Maankuns - Inligting
Die reis maan toe. Opera-feetjie
Chéret, Offenbach en Paryse towery
Die plakkaat wat deur Jules Chéret (1836-1932) geskep is vir die vertoning wat deur Jacques Offenbach (1819-1880) getoonset is, is verteenwoordigend van 'n styl en 'n era. Die twee mans het hul samewerking onder die Tweede Ryk, in 1858, begin ter geleentheid van die bekendstelling van die opéra-bouffe Orfeus in die onderwêreld, groot openbare sukses ondanks negatiewe kritieke ontvangs. Die kunstenaar teken toe al 'n dekade vir reklame, maar hy spesialiseer in reklame vir baie Paryse vertonings; haar letters, die dinamiek van die beeld, die voorstelling van 'n erotiese vrou maak haar werke baie herkenbaar. Die faeriestyl, geïnspireer deur folklore en mitologie, hou aan wonderlike onderwerpe met romantiese potensiaal wat die maan perfek verpersoonlik.
Die ster van die sterre
As Chéret die vertikale formaat vir sy plakkate bevoordeel, behou hy helder kleure vir kommersiële advertensies of ander soorte gewilde shows, soos caf'-conc 'of die bal. Die tiental plakkate wat hy vir Offenbach geskep het, neem gewoonlik 'n ligte, egalige skakering aan wat skaars versterk word met 'n paar helder aanrakinge - wat die onderwerp hier goed pas. Sy klassieke komposisie versprei inligting van bo na onder (plek, titel in groter, skrywer in rooi hoofletters) en gee die pragtige rol aan die Maan. Hy verteenwoordig haar op die tradisionele manier in die middel van die beeld as 'n ronde gesig, met 'n geheimsinnige blik. Die res van die plakkaat bestaan ​​uit duimnaels wat van bo na onder lees, begin van regs en keer daarna terug. Verenig deur 'n algemene beweging wat die oorvloed ekstra's (daarom die belegging wat gemaak word) openbaar, wys hulle spesifieke episodes wat gekies is vir hul opwindende potensiaal (die lang kanon, die teleskoop) of vir of om die weelde van die versierings. In die boekie bestaan ​​die Terrans-bydrae uit die invoer van liefde (tussen Terran Prince Caprice en Selenietprinses Fantasia) en alkohol na die maan, wat deur Caprice aan die Moon King verkoop is as 'n gewigsverlieseliksir. Dit is die gekke mark en hierdie besmetting van die dronkenskap van die party wat Chéret as hooftoneel kies, wat hom weer toelaat om 'n vrou as hoofkarakter van die plakkaat in te sluit: Zulma Buffar het inderdaad gespeel vermom die rol van die prins.
Plakkate soos die Reis maan toe deel te neem aan die ontwikkeling van die vertonings van die City of Light, wat weer ontwerpers soos Chéret verskeie geleenthede bied om 'n vinnig groeiende minderjarige kuns te bevorder. Behalwe erkende kunstenaars en diegene wat hulself 'onafhanklik' noem en hul voorrang betwis, kry hulle legitimiteit. Hierdie gewilde skeppers van beelde is nie skaam om die lyne te vervaag en lonende loopbane te volg nie, danksy die ontploffing van advertensies en beeldversamelings. Die strate van Parys is so bedek met hierdie kortstondige beelde dat dit nodig is om hul teenwoordigheid te reguleer en toegewyde ruimtes te gee. In 1868 het die vader en seun van Morris die kompetisie gewen vir die plakkaatrubrieke wat steeds hul naam dra. Met die plakkate wat hulle teen die reën beskerm en snags verlig, is dit nou deel van die Paryse landskap, van sy erfenis, van sy verbeelding.
Die plakkaat vir Chéret en die magiese opera wat Offenbach geskep het, nooi ons nie net op 'n regte reis nie: hulle begin 'n mode. Die tyd is inderdaad vir ontdekkings, ontdekkingsreisigers van onbekende vastelande, dié van wetenskaplikes wat die oneindig klein en die oneindig groot openbaar, dié van die eerste toeriste vir wie gidse gepubliseer word en vir wie 'n literêre genre geskep word. . Die ouderwetse oosterse eksotisme is nie uitgeput nie, soos blyk uit die aanwesigheid op die verhoog en op die plakkaat van 'n dromedaris - wat na bewering op die Jardin d'Acclimatation gehuur is. Bowenal is die libretto van Albert Vanloo, Eugène Leterrier en Arnold Mortier duidelik geïnspireer deur twee beroemde romans van Jules Verne, Reis na die middelpunt van die aarde (die finale vulkaniese uitbarsting, 1864) en natuurlik Van die aarde tot die maan (1865). Soos dikwels die geval, het die aanpassing aan die verhoog, veral deur 'n kunstenaar soos Offenbach, 'n vermenigvuldigingseffek. In die daaropvolgende jare, terwyl die betowering steeds uitverkoop was, was die maan die onderwerp van verskeie vertonings wat 'n reeds ryk verbeelding aangevuur het, die teelaarde vir die eerste fantasieromans en films aan die begin van die eeu.