for the gold~n metropolis until 1952 when
it was dismantled to make way for the new station. It is still to this day fondly
remembered by the older generation as "Park Station".
The siting of the new headquarters is significant because not far from
where it is now being erected, was the little wood and corrugated iron building,
known as Park Halte which served the early Johannesburg mining community.
Soon after the railway line between Boksburg and Braamfontein was opened on
17 March 1890 (the "Rand Tram") the NZASM authorities realised that Park
Halte needed to be more closely situated to the Eloff Street area to serve the
majority of Johannesburg's passengers. Thus in 1897, when the very attractive
glass and steel structure was erected, it bordered on Rissik Street on the 'west and
Hoek Street on the East.
A better and more appropriate site and building to house Transnet's new
cultural centre can hardly be imagined. Here, for the first time. all the
Company's priceless artifacts and cultural activities will find a home under one
roof. It will also close a very long chapter in the search for a suitable place to
portray Transnet's history and the role it played in the lives of every citize(\ of
Suggestions for a Museum of Transport were made as far back as 1907.
1910 and 1911. but it was in 1920 that the (then) SAR & H Administration
officially sanctioned the establishment of a museum for the collecting.
restoration and preservation of items dealing with our national transportation
The Museum started off under the enthusiastic leadership of Joseph
Bennett, a clerk in the Ministry of Transport's offices in Pretoria. Bennett
roamed the country and collected thousands of valuable' items. He soon ran into
a problem common to all museums: storage! When the SAR Administration
commenced the planning of the huge central training complex at Kaalfontein
(today Esselen Park) during the 1940's, it was decided to include a museum of
transport where railway students and the general public could be educated in the
history of South Africa's largest transportation undertaking.
Unfortunately, the war (1939-45) prevented the establishment of a
museum proper. Bennett did succeed however in centralising the entire
collection at Esselen Park where it remained until 1956. In that year the
"Railway Museum" opened in Johannesburg under the Rissik Street bridge. It
was during the war years that the first major restoration task was embarked
upon: the excavation of the Umzimvubu river bank to find the historic
locomotive which hauled the first train in South Africa on 26 June 1860. Today
this locomotive, restored and in sparkling condition, stands in Durban station
as a reminder of the pioneer days of railways in South Africa.
The sojourn of the Museum under the Rissik Bridge was also a temporary
arrangement and in 1972 better accommodation was acquired when it moved
into the old Johannesburg station concourse. This structure, completed in 1932,
is still one of the most attractive examples of station architecture in South
Mrica. Surrounded by the Blue Room, once the most famous Johannesburg
restaurant, various waiting rooms and the old public cafeteria, decorated with the
equally famous blue tiles, the museum assumed an air of splendid elegance.
What was missing from this seemingly perfect setting, was a horne for the larger
exhibits such as locomotives, coaches, road vehicles, cranes etc.
From 1981 to 1993. the railway administration as it was known since
1910, underwent fundamental structural changes. In 1981 the name changed
to "South African Transport Services" and a process of commercialisation was set
in motion to transform the Organisation from a state department to a business
enterprise. This process was completed in 1991 when it received company status
under th~ name Transnet Ltd. Struct\Jred along the lines of a modem
corporation, Transnet now consists of a group of business units and service
organisations interlinked through various management boards.
These changes also affected the Museum dramatically. During this period
Spoomet phased out steam locomotive traction and the Museum became, almost
overnight, the custodian of an exceptionally large steam fleet, thousands of
spares, stores and a nationwide infrastructure which just recently had still served
a large steam operation. In addition, other historic rolling stock was added and
very large numbers of general items for preservation were acquired through
subsidiaries which were in the process of closing down or being restructured.
Priceless books and documents were brought together in what is now a fully
operational reference library and in 1992 the estimated 200 000 official
photographic collection of Transnet found a new home in the Museum.
Realising the necessity for putting all the Companis cultural assets into
one basket, Transnet formulated an official cultural preservation policy and
transformed the museum into a larger body, today known as the Transnet
Heritage Foundation. The Foundation now consists of a museum, ~ preserved
railway system (George - Knysna), a steam safari train operation in Cape Town,
a picnic steam train service to Magaliesburg in Gauteng, a locomotive depot at
Dal Josafat near Paarl and a memento shop in Johannesburg. In addition, the
Foundation has vested interests in the steam locomotive depots at Krugersdorp
and Voorbaai (near Mosse! Bay). Throughout the country the Foundation
supports private railway preservation clubs and cooperates with museums and
other cultural institutions with aims similar to those of the Foundation.
The "Union Limited" Safari Train
The "Union Limited", now very widely known overseas and a major
drawcard for tourists, takes its name from the SAR's crack Union Limited and
Union Express trains introduced in 1922. These "Union" trains were the
ultimate in lu.xury train travel and as the name indicates, were limited to only a
few stops between Johannesburg and Cape Town, and first class passengers only.
The name "Union Limited" was replaced after the world war (1939-1945) with
"Blue Train". The "Blue" is still regarded as one of the finest trains in the world
The Union Limited of our days, now fitted with even more conveniences,
is a prime example of Transnet's endeavours to make history alive through
commercial application. A trip on this train is more than just a journey; it is
in fact a nostalgic experience of the past, an exercise in broadening the mind.
