M22 Ligte tenk/ sprinkaan - Geskiedenis Podcasts - 2022
M22 Ligte tenk/ sprinkaan
Die M22 Light Tank, Locust, was 'n klein tenk wat ontwerp is om deur swaar sweeftuie of vervoervliegtuie gedra te word en om lugoperasies te ondersteun. Alhoewel dit 'n tegniese sukses was, was dit nie van groot taktiese waarde nie, en slegs 6 van die 830 wat gebou is, is eintlik in gevegte gebruik.
In Februarie 1941 het die Ordnance Department en die Pantsermag besluit om ontwerpe te vra vir 'n ligte tenk wat gebruik kan word om magte in die lug te ondersteun. 'N Formele spesifikasie is in Mei 1941 voltooi en 'n tenk benodig wat 8 (kort) ton weeg en klein genoeg sou wees om binne of onder 'n vervoervliegtuig te vervoer. Christie, GMC en Marmon-Herrington is almal gevra om ontwerpe te vervaardig.
Die Marmon-Herrington-ontwerp is as die mees belowende beskou en hulle het 'n kontrak gekry om 'n prototipe met die benaming T9 te vervaardig. Hierdie voertuig is voltooi in die herfs van 1941. Dit het 'n gegote rewolwer met 'n reghoekige plan, maar geboë rande, 'n 37 mm M6 -geweer en 'n masjiengeweer met 'n romp. Dit gebruik 'n vertikale volveerveervering met vier padwiele aan elke kant en 'n agterste loopwiel, met 'n kragtige rewolwer en 'n girostabilisator. Die bobou het aan die voorkant van die rewolwer begin en skuins sye oor die spore, met 'n effens skuins voordek. Dit word aangedryf deur 'n Lycoming 6-silinder lugverkoelde enjin.
Die T9 het proewe ondergaan en 'n aantal wysigings is aangevra. Die gewig is as te hoog beskou en 'n aantal funksies is verwyder, waaronder die gyro-stabilisator, die kragkruising en die masjiengeweer van die romp. Die voorkant van die romp is ook aangepas, en die nuwe ontwerp het 'n afgeronde neus met 'n enkele skuins voorplaat wat terugloop na die rewolwer. Dit is gedoen om die afbuiging van die skote te verbeter. Die rewolwer en toringmandjie is aangepas om dit maklik te verwyder. Die werk aan hierdie nuwe ontwerp het in Februarie 1942 begin en die nuwe model is in produksie bestel. Marmon-Herrington het tussen Maart 1943 en Februarie 1944 830 van die nuwe tenk gebou. In hierdie stadium het dit steeds die 97-aanduiding gehad, maar in September 1944 is dit herontwerp as die Light Tank (Airborne) M22 en as 'beperkte standaard'-toerusting aanvaar. Alhoewel die M22 ligter en kleiner was as die M3 of M5 Light Tanks, was dit steeds te groot om in enige beskikbare Amerikaanse vervoervliegtuig in te pas, en die enigste manier om dit te beweeg was deur die rewolwer te verwyder en die tenk onder 'n C-54 Skymaster te gooi. . Die M22 is nooit in die geveg deur Amerikaanse troepe gebruik nie.
Vroeg in 1943 is die T9E1 vir proewe na Brittanje gestuur. Die Britte het hul eie tenk in die lug, die Tetrarch, ontwikkel en was ook besig met die Hamilcar -sweeftuig. Hierdie groot sweeftuig was in staat om die M22 te dra en 260 is onder Lend-Lease aan Brittanje verskaf. In Britse diens was die M22 bekend as die Sprinkaan. 'N Aantal sprinkane het Littlejohn -adapters gekry, verlengings aan die geweerloop wat die snelheid van die 37 mm -dop verhoog het.
Die sprinkaan is slegs een keer in gevegte gebruik. Op 24 Maart 1945 is ses van hulle deur die 6de Airborne Recce Regiment, 6de Pantserdivisie, tydens die kruising van die Ryn gebruik. Teen die tyd dat dit gebou is, was die M22 dun gepantser, ondergeskut, beknop en ongemaklik om te gebruik, en van baie beperkte taktiese gebruik teen die Duitse tenks en anti-tenk wapens van 1944-45.
