Meer as net 'n bietjie gespanne – Die Venster
Meer as net 'n bietjie gespanne
Posted bymarileensteyn August 6, 2020 August 9, 2020 Posted inUncategorized
Hier sit ek voor my rekenaar na 2 weke se siekverlof. En nee – ek het nie COVID gehad nie. Vir my was dit maar net nog 'n baken op my pad saam met bipolêre depressie. En nee – dit beteken nie dat ek meer as een persoonlikheid het of totaal en al mal is nie (my vriende en familie wonder wel soms…).
My diagnose was in 2009 en my ouers se goed bedoelde raad was: "Moenie vir mense vertel nie. Hulle gaan nie verstaan nie." Wat is 'n ouer se raad dan as dit nie daar is om te ignoreer nie? Hulle is reg natuurlik, min mense verstaan. Maar vir dié wat wonder: dit beteken dat ek soms deur depressiewe episodes gaan en soms deur episodes van hoër energie wat as hipo-manie ('n ligter vorm van manie) bekend staan. Soms kry ek angsaanvalle, soms is ek ekstaties en soms is die bed die enigste liefde in my lewe (normaalweg is dit kos). En ek weet: jy het ook al so gevoel. Dis egter die intensiteit en die duur van my episodes wat my situasie ietwat anders maak.
Terug by my verlof. Ek is terug by die werk en ek sukkel om my kop hoog te hou. Almal sukkel. COVID is vir almal moeilik. Watter reg het ek om vir 'n tyd lank net te unsubscribe? Ag en dan praat ek met mense wat, soos my landlady dit noem van nature die Sunshine gene het en ek voel skuldig dat ek nie net my uitkyk op dinge so maklik kan verander nie. Die redes agter my uitdagings het natuurlik tot 'n groot mate met my chemiese samestelling en gene (my pa het al jammer gesê) te doen. Maar al weet ek dit, voel ek skuldig.
Dan is daar daardie oomblik in die dag (my oomblik was sowat 15 minute gelede) wat jy dink: Basta! Dis nie net ek wat sukkel nie. Dáár moet een van my kennisse hoor hulle is 'n swak Christen omdat hulle op medikasie vir bipolêr gaan en 'n ander kennis is te bang om op medikasie vir angs te gaan omdat sy bang is sy lyk swak en 'n ander kennis wil nie hardop sê dat hulle in hierdie tyd met angs sukkel nie. Dan vervloek jy stigma en skaamte en sommer serotonien tekorte ook.
Hoe lyk Christen-wees dan as jy sukkel met goed soos bipolêre depressie, depressie, angs en dies meer? Ek kan natuurlik tekste opnoem wat praat oor hoe God sterk is as ons swak is (maar ek het dit al te veel in my gemeente gepreek, so kom ons kies iets anders). Ek kan gesels oor my sielkundige se Prediker 3-aanslag wat voorstel dat ek elke tyd op sy tyd vier. Of wat van Filippense 4 wat sê dat ons blydskap nie op ons omstandighede geskoei moet wees nie?
Ag nee wat. Vir vandag kry ek maar net troos in die Psalmdigter. Nie 'n spesifieke Psalm nie, maar sommer die hele spul. Ek het mos lankal besluit dat Dawid bipolêr was. Een oomblik loof hy die Here met absolute ekstase en die lewe lê voor hom en die volgende oomblik is hy in die donkerste dieptes en kan hy geen uitweg sien nie. Ek vind troos in die gedagtes dat ek soms dit wat ek voel, al voel ek hoe buite beheer en hoe bang vir my eie brein en emosies, net voor God kan neerlê en kan sê: "Dit is ek." Punt.