Mila - Dark Tan and White Cowhide Sling Bag | Belle Couleur ®
Home>Cowhide Handbags>Hair on Cowhide Bags>Mila – Dark Tan and White Cowhide Sling Bag
SKU: mila-dark-tan-white-cowhide-sling-bag Categories: Cowhide Clutches, Cowhide Handbags, Hair on Cowhide Bags WOORDE WAT WEEG: Resensie. De Waal Venter - Oop sirkel (2017)
De Waal Venter - Oop sirkel. Naledi, 2017. ISBN: 978-0-928316-73-5
De Waal Venter se bundel Oop sirkel het sopas by Naledi verskyn.
Vorige tekste is Kiem, Pols en Klawer (saam met D.P.M. Botes en Menno Stenvert).
Daar is ook ŉ Engelse digbundel Entangling States of Mind (2010) beskikbaar. Hierdie skrywer is kortverhaal- en jeugboekskrywer. Hy is bekend in die wêreld van verhoog- en radiodramas.
Lesers van Versindaba sal bekend wees met sy goeie artikels oor minder bekende Spaanse digters en vertalings, onder andere van Tomas Tranströmer uit Sweeds en van Pablo Neruda uit Spaans.
Dit sou handig wees as hierdie vertalings in boekvorm kan verskyn – gedagtig aan Uys Krige se Spaanse dans (1991) en Ballades van Villon (1987).
In ŉ stuk op Versindaba (Versindaba » De Waal Venter. Die vertaler as lewerik. Besoek 26 September 2017) wys Venter tereg daarop dat vertalings dikwels verouder; hierom sou ŉ mens inderdaad ŉ klomp digters wou sien wat Neruda of ander groot digters her-vertaal.
Sekere woorde het outyds geraak en hy skryf:
Dit is merkwaardig hoe vreemd die Afrikaans uit die dertigerjare vir ŉ hedendaagse leser kan voorkom. Woorde soos sterfling, ieder digters, swyend-stom, toebeskoor, klaarte ens. verwag mens nouliks in ŉ moderne gedig, om nie eers te praat van gesprekstaal nie.
Die titel van die pas verskene digbundel moet so gelees word: “ŉ Sirkel het geen punt wat as “voor” of “agter” beskryf kan word nie. Enige punt op ŉ sirkel het presies dieselfde status as enige ander punt", aldus die publisiteitspamflet.
Afdeling I & III handel oor die persoonlike geskiedenis, terwyl die tweede afdeling oor die liefde handel. In die vierde afdeling kom die filosofie en wetenskap aan bod. Die vyfde en sesde afdelings betrek humor en ironie en die sewende een handel oor die digkuns. Die laaste afdeling bevat prosagedigte.
In J.C. Kannemeyer se beknopte Die Afrikaanse literatuur 1652 – 2004 word verwys na die ek-gesentreerde poësie van hierdie digter, wat nie ŉ wesentlike beswaar mag wees nie. Hy verwys na die ‘weinig beelding’ en swak liefdesverse (460).
Van die generasie waartoe Venter behoort het met sy beginjare as digter, het Breytenbach die sterkste na vore gekom en ŉ ander tydskrif-genoot, Wilma Stockenström het weer op haar beurt ŉ besondere stempel afgedruk. Die digter het in 1963 gedebuteer.
Venter se verse sluit dan aan by die losser gestruktureerde verse uit die sestiger- en sewentigerjare. Hierdie soort vers werk assosiatief en wentel rondom opsetlik disparate én teenstrydige beelde. Hierom haal hierdie leser dan die kwessie van ŉ ouer idioom aan wat hy aanraak oor vertalings. Vir my gevoel is sy verse in ŉ ander toonaard geskryf as die sterker gestruktureerde verse van Johann de Lange of byvoorbeeld Johann Lodewyk Marais of Martjie Bosman.
Hier is opwindende idees - veral oor die wetenskap en die gedig wat op sigself inbuig - in die bundel te bespeur, maar selde is daar vuurwerke in ŉ gedig. Dikwels is dit net verkapte prosa, omdat die digter slim idee wil oordra, soos “Droom muskiete van elektriese skape?” (73) “Onbekende digter’ (109) klink so:
van die sewentiende eeu …”
“Poësie is die ware taal van die ongetemde gemoed!”, meen die digter op bladsy 108.
Hierin probeer hy bepaal wát die ware gedig is, al dan nie. Maar selfs hier in die getob oor die kunsvorm, bly dit net stelling. Dieselfde geld “Poësie as ŉ organisme” (103) waar ons die lewenskrag mis van die gedig.
Ons vind talle self-bewuste of narcistiese verse wat handel oor die digterskap in ŉ voortdurende soeke na die “ware gedig”. Selfs met ŉ gewapende skeut ironie en Linda Hutcheon se Irony’s Edge in jou leessak, sukkel dit.
ŉ Sentrale vers handel oor Einstein en Dr. Seuss wat nie hou van lyn-teorie nie (70).
Die leser word uitgenooi om die bundel op enige plek oop te maak en onderlinge verwantskappe raak te sien. Die voorblad (parateks) aktiveer ŉ diskoers van on-eindigheid. Vir my lyk dit na ŉ komputer wat uitmekaar gehaal is - die bord wat jy sien. So maak hierdie bundel prosesse in die digkuns en wetenskap oop.
Posted by Johann de Lange at 10:04 AM
Labels: 2017, Beeld, De Waal Venter, Joan Hambidge, Naledi, Oop sirkel