Robert Oppenheimer - Geskiedenis Podcasts - 2021
Robert Oppenheimer - Geskiedenis
Die vader van die atoombom, die Amerikaanse fisikus J. Robert Oppenheimer, het die Harvard-, Cambridge- en Gottingen -universiteit bygewoon, waaruit hy in 1927 sy doktorsgraad behaal het.
Byna 15 jaar lank het Oppenheimer gevorderde fisika by Berkeley en Cal Tech geleer, terwyl hy navorsing gedoen en studente geïnspireer het. By die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog is Oppenheimer versoek om die Manhattan -projek, wat uit Los Alamos werk, te lei.
Alhoewel hy en sy handgekose kollegas suksesvol was, het hy afgeraai om die atoombom te gebruik om Japan te verslaan. Na die oorlog was hy 'n sterk ondersteuner van internasionale pogings om atoomenergie te beheer.
Oppenheimer het probleme ondervind met die opkoms van McCarthyism, en in 1953 is sy veiligheidsmagtiging deur president Eisenhower opgeskort.
Oppenheimer het sy werk by Princeton's Institute for Advanced Study voortgesit en is in 1963 met die Enrico Fermi -toekenning vereer.
Hierdie maand in fisika geskiedenis
Ondanks sy lang geskiedenis van diens namens die Amerikaanse regering, was daar teen die vroeë vyftigerjare toenemende agterdog van Oppenheimer. Die fisikus het verskeie kommunistiese kennisse gehad wat uit die dertigerjare dateer, en het 'n paar van sy vriende as Sowjet-agente betrek tydens 'n ondersoek in 1942-getuienis wat hy later erken het dat dit ''n weefsel van leuens' was. Sy uitgesproke opposisie teen die ontwikkeling van die waterstofbom wat op 1 November 1952 behaal is, het min vermoedens uit die weg geruim, en die AEC het 'n toenemende lêer saamgestel van die beweerde twyfelagtige aktiwiteite van Oppenheimer. Begin Desember het die AEC -verteenwoordigers alle geheime papiere en dokumente van die Algemene Advieskommissie uit die kantoor van Oppenheimer in Princeton verwyder.
Oppenheimer se probleme word verder vererger deur die aanvang van die McCarthy -era. 'N Sleutelkomponent van die Republikeinse Party -platform in 1952 was die noodsaaklikheid om die federale regering te bevry van' subversiewe 'wat vermoedelik die stelsel binnegedring het, tesame met 'n opknapping van lojaliteit- en sekuriteitsprogramme. Senator Joseph McCarthy se oproep om 'n taai anti-kommunistiese optrede tydens die byeenkoms van daardie jaar het 'n staande toejuiging ontvang. Toe Dwight D. Eisenhower ingesweer word as die 34ste Amerikaanse president, word McCarthy voorsitter van die subkomitee vir ondersoeke van die senaat, met 'n wye mag om ondersoekende teikens te kies. Ander aanstellings in die nuwe administrasie het geen tyd gemors om 'n nuwe veiligheidsbeleid bekend te maak waarvolgens 'n staatswerknemer nie net as 'lojaal' beoordeel moes word om sy / haar agtergrond te dien nie, 'duidelik in ooreenstemming met die belange van die nasionale sekuriteit. "
In Desember 1953, net vier dae voor Kersfees, word Oppenheimer daarvan beskuldig dat hy in die verlede met kommuniste omgegaan het, dat hy die naam van Sowjet -agente vertraag het en dat hy die bou van die waterstofbom teëgestaan ​​het. 'N Volgende veiligheidsverhoor deur die AEC verklaar hom onskuldig aan verraad, maar beslis dat hy nie toegang tot militêre geheime moet hê nie, en sy kontrak as 'n AEC-adviseur-sy enigste skakel met die liggaam-is beëindig. Die AEC het sy besluit en menings op 29 Junie 1954 uitgereik met 'n stem van 4 tot 1 om Oppenheimer se sekuriteitsklaring terug te trek, met verwysing na 'fundamentele karakterdefekte' en kommunistiese verenigings 'ver buite die draagbare grense van omsigtigheid en selfbeheersing. moet verwag word van een wat die hoë posisies beklee "wat hy sedert 1942 beklee het.
Die enigste meningsverskil kom van Henry DeWolf Smyth, wat tot die gevolgtrekking gekom het "daar is geen aanduiding in die hele verslag dat dr. Oppenheimer ooit geheime inligting bekend gemaak het nie," ondanks byna 11 jaar van konstante toesig wat DeWolf geglo het "aangevul deur entoesiastiese amateurshulp van kragtige persoonlike vyande. "Na sy mening was Oppenheimer nie 'n ondermyner van twyfelagtige lojaliteit en morele karakter nie, maar ''n bekwame, verbeeldingryke mens met normale menslike swakhede en gebreke'.