Romplengte: 12ft 11in
Rompbreedte: 7ft 1in
Hoogte: 6ft 1in
Bemanning: 3 (bevelvoerder, skutter, bestuurder)
Gewig: 16,400 pond
Enjin: 162 pk Lycoming 0-435T 6 silinder petrolenjin
Maksimum spoed: 40 mph (pad), 30 mph (landloop)
Maksimum bereik: 135 kilometer padradius
Bewapening: Een 37mm M6 -geweer en een .30in Browning -masjiengeweer
Pantser: 9-25 mm
Tanks van die Israeliese weermag
Hierdie artikel handel oor die geskiedenis en ontwikkeling van tenks van die Israeliese leër, vanaf die eerste gebruik na die Tweede Wêreldoorlog in die stigting van die staat Israel na die einde van die Britse mandaat, tot in die Koue Oorlog en wat vandag beskou word as die moderne era.
ww2dbase In Februarie 1941 het die Amerikaanse weermag kontrakte aan 'n aantal maatskappye aangegaan vir die ontwerp van 'n ligte tenk wat lugdraagbaar is, terwyl die Amerikaanse weermag se lugkorps 'n vliegtuig ontwikkel het waarin dit vervoer kan word. Na die oorweging van verskillende voorstelle is 'n ontwerp deur Marmon-Herrington Inc. van Indianapolis gekies as die voorkeurkeuse en 'n bestelling is geplaas vir 'n loodsmodel met die eksperimentele benaming T9, en nog twee gewysigde vlieëniers (T9E1) het einde 1942 gevolg en na uitgebreide toetse en 'n aantal ontwerpveranderings, het die produksie in April 1943 begin met 'n aanvanklike bestelling van 500 masjiene (later gevolg deur bestellings vir nog 1,400). Teen Februarie 1944, toe die produksie gestaak is, is 'n totaal van 830 voertuie vervaardig, alhoewel die tenk teen hierdie tyd gestandaardiseer is as "beperk standaard " en die militêre benaming M22 gekry het.
ww2dbase Aangedryf deur 'n 7,113 cc ses-silinder Lycoming-lugverkoelde enjin aan die agterkant wat die voorste tandwiele deur 'n 4-gangratkas dryf, lyk die 7,32 ton M22-tenk in algemene vorm na 'n miniatuur M4 Sherman-tenk en gebruik 'n vering soortgelyk aan dié van die M3 -ligtenk met die toevoeging van eksterne, versterkende stawe tussen die draaistelle. Die uitleg van die tenk was konvensioneel vir medium tenks van die tydperk, met die bestuurder in die romp aan die linkerkant voor en die ander twee bemanningslede in die sentrale rewolwer om die 37 mm-geweer en koaksiale 0.30 te bestuur. -in Browning -masjiengeweer.
ww2dbase Geen M22 -tenks is ooit deur die Amerikaanse troepe in gevegte gebruik nie en in Desember 1944 is besluit dat daar geen verdere vereiste vir 'n lugtenk in die lug is nie. 'N Paar honderde is egter na die Verenigde Koninkryk gestuur (waar hulle die sprinkaan genoem word), waar hulle met 'n Littlejohn-adapter toegerus is, wat die 37 mm omskakel in 'n "spuitpistool ", wat die snelheid van die projektiel aansienlik verhoog, maar was geneig om die vate binnekort ongemaklik te versly. Dit is nie bekend of sprinkane wat so toegerus is in aksie gebruik is nie, hoewel sy Britse eweknie, die Tetrarchs -ligtenk met Littlejohn -adapters, wel was.
ww2dbase Die Locust -tenks is nie met groot entoesiasme deur die Britse leër begroet nie. 'N Bemanning van drie mans was oor die algemeen nie bevoordeel nie, aangesien dit bevel bemoeilik het. Ander beginselbesware was dat die wapenrusting te dun was (maksimum 25 mm), die geweer te klein en die voertuig meganies onbetroubaar. Nietemin is 'n handjievol gebruik deur die 6de Airborne Division by die Rynoorgang in Maart 1945.
ww2dbase Die eerste Amerikaanse plan vir die vervoer van die M22 was dat die tenk onder 'n C-54-vervoervliegtuig geslinger word terwyl die rewolwer verwyder en in die vliegtuig geberg is. Dit was natuurlik 'n onpraktiese werkswyse, maar met tipiese Britse vindingrykheid is gou gevind dat die sprinkaan in 'n Hamilcar -sweeftuig gedruk kon word.
ww2dbase Die meeste ligte tenks van M22 is kort ná die oorlog geskrap, hoewel 'n paar teen die laat veertigerjare saam met die Egiptiese leër diens gedoen het.
