Blaasstene: oorsake, simptome, behandeling
Posted on Junie 6, 2019
Blaasstene is urienstene in die urienblaas. Hulle vorm gewoonlik in die urienblaas self, byvoorbeeld as die urine nie vrylik kan vloei as u urineer nie. Boonop kan urienstene uit die nierbeen via die ureter na die blaas vervoer word. In baie gevalle word blaasstene op hul eie uitgespoel, maar dit moet soms chirurgies of met spesiale tegnieke verwyder word. Lees alle belangrike inligting oor blaasstene hier.
Oor die algemeen is 'n uriensteen 'n soliede, klipagtige beton in die urienweg. As daar 'n uriensteen in die urienblaas is, word hierdie konkretie 'n blaassteen genoem. Die urineblaas versamel die urine as 'n reservoir en laat dit vrywillig toegedien word deur spesiale bespiering. Blaasstene kan hulself in die blaas vorm (primêre blaasstene) of hulle vorm in die nier of die ureters en kom uiteindelik in die urienblaas (sekondêre blaasstene) in met die konstante vloei van urine. Die simptome van urienstene is dieselfde by beide spesies.
'N Blaarsteen word gevorm wanneer sekere rotsvormende soute in die urine uitkristalliseer. Dit gebeur gewoonlik wanneer die betrokke sout in 'n te hoë konsentrasie in die urine is en dus die oplosbaarheidsdrempel oorskry. As die sout 'n soliede kristal vorm (konkresie), word daar mettertyd meer en meer lae daarop neergesit, sodat die aanvanklik klein calculus 'n steeds groeiende uriensteen word.
Afhangend van die tipe sout wat die klip uitmaak, onderskei dokters:
Kalsiumoksalaatstene (75 persent van alle urienstene)
"Struvite Stones" gemaak van magnesiumammoniumfosfaat (10 persent)
Uurstene van uriensuur (5 persent)
Kalsiumfosfaatstene (5 persent)
Sistien klippe (skaars)
Xanthin Stones (skaars)
Die onderskeid tussen die verskillende steentipes is nie net vir wetenskaplike redes nie. Inteendeel, die verskillende kliptipes verskil ten opsigte van hul oorsake, diagnostiek en behandeling. Dus, byvoorbeeld, kan slegs die kalsiumryke, "radiopaque" klippe wat op die X-straal opgespoor word of slegs sekere urienstene met 'n alkalisering van urine, weer opgelos word.
Blaasstene kan by mense van alle ouderdomme voorkom. Ouers en oorgewig mense is egter meer geneig tot blaasstene. Mans en vroue word net so aangetas. By mans is die oorsaak van blaasstene in die meeste gevalle benigne vergroting van die prostaat (BPH).
In baie gevalle veroorsaak blaasstene geen ongemak nie en word hulle met die urine deur die liggaam gespoel. As die urienstene egter die uitgang na die uretra blokkeer of te groot is om alleen deur die uretra te gaan, is mediese uriensteen verwydering nodig. Hier kan urienstene tydens 'n blaasrefleks met 'n tang of deur die sogenaamde skokgolfterapie (ESWL) verpletter word. Die resulterende stukke is dan klein genoeg om met die urienstroom uitgespoel te word. Korrekte operasies is slegs in enkele gevalle met baie groot blaasstene nodig. Benewens die verwydering, is veral die verwydering van oorsake belangrik om die opblaas van klippe te voorkom.
Mense met blaasstene het dikwels geen klagtes nie. Of die blaasstene simptome veroorsaak, hang hoofsaaklik af van waar die klip presies is en hoe hoog dit is. As dit vry is in die urienblaas, kan die urine ongehinderd deur die uretra (uretra) vloei. Spesiale simptome kom nie in hierdie geval voor nie. Aan die ander kant, as hy stewig teen die onderblaaswand sit en die uitgang van die urineblaas deur die uretra belemmer, ontstaan ​​ongemak. Die simptome ontstaan ​​enersyds as gevolg van die irritasie van die slymvlies wat veroorsaak word deur die dikwels skerpgemaakte blaassteen en andersyds deur die urine, wat dikwels tot by die nier ophoop. Tipiese simptome van die blaassteen is skielike, kolkerige bekkenpyn wat na die flanke kan uitstraal. Daarbenewens kan die urienstroom, wanneer u pyn urineer, skielik stop en die urine bloedig. Dikwels is daar ook 'n konstante drang om te urineer, gekombineer met 'n klein hoeveelheid urine tydens urinering (pollakisuria).