The new Union Limited was put together from historic coaching stock for
a unique train service some four years ago when the "Railway Museum" was
restructured. In the process, the Transnet Heritage Foundation was established
and became curator also of Spoornet's fleet of phased-out steam locomotives.
Because of the huge costs of preserving and maintaining such a vast asset, the
Foundation, vvith generous assistance from the Company, launched its own train
services of which the Union limited is now the most prestigious. The income
generated from the Union limited tours and other e.xcursion trains is solely used
in offsetting part of the costs of preserving Transnet's cultural heritage.
In 1992 the Union limited made history in becoming the first tourist
train of modem times to enter Zimbabwe, visiting the spectacular Victoria Falls
and other scenic areas such as the Hwange game reserve. This was at a time
when political differences between the two countries were still very much at
large. Since the breaking of new over-the-border ground, the Union limited has
made several return visits to Zimbabwe and also ventured into Swaziland. The
train is based in Cape Town and although still used for two week steam safaris
country-vvide and over our borders, it now operates regularly in the Western
Cape, over the route of the "Golden Thread" between Cape Town and Knysna.
The Magalies Valley Steamer
As a service to the Witwatersrand community, the Heritage Foundation
operates special day excursion steam trains between Johannesburg and the little
rural town of Magaliesburg. These trains are very sought after by weary city
dwellers wishing for a day off in the country. At Magaliesburg station a
recreation centre has been established in beautiful surroundings which include
a stream which flmvs throughout the year. The locomotives and coaches are also
utilised for special purposes such as to launch company functions and for other
commercial activities such as the maki-ng of films, advertisements etc. A "Great
Train. Race" competition was successfully launched last year and this 'will now
become a regular annual fete for runners to test their skills against the Puffing
The .Outeniqualand Preserved Railway
As a last farewell to the age of regular steam operations in this country,
Transnet declared the very scenic George-Knysna line in the Southern Cape as
our national preserved railway. The line with all its infrastructure is now a
cultural asset of Transnet and operates with modem as well as historic motive
power, freight and passenger vehicles. Visitors to this line are able to experience
rail travel as it was in years gone by when travelling on a train was regarded as
part of one's holiday rather than simply the means by which the holiday
At the tenninus of the line is the historic town of Knysna which long ago
boasted with a busy harbour. The location of the railway tracks at Knysna have
always been a barrier between the town and the waterfront, making the
waterfront somewhat inaccessible to the public. This however, is about to
change with the Knysna Quays development project which is about to begin.
nus project, with the steam railway station as its focus, and also incorporating
an hotel, shopping area and residential component, will integrate the waterfront
with the town providing Knysna with a further tourist attraction which is
expected to draw large numbers of additional visitors to the area. The
redeveloped station will include an historic turntable for the turning of
locomotives, while the station building will include upgraded passenger facilities
as well as a museum.
The nucleus of the Heritage Foundation remains settled in its museum
activities. With such a long history and so vast a collection of artifacts from the
past, the collection, restoration and exhibition of these items is an ongoing
process. The present museum is still situated in the concourse of old
Johannesburg station, but due to e..xtensive renovations to this building now in
process, the museum was regrettably, forced to close its doors to the public. The
items now in storage will once again be on exhibition when the new headquarters
of the Heritage Foundation are opened in Newtown.
In the meantime the Foundation's reference library and archive (housed in
the South Station Building) on De Villiers Street continues to supply
infonnation of a large variety to an ever growing number of visitors, researchers,
students and schoolgoing children.
The Memento Shop
The memento shop of the Heritage Foundationserves a specif kneed of the
public and Transnet employees in providing items associated with the Company.
These include literature such as books, pamphlets, postcards and general
merchandise containing the logos of the various business divisions of Transnet.
A large number of these items are acquired by tourists and people collecting
"railwayana". The shop specialises in the supply of sound and video material on
steam locomotives and trains.
Die voormalige stasiehal van die NZASM se Parkstasie in
Johannesburg ontwerp deur die argitek Ir. Jacob F. Klinldlamer in
Amsterdam, verplaas na Esselenpark en onlangs teruggebring naby die
Foto C. de Jong, 1990
LEWENSI<ETS VAN MEV. CECILE DE
RIDDER (PRETORIANA JULIE 1993)
I(OMMENTAAR DEUR ANTON C. VAN
VOLLENHOVEN (PRETORIANA JULIE 1994)
deur die Hoofbestuur van die Mrikaanse
Volksang- en Volksdansbeweging.
Die Hoofbestuur van die Nasionale Raad vir die Afrikaanse Volksang- en
Volksdansbeweging het mnr. A. van Vollenhoven se kommentaar (Julie 1994)
op In lewenskets van mev. C. de Ridder in "Pretoriana" van Julie 1993, bestudeer
en besluit om kommentaar te lewer op elke stelling wat hy bevraagteken het.
Van Vollenhoven bevraagteken Searle se stelling dat die optrede tydens
die Pretoriase Eeufees van 1955 "die grootste massavertoning van volkspele wat
ooit aangebied is" was.
