Boek van die maand: Offer - Leesklub - 2022
Boek van die maand: Offer
Joyce Carol Oates is in 1938 in Lockport, New York, gebore. In 1961 het sy 'n meestersgraad in die letterkunde verwerf en met Raymond Smith, professor in die letterkunde (oorlede in 2008) getroud. Sy vestig in Detroit, waar rassespanning haar inspireer hulle (hulle, 1969), gekroon deur die Nasionale Boek-toekenning. "Alhoewel dit jare later plaasvind, opoffering is nou verwant aan hulle "skryf Joyce Carol Oates op die laaste bladsy van haar roman Professor in Kreatiewe Skryfkuns aan die Princeton Universiteit tot 2014, twee keer Nobelpryswenner. Sy het meer as 70 titels gepubliseer - opstelle, kortverhale, teater, poësie - , beloon deur 'n oorvloed toekennings en eerbewyse.
Philippe Rey-redakteur, vertaling van Claude Seban, 384 bladsye
Om 'n Romeinse uitreiking te lees offer
Ek hou van: Frye, 14 jaar oud, is 'n suiwer meisie met haar matte, 'n skaamtelose, skaamtelose jong vrou; 'Netta Frye, liefdevolle ma en omvattende, verlief op die ontstellende Anis en slagoffer van sy mag. Rondom hierdie twee karakters gravureer goeroes, manipuleerders, joernaliste en burgers. 'N Gebeurtenis, Sybilla se verkragting, sal die hele New Jersey-stad van die 1980's galvaniseer. Wit polisie sal die skuldiges wees, tensy ... Hierdie gebeurtenis sal geïnterpreteer word volgens die kleur, sosiale posisie en godsdiens van die vertellers. wat, soos in enige goeie koorroman, mekaar sal echo, soveel dat die mens dikwels voor die verskillende verhale van dieselfde tonele gedestabiliseer word. Waar is die waarheid? Die skrywer se weddenskap is waarskynlik dat dit nie saak maak nie. Dit is die geveg van die leeswerk van hierdie waarheid wat fassineer en wat verwoes! opoffering is 'n baie harde roman, natuurlik, deur sy tema en die werklikheid daarvan. Dit is ook baie veeleisend deur sy narratiewe struktuur. Die vitaliteit van die skrywer se pen is merkwaardig, net soos haar vermoë om twyfel in die interpretasie van die donker gebeurtenis te gee. Ons lees klaar uitgeput, die tempo versnel van hoofstuk na hoofstuk, van twyfel tot twyfel, van ontkenning tot ontkenning. Vreemd, maar boeiend, want ons voel dat alles nooit so duidelik is nie, so wit of swart!
Ek het nie gehou van:Sekerlik, dit is nie 'n strand roman nie. Dit is 'n moeilike lees, insluitend die woordeskat waarvan die keuse soms irriteer, vertaal vereis.
My beoordeling uit 10: 9
Ek hou van: Dit is 'n ontstellende verhaal waar die skrywer ons in 'n ongemaklike gaping tussen skuld en onskuld hou. Hierdie ongemak maak dit onmoontlik om standpunt in te neem. Uiteindelik is almal skuldig en almal is 'n slagoffer. Nie een van die karakters is ongedeerd nie, en bowenal kom niemand uit nie. Ek was ook betower deur die konteks van rassekonflik in die Verenigde State, ongelukkig nog steeds relevant, waar geweld en vrees alomteenwoordig is.
Ek het minder gehou: Ek het nie daarin geslaag om met die hoofkarakters te identifiseer nie, aangesien ons hulle net op die oppervlak ken. Ek sou hulle graag wou verstaan, om meer in hul verlede en in hul kop te gaan, eerder as om vinnig van een na die ander te beweeg. Die enigste een wat meer gegrawe is, is die skoonvader, wat baie min gesien word, alhoewel hy 'n sleutelrol in die verhaal het. Dit is die enigste een wat ek myself wou aanheg, terwyl ek net deur die jong slagoffer min geraak het, wat die gevoel van morele ongemak skep waarin die skrywer ons pluk.