B. T. White, Tenks en ander pantservoertuie 1942-45 (Blandford Press, 1975)
Ian V Hogg en John Weeks, Die geïllustreerde ensiklopedie van militêre voertuie (Hamlyn, 1980)
A.J. Smithers, Onbeskofte meganika (Grafton boeke, 1989)
Laaste groot hersiening: Jan 2014
Masjinerie Een 7113cc Lycoming O-43-T 6-silinder horisontaal teenoor die lugverkoelde petrolenjin met 'n waarde van 162 pk
Bewapening 1x37 mm M6-geweer (met Littlejohn-adapter in Britse diens), 1x0,30 in koaksiale Browning M1919A4-masjiengeweer
Pantser 12-25 mm
Breedte 2,23 m
Gewig 7,3 t
Spoed 56 km/h
Bereik 177 km
Die T9 het 'n bemanning van drie en weeg 6,7 ton (7,4 kort ton). Dit was gewapen met 'n 37-millimeter (1,5 duim) hoofgeweer en 'n koaksiale .30-06 Browning M1919A4-masjiengeweer, asook twee masjiengewere aan die regterkant van die boog. Die hoofgeweer en koaksiale masjiengeweer was gemonteer in 'n aangedrewe rewolwer, wat ook 'n geweerstabilisator geïnstalleer het sodat die geweer afgevuur kon word terwyl die tenk beweeg het. Die T9 is aangedryf deur 'n 162 perdekrag, ses-silinder, lugverkoelde Lycoming-enjin, en die dikte van die wapenrusting het 'n dikte van 12,5 millimeter (0,49 in) aan die voorkant, agterkant en sye van die romp gewissel, terwyl die skuins gedeeltes van die romp het 'n dikte van 9,5 millimeter (0,37 in). Die tenk se enjin kon hom 'n maksimum snelheid van 64 km/h gee. Die T9 was nie in die eerste plek bedoel om per sweeftuig te vervoer nie, 'n beduidende verandering van die oorspronklike versoek, maar moes onder die buik van 'n Douglas C-54 Skymaster vervoervliegtuig gedra word, met behulp van vier hefbeugels aan elke kant van die romp gelas van die tenk. Die rewolwer is ontwerp om verwyderbaar te wees sodat dit binne die C-54 losgemaak en vervoer kon word en weer op die slagveld vasgemaak kon word. Die laai het ses mans ongeveer vyf en twintig minute geneem, die aflaai tien minute. Boonop het die vliegtuig 'n behoorlike vliegveld nodig om te land. Die T9 het egter die korrekte vorm, gewig en grootte in 'n Hamilcar -sweeftuig, wat daarop dui dat hierdie afmetings doelbewus gekies is sodat die tenk, indien nodig, in 'n sweeftuig vervoer kon word. 'N Groot, lywige sweeftuig met lang vlerke wat vlug, kom op 'n aanloopbaan land. Dit gooi 'n skaduwee regs op die aanloopbaan. Daar kan velde agter gesien word, en daar is bome en bosse op die agtergrond. 'N Hamilcar Mark I -sweeftuig in vlug. Hamilcars is gebruik om die sprinkaan in die geveg te vervoer.
'N Aantal veranderings is tydens die toets aan die prototipe aangebring. Die belangrikste verandering was die byvoeging van ondersteunende staalbalke om die tenk se ophanging te verbeter en te versterk, wat die gewig tot 7,05 ton (7,77 ton) verhoog het, die maksimum gewig wat 'n Hamilcar -sweeftuig kon dra. Twee nuwe prototipes is in Januarie 1942 deur die Ordnance Department bestel en is in November 1942 deur Marmon-Herrington afgelewer. Hulle is albei aangewys as T9E1. Die nuwe tenks bevat 'n aantal versoekte veranderings. Die toring is van vorm verander, dit is verlig deur die verwydering van die kragtoevoer -meganisme en die gyro -stabilisator vir die hoofbewapening. Die voorkant van die romp is verander van 'n trappige voorkoms tot 'n meer skuins profiel, wat 'n beter ballistiese vorm sou bied.Die twee .30-06-masjiengewere is uit die boeg van die tenk verwyder en die vering is verander om te probeer verminder die gewig van die ontwerp. Anders as die normale praktyk, het die Ordnance Department in April 1942 'n bestelling geplaas vir die oorspronklike T9 -ontwerp, voordat die T9E1 -modelle in November 1942 afgelewer is, 500 in April bestel en hierdie bestelling vinnig toegeneem tot 'n totaal van 1900, met aflewerings begin in November. Produksieprobleme en ontwerpveranderings het egter veroorsaak dat hierdie datum verskeie kere vertraag is, en eers in April 1943 het die produksie op die T9 werklik begin.