Eersgenoernde weerspreek hierdie stelling met die
woorde: "Die geleentheid kan nie as die grootste vertoning gesien word nie
aangesien In groter getal deelnemers aan die vertoning tydens die Van
Riebeeckfees in 1952 deelgeneem het" - bladsy 62.
Searle se stelling verwoord mev De Ridder se belewenis van beide
vertonings in Kaapstad en Pretoria. Dit het nie vir haar gegaan of daar by die
een meer of minder volkspelers of deelnemers as by die ander opgetree het nie.
Trouens Dr. c.J.P. Jooste meld in sy D.Phil-proefskrif "Die Geskiedenis en
Kulturele Betekenis van die Volkspelebeweging in Suid Afrika" - In bron wat
herhaaldelik deur van Vollenhoven as verwysing aangehaal is - op bladsy 143
met betrekking tot die Van Riebeeckfees" dat dit nie rnoeilik (was) om hierdie
keer 3000 volkspelers te betrek nie" en op bladsy 166 met betrelddng tot die
Pretoriase Eeufees dat "drieduisend volkspelers van geaffilieerde laers uit aIle dele
van Suid-Afrika, Suidwes-Afrika en Rhodesie ... aan die grootste vertonings
deelgeneem (het)" - beide is aanhalings uit koerantberigte. Wanneer die detailgetalle wat in dieselfde proefskrif vervat is, egter in beide gevalle bymekaar getel
word, blyk dit dat daar meer deelnemers in Kaapstad as in Pretoria was. Hiervan
was mev. De Ridder al die pad deeglik bewus. Die statistiek (getalle) onder
verwysing het sy self bygehou en gebruik in haar verskillende tablobeplannings
en aanbiedinge daarvan.
Elke tablo is in die fynste besonderhede in
In Pretoria is die vertoning vier keer aangebied teenoor die twee keer in
Daarby het twee duisend laerskoolvolkspelers ook tydens die
Pretoriase Eeufees met 'n massavertoning op die Caledoniese terrein aan die
program deelgeneem. Hoe dit ook al sy, vir mev. De Ridder was die vertoning
tydens die Pretoriase Eeufees die grootste. Vir haar het dit oor die inhoud en
impak gegaan. Benewens die massavolkspelevertoning was daar twee tablo's
teenoor die een in Kaapstad.
Van Vollenhoven het die betekenis van die woord grootste letterlik
volgens getalle wat nie drasties van mekaar verskil nie, geinterpreteer waarvoor
hy waarskynlik nie verkwalik kan word nie - Searle daarenteen het die grootsheid
van beidevertonings vergelyk soos mev De Ridder dit beleef het.
1946 • Jakarandafees
Van Vollenhoven het beswaar teen Searle se stelling dat die optrede van
1946-Jakarandafees die Volkspelebeweging "kon maak of breek" in die lig
daarvan dat 'n vertoning van volkspele voor die 1940-sinode van die N.G. Kerk
in die O.V.S. reeds hierdie doel gedien het. - bIs 62.
Hiermee saam insinueer hy dat die "eerste groot volkspeleskouspel wat
tydens die 1946-Jakarandafees op die Caledoniese sportterrein in Pretoria aan
die publieke feesgangers en die media as dee! van die amptelike feesprogram deur
800 (plus) volkspelers vertoon is, dieselfde- of dalk 'n mindere - impak sou
spoonvegsportterrein in Bloemfontein vir die Sinodegangers van die N.G. Kerk
van die Vrystaat, wat in Bloemfontein vir die Sinodesitting vergader het. Die
doel daannee was om "die goedgesindheid van die Kerke" te bekom sod at die
Beweging sy gang kon
of anders gestel, dit was 'n vertoning wat die
Volkspelebeweging kon maak of breek soos Van Vollenhoven dit in sy
vergelyking uitgedruk het.
Dit is tog baie duidelik dat ons hier met twee aanvullende tipe episodes in
die Volkspelegeskiedenis te make het. Die een moes die toets van die Sinode
deurstaan om vryelik te kon ontwikkel ten\)'l die ander die toets van die
toeskouerspubliek moes deurstaan om as In gewilde programaktiwiteit van
grootskaalse openbare feeste aanvaar en erken te word. Dit moet onthou word
dat mev. De Ridder reageer het op en amptelike versoek van die destydse
Direkteur van Publisiteit van die Stadsraad van Pretoria en dat mev. De Ridder
dit met die nodige verantwoordelikheid as In uitdaging aan die Beweging (nie aan
haar nie) gesien het en dat sy dus hierdie eerste vertoning van die aard "'n
absoluut beslissende vertoning" vir die volkspelebeweging moes maak. Sou sy
misluk het, sou volkspele sy plek op toekomstige feesprogramme kwyt gewees
hetl! Hierdie saak is dus rue In miskenning van die Sinodegebeure nie maar was
ook self van deurslaggewende belang want In mislukking sou In klad op die
Beweging (volkspele) geplaas het met verwagte afbrekende gevolge.
