Huisgenoot is in Julie 2012 saam met die klein vegtertjie en haar gesin na ’n rehabilitasiekliniek waar sy weer sou leer om kind te wees.
Sy lyk broos, byna uitgelewer, hier in die groot hospitaalbed, omring deur fotograwe wat die een flits ná die ander skerp in haar kamer laat afgaan.
Dr. Ridwan Mia, die plastiese chirurg wat ’n baanbreker-veloperasie op ’n erg gebrande Pippie gedoen het, kom stil-stil ingestap. Om sy nek is sy Pippie-das: die pienk-en-swarte wat hy op spesiale geleenthede vir sy wonderwerk-pasiënt dra.
Vandag, haar 185ste dag in die hospitaal, begin ’n nuwe reis vir die meisietjie wat aanvanklik geen kans op oorlewing gegun is nadat sy op Oujaarsaand derdegraadse brandwonde oor 80 persent van haar lyf opgedoen het nie.
’n Skare drom saam om die ambulans waarin Pippie versigtig gelaai word. Trane word afgevee oor die wonderkind wat enkele ure ná die ongeluk net ’n 10 persentkans op oorlewing gegun is. Dan loei die sirenes en sy is weg.
Die hoof van die sentrum wag haar in, darem saam met ’n paar bekendes, soos haar fisioterapeut. Sy word versigtig oorgetel na haar bed in die nuwe kamer met sy uitsig op die kleurryke terapiekamer langsaan.
Dis skof twee vir die meisietjie wat Suid-Afrika se verbeelding aangegryp het. Hier begin haar lang pad na ’n nuwe lewe. Hier sal Pippie weer leer hoe om ’n kind te wees.
Die gesin van Lephalale was platgeslaan toe ’n bottel vuuraansteekjel tydens ’n braai in Erwin se hande ontplof en sy hande en sy dogter se lyf brand. Maar sedertdien is hulle oorweldig deur welwillendheid.
Pippie was 20 weke lank aan ’n ventilator gekoppel, met ’n asemhalingspyp in haar lugpyp. Die pyp het ’n letsel in haar keel gelaat waar slym vassit; dit is die oorsaak van die roggelgeluidjies wat soms uit haar keel kom.
Om meer beweging te kry word ’n strek-, spalk- en posisioneringsprogram saam uitgevoer. Pippie sal met spalke aan vir sekere tye op haar maag, rug en sy moet wees. Sy sal met die spalke slaap, en soggens seweuur sal dit afgehaal word. Ná ’n uur sal dit weer vir twee uur aangesit word. So sal dit afwisselend voortduur tot saans agtuur, wanneer sy weer daarmee aan gaan slaap.
Ons gaan kuier weer vir Pippie in die kliniek. Sy is al vyf dae daar en het goed op die terapie gereageer.
Binne ses weke sal die span weet of Pippie weer sal kan stap. Hulle wil hulle nie uitlaat oor die moontlikheid nie, want net die tyd sal leer.
Pippie is steeds in isolasie omdat daar nog ’n hoë risiko vir infeksie is. Sodra dit verby is, sal sy in die terapiekamer begin speel en tyd op die swaai begin deurbring.
Waar sy in die hospitaal onder verdowing gebad is, bad sy nou gewoonweg. Dis ’n geweldige aanpassing. Toe Ridwan by die kliniekkamer instap voor hy vir ’n paar dae in New York moet wees, flikker die kleinding se ogies opgewonde. Maar dit verander gou in ’n gehuil toe haar verbande geruil en sy bad toe gedra word.
“Toemaar, Pippie, toemaar,” troos haar held. Maar die bad en baie gesigte om haar is vreemd en sy is ontroosbaar. Die spalke moet weer aangesit word. ’n Span verpleegsters en fisio- en arbeidsterapeute drom om die kleuter se bed saam.
Bo-oor die pleisters wat haar wonde bedek, word ’n sponslaag geplak en met nog verbande toegedraai. Haar armpies en hande word ook gespalk en die gewig van die spons dwing dit oop.
Baie trane gaan nog vloei. Voor die ongeluk het sy soos ’n grammofoontjie gepraat, maar toe die pyp so lank in haar lugweg was, het sy verleer om te praat. “Dit is wat ek die meeste mis. Ons was besig om haar te leer Engels praat. Ons sou saam in die bad sit en sy sou nie ophou praat en babbel nie. Sy sou na ’n prentjie in ’n boek kyk en vir my in detail van alles op die blad vertel.”
In haar arms luister die dogtertjie aandagtig, en af en toe trek haar mondjie skeef soos sy probeer glimlag wanneer sy daardie bekende stories hoor.
Anicè Kruger is vasbeslote om haar kind ’n kans op ’n normale lewe en voorkoms te gee, maar sy sal net so ver gaan soos Pippie haar toelaat. “Ek sal aanhou tot sy perfek is – of tot sy sê dit is nou genoeg. Ek sal haar nie dwing om iets te doen wat sy nie wil doen nie.”
Dit is nog onduidelik wanneer die rekonstruktiewe chirurgie sal begin. Vir eers wil haar ouers en mediese span die driejarige die geleentheid gun om haar rehabilitasieprogram te voltooi en haar ’n blaaskans van die operasiesaal te gee. Want tot sy 18 is, wag daar nog baie operasies op Pippie.
Die haartjies op Pippie se agterkop is goudgeel omdat sy weke gelede in Betadine gebad het, maar fyn lokkies groei klaar weer uit.
Dit sal mettertyd uitgesny word. Namate sy groei, sal daar jaarliks op haar oorgeplante vel fyn snytjies gemaak moet word sodat die vel kan rek en as’t ware saam met haar groei. “Soms groei die vel saam en soms nie. Dit sal ons net sien soos sy groei. Die letsels op haar gesig sal op ’n manier ook ‘sagter’ gemaak word,” sê Anicè.
Haar sweetkliere het wonderbaarlik behoue gebly en sy sweet soos ’n normale kind. Haar naeltjie was weggebrand, maar het weer vanself perfek uitgegroei.