Italiaanse hoofkwartier, Alpine Front, 1916 - Inligting
Italiaanse hoofkwartier, Alpine Front, 1916
Hier sien ons op 'n stadium gedurende 1916 'n deel van die Italiaanse hoofkwartier aan die Alpynfront, met troepekwartiere op die agtergrond
Eerste Wêreldoorlog: 'n Oorlog van uitputting
Op 5 Desember 1915 het verteenwoordigers van die Geallieerde moondhede by die Franse hoofkwartier in Chantilly vergader om planne vir die komende jaar te bespreek. Onder die nominale leiding van generaal Joseph Joffre het die vergadering tot die gevolgtrekking gekom dat die minderjarige fronte wat oopgemaak is op plekke soos Salonika en die Midde -Ooste nie versterk sal word nie en dat die fokus sal val op die toenemende koördinering van offensiewe in Europa. Die doel hiervan was om te verhoed dat die Sentrale Magte troepe verskuif om elke offensief om die beurt te verslaan. Terwyl die Italianers probeer het om hul pogings langs die Isonzo te hernu, wou die Russe, nadat hulle hul verliese van die vorige jaar goed gemaak het, verder gaan na Pole.
Aan die Wesfront het Joffre en die nuwe bevelvoerder van die British Expeditionary Force (BEF), generaal sir Douglas Haig, oor strategie beraadslaag. Terwyl Joffre aanvanklik verskeie kleiner aanvalle begunstig het, wou Haig 'n groot offensief in Vlaandere begin. Na baie gesprekke besluit die twee op 'n gesamentlike offensief langs die Somme -rivier, met die Britte aan die noordoewer en die Franse in die suide. Alhoewel albei leërs in 1915 gebloei is, het hulle daarin geslaag om 'n groot aantal nuwe troepe op te wek, wat die offensief laat voortgaan het. Die opvallendste hiervan was die vier en twintig afdelings van die New Army wat onder leiding van Lord Kitchener gevorm is. Die New Army -eenhede, wat uit vrywilligers bestaan, is opgewek onder die belofte van "diegene wat saamgegaan het, sou saam dien." As gevolg hiervan het baie van die eenhede bestaan ​​uit soldate uit dieselfde dorpe of plekke, wat daartoe gelei het dat hulle 'Chums' of 'Pals' bataljons genoem word.
Burgerlikes en soldate by GHQ
Die aankoms van GHQ het die rantsoenering vir die burgerlike bevolking nog skerper gemaak en toegang tot kroeë was streng gereguleer vir burgerlikes en soldate. Mense kon gedurende die grootste deel van die dag (05:00 tot 22:00) in die stad rondbeweeg, maar niemand kon tussen 20:00 die stad binnegaan of verlaat nie. en 05:00 is straatbeligting verwyder en burgerlikes moes elke aand die vensters van hul huise verduister. Die verskaffing van voedsel en steenkool het vanaf 1916 'n groter probleem geword toe die inwoners van Montreuil, net soos al hul landgenote, 'n ontploffing moes verduur in die pryse wat hulle betaal het vir basiese voedsel soos vleis, botter, suiker en brood. Aangesien hierdie produkte te min was, het die burgerlike owerhede probeer om die buitensporigheid van die winsgewers te verswak met die oprigting van 'n stadskommissie in 1917 wat die mandaat gehad het om voorraad goedere aan te skaf wat dan teen amper kosprys aan die burgerlike bevolking verkoop kon word. .
Die Tommies van Montreuil
Britse militêre personeel verbonde aan GHQ is in en om die stad gehuisves. Algemene offisiere het in die naburige groot plattelandse huise gaan woon, terwyl die subalterns en die onderoffisiere in losies gesit is of by troepe in die nabygeleë kaserne gebly het. Die meeste van die Britse soldate wat by GHQ gewerk het, het goeie herinneringe aan Montreuil as 'n skilderagtige stad omring deur 'n pragtige platteland. Private H. Spring onthou, & quot Vergeleke met Rouen, was Montreuil 'n baie mooier en kleurryker plek & quot. 'Montreuil was 'n aangename plek en die manne was selfs gelukkiger daar as by Blendecques (naby Saint-Omer)', het 'n beampte van die geagte artilleriekompagnie opgemerk.
As die soldate nie wagstaan ​​of werk nie, kry hulle vrye tyd om te sport, soos tennis, sokker, skaats of swem, of ander aktiwiteite soos visvang, skilder, teken en toneelspel (beide teater en teater) ). 'N Ontspanningslokaal wat op inisiatief van die kaptein van die GHQ opgerig is, is elke week vir die troepe beskikbaar gestel om gedurende die week te kuier en vir godsdiensdienste. Wat die beamptes betref, het hulle hul vrye tyd deurgebring in 'n klubhuis op die perseel van die kleuterskool in die rue du Paon. Die gemors van die offisiere was 'n kosmopolitiese plek wat 'n uitstekende reputasie in die geallieerde leërs geniet het, veral vanweë die kwaliteit van die wynkelder.
Die betrekkinge tussen die Britse weermag en die plaaslike burgerlike bevolking, soos die tussen die stadsraad en die GHQ -koper, was oor die algemeen hartlik. Deur verskeie liefdadigheidsgebeurtenisse en vrygewigheidsdade het die Britse leër daarin geslaag om die harte en gedagtes van die mense van Montreuil en diegene wat daar skuiling gesoek het, te verower. Die bestaan ​​van romantiese skakels tussen jong Franse vroue en die Tommies, sowel as eenvoudige vriendskappe wat oor die baie maande van die oorlog ontstaan ​​het, het aangedui dat die verhouding tussen die weermag en die plaaslike bevolking goed was, maar dit beteken nie dat daar geen twispunte was nie tussen hulle. Benewens die beperkings wat op burgerlike bewegings opgelê word, het daar inteendeel talle geskille met betrekking tot rekwisisie en vergoeding ontstaan ​​by wolkverhoudinge. Die handel in alkohol en veral prostitusie was ook 'n bron van spanning tydens die oorlog.
Onthul: Die tragiese verhaal van die Italiaanse leër wat tydens die Tweede Wêreldoorlog in Rusland doodgevries het
Mamma Mia! Waarom het Italiaanse boere in God se naam buite Stalingrad doodgevries?
Gedurende die bitter winter van 1942–43 moes hulle tuis in Palermo of kalfsvleis in Venesië geëet het. In plaas daarvan word hulle in die sneeu getrap deur golwe van Sowjet -tenks wat soos demone uit die vriesende mis van die uitgestrekte Russiese steppe ontstaan ​​het.
Sommige Italiaanse soldate het baklei, en ander het gevlug. Baie is dood, en diegene wat nie in die Sowjet verdwyn het nie gulag gevangeniskampe. Byna die helfte van die Italianers wat in Rusland geveg het, het nooit tuis gekom nie.
Blameer die megalomanie van twee diktators. Die eerste is Adolf Hitler, wat die operasie Barbarossa bedink en beveel het, die noodlottige inval in die Sowjetunie in Junie 1941. Die tweede was Benito Mussolini, die narprins van despote, wat 115 000 Italianers gestuur het om te sterf in 'n konflik waar hulle dit nie gedoen het nie behoort.
Mussolini het in 1922 die eerste fascistiese diktator geword, toe Hitler net die onduidelike leier van 'n klein ekstremistiese party was. Hoe verneder was hy dat Italië as die struikelende boetie in die Axis -gesin sou eindig. Nog meer vernederend was dat Duitsland nooit aan Italië gesê het dat hy van plan was om Rusland binne te val nie (miskien omdat die Duitsers oortuig was dat alles wat hulle aan die Italianers gesê het, binnekort aan die Britte sou uitlek). Toe Mussolini verneem van Hitler se planne, het hy as 'n saak van fascistiese solidariteit daarop aangedring dat die Italianers deelneem. Buitendien, as die Sowjetunie verower sou word, is daar dalk nie 'n buit vir die armoede-arm Italië, wie se ekonomie dringend Russiese olie, steenkool en ander grondstowwe nodig gehad het deur die Britse vlootblokkade nie?
Nee dankie, antwoord die Duitsers, wat 'n meer realistiese siening as Mussolini gehad het waartoe sy Fascistiese legioene in staat was. In die somer van 1940 het Italië nie tot die oorlog toegetree nie, totdat Frankryk amper oorgegee het, en steeds is die Italianers rofweg deur Franse troepe hanteer (Italië se aasvoëlagtige gedrag het Roosevelt laat verklaar dat 'die hand wat die dolk vasgehou het' die agterkant van sy buurman "). Daarna het Italië die klein Griekeland binnegeval, net om deur die Grieke so erg geslaan te word dat Hitler sy leërs teësinnig moes stuur op 'n veldtog op die Balkan wat hy eerder sou wou vermy. Ook in 1940 het die groot Italiaanse leër in Libië 'n halfhartige inval in Egipte geloods, net om gelei te word deur 'n klein Britse mag wat hulle amper uit Afrika laat verdryf het. Weereens het die Duitsers tot die redding gekom, hierdie keer deur Rommel en sy Afrika Korps te stuur.
Is dit 'n wonder dat Hitler en sy generaals gevoel het dat die Italianers in Rusland meer moeite sou hê as wat hulle werd was? Beter dat Mussolini sy magte in die Middellandse See behou en die Britte vasbind terwyl Duitsland die werklike oorlog in die ooste voer.
Maar Il Duce het uiteindelik sy sin gekry. Die eerste wat in Julie 1941 gestuur is, was die Corpo di Spedizione Italiano in Rusland (Italian Expeditionary Corps in Russia), of WNNR, bestaande uit sestigduisend man in drie afdelings, plus 'n klein kontingent van ongeveer honderd vliegtuie. In Julie 1942 is die WNNR uitgebrei tot die Armata Italiana in Rusland (Italiaanse leër in Rusland), of ARMIR. Op sy hoogste sterkte bestaan ​​ARMIR, nou die Italiaanse agtste leër, uit 235.000 man in twaalf afdelings.
Dit was nie 'n tekenkontingent wat gestuur is in die naam van koalisie -solidariteit nie. 'N Kwartmiljoen mans was meer as wat Mussolini toegewy was aan Noord-Afrika, 'n slagveld op die drumpel van Italië.
Die probleem was dat die Italiaanse weermag nie goed voorbereid was op die Oosfront, of enige front nie. Die soldate was kleinboere, skaars geletterd, met swak opleiding, swak taktiek en 'n offisierkorps wat meer gemoeid was met sy eie troos as die welstand van sy manne. 'N Groot deel van die Italiaanse kontingent was elite Alpini bergtroepe, 'n formidabele mag in die berge, maar ongeskik vir tenks op die oop steppe.
Daar was 'n tekort aan wapens soos moderne artillerie en swaar teen-tenkgewere, en daar was so min vragmotors dat die Italiaanse infanterie in Noord-Afrika eintlik die voet van Libië na Egipte moes stap. Die ARMIR het net 'n handjievol tenks gehad, en dit was die lagwekkende Italiaanse modelle soos die sewe ton Fiat L6/40 ligtenk, wat binnekort teen die nege-en-twintig ton Sowjet T-34 tenks gestamp kon word, wat selfs die Duitsers skaars kon stop in 1941.
Selfs teen die Britte, wat self amateurs was in oorlogvoering in vergelyking met die Duitsers, kon die Italianers nie wen sonder Duitse hulp nie. Nou sou hulle die enorme, genadelose Rooi Leër aanvat, wat vol moderne tenks en artillerie was, en wat nie omgee hoeveel slagoffers dit neem nie, so lank as wat dit die vyand vernietig.
Aanvanklik was Rusland 'n wandeling in die son vir die Italiaanse soldate. Hulle presteer goed in die suide van Rusland in die somer van 1941, alhoewel hulle slegs vorder teen ongeorganiseerde en terugtrekkende Sowjet -leërs. Selfs toe die Rooi Leër in die winter van 1941–42 'n teenaanval ondergaan het, het die Italianers gehou - maar slegs met Duitse steun. Die soldate van die Duitse 'meesterras' het nie veel gedink aan die emosionele Italianers nie, 'n gevoel van Italiaanse soldate, van wie sommige eerder die Duitsers sou beveg het as hul bondgenote. Aan die ander kant het die Italianers baie beter oor die weg gekom as die Duitsers met Russiese burgerlikes, waaronder die vroue.
Toe Duitsland Operation Blue begin, sy somer 1942 -offensief in die suide van Rusland, het die Italianers saam met hulle gevorder. Hulle leërs het verswak van die wrede weer en die Sowjet -teenaanvalle die vorige winter, die Duitsers het al die mannekrag nodig gehad wat hulle kon kry. Die Duitser het sewehonderd kilometer ver gevorder na Stalingrad in die ooste en die Kaukasus in die suide, maar kon nie genoeg troepe bymekaarskraap om hul sterk uitgebreide frontlinies te bewaak nie, terwyl hy steeds genoeg magte konsentreer om hul offensief te behou.
Die behoefte om verdeling na indeling in die vleismaalder van Stalingrad te voer, terwyl 'n aparte offensief suidwaarts in die Kaukasus ondersteun word, het daartoe gelei dat die as-magte die flanke bewaak en agterkant dun versprei het. Onder hulle was die Italiaanse agtste leër noordoos van Stalingrad, wat 'n lang front van byna tweehonderd myl lank verdedig het, met byna geen Duitse reserwes om dit te ondersteun nie.
Stavka, die Sowjet -hoëkommando, het besef dat die swak punte van die Duitse bult in die suide van Rusland dié was wat deur die bondgenote van die as verdedig is.
Operasie Uranus, die eerste fase van die Sowjet -teenoffensief, het in November 1942 geopen met 'n blitzkrieg wat die Roemeense leërs wat die Duitse flank bewaak het, gestoomroller het en die Duitse Sesde Leër by Stalingrad omsingel. Die aanslag mis die Italianers - eers. Toe kom Desember 1942 in Operasie Little Saturnus, wat die Italianers, Roemeniërs en Hongare geteiken het. Twee afdelings van Italianers is deur vyftien Sowjet -afdelings en honderd tenks geteister, terwyl die paar Duitse reserwes te besig was om die Italianers te ondersteun. Intussen het ander Sowjet -magte die Roemeense en Hongaarse troepe op die Italiaanse flanke aangeval, en spoedig is die agtste leër omsingel.
Die Duitsers blameer die Italianers vir lafhartigheid. "By Kantemirovka het die blote oog van aanvallende tenks duisende Italianers op die vlug gedryf, wat slegs Duitse vooroordele bevestig het, asook die feit dat die Italianers gewoonlik hul wapens weggegooi het om nie onmiddellik na die voorkant teruggestuur te word nie," skryf historikus Rolf Dieter-Muller. 'Selfs binne die ARMIR het baie beamptes skaam en verbitterd gevoel oor hierdie toedrag van sake.'
Aan die ander kant was die Italianers oortuig dat die Duitser hulle verlaat het om hul eie kosbare Ariese velle te red. Trouens, die Italianers het byna twee weke lank geveg, ondanks minderwaardige getalle en minderwaardige wapens. Sommige troepe, onder leiding van die twyfelagtige Alpini, daarin geslaag om uit die omsingeling te breek in die desperate slag van Nikolajevka.
Maar 'n paar oorlewendes kon nie die feit verander dat die Italiaanse leër in Rusland vernietig is nie. En omdat die westelike geallieerdes Noord -Afrika ingeneem het, en binnekort Sicilië en Italië sou binnedring, was Mussolini se wankelende regime nie in staat om 'n ander leër na die ooste te stuur nie.
Die Agtste Weermag keer in Maart 1943 terug na Italië, ses maande voordat Italië aan die Geallieerdes oorgegee het. Teen September sou Italië in oorlog wees met Duitsland.
Michael Peck dra gereeld by tot die nasionale belang en skryf gereeld vir baie winkels soos WarIsBoring. Hy kan gevind word op Twitter en Facebook.
Beeld: 'N Gewonde Duitse krygsgevangene wat tydens die Slag van Stalingrad geneem is. Wikimedia Commons / Bundesarchiv, Bild 183-E0406-0022-011 / CC-BY-SA 3.0
Italiaanse hoofkwartier, Alpine Front, 1916 - Geskiedenis
18 Februarie 1916 - In Wes -Afrika val die Duitse kolonie Kameroen op die Franse en Britte na 17 maande se geveg. Dit laat slegs een Duitse kolonie in Afrika oor, bekend as Duits -Oos -Afrika. Daar blyk 10 000 troepe vaardig onder bevel van generaal Paul von Lettow-Vorbeck 'n ontwykende, maar dodelike teiken te wees, aangesien hulle deur 'n Britse mag onder leiding tien keer groter agtervolg word.
6 Maart 1916 - Duitsers hernu hul Verdun -offensief, wat hierdie keer aanval op die westelike oewer van die Maasrivier, met die doel twee strategiese heuwels noordwes van Verdun wat die belangrikste Franse posisie vorm. Einde Maart is die heuwels wat sterk verdedig word, egter slegs gedeeltelik in Duitse hande.
9 April 1916 -Die Duitsers val weer by Verdun aan, nou langs 'n 20 myl wye front aan die oostelike en westelike oewer van die Maasrivier. Weereens lewer die aanval slegs gedeeltelike winste in die lig van die harde Franse verset.
18 April 1916 - President Woodrow Wilson dreig om die diplomatieke bande tussen die Verenigde State en Duitsland te verbreek ná die insinking van die passasiersboot Sussex deur 'n U-boot in die Engelse kanaal. Die aanval was die begin van 'n nuwe U-Boat-veldtog rondom die Britse Eilande. Maar in reaksie op Wilson roep die Duitsers die U-Boats af.
3 Mei 1916 - By Verdun begin die Duitsers nog 'n aanval op die westelike oewer van die Maas. Hierdie keer kry hulle die voordeel en vang binne drie dae die twee Franse heuwels waarna hulle sedert begin Maart gestreef het, en bereik sodoende 'n stewige posisie noordwes van Verdun.