Alhoewel die pers byna eenparig gunstig was vir die meerderheidsuitspraak van die AEC, het Oppenheimer se saak 'n oorsaak geword in die wetenskaplike wêreld vanweë die implikasies daarvan oor die politieke en morele kwessies rakende die rol van wetenskaplikes in die regering. Die Federasie van Amerikaanse Wetenskaplikes het hom vinnig teëgestaan ​​met 'n protesoptog teen die verhoor, en Albert Einstein en 25 kollegas in Princeton verklaar hulself "trots om die openbare uitdrukking te gee" aan hul "vertroue in [Oppenheimer se] lojaliteit en patriotiese toewyding." Ironies genoeg is Oppenheimer in Oktober eenparig herkies as direkteur van die Institute of Advanced Study in Princeton, waarvan die raad minstens een lid van die kommissie ingesluit het wat sy veiligheidsverklaring ingetrek het.
Toe die kommunistiese histerie begin verdwyn en die Koue Oorlog afneem, begin Oppenheimer herstel van die pynlike episode, en hy het die laaste jare van sy lewe sy konsep oor die verhouding tussen wetenskap en die samelewing ontwikkel. In 1963 het president Lyndon B. Johnson die AEC se Enrico Fermi -toekenning aan Oppenheimer oorhandig. Drie jaar later tree die fisikus uit die Instituut en sterf die volgende jaar aan keelkanker. By sy begrafnis het Smyth (nou 'n kongreslid) Oppenheimer se vele bydraes tot die land aangehaal en diep spyt uitgespreek oor die skamele manier waarop die regering die diens terugbetaal het: 'So 'n onreg kan nooit reggemaak word nie, so 'n klad op ons geskiedenis kan nooit uitgewis word nie . "
Stern, Philip M., Die Oppenheimer -saak: sekuriteit op die proef (1969).
© 1995 - 2021, AMERIKAANSE FISIESE GENOOTSKAP
APS moedig die herverdeling aan van die materiaal wat in hierdie koerant ingesluit is, op voorwaarde dat daar aan die bron toegeskryf word en die materiaal nie afgekap of verander word nie.
J. Robert Oppenheimer het die wetenskaplike pogings gelei wat die eerste atoombom vir die Verenigde State in 1945 opgelewer het. Ondanks sy briljante prestasies by die Manhattan -projek, het Oppenheimer se bedenkinge oor atoomwapens in die algemeen gelei tot sy afsondering van die regering se wapennavorsing in die jare na die oorlog. Oppenheimer is op 22 April 1904 in New York gebore. Sy Joodse familie in Upper West Side het hom 'n vroeë lewe van welvaart gegee. Hy het die New York School for Ethical Culture bygewoon, wat hom in die geesteswetenskappe geleer het, maar hy het nog meer uitgeblink in die wetenskap. Nadat hy aan Harvard gestudeer het, het Oppenheimer na Europa gegaan en tyd aan die Universiteit van Göttingen deurgebring. Toe hy in 1929 na die Verenigde State terugkeer, neem Oppenheimer pos op die Berkeley -kampus van die Universiteit van Kalifornië. Alhoewel dit goed beskou is, het sy werk as fisikus hom nie wêreldwyd in die voorste rang geplaas nie. Nietemin het hy leierskap getoon deur die afdeling fisici in Berkeley tot een van die beste te bou. Gedurende die dertigerjare het die Groot Depressie en die opkoms van fascisme in Europa daartoe gelei dat Oppenheimer betrokke was by kampuspolitiek. Sy vriendekring het destyds 'n aantal politieke radikale ingesluit. Sulke kontakte was destyds algemeen vir lede van universiteitsgemeenskappe en Oppenheimer het geen permanente radikale sienings ontwikkel nie. Ongelukkig het hierdie verenigings dekades later teruggekeer na hom. Aan die begin van die Manhattan -projek het Oppenheimer die taak gekry om die kritieke massa uraan te bereken. Sy projekspan by Berkeley, wat die "luminaries genoem is, en#34 het Edward Teller ingesluit. Die reputasie van Oppenheimer as 'n wetenskaplike en administrateur het gelei tot sy uiteindelike aanstelling as die hoofwetenskaplike van die Manhattan -projek. Hy verhuis na Los Alamos, New Mexico, waar die belangrikste bomnavorsing gesentreer is. Gedurende sy ampstermyn het daar 'n delikate balans ontstaan ​​tussen die twee aspekte van sy werk. Die hele operasie was 'n militêre geheim, en weermagte werk op 'n basiese manier om te weet. Terselfdertyd was die wetenskaplike uitdagings enorm en die wetenskap werk die beste in 'n atmosfeer van gratis uitruil. In samewerking met generaal Leslie R. Groves, die persoon met die uiteindelike beheer oor die projek, kon Oppenheimer genoeg vryheid vir sy navorsers verkry sonder om sekuriteit in te boet. Die hoogtepunt kom in die somer van 1945. Die eerste toets is uitgevoer by Trinity in die New Mexico -woestyn op 16 Julie 1945. Twee bomme is vroeg in Augustus op Japan laat val, wat die oorlog in die Stille Oseaan vinnig beëindig het. Nadat hy die eerste toets in Trinity beleef het, het Oppenheimer geskryf dat sommige gelag het, sommige gehuil het en deur sy gedagtes 'n lyn van die Bhagavadgita af gevloei het: "I am become death: the destroyer of worlds. " His ambivalance towards the use of science want militêre doeleindes het gelei tot sy opposisie teen die ontwikkeling van 'n waterstofbom na die oorlog. Ongelukkig vir hom het die Sowjetunie sy eie atoomwapen in 1948 ontplof, wat geweldige druk op die VSA veroorsaak het om die nog groter samesmeltingswapen te ontwikkel. Sy opposisie het die vermoede laat ontstaan ​​dat hy ontrou was en dat openbare verhore in 1953 gehou is. In die latere lewe is sy reputasie herstel, maar Oppenheimer sou nooit weer die hoof van 'n groot navorsingsorganisasie wees nie. Hy sterf op 18 Februarie 1967 aan keelkanker.
