Francesco Hayez Romantiese skilder - Romantiese Kuns - 2020
Francesco Hayez ** (10 Februarie 1791 - 21 Desember 1882) was 'n Italiaanse skilder **, die voorste kunstenaar van die Romantiek in die middel van die 19de eeuse Milaan, bekend vir sy groot historiese skilderye, politieke allegorieë en buitengewone fyn portrette. Hayez kom uit 'n relatief arm familie uit Venesië. Sy pa, Giovanni, was van Franse oorsprong, terwyl sy ma, Chiara Torcella, van Murano was. Die kind Francesco, die jongste van vyf seuns, is opgevoed deur sy ma se suster, wat getroud was met Giovanni Binasco, 'n goeie eienaar en kunsversamelaar.
Van sy kindertyd het hy 'n voorkoms vir teken getoon, so het sy oom hom aan 'n kunsherstelaar geleer. Later het hy 'n student geword van die skilder Francesco Maggiotto met wie hy sy studies vir drie jaar voortgesit het. Hy is in 1806 toegelaat tot die skilderkuns van die Nuwe Akademie vir Beeldende Kunste, waar hy onder Teodoro Matteini gestudeer het.
In 1809 het hy 'n kompetisie van die Akademie van Venesië gewen vir een jaar studie aan die Accademia di San Luca in Rome. Hy het in 1814 in Rome gebly, toe na Napels verhuis waar hy deur Joachim Murat in opdrag was om 'n groot werk te verrig wat Ulysses aan die hof van Alcinous uitbeeld. In die middel van die 1830's het hy die "Salotto Maffei"Salon in Milaan, aangebied deur Clara Maffei (wie se portret Hayez vir haar man geskilder het), en hy was nog in Milaan in 1850 toe hy as direkteur van die Akademie van Brera daar aangestel is. Frank Hayez het lank geleef en was produktief. Sy uitset het beide historiese skilderye bedek, insluitend dié wat die patriotiese sensitiwiteit van sy beskermhere sou appelleer. Ander weerspieël die begeerte om 'n neoklassieke styl na grand-temas, óf bybelse of klassieke literatuur, te vergesel.
Hy het ook skilderye uit teatervertonings van sy dag geverf. Opvallend ontbreek van sy uitvoer, is egter altaarstukke bedoel vir toewyding. Nadat die Napoleontiese invalle egter baie kerke en kloosters in Noord-Italië ontketen het, was die streek nie ontbreek aan godsdienstige kunswerke wat na museums verwyder is of in die oorblywende aktiewe godsdienstige instellings gekonsentreer is nie. Corrado Ricci beskryf hom as 'n klassisalis, maar ontwikkel dan na 'n styl van emosionele tumult. Sy portrette het die intensiteit gesien met Ingres en die Nasarener beweging. Ooit sit, die vakke rok in strawwe, dikwels swart en wit klere, met min geen accoutrements. Terwyl hy portrette vir die adel voltooi het, is ander vakke kunstenaars en musikante. Laat in sy loopbaan is hy bekend om met foto's te werk. Een van sy gunsteling temas was 'n semi-geklede vrou. Dikwels was hulle, soos sy odalisque, aanloklike van Oosterse temas, wat 'n gunsteling onderwerp van Romantiese skilders was. Die uitbeeldings van harems en hul vroue het hulle die geleentheid gegee om tonele wat nie aanvaarbaar is in hul samelewing te verf nie. Selfs sy Maria Magdalena het meer sensualiteit as godsdienstige vreugde. In sy werke, sy skildery Die soen ** is beskou as een van sy beste werk deur tydgenote, en het sedertdien eers in ag geneem. Die anonieme, onaangeraakte gebaar van die egpaar vereis nie kennis van mite of literatuur om te interpreteer en doen 'n beroep op 'n moderne blik nie. Die berading van die loopbaan van Hayez is ingewikkeld deur die feit dat hy dikwels nie sy werke onderteken het nie. Dikwels is die datum wat uit die getuienis aangedui word, dat die werk verkry of verkoop is, nie van die skepping nie. Daarbenewens het hy verskeie kere dikwels dieselfde komposisies geverf met minimale variasies, of selfs sonder variasie.
Onder sy leerlinge van die Akademie was Angelo Pietrasanta, Carlo Belgioioso, Amanzio Cattaneo, Angelo Pietrasanta, Alessandro Focosi, Francesco Valaperta, Ismaele Teglio Milla, Antonio Tavella, Giovanni Lamperti, Antonio Silo en Livo Pecora.
Francesco Hayez, Pittore (Venezia 1791 - Milano 1882). Gereeld in die Accademia van Venezia, met die volledige voltooiing van 'n Romeinse studie, 'n duidelike voorbeeld van 1809. 'n Bybel per maan van Antonio Canova **, soos per maand vir die eerste keer in die sestegno.Nel 1812. Il gran premio dell'Accademia di Milano con un'opera di stile classico, Laocoonte. Ons het 'n goeie idee om saam met Pietro Rossi prigioniero degli Scaligeri (1820) Che, sebbene ancora accademico nelle forme, già rivelava l'intento di trovare nuovi contenuti attinti dalla storia nazionale. Nel 1821 en trasferì definitivamente a Milano.Fu autore di grandi e magniloquenti composizioni storiche (Vespri Siciliani, 1822; Marin Faliero, 1867), 'n cui affiancò opere (Maestà di Roma; Meditazione, 1850) Dalle quali trasparivano ek suoi convincimenti patriottici.Il is 'n politieke politiek, en dit is nie die moeite werd om dit te doen nie, aangesien dit 'n verskeidenheid van sake is: Affrescò per Metternich il salone delle Cariatidi nel palazzo reale di Milano ed eseguì una vasta tela per Carlo Alberto (La sete dei crociati sotto Gerusalemme, 1838) .Tra lee sue opere più riuscite figurano oltre a Il bacio (1859) **, wat ek in die eerste kwartaal van die Litta, deel van die Rosmini, Manzoni, Teresa Borri Manzoni en Rossini. In teenstelling met Manzoni, Pellico, Berchet en Cattaneo, het die Italiaanse Italiaanse vrou die Italiaanse romantiek in die pittura gehad. Diagnostiese en politieke dialoog in die omgewing van 1886 en 1863 in die Brittannië-alakademie. Consignò a Vienna un ritratto, engi non rintracciabile, dell'imperatore Francesco Giuseppe, dal quale venne insignito dell'Ordine della Croce di ferro.Nel 1860 ricevette la nomina a professor onorario dell'Accademia di Belle Arti di Bologna e nello stesso anno d ' Azeglio gli affidò la presidenza dell'Accademia milanese. | © Treccani