31 Mei 1916 - Die belangrikste Duitse en Britse vloot bots in die Slag van Jutland in die Noordsee, terwyl albei kante 'n beslissende oorwinning behaal, maar dit misluk. Vooruitstrydkruisers van die Britse Groot Vloot word aanvanklik suidwaarts gelok na die Duitse Hoogseevloot, maar draai dan heeltemal om en lok die hele Duitse vloot noordwaarts. Toe hulle naby kom, blaas die Britte op die Duitse voorskepe weg. Die Duitsers skiet terug en die twee vloot skiet verwoed op mekaar. Die Duitsers, bewus daarvan dat hulle deur die groter Britse vloot uitgevoer word, ontkoppel egter deur skielik weg te draai. In die dood het die Duitsers heeltemal teruggetrek. Die Britte waag nie 'n agtervolging nie en gaan eerder huis toe. Albei kante maak aanspraak op oorwinning.Alhoewel die Duitsers 14 van die 151 Britse skepe sink terwyl hulle 11 van 99 skepe verloor, behou die Britse vloot sy oorheersing oor die Noordsee en sal die vlootblokkade van Duitsland vir die duur van die oorlog ongeskonde bly.
4 Junie 1916 - Vier Russiese leërs aan die Oosfront, onder hul innoverende nuwe bevelvoerder, generaal Alexei Brusilov, begin 'n algemene offensief in die suidweste langs 'n front van 300 myl. Brusilov vermy die styl van voorspelbare smal frontlynaanvalle wat voorheen gebruik is, ten gunste van 'n ingrypende offensief oor honderde kilometers wat moeiliker is om vas te maak. Dun gespanne Oostenryk-Hongaarse troepe wat hierdie deel van die Front verdedig, word verras. Die Duitsers besef hul nood, en trek vier afdelings uit Verdun en stuur hulle oos. Teen die einde van die somer sal die Duitsers nog 20 afdelings stuur en die oorlewende Oostenryk-Hongaarse troepe saamvoeg in die Duitse leër.
24 Junie 1916 -Die Geallieerdes begin 'n week lange artillerie-bombardement van Duitse verdedigingsposisies aan die Somme-rivier in Noord-Frankryk, ter voorbereiding op 'n groot Britse aanval. Meer as 1,5 miljoen skulpe word langs 'n voormyl van 15 myl afgevuur om die ingewikkelde Duitse slootstelsel te verwoes en rye doringdraad wat die loopgrawe beskerm, uitmekaar te blaas. Die Britse bevelvoerder Douglas Haig meen dat dit 'n ongehinderde infanterie -opmars en 'n vinnige deurbraak van die Duitse Front op die eerste dag van die geveg moontlik sal maak.
13 Julie 1916 - Die Britte loods 'n nagaanval op Duitse posisies langs 'n gedeelte van 3,5 myl van die Somme Front. Nadat hulle byna 1 000 meter gevorder het, word die opmars gestuit, aangesien die Duitsers hul verdediging hergroepeer. Twee dae later dring die Britte weer die Duitse lyn binne en vorder na High Wood, maar word dan teruggedruk.
15 September 1916 -Die eerste keer dat tenks op 'n slagveld verskyn, vind plaas terwyl Britse troepe die Somme-offensief hernu en Duitse posisies langs 'n front van vyf myl aanval, wat 2.000 meter met tenksteun vorder. Die tenks wat deur die Brits ontwikkel is, beskik oor twee klein sy-kanonne en vier masjiengewere wat deur 'n agt man beman word. Namate die infanterie vorder, bied individuele tenks ondersteuning deur oor die Duitse doringdraad te blaas en om te rol, die verdediging van die voorste deur te steek en dan langs die loopgraaf te rol, en die Duitse soldate met masjiengeweer te hark.
10 Oktober 1916 - Roemeense troepe keer huis toe nadat hulle deur twee Oostenryk-Duitse leërs uit Hongarye gestoot is. Die Oostenryk-Duitse 9de leër val dan Roemenië binne en gaan na Boekarest.
6 Desember 1916 - Boekarest, die hoofstad van Roemenië, val op die Oostenryk-Duitsers. Dit beëindig die Roemeense weerstand teen die Oostenryk-Duitse inval effektief en plaas die land se hele landbou- en nywerheidsbronne, insluitend die Ploesti-olievelde, in Duitse hande.
15 Desember 1916 - Die laaste offensief in die Slag van Verdun begin terwyl die Franse die Duitsers uit Louvemont en Bezonvaux aan die oostelike oewer van die Maasrivier stoot. Gekombineer met ander grondverliese, beëindig die Duitse onttrekking die onmiddellike bedreiging vir Verdun en beide kante fokus nou op gevegte elders langs die Wesfront. In die algemeen het die Franse en Duitsers bykans 'n miljoen ongevalle gely tydens die tien maande lange stryd waarin die Duitsers nie daarin kon slaag om die stad Verdun in te neem nie.
Webontploffing: Italië 's Mannlicher – Carcano
Die M1891 Mannlicher-Carcano Cavalry-karabyn (bo) word getoon met sy voubajonet
in die vaste posisie. Onder die Cavalry Carbine is 'n uitstekende voorbeeld van die M1891
Mannlicher-Carcano Infanteriegeweer en bajonet met standaarduitgawe.
'N Skitterende flits van wit lig het in die lug oor hul koppe uitgebars, onmiddellik gevolg deur 'n donderende klap! Mirek se kop klop en sy ore lui - 'n granaat - bloed stroom uit sy ore en neus. Hy het gesukkel om sy vermoëns te herwin. Hy het die drang om te braak teruggeweer ... sy oë brand toe die oombliklike tonnelvisie geleidelik begin opklaar.
Hy kyk oor die plasing na Vaclav, sit steeds regop asof hy nog steeds die masjiengeweer beman wat nou in die vuil aan sy voete lê. Mirek se brein lyk ongebonde, nie in staat om die gruwelike toneel voor sy oë te verstaan ​​nie. Die grootste deel van Vaclav se kop is uit die mond op.
'N Ander blaas agter hom het hom teruggekeer na die werklikheid van die toneel in Picasso, wat sy deurmekaar gedagtes ontroer. "Die geweer is klaar!" Mirek strek na die Carcano -karabyn wat teen die gehawende muur van die sanderige rooibok leun. Hy het instinktief gehurk en oor die put gerol en op 'n knie langs Jaroslav opgeduik, wat vinnig oor die sandsakke se vuur skiet. Op sy karbine kom hy op om die Niemandsland te ondersoek, en sy aandag word onmiddellik gevestig op 'n tiental Oostenrykers wat deur twee gapings in die draadverstrengeling kom. Met die bout om die eerste van die ses patrone in die clip vas te maak, het sy regteroog die besienswaardighede gevind, terwyl die voorste paal op die bors van een van die grys gekleurde staalhelm-figure gesit het. Hy druk die sneller ...
In vergelyking met die meeste strydende nasies in die Groot Oorlog, was Italië die grootste van die 'laat -komers'. Die Italiaanse regering het hom op 4 Mei formeel aan die Triple Alliance met Duitsland en Oostenryk-Hongarye onttrek, in 'n golf van gewilde sentiment wat die geallieerdes bevoordeel, gekombineer met dieselfde "goudstorming" -entoesiasme wat die ander lande van Europa aangegryp het. 1915. Drie weke later op 24 Mei 1915 verklaar Italië oorlog teen Oostenryk-Hongarye, Duitsland en Turkye. Invloed kom uit sowel Frankryk as Groot-Brittanje in die vorm van talle beloftes van groot dele Oostenryk-Hongaarse gebied.
Die Geallieerdes het gehoop dat die opening van 'n Suidelike Front sou lei tot die massiewe herontplooiing van die sentrale magte. Dit alles het uiteindelik gebeur, maar die 'vinnige oorwinning' sou 31⁄2 lang, bloedige jare wees en 'n ongestoorde ramp verby.
Bajonette bevat die model 1891 "TS" Carbine -bajonet met die dwarsgleuf om op te monteer
die ongewone bajonetvlieg van die "TS" Carbine (bo). Model 1891 Mannlicher-Carcano Infanterie
bajonet soos uitgereik met die geweer (middel) en 'n seldsame "ersatz" weergawe van die model uit 1891
Infanterie -bajonet is vervaardig met 'n kopergreep en kruisbeskerming (onderkant).
6.5mm Fucile di Fanteria, Modello 1891
Toe die Italiaanse leër in 1915 oorlog voer, het hy dit gedoen met een van die modernste uniforms van die era en met 'n voorgeveggeweer van bewese kwaliteit en doeltreffendheid. Die primêre geweer gedurende die hele oorlog was die Model 1891 Mannlicher-Carcano. Die geweer wat deur Italiaans ontwerp is, het die laaistelsel geleer wat deur Ferdinand Ritter von Mannlicher, die produktiewe Oostenryk-Hongaarse kleinwapenontwerper, ontwerp is. Met sy clip-laai-stelsel deur Mannlicher het die Model 1891 Mannlicher-Carcano die tweede helfte van sy naam afgelei van die senior offisier in beheer van die komitee om die geweer te ontwerp en goed te keur. Terwyl die M91 'n aantal kenmerke van ander ontwerpe van die tydperk geleen het, is dit steeds uniek genoeg om meer respek te verdien as wat dit die afgelope jare ontvang het.
Tussen negatiewe resensies en gewere oor die geweer, is die mening van die algemene publiek oor die Carcano vol neerhalende opmerkings oor alles, van die sterkte van die ontwerp tot die kwaliteit van die vervaardiging. Niks kan verder van die waarheid af wees nie. Die Model 1891 Mannlicher-Carcano het met onderskeiding gedien deur twee wêreldoorloë, en hoewel dit ongetwyfeld deur nuwer en meer moderne ontwerpe tydens die Tweede Wêreldoorlog geklassifiseer is, was dit van 1915 tot 1918 'n uiters effektiewe wapen en het dit op elke front, van die duiselingwekkende, van krag gehou. hoogtes bo die wolke in die Alpe tot by die westelike loopgraafstelsels van die Isonzo.
Die Carcano het 'n aangepaste gesplete ontvangerbrug, 'n baie eenvoudige, maar effektiewe bout met reguit handvatsel en 'n reguitwandige inlyn-6-skoot tydskrif wat ver onder die voorraad strek. Die M91 word in een gladde beweging gelaai met 'n enkele pakkie met ses patrone in 'n plaatmetaalknip. Die M91 Carcano was aanvanklik ingebou vir die M1891 6.5x52mm-patroon, die heel eerste klein-kaliber rooklose patroon wat deur enige van die groot Europese leërs aangeneem is. Hierdie patroon het verskeie voordele meegebring in vergelyking met die 8 mm-patrone wat Duitsland en Oostenryk-Hongarye gebruik.
Benewens die uiters plat baan van die 6,5 mm-patroon, is die Carcano gevoed met 'n 6-ronde clip eerder as die standaard 5-ronde clip van die Oostenryk-Hongaarse geweer. Boonop kon die Italiaanse soldate 'n groter hoeveelheid ammunisie dra sonder om die gewig van hul gevegslading te vergroot, in vergelyking met die vyande wat hulle in die niemandsland konfronteer. Nog 'n voordeel van die klein 6.5mm -patroon was die ligte terugslag en die minimale verslag wanneer die wapen afgevuur is. Benewens hierdie voordele, en in teenstelling met die Oostenryk-Hongaarse M95, was die Italiaanse Mannlicher-klemme omkeerbaar en ontwerp om in die tydskrif te funksioneer, ongeag watter kant eers in die tydskrif geplaas is.
Die bout van die Carcano is 'n prentjie van eenvoud, terwyl dit steeds funksioneel en effektief bly. Die bout is gebaseer op 'n aangepaste weergawe van die vroeë Mauser-ontwerp met 'n hol stuk uit 'n stuk met dubbele teenoorwaartse voorste grendels wat twee uitsparings in die ontvanger net agter die stut sit. Die ongewone veiligheid is ontwerp deur Salvatore Carcano en is vasgemaak aan die boutmou wat die aanvaller in die boutliggaam sentreer. Die veiligheid is net voor die spanstuk en word ingeskakel deur die gekartelde oortjie met die duim vorentoe te druk terwyl dit teen die kloksgewys draai. As dit ingeskakel is, sluit die veiligheid die aanvaller effektief en voorkom dat die bout draai.
Die vroeë Mannlicher-Carcano's is met 'n versterkingsgeweer gesny. Hierdie unieke geweerstelsel was nie heeltemal nuut nie, omdat dit in 'n aantal vroeëre swartpoeiergewere en artillerie-stukke gebruik is. Die aanvanklike draai in die geweer by die stuitjie van die M91 begin met 'n draaisnelheid van 1: 19.25 ″ en eindig by die snuit met 'n draaisnelheid van 1: 8.25 ″. As dit behoorlik by die regte koeël met die regte snelheid pas, kan dit ongelooflik akkuraat wees. Die geringe voordeel wat in verhouding tot die vervaardigingsuitgawes behaal is, het egter uiteindelik tot die einde van die dertigerjare gelei dat hierdie geweerstelsel laat vaar is. Die eerste geweer -uitgawe is gedurende die lente van 1894 by elite -regimente van die Italiaanse leër afgelewer. Voordat elke regiment hul nuwe wapens ontvang het, is die boutkoppe versterk en verander met die bekendstelling van die eerste rooklose laai van die 6.5x52mm patroon, wat bekendgestel is as die 6.5x52mm Modello 1891/95. Die oorspronklike rooklose vrag bestaan ​​uit 30 korrels Balistite met 'n watte bedek met 'n 162-graan koper-nikkel-omhulde koeël met 'n snelheid van 2,296 fps.
Die M91 is in verskillende variasies vervaardig om die verskillende soorte troepe te bewapen, wat deel uitmaak van die taktiese leerstelling van die era. Die Infanterie -weergawe van die Model 1891 weeg 8 pond 7 onse, was 509⁄16 ″ in totale lengte met 'n 3011⁄16 ″ vat. Rooklose poeier was aan die einde van die 19de eeu te nuut om die ontwerpers van die Carcano in staat te stel om die verhouding tussen die verbrandingsnelheid van die poeier en die drukkurwes wat relatief tot die lengte van die vat gegenereer is, ten volle te verstaan, vandaar die tipies lang loop van die infanterie geweer. Dit sou nog tien jaar duur voor die ontwikkeling en aanvaarding van die eerste gewere vir algemene doeleindes, soos die Britse SMLE en die Amerikaanse Springfield.
Die infanteriegeweer is toegerus met moderne bajonette in messtyl in 'n tyd toe baie lande nog steeds onhandig te lang swaardbajonette uitgereik het. Ondervinding in die loopgrawe sou geleidelik daartoe lei dat die meeste ander strydende lande uiteindelik 'n vorm van mesbajonet sou aanneem.
Die dwars -sluitring van die 2de patroon "TS" Carbine (onder) langs die
later omskakeling in oorlogstyd na die standaard geweer bajonet lug (bo). Let op die afwesigheid
van die neusdopdraai draai tydens die oorlogstyd.
Die bisarre M1891 "TS" Carbine-bajonet-sluitstelsel was anders as ooit
voor of sedert vervaardig. Let op die transversale lug van die neusdop en die ooreenstemmende
monteergleuf op die bajonethouer. Hierdie stelsel is laat in die oorlog laat vaar
guns van die standaard geweer-styl lug en bajonet.
6.5 mm Moschetto per Cavalleria, Modello 1891
Die tweede variasie van die Model 1891 Mannlicher-Carcano-stelsel wat amptelik bekendgestel is, was die M91-kavalleriekarabyn. Hierdie klein karabyn was een van die eerste wapens wat wyd uitgereik was met 'n permanent vasgemaakte bajonet. As dit nie gebruik word nie, draai dit agteruit en sluit in 'n klein uitsparing aan die onderkant van die voorarm. Daar is ten minste nege verskillende variasies van die bajonet -sluitstelsel op hierdie klein karabiene, wat die ergste geteisterde versamelaars in staat stel om een ​​met elke bajonet -sluitvariasie te vind. Terwyl die insamelingsgogga my lank en swaar getref het met betrekking tot WWI -dinge, is ek bly om te sê dat my infeksie nog nie ver genoeg gevorder het om my so ver te dryf nie! Miskien eendag….
Die M91 Kavallerie -karabyn is uitgereik aan die Kavalerie-, Carabinieri- en die fietsryeenhede. In sy vroegste vorm het die karabyn nie 'n boonste handskerm gehad nie en 'n terugslagpyp was deur die voorraad gemonteer. In 1900 is die terugslagpyp laat vaar en 'n klein handskerm is bygevoeg net voor die voorkant. Die karabyn is goed onder die snuit gevul sodat die bajonet kan vou. Die totale lengte is 361⁄4 ″ en die vatlengte 1711⁄16 ″. Dit is 'n bietjie swaarder as die "TS" -karabyn, wat die weegskaal teen 14 pond kantel, maar die gewig van die kavalleriekaravyn bevat ook die bajonet, terwyl die van die "TS" -karabyn dit nie doen nie. 'N Enkele stel slingertoestelle wat aan die kant gemonteer is, was die standaardkwessie van die M91 Cavalry-karabyn. Die M91 Cavalry Carbine is bekendgestel met 'n afgedraaide bouthandvatsel, wat behoue ​​bly totdat dit uiteindelik uit diens is.
Hierdie WWI -vintage model 1891/95 patrone is in die vroeë koper Mannlicher
clips (later is staal gebruik). Die Italiaanse regering het die regte om die
Tydskrif en snit in die Mannlicher-styl van sy Oostenryk-Hongaarse uitvinder, Ferdinand
Ritter von Mannlicher, vir 'n bedrag van 300,000 Lira.