KONFLIKWETENSKAPLIKE – Robert Oppenheimer
Gebore: 22 April 1904, New York
Getroud: Katherine Puening Harrison in 1940
Velde: Teoretiese fisika
Instellings: Universiteit van Kalifornië, Berkeley, Kalifornië Instituut vir Tegnologie, Los Alamos Laboratory, Instituut vir Gevorderde Studie.
Oorlede: 18 Februarie 1967 Princeton, New Jersey
In die 1930's was teoretiese fisika 'n serebrale slagveld. Europa was in 'n wetenskaplike konflik met Noord -Amerika om 'n atoombom te bou. Die wetenskap agter die splitsing van die atoom was in teorie gevestig, nou was dit tyd om dit in die praktyk te bewys. Spanne uit Duitsland, Brittanje en Amerika het in laboratoriums gewerk om materiaal te toets wat uiteindelik besluit oor Uranium.
Die Japannese aanval op Pearl Harbor het die projek ekstra stukrag gegee met die skepping van The Manhattan Project, 'n onbeskryflike naam vir 'n projek wat die wêreld totaal en ewig sou verander. Om hierdie projek aan te pak, het hulle 'n briljante gedagte gehad dat die gedagte aan Julius Robert Oppenheimer behoort.
Oppenheimer se bydrae tot die verandering van die gesig van moderne oorlogvoering is ongeëwenaard, maar dit het hom ook een van die mees omstrede en verdelende karakters van die 20ste eeu gemaak. Nooit was 'n wetenskaplike nouer verbonde aan 'n wapensisteem as met die ontwikkeling van die bomme wat in 1945 op Hiroshima en Nagasaki gebruik is nie. Sy lof van 'The Father of the Atom bomb' was 'n vergiftigde kelk waarmee hy moeilik kon saamleef . Hy word aangehaal tydens die eerste atoombomontploffing by Trinity in New Mexico op 16 Julie 1945: 'Nou word ek die dood, die vernietiger van wêrelde.'
Oppenheimer is gebore uit 'n welgestelde Joodse emigrantfamilie en is opgevoed aan die Ethical Culture Society School. Hy was 'n briljante student wat die derde en vierde graad in een jaar voltooi het. Hy betree die universiteit van Harvard op 18 -jarige ouderdom en neem 'n kursus oor termodinamika wat Percy Bridgman geleer het, wat hom tot eksperimentele fisika lok.
Vroeg in sy akademiese loopbaan merk eweknieë in Oppenheimer op 'n al te skynbare selfvernietigende neiging. Hy het gereeld rook vasgemaak en sonder kos gegaan terwyl hy op probleme konsentreer. By 'n ander geleentheid, terwyl hy Parys saam met sy vriend Francis Ferguson besoek het, het Oppenheimer depressief gelyk. In 'n poging om hom op te beur, het Ferguson aan sy vriend gesê dat hy met sy vriendin trou. Oppenheimer het dadelik opgespring en Ferguson probeer wurg. Oppenheimer se depressie het hom so geteister dat hy eenkeer vir sy broer gesê het: 'Ek het fisika meer nodig as vriende.'
Die studie van teoretiese fisika het Oppenheimer verteer. In 1926 studeer hy by die wêreldbekende Max Born en ontmoet hy mense soos Werner Heisenberg, Pascual Jordan, Enrico Fermi en Edward Teller. Oppenheimer se lewe sou verander na 'n ligte geval van tuberkulose toe hy die Nobelpryswenner, die eksperimentele fisikus Ernest O Lawrence en sy baanbrekers in die siklotron ontmoet.
Beskuldigings van kommunisme
In die dertigerjare het hy die status quo uitgedaag en sy aktiwiteite is deur baie gesaghebbendes bevraagteken as nie-Amerikaans en selfs kommunisties. Sy vermeende bande met die kommunisme sou sy latere loopbaan teister met die klaring wat soms deur die owerheid geblokkeer word. Hy was ook gereeld onder toesig van die FBI wat Oppenheimer persone bygevoeg het wat tydens 'n nasionale noodgeval in die gevangenis sou bly.
