Het die Nazi's hulle as fasciste geïdentifiseer? Hoe presies het hulle hulself beskou? - Inligting
Het die Nazi's hulle as fasciste geïdentifiseer? Hoe presies het hulle hulself beskou?
In die 1920's stig Italië die National Fascist Party (Italiaans: Partito Nazionale Fascista, PNF ) Hitler het baie van sy Italiaanse bondgenote aangeneem, insluitend hul fascistiese ideale. Selfs die berugte salm met reguit arms was eintlik 'n ou Romeinse saluut. Hitler se groep is egter die Nasionaal -Sosialistiese Duitse Arbeidersparty (Duits: Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei, afgekort NSDAP) Oorweging dat Hitler 'n beroep op die massa's gehad het wat onbevoeg en onderdruk was, aangesien Duitsland destyds in 'n rowwe toestand was; dit is gepas om dit die NSDAP te noem Sosialisme en Fascisme is aan weerskante van die politieke spektrum wat laasgenoemde ontwyk.
Antwoorde op hierdie ouer vraag Is Hitler deur sy teenstanders in Duitsland 'n fascis genoem? Het hy of ander Nazi's 'n probleem daarmee gehad? vertel dat die woorde "Fascist" en "Fascisme" reeds 'n negatiewe beeld voorgehou het en gebruik is om Hitler en sy Nazi -ideale te belaster. Maar hy en die hele Nazi -party was mos maar fasciste? Dit is eenvoudig 'n feit. Om Hitler te beswadder deur hom en sy ooglopend fascistiese groep 'fascisties' te noem, sou net oorbodig wees. Tensy hulle nooit openlik verkondig dat hulle so is nie.
Ek kan destyds nie 'n enkele rekening vind deur 'n werklike lid van die Nazi -party wat hulself as fascisties beweer nie. In plaas daarvan vind u meestal sosialistiese en nasionalistiese sentimente. Het die Duitse mense onder die nazi -bewind openlik geïdentifiseer dat hulle fascisties is soos Italië? of het hulle hulself anders beskou, ongeag of Hitler weet dat hulle dit was?
Hier is 'n verwarring van terminologie aan die werk. In die eerste plek moet u verstaan ​​wat die terme behels was nie: Dit was nie die 'gelaaide' terme wat ons dit uit vandag se oogpunt herken nie.
Fasciste was volgelinge van die Partito Nazionale Fascista. Dit is waar die term ontstaan ​​het, en dit was alles oorspronklik bedoel.
Nazi's was volgelinge van die Nasionaal -Sosialistiese Duitse Arbeidersparty ("National Socialiste "). Dit is waar die term ontstaan ​​het, en dit was alles oorspronklik bedoel.
Het die Nazi's hulle dus as fasciste beskou? Nee, want hulle was nie Italiaans nie. Hulle het sekerlik 'n paar ooreenkomste tussen hul onderskeie bewegings gesien, maar dit was steeds twee afsonderlike bewegings, nie een nie.
Het sommige Nazi's die Führer as 'n tiranniese, genadelose leier beskou? Miskien, maar hulle het hom nie 'Führer' genoem nie omdat hy was so 'n leier, maar die term "Führer" het die konnotasie omdat die een "Führer" wat die term ooit as titel beklee het, was wie hy was. (Hy kon was 'n goedaardige staatshoof nie die begin van WO2, en 'Führer' sou nie die konnotasie gekry het wat dit vandag het as dit buite samestellende woorde soos 'Bergführer' gebruik word nie, waar dit steeds '(berg) gids' en niks anders beteken nie.)
Wat is eintlik 'fascisme' presies is selfs vandag nog omstrede.
Wat die definisie van politieke regs / links betref, is dit nuttig vir 'n vinnige oriëntasie, maar 'n politieke party of beweging doen selde in alle besonderhede reg. Daar was elemente van sosialisme in die NSDAP -agenda, maar uiteindelik het dit gegaan oor konserwatiewe waardes, 'n sterk staat (en leierskap) en nasionalisme, net soos die PNF.
