Duidelike urine in honde - Inligting - 2022
Duidelike urine in honde
Duidelike urine in honde en katte is `n probleem wat die afgelope jaar wydverspreid geword het. Die probleem kom veral by jonger diere voor. Jong diere kan dikwels "oorhidreer" wanneer hulle aan uiterste temperature blootgestel word, as gevolg van hul kleiner oppervlakte tot liggaamsvolume verhouding, sodat hulle relatief vinnig kan ontwater. Verder, hoe jonger die dier, hoe meer vatbaar is hulle vir dehidrasie.
Die twee mees algemene siektes wat geassosieer word met die onvanpaste eliminasie van urine staan ​​in die kuns bekend as onderskeidelik "distale (of renale) versuring" en "distale (renale) alkalose" (RAO). Hierdie twee toestande verteenwoordig mislukking van die nier om die urine behoorlik te versuur (proksimale RTA) en versuim om behoorlik bikarbonaat in die urine (RBBH) uit te skei. Alhoewel beide hierdie toestande in die kuns erken word, en met verskillende grade van sukses behandel kan word, is huidige kunsterapieë en metodes om dit te voorkom of om die gevolge daarvan te behandel suboptimaal.
In die kuns word daar soms na distale (of renale) versuring verwys as "distale renale asidose" en distale (of renale) alkalose word soms na verwys as "distale nierbikarbonaattekort." Die term distaal verwys na die feit dat dit die nier is wat wanfunksioneer. Die terme alkalose en asidose word gebruik om die toestande te onderskei van ander suur-basis toestande, soos gemengde suur-basis versteurings, wat in die liggaam kan voorkom. Byvoorbeeld, suurdemie is 'n toestand van 'n abnormaal lae of negatiewe pH van die bloed. Alkalemie is 'n toestand van 'n abnormaal hoë of positiewe pH van die bloed. Met ander woorde, alkalemie is 'n toestand waarin die bloed 'n pH het wat te alkalies is, terwyl acidemie 'n toestand is waarin die bloed 'n pH het wat te suur is.
Daar word beraam dat distale RTA (dRTA) ongeveer 1 uit 100 000 mense raak. Daar is egter ramings van die voorkoms van ander afwykings wat sommige kenmerke met dRTA deel, en dit is waarskynlik dat die totale voorkoms van nierbuisasidose baie hoër is as 1 uit 100 000. Gevolglik is 'n meer algemene oorsaak van 'n abnormale suur-basis profiel in 'n gehospitaliseerde of andersins kritiek siek pasiënt 'n verswakte vermoë om waterstofione en bikarbonaatione uit die niere uit te skei, 'n toestand waarna soms verwys word as respiratoriese asidose of renale alkalose. Hierdie toestand word soms na verwys as "akute nier" (of nier) "asidose." Daar word beraam dat respiratoriese asidose by soveel as 20 tot 25 persent van kritiek siek pasiënte voorkom. Dit is 'n groot oorsaak van morbiditeit en mortaliteit by pasiënte wat nie toepaslike terapie ontvang nie.
'n Aantal faktore kan bydra tot respiratoriese asidose. Dit kan 'n gevolg wees van onvoldoende ventilasie, wat 'n gevolg kan wees van verswakte pulmonale meganika, of verhoogde dooie ruimteventilasie as gevolg van longsiekte, longontsteking of selfs pulmonale edeem. Alternatiewelik kan 'n akute en ernstige respiratoriese siekte soos 'n infeksie (d.w.s. griep of longontsteking) 'n merkbare toename in longelastansie en ventilasie/perfusie-wanpassing veroorsaak, en dus lei tot verhoogde CO2-produksie. Ander faktore sluit in verminderde respiratoriese dryfkrag, verminderde minuutventilasie, of selfs hipovolemie (d.w.s. verminderde intravaskulêre volume).
Akute respiratoriese asidose is ook algemeen in baie akute nierenale toestande. Dit sluit in traumatiese besering, brandwonde, skok, sepsis, akute en chroniese lewerversaking, en akute gastro-intestinale (GI) siektes.
Akute nieralkalose (ACK) word dikwels geassosieer met 'n toestand van respiratoriese asidose. ACK kan voorkom as gevolg van 'n verminderde natrium- of wateruitskeiding, hiperglukemie of hipokalemie.
Respiratoriese asidose is gewoonlik 'n komplikasie van sepsis, ARDS en septiese skok. Respiratoriese asidose word gekenmerk deur verlaagde pH, verhoogde parsiële druk van koolstofdioksied (PCO2), en verhoogde dooie ruimte ventilasie, en kan voorkom in 'n verskeidenheid kliniese toestande soos respiratoriese siektes, longsiekte, respiratoriese versaking, hartsiekte, lewersiekte, en in toestande waar daar geen long- of hartsiekte is nie. Respiratoriese asidose kan 'n beduidende probleem wees by pasiënte met ernstige ARDS, of septiese skok. Die mortaliteit wat verband hou met respiratoriese asidose in ARDS is groter as by pasiënte met ander oorsake van ARDS. Die prognose vir pasiënte wat respiratoriese asidose van ander oorsake ontwikkel, is erger.
Die meeste van die bestaande terapieë vir respiratoriese asidose behandel óf respiratoriese asidose, verbeter pulmonale meganika, óf albei. Daar is ook 'n paar bestaande terapieë wat die uitkoms van respiratoriese asidose kan verbeter. Daar is byvoorbeeld voorgestel dat asidose behandel kan word deur 'n nie-anioniese of anioniese koolsuuranhidrase-inhibeerder toe te dien. Amerikaanse Pat. No. 4,983,599, U.S. Pat. No. 4,804,676, en U.S. Pat. No. 4,798,834. Verder het 'n aantal studies voorgestel dat behandeling met 2,3-butaandioonmonoksim (BDM), 'n inhibeerder van mitochondriale oksidatiewe fosforilering, effektief kan wees om die erns van meervoudige orgaanversakingsindroom (MODS) te verminder. Sien Widdoes, et al., J. Trauma 1992, 42, 915-921, en Widdoes, et al., Am. Surg. 1988, 154, 485-489.
Daarteenoor is geen terapieë tans beskikbaar vir die behandeling van metaboliese asidose nie. Dit sal wenslik wees om metodes en samestellings te verskaf vir die behandeling van beide akute en chroniese lewerversaking, en ander metaboliese asidose. Sulke metodes behoort nuttig te wees om morbiditeit en mortaliteit in lewerversaking te verminder, en om die komplikasies wat in die loop van ander tipes akute of chroniese metaboliese asidose kan voorkom, te verbeter. Die huidige uitvinding is gerig op hierdie, sowel as ander, belangrike doelwitte.