3. Volkspele is in 1953 vir die laaste keer tydens In Jakarandafees
Volkspele is in 1954 vir die laaste keer tydens die Randse Paasskou
Van Vollenhoven \\)'s daarop (bis 62) dat latere vertonings wel bybeide
geleenthede gelewer is en dat Searle se stellings nie korrek is nie. Hier is van
4. Volkspelekursusse vir Hoerskoolleerlinge (Pellissierweek) en vir
Laerskoolleerlinge (Judith Pellissierweek)
Searle maak die stelling dat daar in 1982 begin is met volkspelekllrsusse vir
onder die naam
Pellissienveek en in
volkspelekllrsusse vir laerskoolleerlinge onder die naam Judith Pellissienveek.
Van Vollenhoven se op bladsy 62/63 Searle skep die indruk dat die gemelde
kursusse die eerste kursusse vir onderskeidelik hoer-en laerskoolleerlinge was.
Dit is natuurlik nie wat Searle gese het nie. Van Vollenhoven maak die fout dat
hy rue die betrokke sin in sy volle verband gelees en getnterpreteer het nie - hy
ignoreer naamlik die belangrike koppeUng "onder die naam Pellissierweek/Judith
Pellissierweek". Dit beteken eenvoudig daar kan ander kursusse wees wat nie
onder die naam PellissierweeklJudith Pellissierweek aangebied word nie.
Die feit dat Searle na kursusse "onder die naam ... " vemys, beteken juis dat
dit andersoortige (spesiale) kursusse is.
Van Vollenhoven is reg as hy daarop wys (bls 63) dat slegs 7 van die 33
spele in die Reddingsdaadbond se Volkspelehandleiding van Sweedse oorsprong
was. Searle is dus verkeerd as hy se dat die 33 spele grotendeels van Sweedse
Die A.V.V.B. - 'n Handelsvereniging
Van Vollenhoven is reg as hy aantoon (bis 63) dat die Beweging bloot in 'n
Artikel 21 Maatskappy omskep is en dat dit niks met die betreding van die
handeisterrein te make het nie.
7. Voikspele of Volksdanse
Van Vollenhoven kritiseer mev. De Ridder se standpunt dat daar eerder van
"volkspele" as voIksdanse" gepraat behoort te word - (bls 63-65).
Dit kan rue wegredeneer word dat daar geldige argumente vir en teen beide
benamings is rue maar per slot van sake praat ons in beide gevalle van dieselfde
akth\; tei t.
Mev. De Ridder Ie Idem op die woord "oorsprong"; d.w.s. die wordingsera.
Sy koppel die woord volkspele heeltemal tereg aan destydse piekniekspele wat
in 'n ont\\ild<.elingsproses van "kinderlike speletjies" na "hofmakery" oorgegaan
het toe die belangstelling in pieknieks verflou het.
vedoop kan nie deur van Vollenhoven, of \\ie ook aI, ontken word nie; al het dit
gebeur dat slegs enkele volkspele (of Mrikaanse VoIksdanse) veral onder die
nuwere spele afgewyk het van die gebruildike hofmakery.
Sy het ook verwys na Dr Pellissier se ondubbelsinnige uitlating aan haar dat
"hy die grondslag (my onderstreping) van ons volkspele by onseie
piekniekspeletjies gevind het. Hy het dit self volkspele genoem."
Die waarheid hieNan is bevestig deur Dr. c.J.P. Jooste in sy vroeer gemeIde
proefskrif waarin hy op bladsy 20 die volgende geskryf het: "Volgens 'n
persoonlike mededeling (aan Dr. Jooste) deur Dr. Pellissier, gewese Voorsitter
van die Nasionale Raad vir Volksang en Volkspele, het hy die begrip "Volkspele"
soos ons dit vandag ken, vir die eerste keer gebesig toe hy in 1914 van Europa
af teruggekeer het en na die Afrikaanse Piekniekspele vem·y s het. Die woord het
dus sy oorsprong by hom in die sin, wat ons dit vandag met betrekking tot die
Afrikaanse Volkspele gebruik".
Mev. De Ridder, Dr. Jooste en les bes Dr. Pellissier kan hulle tog sekerlik nie
almal skuldig gemaak het aan "verdraaiing van die werklikheid" nie soos Van
Vollenhoven dit op bladsy 64 in sy kommentaar m.b.t. mev. De Ridder se
vertelling, as 'n beweerde feit gestei het.
Van Vollenhoven maak die fout dat hy net 'n dee! van die volle waarheid
beklemtoon, n1. die gedagte wat by Dr. Pel1issier opgekom het toe hy in 1912 as
student in Swede die beoefening van Europese volksdanse in nasionale drag
gesien het. Dit was veral die Sweedse volksdanse wat hom aangegryp het. Hy
sou graag iets soortgelyks vir die Afrikaanssprekende volk wou he. Die gedagte
het toe aldaar reeds direk aansluiting gevind by sy eie volk se piekniekspele. Vir
hom was dit die aangewese vorm waarin Afrikaanse "Volksdanse" gegiet moes
In die te!evisie-aanbieding van "Waar Tafe!berg begin" het hy in 1981 self
die verhaal verte!:
"Hulle volkspele (volksdanse soos hulle dit nou noem) stem ooreen met ons
s'n . Elke liedjie word gesing tenvy! jy dit sped.
