Boodskap deur Kobus van der Walt (13 Desember 2009)
Die Brief aan die Efesiërs - 11 (Christus se geskenk aan Sy Bruid) 
Ef.4:7-13 ~ Aan elkeen van ons is 'n genadegawe gegee volgens die mate waarin Christus die gawes uitgedeel het. 8 Daarom sê die Skrif: "Toe Hy na die hoogte opgevaar het, het Hy krygsgevangenes saamgeneem en gawes aan die mense gegee." 9 Hierdie uitdrukking: "Hy het opgevaar", veronderstel tog dat Hy eers neergedaal het na wat laer is, naamlik na die aarde toe. 10 Die Een wat neergedaal het, is ook die Een wat opgevaar het bo alle hemelruimtes uit om alles met sy teenwoordigheid te vul. 11 En dít is die "gawes" wat Hy "gegee het": apostels, profete, evangeliste, en herders en leraars. 12 Sy doel daarmee was om die gelowiges toe te rus vir hulle diens en vir die opbou van die liggaam van Christus.
Die hart van die Evangelie is nié wat die mens moet dóén vir God nie, maar wat Hý vir die mens gedoen het. Net soos die Ou Testament, bevat die Nuwe Testament baie opdragte en vereistes wat ons as mense moet nakom en waaraan ons moet voldoen. Maar so belangrik as wat hierdie opdragte en vereistes ook al mag wees, is dít nie die hart van die Evangelie nie. Dit is slegs dinge wat ons geroep word om te doen, ten einde eer aan God te bring in ruil vir wat Hy vir ons, deur Sy Seun, Jesus Christus gedoen het. 'n Ieder en elk van die Nuwe Testamentiese boeke leer vir ons wat Christus vir ons gedoen het en elke Nuwe Testamentiese opdrag, of verwagting of waarskuwing, is op hierdie fondasie gebou, nl. wat Christus Jesus vir ons gedoen het.
Die mees uitnemende geskenk wat God vir ons gegee het, is Sy genade en ons reaksie daarop moet wees, dat ons uit dankbaarheid Hom wíl gehoorsaam – daarom dat Ef.2:10 sê ~ God het ons gemaak wat ons nou is: in Christus Jesus het Hy ons geskep om ons lewe te wy aan die goeie dade waarvoor Hy ons bestem het.
Ons reaksie op hierdie genadegeskenk is, soos wat ons dan verlede week ook gesien het, 'n waardige lewenswandel en hierdie waardige lewenswandel word vir ons moontlik gemaak deur die genadegawes wat elke gelowige ontvang het – vers 7 ~ Aan elkeen van ons is 'n genadegawe gegee volgens die mate waarin Christus die gawes uitgedeel het.
Ons sien dan in ons gelese gedeelte dat Paulus drie sake hier aansny:
· Paulus verseker ons dat elke gelowige bepaalde gawes ontvang het.
· Hy beskryf vir ons sommige van die spesiaal geseënde persone deur wie die kerk geseën word.
· En Paulus verduidelik ook aan ons hoe Christus die reg bekom het om hierdie gawes aan Sy Bruid uit te deel.
3. CHRISTUS SE GAWES AAN INDIVIDUE:
Baie teoloë beskou hierdie gedeelte as die hart van die Efesiërbrief, omdat dit vir ons verduidelik hoe die kerk van die Here Jesus moet funksioneer. Ons sien dan in vers 7 (en dit staan in geen onduidelike taal daar), dat 'n ieder en elke gelowige 'n genadegawe van Christus ontvang het – m.a.w. nie nét vir die ouderlinge van die gemeente nie. En let daarop – dit is nie 'n gawe wat ons ontwikkel nie; dit is nie 'n gawe wat ons gevra het nie. Nee, dit is 'n gawe wat aan ons uit genade geskenk word – Christus gee dit vir ons.
Dit is verder ook belangrik om daarop te let dat hierdie woord "genadegawe" in die enkelvoud geskryf is – elkeen het dus 'n baie spesifieke gawe ontvang om die gemeente mee te dien. Dit is so jammer dat die kerk oor die algemeen, hierdie roeping versaak het en dat die kerk oor die jare heen, ontwikkel het in 'n gemeenskap waar daar baie duidelike skeiding tussen die leierskap van 'n gemeente en die "gewone" lidmaat aan die anderkant, ontwikkel het. Die gedagte wat Paulus vir ons hier deurgee, is juis die teenoorgestelde, nl. dat beide die leierskap van die gemeente, sowel as elke gemeentelid besondere gawes ontvang het om die gemeente mee te dien en op te bou, sodat elkeen oor 'n waardige lewenswandel mag beskik.
As ons dan sê dat dit Christus is wat hierdie genadegawes aan ons skenk, dan impliseer dit tog ook dat ons hierdie gawe moet aanwend vir die doel waarvoor dit gegee is, naamlik in diens van die gemeente en die opbou van die kerk. Hierdie genadegawe word dus nie gegee om vir persoonlike gewin aangewend te word nie.