Die produksie van die T9 bereik 'n hoogtepunt van 100 tenks wat per maand tussen Augustus 1943 en Januarie 1944 per maand vervaardig word, maar hierdie getal het vinnig afgeneem toe die resultate van die Britse en Amerikaanse toetsprogramme by die Ordnance Department aangemeld is, en slegs 830 T9's ooit geproduseer is. Die foute wat met die ontwerp ontdek is, het daartoe gelei dat die Ordnance Department die spesifikasie nommer M22 gegee het, maar dit as 'beperkte standaard' beskou het. Geen Amerikaanse gevegseenhede is met die tenk toegerus nie, alhoewel sommige van die vervaardigde vir gebruiksdoeleindes gebruik is en twee eksperimentele eenhede gevorm en toegerus is met sprinkane. Die 151ste Airborne Tank Company is op 15 Augustus 1943 gestig, ondanks kommer dat daar nie voldoende vervoervliegtuie sou wees om die eenheid in die geveg te lewer nie, en die 28ste Air Tank Tank Bataljon is ook in Desember van dieselfde jaar gestig. Geen van die eenhede het egter gevegte gesien nie, weens die gebrek aan belangstelling van die Amerikaanse weermag om dit in die lug te gebruik. Die 151ste Airborne Tank Company het in die Verenigde State gebly en gedurende die oorlog van basis na basis vervoer, en die 28ste Air Tank Tank Bataljon is in Oktober 1944 met konvensionele tenks aangebring. In April 1944 is ongeveer 25 sprinkane bestel vir gebruik in die European Theatre of Operasies, en teen September afgelewer, hoewel 'n klein aantal na die Amerikaanse sesde leërgroep in die Elsas, Frankryk, gestuur is om te toets, is dit nooit in gevegte gebruik nie. Die Britte benodig egter steeds die M22 as 'n plaasvervanger vir die Tetrarch en die eerste prototipe Sprinkaan is in Mei 1942 na Brittanje gestuur vir toetsing, gevolg deur die tweede prototipe T9E1 in Julie 1943. Hoewel hulle van mening was dat die M22 'n die aantal foute, het die oorlogskantoor geglo dat dit voldoende sou werk as 'n tenk in die lug. Die tenk het dus die amptelike titel "sprinkaan" ontvang en 260 is onder die Wet op uitleenhuur na Brittanje gestuur. Die meerderheid sprinkane is in tenkparke geplaas totdat hulle aan die einde van die konflik geskrap is, en slegs agt het ooit optrede met Britse lugmag gevind.
DIE OPSTANDING VAN M22 "LOCUST" LIGTE AIRBORNE -TANK, SERIENOMMER 110
M22 Sprinkaan (reeksnommer 110) is in 'n boer se veld in die midde -weste gevind, soos getoon in figuur 1. Slegs 830 van hierdie tenks is vervaardig. Scuttlebutt is geneig om aan te dui dat hierdie tenks na die oorlog aan die publiek verkoop is, minus die rewolwer. Gevolglik is verskeie rompies deur die hele middeweste deur militêre voertuigversamelaars teruggeëis. Romp nommer 110 is herstel, ondanks die swak toestand van die voertuig en die afwesigheid van baie kritieke onderdele. Figuur 2 is die finale resultaat van die herstelproses wat 'n volledig mobiele voertuig, rewolwer, gesimuleerde kanon en vuurwapenvuur insluit. Hierdie artikel is 'n oorsig van die herstelproses en die probleme/oplossings wat ondervind word.
Gelukkig het die voertuig nog gerol, wat dit relatief maklik gemaak het om op 'n kantelvoertuighouer te laai. Figuur 3 toon die voertuig in 'n werkskuur wat gereed is vir die herstel om te begin. Daar was geen rewolwer of geweer beskikbaar nie en die voorste wapenrusting was aan die brand gesteek vir maklike toegang deur die bestuurder. Die enjin het nie geloop nie, maar het wel gedraai en kon in werking gestel word.
Die eerste stap in so 'n herstel is om die doel of eindresultaat te definieer. In hierdie geval is besluit om die voertuig so te herstel dat die uiterlike byna identies sal wees aan die van die oorspronklike en dat die voertuig volledig gebruik kan word sodat dit in die Tweede Wêreldoorlog gebruik kan word.
Die eerste fase in die herstel is om die voertuig aan die gang te kry. Die oorspronklike Lycoming O435T -enjin was in 'n goeie toestand, maar benodig onderdele soos 'n herboukit vir die vergasser. Die huidige koste van vliegtuigherstelonderdele is baie hoog as gevolg van aanspreeklikheidsprobleme wat verband hou met die vervaardiging van vliegtuie. Die Lycoming -enjin het ook 'n swak ryvermoë, omdat dit moeilik was om te begin en in stand te hou. Sommige van die ontstekingsonderdele, soos die dubbele ontstekingsverdeler, was moeilik om te vind. Gesprekke met ander versamelaars van militêre voertuie dui op sukses met die verwydering van die Lycoming -kragstasie en vervang met 'n 346 kubieke meter. in. V8 -enjin en hidramatiese ratkas, die tipe wat in die Stuart -tenk gebruik word. 'N Enjin is aangeskaf en 'n rewolwer is gebou teen dieselfde koste as 'n herbouingsstel en 'n paar kleppe vir die Lycoming. Die Lycoming -enjin is daarna verwyder en bewaar vir moontlike toekomstige herstel.