Moshetto Per Truppe Speciale, Modello 1891
Die laaste en mees algemeen vervaardigde weergawe van die M91 Mannlicher-Carcano voor die Eerste Wêreldoorlog was die model "TS" -karabyn uit 1891, die "TS" wat staan ​​vir "Truppe Speciale." Hierdie kort, handige karabyn is ontwerp vir gebruik deur spesialiste, soos masjiengeweerspanne, ingenieurs, artilleriste, seinmanne en omtrent elke ander tipe troepe wat 'n effektiewe skouerarm vereis wat maklik oor die rug geslinger word om albei hande vry te laat. Ondanks die behoud van dieselfde "M1891" naam as die Infanterie geweer, is die "TS" karabyn eintlik in 1897 bekendgestel. Die "spesialis" karabyn het 'n totale lengte van 365⁄16 ″ met 'n 1711⁄16 ″ vat. Dit wys die weegskaal teen 8,5 gram.
Die oorspronklike weergawe van die "TS" Carbine het 'n reguit bouthandvatsel, 'n terugslag in die voorraad en 'n baie eenvoudige boonste vatband soortgelyk aan die infanteriegeweer om die geweerbajonet te aanvaar. 'N Klein boonste slingdraai is aan die agterkant van die eenvoudige loopband gemonteer terwyl die agterste draaipunt onder die agtersteun gemonteer is. Baie min van hierdie vroeë variasie van die karabyn is voor 1900 geproduseer toe die patroon verander is. Die bouthandvatsel is op dieselfde manier as die Cavalry-karabyn gedraai, die kruisbout is uitgeskakel en 'n nuwe gestileerde neusdop is ingebring met 'n bisarre dwarse monteringsklem vir die nuut ingevoerde 'TS' bajonet. Net soos die oorspronklike band van die boonste loop, bevat die nuwe neusdop ook 'n draaibare draai op die agterste gedeelte.
Die nuwe "TS" karabyn het 'n mesbajonet op elke manier wat identies is aan die geweerbajonet, behalwe 'n klein, maar baie ongewone detail. Die hersiene M91 "TS" -karabyn het een van die vreemdste bajonet -sluitstelsels wat ooit ontwerp is. Die pommel van die "TS" -bajonet het 'n dwarsgleuf wat van kant tot kant deur die pommel loop, eerder as die tipiese lengte -pommel -gleuf wat op die meeste ander bajonette voorkom. Om die bajonet te monteer, word die snuitring op die geweer gegly terwyl die bajonet na die kant van die karabyn uitgeswaai word. As die snuitring teen die voorkant van die voorkant stop, word die bajonet dan afwaarts gedraai en die dwarsgleuf in lyn gebring met die dwarsgrendel wat op die neusdop van die karabyn gemonteer is. 'N Klein veer-aangedrewe plunjer wat in die hak van die pommel gemonteer is, dien om die bajonet op sy plek te sluit sodra die gleuf die nok behoorlik aangegryp het. Om die bajonet te verwyder, word die knoppie op die houer ingedruk terwyl die bajonet na die kant van die karabyn na buite draai.
Waarom hierdie ongewone sluitstelsel aangeneem is, is nog nooit duidelik gemaak in die bronmateriaal wat ek ooit teëgekom het nie. Spekulasie is volop, met die mees algemene verduideliking dat hierdie stelsel 'n teenstander verhinder het om u bajonet van u karabyn te ruk terwyl u te midde van hand-tot-hand-gevegte (!?) was. Persoonlik vind ek hierdie besprekingslyn belaglik.
Die slot is baie minder stewig as die standaard, tradisionele sluitstelsel wat op die M91 -geweer gebruik word. Die bewys dat dit dom was, was dat voor die einde van die oorlog, die Italiaanse munisipale depots begin het om die standaard M91 -geweer -bajonetpennetjies in die plek van die dwarsboute op die neusdoppe van baie van die "TS" -karabiene te sweis, sodat hulle toegerus kon word met standaard geweer bajonette. (Hierdie interessante variasies bied ook aan die versamelaars van vandag 'n ekstra patroon om na te soek!)
Vroeë weergawes van die "TS" karabyn het 'n enkele stel draaipunte onder die boude en op die agterste gedeelte van die neusdop. Namate die troepe meer veldervaring met die Carcanos opgedoen het, is daar in 1908 'n tweede stel slinger -bevestigingspunte bygevoeg aan die kant van die karabynvoorraad, wat die soldate 'n ekstra opsie gegee het om hul karabiene te dra. om te keer dat die inlyntydskrif in die soldate teruggrawe toe die wapen oor die rug geslinger is, en albei hande vry gelaat het.
'N Ander latere variasie van die "TS" karabyn is tydens die oorlog aan die einde van 1916 tot vroeg in 1917 bekendgestel, met 'n enkele stel aanhangpunte aan die kant gemonteer. Hierdie laaste variasie is vervaardig sonder dat daar 'n onderste draaipunt gemaak is; die boonste draai is van die agterkant van die neusdop verwyder en die agterste kolfdraai verwyder of in die geval van nuut geproduseerde karabiene, wat eenvoudig nooit in die eerste plek geïnstalleer is nie.
Die M1891 "Truppe Speciale" Carbine is in verskillende variasies vervaardig. Hier is 'n vroeë 2de patroon -voorbeeld (bo) met die draaipunte onder die kenmerkende neusdop en boude. Die volgende wysiging (middel) was nie universeel nie, maar daar was 'n stel slingerstange bygevoeg, eerder as draaipunte aan die kant van die voorraad. Die laaste variasie wat laat in die oorlog (onder) ingevoer is, het sy-aanhangpunte aan die sykant, terwyl die oorspronklike kolfdraai ook behoue ​​bly. 'N Bajonetlap van geweer-styl is op die neusdop gelas in die plek van die ongewone dwarssteunbout wat gewoonlik die kenmerk van die "TS" Carbine is.
Voor Italië se toetrede tot die Eerste Wêreldoorlog, is die M1891 Mannlicher-Carcano vervaardig by die regeringsarsenale van Italië in Terni, Brescia, Torre Annunziata en Torino. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het die Italiaanse weermag te kampe gehad met 'n konstante tekort aan handwapens, veral na die ramp in Caporetto. Benewens die omskakeling van 'n groot aantal verouderde gewere na 6.5x52mm, was 'n toename in die produksie van Carcano nodig en in 1917 is twee ekstra vervaardigingsfasiliteite toegerus om uitgebreide oorlogsproduksie te hanteer. Dit was Ordnance Roma en Mida Brescia. Die voorrade van die meeste voor-Eerste Wêreldoorlog en oorlogstyd Carcanos sal gevind word met die kenmerkende cartouche van die spesifieke arsenaal wat die wapen vervaardig. Na die Eerste Wêreldoorlog het baie oorlewende M91's die oorspronklike kartonhouers tydens die herverf verwyder. Benewens die karton, word die merk van die vervaardiger ook voor die ontvanger in die bokant van die vat gestempel.
Die totale produksiegetalle van die Mannlicher-Carcano sedert die amptelike aanneming daarvan deur die Italiaanse leër op 29 Maart 1891 tot die einde van die Eerste Wêreldoorlog in 1918 is nie bekend nie, maar toe Italië in 1915 oorlog voer, was die inventaris van Model 1891 Infanteriegewere staan ​​op 700 000. 'N Bykomende 150 000 karabiene van albei modelle het die totale totaal van alle M91's op 'n geskatte 850.000 te staan ​​gebring. Teen die einde van die oorlog was die totale aantal M91's wat geproduseer is, ongeveer 3,5 tot 4 miljoen van alle tipes saam.
Die volgende foto's toon 'n deursnit van die verskillende vervaardigersmerke, sowel as vervaardigingsdatums, soos aangetref op variasies van beide die Model 1891 Mannlicher-Carcano sowel as die modelle 1870/87 en 1870/87/15 Vetterlis.
Model 1891 "TS" Carbine (hierbo) vervaardig by
Brescia Arsenal in 1917. Model 1891 Mannlicher-Carcano
Infanteriegeweer (hieronder) vervaardig by die Rome Arsenal in 1918.
Met oorspronklike ammunisie of behoorlike handvragte, is die Model 91 Mannlicher-Carcano in al sy variasies 'n uiters akkurate wapen. Aangesien oortollige ammunisie in skietbare hoeveelhede amper verdwyn het, vervaardig verskeie Amerikaanse en buitelandse maatskappye spesiale herlaai-komponente vir die Mannlicher-Carcano. Benewens die herlaai van komponente, het beide Prvi Partizan en Hornady onlangs 6.5x52mm ammunisie wat in die fabriek gelaai is, bekendgestel.
As u 'n herlaaier is, is daar 'n wye reeks .264 ″ 6,5 mm-koeëls beskikbaar, benewens die nuwe Hornady-vervaardigde koeël met 'n diameter van 0,268 en#8243 wat ooreenstem met die presiese afmetings van die oorspronklike Italiaanse militêre koeël. Koper word vervaardig deur Prvi Partizan in Serwië en is maklik beskikbaar by Graf's & amp Sons. Voordat ek hierdie pad volg, beveel ek u egter aan om 'n diagnose op die boordiameter uit te voer en by die Italiaanse vuurwapenforum op GunBoards.com in te gaan en soveel vrae as moontlik te stel.
As gevolg van die veranderinge wat gemaak is in die geweer van baie van die Carcanos na die Eerste Wêreldoorlog, is daar verskillende boordiameters wat versamelaars opgemerk het. Benewens hierdie probleem, genereer die "draai -wins" -geweer wat in oorspronklike wapens voorkom, effens hoër druk as die standaard draai -geweer. Sommige probleme het ontstaan ​​oor die geskiktheid van koeël- en poeierkombinasies met die nuwe .268 ″ -koeëls wat volgens die oorspronklike Italiaanse spesifikasie vervaardig is. Die nuwe koeël is nie geskik vir sommige laadata wat in vorige herlaaihandleidings gepubliseer is nie, oorspronklik gebaseer op die gebruik van die kleinste deursnee .264 ″ -koeël. Daar is 'n groot aantal ervare laaiers wat gereeld by die Italiaanse forum kom, wat uitgebreide herlaai -data vir die .268 ″ -koeël op die forum gepubliseer het. Soos gewoonlik, wees versigtig, wees veilig.
'N Uitstekende geskiedenis
Om redes wat moeilik is om te verduidelik, is die Mannlicher-Carcano deur die jare heen onregverdig gemerk as 'n minderwaardige wapen van twyfelagtige kwaliteit en sterkte. Waarom dit die geval was, kan ek nie tereg sê nie. Een ding waarvan ek egter seker is, kan nie verder van die waarheid af wees nie. Die Model 1891 Mannlicher-Carcano het die dapper troepe van die Italiaanse leër gedien deur drie lang jare van bittere stryd van 1915 tot laat 1918. In die hande van die Italiaanse soldaat het die Mannlicher-Carcano bewys dat dit duisend maal die moeite werd is in desperate gevegte saam die Piave -rivier, op die Isonzo, Asiago en Carso Plateaus en bo die wolke in die hoogste dele van die Alpe. Die dapper bydraes van Italië tot die oorlogspoging het bygedra tot die uiteindelike nederlaag van die Sentrale Magte en die verbrokkeling van die Oostenryk-Hongaarse Ryk.
Die volgende foto's toon 'n deursnit van die oorspronklike produksie sowel as arsenaal-herbewerkings-kartonne wat op die voorraad van beide die Model 1891 Mannlicher-Carcano sowel as die Model 1870/87 en 1870/87/15 Vetterli gewere verskyn. Herwerkers word toegepas na enige verandering of herfinansiering van 'n vorige wapen. Dit sluit in:
A. 'n 1922 gedateerde herwerk -cartouche van die Govt. arsenaal in Rome.
B. 'n 1919 gedateerde herwerk -cartouche van die Govt. arsenaal in Rome.
C. 'n Gedateerde herverwerkingskartouche uit 1920 van die Govt. arsenaal in Brescia.
D. 'n Ongedateerde kartouche uit die voorraad van 'n model 1870/87/15 omskakeling uit die
Regering. arsenaal in Gardone.
E. 'n Produksiekartouche uit 1917 uit die boud van 'n vervaardigde M91 -infanteriegeweer
by die regering. arsenaal in Rome.
F. 'n Herverwerkte cartouche uit 1900 uit die regering. arsenaal in Torino.
G. 'n Produksiekartouche uit 1916 uit die Govt. arsenaal in Brescia.
Die model 1891 Mannlicher-Carcano is lank voor die Groot Oorlog in die veld getoets en in die geveg bebloed. Die Italiaanse leër was twee jaar lank in Libië in 'n hewige koloniale stryd gewikkel voor Italië se toetrede tot die Eerste Wêreldoorlog. Voorheen het regimente van Bersaglieri, die elite -fietstroepe van die Italiaanse leër, saam met eenhede van die Italiaanse infanterie, die M91 Carcano gedra as deel van die gesamentlike Europese en Amerikaanse hulpekspedisie om die beleg van die Westelike Legasies by Peking op te hef, China, tydens die Boxer Rebellion van 1900. Die wapen was bruikbaar en effektief en was baie geliefd by die Italiaanse troepe wat dit gedra het voor en gedurende die Groot Oorlog.
Hierdie foto (bo, links) is geneem deur 'n lid van die Amerikaanse kontingent na die verligting van Peking tydens
die Boxer Rebellion in 1900. Die Italiaanse Bersaglieri op die foto is gewapen met die model 1891
Mannlicher-Carcano Infanteriegeweer. Hierdie Italiaanse infanterie in winteruniforms (bo, regs) is gewapen
met die Model 1891 Mannlicher-Carcano en is ook geneem in Peking, China, na die opheffing
van die beleg van die Westerse ambassades tydens die Boxer Rebellion.
Voormalige Oostenryk-Hongaarse Tsjeggiese soldate wat deur die Geallieerdes gevange geneem is, het later vrywillig teen hul voormalige meesters geveg in die hoop om 'n onafhanklike Tsjeggiese nasie na die oorlog te verkry. By hierdie getalle is Tsjeggiese vrywilligers van regoor Europa en die Verenigde State gevoeg wat na die kleure gestroom het om die saak te help. Regimente is in Frankryk, Italië en Rusland gevorm om teen die sentrale moondhede te veg.
Hier is 'n lid van die 34ste Tsjeggiese Legioen Alpe Regiment, een van twee Legioen -eenhede wat in die laaste jaar van die oorlog as deel van die Italiaanse Weermag geveg het. Die uniform is vervaardig uit Italiaanse wol met greggio-verde kleur, maar die snit van die tuniek is op dieselfde manier as die van die Franse leër aangepas.
Die kenmerkende Alpine pet is identies aan die standaard Italiaanse Alpini cap met die uitsondering van die Tsjeggiese kentekens. Die res van die kit en toebehore is Italiaanse standaarduitgawes. Hierdie besondere soldaat is 'n assistent -masjienskutter, soos aangedui deur sy kraagteken en sy uitrusting. Die ongewone poskantige skouerblokkie en handskoene was nodig om 'n warm masjiengeweer te verplaas of te plaas terwyl dit in aksie was sonder om die soldaat of sy uniform te verbrand. Hy dra 'n M1891 "Truppe Speciale" karabyn, wat kort en handig was vir troepe wie se primêre funksie die meeste van die tyd nodig gehad het.
John Sheehan het baie meer materiaal verskaf as wat ons moontlik daarin kon druk
GUNS Magazine, so go you.
Italiaanse Alpini -soldate op 'n voorgestelde foto wat in die berge geneem is. Hierdie elite Alpe-troepe was hoogs opgelei en het die swaarkry gedra van die moeilike 'oorlog bo die wolke' wat in die Alpe geveg is teen Oostenryk-Hongaarse eenhede wat soms deur aangehegte eenhede van Duitse bergtroepe ondersteun is. Die soldate is gewapen met die Model 1891 Mannlicher-Carcano Infanteriegeweer. Alpini is altyd maklik om op te spoor met hul handelsmerkperiodes in Alpine-styl.
'N Lid van die elite Bersaglieri - fietsry -infanterie - poseer langs
sy voufiets, kompleet met saalskede en "TS" Carbine. Die fiets
kon gevou en aan die soldate se pak vasgemaak word as dit nie gebruik word nie.
Soos die geval was met die meerderheid infanterie tydens die Groot Oorlog, het Italiaanse soldate 'n toerusting van 60 tot 80 pond in die geveg gedra. Die M91 Carcano-bajonet word op die linkerheup gedra met die M1907-rugsak en die M1909-houtfat-styl "Guglielminetti" -waterbottel wat aan die agterkant geslinger is as dit in orde is.
Met hul haanveerpluime waai in die bergwind, 'n geselskap van
M91-gewapende Bersaglieri beman 'n vlak sloot in die Alpe.
Alpini Engineers sukkel met blok en pak om 'n 77 mm veldgeweer tot bo -op 'n rantlyn op te lig. Hierdie
terugbreekwerk was deurlopend nodig om die troepe wat op groot hoogtes veg, te ondersteun.
Alles, van voedsel en ammunisie tot artillerie en bouvoorrade, moes op dieselfde manier opgehaal word
manier om die posisies hoog in die berge bo die wolke voortdurend te verbeter.
'N Alpini met 'n volledige stel gly langs 'n kabel wat tussen verdedigingsposisies hoog in die Alpe gespan is.
Staalkabels wat alles ondersteun, van mandjies tot kabelkarre, gemotoriseerd en met die hand aangedryf,
is gebruik om troepe en voorrade op en af ​​te beweeg en om die voorposte hoog in die Alpe.
Italiaanse infanterie marsjeer deur die strate van 'n stad iewers in Noord -Italië. Hulle dra die M1909 patroon greggio-verde uniform, kompleet met die M1907 leer toerusting gordel en ammunisie sakke. Hierdie spesifieke eenheid dra Franse Mle. 1915 Adrian helms. Teen 1916 vervaardig die Italiaanse leër die baie verbeterde model 1916 Lippman-helm, wat by die meeste van die huidige versamelaars bekend staan ​​as die M16 Italiaanse Adrian-helm.
Italiaanse mariniers gaan "oor die hoof" in aanrandingsorde. Hulle dra M1891 Mannlicher-Carcano Infanterie-gewere met vaste bajonette. Die swaar pakke is in die opvanggebied agtergelaat en ekstra ammunisie en granate is in die soldaat se rugsak gedra tydens aanvalle op vyandelike loopgrawe.