4. CHRISTUS SE REG OM GAWES UIT TE DEEL:
Paulus sê dan vir ons in verse 8-10, dat al die gawes wat aan die Kerk en derhalwe aan gelowiges gegee word, een en dieselfde oorsprong het. Paulus gaan leen 'n gedeelte uit Ps.68 en spesifiek vers 18, as 'n vergelykende teksvers om aan ons te toon hoe en op grond waarvan Christus die reg bekom het om die gawes aan die Kerk uit te deel ~ Die skitterende strydwaens van God was duisende, duisende der duisende, toe die Here van Sinai af die heiligdom betree het. Ps.68 is 'n oorwinningslied wat deur Dawid geskryf is ten einde God te verheerlik na Sy oorwinning oor die Jebusiete en hy die gevange soldate in die strate laat paradeer en hy geskenke van die mense ontvang het. Met Paulus se toepassing van hierdie gedeelte, verander hy die "ontvang" na "gee". Die triomfantlike en verrese Christus, wat teruggekeer het van die aarde af na 'n geveg hier op aarde, skenk dan op dieselfde wyse, Sy Geskenk aan die Kerk, nl. die Heilige Gees en al Sy gawes (Hand.1:4).
5. 'N VERSKEIDENHEID VAN GAWES:
Paulus voorsien in vers 11 aan ons 'n lys van gawes wat aan die Kerk gegee word. Hierdie lys wat ons hier in Ef.4 sien, is maar net 'n deel van die gawes wat deur Christus aan Sy Bruid geskenk word (ook genoem – "gawes van die Gees"). Hierdie gawes word in vier verskillende gedeeltes van die Nuwe Testament vermeld en in een van daardie hoofstukke, op twee plekke – daar bestaan dus in geheel, vyf lyste, nl. 1Kor.12:8-10; 28-30; Rom.12:6-8; Ef.4:11 en 1Pet.4:11. Verskillende gawes word in hierdie lyste beklemtoon. 1Pet.4:11 bevat bv. net twee gawes, nl. prediking en diensbaarheid. Die twee lyste in 1Kor.12 is weer die langste en elkeen bevat 9 gawes. Wanneer ons na al vyf hierdie lyste kyk, sien ons dat daar ongeveer 19 tot 20 gawes aan die kerk geskenk is.
Hier in Efesiërs meld Paulus 5 van hierdie gawes, nl.: apostels, profete, evangeliste, en herders en leraars (v.11b).
· Die eerste dan is dié van apostels en profete. Hierdie twee gawes bestaan nie meer in ons dae nie, omdat die definisie vir 'n apostel vir ons daarop dui, dat dit iemand moet wees wat 'n ooggetuie van Jesus was en wat opdrag van Jesus ontvang het om gemeentes te plant en ook wat d.m.v. baie spesiale openbaring, die Woord van God ontvang het, met die opdrag om dit neer te skryf en wat dan uiteindelik ons Nuwe Testament geword het (soos die geval met die Ou Testamentiese profete). Daar is wel uitsonderings (bv. dié van Agabus in Hand.21:10-11), maar dit was enkelinge wat opgetree het, terwyl die Nuwe Testament geskryf is.
In die lig hiervan, bestaan en funksioneer nie een van hierdie gawes meer vandag nie, alhoewel die kerk van ons dag, steeds geseën word deur hierdie gawes in die vorm van die Woord van God.
· Tweedens word Evangeliste genoem. Anders as Profete en Apostels, het hierdie gawe nie ophou bestaan nie. 'n Evangelis is iemand wat 'n besonderse gawe ontvang het om die Evangelie van verlossing van sonde deur Jesus Christus, aan mense te verkondig. Hierdie gawe impliseer nié dat mense wat nie oor hierdie gawe beskik, vrygestel word daarvan om die Evangelie te verkondig nie. Ons het almal die opdrag ontvang, toe Jesus in Matt.28 aan ons die Groot Opdrag gegee het.
Dit is interessant om te sien dat daar in die ganse Bybel slegs van een persoon gepraat word as 'n Evangelis en dit was Filippus (Hand.21:8) en volgens Hand.6:5 was hy 'n diaken – die implikasie daarvan is dat Evangeliste dus nie buitengewone mense is nie, maar alledaagse gelowiges wat besonderlik geseën is met hierdie gawe. Ek sou reken dat die gawe wat 'n Evangelis ontvang, die vermoë is om die Evangelieboodskap op 'n eenvoudige, konfronterende en verstaanbare wyse aan mense oor te dra, sonder vrees of selfbewustheid.
· In die derde plek word hier in ons Skrifgedeelte gepraat
van die gawe van Herders en Leraars. As ons hier na die Griekse frasering kyk, sien ons dat herderskap, of pastorskap en dié van leraar, in een groep of as een gawe geplaas word en dat 'n mens dus eintlik van Herder/Leraar moet praat.
Die woord Pastor verwys na iemand wat pastorale oorsig oor iemand het en dít weer, is gebaseer op die hele gedagte van Joh.10:11 waar Jesus na Homself verwys as die Goeie Herder en Heb.13:20 praat van Jesus as die Groot Herder en 1Pet.5:4 verwys na Jesus as die Opperherder.
Soos in die geval van Evangeliste is daar baie gelowiges, wat nie "geordende predikante" is nie, wat hierdie gawe van Herder/leraar ontvang het. So sien ons bv. dat Herderskap die gawe is waaroor Ouderlinge, sowel as Diakens behoort te beskik, indien lg. se pligte, herderskap of geestelike oorsig, insluit. Die gawe van herderskap is egter ook 'n uitnemende gawe waaroor, bv. iemand wat met kinders werk, moet beskik.
Die woord "Leraar" is selfverklarend. Hierdie gawe is 'n baie belangrike gawe en 'n gawe wat waarskynlik in ons dag, die noodsaaklikste in die gemeente is. Ons sien ook die belangrikheid van hierdie gawe in die Groot Opdrag in Matt.28:19-20a gesê het ~ Gaan dan na al die nasies toe en maak die mense my dissipels: doop hulle in die Naam van die Vader en die Seun en die Heilige Gees, en 20 leer hulle om alles te onderhou wat Ek julle beveel het. Dit is dus duidelik dat diegene wat tot geloof in Jesus Christus gebring word, primêr d.m.v. lering die pad van dissipelskap geleer moet word.
