Om 'n vrou regtig lief te hê, is om haar jou volle vertroue te gee. Ek is lief vir die lyn in Bryan Adams se liedjie,
"... en wanneer jy jouself vind
lê hulpeloos in haar arms,
jy weet jy is regtig lief vir 'n vrou. '
Om hulpeloos in haar arms te lê, moet jy beheer gee en kwesbaar wees. Jy moet vertrou dat sy jou nie opsetlik sal seermaak nie, dat sy uitkyk na jou welstand, heeltemal aan jou kant, en kyk na jou rug. Nog belangriker, jy kan vertrou op 'n hoër krag wat deur jou geliefde uitgedruk word, 'n oorvloed van liefde en omgee wat deur haar kan kom.
Om kwesbaar te raak met 'n vrou leer jou alles oor vertroue. Ek hoor dikwels: "Ek sal meer kwesbaar met haar wees as ek haar meer vertrou." Hierdie houding werk nie. Jou kwesbaarheid maak die deur oop om te vertrou en vertrou dat die deur oopgemaak word om lief te hê. "Lig hulpeloos in haar arms" bewys dat jy haar kan vertrou.
As jy haar nie vir hulp vra nie, hoe kan jy leer om haar regtig te vertrou? Laat ek 'n belangrike les uit my eie lewe deel, 'n tyd toe ek regtig Joyce se hulp nodig gehad het en haar wysheid ten volle moes vertrou.
My pa, hoewel dit dikwels 'n liefdevolle man, was geneig tot luidrugse uitbarstings van woede. As 'n kind het hierdie "temper tantrums" my diep geraak. Om te hanteer, het ek geleer om die skurende skreeu uit te stem, om dit nie eens op 'n bewuste vlak te hoor nie. Dit was my manier om my sensitiewe gevoelens te beskerm.
Hierdie hanteringsvaardigheid het my deur my kinderjare gekry, maar het my nie meer as volwassene gedien nie. In my verhouding met Joyce, as iets wat ek haar ontstel het en sy haar gevoelens uitgespreek het, was my lewenslange vaardigheid om uit te stem en haar nie te hoor nie, niks anders as vaardig nie. Toe ek Joyce as my onderwyser vertrou het, het ek haar gevra om my te help om met haar in al my gevoelens by haar te bly. Ek het geleer om my vrees vir sterk emosies te oorkom en my eie emosies gesond te maak, te danke aan my vrou.
Woede en vertroue kan bestaan
Ek het nie altyd hierdie volle vertroue van Joyce gehad nie. Toe ons in ons vroeë jare saam verhitte argumente gehad het, het dit soms gevoel dat sy my nie kon kry nie, dat ons op verskillende kante was, selfs dat ons verhouding baie bedreig was.
Ons word steeds boos, selfs verhitlik, maar nou vertrou ek Joyce. Ek vertrou dat dit nie saak is hoe kwaad sy vir my is nie, sy is nog steeds daartoe verbind om weer lief te hê. Dit is nie 'n klein dingetjie nie. Ek vertrou dat sy sal doen wat sy nodig het om haar hart vir my oop te maak, en dit help my om meer aanspreeklik te wees vir my eie toorn. Dit gee my toestemming om maniere te vind om my hart ook vir haar oop te maak.
Ek het probleme gehad met die vertroue van Joyce met mede-toonaangewende groepe. Toe ons albei sewe-en-twintig was, het sy by my aangesluit om groepsverwerkingswerk te doen. Ek het meer opleiding en ervaring gehad. Ek geweet meer as wat sy gedoen het, en sy het ingestem. Sy het dikwels langs my gesit, terwyl ek die meeste van die voorste gedoen het.
Toe besef sy dat dit nie saak maak dat ek nie geweet meer. Sy het begin om na haar intuïsie te luister en elkeen volkome lief te hê. Ek was dalk die terapeut, maar sy was die minnaar. Dit het my nie lank geneem om die lig te sien nie. Toe groepdeelnemers deur Joyce geliefd geraak het, het hulle veiliger gevoel en meer oopgemaak. Ek het begin sien dat die wysheid van die godin deur haar kom. Ek het geleer om daardie wysheid te vertrou, om daarvan afhanklik te wees.
