Onderhoud met Jeff Zimbalist, direkteur van "The Two Escobars" - Versamelings
Onderhoud met Jeff Zimbalist, direkteur van "The Two Escobars"
Alle foto's met vergunning van Jeff Zimbalist
Mitch Anderson gesels met Jeff Zimbalist, regisseur van die nuwe dokumentêr, The Two Escobars, oor sokker, dwelms, geweld en 'n ingewikkelde verhouding.
Mitch Anderson: Ek gaan begin met die legende van Pablo Escobar…. Uit die film kry jy die gevoel dat hy 'n soort bose heilige was, verantwoordelik vir soveel dood en korrupsie, maar terselfdertyd gesien as 'n ... redder van die armes. Wie was Pablo Escobar?
Jeff Zimbalist: Hy was altwee hierdie dinge. Hy was 'n duiwel en 'n engel. Ek en my broer het gevoel dat omdat ons nie in die era van die PEPE's en Pablo Escobar in Colombia gewoon het nie, dit nie ons plek was om 'n vonnisoproep te maak nie ...
Ons wou beide polêre standpunte ewe stem gee: óf jy was 'n lid van die bevolking van Colombia wat deur Pablo 'n tuiste en onderwys en gesondheidsorg en sokkervelde gekry het, en jy sien hom as 'n Robin Hood (en hy het gegaan om teen die Colombiaanse elite, die Rosca-oligargie, te kolf vir die armes in die werkersklas wat dekades van onderdrukking en ongeregtigheid probeer verander), of jy het familielede verloor na willekeur van gewelddadigheid, sê 'n motorbom waarvoor Pablo verantwoordelik was. Pablo het 'n spreekwoordelike bom op Colombia laat val wat die land in twee teenoorgestelde kampe verdeel het.
Lank nadat die struktuur van die dokument in plek was, nadat ons al die vertelling bymekaar gehad het, het ons steeds gefokus gegroepeer en terugvoering gekry oor die baie gepolariseerde sienings van hom. Ons het nog steeds gewerk om seker te maak dat die balans in die film journalistiek is. Persoonlik dink ek dat daar 'n interne stryd was wat Pablo sy hele lewe lank gesukkel het. Hy wou nie 'n moordenaar wees nie, maar hy kon homself nie keer nie; hy moes sy trots beskerm en hy gebruik gewelddadige middele om dit te doen, wat uiteindelik alles verwoes het waarvoor hy in die naam van die armes van die werkersklas geveg het.
Anderson: U het dus die "duiwel en die engel" ... toegedraai in een man - Pablo Escobar. Maar die ander protagonis in die film ... is die heldhaftige sokkerspeler, die nederige waardige siel, die hoop van Colombia en die ongeval van Colombia - Andres Escobar. Wie was Andres Escobar, en wat verteenwoordig hy?
Zimbalist: Andrés was die bynaam "The Gentleman of the Field", "El Caballero de la Cancha." Hy was die toonbeeld van die morele, wetsgehoorsame, kaptein-rolmodel wat sport wou gebruik as 'n voertuig om die land se verkleurde beeld te herdefinieer namens al die onskuldige slagoffers van die oorlog van Pablo - hy was die plakkaatkind van die Colombiaanse regering PR-veldtog om 'n nuwe nasionale identiteit te skep.
Maar die ironie was dat om sokker te laat slaag en Andrés die beeld van Colombia te transformeer, hy 'n blinde oog moes hou vir die feit dat sokker destyds narco-geld nodig het en dat Pablo Escobar, dieselfde persoon wat die land verwoes het Beeld, was ook die geheime wapen agter die ongekende vinnige opkoms van Colombiaanse sokker uit die duisternis om een ​​van die beste ter wêreld te word.
Andrés sou verkies het dat sokker suiwer sou wees, hy sou verkies het om nooit Pablo Escobar te besoek of met Pablo sake te doen nie, maar hy het op Pablo se span gespeel en wanneer die Don, die Capo, die koning van die onderwêreld jou uitnooi na ete , jy het nie 'n keuse nie ... jy kom op.
Anderson: Vertel my van geweld. Beide "Favela Rising" [Zimbalist se vorige dokumentêr] en "The Two Escobars" word verbind ... deur 'n sekere behandeling van [geweld]. Ek is nuuskierig oor u gedagtes, u ervarings. Wat beweeg jou om die verhaal van geweld te vertel?
'Ek is gemotiveerd om films te maak wat positiewe verhale vertel wat algemene persepsies oor wêreldgebiede uitdaag, tipies ontwikkelende wêreldgebiede, wat byna altyd deur hoofstroommedia uitgebeeld word as wat hulle uitmekaar val - byna altyd negatief uitgebeeld.'