Ons moet ook verstaan dat 'n duisend gelowiges met die gawe van lering, nie almal die selfde mate of graad of ontwikkeling van hierdie gawe het nie. Die een kan 'n uitsonderlike eksegetiese prediker wees wat die Woord in die fynste besonderheid kan uitlê en verklaar, ens. 'n Ander weer kan dit op 'n baie eenvoudiger wyse doen, maar bv. baie meer prakties wees in die toepassing van die boodskap. Andere weer se "leringsgawe" is weer meer geskik vir die leer van kinders, of vrouens, of jongmense. Ons kan nie hierdie gawe, en daarom ook al die ander gawes in "boksies" plaas en mense met dieselfde maatstok meet nie – God roep iemand met die gawe van lering vir 'n bepaalde taak, op 'n bepaalde plek, vir bepaalde mense en ook vir 'n spesifieke tyd of seisoen in die lewe van bv. 'n gemeente.
Elke gelowige wat hierdie gawe (en die ander) ontvang het, ontvang daarmee saam die nodige genade en geloof om hierdie gawe uit te leef en toe te pas volgens God se wil en plan. Hiermee saam gebruik God ook nog die begenadigde se persoonlikheid en ervaring en agtergrond en akademiese geskooldheid en ervaringe wat hy in sy lewe deurgemaak het, ens. en daarom is elke gelowige wat begenadig is met die gawe van Herder/Leraar, 'n unieke persoon wat geroep is deur God vir 'n baie spesifieke taak en tyd.
Ook is dit belangrik om daarop te let, dat iemand met 'n uitsonderlike gawe van bv. administrasie, ook 'n mindere gawe van lering kan hê, of andersom. John MacArthur het op 'n keer gesê ~ Believers' gifts are like snowflakes and fingerprints – each one is completely distinct from all others. Some teachers may emphasize knowledge, some instruction, some mercy, and others exhortation. From the palette of gift colours the Holy Spirit uses the brush of His sovereign design to paint the mixture of each believer so that no two are like. Gelowiges is nie identiese artikels wat in 'n fabriek vervaardig word nie. Daarom kan en sal nie een gelowige dieselfde wees nie en kan en sal ook nie een gelowige se gawe dieselfde wees nie – dit sluit Herder/Leraars in. Dit het egter ook tot gevolg dat geen gelowige 'n ander gelowige in God se plan vir 'n individu, of vir 'n gemeente, kan vervang nie. God het 'n unieke plan vir elkeen van ons en vir elke individuele gemeente. Ons is dus nie uitruilbare onderdele in Christus se Liggaam nie, maar ons is individuele lede van mekaar – dit is dan ook waarom Paulus in Rom.12:5 sê ~ Net so is ons, al is ons baie, in Christus een liggaam, en almal afsonderlik lede van mekaar.
Ons kan daarom nie sê dat 'n Herder/Leraar sus of so moet wees nie en derhalwe allerlei etikette van vereistes of gawes volgens mý behoefte of oortuiging, om 'n Herder/Leraar se nek hang nie – wie is ons om God se plan te bepaal vir Hom en vir Hom voor te skryf? Paulus sê nie verniet in 1Kor.12:11 ~ Maar al hierdie dinge is die werk van een en dieselfde Gees, wat aan elkeen afsonderlik 'n gawe uitdeel soos Hy wil. Dit het egter ook 1Pet.4:10-11 as implikasie ~ As goeie bedienaars van die veelvoudige genade van God moet elkeen, namate hy 'n genadegawe ontvang het, die ander dien. 11 As iemand die gawe ontvang het om te preek, moet God deur hom aan die woord kom; as dit is om in die gemeente te dien, moet hy dien met die krag wat God verleen. So moet julle God in alles verheerlik deur Jesus Christus, aan wie die heerlikheid en die krag behoort tot in alle ewigheid!
Petrus sê in 1Pet.5:2 ~ Pas die kudde van God wat aan julle toevertrou is, goed op. Hierdie sagte en simpatieke en versorgende titel vir 'n Herder/Leraar, impliseer dus 'n sagte aanraking hier en 'n opbeurende woord daar en 'n liefdevolle teregwysing wanneer nodig. Maar, om die kudde op te pas impliseer egter ook onverskrokke krag en beskerming van die kudde. 'n Herder/Leraar moet dus die voeding van sy kudde, sy prioriteit maak – soos wat Jesus dan ook drie keer vir Petrus in Joh.21:15-17 gesê het ~ Laat my lammers wei. Dit is geen wonder dan ook dat Paulus in Hand.20:28 die volgende sê ~ Pas julle self op en die hele kudde wat die Heilige Gees onder julle sorg gestel het. Soos wagters 'n kudde versorg, so moet julle die gemeente van God versorg wat Hy vir Hom verkry het deur die bloed van sy eie Seun. Baie dikwels lees ons hierdie gedeelte net tot hier en dan dink ons dat die primêre taak van die Herder/Leraar is om die skape te vertroetel, maar Paulus gaan voort in vers 29, deur te sê ~ Ek weet dat daar ná my vertrek wrede wolwe onder julle sal indring, en hulle sal die kudde nie ontsien nie. Die primêre taak dus van die Herder/Leraar, is om toe te sien dat dwaalleer nie die gemeente verskeur nie en dat dwaalleraars nie die gemeente binnedring en verwoes nie.
