WW2 Tanks: Amerikaanse, Britse en Duitse geskiedenis - Oorloë - 2021
Die volgende artikel oor WW2-tenks is 'n uittreksel uit Barrett Tillman 'D-Day Encyclopedia.
Gepantserde oorlogvoering was 'n belangrike kenmerk van die Tweede Wêreldoorlog; onder die WW2-tenks het die Geallieerde en die Duitse leërs tenks en ander pantservoertuie in diens geneem. Afgesien van die gevegstenks (wat die Britte 'cruisers' genoem het), was daar infanterie-ondersteuningstenks, verkenningsvoertuie en gepantserde motors, personeeldrywers en tenkvernietigers, wat dikwels op tenks onderstel gebaseer was. Daar was selfs planne om tenks op landvaartuie te plaas. Aan die begin van die Normandië-veldtog het die Geallieerdes ongeveer 5.300 tenks gehad in vergelyking met Duitsland se 1.500.
Om te fokus op 'n spesifieke geval waarin WW2-tenks in direkte konflik gekom het, fokus hierdie artikel op die Invasion of Normandy.
Alhoewel Amerika enorme getal gepantserde voertuie vervaardig (sewe-en-veertigduisend tenks alleen in 1943-44), is slegs twee hooftipes deur die Amerikaanse leër gebruik.
M3 en M5 Stuart
Toe die M3, 'n evolusionêre ontwerp gebaseer op die M2A4, in Maart 1941 bekendgestel is, was dit geensins mededingend as 'n gevegstenk nie. Dit kon beslis nie vergelyk word met die Duitse Mark IV of die Britse Kruisvaarder nie, laat staan ​​die Sowjet-T-34. Die M3 was egter beskikbaar in getalle wat voldoende was vir uitvoer en gebruik word deur die Britte, wat dit die 'Stuart' genoem het na die Konfederale kavallerieheld van die Amerikaanse Burgeroorlog. Gewapen met slegs 'n 37 mm-geweer en beskerm deur hoogstens twee duim wapenrusting, was dit nietemin vinnig en behendig met 'n bemanning van vier mans. Stuarts, wat aangedryf word deur gas- of dieselenjins, kan sewe-en-dertig myl per uur op paaie haal. In Normandië het die M3 geen kans teen Duitse pantser gehad nie, maar was dit nuttig as 'n infanterie-ondersteuning en verkenningsvoertuig.
Van 1941 tot 1943 is Stuarts in drie hoofvariante en 'n aantal kleiner modelle gebou. Die totale M3-produksie was ongeveer 13.600 tenks, waarvan 5.400 aan Brittanje voorsien is en 1.600 aan Rusland. Britse tenkwaens was so lief vir die soort dat hulle dit die naam 'Skat' genoem het, en nie sonder rede nie - dit was vinnig, betroubaar, het selde loopvlak gegooi en dit was redelik maklik om te onderhou.
Die M5 was 'n opgegradeerde weergawe van die M3, wat 16,5 ton weeg. Vanweë die behoefte aan meer tenks van reeds bestaande modelle, is die eerste van ongeveer 6.800 M5's eers in November 1942 gelewer. Die M5 is hoofsaaklik van die M3 onderskei deur hellende glacis-pantser en 'n groter enjinkompartement om twee Cadillac V-8's te akkommodeer.
Die Sherman het baie mislukkings as 'n gevegstenk gehad. Die petrolenjin (425 tot 500 perdekrag) was geneig om 'op te breek' en die bemanning van vyf mans dood te maak. Gevolglik is diesels in M4A2s en A6's gebruik. Dit was lank en hoog, en maak dit 'n beter teiken as die panzers of die T-34, en dit is deur vyandelike tenks oortref. Dit het egter ook beduidende voordele gehad, waarvan die beskikbaarheid nie die minste was nie. Meer as veertigduisend Shermans is van 1941 tot 1946 gebou, wat nie net die Amerikaanse leër se behoeftes bevredig het nie, maar ook die Britte en Sowjets. Die Sherman, wat tussen drie en dertig en vyf en dertig ton weeg, het 'n pantser van 1,5 tot 2,5 duim dik, wat maklik deur baie Duitse wapens verslaan is. In werklikheid het Wehrmacht-kanonne Shermans as 'Ronsons' beskryf vir die gemak waarmee hulle kon brand. Alhoewel die M4 se 75 mm-geweer voldoende was vir oorspronklik beoogde doeleindes, het die vereiste vir 'n tienduisende ronde buislewe 'n lae snelsnelheid bepaal, wat tot swak penetrasie gelei het, en dit is te betwyfel dat baie Shermans veel meer as vyfhonderd rondes afgevuur het. Met groter ervaring het die Britte die bewapeningsprobleem erken en opgegradeer na 'n sewentien pond (76 mm) in die Firefly-weergawe.