Italiaanse troepe omhels die skans van 'n herontdekking vir beskerming teen 'n byna mis tydens 'n artillerie -spervuur.
Die graniet -samestelling van 'n groot deel van die Alpe het dit onmoontlik gemaak om behoorlike loopgrawe langs die geveglyn te grawe. 'N Algemene praktyk in hierdie omstandighede was om grondgebaseerde revetments te bou in die plek van die meer bekende WWI -loopnetwerke.
'N Alpini-masjiengeweer het gewys hoe 'n watergekoelde masjiengeweer in 'n versterkte posisie in die berge beman word. Net soos die soldaat van die Tsjeggiese Legioen van die Alpini in my uitstalling, is die assistentskutter gewapen met 'n M1891 "Truppe Special" Carbine. Die water van die masjiengeweer kan aan die linkerkant van die foto gesien word, terwyl 'n kas met ammunisie met gordel oopgemaak kan word op die regte voorgrond.
'N Gryp-sak-hoofkwartier word op hierdie foto getoon. Die koeriers wat langs hul fietse sit, het Model 1891 Cavalry Carbines oor hul rug geslinger, soos blyk uit die vou bajonette, terwyl die soldaat wat aan die linkerkant kniel, 'n Model 1891 "TS" Carbine dra.Om dit te voltooi, dra die soldate tweede van links met die Infanterie-gogga die M1891 Infanteriegeweer oor die volle lengte! Hierdie soldate dra die Italiaanse vervaardigde tweedelige M1916 Lippman-helm.
Die oorlog in die weste, 1914
Vir die vlot verloop van hul plan vir die inval in Frankryk, moes die Duitsers vooraf die ringvesting van Luik verminder, wat die roete voorgeskryf het vir hul 1ste en 2de leër en wat die belangrikste vesting van die Belgiese verdediging was. Duitse troepe het die oggend van 4 Augustus die grens oorgesteek na België. Danksy die resolusie van 'n middeljarige stafoffisier, Erich Ludendorff, het 'n Duitse brigade die stad Luik self in die nag van 5–6 Augustus beset en die sitadel op 7 Augustus, maar die omliggende forte het hardnekkig uitgehou totdat die Duitsers op 12 Augustus hul swaar houwitsers teen hulle in aksie gebring het. Hierdie beleggeweer van 420 millimeter was te gedug vir die forte, wat een vir een beswyk het. Die voorhoede van die Duitse inval was reeds besig om die Belgiese veldleër tussen die Gete -rivier en Brussel te druk, toe die laaste van die Luikse forte op 16 Augustus val. Die Belge trek toe noordwaarts terug na die verskanste kamp van Antwerpen. Op 20 Augustus het die Duitse 1ste leër Brussel binnegegaan, terwyl die 2de leër voor Namur verskyn het, die enigste oorblywende vesting wat die Maas -roete na Frankryk belemmer.
Die aanvanklike botsings tussen die Franse en Duitse leërs langs die Frans-Duitse en Frans-Belgiese grense staan ​​gesamentlik bekend as die Slag van die Grense. Hierdie groep verpligtinge, wat van 14 Augustus tot die begin van die eerste slag by die Marne op 6 September geduur het, sou die grootste slag van die oorlog wees en was moontlik die grootste stryd in die geskiedenis van die mens tot dusver, gegewe die feit dat altesaam meer as twee miljoen troepe betrokke was.
Die beplande Franse stoot in Lorraine, in totaal 19 afdelings, het op 14 Augustus begin, maar is deur die Duitse 6de en 7de leër in die Slag van Morhange-Sarrebourg (20-22 Augustus) verpletter. Tog het hierdie afbrekende Franse offensief 'n indirekte uitwerking op die Duitse plan gehad. Want toe die Franse aanval in Lorraine ontwikkel het, is Moltke kort-kort versoek om die regse sweep uit te stel en eerder 'n oorwinning in Lorraine te soek. Hierdie kortstondige impuls het daartoe gelei dat hy die ses nuutgestigte na Lorraine oorgedra het Ersatz afdelings wat bedoel was om die gewig van sy regtervleuel te verhoog. Dit was die eerste van verskeie impromptu -besluite deur Moltke wat die uitvoering van die Schlieffen -plan noodlottig sou benadeel.
Intussen het die Duitse keiserlike vorste wat die leërs aan die linkerkant (suidelike) vleuel van die Duitsers in Lorraine beveel het, onwillig geblyk om hul kans op persoonlike glorie te verbeur. Kroonprins Rupert van Beiere het op 20 Augustus sy 6de leër beveel om 'n teenaanval in plaas van om terug te val voor die Franse opmars soos beplan, en kroonprins William van Duitsland het sy 5de leër beveel om dieselfde te doen. Die strategiese gevolg van hierdie onbeplande Duitse offensiewe was bloot om die Franse terug te gooi op 'n versterkte versperring wat hulle weerstandskrag herstel en versterk het. Die Franse is dus kort daarna in staat gestel om troepe te stuur om hul linkerflank te versterk-'n herverdeling van krag wat verreikende resultate sou behaal in die beslissende Slag om die Marne.
Terwyl hierdie wipplankveldtog in Lorraine plaasgevind het, het meer beslissende gebeurtenisse plaasgevind in die noordweste. Die Duitse aanval op Luik het Joffre wakker gemaak tot die werklikheid van 'n Duitse opmars deur België, maar nie tot sy sterkte of tot die groterheid van sy sweep nie. By die voorbereiding van 'n teenaanval teen die Duitse opmars deur België, beoog Joffre 'n knypbeweging, met die Franse 3de en 4de leërs aan die regterkant en die 5de, ondersteun deur die BEF, aan die linkerkant, om die Duitsers in die Maas -Ardennen -gebied vas te trek. suid van Luik. Die fundamentele fout in hierdie nuwe Franse plan was dat die Duitsers ongeveer 50 persent meer troepe ontplooi het as wat die Franse geraam het, en vir 'n groter omhullende beweging. Terwyl die regterklou van die Franse knyper (23 afdelings) dus met die Duitse 5de en 4de leër (20 afdelings) in die Ardennen gebots het en teruggegooi is, het die linkerklou (13 Franse en vier Britse afdelings) gevind self byna vasgevang tussen die Duitse 1ste en 2de leër, met 'n totaal van 30 afdelings aan die een kant en die derde, aan die ander kant. Aangesien die Franse 5de leër, onder generaal Charles Lanrezac, in sy offensief suid van die Sambre -rivier nagegaan is deur 'n Duitse aanval op 21 Augustus, het die Britte, wat Mons op 22 Augustus bereik het, eers ingestem om daar te staan ​​om Lanrezac se linkerkant te bedek, maar op 23 Augustus het die nuus oor die val van Namur en die teenwoordigheid van die Duitse 3de leër naby Dinant daartoe gelei dat Lanrezac verstandig 'n algemene terugtog beveel het en op 24 Augustus het die Britte met hul terugtog van Mons begin, net betyds om te ontsnap van die omhulsel deur die Duitse 1ste leër se weste marsjeer om hul onbeskermde linkerflank.
Uiteindelik besef Joffre die waarheid en die totale ineenstorting van Plan XVII. Resolusie was sy grootste bate, en met onstuitbare koelte het hy 'n nuwe plan uit die wrak gevorm. Joffre besluit om die Geallieerde sentrum te swaai en suidwaarts van die Belgiese grens terug te draai na 'n lyn wat op die Franse vesting Verdun draai, en terselfdertyd 'n bietjie krag van die regtervleuel onttrek om 'n nuutgeskepte 6de leër te kan vestig heel links, noord van Parys. Hierdie plan sou op sy beurt in duie gestort het as die Duitsers nie self van Schlieffen se oorspronklike plan afgewyk het nie weens 'n kombinasie van Moltke se besluiteloosheid, swak kommunikasie tussen sy hoofkwartier en die veldleërbevelvoerders van die Duitse regtervleuel, en Moltke se gevolglike verwarring oor die taktiese situasie ontwikkel. In die eerste plek is die Duitse regtervleuel verswak deur die aftrekking van 11 afdelings. Ersatz troepe hiervoor soos vroeër bedoel, en nog sewe gereelde afdelings is oorgeplaas om die Russiese opmars na Oos -Pruise na te gaan (sien onder). In die tweede plek het Alexander von Kluck, in bevel van die 1ste leër, in werklikheid noordwaarts van Parys ingedraai eerder as suidwes van die stad.
Kluck se rigtingverandering beteken dat die oorspronklike wye sweep om die verre (westelike) kant van Parys onvermydelik laat vaar word. Nou sou die flank van hierdie wielende Duitse lyn langs die nabye kant van Parys en oor die gesig van die Parys -verdediging verby die vallei van die Marne -rivier gaan. Die voortydige inwendige wiel van Kluck se 1ste leër voordat Parys bereik is, het die Duitse uiterste regtervleuel blootgestel aan 'n flankaanval en 'n moontlike teenomhulsel. Op 4 September besluit Moltke om die oorspronklike Schlieffen -plan te laat vaar en vervang 'n nuwe: die Duitse 4de en 5de leër moet suidwaarts van die Ardennen na die Franse Lorraine wes van Verdun ry en dan saamkom met die suidwestelike opmars van die 6de en 7de leër uit die Elsas teen die vestingslyn Toul – Épinal, om die hele Franse regtervleuel te omhul, behoort die 1ste en 2de leër in die Marne -vallei intussen te waak teen enige Franse teenbeweging uit die omgewing van Parys. Maar so 'n geallieerde teenbeweging het reeds begin voordat die nuwe Duitse plan in werking gestel kon word.
Geen bespreking oor Duitse helms kan volledig wees sonder om camouflage aan te raak nie. Die gladde fabrieksafwerking op die helms weerspieël die glans van die son en maak 'n aanloklike teiken vir die vyand. Om die saak te vererger, het individuele soldate die helm gebruik om hul helms met motorolie tot 'n hoë glans te poets vir inspeksie. Vroeë tegnieke om te kamoefleer was om die helm met modder te besmeer wat alle spore van 'n glansende afwerking effektief verberg het. In Januarie 1917 het die oorlogsministerie toestemming gegee vir die toets van witkleurige doekhelmdeksels wat aan troepe in sneeugebiede aan die voorkant uitgereik sou word. Op 14 Februarie 1917 het die oorlogsbediening ook toestemming gegee vir die vervaardiging van grond- en veldgrys gekleurde seilhelmdeksels. 'N Bespreking is gevoer tussen die opperbevel en die algemene voorsieningskantore oor die vraag of hierdie deksels streng deur wagte en patrollies gedra moet word, of dat alle soldate 'n dekking moet ontvang. Dit blyk dat daar nooit 'n besluit geneem is nie, maar kontemporêre rekords dui aan dat 800 000 dekking uitgereik is. Soos gereeld die geval is, het soldate hul eie vindingryke maniere gevind om hul helms te kamoefleer. Sommige mans het ou sandsakke opgesny en die jute oor die koepel van die helm gevorm, en dan met 'n stuk borgdraad die lap aan die helm vasgemaak. Oorspronklike foto's sowel as oorlewende helms getuig van 'n verskeidenheid metodes wat gebruik word.
Grof gemaakte Hessiaanse lapbedekking op 'n M16 -helm
Die gebruik van kamoefleringpatrone op helms was 'n bron van debat. Die gebrek aan oorspronklike foto's wat aan die voorkant geneem is van mans wat hierdie helm gedra het, het daartoe gelei dat mense verkeerdelik geglo het dat die praktyk in die algemeen 'n naoorlogse afwyking was, of dat dit toegelaat is in sekere eenhede, soos Storm-troepe of Machinegun-bataljons. Alhoewel dit waar is dat baie ondernemende geallieerde soldate en Franse kleinboere camouflage -patrone op weggegooide Duitse helms geverf het om dit as oorlogsouvenirs te verkoop, het die Duitse opperbevel in werklikheid die skildery van kamoefleerpatrone op gevegshulms gemagtig en aangemoedig. In Julie 1918 kom daar 'n opdrag van die hoof van generaal -staf Ludendorff, waarin gevra word dat helms met 'n kamoefleerpatroon geverf word. Die richtlijn lui soos volg:
Hoof van die Algemene Staf van die Veldleër
II. Nr. 91 366
7 Julie 1918
Deur 'n doelgerigte, bont oppervlakverf op kanonne, mortiere, masjiengewere, staalhelms, ens., Kan hierdie toestelle baie makliker as voorheen uit die oog gehou word.
Die gemagtigde proewe het die volgende resultate opgelewer:
'N Geverfde oppervlak met een kleur (bv. Groen of ligbruin) of met klein stukkies verskillende kleure is beter as 'n standaard enkelkleurhelm, hoewel dit steeds die kenmerkende vorm en silhoeët herken.
In hierdie verband is 'n driekleurige oppervlak wat die rande vermeng het, wat 'n skadu-effek simuleer, nie meer as 'n afstand van 60 meter herkenbaar nie.
Besonderhede oor 'n bruikbare oppervlak: vaal kleure en die helm mag nie skyn nie. Die besprinkel van die nog-klam olieverf met fyn sand keer dat die oppervlak in die son skyn.
Die keuse van kleure moet doelbewus verander word volgens die tyd van die jaar. Een van die drie kleure moet ooreenstem met die basiese kleur wat in die gevegsgebied voorkom.
Geskik op die oomblik: groen, geel oker, roesbruin
Skeiding van die oppervlak van die helm in ewe groot gedeeltes, bestaande uit groot, skerp hoeke.
Ondersteuning – Aan die voorkant van die helm mag nie meer as vier gekleurde velde sigbaar wees nie. Ligte en donker kleure moet langs mekaar geplaas word. Die gekleurde segmente moet skerp van mekaar geskei word deur 'n vingerwye swart streep.
Noodsaaklike kleurstowwe vir 1000 helms: 5 kilogram elk van oker, groen en bruin 2 kilogram swart.
Na deurlopende wetenskaplike toetse het ek die ministerie van oorlog versoek om die toepaslike seisoenale kleurskema te reguleer. Tot op daardie stadium versoek ek dat die skildery op bogenoemde wyse moet geskied.
alle weermagopdragte (20 elk)
Inspekteur -generaal van artillerieskole
Pioniersgeneraal verbonde aan die hoofkwartier
Kommandant -generaal van die lugmag
Bevelvoerder van die gastroepe
General Staff Course Sedan
Veldartillerie- en voetartillerie -oefenterreine
Hoof van veldvervoer
Kantore la, Ic, B, Ammunisie. Z, P, F, Illb (3 elk)
Die vroegste weergawe van helms wat in camo -kleure geverf is, dateer eers uit 13 Junie 1918, met verwysing na proewe wat deur die 6de Beierse Landwehr -afdeling uitgevoer is, wat hul helms met 'n puntpatroon -camo geverf het. Nadat die verhoor suksesvol was en die opdrag uitgereik is, het die praktyk na die res van die weermag versprei. Daar moet egter nie aanvaar word dat elke eenheid aan die richtlijn deelgeneem het nie, aangesien daar baie oorspronklike foto's in November 1918 geneem is waarop Duitse soldate gewone grys helms aangehad het.
Tans het versamelaars verskeie variasies van kamoefleringpatrone geïdentifiseer wat op oorspronklike helms gevind is. Dit staan ​​bekend as skilpaddop, gebrandskilderde glas, vensterpyn, vlekke of spatsels en ruit camo. Dit is waarskynlik dat depots en individuele soldate hul helms geverf het met patrone wat by hul spesifieke vaardigheidstel pas, wat die talle patrone kan verklaar. Alhoewel die Ludendorf -richtlijn duidelik was oor watter kleure gebruik sou word, bestaan ​​variasies op oorspronklike helms. Dit is moontlik die gevolg van die beskikbaarheid van sekere kleure aan die voorkant, die behoefte om kleure te kies wat pas by die omgewing waar die individu hom bevind. Oorspronklike helms met dokumentdiens aan die Italiaanse voorkant is bekend dat hulle kleure van blou, steengrys en wit bevat, kleure wat goed sou inpas by die alpiene steth.
'N Duitse soldaat is onlangs gevange geneem.
Die Duitser het 'n duidelike kamoefleringpatroon op sy helm.
Met bewys van die uitstekende beskerming wat deur die M16- en beide die helms van die M18 -model gebied word, het hierdie helms lank na die einde van die Eerste Wêreldoorlog steeds gedra. Beide modelle sal toekomstige diens ondergaan met geringe veranderinge in die Reichwehr sowel as in Hitler se weermag tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Duitse troepe wat in die middel van die dertigerjare herwerkte M16's en M18's gedra het
Baie van hierdie helms is selfs na die oorlog deur buitelandse lande gekoop en tot in die sewentigerjare goed gedra. Die uitstekende beskerming wat die ontwerp bied, was die basis vir toekomstige Duitse staalhelms. Alhoewel die m16- en M18 -helm al lankal uit diens is, kan die helm se invloed nog steeds gevoel word. U hoef nie verder te kyk na die moderne Kevlar -helms wat deur Amerikaanse en NAVO -troepe gedra word nie. Die ontwerp van hierdie moderne helms bied dieselfde beskerming as wat die Duitse soldaat van die Groot Oorlog almal van hul staalhelms ontvang het.
Moderne MICH -helm gedra deur Amerikaanse dienspligtiges.
6. Hy het 'n pers hart in die Eerste Wêreldoorlog verdien.
Terwyl hy persoonlik 'n aanval op Duitse masjiengeweerposisies as deel van die Meuse-Argonne-offensief op 26 September 1918 gelei het, is Patton getref deur 'n ronde wat in sy linkerbobeen geskeur het. Hy was ernstig gewond en het die stryd vir die volgende uur vanuit 'n skulpgat voortgegaan en dring daarop aan om sy verslag by die afdeling se hoofkwartier in te dien voordat hy na die ontruimingshospitaal geneem word. Toe die Purple Heart in 1932 weer ingestel word, het Patton die eer ontvang vir sy gevegswonde.
