1. inleiding tot die Boek Openbaring
Openbaring is belangrik omdat dit die laaste goddelik geïnspireerde bybelboek is wat geskryf is. Dit is korrek as die laaste boek in die Bybel geplaas. Soos wat die Nuwe Testament in die vier Evangelies met die eerste koms van Christus open, so beëindig Openbaring die Nuwe Testament met die algemene tema van Jesus Christus se tweede koms.
Volgens proff. Walvoord en Zuck (The Bible Knowledge Commentary) is Openbaring die finale ontplooiing van verskeie openbaringslyne wat deur die Ou- en Nuwe Testamente loop. Dit dui die finale vervulling van talle onvervulde profesieë aan.
Die wederkoms van Jesus en die sewe jaar van die verdrukking wat dit direk voorafgaan, word in Openbaring in veel meer detail as in enige ander bybelboek beskryf. In die boek Daniël word die tydperk tussen Daniël en die eerste koms van Christus beskryf, terwyl hy in minder detail ook na die Antichris, die groot verdrukking en Christus se regering op aarde ná sy wederkoms verwys.
In Openbaring word die groot eindtydse gebeure egter in besonderhede beskryf, en word die profetiese perspektief verder tot by die skepping van die nuwe hemel en nuwe aarde deurgetrek. Openbaring bou dus voort op, en verskaf ook die finale ontplooiing van, dit wat in Daniël en ander profetiese boeke beskryf is.
In Openbaring 1:1 word uitdruklik gesê dat die boek deur die Here se dienskneg, Johannes, geskryf is. Die meeste evangeliese geleerdes aanvaar die feit dat die apostel Johannes die outeur van die boek is. Toe Johannes die visioene ontvang het, was hy 'n banneling op die eiland Patmos. Hy is daarheen verban deur keiser Domitianus wat van 84 tot 96 n.C. as 'n tiran in Rome regeer het. Domitianus was 'n tweede Nero wat die Christendom wortel en tak probeer uitroei het. Hy het keiserlike aanbidding geëis. Christene wat geweier het om hulle hieraan te onderwerp, is op die wreedste denkbare maniere vervolg, gemartel en doodgemaak.
Hierdie keiser het vir Johannes, wat as 'n ou man die gemeente in Éfese bedien het, na Patmos verban. Só het Johannes op 'n klein, rotsagtige eilandjie in die Egéïese See tussen Klein Asië [die huidige Turkye] en Griekeland beland. Hier het hy tot met die dood van Domitianus in 96 n.C. gebly, waarna hy toegelaat is om na Éfese terug te keer. Die boek Openbaring is in 95 n.C. op hierdie eiland geskryf.
Die groot vraag wat sekerlik vir Johannes op Patmos moes geteister het, was: "Wat gaan van die kerk van Christus word te midde van al die vervolging?" In antwoord hierop ontvang hy op die eensame eiland 'n visioen oor toekomstige gebeure uit die hemel. Hierin is nie net die groot stryd van Satan teen die koninkryk van God geopenbaar nie, maar ook die uiteindelike oorwinning van Christus oor die magte van die duisternis. In skrille kontras word die heerlikheid en heerskappy van die Here teenoor die rebellie, oordele en verdoemenis van die sondaars en hulle misleiers, die duiwel, die Antichris en die valse profeet, gestel.
Die doel van die boek
Die doel van die boek is om dinge te openbaar wat kort vóór, gedurende, en direk ná die wederkoms van Jesus Christus sal plaasvind. In ooreenstemming met hierdie doel word die grootste deel van die boek aan gebeure van die laaste sewe jaar voor Jesus se wederkoms gewy, soos in Openbaring 4 tot 18 beskryf. Die wederkoms self word op dramatiese wyse in Openbaring 19 beskryf, gevolg deur die duisendjarige vrederyk van Christus in Openbaring 20, en die eindoordeel daarna. In Openbaring 21 en 22 word die ewige lewe in die nuwe hemel en op die nuwe aarde geopenbaar, asook die ewige straf vir sondaars.