President Roosevelt het op 9 Oktober 1941 befondsing vir atoombomnavorsing goedgekeur en Oppenheimer is gewerf om aan die program te werk om neutronberekeninge te bestudeer met die titel Koördineerder van Rapid Rupture. Deur die hele projek het die FBI hul toesig gehou, selfs nadat hy hom op gesinsuitstappies gevolg het.
Maar Oppenheimer se briljante verstand was nodig vir die Manhattan -projek, soveel so dat brigadier -generaal Leslie R Groves Junior, die direkteur van die Manhattan -projek, op 20 Julie 1943 geskryf het: 'In ooreenstemming met my mondelinge voorskrifte van 15 Julie, is dit wenslik dat klaring word onverwyld aan Julius Robert Oppenheimer uitgereik, ongeag die inligting wat u oor die heer Oppenheimer het. Hy is absoluut noodsaaklik vir die projek. '
Oppenheimer en Groves het besluit om die Manhattan -projek na Los Alamos in New Mexico te verskuif, wat ruimte en beveiliging bied as gevolg van die afgeleë ligging. Daar het Oppenheimer 'n groep van die top -natuurkundiges bymekaargemaak waarna hy die 'luminaries' genoem het. Die paar honderd personeel wat hom in 1943 by hom aangesluit het, het teen die einde van 1945 geleidelik gegroei tot ongeveer 6000.
Baie valse ontwikkelingspaaie het uiteindelik daartoe gelei dat met 'n implosietipe wapen met chemiese plofbare lense begin is. Hierdie toestel sal die sub-kritiese sfeer van uraan 235 in 'n kleiner en digter massa druk.
Op 16 Julie 1945 het die eerste kernontploffing by Alamogordo plaasgevind. Die naam wat Oppenheimer aan hierdie ligging gegee het, was Trinity, 'n naam van een van John Donne se Holy Sonnets. Die briljante oranje bal van brandende woede en die onmiskenbare sampioenwolk het Oppenheimer eenvoudig laat sê: 'Dit het gewerk'.
Die naoorlogse Robert Oppenheimer het aanvanklik 'n Amerikaanse held geword, selfs op die voorblaaie van Life en Time-tydskrifte, en het kortliks weer begin leer. Die FBI het egter nooit opgehou om die politieke aktiwiteite van Oppenheimer te ondersoek nie, maar het op sy foon getik en sy pos gelees. Op 7 Junie 1949 verskyn Robert Oppenheimer voor die House Un-American Activities Committee, waar hy erken dat hy in die 1930's assosiasies met die Kommunistiese Party gehad het.
Drie jaar later in November 1953 ontvang J Edgar Hoover 'n brief van William Liscum Borden, voormalige uitvoerende direkteur van die Gesamentlike Atoomenergiekomitee van die Kongres. Die brief bevat die mening van Borden dat, op grond van jare lange studie, van die beskikbare geklassifiseerde bewyse, waarskynlik dat Robert Oppenheimer 'n agent van die Sowjetunie is. ' ondersoek. Hy is uiteindelik skoongemaak, maar die skade is reeds aangerig aan sy reputasie.
Oppenheimer se laaste jare is by sy huis in St John op die Maagde -eilande deurgebring. In 1963 word Oppenheimer deels met die Enrico Fermi -toekenning bekroon, deels as 'n gebaar van politieke rehabilitasie deur die Amerikaanse regering. Die aanhaling lui: 'Vir bydraes tot die teoretiese fisika as 'n onderwyser en idee -ontwerper, en vir die leierskap van die Los Alamos -laboratorium en die atoomenergieprogram gedurende kritieke jare.'
In 1965 is keelkanker by hom gediagnoseer en is hy op 18 Februarie 1967 oorlede.
In 'n growwe sin, wat geen vulgariteit, geen humor, geen oordrywing heeltemal kan uitdoof nie, het die natuurkundiges sonde geken, en dit is 'n kennis wat hulle nie kan verloor nie.
Daar is kinders wat in die strate speel wat sommige van my belangrikste probleme in die fisika kan oplos, omdat hulle 'n sensoriese waarneming het wat ek lank gelede verloor het
Die optimis dink dat dit die beste van alle moontlike wêrelde is. Die pessimis vrees dat dit waar is.
Geen mens moet aan ons universiteite ontsnap sonder om te weet hoe min hy weet nie.
As die glans van duisend sonne tegelyk in die lug sou bars, sou dit soos die prag van die magtige een wees. Nou het ek die dood geword, die vernietiger van wêrelde.
Stephane Groueff: Ek wil van die begin af begin. My boek, ek is van plan om met die jaar 1942 te begin, want anders is daar geen beperking nie. 'N Paar maande voor die Manhattan -distrik en besluit om te gaan -
J. Robert Oppenheimer: Die besluit is eintlik op 6 Desember geneem om die saak ernstig op te neem.
Groueff: Na Pearl Harbor?