DIE AUSTRO-HUNGARIESE LEER 1914-18
VIR VERSAMELAARS VAN SY POSITEMSdeurJOHN DIXON-NUTTALL
Hoofstuk 5: Infanterie, Kavallerie en Artillerie
Die doel van hierdie hoofstuk is om die organisasie van die drie hoofgevegs van die Oostenryk-Hongaarse weermag in detail te beskryf en aan te toon hoe dit tydens die oorlog ontwikkel het. Hulle ontplooiing gedurende die oorlog sal in hoofstuk 6 behandel word. Dit moet weereens beklemtoon word dat die ontwikkelinge wat in hierdie hoofstuk behandel word, nie die enigste is wat in die jare 1914-18 plaasgevind het nie. Baie plaaslike aanpassings het met organisasies gebeur, en ander is op eenhede gedwing, aangesien gevegte, klimaat, beskikbaarheid van wapens ens. Maar die belangrikste ontwikkelings word hier behandel.
Die infanterie is die hoofarm. In staat om op lang afstand of naby te veg, in die verdediging en in die aanval, kan die infanterie sy wapens met sukses gebruik teen enige vyand, in elke tipe terrein, bedags sowel as snags. Dit besluit oor gevegte: selfs sonder ondersteuning van ander arms en teen 'n numeries beter vyand, is dit in staat om die oorwinning te behaal, as dit net vertroue in homself het en die wil om te veg. Vir onwrikbare standvastigheid gekombineer met fisieke taaiheid, kwalifiseer dit om enige stryd, eers begin, ondanks alle hindernisse en verliese tot 'n suksesvolle einde te bring. & Quot
Paragraaf 1, Exerzierreglement 1911
Hierdie aanhaling, hoewel dit gebaseer was op onderrig wat geen idee gehad het van die werklikheid van oorlog in 1914 en later nie, was beslis korrek as die gedrag van die infanterie tydens die oorlog in ag geneem word. Tog het ervaring uit die oorlog getoon dat, hoewel die voetsoldaat die enigste man was wat met die vyand kon sluit en die nuwe wapens kon vashou, hy die nouste samewerking van alle wapens nodig gehad het om effektief en ekonomies. Dit was hierdie les, tesame met die vereistes wat bepaal word deur die grond waaroor die geveg plaasgevind het, wat gelei het tot die meeste veranderings in die organisasie tydens die oorlog. Die ontwikkeling van die infanterie -arm word in die volgende paragrawe bespreek en word uiteengesit in aanhangsel A by hierdie hoofstuk.
Voordat die organisatoriese aangeleenthede aangegaan word, is die titels van die verskillende regimente van belang. Die basiese eenheid van die infanterie was die regiment. Dit was van drie tipes: k.u.k., k.k. en k.u. (M.kir.). Die k.u.k. kan IR, KJR of bhIR wees. K.k. kan LIR wees (vanaf Mei 1917, SchR) of LSchR (wat in Mei 1917 KSchR geword het). Die k.u. regimente was almal M.kir. Honv & eacuted. Let daarop dat Landsturm nie hier oorweeg word nie. Die bron waaruit elk van die honderd -en -sewentig regimenten infanterie gekom het, kan gevind word deur te verwys na aanhangsels B, C en D na hoofstuk 3. Elke regiment het 'n nommer, voorafgegaan deur die letters kuk, kk of M.kir . Boonop het elke IR, LIR en HIR 'n verdere titel gehad wat die kolonel van 'n IR aandui, of die distrik waaruit 'n LIR of HIR ontstaan ​​het. Die meerderheid k.u.k. IR het as hul kolonel 'n lid van die keiserlike dinastie of van 'n vreemde heersende huis gehad, of 'n prominente individu wat lewend of dood was. IR 34, wat uit Kassa opgebou is en bestaan ​​uit Magyars en Slowake, was dus ten volle 'k.u.k. Infanterieregiment Wilhelm 1 Deutscher Kaiser und K & oumlnig von Preussen Nr. 34 'terwyl LIR 21' K.k. Landwehrinfanterieregiment St Polten Nr. 21 'en HIR 1 was' M.kir. Budapest1 1-so Honv & eacuted Gyalog Ezred '.
En nou na regimentele organisasie. In die k.u.k. IR, KJR en bhIR was in vrede gebaseer en tot 1917 op 'n viersisteem: sien bylaag A by hierdie hoofstuk vir die uitsonderings. 'N Infanterieregiment het 'n hoofkwartier gehad, en vier veldbataljons, van 1 tot IV, elk met vier kompagnies wat 1 tot 16 deur die regiment was. So was Nr.2 Komp in die eerste bataljon en Nr.12 Komp was in die derde bataljon. In elke geselskap was vier geweerpeloton elk met vier afdelings.Boonop het 'n regiment oorlog gevoer met vier masjiengeweerafdelings, een vir elke bataljon. As 'n reël word die k.k. LIR en die Honv & eacuted was gedurende die oorlog op 'n drie bataljon basis. Aan die begin van die oorlog het die drie regimente van die Tiroolse LSch onderskeidelik ses, vyf en vyf bataljons gehad, maar slegs vier, drie en vier masjiengeweerafdelings. By mobilisering word 'n k.u.k. IR het saam met vier bataljons ongeveer 4600 geledere gewapen met gewere, bajonette, pistole en twee masjiengewere na elke bataljon. 'N Kompanjie was ongeveer 250 man.
Die eerste verandering het in 1915/16 plaasgevind toe 'n gedeelte van twee 37 mm, 1800 m afstand, infanteriegeweer in elke regiment ingevoer is. Hulle is gevolg deur mortiere, vlamwerpers en soekligte vir die verligting van die slagveld. Toe, in 1917, is 'n masjiengeweer kompanie van agt gewere in elke bataljon ingesluit. Intussen is die aantal peloton in 'n geselskap tot drie verminder, maar elke geselskap het nou twee afdelings elk van twee ligte masjiengewere. Die vuurkrag van die infanterie is dus aansienlik verhoog.
Terwyl bogenoemde veranderings aangebring is namate toerusting beskikbaar geword het, het dit geblyk dat 'n vierbataljonregiment onhandig was. Daar is besluit dat elke regiment uit drie bataljons moet bestaan, 'n verandering wat gedurende 1917 aangebring is, maar wat eers in die lente van 1918 voltooi is. die Algemene Staf in Julie 1917, het eintlik gestalte gekry. Hierdie reorganisasie, wat diepgaande was, word weerspieël in die gegewens uiteengesit in hoofstuk 6. Die effek daarvan op die infanterie word getoon in die regterkolom van aanhangsel A by hierdie hoofstuk. Die Nuwe Leër het nog veertig infanteriebataljons benodig, en dit is gevind uit die vermindering van bataljons in elke regiment wat reeds opgemerk is. Terselfdertyd het ongeveer een-en-dertig bataljons 'n oorskot geword, en hulle manne word deur die nuwe regimente opgeneem.
Die finale vestiging het alle infanterie-regimente gevind met drie bataljons (I tot III), elk van vier geweerkompagnies (1-12) van drie geweerpeloton en 'n ligte masjiengeweer-peloton van twee gewere. Binne die regiment was vier swaar masjiengeweermaatskappye elk met agt sulke gewere. Daar was ook 'n tegniese maatskappy met pioniers pioniers, soekligte, mortiere en ander spesiale gevegstoerusting, asook 'n telefoonpeloton. Om die vestiging te voltooi, was daar 'n aanvalsmaatskappy vir die bestryding van patrollies en infiltrasiewerk, en die gevegs- en toevoerstreine. Die regiment was altesaam 3000 man uit alle geledere. Teen die einde van die lente van 1918 was die infanterie behalwe die Landsturm in hierdie onderneming, hoewel daar min twyfel bestaan ​​dat daar nog 'n paar eenhede op die Balkan en miskien in die Oekraïne was wat nie al die wapens en toerusting waarna hier verwys word ontvang het nie. Die infanterie was nou baie goed ingerig!
Die Feldj & aumlger -bataljons (FJB) is as ligte infanterie beskou, net soos die KJR. Bylaag B tot hoofstuk 3 toon aan dat hulle mans hoofsaaklik uit die bergagtige gebiede van die monargie gekom het. Bylaag A by hierdie hoofstuk toon aan dat daar geen FJB3, 15 of 26 aan die begin van die oorlog was nie. Dit was omdat hulle, saam met ander wat vroeg in 1914 herstel is, in 1890-1893 bataljons van die Tiroler J & aumlger Regiment geword het. Die TJR, wat in 1895 by herorganisasie die KJR geword het, was afstammelinge van 'n regiment met die naam wat in 1801 tot in die Napoleontiese oorloë gevorm is. FJB3, 15 en 26 is vroeg in 1915 weer as Feldj & aumlger grootgemaak.
In Augustus 1914 het alle FJB (behalwe nr. 11, 20, 24 en 29) vier veldgeselskappe elk van vier peloton, in totaal 250 alle geledere in elke geselskap, en 'n masjiengeweergedeelte van twee gewere. Daar was ook 'n gevegs- en voorraadtrein. Teen Augustus 1918 het 'n FJB nog vier maatskappye en die treine gehad, maar dit het ook 'n tegniese onderneming met mortier, masjiengeweer, soeklig, pionier en seinpeloton. In totaal was dit ongeveer 1100 in alle geledere. FJB 11, 20, 24 en 29 het aan die begin van die oorlog slegs drie veldmaatskappye gehad, plus die masjiengeweerafdeling en 'n fietsrymaatskappy. Hierdie laaste was Nr.4 Komp en het bestaan ​​uit drie peloton met opvoubare fietse en 'n masjiengeweer -peloton. Dit het ook twee motorvragmotors, twee motorfietse en 'n noodhulp -afskop op fietse met opvoubare draagbande wat van sleepwaens gemaak kan word om agter die siklusse te sleep. By die mobilisering is die vier kompagnies fietsryers van hierdie vier FJB saamgegroepeer om 'n fietsrybataljon (RdfBaon) te vorm wat met 7 KD oorlog gemaak het. Soos uit aanhangsel A blyk, is meer van hierdie bataljons gevorm, en uiteindelik het 5 en 11 HKD elk een gehad. Die FJB mobiliseer as ekstra bataljons in sekere infanteriebrigades. Maar dit is interessant om daarop te let dat 8 ID 161 IBrig insluit wat bestaan ​​uit FJB 1, 13, 14, 16 en 18.
Die HIR was, soos reeds opgemerk, op 'n drie bataljon basis, met die uitsondering van HIR 19 met vier bataljons, waarvan die vierde uit Fiume gekom het. Toe die oorspronklike Honv & eacuted infanterie bataljons in 1890 in regimente gevorm is, het elkeen vier, maar in 1912 is hulle herorganiseer en drie het die reël geword. Toe die oorlog uitbreek, was verskeie bataljons onder sterkte en elf van hulle het slegs drie kompanie. Terselfdertyd het nie almal hul masjiengeweerafdelings vir elke bataljon nie. HIR het by die HID gedien, en toe 23 HID in Maart 1915 by Przemysl gevange geneem word, het die HIR wat in sy 45 en 46 HIBrig (HIR2, 5, 7 en 8) gedien het, saam met die afdeling en brigades van die Army List verdwyn. vir die res van die oorlog, wat 'n leemte in die Slagorde van 1918 vir hulle gelaat het.
Voordat u die infanterie -organisasie verlaat, moet daarop gewys word dat daar teen 1916 verskillende infanterie -eenhede aan die Italiaanse front bestaan ​​het wat nie in aanhangsel A by hierdie hoofstuk verskyn nie, aangesien dit bestaan ​​uit personeel wat gedeponeer is uit ander eenhede wat op die onderneming gebly het van daardie eenhede. Sulke bykomstighede sluit die Kaiserj & aumlger- en LSch Streifkompagnien (patrolliemaatskappye), Skikompagnien en Skiabteilungen en Alpine -afdelings in.
Die rol van Kavalerie toe die oorlog begin het, het in drie verskillende gebiede geval. Eerstens word daar van hom verwag om verkenning te doen - dikwels in diepte, om sukses te benut, om as skerm voor die hoofliggaam van die mag op te tree en om kontak te hou met ander kragte op die flanke. Tweedens was dit nodig om plaaslike verkenningsmissies uit te voer en buiteposte in samewerking met die infanterie uit te voer. In die derde plek moes dit senior beamptes begelei, koerierdiens verrig en gemonteerde wagte en bestellings by die hoofkwartier voorsien.
Om hierdie funksies uit te voer, is die Kavalerie van die Oostenryk-Hongaarse leër van 1914 in drie verskillende rakke georganiseer. Eerstens is die hoofgroep kavallerieregimente in brigades gevorm, gewoonlik twee regimente by 'n brigade, twee sulke brigades tot 'n kavalleriedivisie. Tweedens het infanterie -afdelings twee eskaders kavallerie gekry. En derdens het elke leër, korps en afdelingshoofkwartier 'n troep kavalerie wat deur een van die kavalerieregimente verskaf is, maar bo -aan die oprigting van die regiment was. Die rolle wat in die vorige paragraaf uiteengesit is, is dus vervul deur die KD, DionsKav en Kavstabsz & uumlge.
Ten spyte van hul tradisionele titels wat die draakons, huzare en uhlans van vroeër weerspieël het, was die kavalerie -arm in werklikheid infanterie en was hy as sodanig gewapen en opgelei. Om as infanterie gebruik te word, moes die mans egter afklim en dan het een uit elke drie as 'n perdehouer opgetree. Met 'n kavalerieregiment wat slegs 1180 in die hele oorlog gehad het ('n eskader was 180), waarvan die meeste gemonteer was, was die aantal mans in die vuurlyn nie hoog nie. Die feit dat 'n perd daagliks voer nodig gehad het, wat in die winter nie maklik onder veldtoestande was nie, om die gewig van die ruiter en sy toerusting te kan dra, het kavallerie duur gemaak ten opsigte van toevoerlyne. En die oorlog het getoon dat artillerie en masjiengewere mans onder die grond dryf: 'n veld wat met skote geslaan is en koeëls was geen plek vir perderuiters nie. Die dae van berede kavallerie in voorwaartse gebiede was dus getel, en na die aanvanklike fase toe oop oorlogvoering aan die orde was, was dit selde in die ry. Bylaag B by hierdie hoofstuk toon hoe die kavallerie op die oorlogstoestande gereageer het.
Elke kavalerie -eenheid was op dieselfde lyne georganiseer. Die basiese eenheid was die eskader: Eskadron tot 1917, toe Schwadron gebruik is. 'N Eskader het drie of vier troepe gehad (Z & uumlge). Drie eskaders het 'n afdeling gevorm, waarvan daar twee in 'n regiment was. Daarbenewens was daar gevegs- en toevoerstreine, 'n pioniersgroep, twee telegraafafdelings en twee lampseinsafdelings (Telgpatrouille en Fernsignalpatrouille) wat saam die seinstroop gevorm het en natuurlik regimentêre hoofkwartier. Die rtTLandesSchD en rtDSchD, laasgenoemde met slegs twee eskaders, het slegs een afdeling elk gevorm soos hul titels toon, en het slegs een telegraafgedeelte en geen lampseine nie.
Die pioniertroepe van DR 6, HR 1, 2 en 16, en UR 3 en 7 het die toerusting gehad om pontonbrue te maak vir die kavallerie om alle riviere behalwe die groot riviere oor te steek. Elke pioniertroep het ligte pontons gedra vir die oorsteek van klein waterhindernisse.
Dit is interessant om te onthou dat die kavallerie, behalwe die KavMGAbtlgn, in hul parade rok van blou, skarlaken en goud oorlog toe gegaan het. Eenhede wat nie in die vuurlyn was nie, het dit inderdaad gedurende die oorlog gehou. In 1909 is besluit om 'n standaard grys velduniform aan die kavalerie uit te reik, maar dit is teen Augustus 1914 nie uitgevoer nie (miskien nie deur die draers aanvaar nie), behalwe in die nuut gevormde masjiengeweer -eenhede. Grys ​​oorpakke is aan sekere ander eenhede uitgereik: ander het hul helms met grys lap bedek of dit geverf. Diegene wat in die infanterierol gewerk het, het natuurlik volledige infanterievelduniform gekry. Maar dit was 'n vreemde manier om oorlog toe te gaan!
Bylaag B tot hierdie hoofstuk toon die aanpassings van berede kavallerie tot afstap in die infanterierol. Dit het in die winter van 1914/15 begin. Teen Mei 1915 is die eerste KavFussAbtlgn gevorm en het hulle plek ingeneem, eers met uitgeputte infanteriedivisies. Dit het gelei, soos uit aanhangsel B aangetoon word, na die KavSchD en so na die Sch & uumltzen Esk en die HaR zu Fuss.
Tussen Oktober 1916 en Maart 1917 is die meerderheid van die kavalleriedivisies tot een kavallerie -brigade teruggebring, en hulle het so gebly vir die res van die oorlog, soms met 'n infanterie -brigade onder bevel.
Die artillerie bestaan ​​uit twee takke: veld en vesting. Die rol van die veldartillerie, wat bergartillerie ingesluit het, was om die weermag in die veld te ondersteun deur vuur op die vyand te plaas, waar en wanneer dit ook al nodig was.
Aan die begin van die oorlog het die veldartillerie 'n oorwig gehad van veldwapens met 'n relatief kort afstand en plat trappeienskappe. Sloot- en bergoorlogvoering, wat laasgenoemde in 'n hoë mate deur spesiale bergtoerusting versorg het, het daartoe gelei dat 'n brand gestamp moes word wat in loopgrawe gerig kon word, en bergverdediging en valleie. Dit is tegemoet gekom deur 'n toename in die aantal haubits en mortiere. Houwitsers bied oor die algemeen groter bereik as mortiere, maar laasgenoemde het swaarder skulpe of bomme afgevuur. Bylaag C by hierdie hoofstuk toon hoe die artillerie ontwikkel het om aan die behoeftes van hierdie oorlog te voldoen, en gee besonderhede van die battery -organisasie.