Zimbalist: Ek is gemotiveerd om films te maak wat positiewe verhale vertel wat algemene persepsies van wêreldgebiede, tipies ontwikkelende wêreldgebiede, uitdaag, wat byna altyd deur hoofstroommedia uitgebeeld word as uitmekaar val - byna altyd negatief uitgebeeld.
In sommige gevalle, soos 'Favela Rising', beteken dit dat u 'n baie voorskriftelike verhaal vertel op 'n plek wat as 'n verlore saak, 'n kuil van geweld en korrupsie in die favelas van Rio gesien word. En dit sê: 'Dit is die antwoord, en dit is 'n binne-uit-model van kulturele en ekonomiese ontwikkeling wat van toepassing is oor die hele wêreld'.
In ander gevalle, soos "The Two Escobars", kom hierdie missie tot uiting in die versekering dat ons 'n verhaal vertel van drie-dimensionele karakters, met die volle kompleksiteit van 'n konteks, 'n historiese oomblik, waar die mees algemene uitbeeldings clichies oor die romantiese aanleiding tot mag en 'n monsteragtige ondergang van 'n dwelmbewaarder.
As onafhanklike filmmakers dink ek dat ons die verantwoordelikheid het om algemene persepsies en vooropvattings uit te daag, om dieper en intiemer te raak met ons ondersoek en voorstellings.
Wat gevaar en werk in 'n gewelddadige gebied betref, was daar 'n groot verskil tussen die favela's van Brasilië en ons ervaring in Colombia. In die favoriete weet jy letterlik wat jy probeer vermy: koeëls. En die kinders in die gesigsmaskers wat daardie koeëls skiet, is die gevaar wat hulle inhou, net in die fisieke toestand - dat hulle gewere het. Hulle is nie oud genoeg nie, volwasse genoeg, slim genoeg om oor 'n plot te kom waaroor u moet bekommer. Hulle monitor nie wie u is nie. U kan net toevlug soek wanneer hulle begin skiet, en u gaan goed. Dus, al was daar 'n duidelike en huidige fisiese gevaar die hele tyd dat ek daar was, was ek nooit daarvoor bang nie.
In Colombia was dit presies die teenoorgestelde. Ek het nooit een keer 'n geweer gesien tydens die hele produksie van hierdie film nie, maar ek was baie bang vir die tyd. Die vrees was in my verbeelding. U het gerugte gehoor van sabotering, ontvoering en erwe wat oraloor met joernaliste sou gebeur. En ons het baie gevoelige kwessies te make gehad: die maksimum veiligheidsgevangenisse, wonde en trauma in die verlede, karteloorloë. En daar was geen duidelike en huidige geweld nie, maar my verbeelding het my laat voel dat ek in Colombia meer gevaar het as in die favelas van Brasilië.
En ek dink dit is soort van waar in die vreesgenre en gruwelgenres. Neem die verskil tussen Edgar Allen Poe en Stephen King. Stephen King is vol eksplisiete opwinding, wat op die ou end nie so eng is nie. Maar Edgar Allen Poe, aan die einde van die verhaal, is daar 'n man wat in 'n kas toegesluit is met 'n fakkel, en jou verbeelding skep die beeld van die man wat brand, en dit spook jou vir die res van jou lewe.
Anderson: Die film handel natuurlik ook oor sokker. Deur die loop van my is 'n nuwe insig in die aard van die sport getref. Vir Colombiaanse was sokker 'n soort toevlug tot geweld, 'n heiligdom van die werklikheid op 'n manier. Maar uiteindelik kon dit nie ontsnap aan die wreedheid van alles nie. Dit het gelyk of die sport beide die slaaf en die meester van die dwelmbase geword het. Was sokker 'n regte toevlug tot geweld? 'N Gebroke droom? Wat dink jy?
Zimbalist: Sokker is 'n uitbreiding van die samelewing en die samelewing is 'n uitbreiding van sport. As u kyk na sport op 'n spesifieke tyd en plek in die geskiedenis, sal u sien dat alles wat in die samelewing plaasvind, deur die sport weerspieël word.
In hierdie geval is daar 'n lyn in die film waar Coach Maturana sê: 'Narcotrafficking is 'n seekat; dit raak alles. Is sokker 'n eiland? GEEN!" Daar was mense in die span soos Andres Escobar, wat van mening was dat sokker nie deur dwelmgeld ondersteun moes word nie, en wat voel dat 'n oorwinning hol is as dit gewen word met die vuil geld en 'n sterk armtaktiek.