Shermans het hul ook tot ander gebruike geleen, waaronder die onderstel en romp vir die M10-tenkvernietiger en 'n verskeidenheid ingenieursvoertuie. Konvensionele Shermans is toegerus met die dupleks-aandryfkit en opblaasbare "rompe" vir amfibiese bedrywighede, maar dit was op 6 Junie grootliks onuitvoerbaar. 'Snaakse' toestelle is bygevoeg vir die D-Day-veldtog, veral bulldozer-lemme en veldontwerpte ploeë wat die buitengewone dik blare van die Normandie-bocage kon binnedring. Laasgenoemde is ontwikkel deur Sgt. Curtis Culin van die Tweede Gepantserde Afdeling, gebruik skrootstaal van verwoeste Duitse hindernisse.
Die M18-tenkvernietiger het 'n drie-jaar-ontwikkelingsperiode gehad, beginnende met die doodloopstraat T49-geweermotor (of GMC) met, geleidelik, 37, 57 en 75 mm wapens. Die konstante was 'n Continental R975 400 pk radiale enjin wat in die T67-voertuig behoue ​​gebly het, wat in 1943 deur die leër goedgekeur is. Destyds het die Tank Destroyer Command besluit op 'n 76 mm geweer op die hoogste vlak.
Ses prototipes is gebou as die T70 GMC, wat met 'n nuwe velvlak en 'n oop, deurlopende rewolwer verander is. Die nuwe tenk-vernietiger, wat aangewys is vir M18, was redelik lig met twintig ton, het 45 mph op die pad en twintig landloop geklok. Buick het in Februarie 1944 begin met die produksie en lewer 2500 tot en met Oktober van daardie jaar af. 'N Bemanning van vyf man is beskerm deur 'n half-duim-pantser en 'n duim in die rewolwer, wat onvoldoende geblyk het sodra die Duitsers die tekortkominge van die voertuig verneem het. Die spoed en behendigheid van die Hellcat het dit egter in staat gestel om vinniger uit die moeilikheid te kom as wat dit binnekom. 'Gedurende Julie 1944 het die 630ste Tank Destroyer Bataljon drie-en-vyftig Duitse tenks en vyftien selfaangedrewe gewere geëis in ruil vir sewentien Hellcats.
Die Britse leër het in 1940 die meeste van sy tenks by Dunkirk verloor en moes sy gepantserde mag herbou. In die hele oorlog het Brittanje ongeveer vier en twintig duisend pantservoertuie van sy eie vervaardig, maar 3.600 in Kanada en 25.600 uit Amerika ontvang. As daar iets was, het Brittanje te veel verskillende modelle tenks en pantservoertuie verkry, waar dit miskien op 'n paar beproefde ontwerpe gekonsentreer het.
Die Centaur, wat van die Cromwell ontwikkel is, het 'n Liberty-enjin gehad, maar die meeste is daarna omgeskakel na Cromwells deur weer met Meteor-enjins uit te skakel. Omdat Centaurs met sespondgewere gebou is, is hulle as ongeskik vir gevegte beskou en word hulle hoofsaaklik as oefenvoertuie gebruik. Sommige is ook gebruik, soos teenvliegtuigplatforms met tweeling 20 mm-kanon of gepantserde verkenningsvoertuie. Tagtig is egter op D-Day met 95 mm howitzers opgegradeer vir die Royal Marine Armoured Support Group (sien British Royal Marines).
Die veertig ton Churchill was een van die swaarste Geallieerde tenks van die Tweede Wêreldoorlog. Soos die meeste Britse tenks het dit 'n vyfmansbemanning gehad. Sy enjin van 350 perdekrag, 'n Bedford-tweeling-ses, het dit skaars twaalf myl per uur laat ry, as gevolg van die buitengewone swaar beskerming van 'n ses-duim voorste pantser. Gewapen met 'n 75 mm-hoofpistool, was die Churchill beter in staat om Duitse wapenrusting aan te trek as enige ander Britse tenk.
Die krokodilvariant van die Churchill was 'n tenk met vlammeer wat 'n sleepwa met vierhonderd liter (1,810 liter) brandstof sleep, genoeg vir tagtig sekondes. Die vlamstraal kan op 120 meter gestroom word, hoewel vyf-en-sewentig meter as die maksimum effektiewe afstand beskou word.