Die romp is skoongemaak, ontroos en geverf. Die voorste wapenrusting is herstel soos getoon in figuur 4. Staalskerms is vervaardig en geïnstalleer wat pas by die vroeë produksie T9E1 -voertuig. 'N Standaard sleepkabel en stel ligte is bygevoeg en die sirene is herbou. In figuur 5 word die Stuart -enjin (346 V8) en die ratkas gemonteer op 'n spesiaal ontwerpte enjinhouer wat deur bestaande gate aan die romp vasgebout is. 'N Skroef op die oliefilter van die patroon is by die enjin aangepas om ruimte te bespaar. Die verkoelingstelsel het 'n groot bakradiator gebruik wat op die transmissiehuis gemonteer is, soortgelyk aan dié van die M24 Chaffe -ligtenk wat dieselfde enjin gebruik het. Die kragopwekker is laat vaar en vervang met 'n alternator om voldoende stroom te verskaf om die elektriese koelwaaiers wat op die verkoeler gemonteer is, aan te dryf. Die enjinhouer is so ontwerp dat die oliebak minder as 'n sentimeter van die vloer af was, want dit pas baie goed onder die taamlik lae druk. Die verspreidingsas is ingekort om by die enjin te pas, soos getoon in figuur 5. 'n Hitte -afskerming is vervaardig om die hitte -oordrag van die uitlaat na die brandstoftenk wat langs die enjin aan die linkerkant sit, te verminder. Die Cadillac 346 V8 het 'n goeie ryvermoë omdat dit goed begin en loop. Ontstekings- en vervangingsonderdele is maklik beskikbaar. Aan die ander kant is die enjin en ratkas swaar met 'n relatief lae perdekrag (ongeveer 100 pk). Na verwagting sal die voertuig se werkverrigting afneem as 'n enjin van 160 lb, 160 pk, met 'n 1300 lb. -enjin vervang word. Die verbeterde betroubaarheid/bestuursvermoë was egter swaarder as die verminderde voertuigverrigting.
Figuur 6 is 'n aansig van die dryfas en verkoelerinstallasie. 'N Spesiale U-voegadapter was nodig om die hidramatiese uitsetas met die van die dryfas te koppel. Twee elektriese waaiers wat na die agterkant van die voertuig waai, het die verkoeler verkoel. 'N Pasgemaakte outomatiese skakelstang is geïnstalleer om die hidramatiese ratkas te beheer. Die 4 -spoed hidramatiese ratkas is deur 'n dryfas gekoppel aan die handratkas met 4 gange by die transas -eenheid, wat 12 snelhede opgelewer het. Die handratkas word gekies terwyl die voertuig nie beweeg nie. Dan word die voertuig as 'n tipiese outomatiese motor bestuur. Figuur 7 toon hoe die agterste beskutters aangebring is.
Die moeilikste deel van die herstel was die verkryging van 'n rewolwer. Torings vir hierdie voertuig is eenvoudig nie beskikbaar nie. As gevolg van 'n hersiening van veldhandleidings en foto's, is daar planne getrek en 'n rewolwer is vervaardig uit 1/4 duim plaatstaal en pypafdelings. Figuur 8 toon die rewolwer voordat dit op die romp gemonteer word. Geboë oppervlaktes is uit pyp vervaardig om die ronde aspek van gietstukke na te boots. Gedeeltes van staalplaat is om die boonste dek gelas om die ronde vorm van 'n gietstuk te simuleer. Die rewolwer weeg ongeveer 300 kg. Afmetings -toleransies was moeilik om so 'n groot dun struktuur vas te hou, veral tydens sweiswerk, wanneer skeuring 'n probleem kan wees. Figuur 9 toon die rewolwer wat op die romp gemonteer is. Rollagers is gebruik om die rewolwer te ondersteun. 'N Lang stuk ratrekmateriaal is in 'n groot sirkel gebuig en met verstelpunte gesny. 'N Lieraandrywing is met die toepaslike rat gemonteer sodat krag deur die rewolwer bereik kon word, alhoewel die voertuig nie toegerus was met kragkruising nie. Die draai -lieraandrywing is vasgemaak deur middel van 'n uitkragveer -rangskikking waarmee die dryfrat oor onvolmaakthede van die rat kan ry sonder om kontak te verloor of te belemmer.