Oppenheimer: Voor Pearl Harbor.
Groueff: Voor Pearl Harbor.
Oppenheimer: Natuurlik het die eerste ontdekking en die interpretasie daarvan vroeg in 1939 almal se belangstelling getrek. Ek het net vriendelik gepraat oor die kritieke vergaderings en sulke dinge. Maar ek was nie geïnteresseerd in splitsing nie. Ek het ander professionele belangstellings gehad. En ek is eers in September van 41 'daaraan toegedraai en dan deur 'n diskresie - 'n vooraanstaande Engelse besoeker het met Lawrence en my begin praat.
Groueff: Was u 'n professor in Berkeley?
Oppenheimer: Dit is reg. En duidelik was sy bron van vertroue die werk van [Rudolf] Peierls in Engeland. En hy het gesê dat dit verskriklik was dat ek en [Enrico] Fermi nie hierby betrokke was nie.
Groueff: Wie het dit gesê, die Engelsman?
Oppenheimer: Die Engelsman. En dit het Lawrence die idee gegee dat ek saam met hom na die akademie en komitee moet gaan wat hierdie probleme oorweeg. En ter voorbereiding daarvoor het ek daarna begin kyk, 'n paar redelike idees oor die moontlike omvang van kritieke massas, die gebruik van die sogenaamde sabotasie, waarskynlike samestelling, en dit bespreek, dink ek op 'n konserwatiewe, maar bevestigende manier by die vergadering .
Groueff: Dit was 'n vergadering waar?
Oppenheimer: In Schenectady, eintlik.
Oppenheimer: Miskien in Oktober. Ek het nie die datum nie.
Groueff: Dus kom u na hierdie ontmoeting met—?
Oppenheimer: Na die bespreking.
Groueff: Na die gesprek met Lawrence. Was dit [Mark] Oliphant?
Oppenheimer: U sal die naam moet verskaf, want ek sal nie.
Oppenheimer: En daarna het ek belanggestel. Lawrence het hierdie fantastiese elektromagnetiese metode gehad waarmee ek die doeltreffendheid daarvan met 'n baie groot faktor kon vergroot, wat wel gewerk het, maar dit was net 'n kwessie van hoe om magnetiese velde te ontwerp. En na Pearl Harbor was daar 'n vergadering met die oprigting van die Metallurgical Laboratory en ek het dit bygewoon.
Groueff: Dit was in Chicago.
Oppenheimer: Dit was in Chicago, waarskynlik die tweede van Januarie of die 26ste Desember - dit was net na Kersfees of Nuwejaar. U kan dit uitvind. En gedurende die lente het ek wel 'n boodskap van [Gregory] Breit gekry wat my gevra het of ek nie saam met hom wou werk nie. Maar om redes wat vir my bekend is, maar nie vir my duidelik is nie, het Compton gevoel dat hy by die Metallurgical Laboratory 'n groep moes hê wat die werklike probleme van die bom ondersoek en nie die reaktor nie. En ek dink hy wou hê dat Carl Anderson, 'n kosmiese straalfisikus van CalTech, in beheer daarvan sou wees, maar Anderson het geweier. Die projek was in 'n slegte toestand, daar is gedink dat dit sleg uitgevoer is, dat hulle nooit sou kom nie en dat daar meer nuttige dinge vir die oorlog was.
Ek het na Chicago gegaan en Compton het my gevra om dit te beheer, en die res is volgens my onlangs opgeneem.
Groueff: Dus, totdat u by die Metallurgical Lab aangesluit het, het u deeltyds gewerk-?
Oppenheimer: Eintlik werk ek glad nie amptelik nie.
Groueff: Jy het gehelp.
Oppenheimer: Ek het mense ontmoet en ek het 'n nuttige, nie baie opwindende, werk gedoen nie.
Groueff: Het u nie 'n spesifieke taak gehad om te voltooi soos Lawrence of Compton of die ander mense gehad het nie?
Oppenheimer: Nee. Alhoewel ek besef het dat daar 'n werk is, het ek nie gedink dit is myne nie, maar ek het nie besef dat dit myne was nie. Maar dit het verander in die lente van '42 en ek het eers uitgevind wat dit was en het gesien dat dit ly - dit is alles geskiedenis - van 'n vreeslike gebrek aan kommunikasie, wanopvattings van geheimhouding en van onvoldoende teoretiese leiding.
Groueff: Dus, sedert die begin, het u aan die probleme van kritieke massa en samestelling gewerk?
Oppenheimer: Dit het in die herfs van '41 begin.
Groueff: Ek sien. Nie soveel in die skeiding nie.
Oppenheimer: Nee, behalwe vir hulp om die projek in Kalifornië te doen.
Groueff: Ek sien.