Die boek Openbaring voltooi die profetiese temas wat in ander boeke van die Ou- en Nuwe Testament bespreek is, veral dié in die boek Daniël en die profetiese rede van die Here Jesus. Belangrike teologiese stellings word ook gemaak – nie net oor die eskatologie (die leer oor die eindtydse dinge) nie, maar ook oor die verlossingsleer, heiligmaking, Christelike diensbaarheid en die volharding wat die heiliges te midde van stryd en aanvegtinge aan die dag moet lê. Kennis van en 'n verwagting oor God se toekomstige program is 'n groot aansporing tot 'n heilige lewenswandel en 'n onkreukbare toewyding aan Christus in 'n vervallende wêreld. Petrus sê:
Die visioene wat Johannes ontvang, word duidelik binne die konteks van die dag van die Here geplaas. Hy sê: "Ek was in die Gees op die dag van die Here" (Op. 1:10). Die uitdrukking "Ek was in die Gees" verwys na die ervaring waarin 'n mens weggevoer word tot 'n staat waarin God op 'n bonatuurlike wyse met die mens kommunikeer. Dit was ook die ervaring van Eségiël (Eseg. 2:2, 3:12 en 14), Petrus (Hand. 10:10-11 en 11:5), en Paulus (Hand. 22:17-18).
Daar is mense wat verkeerdelik die uitdrukking "die dag van die Here" tot 'n Sondag of selfs die Sabbat wil beperk. Nêrens in die Bybel word na Sondag as "die dag van die Here" verwys nie, maar deurgaans as "die eerste dag van die week" (vgl. Matt. 28:1, Mark. 16:2, Luk. 24:1, Joh. 20:1 en 19, Hand. 20:7 en 1 Kor. 16:2).
Die uitdrukking "die dag van die Here" dra duidelik 'n eindtydse [eskatologiese] betekenis. Verskeie van die Ou Testamentiese profete het hierna verwys. Die visioene wat Johannes op Patmos ontvang het, het ook op die komende dag van die Here betrekking. Johannes praat van die dag van die Here wanneer sy oordele oor die sondaars uitgestort sal word. In dié 'dag' sal paniekbevange mense vir die berge en rotse sê:
"Val op ons en verberg ons vir aangesig van Hom wat die troon sit, en vir die toorn van die Lam, want die groot dag van sy toorn het gekom, en wie kan bestaan?" (Op. 6:16-17).
In Openbaring 16:14 word na die komende slag van Armagéddon verwys as "die oorlog van daardie groot dag van die almagtige God."
Jesaja sê in hoofstuk 2:12 dat daar 'n dag vir die Here is wanneer Hy al die trotses en verhewenes sal verneder. In hoofstuk 13:6 en 9 sê hy die dag van die Here kom as 'n verwoesting van die Almagtige. Hierdie dag sal verskriklik wees, met grimmigheid en toorngloed, om die aarde 'n woesteny te maak en sy sondaars daaruit te verdelg. In hoofstuk 34:8 noem hy die dag van die Here 'n dag van wraak en 'n jaar van vergelding.
Joël sê in hoofstuk 1:15 dat die dag van die Here kom soos 'n verwoesting van die Almagtige. In hoofstuk 2:11 sê hy: "Want die dag van die Here is groot en uitermate vreeslik, en wie kan dit verdra?" In hoofstuk 3:14 sê hy dat daar in dié dag menigtes van mense in die dal van beslissing sal wees waar die Here hulle sal oordeel.
Die geweldige oorloë wat in die groot verdrukking in en om Jerusalem sal uitbreek, word in Sagaria 14 spesifiek aan die dag van die Here verbind. In hierdie hoofstuk word die wederkoms van Jesus ook beskryf, wanneer Hy sy voete op die Olyfberg sal sit. Hy sal deur 'n hemelse leërskare gevolg word en met sy vyande, wat ook die oorblyfsel van Israel sal probeer verdelg, in die gerig tree en hulle oordeel.
Maleági sê in hoofstuk 3:2: "Maar wie kan die dag van sy koms verdra? En wie kan standhou as Hy verskyn?" In hoofstuk 4:1 en 2 sê hy: "Want kyk, die dag kom, en dit brand soos 'n oond. Dan sal al die vermeteles en almal wat goddeloosheid bedrywe, 'n stoppel wees; en die dag wat kom, sal hulle aan die brand steek, sê die Here van die leërskare… Maar vir julle wat my Naam vrees, sal die son van geregtigheid opgaan, en daar sal genesing onder sy vleuels wees." Die sondaars word geoordeel en die gereddes verheerlik.
In 1 Thessalonicense 5:1-11 verwys Paulus ook na die dag van die Here wat sal kom soos 'n dief in die nag. Petrus sê dat die aarde en die werke daarop in die dag van die Here sal verbrand en versmelt (2 Pet. 3:10-12). Aangesien lg. oordeel aan die einde van die duisendjarige vrederyk sal plaasvind (vgl. Op. 20:7-15), is dit duidelik dat die dag van die Here ook die vrederyk insluit wanneer Christus Koning sal wees (Sag. 14:8-9).