John Stott en Kent Hughes sê beide dat prediking en lering die "sine qua non" van die pastorale bediening is, m.a.w. dit is die kruks en die grootste behoefte in die kerk van ons dag. Dieselfde Kent Hughes het een keer gesê: I would get on my knees and crawl across America to find someone who will teach my students to preach the text of the Bible.
Tyd laat ons nie toe om in detail in te gaan op al die pligte en verantwoordelikhede van die Herder/Leraar nie, maar ek noem dit vir u net opsommenderwys:
- Die ouderlinge moet regeer en algemene oorsig oor die gemeente uitoefen (1Tim.5:17; 3:4, 5, 12; 5:17; 1Tes.5:12; Rom.12:8);
- Soos reeds beklemtoon – Prediking en lering (1Kor.1:10; Ef.4:3; Fil.1:27; 2:2; 1Tim.3:2-7);
- Gebed en voorbidding (Jak.5:14);
- Geestelike beskerming wat ook herderskap genoem word (Hand.20:28-30);
- Besluitnemingsfunksie (Hand.15:22);
- Handoplegging/inseëning van bv. ouderlinge (1Tim.4:14);
- Weerlegging en vermaning (Titus 1:9);
- Tree as herders op deur 'n voorbeeld te stel aan die gemeente (1Pet5:1-3).
Ons kry baie dikwels tydens huwelike, of verjaarsdae of Kersfees, geskenke wat ons nie eintlik nodig het, of kan gebruik nie, maar God gee nooit sulke geskenke of gawes aan ons nie. Elke gawe is presies die regte een vir ons om Hom en die gemeente te dien. Ons kry nooit die verkeerde gawe nie en ook nooit te min of te veel daarvan nie. Wanneer die Heilige Gees aan ons die gawes skenk, gee Hy presies die regte samestelling en intensiteit van gawes wat ons nodig het om Hom te dien. Hierdie gawes is ook vir elkeen van ons 'n teken van God se unieke en besondere seën aan ons.
Ons moet egter ook besef dat wanneer ons nie ons gawe(s) gebruik nie, dit 'n belediging vir God is en ons eintlik vir Hom sê dat ons Sy wysheid in twyfel trek. Ons bepaal nooit ons gawe(s) nie en ons verdien dit ook nie. Elkeen van ons ontvang egter 'n gawe(s) van die Here en indien ons dit nie gebruik nie, staan ons in Sy pad om Sy Meesterplan met ons of andere, of die gemeente ten uitvoer te bring en dit bedroef die Heilige Gees. Ons moet dus biddend omgaan met ons gawes en in gehoorsaamheid doen wat die Here van ons verwag.
Boodskap gelewer deur Kobus van der Walt te ANTIPAS Gemeente (Vereeniging) op 13 Desember 2009
Posted by Vaaldriehoek Baptistegemeente at 3:38 PM
Boodskap deur Kobus van der Walt (05 Desember 2009)
Die Brief aan die Efesiërs - 10 ('n Waardige Lewenswandel) 
Ef.4:1-6 ~ Ek druk julle dit op die hart, ek wat 'n gevangene is omdat ek die Here dien: Laat julle lewenswandel in ooreenstemming wees met die roeping wat julle van God ontvang het. 2 Wees altyd beskeie, vriendelik en geduldig, en verdra mekaar in liefde. 3 Lê julle daarop toe om die eenheid wat die Gees tussen julle gesmee het, te handhaaf deur in vrede met mekaar te lewe. 4 Daar is net één liggaam en net één Gees, soos daar net één hoop is waartoe God julle geroep het. 5 Daar is net één Here, één geloof, één doop, 6 één God en Vader van almal: Hy wat oor almal is, deur almal werk en in almal woon.
Met Paulus wat hier in vers 1 sê ~ Ek druk julle dit op die hart, ek wat 'n gevangene is omdat ek die Here dien, kom ons by 'n ingrypende keerpunt in die brief aan die Efesiërs, want tot nou toe, het Paulus in hierdie brief, al sy aandag gewy aan die teologie, maar nou begin hy hierdie teologie in die praktyk verduidelik – hy raak dus prakties. Hierdie is natuurlik tipies van Paulus se styl – ons sien dit ook in die Romeinebrief (12:1 ~ En nou doen ek 'n beroep op julle, broers, op grond van die groot ontferming van God: Gee julleself aan God as lewende en heilige offers wat vir Hom aanneemlik is. Dit is die wesenlike van die godsdiens wat julle moet beoefen) en ook in Kolossense (3:5 ~ Daarom moet julle die aardse dinge doodmaak wat nog deel van julle lewe is...).
In hoofstukke 1 tot 3 het Paulus dinge soos die uitverkiesing en regverdigmaking en verlossing aangeroer. Ook die werking van die Heilige Gees, wedegeboorte; die liggaam van Christus (die kerk), ens. Maar soos reeds gesê, Paulus se brief aan die Efesiërs eindig nie hier nie, want hy gaan nou oor na die praktiese toepassing van hierdie teologiese waarhede.
3. 'N WAARDIGE LEWENSWANDEL:
Paulus se praktiese wending kom dan ook, wanneer hy 'n oproep doen op die Efesiërs, dat hulle lewenswandel in ooreenstemming (sal) wees met die roeping wat (hulle) van God ontvang het (v.1b).