Oppenheimer: En ek sou sê dat vandat die splitsing ontdek is en ons romanties gesels het oor wat ek die Mojave -eksperiment noem - dit was die verkeerde woestyn - tot die tyd toe ons dit weer in die herfs van 1941 opneem , Ek het gedink aan 'n heeltemal ander vraag. En daarna word dit goed opgeneem. Ek hoef nie te herhaal nie.
Groueff: Onthou jy die omstandighede van jou eerste ontmoeting met Groves?
Groueff: Ek dink hy het gesê dit is op die trein.
Oppenheimer: Nee, die eerste ontmoeting met Groves was in die huis van die president van die Universiteit van Kalifornië. Dit is Sproul genoem en ons het daar geëet, dink ek. En na middagete het ek gesê: 'Hierdie ding sal nooit op die spoor kom nie, tensy daar 'n plek is waar mense met mekaar kan praat en saam kan werk aan die probleme van die bom. En dit kan by Oak Ridge wees, dit kan 'n woestyn in Kalifornië wees, maar êrens moet 'n plek wees waar mense vry is om te bespreek wat hulle weet en wat hulle nie weet nie en om uit te vind wat hulle kan. " En dit het 'n indruk op hom gemaak.
Die volgende keer was ons in Chicago en hy het my gevra om saam met hom te reis — waarskynlik Nichols.
Groueff: Marshall waarskynlik.
Oppenheimer: Marshall, ja, op die 20ste eeu Beperk. En ek het dit vir 'n sekere afstand gedoen, en op daardie tydstip het ons ooreengekom dat ons 'n laboratorium sou probeer oprig.
Groueff: Maar was dit toe dat u aangesê is om—?
Oppenheimer: Ek is deur Compton aangestel, maar dit was 'n verantwoordelikheid sonder om iets daaraan te doen.
Groueff: Maar die besluit dat u die hele projek van die montering van die bom en dit alles aan die kant van die wapen moet hê, was -?
Oppenheimer: Dit was waarskynlik ietwat later. My argument was nie dat ek die hoof moet wees nie, maar dat dit moet bestaan.
Oppenheimer: Groves sou dit beter weet, maar daar was waarskynlik 'n lang tydperk van besluiteloosheid oor wie die beste persoon sou wees. Ek weet dat my vriend Ed McMillan oorweeg is, wat toe waarskynlik nie heeltemal reg was nie. Hy is nou die direkteur van die Lawrence Laboratory. Ek dink dat dit na 'n sekere mate van onsekerheid en wankeling formeel bevestig is in die eerste dae van 1943. Maar dit is alles 'n rekord, ek het dit net nie.
'N Brief is deur Groves en Conant aan my gestuur om die laboratorium te vestig en ek as die direkteur daarvan, en dit word gepubliseer in—
Groueff: Ek het dit gesien. Maar u keuse is waarskynlik tussen Compton aan die een kant en Groves gemaak?
Oppenheimer: Wel, in die natuur is ek nie 'n kenner daarvan nie.
Groueff: En so van daar af?
Oppenheimer: Wel, in '42 in die herfs is dinge so gevorderd dat ons eintlik 'n plek begin soek het. En ek en McMillan het saam met een van Groves se offisiere gegaan en Groves het by ons aangesluit en hy hou van die Los Alamos -perseel, wat ek hom gewys het, en dit was beslis beter as die een wat die beampte gevind het. Of dit goed was of nie, weet ek nie. Die werk aan die Los Alamos -projek het dus in die herfs van '42 begin, en ek was betrokke by die ontwerp van laboratoriums, huise. Al die huise het balkonne en kaggels.
Groueff: Dit was u groot bydrae [lag]?
Oppenheimer: Dit was my groot bydrae [lag]. En ek dink die werklike bevestiging van my verantwoordelikheid het moontlik baie vroeg in '43 gekom, ek is nie heeltemal seker nie, na baie gesprekke, want ek het die hele tyd mense gewerf, en ek het altyd die idee ontdek om te gaan in uniform was heeltemal onwelkom. Die brief van Groves en Conant bied 'n soort kompromie aan, wat eintlik nooit uitgevoer is nie. Dit is altyd baie moeilik om te onthou dat dinge wat moeilik gemaak is en lank geneem het om terug te dink, heeltemal duidelik is.
Oppenheimer: En ons verhuis, ek en my gesin, in die middel van Maart '43 en gaan na die ondertekening van die eerste wetenskaplikes in Mei.
Groueff: Dit het destyds 'n bietjie bestaan ​​-?
Oppenheimer: Ons het eintlik ingetrek in een van die onderwysershuise wat daar in die ou skool was. Die nuwe huise was nog nie voltooi nie, die laboratorium was nie voltooi nie, maar dit was moontlik om 'n hoofkwartier te vestig.
Groueff: En u het geweet dat die omgewing - u die seunsskool daar vantevore geken het uit u kinderjare?