Figuur 10 toon die binnekant van die tenk met 'n eenvoudige rewolwermandjie en skipring wat gebruik word om krag na die lier, radio's en gesimuleerde vuurwapens oor te dra. Figuur 11 toon die uitlaatstelsel en hittebeskermer wat gemaak is na die hersiening van foto's. Die uitlaatpyp wys oorspronklik weg van die regterkant van die voertuig. Dit was ongemaklik vir reenactors tydens herontwerpe, aangesien die uitlaat op hulle gerig sou wees. Gevolglik is nog 'n 90 grade elmboog bygevoeg om die uitlaat afwaarts te rig. Die rubberpadwiele het agteruitgegaan en is weer met poliuretaan verander, wat die voertuig maklik op die staalbaan laat beweeg. Gebreekte spoorverbindingsgidse is opgebou deur te sweis. 'N Aluminium motorboot -brandstoftenk is toegerus met die toepaslike aarding en ontluchting. 'N Vakuumfilter in die winkel is aangepas as 'n droë element lugfilter. Die bestuurderluik in die ouer styl (sien figuur 2) is vervaardig vir meer ruimte en sigbaarheid. Die bestuurdersluik is ontwerp om ten volle oop te maak vir nooduitgang. Die oorspronklike laat nie die uitgang toe nie en die bestuurder moes die toring verlaat. Die voertuig is oor 'n tydperk van 10 maande herstel.
Die algehele prestasie van die voertuig was redelik, aangesien snelhede van 20 MPH maklik haalbaar was. Die geraasvlak in die voertuig met die blootgestelde aandrywing en metaalbane is egter skrikwekkend om snelhede van meer as 20 km / h te voorkom. Die voertuig lyk redelik van buite af en is baie betroubaar. Dit het deelgeneem aan verskeie uitstallings en herontwerpe. Die feit dat verskeie voertuigversamelaars navraag gedoen het oor die bron vir die aankoop van die rewolwer, getuig van sy outentieke voorkoms.
Ligte tenk M22 2020-02-09
Die lêer bevat die eenheid- en pcx -lêers. Model is nie my eie skepping nie. Wyrmshadow het gehelp met die animasielêers. Ek het net die stukke bymekaargemaak en die model vir CivIII skoongemaak en 'n paar stukke as bygevoeg. Baie dankie aan almal wat gehelp het!
M22 Sprinkaan: Amerika se vergete vliegtenk van die Tweede Wêreldoorlog (dit het misluk)
Een van die minder bekende tenks van die Tweede Wêreldoorlog is die M22 Sprinkaan, 'n klein drie-tenk wat bedoel was om met troepe in die lug te vlieg en hul vuurkrag op die grond te vergroot.
M22 Sprinkaan: 'n Geskiedenis
Om tred te hou met troepe in die lug, is aanvaar dat 'n klein tenk agter 'n vliegtuig in 'n sweeftuig gesleep moet word. En hoewel dit tegnies haalbaar was, was dit nodig om 'n besonder klein tenk te ontwerp wat beide ligte pantser en 'n beslis ligte hoofgeweer sou hê.
Ten spyte van hierdie aanvanklike ontwerpvereistes, is 'n Locust -prototipe -ontwerp ondersoek wat die klein tenk 'n verwyderbare rewolwer sou gegee het, wat verwyder moes word voordat dit nie in 'n vragvliegtuig of sweeftuig gelaai word nie, maar onder 'n vliegtuigromp geslinger is.
Al die probleme
Die M22 Sprinkaan was van die begin af byna verouderd: as gevolg van die streng vereistes vir sy gewig as lugtenk, was die pantser maar skraal. Die wapenrusting van die tenk was 'n maksimum dikte van net minder as 'n half duim, en sommige skuins gedeeltes van die romp was slegs 'n derde van 'n duim dik. Hierdie pantserpakket sou sukkel om enigiets groter as vuurwapenvuur te weerstaan-inderdaad sou 'n groter pantser-deurdringende handwapenrondes deur 'n groter kaliber waarskynlik die romp binnegedring het.
Boonop was die hoofgeweer van die tenk 'n geringe ontwerp van 37 mm. Alhoewel die geweer oorspronklik ontwerp was as 'n veld-tenkgeweer, het die vooruitgang in Duitse pantservoertuie die 37 mm-geweer vinnig verouderd gemaak.
Die bestrydingseffektiwiteit van die sprinkaan was baie swak. Alhoewel die tenks gebuk gegaan het onder hul bogenoemde beskeie pantserpakket, was dit moontlik hul vervoermetode selfs dodeliker as vyandelike vuur.
Tydens Operation Varsity, die grootste eendaagse lugoperasie in die geskiedenis, het 'n aantal sprinkane verlore geraak voordat hulle geveg is. Ten spyte van uitstekende vliegtoestande en goeie weer, het verskeie sprinkaantenks verlore gegaan as gevolg van hul sweeftransport tydens die vlug. Verskeie stadig bewegende sweeftuie is ook neergeskiet weens Duitse lugafweervuur.