Toe ons wederbaar is en Christus as Saligmaker ontvang het, het ons burgers van God se Koninkryk geword, asook lede van Sy gesin. Tesame met hierdie wonderlike seën wat ons ontvang het, kom daar ook baie pertinente verantwoordelikhede daarmee saam – die Here Jesus verwag nou van ons om op te tree soos die nuwe mense wie ons geword het in Hom. Hy verwag dat Sy norme en waardes en standaarde, ook ons s'n sal word. Sy doelwitte moet ook ons doelwitte word; Sy begeertes, ons begeertes en ons karakter moet gelykvormig word aan Sy karakter. Die Christelike lewe is dus 'n proses om te word, dít wat Christus van ons verwag om te wees – om te word soos wat Hy is.
Hernuwing in enige gemeente, kom nié deur allerlei programme en geboue en strukture en bedieninge en metodes, ens. nie. Nee, Paulus sê in Ef.4:23-24 ~ Julle gees en gedagtes moet nuut word; 24 lewe as nuwe mense wat as die beeld van God geskep is: lewe volkome volgens die wil van God en wees heilig. Elke lidmaat moet dus individueel, vernuwe word en volkome begin lewe volgens God se wil, nl. Sy Woord.
4. ONS ROEPING:
Paulus stel vir ons die voorbeeld hier in die openingsverse van hoofstuk 4, wanneer hy sê dat hy 'n gevangene is. Hy wil dus enersyds vir ons sê dat dit 'n prys vra om 'n Christen te wees – die Evangelie wat ons aanhang, is nie 'n goedkoop Evangelie nie – 'n gelowige moet dus die koste bereken voor hy sê dat hy 'n dissipel van Jesus Christus is. Paulus sê egter andersyds, dat hy 'n gevangene is, nié om simpatie te soek nie, of om sy omstandighede te gebruik ten einde die Efesiërs en daarom ook ons, verleë te maak nie. Hy wou net sy lesers weer daaraan herinner dat hy geheel en al onderdanig is aan Christus – soos 'n gevangene aan sy bewaarder. Paulus het 'n gevangene van Christus geword toe hy Christus die eerste keer op die Damaskuspad ontmoet het en hy gered en geroep is. Na hierdie voorval was Paulus, tot sy dood toe, geheel en al uitverkoop aan sy Meester en het hy sy lewe gegee vir diens aan die Here – hy het oor die vermoë beskik om alles eers vertikaal te sien, voor hy horisontaal daarna gekyk het. Paulus was voorwaar 'n dissipel van die Here Jesus Christus
Met hierdie entoesiasme en roepingsbewustheid waaroor Paulus beskik het, kom hy en doen hy 'n beroep op sy lesers om nét so uitverkoop te wees aan Christus, daarom dat hy sê ~ Laat julle lewenswandel in ooreenstemming wees met die roeping wat julle van God ontvang het (v.1). Die O.A.V. sê ~ EK vermaan julle dan, ek, die gevangene in die Here, om te wandel waardig die roeping waarmee julle geroep is.
Die eerste woord wat 'n mens hier opval, is die woord "roeping". Ons moet eerstens besef dat die woord "roeping" nié beteken dat ons kan doen wat ons graag wil nie. Nee, dit impliseer dat ons deur God gekies word vir 'n bepaalde taak of opdrag. Ons vind hierdie selfde gedagte in die Griekse woord wat vir die kerk gebruik word, nl. "ekklesia" wat letterlik, die "uitgeroeptes", of "geroepenes" beteken. Die klem val dus op wat God gedoen het. Dit was Paulus se betoog van die eerste verse van Efesiërs af, nl. dat God Sy hand op ons geplaas het en ons geroep het en deur hierdie roeping, het Hy ons verander van dit wat ons was, tot dit wat ons nou is, nl. uitverkorenes in Jesus Christus wat geroep is om as gelowiges in hierdie wêreld te lewe.
Ons sien dus dat hier twee fasette vervat word in hierdie roeping:
· Eerstens, sê 1Pet.2:9 ~ Julle, daarenteen, is 'n uitverkore volk, 'n koninklike priesterdom, 'n nasie wat vir God afgesonder is, die eiendomsvolk van God, die volk wat die verlossingsdade moet verkondig van Hom wat julle uit die duisternis geroep het na sy wonderbare lig. Ons word dus vanuit die duisternis na die lig geroep. Dit beteken dat ons begrip en insig deur die Heilige Gees ontvang het – insig in en begrip van God se Woord. Voor ons die lig ontvang het was ons soos die blinde man van Johannes 9 – ons het Christus nie gesien nie, inteendeel, ons was nie eens bewus daarvan dat ons blind was nie. Ons was onder die indruk dat die wêreld en die dinge van die wêreld, vir ons die lewe is, maar toe Christus ons oë geopen het, het ons die waarhede van die Woord begin sien en verstaan en het die lewe meteens vir ons sin begin maak. Die eerste faset van ons roeping het dus begrip tot gevolg.
· Die tweede faset van ons roeping, word in Ef.2:4-5 beskryf, nl. ~ Maar God is ryk in barmhartigheid en het ons innig lief. 5 Deur sy groot liefde het Hy ons wat dood was as gevolg van ons oortredings, saam met Christus lewend gemaak. Uit genade is julle gered! Ons is dus deur God uit die dood na die lewe gebring. Dit impliseer dus ook dat Hy ons die krag gegee het om nou te lewe.
Dit is dan ook juis op grond van hierdie lewe wat ons van God in en deur Jesus Christus ontvang het, dat Paulus 'n beroep op ons doen, dat ons waardig moet wandel aan die roeping waartoe ons geroep is (O.A.V.). Ons is dus "geroeptes".