Benewens 'n aantal batterye, het elke regiment van die Field -tak bestaan ​​uit 'n hoofkwartier, 'n seinstroep wat vyf telefoonstasies vir elke battery voorsien het, tesame met 'n aansienlike hoeveelheid lyn en die toerusting om 'n stryd- en toevoerstrein en 'n Munitionkolonne . Laasgenoemde in 'n FKR bestaan ​​uit die DivMunParkKmdo en twee MunKol - een vir infanterie en een vir artillerie -ammunisie - elk van vier afdelings, almal toegerus met perdekarre. 'N GbAR het geen DivMunParkKmdo nie, maar was andersins soortgelyk. In ander regimente as FKR en GbAR was daar geen DivMunParkKmdo nie en die MunKol was toegerus om slegs sy eie toerusting te verskaf, en het by die MunPark aangesluit van watter formasie ook al die bevel was. Sou 'n regiment of 'n deel van 'n regiment losgemaak word van sy moederorganisasie, het 'n element van sy MunKol saam met hom in die MunPark van sy nuwe organisasie gaan werk.
Elke infanterie -afdeling het 'n FABrig wat die afdelingsgetal dra. In Augustus 1914 het so 'n FABrig gewoonlik - in 'n ID - een FKR en 'n halwe regiment haubitsers: altesaam ongeveer 30 gewere en 12 houwitsers. 'N DEKSEL het 'n k.u.k. FKR asook 'n k.k. FKD en 'n k.k. haubits -afdeling. 'N HID het 'n k.u.k. FKR en 'n HFKR. Teen die lente van 1918 het die FABrig van elke afdeling twee FAR gehad, elk met beide geweer- en haubitsbatterye, en 'n sFAR met swaar gewere en haubits. Die afdeling het dus ongeveer 24 veldgewere en 36 veldhubits, plus 4 swaar gewere en 8 swaar haubits. Boonop het dit waarskynlik 'n FlakBt van 4 gewere en 'n MWBt. Die toename in toerusting wat vuur veroorsaak, is duidelik.
'N Nota moet hier ingelewer word oor die nommering van regimente in die FABrigs. Aan die begin van die oorlog, in 'n ID, was dit heeltemal nie relevant vir die afdeling se nommer nie, behalwe die helfte FHR, wat die nommer van die korps dra waarmee die ID gemobiliseer het. Die FABrig van 'n deksel bevat egter die FKD wat die nommer van die deksel bevat. 'N HID was soos 'n ID, die FKR en HFKR het getalle sonder 'n afdelingsverhouding: 'n HID se FABrig het tans geen haubitsers gehad nie. Teen ongeveer Maart 1916 het die prentjie verander en was dit normaal om alle artillerie -regimente te vind wat aan 'n FABrig behoort het, met die nommer van die brigade, en dus ook die afdeling waarvan dit deel was. Hierdie stelsel was van krag tot aan die einde van die oorlog, en is 'n nuttige manier om 'n artillerie -regiment van die veldtak te vind. Maar dit moet verstaan ​​word dat regimente en batterye soms aan die FABrig van 'n ander afdeling gekoppel is, soos hieronder uiteengesit.
'N GbAR ondersteun troepe van die GbBrigs en het 20 berggewere en 8 berghouwitsers. Dit is so gemaak dat dit in troeteldiervragte verdeel kan word. Ammunisievoorraad was ook op 'n verpakkingsbasis, weg van die roetes wat na die waens gelei kon word. Met die toetrede van Italië tot die oorlog in Mei 1915, het die bergartillerie belangriker geword en teen die lente van 1918 het elke FABrig sy eie GbAAbtlg van 8 gewere en 4 haubitsers gehad. Daarbenewens was daar GbAR as Armee unmittelbare elk met 24 gewere en 12 houwitsers. Besonderhede word in aanhangsel C by hierdie hoofstuk gegee.
In Augustus 1914 het elke korps, behalwe die twee in 'n bergrol aan die Serwiese front, sy eie sHbD van agt 15 cm haubits gehad. Gebeurtenisse het bewys dat dit die beste ontplooi is met en onder beheer van afdelings -FABrigs. Vroeg in 1916 het die FABrig van die meerderheid afdelings sy eie sFAR en 'n korps het geen artillerie onder sy eie beheer nie. Die konsep van korpsartillerie het egter nie verdwyn nie, want dit was redelik gebruiklik om die artillerie van die afdelings in 'n korps te vind wat onder 'n operasie onder die beheer van een van die FABrigs was. Deur die beheer van gewere so te sentraliseer, kon hulle 'n groot deel van die voorkant met gekonsentreerde vuur bedek. Artillerie -eenhede het dus nie altyd in hul eie vormingsgebied gewoon nie, en die pos van hulle dra moontlik nie altyd die Feldpostamt -nommer van hul ouerformasie nie.
Die vestingstak het twee rolle gehad. Dit moes die weermag ondersteun in die verdediging van sekere gebiede en plekke, soos die vestings in Galicië en die forte in die berge aan die Italiaanse grens. Dit moes ook die weermag in die veld help met die vermindering van vyandige versterkte posisies.
Daarom is dit toegerus met beide vaste en mobiele toerusting. Bylaag C tot hierdie hoofstuk toon slegs laasgenoemde. Die organisasie was nie dieselfde as die veldtak nie en word verduidelik in aanhangsel D. Benewens die batterye en FsArtKomp wat daar getoon is, het elke regiment 'n waarnemingsballon losgemaak en 'n soekliggedeelte, sowel as die perd- of motorvervoer wat deur sy mobiele toerusting. Soos aanhangsel C onthul, het die organisasie en toerusting van die vestingstak aansienlik verander namate die oorlog gevorder het.
Aangesien die artillerie -eenheid gewoonlik 'n battery was, word regimentsterkte nie hier gegee nie. 'N Batterij bergartillerie in Augustus 1914 was ongeveer 160, al was dit toegerus met gewere en 260 met haubitsers. In 'n FKR was 'n battery ongeveer 180 sterk in 'n rtAD dit was 150 en in 'n FHD was dit 210. Vestingsbatterye het in hierdie tyd gewissel van 220 vir diegene wat met mortiere toegerus was tot 300 vir diegene met swaar gewere en haubits. Al hierdie syfers het verander namate nuwe toerusting byderhand was en soos die ondernemings verander het.
DEPOTTE EN VERSTERKINGS
Elke eenheid van die weermag het 'n depot gehad, normaalweg in die Erg & aumlnzungsbezirk. Die depot was verantwoordelik vir die versterking van reserviste, gerehabiliteerde ongevalle en nuut opgeleide dienspligtiges aan die eenheid. Dit het ook rekords bygehou en nuwe bataljons en dergelike ingesamel, wat 'Reserve' en 'Ersatz' genoem het, waarvan laasgenoemde vir pligte in die kommunikasiesones en in die binneland gebruik is.
Versterkings is gestuur vanaf depots in Marschkompagnien in die infanterie wat gewoonlik in MaBaone gevorm is. Aanvanklik is dit maandeliks gestuur, maar toe daar gevind word dat baie mans in die agterste gebiede aangehou word toe die eenhede sterk was, is die stelsel verander en Marsch-eenhede is ongeveer drie keer per maand gestuur. In die vroeë maande van die oorlog, toe die verliese swaar was en dieselfde eenhede feitlik uit die orde van die geveg verdwyn het, is Marsch -eenhede gebig en as MaBrig in die stryd gewerp, 'n nommer gekry of bekend onder die naam van die bevelvoerder. Later in die oorlog het dit nodig geword om die opleiding van versterkings te verbeter voordat hulle hul plek in die voorste gebiede kon inneem, en daarom is opleidingsgroepe (Ausbildung Gruppe) op Korps gestig, en soms op Armee -vlak waar opleiding in plaaslike omstandighede gegee is.
Infanterie Marschkompagnien is vanaf die begin van die oorlog in reekse genommer, en elkeen het 'n Romeinse nommer gekry. So k.u.k. MaKamp II/91 was die tweede versterkingsmaatskappy van IR91. Soms was bataljons so genommer en dus was MaBaan II/91 die tweede versterkingsbataljon van IR91. In die geval van die kavallerie is MaEsk (of MaSch na Junie 1917) gebruik en HaBt vir die artillerie. Sulke titels kan gesien word in die volgorde van die geveg toe 'n eenheid onder die titel geveg het. Aangesien hierdie versterkingseenhede van 'n depot vorentoe beweeg het, skryf die mans aan hul gesinne, ens. Hierdie posse kan gevind word met sowel burgerlike as veldstempels, laasgenoemde het nie betrekking op die Feldpostamt van die eenheid waarby hulle sou aansluit nie. Die boodskappe in sulke korrespondensie dra dikwels die frustrasies en ongemak van reis onder oorlogstoestande oor.
Hierdie hoofstuk het 'n idee gegee van die organisasie en rol van die belangrikste strydwapens van die Oostenryk-Hongaarse leër. Die doel was om voldoende te voorsien sodat die versamelaar sy militêre posstukke so kon identifiseer dat dit lewendig kon word. Hoofstuk 6 sal help om individuele eenhede te identifiseer en op te spoor.
BYLAE A - INFANTRIE 1914-18
Hierdie aanhangsel toon die samestelling van die infanterie op vier punte tydens die oorlog. Dit moet gebruik word saam met die deel van Hoofstuk 5 wat oor hierdie deel handel, waar meer inligting gegee word. Daar moet verstaan ​​word dat die detail van eenheidsgetalle wat hier gegee word, nie presies ooreenstem met die gegewe in die aanhangsels by hoofstuk 6 waar alle groot infanterie -eenhede getoon word soos dit verskyn en verdwyn het nie.
a - Soort eenheid, afgekort
b - Soos op 14 Aug
c - Soos vroeg in Mei 1916
d - Soos in die lente van 1917
e - Soos op 18 Junie
kukIR 102 (408 Baone Nos 1-102 104 (464 Baone) Nommer 1-104 minder 36, plus RIR 2. Nota 1. 106 (441 Baone) nrs 1-107, minder 36 138 (414 Baone)
KJR 4 (13 Baone): Nos 1-4 KJR2 vier Baone, ander drie 4 (18 Baone) 4 (16 Baone) 4 (12 Baone)
bhIR 4 (15 Baone): bhIR4 drie Baone, ander vier 4 (18 Baone) 5 (20 Baone) Nota 2. 8 (24 Baone)
FJB 29 Baone: nr. 1-32, minder 3, 15, 26 33 Baone nrs 1-32, en een Komb FJB 33 Baone 32 Baone Nos 1-32
bhFJB 1 Baon 8 Baone nrs 1-8 8 Baone 4 Baone noot 2.
bhRBaon 1 Reserwe Baon
FsIBaon 10 Baon 5 Baon
GrenzJKomp 6 Komp nr 1-6 6 Komp Nota 3.
GrenzJBaone 6 Baone Nos I-VI Nota 3. 6 Baone
StBaone 65 Baone noot 4.
StHaBaone 10 HaBaone Nota 4.
slegs vir die duur verhoog:
IR Trachomformatien 2 (8 Baone) nrs 203, 204 noot 5.
Hochgbkomp 15 Komp Nota 6. 21 Komp
Bergf & uumlhrerkomp 13 Komp/Abtlgn 13 Komp Nos 1-13 Nota 7.
SWBaone 8 Baone noot 3.
RdfBaone 1 Baone (fietsryer bns) 2 Baone 2 Baone 3 Baone
MGScharfsch & uumltzenbaone 4 Baone noot 9.
Selbst & aumlndige MGKomp 17 Komp Nota 10.
MGZ & uumlge 79 Z & uumlge Nota 11.
Orientkorps 4 Baone noot 12.
LIR 37 (113 Baone) Nos 1-37 LIR23- twee, LIR4- vyf, LIR27- vier, res- drie Baone 37 (113 Baone) Nos 1-37 35 (105 Baone) Nr 1-37 minus 4 en 27. Nota 13. 35 (106 Baone) Nos 1-37 minus 4 en 27
LSchR 3 (16 Baone) Nos 1-111 LSchRI - ses, LSchRII & amp III vyf Baone 3 (13 Baone) 3 (12 Baone) Nota 13. 3 (9 Baone)
M.kir.Honv & eacuted
HIR 32 (97 Baone) Nos 1-32 HIR19 - vier, rus - drie Baone 42 (134 Baone) Nos 1-32, 300-315 minder 2, 5, 7, 8, 303, 304 44 (127 Baone) + een indep HIBaon Russ. HIR1, 3, 4, 6, 9, 10, 300-316 minus 303, 304, 312. HIR311, 316 was Trachombaone (noot 5) met een Baone elk. HIR34, 308, 310 elk twee Baone, rus drie 43 (125 Baone + een indep HIBaon Russ. HIR1, 3, 4, 6, 9-33, 300-316 minder 303, 304, 312. HIR311, 316 (Trachom) elk, rus drie Baone
kk LstIR/Baone Nota 14. 40 (136 Baone) van twee - vier Baone elke IR 109 Baone LstIRl, 2, 5, 6, 11, 12, 13, 22, 23, 25-27, 31, 32, 51, 409, 410 bestaan. Die oorblywende Baone indep. 97 Baone sommige in LstIR 91 Baone sommige in LstIR
M.kir.N & eacutepf. gy. ezr. Nota 15 32 (97 Baone) Nos 1-32, No19 - vier Baone, res drie 92 Baone N & eacutepf. gy. ezr. 3, 5, 6, 17, 19, 20, 29 bestaan. Die oorblywende Baone indep. 51 Baone sommige in regts 41 Baone sommige in regts
GendBaone 6 Been 2 Gendarmerieformationen met verskillende titels 10 Streif (patrollie)/Gendarmerieformationen met verskillende titels
LstK & uumlstenschutzbaone /-komp (kusdef) 8 dae lank 7 Baone (vier & oumlst., Drie ung.) 35 Komp
Dalmatiner K & uumlstenechut-zabtlgn 12 Abtlgn
Grenz-wachkomp 4 Komp 4 Komp 4 Komp
Polenbaone/ legioen 3 Baone Polenlegion: ses IR (18 Baone)
Frw. Ukrainerregt/ Ukrainische Legion 1 Frw Oekraïnersregiment (2 Baone) Ukrainische Legion (1 Baone) Ukrainische Legioen (1 Baon)
Bukowiner Frw. Korps 2 Baone, een Roemeens, een Huzalen
Tiroler u. Vorarlberger StSch 48 Abtlgn 50 Baone/Komp 58 Vorm.
Frw. Sch. Nota 16. Karntner Frw. SchR (4 Baone)
ober & oumlst. Frw SchR (2 Baone)
4 Frw. SchBaone -Sa1zburg, N. & oumlst, Krain, K & uumlstenland
5 Siebenb & uumlrger Frw. Streifkomp
Frw. Baon Mitrovica Alpenl & aumlndische frw. SchR/Baone
10 S & uumldtiroler StSchKomp 9 Baone
Scharfsch. u. Kriegerkps 2 3
Albanese legioen 9 Baone 14 Komp (2 Bt, 6 Ausbildungs- Baone) 16 Komp. u. Freischaren (guerrilla gps) (2 Bt, 3 Aus- bildungs- Baone)
1. Daar was op die oomblik tussen drie en tien bataljons in die IR. IR36 is op 27 Mei 15 op bevel van die monarg van die weermaglys verwyder weens 'lafhartigheid en verraad'. IR28 is ook op 3 April 15 verwyder, maar is herstel nadat die XI MaBaon hom met opvallende lojaliteit aan die Italiaanse front gedra het met 14 GbBrig. Albei was Tsjeggiese regimente.
2. bhIR5-8 is soos volg gevorm:
I/bh5 = voormalige I/bh1 I/bh7 = voormalige III/bh3
II/bh5 = voormalige bhFJB5 II/bh7 = voormalige V/bh3
III/bh5 = voormalige III/bh1 III/bh7 = voormalige bhFJB7
I/bh6 = voormalige IV/bh2 I/bh8 = voormalige III/bh4
II/bh6 = voormalige V/bh2 II/bh8 = voormalige V/bh4
III/bh6 = voormalige bhFJB6 III/bh8 = voormalige bhFJB8
3. Dit was grensbeheerstroepe wat in Bohemen opgewek is, en teen die einde van 1916 het die kompanjies nominale bataljons geword. Hulle is in Albanië gebruik. Genommer 1-6, soms I-VI.
4. Die rol van aanvalsmagte (Sturmtruppen) was om gevegspatrollies te onderneem en tydens die aanvangsfases van 'n offensief vyandelike verdediging deur te dring en sy sterkpunte te neutraliseer. Nie -amptelike aanvalseenhede is in 1916 gestig en aan die einde van 1916 is dit erken en 'n Sturmkomp is vir elke afdeling goedgekeur, wat eers verskyn het in die gevegsorde van 17 Julie aan die Russiese front, waar 3 Armee reeds in elke IR 'n Jagdkmdo gehad het is vervang deur die Sturmkomp. Teen 17 Oktober het 11 Armee 'n Sturmbaon as leërtroepe gehad, en formasies van 10 Armee het 'n Sturmbaon. In deutsche 14 het Armee - die belangrikste aanvalsmag op die 12de Isonzo in Oktober 17 - 1ID en 50ID elk 'n Sturmkomp gehad en sekere afdelings in die voorste reservaat het 'n Sturmbaon. Dit is gevorm uit die aanvalpeloton van bataljons, spesiaal opgelei, en is gebruik as peloton, kompanie of selfs bataljon wat patrollies veg en storm- of infiltrasiepartye. Teen 18 Junie het elke ID, SchD en HID 'n Sturmbaon gehad, elke onafhanklike brigade het 'n StHaBaon en elke KD het 'n StRegt, met die vormingsgetal.
5. IR203 en 204, HIR311 (Croat Bataillon) en 316 is almal aangewys as 'Trachom' -bataljons. Dit lyk asof hulle bestaan ​​uit mans wat 'n mate van oogprobleme gehad het as gevolg van sneeu en ysblindheid. Die eerste is gestig in die lente van 1916, HIR 311, en twee ander verskyn gedurende 1917.