(Die fasesse om solidariteit en konfederasie te simboliseer, maak die PNF ook nie 'links' nie ...)
Hoe het hulle hulself beskou? Kom ons vra hulle.
Neem die dagboeke van Joseph Goebbels. Hy skryf in die bestaande werke oor nasionaal-sosialisme en fascisme, meestal as 'n differensiasie.
Maar onderskei tussen wat? Hy identifiseer homself nie as 'n fascis nie. Die fasciste is die Italianers, onder Mussolini. Hulle is nie net bondgenote nie. Hulle is broers in gees en gees.
Hy kritiseer fasciste as te sagmoedig teenoor die Jode, die fasciste om jammer te wees, maar tog baie nader aan Nazi's as enigiets "liberaals" (p891). Hy praat daarvan dat fasciste iets anders is, maar tog dieselfde.
In die gedagtes van Goebbels is nasionaal-sosialisme en fascisme in konseptuele terme een en dieselfde 'ding'. In sy gedagtes is Spaans, Engels, Italiaans, Oostenrykse fasciste die nasionaal-sosialiste van die onderskeie land. Selfs identiese tweelinge kan effense eienaardighede in mening of gedrag hê. Hulle bly baie nou verwant. Maar dit is ook 'n probleem. In hierdie boeke is dit nie altyd maklik om te onderskei wat hy eintlik met 'fasciste' bedoel nie. Soms gebruik hy dit net as 'n sinoniem vir 'Italianers', want dit is blykbaar 'n woord wat hy amper tot laat laat vermy.
Tydens sy eie opkoms is nazisme net die Duitse fascisme as die beter fascisme. Toe die geluk van die oorlog draai, het sy siening ook verander, wat die fascisme nou as die huidige regering van Italië identifiseer:
Die Italianers doen nie net iets op die gebied van oorlogvoering nie, maar hulle doen ook amper niks wat die moeite werd is om op die gebied van die kunste te noem nie. 'N Mens sou amper kon sê dat fascisme 'n steriliserende uitwerking op die kreatiewe lewe van die Italiaanse volk het. Dit is nie wat Nasionaal -Sosialisme is nie. In teenstelling met die diep effek, is dit 'n oppervlakverskynsel. Dit is baie betreurenswaardig, maar ons moet duidelikheid daaroor hê. Nasionaal -sosialisme is in werklikheid 'n wêreldbeskouing. Dit begin van voor af en lê nuwe fondamente vir die lewe. Dit is wat ons stryd so moeilik, maar ook so mooi maak; en die doel wat ons in die proses sal bereik, is eintlik die sweet van die beste werd. (9 Februarie 1942, bl 1792)
Die outoritêre simpatie word beter geïllustreer in 'n vorige inskrywing:
Met Göring en d'Antinori die diep nag in 'n Russiese kafee in. D'Antinori het vandag baie interessante verhale oor fascisme vertel. Dit lyk nie asof Mussolini die Joodse vraag erken het nie. Selfs in Italië is nie alles wat glinster goud nie. Maar dit het 'n leier, en hy het die mag. (13. Apr 1930, p477)
Bron: Ralf Georg Reuth (red): "Joseph Goebbels Tagebücher 1924 -1945", Piper: München, Zürich, 1999.
In plaas daarvan vind u meestal sosialistiese en nasionalistiese sentimente. Het die Duitse volk onder die nazi -bewind openlik geïdentifiseer dat dit fascisties is soos Italië?
U moet in gedagte hou dat 'sosialistiese' gevoelens later slegs in naam was! As hierdie sentimente in werklike betekenis identies was aan die werklike sosialiste, anargiste en kommuniste - of selfs liberale (Europese en Amerikaanse betekenis!) - verstaan ​​dat die term meer as die NSDAP 'n groothandelsbedrog alleenlik genoem moet word. Hulle het hierdie terme herdefinieer om by hulle te pas.