Ou gewoontes sterf egter stadig. Miskien is ons grootste uitdaging om saam te werk, my ou gewoonte om die terapeut te wees, om Joyce te onderbreek om 'n punt te maak.
Van die hart af kom Joyce stiler en stadiger om te praat, met soms lang pouses tussen haar woorde. Daarbenewens het sy grootgeword in 'n gesin waar mense eintlik na mekaar geluister het, waar een persoon opgehou praat en toe 'n ander begin het.
Ek het daarenteen grootgeword in 'n gesin waar almal gelyktydig gepraat het, en wie geluister het, is dalk die een wat gehoor het. Daar was nie so iets soos 'n pouse tussen woorde nie, laat staan ​​sinne. Selfs die geringste pouse was bloot 'n uitnodiging vir iemand om te ruik.
So sal Joyce met die groep praat, en daar sal 'n pouse wees terwyl sy diep vir die regte woorde voel. Ek sal ongemaklik voel met hierdie ding stilte tussen woorde, 'n gaping wat met geluid gevul moet word, en sou binnekom om die dag te red. Dit sou natuurlik Joyce seergemaak het. Vir haar was dit 'n daad van disrespek. Sy het nie vertrou nie, nie nodig nie, selfs nie gewens nie. Soms het sy selfs opgehou om saam te werk met groepe.
Vertroue Instinkte en Sensitiwiteit
Ek is lief vir Joyce deur haar heeltemal voor 'n groep te vertrou. Ek is lief vir haar deur ruimte te skep vir haar om haar wysheid te deel, deur ruimte te maak vir die godin, deur terug te sit en te drink in haar liefde-gevulde woorde. Ek is lief vir haar deur te vertrou dat sy dinge kan sê wat ek nie kan hê nie, dat haar perspektief my balanseer, dat die twee van ons verenig veel meer effektief is as een van ons as individue.
Soms sien Joyce dinge wat ek nie doen nie. In een van ons vroeë groepe was daar 'n enkele vrou wat my liefde nodig gehad het op 'n manier wat oor 'n baie subtiele lyn gekruis het, maar 'n lyn wat Joyce gesien en gevoel het. In net een oomblik, terwyl ek tot en met afskeid geneem het, met net 'n paar woorde, het ek myself toegelaat om die een te wees wat haar nodig het. Energiek, ek het daardie selfde subtiele lyn oorgedra van professioneel tot persoonlik. Joyce het gefluister: "Nou is jy in die moeilikheid, Barry. Wag net en sien. '
Ek het haar ongelooflik gekyk. "Waarvan praat jy?"
"Jy het iets aan haar gegee wat nie joune was om te gee nie. Kyk net. Nou sal sy heelwat meer wil hê. "
Joyce was reg. Hierdie vrou het my begin stingel, en dit het baie tyd en energie nodig om haar te keer.
Ek vertrou dat Joyce my baie op soveel gebiede wil leer. Ek vertrou haar instinkte. Ek luister wanneer sy 'n innerlike ja of nee kry. Ek vertrou haar sensitiwiteit. Ek vertrou dat sy dinge voel wat ek nog nie geleer het om te voel nie. Ek vertrou haar wysheid. Sy het 'n manier om dinge te sien op 'n manier wat ek nie doen nie. Sy het 'n perspektief wat ek nie het nie.
Vertrou op die liefde
Meeste van alles, ek vertrou haar liefde vir my. Dit is onfeilbaar. Selfs as sy vir my kwaad is, het sy my nog lief.
En sy vertel my dikwels hoe goed dit voel dat ek haar so baie vertrou.
Skryf al die maniere neer waarop jy jou vrou vertrou. Dit mag jou verras hoeveel maniere jy op haar vertrou.