Nog 'n paar sprinkane het hul torings en hoofgewere beskadig weens minder as gladde landings. Van die sprinkane wat wel suksesvol geland het, was hul tekortkominge onmiddellik duidelik, en die ligte tenks moes noodgedwonge agter 'n groter, meer robuuste gepantserde voertuig ry.
Uiteindelik was die Sprinkaan -ontwerp duidelik onsuksesvol. In Amerikaanse diens word die tenk as onvoldoende geag vir die strydlustigheid, hoewel die Britse leër die sprinkaan in 'n beperkte rol behou het, aangesien hulle dit voldoende gewapen en gepantser beskou het om as tenk in die lug te werk. Tog is die sprinkaan slegs in beperkte getalle vervaardig, en baie min het eintlik gevegte gesien, moontlik minder as 10 rompe in totaal.
As die Light Tank T2E1, is die M2 in 1935 deur Rock Island Arsenal ontwikkel vir die infanterietak van die Amerikaanse weermag. Die ontwerp van die vroeëre T1 en T2 is ietwat geïnspireer deur die beroemde Vickers 6-ton. Die belangrikste wapen was 'n .50-kaliber masjiengeweer, geïnstalleer in 'n klein eenman-rewolwer. Nadat slegs 10 eenhede afgelewer is, het die Infanterietak besluit om oor te skakel na 'n tweeling-rewolwer-konfigurasie, met 'n .30-kaliber masjiengeweer in die tweede rewolwer. Hierdie vroeë tenks met twee rewolwer het die troepe die bynaam "Mae West" gekry, na die gewilde groot filmster. Die tweeling-rewolwer-uitleg was ondoeltreffend, maar was 'n algemene kenmerk van ligte tenks uit die 1930's afkomstig van die Vickers, soos die Sowjet-T-26 en Poolse 7TP.
Na die Spaanse burgeroorlog het die meeste leërs, insluitend die Amerikaanse weermag, besef dat hulle 'gewapende' tenks nodig het en nie voertuie wat slegs met masjiengewere gewapen was nie.  Die kavallerietak het reeds gekies vir 'n enkele, groter rewolwer op sy byna identiese M1 Combat Car. Teen 1940 is die twee masjiengeweertorings vervang deur 'n groter rewolwer met 'n geweer van 37 mm en die wapenrusting bereik 25 en 160 mm. Ander opgraderings sluit in verbeterde vering, verbeterde ratkas en beter enjinverkoeling.
Die Franse weermag was tradisioneel hoog aangeskryf deur die Amerikaanse weermag as die beste en modernste weermag in Europa.  Die Franse weermag het in baie gevalle meer tegnologies gevorderde tenks gehad as die Duitsers. Die Franse tenks het beter gewere en pantserbeskerming gehad.  Maar wat die Amerikaanse weermag tot aksie geskok het, was die tyd wat dit geneem het om Frankryk te val: slegs ses weke.  Die rede waarom Frankryk so vinnig geval het, was as gevolg van taktiek, en nie die kwaliteit van die Duitse tenks self nie. Duitse tenks is in 'n paar formasies gekonsentreer en as 'n beslissende gevegsarm beskou, terwyl Franse tenks in klein formasies versprei is, waarvan die meeste vir infanterieondersteuning gewy is.  Die val van Frankryk het momentum gegee aan die Amerikaanse tenkprogram, en in Julie 1940 is die Amerikaanse weermag gepantser. 
In Desember 1938 het OCM #14844 gelas dat 'n enkele M2A3 van die monteerbaan verwyder word en met swaarder pantser en wapens aangepas word om aan die standaarde van die Amerikaanse infanterie te voldoen.  Hierdie voertuig is, na omskakeling, weer aangewys as die M2A4. Die nuwe ligtenk was toegerus met 'n hoofpistool M5 37 mm, 1 duim (25 mm) dik pantser en 'n 7 -silinder petrolenjin.  Die produksie van die M2A4 het in Mei 1940 begin en tot Maart 1941 is nog tien M2A4's in April 1942 bymekaargemaak vir 'n totale produksie van 375 M2A4 ligtenks.  Boonop het die Amerikaanse weermag persfoto's gestuur wat nog steeds wys hoe die M2A4 in Julie 1941 bymekaargemaak is nadat die lopende band na die M3 verander is. 
In Maart 1941 het die 1/2 "dikker (1½" totale dikte) wapenrusting en Continental W-670 petrolmotor M3 Stuart ligte tenks die M2A3 op die monteerlyne vervang.  Die oorspronklike vasgenaelde M3's het baie na die M2A4 gelyk, en die twee tipes het soms in dieselfde eenhede gedien, en die maklikste herkenningsfunksie is die agterste (agter) leë wiel. Op die M2A4 word die luier gelig op die M3 wat dit op die grond loop,  wat die drywing van die swaarder voertuig verhoog.