6. Die eerste Hochgbkomp verskyn aan die einde van 1916, agt in getal en elkeen bestaan ​​uit mans wat spesiaal opgelei is in die vaardighede om te veg onder alpiene toestande. Hulle het bestaan ​​uit drie peloton infanterie, 'n MG -peloton, 'technische Schwarm' en twee Telephonpatrouillen. Die mans kom van sekere IR, van die KJR, bUIR, kkLIR4 en 27, en van die LSchR. Later is vier gidsgedeeltes by die instelling gevoeg. Aanvanklik het hierdie eenhede die nommer van die afdeling of brigade waaraan hulle geheg was, gedra, maar dit is saam met baie ander formasies gebruik en hul getalle het nie meer 'n spesifieke relevansie nie. In 18 Oktober was die volgende nog steeds aktief: nrs. 12-32, almal aan die Italiaanse front, behalwe Hochgbkomp 23, wat in Albanië was.
7. Die Bergf & uumlhrerkomp/Abtlgn is ook laat in 1916 ingevoer toe 1200 van die heel beste alpiniste in spesiale eenhede gevorm is om troepe te lei wat in die alpiene toestande van die Westerse sektore van die Italiaanse front werk. Hulle kom hoofsaaklik uit die KJR en LSchR en was nie selde professionele gelisensieerde gidse nie. Daar was eers 12 sulke groepe en later is dit uitgebrei tot 13, met 'n totaal van 95 offisiere en 1900 man. Geen organisatoriese besonderhede is beskikbaar nie, maar dit sou in klein groepe gebruik gewees het. Aan die einde van die oorlog was hulle eenhede getel van 1-13.
8. Sicherungswachbaone was 1-8 genommer en verskyn in 1913 in 4 GenKmdo en HGpMackensen (Quartiermeisterabtlg 16) om sekuriteitswagte in die ooste van Galisië, die Bukowine en Roemenië te verrig. Waarskynlik bestaan ​​dit uit spesiaal gewerfde inwoners en ouer manne uit die oostelike optogte van die Monargie. Daar bestaan ​​geen besonderhede oor hul organisasie nie.
9. Die sogenaamde MG-skutmaatskappye verskyn nie omstreeks 1918 aan die Italiaanse front nie en was toe slegs in die westelike sektore. Hulle het waarskynlik onder leiding van die weermag opereer en kritieke sterkpunte in die voorste verdediging gehou tot die dood toe, 'n taktiek wat die Duitsers die doeltreffendste op die westelike front gebruik het. Daar is geen besonderhede oor hul organisasie nie, maar die volgorde van stryd vir 13 Junie het ses getoon - nie vier soos in die tabel hierbo nie - genommer 1-6, drie met elk van 10 en 11 Armee.
10. Die masjiengeweer het teen 1918 so 'n belangrike wapen geword dat onafhanklike MG-maatskappye saamgestel is as leërtroepe, met 'n nommer 1-17, en ongetwyfeld gebruik is om die verdediging te verdik waar nodig. Dit is waarskynlik dat hierdie eenhede tot agt MG's gehad het.
11. Hierdie MG -peloton was Korps en Div troepe. Hulle nommering is nie bekend nie en hul bewapening is ook onbekend, maar dit is waarskynlik dat hulle twee of vier gewere van verskillende tipes, swaar en lig, elk gehad het.
12. Die Orientkorps is in die lente van 1918 gestig en in die 18 Junie volgorde van die geveg is getoon as HGp Boroevi ć unmittelbare, wat onder direkte bevel van die hoofkwartier is. Dit sou na die Midde -Ooste gaan, maar het op 18 Julie Fiume verlaat, maar nooit verder as Albanië gekom nie, waar dit in die laaste weke van die oorlog by die terugtog betrokke was. Dit het uit vier bataljons bestaan: IV/103, VI/bh1, VI/bh2 en VIII/bh3.
13. Op 1 Mei 17 word die bevel van Kaiser Karl oor die kk Landwehr as Sch & uumltzen gepubliseer. LIR het nie net SchR geword nie, maar LIR4 en 27, wat as berginfanterie opgelei en bedryf is, het Gebirgesch & uumltzenregiment 1 en 2 geword (GbSchRl en 2), en die kkLSchR het Kaisersch & uumltzenregiment I, II en III (KSchR) geword. Laasgenoemde was ook berginfanterie.
14. Die bron waaruit die voorafgaande tabel geneem is, het nie verwys na die feit dat daar kkLstEtappenbaone sowel as LstBaone was nie. Of sommige van laasgenoemde van rol verander het en EtBaone geword het terwyl hulle hul oorspronklike nommer behou het, of dat daar aparte EtBaone bestaan, is nie bekend nie. Die volgende getalle is egter aangeteken: kkLstIR1-34, 36-39, 49, 51, 409, 410 en, van die Tirol, I, II en III. Dit lyk asof hulle op 'n drie bataljon, drie of vier kompanie basis georganiseer is. Hul lengte van aktiewe diens het gewissel. As kkLstIBaone is die volgende aangeteken: nrs 5, 6, 8, 10, 17, 18, 20-30, 34-46, 49, 50, 54-56, 59-65, 75-95, 102-104, 112 , 116, 148-174, 223, 300, 302, 'Urban', en uit die Tirol, IV. Dit lyk asof hulle normaalweg op 'n viermaatskappybasis was. As kkLstEtBaone is slegs die volgende aangeteken: nrs 491, 494 en 518, maar daar moes meer gewees het wat nie in die veldleër se gevegsorde verskyn het nie. Daar was ook 'n paar bhEtBaone, en die volgende is opgeteken: nrs 2, 5, 8, 9, 10 en 11.
15. Die slagorde van die veldleër het, nie noodwendig almal op dieselfde tyd nie, 36 regimente kuLst getoon. Dit het ook ongeveer 63 kuLstEtBaone getoon. Slegs vier hiervan het enkelgetalle: nrs 234, 502, 508 en 513. Die res het getalle soos IV/1, sien die voet van bladsy 3-2, waar op hierdie vorm van nommering kommentaar gelewer word.
16. Die Freiwillige Sch & uumltzen is gevorm uit die geweerklubs van die Ryk. Op die Italiaanse front het hulle 'n net so belangrike rol gespeel as die Standsch & uumltzen. Aan die einde van die oorlog was die volgende nog steeds aktief: met V Kps in 10 Armee - K & aumlrntner FrwSchR met drie Baone, Ober & oumlsterreichische, Steirm & aumlrkisches en Salzburger FrwSchBaone en in die Triest -gebied - FrwSchBaone Marburg IV, Laibach VI en Triibest.
BYLAE B - KAVALIE 1914-18
Hierdie aanhangsel toon die samestelling van die Kavalerie op vier punte tydens die oorlog. Dit moet gebruik word saam met die deel van Hoofstuk 5 wat oor hierdie deel handel, waar meer inligting gegee word. Daar moet kennis geneem word dat die besonderhede hier nie presies ooreenstem met die gegewe in die aanhangsels by hoofstuk 6 waar alle groot kavallerie -eenhede vertoon word soos dit verskyn en verdwyn het nie.
c - Soos op 16 Mei
d - Soos einde 1916/begin 1917
DR 15 (90 Esk) Nos 1-15 15 (70 esk) 15 (70 Riter, 28 Sch & uumltzen Esk) 26 HaR zu Fuss
6 Schwd en 4 Z & uumlge as DionsKav
Nota 1. 15 KavMGAbtlgn 15 KavMGAbtlgn
Nota 2. 2 selbstgMG Schwd.
HR 16 (96 esk)
Nommer 1-16 16 (81 esk) 16 (80 Reiter, 24 Sch & uumltzen Esk) 26 HaR zu Fuss
20 Schwd as DionsKav
4 KavMGAbtlgn 13 KavMGAbtlgn 16 KavMGAbtlgn 3 selbstgMG Schwd
UR 11 (66 Esk) Nos 1-8, 11-13 11 (48 esk) 11 (47 Reiter, 24 Sch & uumltzen Esk) 22 HaR zu Fuss
6 KavMGAbtlgn 10 KavMGAbtlgn 11 KavMGAbtlgn 2 Schwd as DionsKav
Nota 4. 6 (36 Esk) Nos 1-6 6 (37 esk)
1 KavMGAbtlg 6 (37 esk) 8 HaR zu Fuss
14 Schwd en 1 Zug as DionsKav
Nota 5. 1 (3 esk) 1 KavMGAbtlg
1 (4 esk) 5 Reiter, 3 Sch & uumltzen Esk
2 KavMG Abtlgn 1 HaR zu Fuss
6 Schwd as DioneKav
2 Schwd en 2 Z & uumlge as Dions Kav
Nota 6. 1 (2 esk) 1 (2 esk)
HHR 10 (60 Esk) Nos 1-10
9 KavMGAbtlgn 10 (47 esk)
9 KavMGAbtlgn 10 (44 Reiter, 18 Sch & uumltzen Esk) 16 HaR zu Fuss
12 Schwd as DionsKav
1 selbstgMG Schwd
Nota 7 1 (2 esk) 1 (2 Reiter Esk)
Landsturm (noot 8).
M.kir. n & eacutepf. hsz. e.
Nota 9 1 (4 Esk) No 1 2 (8 esk) 1 (3 Reiter, 2 Sch & uumltzen Esk)
1 KavMGAbtlgn 1 (2 Reiter Schwd)
2 HaR zu Fuss
Nota 10 10 (? 30 Esk) Nos 1-10 10 (17 1/4 Esk) 8 (18 3/4 Esk)
Nota 11. 11 (31 esk)
Nota 12. 12
1. Die 18 KavMGAbtlgn wat in kolom b getoon is, is in 1913 in die volgende regimente opgeneem en was afdelings troepe in die KD, waarvan die meeste twee sulke eenhede het: DR1, 2, 3, 5, 6, 11, 12 en 15 HR1, 5 , 9, 10, 12 en 14 en UR1, 3, 6 en 8. Elke KavMGAbtlg het twee peloton elk met twee MG, die totale krag was 80 man, almal gemonteer.
2. Teen die einde van 1916 het elke kavallerieregiment 'n deel van sy eskaders laat afklim en werk in werklikheid as infanterie.
3. Die HaR zu Fuss is omstreeks 17 Junie uit die Sch & uumltzen Esk gevorm en was die voormalige afdelings van elke kavallerieregiment, bestaande uit drie eskaders. Hulle het in werklikheid in totaal infanteriebataljons geword, behalwe naam en sterkte, gegroepeer onder hul regimentele hoofkwartier, binne kavallerie -brigades onder kavalleriedivisie. Vroeg in 1918 het hierdie ruitersafdelings dele van die Italiaanse front by die infanterie oorgeneem, maar kon duidelik nie verantwoordelikheid aanvaar vir dieselfde lengte van die front as 'n ID nie. Die KavMGAbtlgn is nou in die HaR zu Fuss as MGSchwd geassimileer, maar dit sal gesien word dat 'n paar onafhanklike MG -pelotons deur die kavallerie verskaf is. Die afdelings -kavallerie het gedurende die hele oorlog gemonteer en word hier as sodanig getoon.
4. Die kk Landwehrulanenregimenter het op 17 Mei reitende Sch & uumltzenregimenter (rtSchR) geword toe die res van die kk Landwehr deur 'n keiserlike besluit hernoem is.
5. Die kk Reitende Tiroler Landessch & uumltzendivision (rtTLandesSchD) was die kavalerie -arm van die Landessch & uumltzen. Op 17 Mei word hulle reitende Kaisersch & uumltzen (rtKSchD). Hulle berge was baie sterk bergponies. (Haflingers?)
6. Die kk Reitende Dalmatiner Landessch & uumltzendivision (rtDLandesSchD of rtDchD) is gevorm om gemonteerde elemente te bied vir die bergbrigades wat in Bosnië, Herzegowina en Dalmatië grootgemaak is. Hulle houers was van 'n spesiale ras, bekend vir hul gehardheid en kleiner, selfs as die ponies wat die rtTLandesSchD gebruik het.
7. Die HHD waarna verwys is, is op ongeveer 15 September gevorm as DionsKav vir 70HID, wat destyds uit die Siebenburgen Gendarmerie -afdeling opgeneem is. Dit het die getal 70 van sy ouervorming geneem en was dus HHD70. Dit verskyn nie in die volgorde van die geveg na die vroeë 1917 nie.
8. Die kk Landsturm het geen ruiters grootgemaak nie.
9. Die ku Landsturm Husarenregiment wat hier getoon is, was eers by die weermag in die veld, waarskynlik op 14 Oktober, toe 'n tweede so 'n regiment gevorm is en die twee in die ku Lst Hus Brig No1 was. Soos gesien kan word, het een - die 2de regiment - HaR zu Fuss gevorm terwyl die 1ste gemonteer bly en die oorlog met 19KBrig in die ooste van Bosnië afgesluit het. Die tweede met sy half regimente te voet verdeel was ook aan die einde van die oorlog in die Balkan, in Serwië en Montenegro. Hulle depot is nie bekend nie.
10. Die ku Landsturmhusarendivisionen (Magyar Kir & aacutelyi n & eacutepf & oumllkel & ouml husz & aacuter oszt & aacutelyok), tien in getal, is uit dieselfde gebied as die parallelle ku Landwehr husarenregimenter (Magyar Kir & aacutelyi honv & eacutedR3) [aHutH3] [a - Debreczen 3 - Szeged 4 - Kecskem & eacutet 5 - Kassa 6 - Waitzen (V & eacutecs) 7 - Papa 8 - P & eacutecs 9 - Maros -Vasarhely 10 - Varasdin
11. Die Kavelleriesch & uumltzendivisionen (KavSchD) het teen 15 Mei in elke KD verskyn en duur tot ongeveer 16. Julie. Hulle is in 'n infanterierol van kavallerie afgetrek, oorspronklik drie of vier eskaders vir elke KD, gevorm uit die kavallerieregimente van daardie KD. Teen die middel van 1916 word hulle Sch & uumltzen Esk binne die kavalerieregimente, sien aantekening 3 hierbo.
12. Sien aantekening 4 by aanhangsel A by hierdie hoofstuk vir die geskiedenis van aanvalstroepe. Teen 18 Junie het elke KD, waarvan daar nou twaalf was, 'n StHaR wat die afdelingsgetal dra. Dus het 1KD StHaR1 gehad.
BYLAE C - ARTILLERIE 1914-18
Hierdie aanhangsel toon die samestelling van die artillerie op vier punte tydens die oorlog, en gee ook die beplande finale uitbreiding van hierdie arm. Dit moet gebruik word saam met die deel van hoofstuk 5 wat handel oor artillerie, waar meer inligting gegee word. Dit moet verstaan ​​word dat die detail van eenheidsgetalle wat hier gegee word, nie presies ooreenstem met die gegewe in die aanhangsels by hoofstuk 6 waar die groot artillerie -eenhede getoon word soos dit verskyn en verdwyn het nie.
A - VELD- EN BERGARTILLERIE
Soort eenheid, afgekort Soos in Augustus 1914, is die mobiliseringsyfers effens anders Soos vroeg in Mei 1916 Soos in die lente van 1917 Soos in die lente van 1918 Soos dit sou gewees het as die beplande uitbreiding voltooi was
kuk FKR 42 (222 Bt)
Nota 1. 40 (194 Bt) Notas 2, 3. 42, 12, 11 resp:
26 MW Bt
Notas 8, 9.
kk FKD 8 (16 Bt)
kk FKR 8 (31 Bt)
Notas 3, 5.
ku HFKR 8 (31 Bt)
Nota 6. 9 (36 Bt)
FKnBt Poln Legioen 4 Bt van ses Kn elk
kuk FHR 14 (54 Bt)
Nota 10. 39 (8 Kn, 138 Hb Bt)
Notas 11, 12 41, 12, 11 resp:
kk FHD 8 (16 Bt)
kk FHR 8 (3 Kn, 28 Hb Bt)
ku HFHR 9 (14Kn, 18 Hb Bt)
FHbBt Poln Legioen 2 Bt van vier Hb elk
Nota 16. 132 (264 FKn 396 FHb, 53 Flak, 66 MW Bt) Soos kolom e, maar 66 Flak Bt
Nota 17. 14 (28 Hb Bt 15cm)
Nota 18. 32 (59 Hb 15 cm, 27 Kn Bt 10,4 cm) 32, 11, 10 resp:
126 Hb 15 cm, 48 Kn Bt 10 .4 cm
Nota 18. 8 (11 Hb 15 cm, 3 Kn Bt 10,4 cm)
Nota 18. 8 (11 Hb 15 cm, een Kn 10,4 cm)
sFAR 66 (76 Kn 10,4 cm, 158 Hb Bt 15 cm en 45 Bt var. Cal. Ou toerusting)
Nota 20. 66 (76 Kn 10,4 cm, 380 Hb Bt 15 cm)
Nota 21 9 (27 Bt) 9 (32 Bt)
Nota 22. 9 (31 Bt)
Nota 21. 1 (3 Bt) 2 (6 Bt) Nota 22 2 (6 Bt)
Nota 23 12 (24 FKn, 33 FHb Bt) 12 (24 FKn, 48 FHb Bt)
Nota 23. 12 (12 Kn 10,4 cm, 14 Hb Bt 15 cm)
Nota 24. 10 (50 GbKn, 22 GbHb Bt)
Nota 24. 28 (108 GbKn, 34 GbHb Bt)
Nota 25. 32, 4, 10 resp:
137 GbKn, 57 GbHb Bt
GbAR 14 (86 GbKn, 37 GbHb Rt)
Nota 27. 14 (84 GbKn, 42 GbHb Bt)
GbAAbtlgn 66 (134 GbKn, 55 GbHb Rt)
Nota 28. 66 (132 GbKn, 66 GbHb Bt)
Dalmatiner GbKnDion 1 (2 GbKnBt)
Die volgende was geïmproviseerde eenhede
Eerste FKR 3 (12 Bt)
Mobiele posisies BT
Nota 29 22 Bt
Mobiele posisie Z & uumlge
Nota 29 25 Z & uumlge
Nota 30 4 Bt
7cm Landungs-gesch & uumltzBt
Nota 31 3 Bt
Luftfahrzeug-AbwehrKnBt Nota 32 7 Bt
Luftfahrzeug-AbwehrKnZ & uumlge Nota 32 23 Z & uumlge
Opsomming van veld- en bergartillerie ['nuut' soos hier gebruik, beteken nuut sedert Augustus 1914 opskrifte van bo herhaal.]