Die partyprogram van die NSDAP is nogal 'n slagspreuk, soos in die uiteensetting van werklike planne en maatreëls wat geneem moet word. Die inhoud kan verkeerdelik geïdentifiseer word, en dit was van die tyd af dat werklike sosialistiese elemente uit die organisasie verdryf is, maar met die bedoeling gehou is dat die werkersklas aantreklik is en handelsmerkherkenning. Dit het hulle moeilik gemaak vir die middelklas se aantrekkingskrag of om hul welgestelde finansiers tevrede te stel toe hulle steeds probeer stemme kry.
Maar dit is uiteindelik in meer besonderhede verduidelik om hul selfbeeld en gewenste geprojekteerde beeld te illustreer, terwyl die on-sosialistiese betekenis van nasionalesosialisties:
Sosiaal en sosialisties
"Ja, ons noem onsself sosialisties. Dit is die tweede stap. Die tweede stap weg van die middelklasstaat. Ons noem onsself sosialisties in protes teen die leuen van sosiale middelklas -jammerte. Ons wil nie jammer kry nie, en ons wil nie ons wil sosiaal wees. Ons gee nie om vir wat u 'wet op maatskaplike welsyn' noem nie. Dit is skaars genoeg om liggaam en siel saam te hou.
'Ons wil die regte hê waarop die natuur en die wet ons aanspraak maak.'
'En dit' sosialisme!
Nasionalisties en sosialisties
Dan sal ons bewys dat nasionalisme meer is as 'n gemaklike morele teologie van middelklas -rykdom en kapitalistiese wins. Die put van korrupsie en verdorwenheid sal dan toegee aan nuwe nasionalisme as 'n radikale vorm van nasionale selfverdediging, en aan nuwe sosialisme as die mees bewuste skepping van die nodige voorvereistes.
Dit smeer marxisme, Jode, monargiste, republikeine, internasionalisme, kapitalisme of parlemente, pasifisme en solidariteit aan, terwyl dit terselfdertyd 'n nog baie kapitalistiese korporatistiese staat beskryf. Dit is nie elemente van sosialisme soos dit destyds verstaan ​​is of nou verstaan ​​is nie.
"Marxisme sal sterf, sodat nasionalisme kan lewe! En dan vorm ons die nuwe Duitsland - die nasionalistiese Sosialistiese Derde Ryk!"
Uit die baie handige Joseph Goebbels: "The Nazi-Sozi. Fragen und Antworten für den Nationalsozialisten", Verlag der nationalsozialistischen Briefe: Elberfeld, 1927/1932. (Op archive.org)
'N Ander prominente Nazi het dit geskryf, maar let op die naam en die datum:
Ons het daarom gevoel dat die republikeins-monargistiese halfdonkerheid wat doelbewus deur die partyleierskap onderhou word 'n las was, die oordrewe eerbied vir die fascistiese outoritêre staat, wat al hoe duideliker word by die amptelike partyowerhede, amper 'n gevaar vir die beweging en 'n sonde teen die idee. Bron: Aufruf der Otto-Strasser-Gruppe vom 4. Juli 1930: "Die Sozialisten verlassen die NSDAP" (Die sosialist verlaat die NSDAP)
Die bekende skilder met snor praat breedvoerig oor Italiaanse fascisme in die boek waarvoor hy bekend is. Hy prys die meeste kernidees, kritiseer wat hy in die fascisme ("die Jode!") Belangriker of onderontwikkel vind, maar noem hom nie een keer 'n fascis nie.
En dit illustreer ander probleme met die etiket 'fascisties':
enersyds word dit as ''n Italiaanse ding' 'beskou, aan die ander kant was dit min nut as 'n duidelike onderskeid tussen ander regse partye en organisasies, wat op die een of ander manier byna almal as' fascisties 'bestempel was. Gelyktydig deur die kommuniste natuurlik.