Elke aand het ek gedink .. . in my eie land het ons ook mos "PoIlie on5 gaan
Pere! toe". "Vanaand gaan die Volkies koring sny" en al daardie ander wat ons
op die pieknieks gespeel het. As ek teruggaan. gaan ek hulle almal uit die ashoop
ui thaal en regmaak.
Toe ek nou terugkom, het ek gesien ons mense stel nie so baie belang in ons
eie nie en ek het toe 'n paar .. . drie (vier) van die Sweedse speIe vertaal in
Afrikaans. "Boemfaderalla" \vas ene en die ander was "Eendag toe ek gaan wandel
in 'n mooie groene tuin" en die derde was "Ses wakker meisies" en "NikkeDikkom Dei". Ek het hulle vertaal in Afrikaans en ek het die musiekboekie met
die musiek gehad en ons het dit op Boshof gespeel en dit het ons soos veldvure
Hierdie Sweedse spele was maar net van die voorbokke. Toe speel ons al ons
'n Samevattende feit is dus dat Dr. Pellisier self by verskeie geleenthede
daama veIwys het dat hy reg aan die begin reeds die benaming "volkspele"
gebruik het en nerens eers die woord "volksdanse" genoem het nie. Selfs toe hy
die vertaalde Sweedse voIksdanse laat "speel" het, het hy dit "Swedish games" en
nie "Swedish dances" genoem nie. Vir hom was die natuurlike woord dus
"volkspele". Hierdie benaming sou toevallig 'n oplossing bied vir die probleem
met die Afrikaanse Kerke wat sterk gekant was teen dans in die gewone sin van
die woord en vir wie die benaming "volksdans" waarskynlik ook nie maklik
aanvaarbaar sou wees rue. Oit is dus duidelik dat Dr. Pellissier nooit die woord
"volkspele" uitgedink het spesifiek met die doel om by die Kerk yerby te kom nie!
Opsommend kan dus gese word dat Sweedse volksdanse vir Dr. Pellissier die
inspirasie was om volkspele (pr. Pellissier se eie woord) tot stand te bring.
Daar kan dus geen sprake wees dat mev. De Ridder haar aan "die verdraaiing
van die werklikheid" skuldig gemaak het nie. So 'n valse beskuldiging en sulke
krutaal is totaal onaanvaarbaar,veral omdat dit die beeld, status en persoon van
mev.De Ridder onregverdiglik aantas. Sy was 'n besielde volkspeleleidster en is
tans nog in le\ve, 94 jaar oud en nog by haar volle verstand. Sy verdien dit beslis
Die verste \Vat Van Vollenhoven kon gegaan het, was om sy vertolking van
die ontstaan van volkspele teenoor die van mev. De Ridder te gestd het.
wat hy trouens gedoen het maar sonder om haar valslik van o!1\\"aarhede
Foutiewe aanhaling van
titel "Die Afrikaanse
Volkdansbeweging 50 jaar (1941.1991)
In Searle se aanhaling versk.-yn die woord "volkspelebeweging" in plaas van
Logiesgesproke is 'n fout in die aanhaling iets wat per abuis moes gebeur het.
Oit sal mos dwaas wees om doelbewus so 'n opsigtelike fout te maak.
Hierteenoor venrys Van Vollenhoven sonder meer na die bogemelde fout as
"Die foutiewe aanhaling hiervan laat die indruk dat die sk1)'wer nie objektief is
Hierdie gevolgtrekking is juis subjektief. Dit kan baie waarskynlik In blote
sk1)'f- of tikfout wees.
Van Vollenhoven se samevatting
Hierin 'word die artikel in sy geheel afgebreek tot die viak dat dit van nul en
gener waarde is. Hy se nie alleen dat dit "duidelik" is dat Searle en De Ridder
sekere inligting (d.w.s. die wat hy bevraagteken het) foutief weergegee het nie
maar hy skiet die artikel verder in sy geheel af deur te beweer dat "meer foute as
dit wat bespreek is. uitgewys (kan) word". Hierdie inhoudlose aanval trek In
streep dwarsdeur die artikel in sy geheel want die.leser word hierdeur geen ander
keuse gelaat as om die totale artikel as onwaar en onbetroubaar te beskou nie.
Uit bostaande blyk dit dat die oorgrote meerderheid foute waama Van
Vollenhoven verwys het, geensins foute was nie.
Dit is moontlik datsy
interpretasies mag verskil maar mev. De Ridder hou haar die reg voor om haar
lei den de
volkspelegeskiederus gespeel het met haar gepaardgaande interpretasies so
lewensgetrou moontlik te skets.
Alphabetical Rt~gistcr on UPrctoriana" and
uNewsletter" on sale
Mr TE. Andrews. a member of the committ~c of our Society and
editor of the monthly "NcwskttC'r", has composed an Indc.x and Alphabetical
Register on isslies 1\05. 74 to 100 of "Prctoriana" and on the issues numbers
31.65,66.92 and 93·115 respectively of the "Newsletter". He has done a
time.consuming and very deserving work. 50 copics of his Index have been
photostated and bound in a paper cover. It is an e..xtcnsive b00k nf 168 pages,
size A4. It is 01\ sale at only R15,OO plus R3,OOpostage. The'
financed by a special grant of one of the sponsors of ollr Society. It is to be
ordered from the Secretary of our Society. PO Box 4063, Pretoria 0001.