Ek hou van: Die manier waarop Joyce Carol Oates 'n plofbare storie vertel, baie huidige, deur verskeie standpunte. opoffering onthul 'n nuwe skokkende begrip van mag en onderdrukking, onskuld en skuld, waarheid en sensasie. Ek hou van Oates skryf: lewendig, chirurgies, geen franje. Die kragtige manier waarop sy die sosiale en die intieme moet intertwineer. 'N Vaardige verteller, sy het die gawe om haar leser te bestuur waar sy haar wil seer en seer soos sy dit behaag. Ons kom nie los van so 'n roman nie. Magistraal!
Ek het minder gehou: Absoluut niks!
Ander kommentaar: Ek lees alles wat Joyce Carol Oates publiseer. As sommige romans of kortverhale minder effektief is, opoffering is 'n baie, baie goeie oesjaar.
My beoordeling uit 10: 10
Ek hou van: Van die begin af val die storie in die drama: Ednetta Frye soek desperaat na Sybilla, haar dogter, 'n swart tiener wat drie dae lank ontbreek. Die gebeure wat volg, word lineêr onthul, ondersteun die belangstelling. Die strengheid wat Oates toon om die tema van die rassige realiteit aan te spreek, gee 'n regverdige toon aan die roman.
Ek het minder gehou : Die einde is te abrupteer, wat die leserplan op sommige onopgeloste of ten minste dubbelsinnige punte laat.
Ander kommentaar: 'N roman geïnspireer deur 'n werklike feit verhoog my nuuskierigheid altyd. Laasgenoemde het my baie tevrede gestel ten spyte van die gevoelens van opstand en onreg wat dit veroorsaak. opoffering is onmiskenbaar 'n kragtige verhaal wat sy punt verlaat.
my gradering uit 10: 8
Ek graag: 'N Boek wat lees soos 'n goeie misdaadroman. Wisselende standpunte is effektief en laat jou toe om 'n komplekse storie te skep, alles in nuanses.
Ek het minder gehou: Om te sê dat die keuse van die tema waagsaam is - veral vir 'n blanke skrywer en in die konteks van die Black Life Matter-beweging - is 'n understatement. Alhoewel ek Oates se kreatiewe benadering verstaan, wat daarop gemik is om feite te vertel eerder as om hulle te regverdig, het ek hierdie boek gesluit met 'n groot gevoel van ongemak.
Ander kommentaar: 'N Boek wat my diep verward gelaat het. En ek weet nog steeds nie of dit 'n goeie ding of 'n slegte ding is nie ...
Ek hou van: Die plot in die algemeen, die karakters goed versprei. Die draad staan ​​en die spanning ook. Die uitkoms is baie interessant, hoewel voorspelbaar. Die groeiende teenwoordigheid van die karakters tot die einde dra by tot die handhawing van die storie.
Ek het minder gehou: Reeds, dit is nie 'n tema wat ek veral graag wil hê nie. Verder, die manier waarop die storie vertel word, verlaat baie twyfel en gate wat die leser net vererger soos ons vorder. Die karakters is taamlik skraal, en die verskil tussen Black and White eindig om hulle te verdeel en hul hoof persoonlikheidseienskap te vorm. Anis, die skoonvader, is geskok deur sy nie-teenwoordigheid en sy vuil karakter. Die ma is woedend, asof sy alles wil vergeet en haar kop in die sand sit. Sybilla speel egter die slagoffer baie goed.
My gradering op 10: 5
Ek hou van: Dat 'n groot skrywer haar stem aan slagoffers van rassistiese, vuil, opstandige, woeste dade van geweld en onreg gee. Hierdie roman is ook meer relevant as ooit, alhoewel sy plot afkomstig is van 'n feit wat aan die einde van die 1980's plaasgevind het, aangesien die nuus van die laaste maande van ons bure na die Suide ons herinner Week naweek is daardie rasseprobleme ver van 'n ding van die verlede. Daarbenewens blyk dit dat die skrywer genader is om die Nobelprys vir Letterkunde te wen, wat Bob Dylan uiteindelik vir almal se verrassing gewen het.