Hoe sterk die simptome is, hang af van hoe groot die blaassteen is. Kleiner urienstene lê gewoonlik die opening van die uretra net gedeeltelik en laat steeds 'n sekere hoeveelheid urine toe. By groter klippe kan al hoe minder urine deur die uretra beweeg, dus neem die simptome gewoonlik toe namate die klip groter word. 'N Volledige obstruksie van die uretra lei tot die opbou van urine in die blaas, wat oor die ureters na die niere kan strek. Hierdie situasie, waar urienaflewering nie meer moontlik is nie, word deur dokters verwys as urienretensie of ischurie.
Benewens hierdie simptome toon baie lyers 'n toenemende oproer. Dit kom hoofsaaklik daaruit dat diegene wat onbewustelik geraak word, na 'n liggaamsposisie soek waarin die pyn verdwyn. Hulle verander dus voortdurend van lieg na 'n staande posisie of gaan rond. Daarbenewens kan naarheid en selfs braking ontstaan ​​as gevolg van die pyn.
As u pyn ervaar wanneer u urineer of ongewone, krampagtige pyn in die onderbuik, is dit die beste om dadelik 'n dokter te besoek en die oorsaak daarvan uit te klaar. As die urine by die niere opbou, kan dit die niere permanent beskadig.
Blaasstene: oorsake en risikofaktore
Blaasstene is minerale soute wat normaalweg in die urine opgelos word en daarmee uit die liggaam gespoel word. Hierdie minerale soute kan onder sekere omstandighede uit die urine vrygestel word (dit "neerslaan") en sit in die blaas. Aan die begin van die ontwikkeling is blaasstene baie klein, kristalagtige strukture. Deur nog soute by te voeg, groei hulle gereeld geleidelik.
Dokters onderskei primêre en sekondêre blaasstene, Primêre blaasstene word in die urienblaas self geproduseer, sekondêre blaasstene word gevorm in die boonste urienwegorgane, soos die nier of ureters, en word met die urine in die blaas gespoel. Primêre blaasstene kom egter baie meer gereeld voor as sekondêre blaasstene. As die urienstene van die nier of ureter oplos, is hulle gewoonlik so klein dat dit maklik uitgeskakel word en nie in die blaas sit nie.
Die blaasstene word meestal gevorm wanneer uriene uit die blaas belemmer word (primêre blaasstene). Die urine bly lank in die blaas, sodat dit by die neerslag van minerale soute en dus by urienstene kom. Dikwels veroorsaak dit ook inflammasie in die urienweg, wat op die beurt die vorming van blaasstene bevoordeel.
Die tipiese oorsake van urinêre obstruksie sluit in prostaatvergroting of 'n neurogene blaasversteuring: Goedaardige vergroting van die prostaat (BPH) is 'n baie algemene bevinding by ouer mans. Ook by neurologiese siektes soos veelvuldige sklerose of paraplegie kan dit voorkom as gevolg van dreineringsversteurings tot die vorming van blaasstene. By hierdie siektes word die sametrekking van die blaasspiere en die urinering (mikturisie) dikwels benadeel.
In 'n urienweginfeksie kan die bakterieë die chemiese samestelling van die urine verander en die risiko van presipitasie van sekere stowwe verhoog. Dus word die vorming van magnesiumammoniumfosfaatstruvietstene toegeskryf aan urienweginfeksies met sekere bakterieë.
In Duitsland word 'n ongunstige dieet met baie dierlike vette, proteïene en oksaalsuurkos beskou as 'n risikofaktor vir die vorming van blaasstene. Oksaalsuur word ingesluit in byvoorbeeld neute, koffie, kakao, rabarber, beet en spinasie. Steenvormende stowwe soos oksalaat, kalsium, fosfaat, ammonium en uriensuur (uraat) kan slegs in 'n sekere hoeveelheid in die urine opgelos word en uit die liggaam vervoer word. As die hoeveelheid voedsel wat 'n voedsel inneem 'n sekere limiet oorskry, kan dit ook lei tot die neerslag van sekere stowwe.
Risikofaktore vir blaasstene is ook vreemde liggame in die blaas, soos blaaskateter of chirurgiese hegtings. Bakterië is veral maklik om by vreemde liggame vas te hou en veroorsaak sodoende 'n urienweginfeksie. Die infeksie verhoog op sy beurt die risiko vir blaasstene.
Ander risikofaktore vir blaasstene is:
te lae vloeistofinname (gekonsentreerde urine)
eensydige dieet met te veel vleis en suiwelprodukte
verhoogde inname van vitamien D3 (byvoorbeeld vitamienkapsules)
Gebrek aan vitamien B6 en vitamien A.