Maar terselfdertyd self, of die konserwatiewes en ander radikale het ten minste die grootste simpatie, bewondering en modelkarakter van fascisme geventileer. Toe die term in Duitsland bekend geword het, het dit aanvanklik nie so 'n negatiewe konnotasie op sigself nie.
Die Stahlhelm, die Black Reichswehr, die DNVP het dit byvoorbeeld gedoen.
Voorbeelde uit die sfeer van Hugenberg: Ludwig Bernhard, Hans Meydenbauer: "Faschistische Eindrücke", in: Preußische Jahrbücher Vol. 201, Juli 1925, H. 1, p105-109; "Faschistischer Fortschritt", ib., Vol. 202, November 1925, p271-275. // Reinhold Quaatz: "Italienischer Nationalismus", in: Das Freie Deutschland. Nationale Zeitschrift für Politik und Wirtschaft, Nr. 8 vom 21.11.1931. Hierdie voorbeelde is duidelike aanwysers, maar beperk in tyd die regses het later fascisme en daarna nasional-sosialisme as 'te sosialisties' na hul smaak beskou.
Dit is raadsaam om die nazi's te onderskei om nie die ooreenkomste te oorskry nie, selfs in name vir selfbeskrywing, en in terme wat gewoonlik rondgegooi word:
In die tweede helfte van die Weimar-republiek verskyn daar verskeie artikels in die regse joernalistiek wat handel oor die oordraagbaarheid van die Italiaanse model onder die opskrif "Duitse fascisme". In April 1927 begin Helmut Franke met 'n driedelige reeks artikels in Arminius, waarop Heinrich von Gleichen reeds in die daaropvolgende maand geantwoord het. Drie jaar later het Max von Binzer die saak weer op die agenda geplaas in die Deutsches Adelsblatt (Duitse tydskrif vir die adel), nadat hy reeds in 1928 in die jaarboek van die Centre International d'Etudes sur le Fascisme, gepubliseer in Lausanne, parallelle geïdentifiseer het tot fascisme onder die Alldeutschen (All-Duitsers), die Deutschnationalen (German Nationals), in konserwatisme en in die Stahlhelm (staalhelm). 'n Ander artikel van Willy Hellpach verskyn in die spesiale uitgawe van European Revue oor die onderwerp "Tien jaar van fascisme "in November 1932. (Skakels is gerieflik bygevoeg)
Die etiket met die woord 'sosialisties' in die naam van die party?
Daar was duidelik geen humanitêre impuls of begeerte na 'n nuwe vorm van samelewing in Hitler se weergawe van sosialisme nie. Hy het self verklaar dat sy sosialisme "niks met 'n meganiese konstruksie van die ekonomiese lewe te doen het nie"; dit was eerder die aanvullende konsep van die woord 'nasionalisme'. Sosialisme het die verantwoordelikheid van die geheel vir die individu beteken, terwyl "nasionalisme" die toewyding van die individu vir die geheel was; dus kon die twee elemente in die Nasionaal -Sosialisme gekombineer word. Hierdie prestigasie het alle belangegroepe toegelaat om hul gang te hou en die idees tot blote tellers te verminder: kapitalisme het sy ware en uiteindelike vervulling gevind in Hitler se sosialisme, terwyl sosialisme slegs onder die kapitalistiese ekonomiese stelsel bereik kon word. Hierdie ideologie het 'n linkse etiket gekry, veral om taktiese redes. Dit vereis, binne die party en binne die staat, 'n kragtige stelsel van heerskappy wat onbetwiste leierskap oor die 'groot massa van die anonieme' sal uitoefen. En ongeag die uitgangspunte waarmee die party begin het, teen 1930 was Hitler se party 'sosialisties' net om voordeel te trek uit die emosionele waarde van die woord en 'n 'werkersparty' om die mees energieke sosiale krag te lok. Soos met Hitler se protes teen geloof in tradisie, in konserwatiewe waardes of in die Christendom, was die sosialistiese slagspreuke bloot beweegbare ideologiese rekwisiete om as kamoeflering te dien en die vyand te verwar. Dit kan verander of herrangskik word, afhangende van die situasie. Die leiers was in elk geval heeltemal sinies oor die beginsels van die program-soos een entoesiastiese jong bekeerling geleer het uit 'n gesprek met Goebbels. Toe die jongman opmerk dat Feder se oproep om die verslawingstelsel van rentebetalings te verbreek, wel 'n element van sosialisme bevat, het Goebbels geantwoord dat almal wat na so 'n twyfel geluister het, moet verslaan word.