Die belangrikheid van die M2 lê in die gesonde grondslag wat dit vroeg in die Tweede Wêreldoorlog vir Amerikaanse ligteks in die M3-reeks verskaf het. Die hoë snelheid en meganiese betroubaarheid van die M3 was die erfenis van die M2 -program. [ aanhaling nodig ]
M22 Sprinkaan: tenk en speelstyl
Die M22 Locust is 'n Tier 3 Amerikaanse ligtenk met 'n vinnige topsnelheid van 64 km/h. Die 37 mm M6 -geweer het ook 'n ordentlike penetrasie, wat 'n belangrike faktor is as u op lae vlakke speel. Hierdie tenk kan teen spelers tot op vlak 5 gekombineer word, dus met goeie penetrasie vergroot u kanse om teenstanders met 'n sterker wapenrusting skade aan te rig. Hou egter in gedagte dat hierdie tenk 'n beperkte dopvoorraad het, dus moenie u skote mors nie, anders kan u nie meer ammunisie hê voordat u dit weet nie.
Ten spyte van sy spoed, het die M22 sprinkaan nie veel maneuverbaarheid nie. Don & rsquot verwag om skerp draaie te maak of sirkels om teenstanders te draai, aangesien hierdie tenk nie so flink is as ander Tier 3-ligte tenks soos die BT-7 nie. Soos met baie ligte tenks, dra die sprinkaan se dun romp -wapenrusting by tot sy vinnige spoed, maar veroorsaak ook dat dit meer kwesbaar is aan sy kante en agterkant.
Verkenning en aanvalle
Alhoewel die M22 Locust goeie standaard camouflage -waardes het, is dit nie 'n besonder goeie tenk vir aktiewe verkenning nie, aangesien die omvang van die radioseine redelik beperk is. As u met hierdie tenk wil soek, kan u die sigreik verbeter en uitbrei met die Signal Boosting -vaardigheid. U moet egter steeds vermy om te ver opgestoot te word, veral as u teenstanders van hoër vlakke te staan ​​kom. Kies vir 'n passiewe verkenningsbenadering in hierdie situasies.
As u 'n meer aggressiewe speelstyl het, gebruik die Sprinkaan -spoed en -penetrasie tot u voordeel deur teenstanders te flank en hulle in die swakker wapenrusting aan hul kante en agter te skiet. Probeer om teenstanders waar moontlik op te spoor, sodat u nog 'n paar skote kan afvuur terwyl hulle stilstaan. Hou ook in gedagte dat die wapenrusting aan die sy- en agterkant ook dun is, sodat hierdie dele van u tenk agter die regte deksel beskerm word.
Vinnige topsnelheid van 64 km/h
Ordentlike penetrasie waardes
Goeie akkuraatheid en goeie depressie/hoogte (-10/+30 grade)
Goeie kamoefleringwaardes, veral met camo-gebaseerde vaardighede en toerusting
Alhoewel dit vinnig is, ontbreek dit aan behendigheid
Dun pantser en agterkant
In Junie 1941, as gevolg van die begin van Operasie Barbarossa, is die USSR by die Lend-Lease-program van Brittanje gevoeg. Terwyl die Lend-Lease oorspronklik begin is as 'n metode vir die Verenigde State om hulp te verleen, het die Britse regering ook deelgeneem aan hulpverlening en beplan om 'n fraksie van die geproduseerde Tetrarchs na die USSR te stuur. Twintig tenks is op 27 Desember 1941 in Zanjan, Iran, afgelewer, maar geen verdere aflewerings is afgelewer nie. Nadat bemanning opgelei is in die gebruik daarvan, is die tenks na die 151ste tenkbrigade oorgeplaas en saam met die Sowjet-T-26 gebruik. They fit into Soviet tank doctrine, who still used light tanks for scouting and combat roles, and eventually, they saw combat when the 151st Tank Brigade was under the command of the 47th Army on the Transcaucasian Front. During fighting near the Abin River on the 27th of January 1943, the 151st experienced fifteen bailouts (the crew abandoning the tank after it was hit) in their attempt to take a hill. By the 31st of January, only fourteen tanks were still operational, and on the next day of fighting, another six were lost. Even after recovery efforts, on the 1st of February 1943, the 47th Army had only nine working Tetrarchs, and by May, only seven remained running. Due to a lack of spare materials for repairs, the number continued to dwindle as the remaining tanks were transferred to the 132nd Tank Regiment and the 5th Guards Tank Brigade. By September, only two Tetrarchs remained, and they were retired in the autumn of 1943.