Henry VII en die regering - Volke, nasies, gebeure - 2022
Henry VII het geweet dat hy aan die begin van sy regering 'n benarde posisie was. Na die Slag van Bosworth in 1485 kon Henry nie waarborg dat hy as koning sou bly nie. Gekonfronteer met 'n opeenvolging van rebellies soos Lambert Simnel of Perkin Warbeck (albei gerig op die wettigheid van Henry se opvolging) en die Cornish Rebellion (gebaseer op 'n nuwe belasting), neem Henry 'n tweeledige benadering tot die regering aan. Die eerste was om 'n robuuste benadering te hê tot diegene wat by rebellies betrokke was, wat die liberale gebruik van 'n akte van optrede insluit. Henry moes letterlik aan almal wys dat hy Engeland in beheer was en dat mense hom uitgedaag het weens hul gevaar. Henry het egter ook geweet dat 'n koninkryk in vrede met homself waarskynlik veel welvarender sou wees as die verdeelde koninkryk. Daarom het hy sy harde benadering tot diegene wat hom beledig het gekombineer met 'n stelsel van goeie regering wat die staat as geheel bevoordeel het. Die Oorlog van die Roses het aan Henry gewys dat die bevolking van Engeland in die algemeen gevoelig was vir gehoorsaamheid toe die regering as regverdig en geneig tot geweld gesien word toe hulle daarop aangedring is. Wat Henry wou bereik, was die regte balans - billik vir sy mense en hard teenoor diegene wat hom uitgedaag het.
Tudor-samelewing was gebaseer op die sogenaamde 'The Great Chain of Being'. Dit was die oortuiging dat elkeen 'n spesifieke plek in die streng hiërargie van die samelewing gehad het en dat dit sy / haar plig was om daar te bly. Sir John Fortescue, 'n hoofregter onder Henry VII, het dit soos volg uitgespreek:
"God het soveel verskillende soorte dinge geskep as wat Hy skepsels gemaak het, sodat daar geen skepsel is wat in sekere opsigte nie beter of minderwaardig is as al die ander nie. Sodat daar van die hoogste engel tot die laagste van sy soort absoluut geen engel gevind word wat nie meerderwaardig en minderwaardig is nie; en van die mens af tot by die geringste wurm is daar geen skepsel wat in sekere opsigte nie beter is as die een en die minderwaardige as die ander nie. Sodat daar niks is wat die band van orde nie omhels nie. "
'Die groot ketting van wese' beteken dat mense uit alle geledere in die samelewing moes saamwerk en dat bloot die onderwerping van diegene onder u nie aanvaarbaar was nie. Diegene in 'n posisie van mag en verantwoordelikheid het daardie mag tot voordeel van almal gehou - nie net om die welstand van mense met 'n soortgelyke status te bevorder nie.
Toe hierdie geloof verbrokkel, soos in die oorlog van die rose, was dit die oorsaak van individue wat probeer het om teen die 'ketting' te werk. Henry het veral geglo dat dit die adel was wat die hele ketting wou verbreek sodat hul magsbasis ten koste van die koning in hul omgewing vergroot word. Edelaars het effektief hul eie leërs ontwikkel om hul gesag te bevestig en elke toename in hul mag moes ten koste van die koning s'n wees. Dit was die grootste uitdaging van Henry na die Slag van Bosworth. Die Lambert Simnel-rebellie het as bewys vir Henry opgetree dat hy reg was om die adel met agterdog te beskou. Henry meen egter ook dat 'n groot en lojale edelman noodsaaklik is vir sy eie gesag, omdat die edelman die 'Ketting' in sy eie omgewing sou kon beklee en sodoende die koning bevoordeel. Henry se taak was moeilik, omdat hy 'n gevoel van lojaliteit, gehoorsaamheid en diens aan die kroon in die adel wou vestig. Diegene wat hul eie plaaslike magsbasis ontwikkel het, was byna sekerlik 'n onheil om die idee volledig in te teken. Dat Henry daarin geslaag het om die meerderheid edeles na sy kant te bring, is 'n aanduiding van hoe talentvol hy was om mense te bestuur.
Henry VIII het nie dieselfde benadering tot die regering gehad as wat Henry VII gedoen het nie. Henry VII was baie persoon wat wou ...