FKnBt 299 (1734 Kn) 328 (1792 Kn) 289 (1716 Kn) 288 (1728 Kn incl 18 nuwe) 288 (1728 Kn)
FHbBt 70 (420 Hb) 186 (1032 Kn incl 716 nuut) 336 (1898 Hb incl 1882 nuut) 429 (2574 Hb heeltemal nuut) 444 (2664 Hb)
GbKnBt 52 (208 GbKn) 108 (432 GbKn ingesluit 400 nuut) 137 (692 GbK heeltemal nuut) 220 (880 GbKn) 216 (864 GbKn)
GbHbBt 22 (88 GbHb) 34 (136 GbHb) 57 (288 GbHb ingesluit 144 nuut) 92 (368 GbHb heeltemal nuut) 108 (432 GbHb)
sHbBt 28 (112 Hb)
10,4 cm KnB1 31 (62 Kn alles nuut) 48 (146 Kn alles nuut) 76 (272 Kn) 76 (304 Kn)
15 cm HbBt 81 (324 Hb incl 180 nuut) 126 (420 Hb ingesluit 288 nuut) 158 (610 Hb ingesluit 588 nuut) 380 (1520 Hb)
improvisierte Bt/Z & uumlge 12 Bt (48 Kn) 36 Bt/48 Z & uumlge (240 Kn)
verschiedene Bt 45 (270 verskillende kaliber ou tipe)
FlakBt 57 (202 FlakKn) 53 (214 FlakKn) 66 (396 FlakKn)
MWBt 26 66 66
TOTAAL 483 Bt (2610 Kn/Hb) 804 Bt / 48 Z & uumlge (4018 Kn / Hb incl 1358 nuwe) 1050 Bt (5362 Kn/Hb ingesluit 3152 nuut)
66 MWBt 1351 Bt (6916 Kn/Hb incl 4700 nuut)
66 MWBt 1578 Rt (7908 Kn/Hb)
B - FORTRESS ARTILLERY
Die tipes eenheid, afgekort, was:
FsAR: 14 Augustus- 6 Mei 16- 6 Lente 17- 7
FsABaon: 14 Aug- 10 Mei 16- 10 Lente 17- 10
sAR (selfoon): Lente 18-11 Finale -11
Slegs K & uumlstenAR (selfoon) - 3
Sien aanhangsel D vir die gedetailleerde organisasie van FsAR en FsABaone op 14 Augustus. Die term 'russ' dui op toerusting wat voor die oorlog by Oostenryk-Hongaarse vervaardigers bestel is, maar wat na voltooiing deur die Oostenrykers in gebruik geneem is. Ander, wat nie hier gewys word nie, is deur die Chinese en Turkse owerhede beveel. FsAR was 1-6 later 1-7 genommer. FsABaone was nrs. 1-10. Die toerusting is ontwerp vir gebruik in statiese verdediging, maar sommige is reggemaak en sommige is mobiel. Laasgenoemde word hier getoon. aAR nr. 1-11 het geen standaard organisasie gehad nie. Hulle was troepe van die weermag en hul batterye was volgens taktiese behoeftes geplaas, wat gewoonlik onder die bevel van die korps was.
Die totale aantal Baone en toerusting vir die verskillende periodes is soos volg.
Soos in Augustus 1914 (mobiliseringsyfers is effens anders): 76 Bt met 280 toerusting bestaande uit (slegs mobiele batterye) 12x30.5cm MsBt elk 2 Ms 12x24cm MsBt elk 4 Ms 32x15cm HbRt elk 4 Hb 20x12cm KnRt elk 4 Kn
Soos vroeg in Mei 1916: 123 Bt met 420 toerusting bestaande uit (slegs mobiele batterye) 21x30.5cm MsBt elk 2 Ms 9x24cm MsBt elk 4 Ms 17x15cm MsBt elk 4 Ms 36x15cm HbBt elk 4 Hb 2x15cm lang reeks HbBt elk 2 Hb 3x18cm KnBt elk 4 Kn 10x15cm KnBt elk 4 Kn 4x15cm (russ) KnRt elk 4 Kn 8x12cm KnBt elk 4 Kn 13x10.4cm KnBt elk 2 Kn
Soos in die lente 1917: 231 Bt met 735 toerusting bestaande uit (slegs mobiele batterye) 6x42cm HbBt een Hb elk 2x38cm HbBt een Hb elk 1x35cm KnBt een Kn 1x24cm KnBt een Kn 29x30.5cm MsRt elk 2 Ms 8x24cm MsBt totaal 30 Ms 11x21cm MsBt een Me elk 26x15cm MsBt totaal 100 Me 24x12-l5cm KnBt totaal 78 Kn 17x34cm KnBt elk 2 Kn 36x15cm HbBt totaal 158 Hb 62 Posisies Totaal totaal 248 Kn 8 FlakBt een Bn elk
Soos in die lente 1918: 303 Bt met 763 toerusting bestaande uit (alle batterye) 8x42cm HbBt een Hb elk 7x38cm HbBt een Hb elk 1x35cm KnBt een Kn 2x24cm KnBt een Kn elk 36x30.5cm MsBt elk 2 Ms 3x24cm MsBt elk 4 Ms 2x21cm MsBt een Me elk 20x12-15cm KnBt totaal 80 Kn 5x10.4cm KnBt elk 4 Kn 17x15cm HbBt elk 4 Hb 48 Posisies Totaal 192 Kn 154 FlakBt totaal 299 Kn
Soos dit sou gewees het as die beplande uitbreiding voltooi was: 176 georganiseerde Bt met 576 toerusting bestaande uit (alle batterye) Motor getrek: 8x38cm HbBt elk 2 Hb 48x30.5cm MsBt elk 2 Ms 8x24cm KnBt elk 2 Kn 24x15cm KnBt elk 4 Kn 24x15cm HbBt elk 4 Hb Perd getrek: 48x15cm HbBt elk 4 Hb 16x10.4cm KnBt elk 4 Kn
C - ANDER EENHEDE EN ORGANISASIES MET DIE ARTILLERIE GESLUIT
Scheinwerferkompagnien 89 soekligmaatskappye
Artilleriezeugskompagnien, Festungszeugskompagnien mit Reparaturparks und Arbeiterkompagnien 23 artillerie- en vestingmateriaalondernemings met herstelparke en arbeidsondernemings
Landsturmartilleriekompagnien 27 landsturm artillerie maatskappye wat saam met artillerie -eenhede werk om allerhande hulp te verleen: dikwels in LstArtAbtlgn
Munitionsverladekompagnien 166 maatskappye vir die laai van artillerie -ammunisie
AOK-onversorgbare Munitionsstaffel 12 die hoofhoofkwartier beheer die selle van artillerie -ammunisiebeheerpersoneel
Einrichtungen zur Erzeugung von fl & uumlssiger Luft und Pre & szligluft 11 fasiliteite vir die vervaardiging van vloeistof (? gasse) en saamgeperste lug
Artillerie-Retablierungsstationen und Artillerie-Ausr & uumlstungsstationen herorganisasie en herrusting van artillerie
Waffendepote, Munitionedepote und Fassungsstellen artillerie toerusting depots, ammunisie depots en toevoer punte
1. Kuk FKR nrs 1-42. Nommer 2, 4, 7, 23, 26, 28, 32 en 40 het elk vier batterye gehad. Die res het vyf batterye gehad. Nommer 6, 11, 13, 16, 18, 19, 22, 27, 29-36, 38, 39, 41 en 42 elk het ook een reserwe-battery. Alle batterye het ses gewere gehad.
2. Teen 16 Maart het kuk FKR oor die algemeen die nommer van die FA Brig waarin hulle gedien het, gedra: sien Hoofstuk 5. Die totaal van 40 FKR bevat 12 RFKR.
3. Die 261 batterye wat vroeg in 16 Mei vir FKR, FKD en HFKR getoon is, bevat 211 met ses gewere en 50 met vier gewere.
4. Kk FKD en FHD nrs 13, 21, 22, 26, 43, 44, 45 en 46 (dws dieselfde nommer as dié van die deksel en sy FABrig waarin hulle bedien het). Elke FKD het twee batterye elk van ses gewere. Elke FHD het twee batterye elk van ses haubits.
5. Teen 16 Mei het die kk FKD kk FKR geword, met 'n totaal van 31 batterye. Sien aantekening 3.
6. Ku HFKR nrs 1-8. HFKR2 het drie batterye, die res met vier elk. Elke battery het ses gewere.
7. Teen 16 Maart het HFKR oor die algemeen die nommer van die FABrig waarin hulle bedien het, gedra. Elkeen het vier batterye gehad, maar sien aantekening 3. Die totaal van 9 HFKR bevat hier een HRFKR.
8. Die FKnBt het gewoonlik ses gewere gehad, die FlakBt het gewoonlik vier gewere, elke MWBt was vir sestien MW afgeskaal, maar dit kan verander word.
9. Die 258 FKnBt wat hier getoon word, bevat nege batterye met vier gewere elk, die 57 FlakBt wat hier getoon word, bevat dertien batterye met slegs twee gewere elk.
10. Kuk FHR nrs 1-14, elk van die vier batterye FHRI4 het slegs twee HbBt, die ander is GbHbBt, en dit word in hierdie bylae teen die GbAR getel. By mobilisering vorm elke FHR twee onafhanklike afdelings elk van twee batterye, behalwe FHRI4 wat slegs een gevorm het, dws I Dion FHR 14. Oor die algemeen het hulle gemobiliseer met die korps wie se nommer hulle gedra het: dus was FHR5 met V Korps, I Dion FHR5 met 14ID en II Dion FHR5 met 33ID. Alle batterye het ses veld -haubits gehad.
11. Teen 16 Maart het kuk FHR oor die algemeen die nommer van die FA Brig waarin hulle gedien het, gesien hoofstuk 5. Die totaal van 39 FHR wat hier getoon word, bevat 11 RFHR.
12. Die 184 FHbBt wat hier getoon word vir kuk en kk FHR, en vir HFHR, bevat 144 met ses haubits elk en 40 met vier haubits elk.
13. Teen 16 Mei het die kk FHD kk FHR geword, met 'n totaal van 3 FKn en 28 FHbBt sien aantekening 12.
14. Ku HFHR dra die nommer van die FABrig waarin hulle bedien het. Sien aantekening 12.
15. Die 330 FHbBt wat getoon word, bevat 59 met vier haubits elk, die res met ses haubits elk.
16. Gedurende die lente van 1918 is die FKR en FHR van alle soorte herorganiseer en hervorm as FAR, elk gewoonlik uit twee FKnBt en drie FHbBt, elk van ses gewere/haubitsers. Daarbenewens het sekere FAR 'n FlakBt van vier gewere gehad en sekere FAR het 'n MWBt. Elke infanterie -afdeling se FABrig het twee FAR gehad. Die eerste het die afdelingsgetal, die ander die afdelingsgetal plus honderd. Maar in 'n afdeling met 'n getal wat honderd of hoër was, het die eerste FAR die afdeling se getal plus honderd gedra en die tweede FAR het die getal plus honderd. Byvoorbeeld, in 1ID was die FAR 1 en 101, en in 106LstID was die FAR 206 en 306.
17. Kuk sHbD Nos 1-14, elk van twee HbBt elk van vier 15 cm haubits. Hulle het gemobiliseer met die korps wie se nommer hulle gedra het. SHbD8 was dus met VIII Korps.
18. Teen die lente van 1916 het die FABrig van die meeste infanteriedivisies 'n sFAR gehad wat die nommer van die FABrig dra, dit is die afdelingsgetal. Elke sFAR/HsFAR het twee 10,4 cm KnBt, met twee gewere en vier 15 cm HbBt, elk met vier haubitsers. Van die 32 kuk sEAR wat vroeg op 16 Mei getoon is, was twee sRFAR.
19. Van hierdie 53 sFAR het sewe slegs een of twee batterye gehad. Van die 126 HbBt het sewe twee haubits in plaas van vier, en van die 48 KnBt het drie -en -twintig twee gewere in plaas van vier. 'N SFAR het gewoonlik vier batterye.
20. Van die 76 KnBt het sestien slegs twee gewere in plaas van vier en van die 158 HbBt het elf slegs twee haubits in plaas van vier. Elkeen van hierdie sEAR dra die nommer van die FABrig waarmee dit gedien het, dit is die afdelingsgetal. Die aantal batterye vir elke regiment in die lente van 1918 was bedoel om vier te wees, maar die beplande syfer was sewe (?) En sommige sFAR het op die oomblik ekstra batterye gehad.
21. Kuk rtAD Nos 1, 2 4-7, 9-10 en rtHAD1. Elkeen het drie batterye, elk met vier gewere. Hulle het by die kavalleriedivisies gedien.
22. Teen 16 Mei het vyf van die rtAD elk vier batterye gehad: die ander vier het nog drie. Elkeen van die rtHAD het drie batterye. Alle batterye het vier gewere gehad.
23. In die lente van 1918 het elke kavalleriedivisie 'n KFABrig met 'n FAR K gehad: albei het die afdelingsgetal. IKD het dus 1KFABrig en FAR1K gehad. Daarbenewens is 'n sFAR K beplan 9KFABrig het sFAR9K teen 15 Junie 18 ontvang. Elke FAR K het twee FKnBt van ses gewere en sou vier FHbBt van ses haubits hê: eintlik was slegs 33 van hierdie batterye teen die lente van 1918 beskikbaar en so sommige regimente was kort. Die SEAR K sou 'n battery van 10,4 cm Kn en 'n minimum van 15 cm Hb gehad het.
24. Kuk GbAR nrs 3, 4, 6, 7, 8, 10-14. Almal het twee GbHbBt. Nos 3, 8 en 14 het ses GbKnBt gehad: Nos 6, 11, 12 en 13 het vyf Gb KnBt: Nos 4, 7 en 10 het vier GbKnBt. (Sien aantekening 10: II Dion FHRI4 het twee GbHbBt verskaf wat met 3FABrig gemobiliseer is) Alle GbKn en GbHbBt het vier berggewere/houwitsers met 'n spesiale ontwerp wat opgedeel kan word in vragdiere.
25. Kuk GbAR Nos 1-28. Insluitend GbAR 15-28 nuut opgewek met enigiets van een tot ses batterye per stuk.
26. Die nuwe kuk GbAR wat hier getoon is, het aanvanklik tussen twee en vyf batterye gehad: die ku HGbADion het aanvanklik een of twee batterye gehad.
27. Die GbAR was nou weermag troepe, nr 1-14. Hulle was van plan om ses GbKnBt en drie GbHbBt elk te hê, elk met vier gewere/haubitsers.
28. Daar was een GbAAbtlg met elke infanteriedivisie se FABrig, met die nommer van die afdeling. Elke GbAAbtlg was beplan om twee GbKnBt en een GbHbBt te hê, elk met vier gewere/haubitsers.
29. Elke battery het vier ou patrone van 9 cm. Elke Z & uumlge het twee sulke gewere gehad. Hierdie gewere was slegs geskik vir vaste verdediging, hoewel dit verskuif kon word, vandaar die titel 'Mobile Positionsbatterien/Z & uumlge'
30. Elke battery het vier kanonne van 8 cm met verskillende patrone.
31. Elke battery het vier gewere van 7 cm in die rol van die kusverdediging (dws anti-landing).
32. Dit was vroeë vliegtuigbatterye/troepe elk met vier/twee gewere van verskillende patrone.
BYLAE D - FORTRESS ARTILLERY op 14 AUG
Hierdie aanhangsel gee in detail die organisasie van die Fortress Artillery Regiments en Bataljons soos dit op 14 Augustus was. In die volgende hoofstuk word hul ontplooiing verduidelik. 'N FsAR bestaan ​​uit 'n aantal veldbataljons met die nommer I, II, III, ens. Daar was planne vir reserwe- en marsch -bataljons tydens oorlog. Dit sou ook Romeinse getalle dra. Dus was IIR/FsAR4 die tweede reserwe bataljon van FsAR4. Benewens die bataljons van die vestingartillerieregimente, was daar ook onafhanklike FsABaone, en dit was 1-10 genommer. Beide die bataljons van FsAR en die FsABaone het uit 'n aantal FsArtKomp bestaan. Dit is genommer deur 'n FsABaone, 1-4, die reservaat en MarschKompagnien met dieselfde getalle met die letters R of Ma. Die kompanies van 'n FsAR het dieselfde patroon gevolg as dié in 'n infanterieregiment, begin met nommer 1-4 in die eerste bataljon en het in elke volgorde voortgegaan deur elke bataljon: dus was FsArtKomp 13 die eerste kompanie van die IVde bataljon.
Die titel FsArtKomp is egter slegs gebruik toe die onderneming artillerie -toerusting beman wat deel uitmaak van die vaste verdediging van 'n vesting of 'n ander verdedigde omgewing. Toe die onderneming met mobiele toerusting toegerus is, word dit 'n battery genoem en het dit as deel van die titel die tipe toerusting wat dit hanteer, geneem. So is FsArt Komp 1 van FsAR1 toegerus, soos die onderstaande tabel toon, met 30,5 cm mortiere, getrek deur motorwaens. Dit is Nee genoem? 30,5 cm outomatiese MSBt. Die nommering van alle batterye is nie bekend nie, want hulle is genommer in die volgorde waarin hulle hul toerusting ontvang het. Diegene wat bekend is, word in die volgende tabel getoon. Daar kan aanvaar word dat daar op 14 Augustus Nos 1-12 30.5cm en 24cm MsBt Nos 1-32 15cm HbBt en Nos 1-20 12cm KnBt was.
Die kolomme in die tabel is soos volg:
a - Die FsAR Nee, bataljon no en kompanie no of die FsABaon No en kompanie nr.
b - Die rol of samestelling van elke onderneming.
c - Notas, insluitend tussen hakies die werwingsgebied (dws korpsarea) en depot- en hoofkwartierstasie