MEVROU CECILE DE RIDDER VEREERD
Op 5 September 1996 het die voorsitter van die Federasie van Afrikaanse
Kultuurverenigings (FAK) mnr. Chris Swanepoel 'n prestige-toekenrung vir Afrikaanse
Kultuurdiens aan me"TOU Cecile de Ridder oorhandig. Sy word naamlik die "Moeder van
die Afiikaanse volkspeJe" genoem. Die byeenkoms is bele in die Menlo Lane Gastehuis in
die 13de Straat no. 28, Pretoria. Dit is bygewoon deur !cinders en vriende van mevrou de
Ridder. Die bestuur van die Genootskap Oud-Pretoria was verteenwoordig deur die
oudvoorsitter Dr. N.A. Coetzee en Dr. C. de long en hul eggenotes. Dr. lannie Pieterse,
ondervoorsitter FAK, het geopen met gebed, mnr, Rennie de Wet, hoofuitvoerende beampte
FAK, het die aanwesiges verwelkom. Mnr. Swanepoel het die toekenning oorhandig na die
commendatio en me"TOU de Ridder, 95 jaar, het geantwoord en bedank in 'n toespraak vol
herinneringe aan haar deelname in die volkspele. Haar toespraak en haar held ere stem en
boeiende voordrag sonder aantekeninge was bewonderingswaardig.
Mnr. R. Searle het 'n "Lewensbeskrywing van mevrou Cecile de Ridder, pionier en
leidster v~ ons eie Afrikaanse volkspele", gepubliseer in "Pretoriana" no. 103, Julie 1993,
Hiema volg die commendatio vir mevrou de Ridder.
CECILE HENDRIKA JOHANNA DE RIDDER
Cecile de Ridder is op 15 November 1901 te Amhem, Nederland gebore. As 15-jarige
dogter het sy reeds 30 !cinders afgerig wat die eerste was om die Meipaal, die vleg en
ontvleg van linte aan te dun.
Sy en haar suster het onder leiding van haar moeder, baie bekendheid in Pretoria
verwerfvir hulle dansuitvoerings in die ou Opera Huis. Op hierdie wyse het hulle fondse
ingesamel vir verskeie liefdadigheidsinstellings soos die ReJpmekaarfonds, Kindersorg en
In 1941 is sy deur die Sosiale Klub van die Gereformeerde Kerk Pretoria-Oos
afgevaardig om die eerste Volkspelekursus in Heidelberg by te woon. Hier is haar liefde vir
VolkspeJe gebore wat haM vir die res van haar tewe begeester het en haar die benaming laat
verwerfhet van 'Moeder van die Volkspele'.
Sy is baie gou as Leidster van die landswye Volkspelebeweging gekies en het op eie
koste altesaam 37 kursusse oor die hele Suid-Afrika en in Rhodesie begin aanbied.
Cecile de Ridder se ywer, dissipline, goeie afwerking, vars benadering, grootskaalse
visie, aanvoeling vir detail en hoflike sjarme het outomaties meegebring dat sy in 1949 reeds
die volkspele massa-aanbieding behartig het toe die Voortrekkermonument ingewy is. Van
al die vertonings wat onder haar leiding gegee was, was die vertoning die grootste en
indrukwekkendste. Eenduisend negehonderd en sewentig Volkspelers vanoor die hele land.
Suidwes-Afrika en Rhodesie het hieraan deeIgeneem en tydens die vertorung is 'n reuse
ossewatablo gevorm met bewegende wiele. Die bekende Arnerikaanse joemalis van "Life",
Margaret B. White, het na die vertorung in verbasing te kenne gegee dat sy nerens in die
wereld iets gesien het wat daannee vergelyk kon word rue.
Benewens baie artikels het sy ook twee boeke oor VolkspeJe die lig laat sien - "Nuwe
Spele" en "005 eie Spele". Laasgenoemde, waaraan sy drie jaar gewerk het, kan as 'n
standaard werk oor Volkspele beskou word. In 1958 het sy amptelik uit die
Volkspelebeweging getree, maar sedertdien is sy nogtans deur baie skole genader om
leiding te gee en laers op die been te bring.
Maar Cecile de Ridder het rue eer en belorung gesoek rue.
Deur haar toedoen is die Peter Cruse Ouditorium op Worcester beslag gegee, is
musiekinstrumente as beurse aan daardie blinde skoliere toegeken, en het 26 handklokke
hulle weg eweneens na die musiekskool aldaar gevind.
In 1945 het die'Reddingsdaadbond aan haar 'n goue horlosie geskenk, in 1949 het sy
'n goue medaIje van die UruaIe Raad vir Volksang en Volkspele ontvang. Oie SA Akademie
vir Wetenskap en Kuns het haar in 1950 met hulle Erepenrung bekroon. Uit Vlaandere is
sy in 1953 met 'n Oorkonde vereer. Die Stadsraad van Pretoria het haar in 1955 met 'n goue
gedeokmedaIje gehuldig. Die Verwoerdburgse Kultuurraad het hulle Oorkonde in 1978 aan
haar toegeken: soortgelyk die Erica Volkspelelaer in 1987, en die Pretoriase Kultuurraad
Die Orde van Commandeurs van die Stigting Jan van Riebeeck is in 1988 aan haar
toegeken, en in 1991, op 90 jaar, 'n Oorkonde van die Afrikaanse Vroue-Kemkrag.