Die Cromwell het die oneffektiewe Crusader vervang en is vroeg in 1943 ontplooi. Die Cromwell, wat aangedryf is deur 'n Rolls-Royce Meteor-enjin van ses honderd perdekrag, is volgens die sewe-en-twintig ton Cromwell volgens topsnelhede op 'n plat terrein van agt-en-dertig tot vyftig beskou. myl per uur. Dit het 'n kanon van 75 mm gemonteer en is beskerm deur 'n pantser tussen 'n derde van 'n duim en drie duim.
Die behoefte aan gepantserde ondersteuning van troepe in die lug het tot die Tetrarg gelei, wat die basis geword het waarop die groot Hamilcar-sweeftuig ontwerp is. Die Tetrarch, wat skaars agt ton geweeg het, het 'n enjin van 165 pk wat dit op plat terrein opwaarts van veertig kilometer per uur laat ry. Die bemanning van drie mans het 'n howitzer van 76 mm afgevuur en beskerm deur 'n pantser met 'n maksimum duim van 'n duim.
Duitsland en die Sowjetunie het die beste tenks van die Tweede Wêreldoorlog gebou. Onder die WW2-tenks het die reeks Panzerkampfwagen (gepantserde vegvoertuie) wat die voorpunt van Hitler se blitzkriegs in Europa en Rusland was, die wêreld se aandag getrek en ander Westerse lande oortuig van die behoefte om aan die Duitse standaard te voldoen. Anders as Brittanje, wat 'n verskeidenheid middelmatige ontwerpe vervaardig, het die Duitse panzerkrag in wese op drie soorte staatgemaak, elk uitstekend vir sy doel. Baie Duitse tenks gebruik diesel, wat hul bemanning 'n uitstekende kans gegee het om gevegskade te oorleef, in teenstelling met die Amerikaanse Sherman, met sy enjin wat met petrol aangedryf is.
Die Mark IV was die algemeenste Duitse WW2-tenk, en daarom in Normandië. Meer as agtduisend is gebou. Die vroeë modelle, wat in 1937 ontwerp is, was gewapen met 75 mm-gewere met 'n kort loop wat die beste geskik is vir infanterie-ondersteuning. Bestryervaring, veral in Rusland, het egter getoon dat dit nodig is om meer snelheid en 'n groter deurdringing van die vyandelike wapenrusting te hê. Daarom is 'n geweer met 'n lang loop gevoeg; die gevolglike Mark IVG word die derde hoofvariant wat in 1943 verskyn het. Dit weeg 25,5 ton en word aangedryf deur 'n driehonderdpk-enjin van Maybach wat 'n topsnelheid van vyf-en-twintig kilometer per uur lewer. Die bemanning van vyf mans is beskerm deur dertig tot tagtig millimeter wapenrusting en het 'n standaardvrag van sewe en tagtig hoofgewere-rondes gehad.
Een van die mooiste tenks van alle tye, het die Panther oorlogservaring in die ontwerp opgeneem. Die skuins wapenrusting (tot vyf-en-vyftig grade) is bereken om vyandelike rondes wat teen enige ander hoek as byna negentig grade staak, te buig. Met veertig tot tagtig millimeter (1,6 tot 3,2 duim) wapenrusting en 'n hoë snelheid Kw.K.42 75 mm-geweer, was die Panther 'n formidabele teenstander op enige voorkant. Alhoewel dit besonders swaar was vir sy dag, teen ongeveer vyftig ton (ongeveer twee keer die Mark IV), was die Mark V redelik vinnig; sy petrol-enjin van Maybach, die 690 hestekrag, het dit vyf-en-twintig kilometer per uur laat ry, maar hy kon 125 myl ver ry paaie. Panthers is betyds ontplooi vir die slag van Kursk in Rusland gedurende die somer van 1943, maar het daar meganiese probleme ondervind. Daaropvolgende verbeterings is aangebring aan die opskorting en transmissie, en ongeveer vyfduisend Panthers is uiteindelik geproduseer.
Die uiteindelike Duitse tenk, die Tiger, het in 1942 verskyn. Dit was 'n sestwintig ton landkruiser met die geweldige 88 mm Kw.K.36 L / 56 (dit wil sê, die lengte van die loop gelyk aan ses-en-vyftig boordiameters) wat reeds gevrees is en word deur die Geallieerdes gerespekteer. Die geweer was uiters akkuraat; na berig word, kan dit vyf rondes binne agtien duim van mekaar op 1,200 meter plaas. Die Tiger is beskerm deur twee-en-sestig tot 102 millimeter (2,4 tot 4 duim) wapenrusting, wat dit byna ondeurdringbaar gemaak het vir konvensionele antitankwapens. Dit het dieselfde basiese enjin as die Panther-'n twaalf-silinder, 690 pk Maybach, wat 'n gerespekteerde snelheid van vier en twintig kilometer per uur opgelewer het, ongeveer die helfte van so vinnig landloop.