Daar was destyds ook 'n groot behoefte aan iets om in te glo, om êrens hoop te gee. Maar daar was nie tyd om die sokkerinstelling op 'n wettige basis, wettige geld, te herskep nie. Die kortpad was dus om die steun van dwarsbeweging te gebruik om die sport op te hef en sodoende die land op te lig en ironies genoeg die land se beeld na iets positiewer te omskep.
Soos ons weet uit al die duiwelverhale, is dit wat te goed lyk om waar te wees. U kan nie ontsnap aan die middele wat u gebruik om tot 'n einde te kom nie. In hierdie geval, uiteindelik, het die sokkerinstelling en alles wat daar gesê is oor 'n vredeliewende, hardwerkende Colombia wat gereed is om 'n nuwe beeld van die land te beïndruk - hierdie hele onderneming is gebou op 'n foutiewe basis, onwettige narco-geld, en was bestem om inmekaar te stort.
Daar was soveel gokspelers, dwelmhandelaars en gewelddadige faksies wat geëis het dat daar bloed gemors word vir die verlies van die Wêreldbeker dat iemand homself moes opoffer om uiteindelik die offerlam te wees. Die bloed vergiet. En Andres Escobar het die las gedra. Hy het na die donker element gegaan om sy mense te verdedig, alle onskuldige Colombiaaners wat deur geweld geviktimiseer is, en hy het dit gedoen sodat die sport in die land vorentoe kon beweeg, kon begin genees, en dit het wel gebeur.
Colombia het sedert die tagtiger- en vroeë 90's 'n verlaging in geweld en korrupsiesyfers gedoen en dit was vir ons belangrik om nie net die negatiewe stereotipe van die land uit te brei nie, maar ook deur die film uit te druk. , en veral die einde daarvan, die respek en liefde wat my broer en ek saam met Colombiaaners laat woon en werk het ... die land het nog 'n manier om te gaan, maar dit is ook baie ver.
Anderson: Op daardie noot wil ek 'n bietjie oor die Wêreldbeker praat. Daardie klimaktiese oomblik waar die Verenigde State in 1994 Colombia op Amerikaanse bodem speel, was gevul met hierdie ongelooflike paradoks, 'n soort ontkoppeling. Vir die VSA was dit 'n soort bevoorregte spel, en vir die Colombiaanse het dit lewe of dood beteken. wat is jou gedagtes?
Zimbalist: Ek gaan dit êrens anders neem. Iemand het vandag vir my gesê dat daar drie oomblikke is waar tyd vir mensdom stop. Een: wanneer 'n kernwapen uit 'n vliegtuig laat val word. Twee: wanneer die president van 'n Europese of Amerikaanse land vermoor word. Drie: tydens die spel. En hulle het die Wêreldbeker bedoel.
En dit is waar. Die verhale is volop. Tyd stop. En daar is geen ekwivalent in enige sportsoort wat op 'n Amerikaanse gehoor gerig is nie.
'Ek hoop dat ons deur sokker toeganklik te maak en daardie passie te vertaal op 'n manier wat 'n Amerikaanse gehoor kan identifiseer, hierdie sokkertaal wat wêreldwyd gebruik word, sal begin verstaan.'
Sport in die VSA neem meer gereeld die rol van afleiding of vermaak, waar dit op die meeste plekke in die wêreld 'n verenigende voertuig of 'n verdelende voertuig word vir 'n hele volk. Ek hoop dat ons deur sokker toeganklik te maak en daardie passie te vertaal op 'n manier waarmee 'n Amerikaanse gehoor kan identifiseer, hierdie sokkertaal wat oor die hele wêreld gebruik word, sal begin verstaan. En dan om kennis daaroor te begin deel, sodat ons 'n beter begrip kan hê vir en kontak met ons kulturele en klasgenote regoor die wêreld. Ek dink dit is 'n regte hulpmiddel om na mense buite die grense uit te reik.
Ek bedoel, letterlik, die Amerikaanse span was 'n ragtagspan wat vars uit die universiteit was en geen druk op die '94-beker gehad het nie. As hulle sonder druk gespeel het, kon hulle 'n bietjie meer gefokus en gedissiplineerd wees. [T] hy, die Colombiaanse span, was ook 'n indrukwekkende jong span, maar hulle het die las gehad om hul land te voer uit dekades van burgeroorlog, van bloedige narko-oorlog. Hulle het doodsdreigemente voor die wedstryd gehad en familielede is dood.