Kom ons kyk dan ook net kortliks na die betekenis en implikasies van hierdie oproep van Paulus:
· Eerstens sê hy dat ons lewenswandel in ooreenstemming met ons roeping moet wees, of dat ons waardig aan ons roeping moet wandel.
Die woord wandel of loop word gereeld in die Nuwe Testament gebruik en verwys na ons daaglikse lewe, of te wel ons daaglikse lewenswandel – die woord "wandel", of "lewenswandel" dui vir ons dus op ons alledaagse en dag tot dag optrede in die wêreld.
· Tweedens moet ons ook net kortliks kyk na wat beteken die woord waardig. Die wortelbetekenis van hierdie woord is dié van 'n skaal wat in balans verkeer – wat op die een kant van die skaal is, is ook op die anderkant – m.a.w. die woord word dus toegepas op enige iets wat in ooreenstemming is met iets anders. Iemand wat bv. 'n dag se werk wat van hom verwag is, gedoen het, sal betaling kry wat in ooreenstemming is met die werk wat hy gedoen het. 'n Gelowige wat dus waardig wandel aan sy roeping, is 'n gelowige wat elke dag, op so 'n wyse lewe en optree, dat dit in ooreenstemming is met dit wat die Woord van hom vereis – dít wat dus van 'n mede-erfgenaam van Jesus Christus verwag word.
Paulus doen dus 'n beroep op ons as geroepenes, om elke dag in hierdie wêreld op so 'n wyse op te tree, dat dit strook met dít waartoe Christus ons geroep het en wat Hy deur Sy Woord van ons vereis. As ons nie so optree nie, is die weegskaal nie in balans nie – dan tree ons dus nie waardig ons roeping op nie.
Nadat Paulus dan hierdie oproep tot die Efesiërs gerig het, ontwikkel hy nou twee temas in die res van sy brief, wat alles te doen het met hierdie waardige lewe waartoe ons geroep is: (1) Eenheid onder die gelowiges en (2) 'n Godvrugtige lewe en dan spesifiek t.o.v. verhoudinge. Die eerste word in Ef.4:4-16 aangespreek en die tweede in Ef.4:17 tot en met Ef.6:24. Paulus hanteer egter baie kortliks, beide hierdie temas in verse twee en drie van Ef.4, deurdat hy sê ~ Wees altyd beskeie, vriendelik en geduldig, en verdra mekaar in liefde. Dit is dan na hierdie oorkoepelende, of samevattende gedagte waarna ons vanoggend sal kyk. En wanneer ons dit doen, moet ons versigtig wees om nie andere aan hierdie eienskappe te meet nie, want dan spreek dit van hoogmoed – nee, lê hierdie toets teen jouself aan.
Hierdie eenheid wat Paulus dan eerstens aanspreek, het te doen met die gelowige se karakter, daarom dat hy sê ~ Wees altyd beskeie, vriendelik en geduldig, en verdra mekaar in liefde. Al hierdie karaktereienskappe kan dus saamgevat word onder een woord, nl. nederigheid. Ons weet almal dat dit van ons as gelowiges verwag word om nederig te wees – nederigheid is die teenoorgestelde van trots. As ons kyk na Ef.2:8-9 sien ons dat ons as gelowiges geen rede het om trots te wees nie ~ Julle is inderdaad uit genade gered, deur geloof. Hierdie redding kom nie uit julleself nie; dit is 'n gawe van God. 9 Dit kom nie deur julle eie verdienste nie, en daarom het niemand enige rede om op homself trots te wees nie. Paulus sê ook in Fil.2:3 ~ Moet niks uit selfsug of eersug doen nie, maar in nederigheid moet die een die ander hoër ag as homself.
Om beskeie te wees en daarom nederig te wees en so op te tree, is egter geen maklike opdrag nie, want ons kry tog so gou seer wanneer iemand anders, volgens ons oordeel, verkeerd optree teenoor ons. Nederigheid is egter om te weier om daarop aan te dring dat my regte erken moet word – andere se regte kom dus altyd eerste. Dit is dan ook waarom Paulus sê dat ons beskeie moet wees; dat ons vriendelik moet wees; dat ons geduldig moet wees en dat ons mekaar in liefde moet verdra – dít is die toppunt van nederigheid.
Dwight Pentecost vertel die verhaal van 'n kerkskeuring wat plaasgevind het en toe daar na 'n lang ruk, nadat twee kerke reeds gestig is, gekyk is na wat die oorsaak van die skeuring was, het hulle gesien dat dit ontstaan het by 'n ouderling wat tydens 'n gemeente-ete, 'n kleiner stukkie ham gekry het, as 'n jong seun wat langs hom gesit het! Die wortel van hierdie optrede wat tot 'n kerkskeuring gelei het, het gelê in selfgesentreerdheid en ongeduld en onverdraagsame liefdeloosheid – daar was dus geen sprake van beskeidenheid en vriendelikheid en geduld en verdraagsaamheid en liede nie.
Ons moet ook verstaan, dat om mekaar in liefde te verdra, veel-veel meer is, as om net uit te hou met mekaar – dit is veel swaarder gelaai as dit – die Griekse woord hiervoor, is "anechomai" en dui op o.a. geduldige en liefdevolle volharding. Hierdie verdraagsaamheid moet die olie wees wat ons onderlinge verhoudinge smeer. Die Apostel Petrus wat eens 'n trotse, rowwe en ongeduldige man was, sê in sy eerste brief, dat ons, ons broers, ... ongeveins lief (moet) hê – opreg en eerlik met ander woorde (1:22). Hy sê verder, dat ons, alle mense (moet) respekteer en (ons) medegelowiges lief moet hê (2:17); Wees almal eensgesind, medelydend, liefdevol, goedhartig, nederig (3:8) en laastens sê hy ~ Bo alles moet julle mekaar hartlik liefhê, want die liefde bedek baie sondes (4:8).