Oppenheimer: Wel, nee. Sedert '21, dink ek, was ek na New Mexico en sedert '29 het ons 'n plaas in die Sangre de Cristo gehad, wat ons nog het. Dit is ongeveer drie duisend meter hoog. En dit is vyf-en-vyftig myl langs 'n baie rowwe en vreeslike roete van daar na Los Alamos, so ons het perd daaroor gery. So ek was daar maar -
Groueff: En het dit gehelp met die keuse van die webwerf?
Oppenheimer: Dit het my laat weet dat dit bestaan, omtrent alles. Dit was net die ander plek, wat diep in die canyon was, in werklikheid, selfs vir ons aanvanklike planne, onvoldoende ruimte was. Dit sou heeltemal onmoontlik gewees het om die dinge te doen wat ons moes doen. Maar ek het ook gevoel dat as u mense gaan vra om beperk te wees, u dit nie onder in 'n canyon moet plaas nie. U moet dit bo -op 'n mes sit. Ek dink dit was selfs belangriker as die tegniese besonderhede.
Groueff: Dit blyk dus die goeie webwerf te wees, die ideale plek vir die projek.
Oppenheimer: Ek kan nie sê dat dit baie baie nadele gehad het nie. Maar dit was nie 'n plek waar u afgesluit voel omdat u oor die hele vallei kyk nie.
Groueff: Ek het besoek.
Oppenheimer: En ons het nie genoeg water gehad wat 'n ewige probleem was nie. Die probleem om dinge aan te skaf was baie erger as wat dit nodig was as gevolg van sekuriteit en omdat daar eintlik geen vervoer was nie. Sodat ek nie sal sê dat dit die ideale webwerf was nie, maar dit was goed genoeg.
Groueff: Dit was aantrekliker as Oak Ridge of Hanford. Baie mooi plek, ek was mal daar.
Oppenheimer: En ek sal Emilio Segre aanhaal, met wie u moontlik gepraat het, toe hy die eerste keer in April 433 daar aangekom het. Hy het by hierdie gebou gestaan ​​wat nog steeds daar is, Fuller Lodge genoem, 'n soort hotel. En daardie tyd was daar niks voor nie en kyk u uit oor die woestyn en na die Sangre de Cristo, bedek met sneeu. Dit was uiters mooi. En Segre het gesê: 'Ons gaan hierdie siening haat.' [Lag]
Groueff: Maar eintlik het hulle dit geniet en ek verstaan ​​later dat sommige van hulle op ski was en dat u te perd gaan.
Oppenheimer: Ons het perde in die land gehad en in Junie het ek en Robert Wilson, my vrou, dit gaan haal. En ek en my vrou, ons het 'n perd gehou en die ander vir ander gegee.
Groueff: En het u hulle by Los Alamos gehou?
Oppenheimer: Reg. Daar was 'n taamlik vreemde idee dat geheimhouding bewaar kan word deur 'n paar arm soldate op perde om die heining te laat ry. Dit het nie veel goed gedoen nie [lag].
Groueff: Maar hoe het u die kern van u span daar gevorm, die heel eerste manne wat u gewerf het? Het u persoonlik gereis?
Groueff: Van universiteit tot universiteit?
Oppenheimer: Ek het in die eerste plek gegaan na diegene wat aan die probleem gewerk het, of aan die rand van die program. Ons het in die somer van '42 'n ontmoeting by Berkeley gehad met ses of sewe goeie teoretiese natuurkundiges. En die meeste van hulle was dit met my eens dat hulle 'n werkplek nodig het. En een van hulle wou nie kom nie, maar die ander een wou. Daar was 'n sentrum in Stanford, daar was 'n sentrum in Minnesota, daar was 'n sentrum in Princeton, daar was 'n sentrum in Cornell en 'n paar ander, maar ek probeer nie volledig wees nie. En ek het gaan kuier en gesien wie wil hulle kom nooi.
Groueff: Sonder om te weet waar die webwerf is?
Oppenheimer: Nee, op daardie stadium was die webwerf aanvanklik waarskynlik vaag en later minder vaag. Dit was altyd die probleem van hoeveel 'n mens kan sê. Ek onthou natuurlik dat ek Princeton besoek het om 'n groep mense bymekaar te maak. En toe begin ek met mense praat by die Stralingslaboratorium en die mense wat aan nabyheidsversekerings en ander projekte werk, met leiding oor wie gespaar kan word. En [ek het met] 'n paar mense van die Metallurgical Laboratory in Chicago gepraat, sommige van die bestralingslaboratorium in Berkeley. Dit was dus nie triviaal om mense te oortuig dat dit werklik is nie, maar dit was nie heeltemal gek om te weet waar om te begin nie, sien u.
Groueff: U het toe begin by mense wat 'n verband met die projek gehad het, soos Chicago?
Oppenheimer: Regtig, alhoewel ek baie gou na die MIT Radiation Laboratory, die Radar Center, gegaan het om 'n paar goeie wetenskaplikes soos Breit en [Luis] Alvarez en [Kenneth] Bainbridge te kry.
