Die verhandeling bestaan uit 'n ondersoekende narratief, wat die regte w?reldse probleem van dwelmverslawing benader, 'n probleem wat net 'n klein deel van die komplekse kwessie van haweloosheid verteenwoordig. Die verhaal kyk na dietransformerende herlewing van Marabastad, wat, volgens die skrywer, 'n noodsaaklike rol speel in die herintegrasie van mens en plek. Storievertelling was in die vooruitsig gestel as 'n tegniek om die potensi?le regeneratiewe aard van argitektuur, binne die konteks van die groter stedelike raamwerk, te openbaar. Met di? benadering word die komplekse situasie van 'n ontwikkelende gemeenskap met beperkte infrastruktuur en die sosiale kwessies wat daarmee gepaard gaan, beter deur die leser begryp, omdat daar verby die meer abstrakte kwessies gekyk word, na die persoonlike kwessies. In die skema neem die 'ontwerper' nie die rol van die kenner aan nie, maar plaas haarself in 'n wedersydse rol, wat die behoeftes van die plaaslike bevolking in ag neem. Die naratiewe benadering word 'n middel om beide die ontwerper en die leser in die situasie te plaas, op so manier dat die projek meer toeganklik raak op 'n humanit?re vlak. Die benadering gaan teen die "bo-na-onder" benadering waarvolgens argitektuur en stedelike beplanning so dikwels in 'n gemeenskap toegepas word deur eksterne partye. Herlewing, as 'n manier om na die potensiaal van 'n omgewing te kyk, gaan verder as gentrifikasie, deur dat die gesondheid en die welstand van die onmiddellike gemeenskap, asook die veerkragtigheid van die landskap, deur die argument as die hoof dialek geopenbaar word.