Wat Paulus dus vir ons hier in vers 2 van Ef.4 wil leer, is dat eenheid nie in uitwendige dinge begin nie, maar in die gesindheid en hart van elke geroepene.
Paulus sê tweedens dat ons vriendelik moet wees. Die O.A.V. praat van sagmoedigheid en die meeste Engelse vertalings, vertaal dit met "gentleness". In die Grieks, is die woord, "praotes", wat dui op 'n nederige en sagmoedige en onderdanige gesindheid, wanneer die persoon verneder word, of as daar aanvallend, beledigend, aanstootlik, ergerlik, kwetsend, of walglik opgetree word teen die persoon. Ek sou dus, veral in die konteks van hierdie gedeelte, die woord "sagmoedigheid" hier wil gebruik.
Baie mense sal 'n sagmoedige mens as 'n swakkeling beskou – dit is egter hoegenaamd nie die geval nie. As ons na Num.12:3 kyk, sal ons bv. sien dat Moses 'n sagmoedige mens was ~ Moses was 'n uiters sagmoedige man, meer as enigiemand anders op die aarde en ons weet dat Moses alles behalwe 'n swakkeling was, inteendeel, hy was sterk genoeg om by meer as een geleentheid voor die magtige Farao te verskyn en hom selfs te dreig en uit te daag.
Jesus was self net so sagmoedig. Hy het van Homself gesê ~ Kom na My toe, almal wat uitgeput en oorlaai is, en Ek sal julle rus gee. 29 Neem my juk op julle en leer van My, want Ek is sagmoedig en nederig van hart, en julle sal rus kry vir julle gemoed (Matt.11:28-29). Jesus het ook vir Sy dissipels in Matt.5:5 gesê ~ Geseënd is die sagmoediges, want hulle sal die nuwe aarde ontvang.
Die enigste manier om sagmoedigheid aan te leer, is om ons eie onwaardigheid en sondegeneigdheid te besef en daarom lê ware sagmoedigheid in die daaglikse belydenis en bekering van sonde. Tweedens lê ware sagmoedigheid opgesluit daarin dat ons aan Christus gelykvormig sal word, daarom dat 1Joh.2:6 sê ~ Wie beweer dat hy in Hom bly, behoort self ook te lewe soos Jesus gelewe het. En derdens sal ons sagmoedigheid aanleer wanneer ons meer en meer bewus raak van God se heiligheid, soos in die geval van die profeet Jesaja ~ ...ek die Here gesien. Hy het op 'n baie hoë troon gesit, en die onderste van sy kleed het die tempel gevul. 2 By Hom was daar serafs om Hom te dien. Elkeen het ses vlerke gehad: met twee het hy sy gesig bedek, met twee sy voete en met twee het hy gevlieg. 3 Die serafs het mekaar telkens toegeroep: "Heilig, heilig, heilig is die Here die Almagtige! Die hele aarde is vol van sy magtige teenwoordigheid." 4 Hulle het so hard geroep dat die deure in hulle kosyne gerammel het en die tempel vol rook geword het. 5 Toe het ek uitgeroep: "Dit is klaar met my! Ek is verlore! Elke woord oor my lippe is onrein, en ek woon onder 'n volk van wie elke woord onrein is. En nou het ek die Koning gesien, die Here die Almagtige (Jes.6:1-5).
God verfoei hoogmoed en arrogansie en daarom dat Jesus in Luk.18:14b sê ~ Elkeen wat hoogmoedig is, sal verneder word; en hy wat nederig is, sal verhoog word.
In die derde plek sê Paulus dat ons geduldig moet wees. Geduld vloei gewoonlik voort uit nederigheid en sagmoedigheid.
Abraham het 'n wonderlike belofte van God ontvang, maar hy moes baie jare wag voor hy die vervulling daarvan gesien het. Die Hebreërskrywer skryf van Abraham ~ En so het Abraham dan, nadat hy geduldig gewag het, gekry wat aan hom beloof is (Hebr.6:15). God het aan Abraham 'n groot nageslag belowe, maar dit was eers nadat hy amper 'n honderd jaar oud was, dat Isak vir hom gebore is (Gen.12:2) en hoor wat sê Paulus van Abraham se geduld in Rom.4:20 ~ Hy het nie in ongeloof begin twyfel aan die belofte van God nie, maar hy is in sy geloof versterk en het aan God die eer gegee. Dink aan Noag wat 120 jaar gebou het aan die ark. Dink aan Moses wat die volk geduldig gelei het, omdat hy aan God se belofte vasgehou het. So is daar talle voorbeelde vir ons van Bybelse figure wat geduldig was.
Hoor net wat skryf H.M. Stanley wat in 1871 saam met David Livingstone deur Afrika gereis het – en let op, Livingstone het nooit die Evangelie met Stanley gedeel nie: When I saw that unwearied patience, that unflagging zeal, and those enlightened sons of Africa, I became a Christian at his side, though he never spoke to me one word.
Die geduldige gelowige aanvaar God se plan vir sy lewe in elke besonderheid, sonder om dit te bevraagteken of daaroor te mor. Hy kla nie wanneer sy roeping minder glansryk as andere s'n nie, of as die Here hom na gevaarliker of moeiliker plekke stuur as andere nie. Die geduldige mens onthou dat God se Seun, Sy hemelse tuiste van liefde en volmaaktheid en heiligheid en heerlikheid, verlaat het om hier op aarde verag te word; gehaat te word; verneder te word; om op gespoeg te word; om gekruisig te word – sonder om een keer kwaad met kwaad te vergeld.