Johannes en die vroeë kerkvaders
Om meer duidelikheid oor Openbaring se futuristiese strekking te kry, sal vasgestel moet word wat Johannes self daaroor geleer het toe hy van Patmos af vrygelaat is en sy bediening in Klein Asië voortgesit het. Kerkvaders wat sy leerlinge was, gee duidelik hieroor uitsluitsel en laat blyk dat veel gesprek oor hierdie onderwerp gevoer is. Die volgende inligting is hoofsaaklik uit ds. W.H.M. Oosthuizen se boek As die seun van die mens kom (bl. 106-108) verkry:
Papias, die biskop van Smirna, was 'n leerling van Johannes en het eerstehands van die outeur se eie beskouinge oor die boek Openbaring kennis geneem. Hierdie kerkvader se siening is baie belangrik omdat hy die skakel tussen die chiliastiese tradisie en die apostels is. Papias het geleer dat daar ná die opstanding van die dode 'n koninkryk van Christus op aarde sal wees wat 'n duisend jaar lank sal duur, en waarin Christus liggaamlik as Koning op die troon sal sit. Die aarde sal 'n tyd van ongekende vrugbaarheid beleef, en te midde van groot voorspoed sal Christus met sy heiliges regeer. Justinus het vroeg in die tweede eeu hieroor geskryf:
"'n Sekere man onder ons, wie se naam Johannes is, een van die apostels van Jesus, het geprofeteer in 'n openbaring wat hy gehad het, dat diegene wat in ons Here Jesus glo, 'n duisend jaar in Jerusalem sal deurbring."
Ook van belang is die beskouinge van Ireneüs wat uit die mond van sy leermeester, Polikarpus, gehoor het wat die standpunt van Johannes was. Hy leer dat die loon van die regverdiges daarin sal bestaan dat hulle tussen die dode sal opstaan wanneer die skepping vernuwe en vrugbaar gemaak word. Hy het die mening gehuldig dat elkeen van die ses skeppingsdae op 'n duisend jaar dui en dat die wêreldgeskiedenis dus, nadat sesduisend jaar verloop het, deur die sewende dag opgevolg sal word wat ook 'n duisend jaar sal duur.
Hierdie laasgenoemde gedagte word by verskeie kerkvaders aangetref, onder andere Cyprianus, Barnabas en Laktantius. In dié verband verklaar die Schaff-Herzog Ensiklopedie:
Huidige interpretasie van die boek
Sedert die middel van die 16de eeu het 'n nuwe siening oor die vervulling Bybelse profesieë posgevat, nl. postmillennialisme. In terme hiervan sal die wêreld gaandeweg as gevolg van evangelisasie 'n beter plek word om in te bly, en sal die millennium van die kerkbedeling uiteindelik aanbreek. Aan die einde van die "goue eeu" van 'n Christelike wêreld, sal Jesus Christus vir die finale oordeel terugkom. Volgens postmillennialiste sal daar nie 'n verdere bedeling van die koninkryk van God op aarde, met Jerusalem as hoofstad, wees nie.
Verskeie postmillennialistiese groepe huldig nog steeds hierdie ideaal. Sommige van dié beweging se leiers tree tot die politiek toe in die hoop dat Here Christene in sleutelposisies sal plaas om die wêreld vir die koninkryk van God te kan oorneem. Ander bewegings en kerkgroepe wend hulle tot 'n bonatuurlike magspel van tekens en wonders om sodoende die wêreld aan hulle voete te kry en 'n groot herlewing tot stand te bring. Ander probeer om deur middel van strategiese geestelike oorlogvoering die vestings van Satan te verbreek en hom dan van die planeet aarde af te verdryf sodat hy die nasies nie meer kan verlei nie.
Binne die raamwerk van 'n chiliastiese n perspektief word die tyd uitgekoop om andere te waarsku om hulle saak met die Here reg te maak. 'n Groter evangelisasie-ywer word op dié wyse gekweek, omdat die tyd vir die uitvoering van die groot opdrag min geword het. Dit maak jou nog meer aktief omdat jy besef dat jy 'n vreemdeling en bywoner in 'n verbygaande wêreld is. Verder spreek die profetiese woord jou aan om voortdurend in 'n toestand van heiligheid en gereedheid vir die wederkoms te leef, en elke dag reikhalsend na die koms van die Bruidegom uit te sien.