Ek het minder gehou: Is dit omdat ons resoluut om 21 iseeeue dat die tempo my effens versteur het, ek wat sou wou hê dat die geskiedenis vinniger rol en dat ons die vuur van die aksie in die eerste hoofstukke binnegaan? Inteendeel, ons beweeg baie stadig en dit is nie verwant aan die feit dat ek nie deur die storie weggevoer is nie. Ek het ook nie die Skrifgedeeltes geskryf wat in gesproke taal geskryf is nie, maar dit is ongetwyfeld 'n probleem van vertaling, aangesien die effek baie meer suksesvol moet wees in die oorspronklike Engelse weergawe.
My gradering op 10: 7,5
Ek hou van:Die gesprek is moedig en gewaagd. Die skrywer durf die media en politieke herstel van tragiese gebeure op te roep wat roep op veranderinge wat stadig in die toekoms is. Sy val baie taboes aan. Hierdie roman verdien ons aandag, met dien verstande dat ons 'n sterk hart het en veral dat ons die terugbrander 'n woede kan aanwend wat altyd na die diskresie van die bladsye sal groei.
Ek het minder gehou: Vertelling is soms onstabiel en destabiliserend. Die teks is nie altyd gelyk nie, en ek het soms tyd verloor om narratiewe gapings in te vul of aan te pas by die veranderings van toon en standpunt wat op sekere tye voorkom, veral aan die begin van die roman.
Ander kommentaar : Waarskynlik verkeerd, het ek dikwels probeer om 'n koffie of 'n bier, 'n verduideliking van die Amerikaanse segregasie-geweld. Sonder om dit ooit te verstaan. Hierdie somer, die dood van Philando Castile, wat deur sy vrou in die teenwoordigheid van hul dogter verfilm is, het hierdie gesprekke meer as ooit tevore herleef. Skrywer Joyce Carole Oates bied haar eie siniese verklaring van hierdie geweld. Die einde van die roman, wat goed geskryf is voor die gebeurtenis in Minnesota, impliseer homself in my gedagtes met verhoogde geweld: die werklike en die fiktiewe het vreemd saamgekom.
Dit sê dat hierdie boek fokus op rassisme en opportunisme, maar ook op sosiale ongelykhede wat die Amerikaanse samelewing stadig vermoor. Omdat, buiten die kwessie van kleur, wat ons nie regtig kan vergeet nie, is daar die onvermydelike armoede, maar veral die sosiale wil om uit te kom deur die krag en die misbruik. Dit is verskriklik gewelddadig, onregverdig en maak my seer. Ek het hierdie roman hard gelees, wie se geweld met veelvuldige gesigte ons na die maag vat en laat ons 'n bietjie hoop in die mensdom verloor.
My beoordeling uit 10 : 8,5
Ek hou van: Eerstens, die onderkant: die onderwerpe wat bespreek word - rassisme, polisiebrutaliteit, vooroordeel, media dekking, geweld, moeder-dogter-verhouding, openbare beeld, burgerregte, en ons kan aangaan, so c is dig! - is uiters sensitief en belangrik, en ongelukkig nog steeds relevant. Die diversiteit van die karakters en beginsels van vertelling vermenigvuldig die standpunte en spesifiseer die onderwerp. Die dramatiese reikwydte van die storie is sterk, hoewel sommige karakters baat vind by meer intieme ondersoek. Dan is die vorm: die skryf van Oates vloeibaar en beheer, sy lang sinne word gedra deur 'n indrukwekkende asem, sy woordeskat is ryk, sy styl is van groot elegansie. Selfs haar gewoonte om te herhaal, te herformuleer, haar oorvloedige gebruik van kursief en hakies, wat in 'n ander konteks kan irritiseer, was vir my die feit dat 'n skrywer in volle besit van haar beteken het. 'N Uitstekende leeswerk.
Ek het minder gehou: Die dialoog in "klein swart" kan regtig neerbuigend lyk en aanval, selfs al kan mens die besorgdheid van "realisme" verstaan. Ons raak nie gewoond daaraan nie, dit is nog ondraaglik. Ook, aangesien Dins van belangstelling in die oogpunt van elkeen belangstel, eindig Oates net om te raak waar 'n mens sou wou hê dat dit dieper durf gaan en dat dit die abses breek, veral met 'n onderwerp as pynlik, aangrypend en noodsaaklik.