Dit is ongelukkig so dat baie van ons sukkel met geduld en dit is nie iets wat maklik aangeleer word nie en dit is ook so dat ons baie dikwels eers geduld aanleer, wanneer ons beproewing ervaar – dit is waarom Rom.5:3 sê ~ Ons verheug ons ook in die swaarkry, want ons weet: swaarkry kweek volharding.
8. VERDRA MEKAAR IN LIEFDE:
Die tweede laaste eienskap waaroor ons moet beskik, sê Paulus, is dat ons mekaar in liefde moet verdra. Hierdie eienskap hang baie nou saam met die voriges, behalwe dat dit spesifiek gaan oor verdraagsaamheid wat ons teenoor medegelowiges moet openbaar – spesifiek, medegelowiges wat liefdelose gedrag teenoor ons openbaar.
1Pet.4:8 sê ~ Bo alles moet julle mekaar hartlik liefhê, want die liefde bedek baie sondes. En Spr.10:12 sê ~ ... liefde bedek alles wat aanstoot gee. Liefde en vergewensgesindheid gooi die spreekwoordelike kombers oor andere se sonde – nie om hulle sonde te regverdig of om hulle sonde in die duisternis te help hou nie, maar verdraagsame liefde verduur medegelowiges se liefdelose gedrag, terwyl jy hulle steeds lief het.
Hierdie verdraagsame liefde kan net "agapé" liefde wees, omdat "agapé" liefde aanhoudend en onvoorwaardelik gegee word – dáárdie liefde wat selfs jou vyand lief het.
Laastens kom Paulus in vers 3 en hy sê dat ons, ons daarop moet toelê om die eenheid wat die Gees tussen ons gesmee het, te handhaaf.
Dit is opmerklik dat al vier die vorige eienskappe wat deur ons as gelowiges nagejaag moet word, uiteindelik lei tot eenheid onder gelowiges.
Die woorde "lê julle daarop toe" is in die Grieks – "spoudazo", wat letterlik beteken, "om gou te maak", of om "met 'n heilige toewyding, na te jaag". Dit impliseer dus dat elkeen van ons, die handhawing van onderlinge eenheid, met 'n heilige toewyding sal najaag, deur 'n waardige lewenswyse na te volg en wel deurdat ons nederigheid, sagmoedigheid, geduld en verdraagsaamheid aan die dag sal lê. Daar is dus geen plek in die kerk van die Here Jesus vir haat, of tweedrag, of onvrede nie. En hoe word dit bewerkstellig in 'n gemeente? Die antwoord lê o.a. opgesluit in 1Joh.1:3 ~ Hom wat ons gesien en gehoor het, verkondig ons aan júlle, sodat julle aan ons gemeenskap deel kan hê. En die gemeenskap waaraan ons deel het, is dié met die Vader en met sy Seun, Jesus Christus. Wat hierdie vers vir ons sê, is dat hoe meer ons aan Christus gelykvormig word, hoe nader groei die gemeente in eenheid aan mekaar.
Geestelike eenheid kan nie deur die leierskap van 'n gemeente geskep word nie – dit is reeds deur die Heilige Gees in elke gelowige individueel geskep, daarom dat Paulus in 1Kor.12:13 en 20 sê ~ Omdat ons almal een liggaam geword het, is ons almal met die een Gees gedoop, of ons nou Jood of Griek is, slaaf of vry. Ons is almal van die een Gees deurdrenk. En ~ Nou is daar wel baie lede maar net een liggaam. En in Rom.8:9 sê hy ~ Julle word egter nie deur julle sondige natuur beheers nie, maar deur die Gees, want die Gees van God woon in julle. As iemand die Gees van Christus nie het nie, behoort hy nie aan Christus nie. In die lig hiervan is dit dus verstaanbaar waarom Paulus in vers 1b sê ~ Laat julle lewenswandel in ooreenstemming wees met die roeping wat julle van God ontvang het. Elkeen van ons het dus individueel 'n roeping en verantwoordelikheid om hierdie eenheid te koester en te handhaaf.
Die vraag wat ons as gelowiges vandag vir mekaar en vir onsself moet vra is of ons in eenheid met mekaar verkeer. Indien nie, of indien ons die eenheid wil verbeter, moet ons vier dinge doen:
· Ons moet eerstens besef dat ons eenheid in die Drie-Enige God verankerd is. Net so min as wat die eenheid tussen die Drie-Enige God verbreek kan word, net so min kan die eenheid tussen ware gelowiges wat opregte eenheid najaag, verbreek word.
· Ons moet voortdurend op Christus fokus, daarom behoort ons 1Joh.1:3-4 gereeld te lees ~ Hom wat ons gesien en gehoor het, verkondig ons aan júlle, sodat julle aan ons gemeenskap deel kan hê. En die gemeenskap waaraan ons deel het, is dié met die Vader en met sy Seun, Jesus Christus.
· Ons moet voortdurend die Heilige Gees vra om ons te help om eenheid te bewerkstellig en uit te bou in die gemeente en in my individueel – 'n gees dus van nederigheid en sagmoedigheid en geduld en liefdevolle verdraagsaamheid.
· Laastens moet ons vredemakers wees (v.3).
Ons moet ons elke oomblik van elke dag vir ons die vraag afvra: Wandel ek in ooreenstemming met die roeping waartoe God my geroep het?