Joachim C Fest: "Hitler", 805.6 (e -boek), Harcourt: New York, 1974.
Dit is ook opmerklik dat baie konserwatiewes, outoritêre regses, fascisme geïnterpreteer het as die Pruising van Italië.
Gesag, dissipline, weermag, brutaliteit, strydlustigheid, ant-demokratiese neigings. Waarvan sal u nie hou nie? (Gegewe die 'regte' ingesteldheid.)
Toe Hitler die mag kry, was die Duitse konserwatiewes reeds fasciste in gedagte en hart. Dit was die perfekte grond waarop nasionaal-sosialisme kon spruit. In so 'n klimaat kan 'n kommunis dink dat 'fascisties' 'n belediging sou wees, maar regses het destyds net die klein besonderhede van die verskil beklemtoon en andersins gedink: 'Ja, wat? Brown is die nuwe swart'.
Vraag: Het die Nazi's hulle as fasciste geïdentifiseer? Hoe presies het hulle hulself beskou?
Die Nazi's beskou hulleself as die organisasie van superieure individue wat die historiese en onregverdige onreg wat die Duitse volk toegedien het, regstel. Hulle het geglo dat Duitsland in die Eerste Wêreldoorlog verraai is en dat hulle onregverdig verantwoordelik gehou is vir die oorlog. Die Nazi's het geglo dat dit die mense was wat die fout sou regstel en Duitsland in sy vorige glorie sou terugbring. Die Nazi's het die derde Ryk, of die derde goue era van Duitsland, geskep. Die eerste was die Heilige Romeinse Ryk, die tweede die Duitse keiserperiode wat eindig op Kaiser Wilhelm.
Daarbenewens het die Nazi's hulself as erfgename van die era van Verligting beskou. Hulle ideologie strek tot Plato en hul ideale Nazi is vergelyk met 'n antieke Griekse Spartaanse soldaat. 'N Kryger wat in die geskiedenis uitgesonder is vir sy uitsonderlikheid. Ja, hierdie modelle was nie Duits nie, maar Hitler het hulle as Ariërs uitgeroep. Verwant aan Duitsers deur hul assosiasie met 'n ou ras supermanne wat uit die Himalaja na Europa gemigreer het, (glo dit of nie).
Ja, die self van die Nazi's word as fasciste geïdentifiseer. Ja, die Nazi's het baie ooreenkomste gesien tussen hul beweging en die Fascistiese Party in Italië wat die Nazi -party voorafgegaan het. Die Italiaanse Fascistiese party wou ook Italië terugbring na sy eertydse grootheid, die Romeinse Ryk. Ook hulle kyk na die verlede om iets terug te eis wat hulle geglo het dat die moderne herhaling van hul land verloor het.
Die (Italiaanse Fascist, 1922) Maart oor Rome het Fascisme internasionale aandag gebring. Een vroeë bewonderaar van die Italiaanse fasciste was Adolf Hitler, wat minder as 'n maand nadat die Maart begin het om homself en die Nazi -party te modelleer vir Mussolini en die fasciste. Die Nazi's, onder leiding van Hitler en die Duitse oorlogsheld Erich Ludendorff, het probeer om 'n "Maart na Berlyn", gebaseer op die Maart op Rome, wat gelei het tot die mislukte Beer Hall Putsch in München in November 1923.