Uiteindelik is 'n spel 'n geestelike spel, enige spel is 'n sielkundige spel. Dus, as die een span so sorgeloos is, en die ander die soort laste en geestelike demone dra, dink ek, ongeag die talent wat betrokke is, word die spel lonend en die uitslag voorspelbaar.
Anderson: Die film gaan nie te diep of eksplisiet na enige geopolitieke ontleding nie, veral met betrekking tot die rol van die VSA in die nagmerrie-geweld wat Colombia in die 80's en 90's aangegryp het. Dit lyk ook nie of daar uitsprake gemaak word oor die vreeslike oorlog tussen die kartelle en die Colombiaanse regering nie. Hoekom is dit?
Zimbalist: Ek vind dat dit aanloklik is om gevolgtrekkings oor hierdie massiewe historiese gebeure en eksterne samelewingsmomente in te sluit en daaruit te maak, maar 'n goeie vertelling moet die gehoor inlei en persepsies en vooroordele regtig uitdaag.
Alhoewel ... dit 'n verhaal is waarin sport, politiek en misdaad verweef is, is die film nie 'n ontleding van verantwoordelikheid vir dekades van geweld nie. Terwyl die motiewe en belangegroepe wat by hierdie nasionale verhaal betrokke was baie ingewikkeld is, moes ons weet wat ons verhaal was en dit met dissipline en helderheid daarby hou. Dit is uit hierdie duidelikheid dat werklike narratiewe spanning ontstaan, en daar word ruimte oopgemaak vir die kyker om die ervaring, die emosies meer persoonlik, en dieper te bespreek.
Ons wou hê dat ons gehoor op 'n vertelling moet rondry waar hulle op persoonlike vlak kon deelneem en die karakters se interne reise begin verstaan. Ons wou die talle eksterne politieke verskille en hul universele emosionele reaksies oorskry, en dit is waar ek dink dat verandering gebore word.
Ek weet nie, ek wil kykers nie vervreem deur teen of teen hul vooropgestelde menings te speel nie, en dus deur hulle te wortel in die besluite van die oomblik, eerder as in die politiek van die tyd, kan ons toegang kry tot 'n veel groter gehoor, meer uiteenlopende gehoor, en laat hulle almal deelneem aan 'n gemeenskaplike ervaring. Dit is die kern daarvan. As u politieke verantwoordelikheid wil ondersoek, kan boeke dit doen. Wikipedia kan dit doen.
Anderson: 'Die twee escobars' was oorspronklik bedoel om deel te wees van 'n televisiereeks vir ESPN, maar jy het dit op een of ander manier in 'n speelfilm-stuk gemaak. Hoe het u te werk gegaan om ESPN te oortuig om u die ruimte daarvoor te gee? En hoe het u die spanning tussen televisie en film gehad?
Zimbalist: Dit is so 'n uitgebreide proses.
Eerstens was dit nie ek wat ESPN oortuig het nie, maar eerder die inhoud wat hulle oortuig het. Hier was 'n verhaal wat nog nooit op hierdie manier vertel is nie.
Ons is af na Colombia en kyk na die gebeure van die noodlottige nag waar Andres Escobar vermoor is. En uiteindelik het ons besluit dat dit nie gaan oor die intellektuele outeur van die misdaad of wie die sneller getrek het nie. Maar dit was eerder die hele samelewing wat verantwoordelik was vir die moord op Andres. Sy opoffering.
Om sy moord te verstaan, moes u hierdie baie geheimsinnige verskynsel wat op straat bekend staan ​​as narco-futbol of narco-sokker verstaan. En om narco-futbol te verstaan, moes u die konteks van die narco-samelewing en die narco-kultuur verstaan, en dit beteken dat u Pablo Escobar moes verstaan. En hoewel ESPN 'n sportnetwerk is, was hulle gretig om verhale te vertel oor die impak van sport op die samelewing, en met ander woorde, "die sportdokumentêr herdefinieer."
En namate ons toegang tot ongelooflike karakters begin kry, was daar baie meer toegang as wat ons ooit verwag het, en ook tot argiewe wat ons nooit geweet het bestaan ​​nie, argiewe wat nog nooit in enige ander formaat vertoon is nie, deur die privaat argiewe van die families van Andres en Pablo , maar ook van die polisiedepartement in Medellin en ook deur netwerke en omroepers wat jare gelede hul deure gesluit het, het ons besef dat ons die verhaal van sport en die samelewing, die verhaal van Pablo en Andres, in dieselfde film kan vertel.
En so het ons gedink.
