Afrikaners, ís plesierig | Oudtshoorn Courant
Afrikaners, ís plesierig
Cornelle Carstens | 13 February 2020
Die Marie-beskuitjie wiel hou dit genadiglik tot op die werf, nadat ons teen 'n slakkepas in 'n gespanne stilte voortgekruie het. Hipersensitief vir die klank van verdere teenspoed, kon jy later net Broer Wimpie se maag hoor gor.
Om in die duisternis op 'n verlate plaas in die Karoo aan te kom is een ding. Maar om dit saam met 'n kouefront te doen, is 'n perd van 'n ander kleur. Die opdrag vanweë ons getalle was "pak maar lig", maar toe die dikbek suidewindjie ons om die plaashuis se hoek begroet, berou ons dit.
Met die anderdagmôre se opstaan verskyn van die kroeserige reisigers in die kombuis geklee in al die klere wat hulle ingepak het. Na kajuitraad, word 'n taakspan afgevaardig om die 60km-tog dorp toe aan te pak en 'n band aan te skaf. Die res besluit om skuiling teen die koue in hulle beddens te gaan vind.
Met 'n buurman se bakkie, is ons vort Williston toe. Mens sou kwalik kon dink dis dieselfde smartlike tog van die vorige aand. My ou Vader beduie dat, met die "regte voertuig en bande", ry jy so gerieflik op 'n Karoo-grondpad "jy raak net so op die knoppe".
Soos dit dikwels met onbeplande meevallertjies gaan, lewer die besoek aan Williston 'n paar onverwagte ervarings op. Met 'n mate van selfvoldaanheid en 'n nuwe band agterop die bakkie, ry die taakspan terug plaas toe.
Die koue ten spyt, verloop die plaaskuiertjie verder gesellig en sonder insident. Vol moed vir enige gebeurlikheid, pak ons die terugtog aan. Dit gaan so vrollik, liedere uit die FAK klink ent-ent op.
Met die nuwe band, vorder ons fluks op die gewraakte grondpad vanaf Carnarvon na Vosburg waar ons voorheen ons rieme styfgeloop het. Maar houtgerus wees, is 'n vreeslike ding.
Voet in die hoek voel ons die kombi se gat sak en ons begin effe slinger oor die stofpad. As ek my reg verbeel het selfs die besadigde Moeder Breedt 'n knoop van frustrasie gelos toe ons besef die Williston-band is daarmee heen. Gelukkig wag daar mos 'n band vir ons op Vosburg, dis die gelaatkomde een van Douglas. Ons kan mos net die mechanic bel om tot by ons te ry. Maar van 'n selfoonsein is daar geen sprake. Al raad is maar weer eens voetslaan tot by die naaste opstal in die bakkende son om via 'n plaaslyn Vosburg toe te telefoneer.
Kort voor lank staan die kombi op 'n domkrag en my skoonsuster trek 'n suur lippie, want sy is te fyn geteel vir súlke gebeurlikhede. Terwyl ons wag, word daar toe maar uitgespan, padkos uitgepak, 'n plaasdam gesoek om in te swem en Golden Oldies geluister.
En dis dáár dat die ou manne besef hulle het meer in gemeen as waarop hulle gereken het. Toe Johnny and the Hurricanes se treffer Red River Rock oor die kombi se radio blêr, rol die manne moue op en begin daar te twist in die grondpad dat die stof so staan. Vergete is die stywe knieë. Die sweet tap hulle af, maar wikkel, dié wikkel hulle. As daar rieldansers in die omgewing was, het dié twee ou manne se poging hulle tot skaamte gemaak.
Só tref die mechanic ons aan. Jonges in die dam. Tantes op 'n piekniekkombers. En die ooms, aan die dans.
Een ding is seker, 'n duur trippie was dit ongetwyfeld. Maar daarna, die onteenseglike bewys – Afrikaners, ís plesierig.