T. T. Cloete se gedig ‘Marilyn Monroe foto in blou’ is een van die seminale gedigte in die Afrikaanse poësie, 'n gedig wat sy plek kan volstaan langs sê nou maar Breyten Breytenbach se "Bedreiging van die siekes", gedigte wat 'n era definieer het & 'n groot invloed gehad het op generasies digters. Maar sulke seminale gedigte oefen nie slegs 'n invloed uit op ander digters nie, hulle definieer of hérdefinieer ook die kanon, verander die geestelike & kulturele landskap.
In Augustus 1962 met die dood van Monroe maak Andy Warhol 'n reeks sy-afdrukke van haar gesig. Op dieselfde wyse kan hierdie vier gedigte as sy-afdrukke benader word, vier interpretasies van die durende mite van Monroe wat die tydloosheid van 'n ikoon kombineer met die masjinerie van die verbruikersamelewing.
Cloete se vers is plasties in die kompulsiewe wyse waarop dit elke plooi & kurwe van Monroe se lyf noteer, 'n tegniek wat hy later weer gebruik in "toepassings van dante" (Idiolek). Die digter as voyeur, maak uiteindelik ook van die leser/kyker 'n medepligtige . Die vers sélf beweeg as’t ware soos 'n kameralens nader & verder, & telkens nader, zoem in op selfs die fynste besonderheid & ontbloot sodoende die weerloosheid van die vrou.
Joan Hambidge se gedig "Marilyn Monroe: foto in rou" gebruik as boustof een van Bert Stern se Last sitting foto’s. Soos Warhol se sy-afdrukke die grens tussen populêre en "hoë" kuns afgebreek het, & die produksieprosesse van kuns-maak vooropgestel het, word die produksie van die gedig belangrik: die gedig is nie net 'n ‘reproduksie’ van Monroe, maar in 'n sekere sin ook 'n reproduksie van Cloete se gedig, hoewel met 'n ander invalshoek. In Hambidge se vers word die populêre, geykte beeld van die sekssimbool verwerp & dit word 'n besinning op Monroe se sterflikheid. Monroe lag nie meer oopmond & -kont vir die kamera soos in Cloete se voyeuristiese vers nie:
Waar Venus se linkerbors ontbloot is, is dit Monroe se "regterbors wat toevallig effens oop" is. Spies erken dat sy nie as kind oor Monroe geswymel het nie, dat Monroe nie vir haar 'n sekssimbool was nie, maar dat sy "vir die duur van die gedig" haar as ikoon wil huldig. Vir haar is Monroe 'n tragiese figuur, steeds maar net "'n goue meisie rossig in die son" onder al die patina wat rondom haar gestalte aangepak het met die tyd.
De Vries noem dat goud 'n amulet is vir gewonde mense, dat dit gif uittrek – Monroe was sekerlik 'n gewonde & verwonde persoon, terwyl die gif 'n sinspeling kan wees op haar dood vanweë 'n oordosis barbiturate. Samesweringsteorieë wil dit hê dat sy vermoor is omdat sy 'n verleentheid vir Jack Kennedy begin word het, & gedreig het om hulle verhouding openbaar te maak. Die dodemaskers van die Farao’s was ook van suiwer goud, sodat die gedig, die ‘foto in goud’, op 'n manier dan ook 'n dodemasker word.
Hierdie verse is nie slegs 'n testament van die lewenskragtige & bevrugtende invloed van Cloete nie, maar ook 'n huldeblyk aan 'n tydlose ikoon.