Osteoporose met verhoogde kalsiumvrystelling van die bene in die bloed
Paratiroïed-hiperfunksie (hiperparatiroïedisme) as gevolg van verhoogde kalsiumvlakke in die bloed wat met hierdie toestand verband hou
te hoë inname van magnesium
Blaasstene: ondersoeke en diagnose
As u vermoed dat blaasstene voorkom, is 'n spesialis in urinêre afwykings (uroloog) die regte persoon om kontak te maak. In groot stede is daar ook gevestigde uroloë met hul eie praktyk, in landelike gebiede word uroloë gewoonlik net in die hospitaal aangetref. Eerstens, die behandelende geneesheer is die mediese geskiedenis (geval geskiedenis) verhoog. Sodoende beskryf u die huidige simptome en vorige siektes aan die dokter. Daarna sal die dokter u verdere vrae stel om u persoonlike saak beter te verstaan. Dit kan vrae wees soos:
Het u tans probleme met urinering?
Het u probleme gehad om te urineer nog voordat die simptome begin het?
Is 'n vergrote prostaat aan u (mans) bekend?
Na die anamnese volg die fisiese ondersoek, Die dokter luister byvoorbeeld met die stetoskoop op sy maag en skandeer dit dan versigtig. Die fisiese ondersoek help die dokter om die oorsake van buikpyn beter te bepaal en watter verdere ondersoeke nodig is om dit duidelik te maak.
In die geval van vermeende blaasstene is meer ondersoeke gewoonlik nodig. Vir hierdie doel, as die pasiënt ondanks die blaassteen water kan laat lê, word die urine in die laboratorium ondersoek na kristalle, bloed en bakterieë. Daarbenewens word 'n bloedmonster geneem waarmee die nierfunksie geskat kan word en die uriensuurwaarde bepaal kan word. 'N Bloedtelling en bloedstolling dui op moontlike gepaardgaande ontsteking in die blaas. In die geval van inflammasie in die liggaam word die waarde van die witbloedselle (leukosiete) en die sogenaamde C-reaktiewe proteïen (CRP) in die bloed grootliks verhoog.
'N Röntgen- of ultraklankondersoek (sonografie) kan urienstene visualiseer. In die radiografie is dit egter net die sogenaamde "radiopaque" (kalsiumbevattende) klippe wat duidelik sigbaar is. 'N Verdere moontlikheid waarmee selfs radiolucent klippe vertoon kan word, is urografie. 'N Kontrastaat word in 'n aar ingespuit. Dit word in die liggaam versprei en maak dit moontlik om die niere en die urienweg met moontlike klippe te visualiseer. Intussen is urografie egter grotendeels vervang deur rekenaartomografie (CT). Met 'n rekenaartomografie kan alle soorte klip en 'n moontlike urienkonfyt veilig en vinnig opgespoor word.
'N Ander metode van ondersoek is sistoskopie. In hierdie geval word 'n staaf- of kateteragtige instrument met 'n geïntegreerde kamera (endoskoop) in die blaas ingebring. Dus kan klippe direk op die versend lewende beelde opgespoor word. Die voordeel van sistoskopie is dat kleiner klippe tydens die ondersoek pragtig verwyder kan word. Daarbenewens kan ander oorsake van die verstopping van urien vanuit die blaas, soos gewasse, verstop word.
As pyn voortduur, is die toediening van 'n pynstiller die eerste stap in die behandeling. In baie gevalle is 'n deeglike ondersoek slegs moontlik deur die vorige pynverligting. Selfs simptoomlose blaasstene, wat toevallig tydens 'n roetine-ultraklank ontdek word, moet behandel word, aangesien dit mettertyd in grootte kan toeneem en dan ongemak kan veroorsaak.
Dit hang hoofsaaklik van die grootte en ligging van die blaassteen af, of dit verwyder moet word of op 'n spontane vertrek moet wag. In die meeste gevalle benodig 'n blaassteen geen spesiale behandeling nie. Klein (≤ 5 mm) en vryliggende klippe in die urineblaas word in ongeveer 90 persent van die gevalle uit die uretra gespoel. Die dreinering kan verlig word deur sekere middels (byvoorbeeld tamsulosien), byvoorbeeld wanneer 'n vergrote prostaat die uretra verminder. By sommige klippe (Uratsteinen, Cystinsteinen) kan 'n mens ook probeer om die urienstene op te los deur 'n chemiese reaksie, of dit te verminder (chemolitolise).
Dit is in elk geval belangrik dat u baie drink om dit te ontsnap vir die klip. As pyn voorkom (soos dikwels die geval is wanneer die urienweg deur die urienweg beweeg), kan pynstillers soos diklofenak help.