Dit is vir die FEDERASIE VAN AFRIKAANSE KULTUURVERENIGINGE
'n voorreg en dankbare vreugde om aan
vanjaar sy Prestige Toekenning vir Afrikaanse Kultuurdiens
te laat toekom.
EI(SOTIESE BEELDE: PAASEILAND IN
deur C.de long
Sedert twee jaar is Pretoria 'n merkwaardige beeld ryk aan die
Wilhelminalaan by Magnoliadel. Dit is 'n mensekop van ongeveer 2 meter hoog
met 'n baie smal vooraansig. Die beeldhouer is mnr. Anton Smit van Pretoria.
Hy het in Augustus 1996 nog 'n paar beelde met dieselfde vorm uitgestal by die
BMW Customer Centre op die suidweshoek van Lynnwoodweg en Brooklynweg.
Ek het mnr Smit gevra na sy inspirasiebron vir sy beelde. Mnr Smit se werke
herinner my aan die uiters merkwaardige beelde op die Paaseiland. Hy het my
gese dat my aannarne juis is en dat die beelde op Paaseiland hom gernspireer het.
Daarom het hy sy beeld aan Wilhelminalaan "Passover" genoem. Dit is die
Engelse benaming van die Joodse Paasfees.
Toevallig is daar digby in die
Maggiestraat 'n tehuis vir Joodse bejaardes.
Paaseiland is 'n klein vulkaniese eiland, slegs 118 vierkante kilometer,
3700 km van die kus van Chili. Daar is enkele uitgedoofde vulkane, baie min
borne, growwe gras waarop taIle skape en perde en enkele beeste graas en ruim
Die eiland is op Eerste Paasdag 1722 ontdek deur die
Nederlandse vlootvoog Jacob Roggeveen. Hy het die vreemde beelde opgemerk,
wat nou nog die eiland wereldbekend maak.
Die tweede Europese besoeker was die Brit James Cook op sy tweede
ontdekkingsreis in 1771-76. Die eiland heet in Engels Easter Island, in Frans
lIe de Paques, in Polinesies Rano Rataka. Dit is waarskylllik enkele eeue na
Christus bevolk vanuit die Marquesas, die Markiesin-eilande. In 1862 het
mense uit Peru 1000 van die 3000 bewoners ontvoer om in Chili ghwano te
ontgin. Die regering het enkele jare later 'n paar honderd teruggestuur, maar
hulIe het kinderpokke saarngebring en die ongelukkige eilanders verder uitgedun
tot na bewering Ill.
Daama het die aantal ,"veer stadig toegeneem. In 1888
het Chili die eiland geannekseer en jaarliks 'n marineskip met voorrade gestuur
en die wolopbrengs (naas soevenirs die enigste uitvoerproduk) afgehaal. Tans is
daar 'n vliegveld vir besoekers.
Die vroeere kuns van die bewoners het klein beelde en voorwerpe in
Polinesiese styl en tombes van klip wat aan Peru herinner. opgelewer. Ook besit
hulle 'n ou skrif op plankies, die enigste skrif in Polinesie. Die opvallendste is
die reusagtige beelde van menselike gestaltes sonder bene, waarvan meestal slegs
die koppe bo die grond oprys. Daar is ruim 600 van hulle oor die eiland
verspreid in aIle stadia van bewerking. Sommige het 'n silinder van klip op die
kop gedra. Hulle is met byle van basalt uitgehak uit sagtere tufsteen (elders
andesiet genoem) in een van die kraters, weggesleep en elders opgerig met behulp
van klipstapels en baie mankrag met die gesigte landinwaarts gedraai. Die beelde
weeg etlike tonne en is tussen een en 20 meter hoog. Hulle is tussen 1000 en
1600 n.C. opgerig, dus nie lank gelede nie. Sommige is omvergegooi, andere
onvo!tooi. Sommige historici in ons tyd skryf dit toe aan stryd onder die
'n Raaisel bly die doe! van die oprigting van so baie beelde deur so 'n klein
en arm bevolking, uniek in die wereld. 'n Aanneemlike verklaring is dat die
beelde opgerig is om voorouers te vereer. Die huidige bewoners weet niks van
die beelde af nie en ken slegs die sage van 'n pionier Hotu Matu wat in 'n kano
met volgelinge uit die weste gekom en op die eiland gel and het.
Die vorm van die beelde is baie eenvoudig, selfs primitief. Maar hulle
maak diep indruk op Westerlinge danksy hul gesigte wat ernstig en trots voor
hulle uitstaar en volgens sommiges die spore dra van die ontberings wat die
bewoners dikwels gely het. Dieselfde gelaatsuitdrukking sien ons op die werke
van mnr Smit in Pretoria.