In plaas daarvan om 'n 50 minute film per opdrag te maak, het ons 'n 100 minute film gemaak. En ons het die ruwe snit na ESPN gebring, ons naels gebyt en ons asem opgehou en gehoop dat hulle agter die vreemde taal van 100 minute lange speelfilm sou kom en dit wel.
Hulle was mal daaroor. En nou steun hulle die teatervrystelling van die film. En hulle het ons op filmfeeste ondersteun. Ons is aanvaar vir Cannes, Tribeca en die Los Angeles Film Festival. Op die ou end dink ek dat dit die inhoud en die konsep was wat die oorredendste element hier was.
Anderson: Op die punt van argiefmateriaal, man, dit is net skouspelagtig. Die moordtonele, die afronding van kokaïen, die lugfoto's van ou dorpies en fincas, die histerie van sokkerstadions, die ongelooflike doele, die voetwerk van die Colombiaaners op die voetbalveld. Hoe het u toegang tot al die argiewe gekry? En praat ook 'n bietjie met my oor FIFA se argiefmateriaal as jy kan.
Zimbalist: Wel, met argiewe soos ek gesê het, begin jy met 'n reis wat dan vertak, net soos enige avontuur in die lewe. U begin met 'n kontakpunt of 'n bron, en neem wat die persoon sê, die rigting wat daardie persoon u lei, en u volg dit. Binnekort is jy diep in die bome van 'n woud. 'N Miljoen verskillende mense wat jy ken, 'n miljoen verskillende plekke waarheen jy kan gaan. En met argiewe is dit dieselfde ding.
Daar is al hierdie omroepers wat tydens La Violencia deur die tye van Pablo Escobar en die PEPES - die hele geskiedkundige era - die hele tyd video opgeneem het. Baie van die bande was nie gemerk in hierdie geslote kluise wat in baie jare nie oopgesluit is nie. En deur volharding het ons toegang gekry.
Ons sou na hierdie kluise gaan, en hulle sou ons sê: hierdie kant van die vertrek is sport en hierdie kant is politiek. En ons sou die tyd spandeer het, persoonlik en met helpers, deur band na band gaan en die juwele soek. Ek dink dit is die tydsbelegging wat onafhanklike film en onafhanklike produksie kan bekostig, en dit stel ons in staat om kwessies met meer diepte te ondersoek en hoeke met meer akkuraatheid te ondersoek as u daaglikse daaglikse ommesieningsnuus.
Dit alles was dus die reis om die argiewe in Colombia te kry. Om FIFA-beeldmateriaal te kry, was meer as 'n korporatiewe rompslompproses. Uiteindelik was dit baie duur en belemmerend. Maar FIFA is dol op die film; hulle het agter gekom. Gelukkig, ook met ESPN agter ons, kon ons die beeldmateriaal bekostig wat ons nodig gehad het om die eie doel en die noodlottige spel in die hoogtepunt van die film in te sluit.
Anderson: Laastens, miskien 'n vreemde vraag, maar die film het my op hierdie angstige manier aangegryp, amper soos kokaïne. My handpalms was sweet. My hart klop vinnig. Ek was deurgaans opgewonde en depressief. As die filmmaker net wonder of u insig het - enige gedagtes oor die simboliek daarvan?
Zimbalist: [Gelag] Dit is fantasties. Ek het dit nog nie vantevore gehoor nie. Nee man, dit is jou poësie. Ek is mal daaroor.
Ek dink ons ​​regie-styl is om die emosionele ervaring van die kyker baie adverteer en doelbewus deur verskillende fases van die vertelling te lei, waar u vir 10 minute op 'n slag dink dat u van Pablo Escobar hou. En dan verag jy Pablo die volgende tien minute. Daardie achtbaan van teenstrydige emosies is uiteindelik die beste voorstelling wat u van die lewe kan gee. Kompresse van baie jare van die geskiedenis in 100 minute van sit in die film teater.
U weet hoe groter die ervarings en emosies wat 'n kyker deurmaak, hoe meer outentiek maak dit hul identifikasie met hoe dit sou gewees het om deur die tyd te leef.
Ek dink dat dit 'n goeie teken is dat al hierdie dinge gebeur het en dat dit fisiologiese reaksies kon veroorsaak, maar ek het nooit daaraan gedink in terme van die parallel met 'n kokaïen-ervaring nie. Ek hou daarvan. Ek hou baie daarvan.
Wil jy 'The Two Escobars' sien? As u in San Francisco is, word die film vertoon in die Sundance Kabuki-teater, 27 Augustus - 2 September 2010. Koop kaartjies hier.