As die klip te groot is vir 'n spontane afwerking, dan sluit die klip die uretra en daar is dus 'n urienkonfyt, en as daar 'n ernstige infeksie (urosepsis) is, moet die klip chirurgies verwyder word. Kleiner klippe, die dokter in 'n sistoskopie (sistoskopie) met 'n tang, of verwyder direk. In die geval van sistoskopie benodig volwassenes slegs plaaslike verdowing, sodat u self die prosedure op 'n monitor kan volg. By kinders word die prosedure onder algemene narkose uitgevoer. Na blaas kan u op dieselfde dag of binne die volgende twee tot drie dae terugkeer huis toe.
Hoe lank u na die behandeling in die hospitaal moet bly, hang af van hoe groot die klip verwyder is en of komplikasies tydens die prosedure voorgekom het. Soos met enige chirurgiese prosedure, is daar risiko's verbonde aan sistoskopie. Oor die algemeen is die risiko dat kieme met die instrumente in die blaas ingebring word en dit ontsteek. Daarbenewens kan orrelwande beseer word of selfs met die instrument deurboor word. Sulke voorvalle is baie skaars.
Die meeste intervensies behels al jare 'n druk van klippe deur drukgolwe. Hierdie prosedure word ekstrakorporeale skokgolflitotripsie (ESWL) genoem. In die ESWL word groter klippe deur skokgolwe vernietig, sodat die puin (nou baie kleiner) maklik deur die urine verwyder kan word. As pyn voortduur na verwydering van die blaassteen, kan dit 'n aanduiding wees van die ontsteking van die urineblaas (sistitis). Dit word opsioneel met antibiotika behandel.
'N Oop operasiemetode word vandag slegs in baie seldsame gevalle gebruik. Dit is byvoorbeeld nodig as die dokter nie die blaas met die endoscoop binnedring as die spieëlblas spieël nie, omdat die klip of ander struktuur die uretra of die ingang van die blaas blokkeer. Tumors in die gerekenariseerde tomografie-afbeelding kan soms ook soos urienstene lyk. Gewasse benodig egter basies 'n heel ander behandelingsmetode, sodat chirurgie in geval van twyfel meer oop is.
As die blaasstene veroorsaak word deur 'n versteuring van die leegmaak van die blaas, is die behandeling van die oorsaak op die voorgrond nadat die klip verwyder is. By mans lei prostaatvergroting dikwels tot uretra-afvoerstoornisse en gevolglike klipvorming. In so 'n geval kan 'n mens eers probeer om die prostaatvergrotingsmiddel te behandel. In die geval van 'n sterk vergrote prostaat of herhalende uriensteen, word 'n chirurgiese ingreep egter aanbeveel om die vorming van klippe uit te skakel. 'N Sogenaamde transuretrale prostaatreseksie (TURP) word gewoonlik aanbeveel. In hierdie prosedure word die prostaat deur die uretra verwyder.
Blaasstene: siekteverloop en prognose
Ongeveer 90 persent van die blaasstene, wat ≤ 5 millimeter is, word op hul eie met die urine uitgespoel. Intussen kan daar egter erge pyn voorkom as die blaassteen deur die uretra beweeg. In die reël kan alle urienstene wat nie vanself weggaan nie, verwyder word met ingryping of chirurgie. Eintlik probeer u eers wag vir 'n spontane klipafwerking voordat u 'n ingryping oorweeg.
Gevolglike skade deur blaasstene is skaars, byvoorbeeld wanneer 'n skerp blaassteen die blaaswand of die uretra beseer. As die klip deur die uretra beweeg, kan dit die muur van die uretra letterlik "skeur". Dit kan lei tot littekens van die uretra en dus permanente urinêre probleme.
Suksesvolle blaassteenverwydering waarborg nie dat daar geen verdere letsels sal wees nie. Dokters wys herhaaldelik daarop dat urienstene 'n hoë herhalingskoers het. Dit beteken dat mense wat een keer blaasstene gehad het, die risiko loop om dit weer te ontwikkel.
U kan die risiko van blaasstene verminder deur aandag te gee aan gereelde oefening en 'n gebalanseerde dieet wat baie vesel bevat en min dierlike proteïene bevat. Veral as u blaasstene gehad het, moet u slegs purien- en oksaalsuurkos in klein hoeveelhede neem. Hierdie kosse bevat vleis (veral afval), vis en seekos, peulgewasse (boontjies, lensies, ertjies), swart tee en koffie, rabarber, spinasie en Switserse snytjie. Daarbenewens moet u versigtig wees om ten minste 2,5 liter per dag te drink, sowel as die urienweg deurgespoel word, en die risiko dat minerale soute kan sak, daal. 'N Veilige metode blaasstene Daar is egter nie iets soos 'n algemene vermyding nie.