Ten spyte van hul sterkpunte, was Tigers so duur om te produseer - net 1.340 is gemaak - dat dit slegs aan geselskap en soms bataljongrootte-eenhede uitgereik is. Die sewentig ton King Tiger is nie so suksesvol as die oorspronklike model beskou nie, en is beter geskik vir verdediging as aanstoot. In werklikheid kon sommige brûe nie die 'Royal' Mark VI ondersteun nie.
Sd. KFZ. 138 Marder III
In 1942 was die Marder (vernoem na die marten, 'n boomklimmende seasel) 'n 'vinnige oplossing' vir Duitse pantsereenhede wat skielik gekonfronteer word met superieure Sowjet-tenks soos die T-34. Die Duitse 75 mm-geweer PaK.40 is aan die Tsjeggiese 38 (t) onderstel gepaar met 'n Praga-ses-silinder-petrolenjin van 150 pk. Die vierkantige voertuig van twaalf ton het 'n bemanning van vier mans geneem. Byna 1 000 Sd. KFZ. 138s is aangekoop, asook 344 Sd. KFZ. 139's met die Sowjet 76 mm-geweer in die kamer vir Duitse ammunisie. Die meeste van die laasgenoemde is na die Oostelike Front gestuur, hoewel ongeveer vyf-en-sestig na Noord-Afrika gestuur is.
Sd. KFZ. 142 / Stu.G. III Aanrandingsgeweer
As 'n produksiemiddel was hierdie selfaangedrewe aanvalsgeweer gebaseer op die Panzer Mark III-onderstel met 'n pantser van 20 tot 81 millimeter (0,8 tot 3,25 duim). Die totale lengte (insluitend geweer) was twee en twintig voet, ses duim; hoogte sewe voet. Dit is in twee hoofweergawes vervaardig: die 142/1 met 'n 75 mm-geweer en die 142/2 met 'n 110 mm-hoeksitter. Albei was bedoel as infanterieondersteuningsvoertuie, maar die eerste weergawe was ook effektief in die antitankrol. Die 142/2 was egter een van die meeste Duitse pantservoertuie, met ongeveer 7.700 geproduseer. Die Stu.G. III's het ongeveer ses en twintig ton geweeg, met dieselfde Maybach V-12-gasmotor van 300 pk.
Sd. KFZ. 173 Jagdpanzer
Die "Hunting Panther", gebou op 'n Panther-onderstel, het nie die Panzer Mark V-rewolwer nie, maar het die langvat 88 mm PaK.43 L / 71 gemonteer (lengte gelyk aan een-en-sewentig deursnee), wat die Geallieerde tenk in Frankryk kon vernietig . Die Jagdpanzer, wat een-en-vyftig ton weeg met 'n bemanning van vyf mans, word aangedryf deur 'n Maybach V-12-gasmotor van 700 pk, wat dit 28 km / h op paaie laat ry het.
Soos die Marder, is die Hetzer (Baiter) op die viermans-Tsjeggiese 38 (t) -chassis gebou met die Praga 150-pk-enjin. Dit was egter 'n volledig omheinde voertuig van 17,6 ton, wat sestien voet lank en sewe voet hoog was. Dit het 'n 75 mm-PaK.39 L / 48-geweer gemonteer wat die meeste wapens op tipiese aanslagafstande kon binnedring. Die agtien ton Hetzer was 'n effektiewe tenkemoordenaar, hoewel sy beperkte travers 'n nadeel was, met sy sewe voet silhoeët en twintig tot sestig millimeter (0,8 tot 2,4 duim) skuinspantser. Dit kan 24 km / u op paaie en 'n landloop van 10 km / u maak. Meer as 2500 is vervaardig.
Hierdie artikel oor WW2-tenks kom uit die boek D-Day Encyclopedia,© 2014 deur Barrett Tillman. Gebruik hierdie inligting vir verwysingsaanwysings. Besoek die aanlynverkope-bladsy by Amazon of Barnes & Noble om hierdie boek te bestel.
U kan die boek ook koop deur op die knoppies aan die linkerkant te klik.
hierdieartikel is deel van ons groter bron vir die ontwikkeling van die wapen van die Tweede Wêreldoorlog. Klik hier vir ons uitgebreide artikel oor die WW2-wapens.