Om Hitler te beswadder deur hom en sy ooglopend fascistiese groep 'fascisties' te noem, sou net oorbodig wees. Tensy hulle nooit openlik verkondig dat hulle so is nie.
Die Nazi's het hulleself Fasciste nie as 'n laster beskou nie. Die Italiaanse party was die voorloper en model vir die Duitse Nazi -party. Die Duitsers het geglo dat die term fascisme beide hul party en die Italiaanse party akkuraat beskryf en die term onder mekaar gebruik om hulself te beskryf. Die Nazi's het vroeg reeds baie gedoen waarop die Duitse publiek trots was; dit het bygedra tot hul gewildheid en hul styging in mag.
As ons egter kyk na die geskiedenis van die woord self, sou die woord destyds vir die Duitsers "Leier" of "Gids" beteken en der Führer in Engels "Die leier". Dit is duidelik dat die (nie-Joodse) Duitsers Hitler nie as 'n tiran beskou het nie, maar eerder as 'n groot leier, aangesien hulle hom vurig gevolg het.
Hitler het homself Der Führer of die Leier uitgeroep. In die tussenoorlogsperiode in die hof verdedig hy homself omdat hy 'n koepee teen die Duitse Republiek begin het. Die Weimar -republiek was ongewild, swak en ondoeltreffend; en hitler kon die verhoor gebruik as 'n manier om hom tot die gewone Duitsers te vestig.
Hitler het deelgeneem aan 'n sameswering om die Republiek omver te werp. Die Beer Hall Putsch van 1924. 'N Sameswering met betrekking tot Duitse militêre offisiere op hoë vlak, Duitse aristokrasie en Hitler se Nazi's. Almal gebruik mekaar om aan bewind te kom ten koste van die ongewilde Weimar -republiek. Toe die Putsch neergesit en ineengestort word, speel al die samesweerders hul rol in die koepee, behalwe Hitler. Hitler gebruik die hofverhoor as 'n stadium vir 'n onverskuldige veroordeling van die ongewilde regering. In sy tirades verklaar hy homself telkens as die leier (die Führer) van die poging tot staatsgreep. Hitler sou skuldig bevind word en in die tronk gestuur word; waar hy sy beste verkoopmanifes sou neerskryf. Mein Kampf, oftewel My stryd. Van toe af sou hy aan die Duitse volk bekend staan ​​as die Führer.
"Toe die Nazi's hulself as fasciste beskryf het ..." - dit is die deel waarvoor ek 'n werklike verwysing wil hê. Daar is 'n redelik groot verskil tussen 'Ons wil hê ons party moet iets doen soos wat die fasciste in Italië gedoen het, maar hier in Duitsland' en 'ons is fasciste', en ek sien geen bewyse dat hulle ooit gesê het dat laasgenoemde ...
Adolf Hitler toespraak München, Duitsland, 24 Februarie 1941
... Ek vertrou my in die beste leër ter wêreld, in die beste leër wat die Duitse nasie ooit gehad het. Dit is numeries sterk, dit het die beste wapens en word beter gelei as ooit tevore. Ons het 'n liggaam van jong leiers wat nie net hul waarde in die huidige oorlog bewys het nie, maar ek kan dit goed sê, hulself met heerlikheid bedek het. Waar ons ook al kyk, sien ons 'n lyfwag van uitverkore mans aan wie die Duitse soldate toevertrou is. Hulle is op hul beurt die leiers van die beste opgeleide soldate ter wêreld, wat gewapen is met die beste wapens op aarde. Agter hierdie soldate en hul leiers staan ​​die Duitse nasie, die hele Duitse volk. Te midde van hierdie mense, wat die kern vorm, is die Nasionaal-Sosialistiese Beweging wat 21 jaar gelede in hierdie kamer begin het, waarvan hierdie beweging nie in die demokratiese lande bestaan ​​nie, hierdie beweging waarvan die fascisme die enigste hanger is. Nasie en weermag, party en staat is vandag een ondeelbare geheel. Geen mag in die wêreld kan losmaak wat so stewig saamgesweis is nie. Net die dwase kan dink dat die jaar 1918 herhaal kan word.