Groueff: Dit is nog 'n fantastiese ding. Dit lyk vir my asof daar in oorlogstyd met soveel belangrike projekte met die hoogste prioriteit gedink moet word dat al die wetenskaplikes, of ten minste die goeies, die gewildste so hoog sal wees dat as u met 'n nuwe projek begin, om bymekaar te kom -
Oppenheimer: Onthou, dit was '43 'en die krisis van radar- en nabyheidsversekerings was verby.
Groueff: Ek sien. En ook die Chicago -groep -
Oppenheimer: Daar was baie interessant hierin, sodat mense dit wou doen as hulle kon. Sommige, nie almal nie.
Groueff: Maar u het dit gebou, sodat dit nie tegelyk gebou is nie, maar bietjie vir bietjie.
Oppenheimer: Nee, ek dink ons ​​bevolking het elke vier maande verdubbel.
Oppenheimer: Dus, aangesien ons 'n paar jaar daar was, was dit 'n redelik vinnige groei.
Groueff: Kan u my 'n paar name gee van die heel eerste mense wat saam met u na Los Alamos gekom het?
Oppenheimer: Ja. John Manley, Robert Wilson, John Williams, [Joseph] Kennedy, [Hans] Bethe baie vroeg, [Robert] Serber, [Emil John] Konopinski. Ek kon aangaan.
Groueff: Dus het u met hulle begin, en elkeen van hulle het meer voorstelle vir werwing?
Oppenheimer: Wel, die werwing was in die eerste plek vir min of meer my kommer. Robert Wilson was baie vroeg daar en het byvoorbeeld [Richard] Dick Feynman saamgebring. Hy was briljant.
Groueff: Ja, hy is baie kleurvol en het my baie kleurryke verhale oor Pasadena gegee.
Oppenheimer: Wel, hy was destyds in Princeton.
Groueff: Hy moes 'n kind gewees het.
Oppenheimer: Hy was.
Groueff: Toe ek hom nou sien, lyk hy soos 'n jong man - 'n baie aantreklike tipe akteur.
Oppenheimer: Ja. Wel, hy was toe nie so jonk en aantreklik nie, maar hy was - wel, dit is alles goed opgeteken en daar is geen sin om tyd te mors nie.
Oppenheimer: No, no. And this was, both from a theoretical, from an observational, and from a practical point of view, quite an adventure and it was still a very reasonable opinion that one of the many things that were needed to make it work was not completely in order on July 16. The doubts which then existed were not of a metaphysical quality [laugh]. I think that was the main thing we had always had this in mind as a possibly more effective and more sensible way to assemble a bomb. But as you undoubtedly know, we were forced to it in the case of plutonium.
Oppenheimer: Dit is 'n baie stumpfsinnig [dull] method anyway. And I think that at the time, when the laboratory had a sense of agonia was when we knew we had to do this and did not know whether we could. And the initial hopes we had, we never were able to prove out in a way which was convincing observationally and therefore retreated to a method which we could prove out and which worked but which was not the ideal one. But now we get very close to things of which I am sure the Russians know everything but I am not sure I am supposed to tell you.
Oppenheimer: Eksperimente. Yes, plutonium turned out not to be a cozy metal and one could actually take advantage of its peculiar properties and we did. But they were very hard to get straight in adequate amounts.
Oppenheimer: O ja.
Oppenheimer: Reg. I think this may be a Chicago invention because we came a little later.
Groueff: Reg. And each group had a story, which is worthwhile?
Oppenheimer: Ja. In fact, we talked at length with [Niels] Bohr to see what he knew about it. But what he knew was very reassuring.
Phillips was born February 1, 1907 in Hazleton, Gibson County. Volgens Women in Physics, Phillips graduated from high school at 15, earned a B.S. from Oakland City College in Indiana, taught for one year at her former high school, and went on to graduate school. In 1928, she earned a master's degree in physics from Battle Creek College in Michigan and stayed there to teach for two years. In 1929 she attended summer sessions on quantum mechanics at the University of Michigan under Edward U. Condon. When she sought Condon's help on a physics problem, her solution, rather than his, ended up being the correct one. This led to a lifelong friendship and Condon recommended Phillips for further graduate study at the University of California, Berkley. Here she pursued graduate research under Oppenheimer and earned her Ph.D. in 1933. Within a few years she was known throughout the physics world because of her contribution to the field via the Oppenheimer-Phillips effect.
The Sanscrit language, whatever be its antiquity, is of a wonderful structure more perfect than the Grieks, more copious than the Latyn, and more exquisitely refined than either, yet bearing to both of them a stronger affinity, both in the roots of verbs and the forms of grammar, than could possibly have been produced by accident so strong indeed, that no philologer could examine them all three, without believing them to have sprung from some common source, which, perhaps, no longer exists there is a similar reason, though not quite so forcible, for supposing that both the Gothic en die Kelties, though blended with a very different idiom, had the same origin with the Sanscrit en die ou Persian might be added to the same family.