Howard Lafay, "Easter Island and its mysterious monuments", in "l\:ational
Geographic", \'o1.l21 no. 3, February 1962, p.90" 1 I 7.
Artikel"Paaseiland" in "Kennis, Die eerste Afrikaanse ensiklopedie in kleur", dee!
10, Human & Rousseau, Kaapstad-Pretoria, jaar?, p?
Artikel "Easter Island" in "The Encyclopedia Americana, International edition",
Grolier Inc., DlLxbury, Conn., jaar? p.561-563.
Jean Guiart, ''The arts of the South Pacific". translation by A. Christie, Thames
& Hudson, 1963, p.370-372.
Linl<s sleep bewoners van Paaseiland blokke klip, al dan nie as beelde
bewerk, uit Idipgroewes in 'n vulkaan aan. Regs trek hulle met behulp
van Idipstapels en taUe takels die beelde regop.
Uit artikel "Paaseiland" in "Kennis, die eerste Afrikaanse Ensildopedie
in ldeur", by Human & Rousseau, Kaapstad-Pretoria, ja.ar? deel 10.
.• :-'~:. "
__ : ', 1 ':\
1t~;;;,~" . .. . I(iJfU ; .. .;j,,_ ,, '"'. '
\ ... '-','-, '. -~
.\ . .,."
Becld van Anton Srnit aan Koningin Wilhelrninalaan in Nieu
Muckleneuk, sy-aansig en vooraansig. Die foto's toon die beeld nadat
dit besmeer en skoongemaak is. By die skoonmaak is die plaat met
opskrif op die voetstuk verwyder. Die opskrif het gelui: Die SA
Kunsvereniging (Noord-Transvaal)!fhe SA Association of Arts
Foto C. ~e Jong 1995
ONTDEIO<ERSNAME IN DOORNPOORT SCOTT EN SY SlOP "DISCOVERY VI"
Een van die nuutste noordelike voorstede van Pretoria heet Doompoort. Die
strate daar is vemoem na blom- en boomsoorte en onlangs in groot verskil
daannee na bekende ontdekkers. Die Ontdekkerstraat dui die ontdekkers as
Hier volg 'n kort toeligting op ander name in Doompoort in
Columbus - dit is Cristoforo Colombo, ca. 1446-1506, van Genua, admiraal in
diens van die Spaanse kroon en ontdekker van eilande en kuste in die Caribiese
See wat hy sy lewe lank as Dos-Asie beskou het.
Darwin - dit is Cllarles Darwin, 1809-82, Brits natuurgeleerde;
hy dank sy
naam as ontdekker aan sy verslag van sy vyfjarige wereldreis op die navorsingskip
'Beagle'. 1837-42, en is ook bekend as ontwerper van die evolusieteorie.
Dias - dit is Bartolomeu Dias, 14;.-1500, Portugese seeman, ontdekker van die
Kaap die Goeie Hoop in 1488, het Asie nie bereik nie en onder seil daarheen in
1500 omgekom op 'n volgende reis.
Drake - dit is Francis Drake, ca. 1540-96, Britse admiraal wat as kaper om die
wereld geseil het, die Kaap die Goeie Hoop "the fairest Cape on Earth" genoem
en die Spaanse Armada in 1588 verdryf het.
Hannibal- 247-182 v.c., Cartaagse veldheer, het oor die Alpe Italie binnegeval
en Rome emstig bedreig; hy behoort egter nie tot die groot ontdekkers nie en
is vermoedelik vowar met:
Hanno. oorlede ca. 480 v.c., Cartaagse admiraal en ontdekker wat volgens
twyfelagtige bewering langs Wes-Mrika tot Sierra Leone gevaar het.
Hudson - dit is Henry Hudson, 15 .. -1611, Engelse skipper en ontdekker in die
Noordpoolsee en by die ooskus van Noord-Amerika, waar hy die Hudsonrivier
Livingstone - dit is David Livingstone. 1813-75, Skotse sendeling en
Magellan - dit is Fernac de Magelhaes, ca. 1480-1521, Portugese admiraal en
ontdekker in diens van Portugal en Spanje, ontdekker van Straat Magelhaes en
eerste Europeer wat die Groot Oseaan oorgeseil het ..
Peary - dit is Robert Edwi.n Peary, 1856-1910. ontdekker uit die Verenigde State
,vat ses reise na Groenland ondemeem en op die laaste reis die Noordpool op 7
April 1909 bereik het.
Polo - dit is Marco Polo, 1254-1324, reisiger uit Venesie, het oor land na China
gereis en oorsee teruggekeer na Venesie, skrywer van 'n uitvoerige reisverslag.
Ten stotte Scott - dit is Robert Falcon Scott, 1868-1912, Engelse marine-offisier
en Suidpoolontdekker op die skip 'Discovery VI' , het met vier metgeselle nadat
hulle die Suidpool op 18 Januarie 1912 bereik, in die Suidpoolland omgekom.
'n Eenvoudige gedenkteken vir hom staan aan die Heerengracht in Kaapstad.
Onlangs het in Engeland 'n goeie boek oor Scott en sy skip verskyn.
EMBLEEM van die Pretoriase Historiese Vereniging: Genootskap Oud-Pretoria.