Hermann Göring - In 'n onderhoud met Gustave Gilbert in die gevangenis van Göring tydens die Neurenberg -oorlogsmisdade (18 April 1946)
Göring: Waarom wil die mense natuurlik nie oorlog hê nie? Waarom sou 'n arme slob op 'n plaas sy lewe in 'n oorlog wil waag as die beste wat hy daaruit kan haal, in een stuk terugkom na sy plaas? Die gewone mense wil natuurlik nie oorlog hê nie; nie in Rusland of in Engeland of in Amerika nie, en ook nie in Duitsland nie. Dit word verstaan. Maar dit is immers die leiers van die land wat die beleid bepaal en dit is altyd eenvoudig om die mense saam te sleep, of dit nou 'n demokrasie of 'n fascistiese diktatuur of 'n parlement of 'n kommunistiese diktatuur.
Die belangrikste verskil tussen fasciste en nasionaal-sosialiste was rasse (genetiese) vraag
Ons weet almal dat Hitler en die Nasionaal-Sosialistiese bloed suiwerheid, Germaanse ras, Ariese genetiese erfenis waardeer het. Dit was in wese die kern van hul politieke program.
Met Italiaanse fasciste was dit baie meer dubbelsinnig. Daar was 'n paar rasse -ondertone, soos uiteengesit in hierdie artikel, maar daar was 'n paar teenoorgestelde stellings soos hierdie deur Mussolini:
Wedloop! Dit is 'n gevoel, nie 'n werklikheid nie: vyf-en-negentig persent is ten minste 'n gevoel. Niks sal my ooit laat glo dat daar vandag bewys kan word dat biologies suiwer rasse bestaan ​​nie ... Nasionale trots het die delirium van ras nie nodig nie.
Daar was selfs 'n baie gewilde liedjie Faccetta Nera of 'klein swart gesig' oor Abessynse meisie wat 'n Romeinse vrou sou word as Italianers oorlog teen Ethiopië wen.
Hierdie onderskeid was baie "pynlik" vir teenstanders van die nasionaal-sosialisme aan die linkerkant. Byvoorbeeld, Sowjet-bronne noem in die reël "fascistiese indringers", "fascistiese diere", "Duitse fasciste", ens. Die rede hiervoor is dat politieke linkses (sosialisme en kommunisme) gewoonlik probeer het om alle "verregse" bewegings van die tyd as bloot 'n klasprobleem (reaksie van kleinburgerlikheid en klein grondeienaars) te verduidelik. Vir die politieke linkses was nasies slegs tydelike formasies, meestal kenmerkend vir die laaste fase van feodalisme en verskillende fases van kapitalisme, en nog meer konserwatiewe outeurs onder kommuniste (soos Joseph Stalin in sy marxisme en die nasionale vraag) het dit tot kulturele en taalkundige verlaag. gemeenskappe. Met die koms van sosialisme en kommunisme, sou die nasies sterf.
Marxisme, hoewel oënskynlik materialisties, was nooit baie sterk oor genetika nie (dit was immers 'n splinternuwe veld), so Russiese werker en Duitse werker het vir hulle meer gemeen as die Duitse werker en Duitse grondeienaar. Die opkoms van die nasionaal-sosialiste in Duitsland (en daaropvolgende vernietiging van voorheen baie sterk Duitse politieke linkses), meestal onder die werkersklas, was onverwags en gedeeltelik onverklaarbaar. Verskeie teorieë konsentreer almal op die verduideliking van fascisme, maar verskille tussen fascisme en nasionaal-sosialisme is onder die mat gevee.
Copyright © salvadoryoscar.com | Het die Nazi's hulle as fasciste geïdentifiseer? Hoe presies het hulle hulself beskou?...