Skuins voor ons was ’n groot ou op die sitplek langs die paadjie. Hy het sy sitplek soos ’n ­buf­­­fel teruggedruk tot op die ou agter hom se bene. Die kêrel het natuurlik luidkeels daaroor geprotesteer en die lugwaardin moes naderhand kom help en onderhandel. Jy wens maar die tyd verby.
Die landing in Harare die volgende oggend was maar rof, presies soos ek dit verwag het. Hulle kondig af dat al­mal wat Johannesburg toe gaan, moet bly sit en slegs die passasiers wat Hara-re toe gaan, mag afklim. Daar staan ’n hele klomp mense op, gryp hulle handbagasie en stroom kekkelend by die deur uit. Nie lank nie, of so driekwart van die klomp loop weer terug met hulle handbagasie en neem hul plekke in toe hulle agterkom ons is nog nie in ­Johannesburg nie. Daar is nie pille vir domgeid nie. As iemand dit vir my vertel het, sou ek hom nie glo nie. Hoe deur die blare kan ’n mens nou wees?
Ek maak nou die aand my selfoon “skoon” en vee onnodige boodskappe uit. Ek kom weer af op hierdie...
Onlangs het ’n artikel op die webblad News24 my oog gevang wat gehandel het oor ka­pings. Weens die aard...