| beatrixroux | April 27, 2011 | 4 Comments
| beatrixroux | April 20, 2011 | 2 Comments
Die non-reluctant seremoniemeester
Nouja, een van die probleme van 'n losbek is mos dat mense dink jy kan oral en enige tyd woorde uitryg.
Wel… in my geval is hulle toe heeltemal reg. Kan nie dink aan 'n tyd of plek waar ek al ooit kort van woorde was nie.
Vir my is praat, storievertel en hardop kommentaar lewer (dikwels ongevraagd) so maklik soos asemhaal. Dit is eintlik 'n familieding. Ons almal praat onophoudelik en graag! Dit is een van die erflatings van ons Namakwalandse afkoms waar mense stories vertel vir tydverdryf.
Ek skrik nie om voor mense op te staan en my woord te doen nie – ten spyte van my stadige 33 en 'n derde spoed stem wat soms kan neig tot temerigheid. Ek staan nie agteruit vir 'n mikrofoon nie – ten spyte daarvan dat ek eintlik die hele ding toestaan met my ronde lyf en broodknie-arms. Het nie 'n sprekersgesig, stem, of houding nie, maar ek is voor in die koor as dit kom by spietsmaak. Dit kom vir my maklik en die geen wat my moet laat sweet van angs het nooit ontwikkel.
Dit veroorsaak natuurlik dat ek nou al amper professionele status as trou-seremoniemeester bereik het.
Dis nie dat my staaltjies juis vreeslik gevat of my orale kunste digterlike hoogtes bereik nie, maar wanneer die taak my opgele word neem ek dit baie ernstig op en hier is 'n paar van die dinge wat vir my werk:
Praat uit jou hart en moenie aflees van 'n papier
Hou vooraf vergadering met die troupaar en stel 'n tydlyn op van die dag se verrigtinge – jy is verantwoordelik om alles aan te kondig en seker te maak dat dit gebeur!
Ken jou onderwerp (troupaartjie) agtergrond oor die geleentheid – 'n staaltjie of twee oor die bruidspaar as kinders of tieners is altyd komies vir gaste.
Hou die spiets lig, maar nie platvloers nie
Vermy grappies wat almal al in hul "inbox" gekry het.
Hou jou hand op die hele verloop van die dag en maak seker dat jy van begin tot einde weet wat wanneer gebeur.
Trek netjies aan, lyk respektabel en probeer so staan dat jou arms nie te groot lyk nie.
| beatrixroux | April 20, 2011 | Leave a comment
Van Jip de Jager na Madras
Die gewone reise van elke dag bring eie verrassings en volop plesier.
Maandagoggend 7 vm:
Ry oor die bultjie by Jip de Jagerrylaan en die Kaapse skiereiland spoel oop voor my. Links le Tygerberg Hospitaal en die lughawe met 'n dowe mistigheid wat wil lig. Aan die regterkant staan Tafelberg kiertsregop sonder wolk of deinsigheid. Aan sy voete hang huise teen alle angles en in die hawe hurk 'n groot olieboor kniediep in die water. In die verte steek Pringlebaai se skewe kop uit en net regs daarvan le Valsbaai seepglad gestryk. Dis 'n beautiful sonskynoggend en die stad maak reg vir 'n besige dag.
Tussen die Paarl en Klapmuts is wingerde roesbruin ingeryg terwyl die Taalmonument 'n wakende ogie hou oor stinge karre op die N1. By die kruising verkoop smouse natrosse, geroesde draadfigure en 'n paar bosse koningproteas. Die druiwesmous ballet grasieus tussen aankomende karre en spin sy storie sonder asemteug by elke stop.
Voor in die teerpad glinster die laatson op kardakke en truspieels en gooi reenboogstrepe oor en weer. Erens tussen Klapmuts en die Engen garage le Dirkie van Driekuil se dam – nou amper leeg en die boom in die middel droog en kaalgestroop. As die motor verby Durbanweg ry glip die vuurson agter Leeukop in en los net'n paar goue strepe op die ore.
Op in Bokaap se straat met die smartie-huisies, geduikte karre en Omo-wasgoed op die drade. 'n Toegedraaide vrou stap uit die moskee met 'n mop en emmer en agter haar spring 'n krulkopkind eenbeen van kobbelsteen tot straatlamp. Ek en F kronkel deur De Waterkant se strate verby Manhattans waar twee mans omhels en loer in by Le Petit Tartes met sy swart teepotte, onpaar stoele en middeljarige Seepuntvroue. Hoog bo teen die laaste straat drink ons koffie by 'n tafeltjie wat verbete klou teen die skuinste, die Oostewind en die ongelyk sypaadjie. Die bestuurder vertel van haar mediese probleme, ons R10 tip waai onder 'n motor in en as ons terug kar toe loop groet die slaaiblaarman vrolik terug.
Donderdagmiddag 2 nm:
Tygervallei is styfgepak van vakansiegangers, pensioenarisse en skoolslonsies. Die klein koffiewinkel oorkant Mugg & Bean ruik na Irish Cream en Choc Fudge en ek mag my pakkie van vyf Al Capone hoede daar los – en ja, die eienares sal vir my sus se ek kom nou-nou terug. By 'n klein geskenkwinkel oorkant Boardmans hang kristalle so groot soos hoendereiers en 'n bottermessie met 'n eekhoringlyf loer oor die kaasbord. Ek koop 'n groot pienk vark met 'n diamante kroon, net-tutu en gleuf vir geld. Op die magie staan in silwer sierskrif "Always the Princess".
Ons drink koffie en eet wortelkoek met heel neute en baie wortels en beplan vir oulaas die familietroue se finale klein dingetjies. Later stap ons na die kaartjiewinkel vir 'n handgemaakte gasteboek en lag vir die vrou wat op die skudmasjien, by Verimark, nie die afknoppie kan vind.
Ek sit langs die Bergrivier in die Paarl in volle afwagting vir 'n groepie seunsroeiers wat oor die water gly. Die brug oor die water dra motors, mense en fietse – elkeen oppad na 'n dak vir die aand. Teen die rivier se grashelling staan 'n GP bakkie met ma, pa en drie kinders – almal in kakieklere en laphoede. Hulle drink uit plastiekbekers en eet witbroodtoebroodjies met polonie. Een maak stok nat in die water en jaag 'n paar reiers dieper die riete in.
Onder deur die brug kom 'n vrou met handsak oor die skouer , netjiese kerkhoed sy speel bekfluitjie.Langs my motor haal sy die fluitjie uit, groet en speel dan verder aan 'n treurige lied.
Die son sak stadig na Paarlberg se kant en ek reis saam met Paul Theroux deur The Great Railway Basaar. Ons is op die Grand Trunk Express oppad na Madras en Paarl se windjie bring die bekfluitjieklanke tot teen my treinvenster.